Jac las: Dood de Koning – Sandrone Dazieri *****

Dood de koning.jpg

Over het boek:

Colomba Caselli heeft haar ontslag genomen als rechercheur, na de gebeurtenissen in Venetië zit ze al een jaar te niksen, zoals haar moeder zegt. Zij heeft haar toevlucht genomen in een krot van een boerderij, het oude familiehuis in Mezzanotte. Met het sneeuwwater in zijn vilten pantoffels komt een gezette puber haar leven binnen hobbelen. Op het briefje dat hij bij zich draagt, staat dat hij Tommy Melas heet en autistisch is, maar ook een telefoonnummer. Zij vangt hem op en brengt hem terug naar huis, maar van dat thuis is weinig meer over: de vader en moeder van Tommy zijn vermoord. Maar er is iets veel ergers in het gedrag van de jongen. Hij heeft een rare trek in zijn gedrag. Dan valt het kwartje bij Colomba. Als dit waar is… Dit moet ze oplossen. Alleen daar heeft ze Dante Torre bij nodig. En Dante is weg, van de aardbodem verdwenen. Maar waar is de hoogbegaafde en briljante autist, die last heeft van claustrofobie en spasmen. Zijn linkerhand is een grote klomp littekenweefsel – alleen duim en wijsvinger functioneren nog – en zit altijd in zijn zak.

En Colomba krijgt een rivale. In het kwaad weliswaar, maar toch iemand die onopvallend het verhaal binnen stiefelt, links en rechts wat onheil aanricht en dan weer onopvallend vertrekt. Nou ja, bijna dan.

Conclusie:

Eerst en vooral. De vertaling door Irene Goes en Astrid Molenberg is een stuk beter dan eerdere vertalingen. Alleen dat rare begrip ‘postale recherche’ blijft maar terugkomen.

Sandrone Dazieri heeft een excellent, karaktervol derde deel geschreven in wat ik maar gemakshalve als de Dood de Vader trilogie zal karakteriseren. De ontwikkelingen in het boek zijn hier en daar ronduit spectaculair te noemen. Veel wat nog niet duidelijk was uit Dood de Vader of Dood de Engel aan motieven, daders en achtergronden valt op z’n plaats. Het is derhalve aan te bevelen deze werkjes eerst ter hand te nemen.

Het barst van de markante koppen en uitgefreesde karakters, rauw en ongeciviliseerd. De veelheid aan personen en de spaghetti aan gebeurtenissen, inclusief mooie zijverhalen en wise cracks ( De waarheid wordt altijd overschat) maken het een behoorlijk ingewikkelde thriller. En dat kunnen we alleen maar toejuichen. Veel, heel veel dialogen, bitter, vilein en humoristisch. En af en toe helemaal over de top.

De kern van de trilogie is en blijft de relatie tussen Colomba en Dante. In Dood de Vader werd door Sandrizie uitvoerig ingegaan op deze twee individualisten die ondanks grote fysieke en mentale verschillen toch een soort van verbondenheid aan de dag leggen. In dit boek een zij-leefden-nog-lang-en-gelukkig einde? We weten onderhand wel dat Sandrone Dazieri in de regel nooit zo rechtlijnig denkt en schrijft. Want de auteur heeft altijd nog een verrassing achter de rug als iedereen denkt dat de zaak is opgelost.

De Dood de Vader trilogie behoort tot de absolute top van wat er de laatste jaren op thrillergebied verschenen is. Een voltreffer.

De moraal van dit verhaal: let op voor mensen met een Ham-Brook-classic-wandelstok.

Vijf plus sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?
Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: De kleuren van de brand – Pierre Lemaitre *****

De kleuren van de brand

Inleiding:

Pierre Lemaitre die we vooral kennen van een viertal harde thrillers heeft veel meer geschreven dan thrillers. Het uitbundige Tot ziens daarboven uit 2013, handelend over de handel en zwendel met doodskisten op militaire begraafplaatsen en oorlogsmonumenten na WO I, wordt als zijn belangrijkste werk gezien.

De kleuren van de brand (2018) is het vervolg hierop. Deel twee uit wat wel de Interbellum trilogie wordt genoemd. Deel drie moet nog geschreven worden. Beide romans spelen in het interbellum, de periode tussen WO I en WO II. Deze periode wordt politiek gezien, gekenmerkt door de verschrikkelijke gevolgen van WO I, revanchistische gevoelens, de economische crisis en de opkomst van het fascisme. Deze thema’s komen ook in dit boek terug.

Over het boek:

Waar in Tot ziens daarboven de hoofdrollen vertolkt werden door mannen, is het nu een vrouw om wie het boek draait. Madeleine Péricourt is de erfgename van het vermogen van Marcel Péricourt, eigenaar van de bank met dezelfde naam. Bij de begrafenis van Marcel stort de zevenjarige Paul zich vanaf de eerste verdieping van het familiehuis ter aarde. Paul is de zoon van Madeleine Péricourt en Henri d’Aulnay-Pradelle, een bekende uit het vorige boek. Paul raakt verlamd en komt in een rolstoel terecht. Pas veel later wordt bekend wat het motief is geweest van zijn noodlottige sprong op de doodskist van zijn opa.

Door financiële machinaties van wat nu een controller of CFO wordt genoemd, raakt Madeleine bijna alles kwijt.  Het adembenemende vervolg laat zich lezen als de wraak van een vrouw op die macho losers die haar en haar zoon in de afgrond gestort hebben. Het is het eeuwige spel van list, lust en bedrog, intriges, samenspanningen, chantage, machiavellistische machtspolitiek en alles wat verder geoorloofd is in oorlog en liefde. Jackie Collins dus? Alleen honderd keer beter geschreven en verweven met tal van thema’s: de macht en cynisme van het kapitaal,  sociale onrechtvaardigheid, de politieke kuiperijen, corruptie en gigantische fraudes.

De roman is knap geconstrueerd en barst van de nobele, kwaadaardige en ondeugende karakters, is spannend en vol van milde, licht ironische, maar ook vileine humor. En bijzonder geslaagde zijverhalen. De roman ademt de twintiger en dertiger jaren. De schrijfstijl is duidelijk geïnspireerd door grote auteurs als Alexandre Dumas en Charleston Dickens. Wat minder wijdlopig, maar uiterst leesbaar. Naar het einde toe neemt het thrillerelement snel toe en wel zodanig dat de lezer de neiging heeft om sneller te gaan lezen. Een verrukkelijk boek op basis van historische feiten waar Lemaitre een eigen invulling aan heeft gegeven.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: De wolven – Daniel Cole ****1/2

De wolven

Over het boek:

De wolven is het afsluitende laatste deel van de Ragdoll trilogie. Waar we in de eerste twee delen bedolven werden onder overdonderende actiescènes, is dit in dit deel veel minder het geval.

Wat is er aan de hand? Rechercheur Finlay Shaw, in Ragdoll nog de mentor van William Oliver ‘Wolf’ Layton-Fawkes, wordt dood aangetroffen in zijn huis. Alles duidt op zelfmoord. ‘Wolf’ zit na een afwezigheid van anderhalf jaar, opgesloten in Paddington Green. Hij moet zich nog verantwoorden voor de gebeurtenissen rond de lappenpopmoorden. ‘Wolf ’tekent na zwaar onderhandelen met een gladharige advocaat en commissaris Vanita een overeenkomst om de dood van Shaw te onderzoeken. Samen met Emily Baxter, de 32-jarige adhd-rechercheur. Wat blijkt, Shaw zat diep in de schulden, schulden gemaakt voor het herstel van zijn vrouw Maggie. Dan doet Will een verbijsterende ontdekking. Dit is geen zelfmoord, absoluut niet.

Conclusie:

De dader is snel in beeld. Daniel Cole laat de lezer lang in het ongewisse of de dader weg komt met zijn schurkenstreek. In de opbouw valt het verhaal zeer regelmatig terug op de vorige delen. Het is jammer, maar het is niet mogelijk dit deel behoorlijk te lezen zonder kennis te hebben genomen van de voorafgaande boeken. De intelligente schrijfstijl van Daniel Cole houdt ook in dat zaken niet uit en te na worden uitgelegd. Ze gebeuren gewoon en de lezer vult het maar zelf in. En eerlijk gezegd staat me dat wel aan. Er lopen nogal wat tijdlijnen door elkaar heen. Heel logisch overigens, omdat bepaalde gebeurtenissen uit 1979 consequenties hebben in 2016 om maar eens een voorbeeld te noemen.

Daniel Cole moet het in dit boek voor een groot deel hebben van de veelal harde dialogen, vol cynische one- liners en grappen en de fraai getypeerde hoofdrolspelers en bijrollen. En het is altijd weer aardig als Andrea Hall, de vileine anchorwoman, voor het voetlicht treedt of als Wolf een presentatie houdt met zelfgemaakte tekeningen.

De wolven is in zijn algemeenheid een stuk minder goed dan Ragdoll en Marionet. Het karakter van het boek verschilt duidelijk van beide voorgaande delen. Zo staan er bepaalde hoofdstukjes in die moeilijk te plaatsen zijn in de tijdlijn. Bovendien zitten er voor mijn gevoel nog wat lossen eindjes in. Het is duidelijk het minste van de drie delen, maar stijgt vooral door de schrijfstijl ver boven de middelmaat uit en levert uiteindelijk veel leesplezier op.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: Wolfsangel – Aslak Nore ****1/2

Wolfsangel

Wat is een wolfsangel? Een soort valstrik, een werktuig om een wolf in de val te laten lopen. Een stuk vlees werd op een stalen punt vastgeprikt en de wolf spietste zich vast in zijn gehemelte en ging dood.

Zomer 1942. Nazi Duitsland staat op het toppunt van zijn militaire macht. In het kader van een achterlijke ideologie, ‘Lebensraum’ genaamd, jaagt Rommel de Engelsen over de kling in Noord Afrika en Stalingrad staat op het punt in Duitse handen te vallen. Althans,volgens de propagandamachine van Goebbels, de bok van Babelsberg. Wolfsangel is een speciale unit, een sonderkommando dat zich speciaal richt op de spionage tegen de belangrijkste militair-industriële onderzoeksprogramma’s. De afdeling wordt geleid door de jonge RSHA bureaucraat Werner Sorge. Hij weet dat er een spion rondloopt die koeriers van het Poolse Thuisleger gebruikt om informatie over te brengen naar de Britten. Deze spion, Griffioen genaamd, bevindt zich in de top van de onderzoekafdelingen van de raketprogramma’s zoals deze in Peenemünde onder leiding van Werner van Braun worden ontwikkeld.

Henry Storm komt in deze storm terecht. Als vrijwilliger heeft hij bij SS Wiking divisie aan het oostfront gevochten. Fysiek gewond, maar vooral geestelijk totaal ontwricht, besluit hij in het verzet te gaan. Dat valt niet mee. Immers wie er gelooft er een oostfrontstrijder, behangen met een IJzeren Kruis?

Aslak Nore is er in geslaagd een bijzonder goede spionagethriller te schrijven. Het goede en bijzondere van deze thriller is vooral gelegen in de voortreffelijke en gedetailleerde omschrijving van achtergronden waartegen de thriller zich afspeelt, zowel in Oslo als in Berlijn. Milieus, maar ook rivaliteit, wantrouwen en machtsstrijd tussen de verschillende informatiediensten im Dritten Reich worden treffend weergegeven. En, vrij uniek te noemen, het boek bevat een 10 pagina’s verklarende woorden- en begrippenlijst. En niet te vergeten een militaire SS rangenlijst en een nawoord van de auteur met een omvangrijke bronnenlijst, waarin o.a. de Berlijnse trilogie van Philip Kerr wordt genoemd èn De Welwillenden van Jonathan Littell. Zeer lovenswaardig deze research. Zo willen we het graag hebben.

Al met al, informatief een hoogstandje, maar ook lekker spannend met goed uitgewerkte karakters. En de titel, Wolfsangel, komt volledig tot zijn recht. Tot slot, het boek is gebaseerd op waargebeurde oorlogsgebeurtenissen.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: Metropolis – Philip Kerr ****1/2

Metropolis

In  1992 kocht ik bij de V&D in Tilburg voor 32,90 gulden  ( € 14,75. Hoezo zijn boeken duur in 2019? ) een boek van een zekere Philip Kerr. De thriller verscheen in de ‘Meulenhoff-M  THRILLER’ reeks en droeg als titel Een Berlijnse kwestie. Een privé detective, Bernie Gunther genaamd, is in 1936 in Berlijn, waar de Olympische Spelen gehouden worden, op zoek naar een moordenaar en komt daarbij in contact met Hermann Göring, nummer twee van de NDSAP, de partij van de bruine straatvechters die in 1933 aan de macht gekomen was.

Een intrigerende setting. Over de nazi’s en de WO II worden toch alleen bibliotheken vol met  zware geschiedkundige en historisch verantwoorde boekwerken, getuigenissen en romans gepubliceerd die verslag doen van dit immens zwarte tijdperk? Maar toch geen thrillers? Maar ja, Rinus Ferdinandusse, toentertijd zo’n beetje de godfather op dit gebied, zei nog wel in Vrij Nederland ‘Een opmerkelijk talent en een aanwinst voor het genre.’ Hij had,vooruit ik moet het toegeven, een keertje gelijk. Alleen hij had er geen flauw benul van hoe Philip Kerr zou uitgroeien tot een respectabel auteur van een reeks van 14 opmerkelijk goede thrillers met de onvergetelijke Bernie Gunther in de hoofdrol. De reeks speelt voor, tijdens en na de tweede wereldoorlog. In de loop van de reeks wordt in elk boek teruggekeken op een episode uit het leven van Bernie in WO II.  Langzaam, heel langzaam ontrolt zich een beeld wat Bernie in de pikzwarte jaren heeft uitgevreten. Maar echt duidelijk wordt het niet of hij nu wel of geen  oorlogsmisdaden begaan heeft. Maar wat duidelijk wordt is de dunne scheidslijn tussen het goede en het slechte.

Typering Bernie Gunther:

Bernie gaat er prat op dat hij een Berliner is, al 40, 50 jaar voordat Kennedy in 1963 deze mooie woorden herhaalde. Dat is geen pre in de rest van Duitsland in de jaren dertig. Bernie is ruw, cynisch, drinkt en rookt teveel, is te zwaar en zijn relaties met vrouwen duren nooit lang. Zijn eerste vrouw is overleden aan de Spaanse griep in 1920. Maar Bernie is brutaal, heeft lef en durft voor zijn mening uit te komen, is buitengewoon erudiet, leverancier van talloze oneliners en is bovenal in het bezit van een flinke dosis rechtvaardigheid. Dat valt niet mee in jaren waarin de politie bruin kleurt en regeert met intimidatie en bruut geweld, en opportunisme normaal zijn geworden.

In 1932 heeft hij ontslag genomen bij de Kripo en vervolgens gewerkt in het Adlon hotel, en heeft daarna als privé detective zijn kost verdiend. Bernie Gunther is een waardig opvolger van de hard-boiled detective, de cynische privé-detective die in principe een antiheld is. De belangrijkste voorgangers in dit genre waren Dashiell Hammett ( The Maltese Falcon) en vooral Raymond Chandler( The Big Sleep end The Long Goodbye ).

De Berlijnse Trilogie bestaande uit Een Berlijnse kwestie, Het handwerk van de beul en Een Duits requiem zijn geschreven resp. in de jaren 1989, 1990 en 1991, en in 1992-1994 gepubliceerd in Nederland. In de tussenliggende jaren ( 1992-2005) verschijnen een aantal losstaande titels. Het volgende deel met Bernie Gunter in de hoofdrol – De een van de ander– wordt eerst geschreven in 2006. Daarna verschijnt er bijna elk jaar een deel met Bernie in de hoofdrol.

Met Metropolis nemen we waardig afscheid van een fameuze anti-held en ook van zijn op 23 maart 2018 overleden geestelijk vader, Philip Ballantyne Kerr. R.I.P.

Over het boek

Na sinds 1926 twee jaar bij Zeden te hebben gewerkt, wordt Bernie Gunther ontboden bij Bernard Weiss, chef van de Kripo, op de vijfde verdieping van bureau Alexanderplatz. Ernst Gennat is ook aanwezig, de tweede man na Weiss. Bernie krijgt een stoeltje aangeboden in de moordwagen, bij de ‘Mordkommission’. Want er zijn een aantal moorden gepleegd in Berlijn waarbij de dader op een extravagante en brute manier zijn handtekening achterlaat. Het zijn allen prostituees, een beroep dat in het dynamische Berlijn van die tijd met vier miljoen inwoners niet ongewoon was. Er waren er honderdduizenden. Berlijn is een liberale stad met talloze kroegen, theaters, casino’s en twijfelachtige revues,  een stad met een decadente en narcistische onderbuik waar lichte en zware criminaliteit, pooiers en hoeren, en allerlei perverselingen door elkaar heen krioelen om aan de kost te komen. Om een paar dode hoeren bekommert zich niemand. Totdat het vijfde slachtoffer, Eva Angerstein, een dochter blijkt te zijn van een vooraanstaand lid van een misdaadsyndicaat, de zgn. Ringvereine. Het wordt een race wie de dader vindt.

Conclusie

Metropolis is het laatste en 14e deel in de reeks rond Bernie Gunther. In zekere zin sluit met dit boek de cirkel.  Het eerste deel van de reeks, Een Berlijnse kwestie, speelt zich af in 1936. Het tweede deel van de Berlijnse trilogie, Het handwerk van de beul,  in 1938, de overige elf titels spelen zich allen af na WO II.

Het is een boek in de bekende Kerr stijl met al die typische kenmerken die zijn boeken tot een waar leesgenot maken. Gedetailleerd en grondig gedocumenteerd, de verwijzingen naar personen, situaties en gebeurtenissen uit die tijd, einde jaren twintig van de 20ste eeuw, zijn ontelbaar.

De jonge Bernie Gunther wordt neergezet in een welhaast, fascinerend tijdsdocument over het Berlijn in die roekeloze, decadente eind twintiger jaren. Het is een roman waarin talloze bekende en minder bekende figuranten uit die jaren figureren. De opkomst van de bruinhemden, het begin van eliminatie van de Joden uit het openbare leven, de enorme armoede, het flamboyante nachtleven, het leest als veel meer dan een simpele thriller.

Voor meer informatie: www.berniegunther.com

4,5 sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: De Crucifix Killer – Chris Carter ***1/2

De crucifix killer.jpg

Over het boek:

Mike Farloe, een gestoorde reli, heeft ooit zeven moorden bekend, moorden op zondaars, die de wetten van God niet respecteerden en daarvoor gestraft moesten worden. Robert Hunter heeft altijd geweten dat er bepaalde zaken helemaal niet klopten. Een nieuwe, smerige moord, bevat een element dat hem helemaal niet aanstaat. Farloe kan die nieuwe moord onmogelijk gepleegd hebben, immers hij heeft al lang en breed één dodelijke injectie van de staat cadeau gekregen. Een ding is duidelijk, de moordenaar loopt nog steeds rond.

Conclusie:

Als referentiepunt voor de beoordeling en waardering van een thriller spelend in L.A. komt slechts een boek in aanmerking. Het lange afscheid van Raymond Chandler speelt in dezelfde broeierige sfeer van een door seks, drugs en geld bezeten stad. Met een verschil: het boek van Chandler met in de hoofdrol de hard boiled private eye Philip Marlow, is 56 jaar geleden geschreven.

Het boek van Carter stamt uit 2009. De schrijfstijl van Chris Carter kan niet in de schaduw staan van die van Chandler. Maar dat kunnen er maar weinig. De harde cynische humor, de onvoorstelbare hoeveelheid oneliners, het ontbreekt allemaal. De hoofdrolspeler, rechercheur Robert Hunter is een verschrikkelijk saaie vent, een all American boy die zijn auto netjes langs het trottoir parkeert, net als Batman. Het is allemaal te glad, te gepolijst, te politiek correct. Het verhaal op zich is best te pruimen, maar barst van de clichés. Het is allemaal een beetje voorspelbaar. De aandachtige lezer heeft zeker de paar uiterst subtiele indicaties opgepikt over de richting waarin we de dader moeten zoeken.

De Scandi auteurs, maar ook bepaalde Franse auteurs hebben het genre een geweldige duw gegeven richting maatschappelijke betrokkenheid en privé problematiek. Dit rechttoe rechtaan verhaal, hoe spannend ook, verliest toch zijn glans als je het vergelijkt met de generatie auteurs uit het Hoge Noorden. Wat blijft hangen is een ouderwetse pulpthriller, zeker spannend, maar niet boeiend. Voor de lezer die geen uitdaging zoekt in een thriller is dit best te pruimen.

Drie en halve sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: Doggerland: Misleiding – Maria Adolfsson ***

Misleiding

Misleiding is het eerste deel uit de serie Doggerland met in de hoofdrol Karen Eiken Hornby, waarnemend hoofd van de Doggerse recherche. Doggerland is een fictief land. Denk aan de Doggersbank, de ondiepte in de Noordzee, ten noordwesten van Engeland. Het is niet duidelijk waarom gekozen is voor een denkbeeldige locatie. Hornby is 49 jaar oud en alleenstaand na een verschrikkelijke gebeurtenis in het verleden.

Karen wordt wakker naast iemand naast wie ze helemaal niet wakker had mogen worden: Jounas Smeed, haar directe leidinggevende. (Voor alle zekerheid: deze kapitale spoiler staat ook op de backcover). Het is de dag na ‘Oistra ‘, het oesterfeest in Dunker, waarbij altijd flink ingenomen wordt tijdens de kroegentocht. Het is een genante positie waarin ze terecht gekomen is. Dat niet alleen, de seks met die hufter was beroerd, maar tot overmaat van ramp is er in die rotnacht een wrede moord gepleegd. De implicaties van die moord zijn ingrijpend voor Karen als zij hoort wie er is vermoord en waarom zij de opdracht krijgt de moord op te lossen en niet haar chef Jounas Smeed.

Het begin is ijzersterk en in de allerbeste scandi-thriller tradities waar privéproblemen een prominente rol spelen in het verhaal. Zo ook hier. De lezer gaat er eens goed voor zitten, edoch het loopt helemaal anders. Het verhaal zakt geweldig in en al spoedig komt het gevoel naar boven dat te omschrijven valt als dit hebben we allemaal al eens een keertje gelezen, maar dan beter. Het stikt van de clichés, zoals het machowereldje bij de recherche, de tegenwerking van de oude garde, het onderzoek dat maar niet los wil komen, de link naar het verleden. Toch kan dat een alleszins aanvaardbare kwaliteit opleveren, maar Maria Adolfsson schrijft met net te veel omhaal van woorden en net te gedetailleerd om de lezer in de ban te houden van het verhaal. De versnelling in de laatste vijftig bladzijden geeft aan waartoe ze in staat is bij een meer functionele schrijfwijze.

De quotes op de backcover zijn misleidend:

Drie sterren.

Jac Claasen.