Jac las: Onrust-Jesper Stein****1/2

Onrust

Het verhaal:

De ontruiming van een jeugdhonk zet Kopenhagen in vuur en vlam en leidt tot grootscheepse, ongekende rellen in Nørrebro en Christianshavn. De rellen worden georganiseerd en geleid door de pikzwart geklede autonomen, een uiterst linkse groepering die vernietiging van de kapitalistische maatschappij als voornaamste doestelling heeft. Tijdens de rellen van de autonomen wordt in Kopenhagen iemand vermoord op het Assistens Kirkegård ( kerkhof). De implicaties van deze moord kunnen vergaand zijn als zou blijken dat het slachtoffer door politiegeweld om het leven is gekomen. De autonomen en de sensatiepers zouden vernietigend uithalen met als gevolg enorme reputatieschade en dalend vertrouwen van de burgers in de politie.

Axel Steen heeft dienst op de afdeling Moordzaken en wordt wild gewekt door zijn mobieltje, uit z’n natte droom – ‘de hemel bestond’ – met z’n ex Cecieli. Hij moet aan de bak. En dat valt niet mee. Het barst van de lamstralen bij de ME’ers die die nacht actief zijn geweest bij de bestrijding van de gewelddadigheden. Hij heeft privé problemen, variërend van slaapproblemen – zijn wegvallen als de slaap als ‘koelvloeistof zijn hersens binnen druppelt’ – tot de moeizame relatie met z’n ex Cecilie. Maar ook binnen de politie-organisatie is van alles aan de hand: concurrerende politie- en veiligheidsdiensten, bureaucratie en grootscheepse reorganisaties die meer ongelukken veroorzaken dan zaken oplossen.  Het lijkt Nederland wel. En dan is daar het feit dat hij moet samenwerken met die, altijd breed lachende, van veel tics voorziene irritante carrière jurist Jens Jessen, de nieuwe minnaar van zijn Cecilie. Daar komt bij dat Alex Steen  een eenling is, een regelwreker, die niet altijd de voorgeschreven protocollen en regeltjes volgt. Confrontaties en aanvaringen liggen voor de hand.

Conclusie:

 Komt dit alles u bekend voor? Dat kan kloppen. Alex Steen is een ijzersterke kloon van Harry Hole.

Onrust is een klassieke politiethriller met alle ingrediënten die het verhaal tot een (bijna) vijf sterren kwalificatie upgraden: spannend, een uitstekend plot en intelligent geschreven, met hier en daar zelfs poëtische formuleringen. Het eerste deel van een nieuwe reeks rond rechercheur Axel Steen.

Er zitten vele, goed geformuleerde, compacte zijlijntjes verweven in de grote verhaallijn flashbacks en herinneringen aan arrestaties, daders en slachtoffers uit het verleden, die het verhaal een duidelijke meerwaarde geven.

Jasper Stein is buitengewoon goed geïnformeerd of heeft zich goed gedocumenteerd. En die documentatie gebruikt de auteur. Zijn schrijfstijl verschilt in dat opzicht wezenlijk van Jo Nesbø. De uitdieping van het gehele proces van opsporing, tegenslagen, tegenwerking, is gedetailleerder beschreven dan Nesbø in de regel doet. Het einde van dit boek is onverdraaglijk. Zijn de liefde en de waarheid dan toch onverenigbaar?

4,5 sterren.

Jac Claasen.

Advertenties

Jac las: Dark Matter – Blake Crouch***

Dark

Parallelle werelden zijn een bekend begrip in de SF-wereld.

Blake Crouch gooit er een quasi wetenschappelijk sausje tegenaan om het verschijnsel van het multiversum te verklaren. En wel met behulp van de kwantummechanica.
Het gaat dan om verklaringen in de trant van: ‘Supergeleidende kwantumbits die geïntegreerd zijn met een serie resonatoren die in staat zijn om simultane toestanden als vibraties te registreren.’ Als verstandige lezer moet je hier maar gauw overheen lezen.

De onwaarschijnlijke tegenstrijdigheden, voortvloeiend uit het thema, worden door Crouch gebruikt om de lezer in een redelijk verhaal te trekken. Redelijk, maar met een hoog imponeergehalte door het gebruik van niet bestaande woorden:  decohereren ??? En rare zinnen: ‘Ons levensbloed is volledig en absoluut te vertrouwen.’ Levensbloed???

Soms had ik de indruk dat Lafayette Ronald Hubbard aan het woord was – ‘Een mens in superpositie brengen – , een productieve en controversiële Amerikaanse schrijver en oprichter van Scientology. Op een bepaald moment viel het kwartje. Dark Matter is een zwakke, hedendaagse versie van De Tijdmachine. De waarschijnlijk eerste echte sciencefictionroman. Van de Britse schrijver Herbert George Wells uit 1895. Een aantal keren verfilmd en inspiratiebron voor velen (https://nl.m.wikipedia.org/wiki/De_Tijdmachine)

Bij H. G. Wells nam de tijdreiziger plaats in een imposante zetel, en haalde de hendel over die hem naar een van tevoren ingestelde datum bracht. Daar kun je anno 2018 niet meer mee aankomen. Crouch bedacht een technologische oplossing, meer passend bij deze tijd.

Hoe moeten we dit boek beschouwen? Als een mislukte sciencefiction roman of een geslaagde thriller?  Dat is te veel eer voor Blake Crouch, die misschien wel te goed naar Philip K. Dick gekeken heeft. Het barst van de typische Philip K. Dick thema ’s in dit boek zoals de tijd paradox, de onbetrouwbare werkelijkheid en de identiteitscrisis: ben ik wie ik denk te zijn?. Een redelijke thriller en een achterhaalde SF roman lijken mij meer op z’n plaats.

Al met al drie sterren, met name door de bloedstollende momenten.

Jac Claasen.

Jac las: 22-11-1963 – Stephen King****

22 11 King

22-11-1963 is niet het boeiende epos geworden wat ik verwacht had.

‘I met a gin-soaked queen in Memphis, she tried to take me upstairs for a ride’

Oh sufferd!, oh grote sufferd! Wie slaat er nu zulke onzin uit. Met zo’n mooie vrouw in de buurt.

De relatie tussen SK en ondergetekende is altijd een ongelukkige geweest. Daar waren een paar redenen voor. Op de eerste en belangrijkste plaats: geen enkel boek van SK kon mij boeien. Carrie ging nog wel, alhoewel de film was – zeer uitzonderlijk-  beter dan het boek , maar toen volgden een aantal matige boeken:  Bezeten stad, De Shining, Cujo en Christine. Na 100 bladzijden van  Het heb ik SK in de boeien geslagen en opgeborgen in een vochtige kelder, voorzien van een degelijke eikenhouten deur met een groot, roestig slot er op en voorzien van een clownsmasker met een grote, vette, rode neus.

Daar komt bij dat ik horror een zielloos genre vind, en het gebruik van het bovennatuurlijke kwaad geen enkele indruk maakt. De duivel, beëlzebub en andere kwaadaardige demonen bestaan niet, en zijn uitingen van religieus fanatisme. Je moet de wereld niet moeilijker maken dan ze is. Alhoewel sommige voedingsfanatici, die het best als gifmengster kunnen worden getypeerd, daar anders over denken.

Terug naar 22-11-1963. Grosso modo zijn drie delen te onderscheiden. De eerste 250 pagina’s zijn als een road movie met weergaloze stukken proza die je meenemen naar een tijd, eind jaren vijftig en begin jaren zestig,  waar niet alles beter was, maar waar onbevangenheid en hulpvaardigheid normale zaken voor de doorsnee burger waren. De romp van het verhaal omvat 400 bladzijden, en vooral bestaande uit  een mix  van Joop ter Heul’s HBS tijd, Grease en Saturday night fever. Sandy (Grease) en Sadie lijken qua namen teveel op elkaar om het geen toeval te laten lijken. Het is middelbare school romantiek. Ik wil niet over romantiek lezen. Dat is toch meer iets voor de praktijk. SK is  geroutineerd auteur en neemt zijn toevlucht tot hulpmiddelen, en gooit er wat romantiek en sentiment tegen aan. Dat betekent honderden pagina’s lang een huis, tuin en keuken roman die hoogstens interessant is maar niet echt boeit. De laatste 200 bladzijden, de aanloop naar de ontknoping en vooral het vervolg daarop, zijn van grote klasse en laten zien hoe goed SK kan schrijven, daarbij tergend langzaam de spanning opdrijvend waarbij de lezer het boek niet los kan laten. Wat jammer van die laatste, overbodige, tien bladzijden.

Het verhaal:

King heeft zijn verhaal opgehangen aan een wat … als scenario. De wat… als scenario’s zijn of oersaai ( bedrijfseconomische modellen) of buitengewoon speculatief en spannend. Wat als de Nazi’s WOII hadden gewonnen of Jozef en Maria geen date hadden gehad?

SK stuurt Jake Epping en zijn alter ego George T. Amberson als een moderne professor Barabas terug in de tijd. Wat als hij er in slaagt om de aanslag op John Fitzgerald Kennedy te verijdelen? Dat rommelen in de tijd gaat niet zomaar. Er zijn dilemma’s en de tijd biedt weerstand. Daarnaast is er het vlindereffect. Mooi verwerkt in het verhaal.
SK is een fijne schrijver. Zijn betoog leest als een lier, hij schrijft in Algemeen Begrijpelijk Nederlands en wel zodanig dat je een zin nooit voor een tweede keer hoeft te lezen. Bovendien verstaat hij de kunst om honderden kleine details, honderden kleine verhaaltjes  in zijn verhaal te stoppen, grappige, boeiende of ontroerende details die een geromantiseerde kijk op de Amerikaanse maatschappij van die tijd geven. Het verhaal is uitmuntend gedocumenteerd. En daar houden we van.

Met zijn 879 pagina’s is dit toch gauw 20 -25 uur lezen. Het is natuurlijk onmogelijk om de spanningsboog gedurende deze tijd in stand te houden. Het leukste is de telefoon binnen handbereik te hebben en de talloze  verwijzingen naar onbekende Amerikaanse personen, feiten en plaatsen te checken.

  • Iemand ooit gehoord van Weegee en Diane Arbus?
  • Of hoe een Plymouth fury er uit ziet?
  • Of de foto van Lee Harvey Oswald met zijn geweer, een Mannlicher-Carcano van het postorderbedrijf voor het raam waar Aberson woont?
  • Of de verbazingwekkend mooie Marina Oswald –Prusakova gezien?
  • Of de Veronica – bad girl – Lake’s haarstijl bewonderd?
  • Het deed m’n hart goed als Doug Sam met z’n grote mond (letterlijk) genoemd wordt met ‘She’s about a mover’.

James Ellroy heeft het anders aangepakt. JFK ging eraan in Amerikaans riool, MLK en RFK in Zes ruggen, beide titels maken deel uit van de onvergetelijk rauwe Underworld USA trilogie. Het verschil in thematiek, aanpak en schrijfstijl is onvergelijkbaar.  De Underworld USA trilogie heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt, bij 22-11-1963 is dat niet het geval.

Komt het ooit goed tussen SK en ondergetekende?
Ik ga nog een ultieme poging wagen. In het najaar.

Inmiddels ligt De Buitenstaander klaar.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Achterland – Arne Dahl *****

Achterland

Over het boek.

Achterland is het tweede deel van de serie rond Molly Blom en Sam Berger.

Het eerste deel Grensgebieden eindigde met een geweldige cliff hanger.

Achterland opent mysterieus: iemand schrijft een brief aan Désiré Rosenkvist, een brief waar je geen touw aan vast kunt knopen.

Rosenkvist is waarnemend commissaris bij de NOA  ( Nationale Operationele Afdeling) van de Zweedse politie.

Grensgebieden  eindigt op zondag 1 november. Hoofdstuk twee van Achterland begint op 12 november. Wat is er in hemelsnaam in die tussenliggende periode gebeurd? Berger, Sam Berger is terecht gekomen in een instelling gelegen in een volstrekt lege en spierwitte wereld.

Tegelijkertijd blijkt dat er jacht op hem wordt gemaakt door de Säpo (Säkerhetspolisen is de Zweedse nationale veiligheidsdienst). Waarom gaan Roy Grahn en Kent Döös , beiden agenten van de Säpo, zo meedogenloos achter hem aan?

Sam en Molly houden zich schuil in een plaats die het verst van de beschaving gelegen is, het toppunt van  ontoegankelijkheid. Zij zijn ingehuurd door Rosenkvist, die een freelance contract voor hen geregeld heeft. Waarvoor ingehuurd? Rosenkvist stuurt ze naar de schrijfster van de brief, Jessica Johnsson genaamd, een ziekelijke bemoeial en relschopster. Het begin van een geweldige thriller.

Conclusie:

Arne Dahl is een ervaren auteur. Hij weet een verhaallijn kundig op te zetten en af te ronden. In een steeds claustrofobischere wereld moeten Molly Blom en Sam Berger het niet alleen opnemen tegen een hoogwaardige moordenaar, zij zelf worden ook gezocht. Binnen de context van dit gegeven ontwikkeld Dahl een ingewikkeld plot  in een wereld waar geheime parallelle onderzoeken niet ongewoon zijn. Het verhaal krijgt tegen het einde een beklemmend karakter. Dat jaagt het leestempo op. Of je nu wilt of niet
In het begin van het verhaal had ik het gevoel om Grensgebieden nog maar eens keertje opnieuw te lezen. Dat is niet nodig. Al vrij snel komt Dahl met een overzichtje waarin vele zaken goed toegelicht en samengevat worden.

Arne Dahl schrijft puntig en scherpzinnig. Het verhaal, met name de dialogen en verhoren zijn niet standaard. Het gaat over vertrouwen, verraad en bedrog, die een Bermuda driehoek vormen waarin alles verdwijnt.
Achterland is een waardige opvolger van Grensgebieden. De contouren waar de serie op uit draait worden langzaam zichtbaar. Of wordt de lezer wederom op het verkeerde been gezet?

En, eerlijk gezegd, een klavertjevier, kan mij voortaan gestolen worden, evenals vrouwen met een zwoel pagekapsel. En dat laatste is te betreuren en het enige minpuntje aan dit boek.

Vijf sterren.

Jac Claasen

 

Jac las: Bling Bling 3 – Jan van der Cruysse *****

Over het boek:

Door een stomme fout van een van de betrokkenen bij de diamantdiefstal in Delhi komt een diamant op de markt, die natuurlijk nooit op de markt had mogen komen. Immers diamanten zijn uniek en te traceren. Tenzij ze herslepen worden.

Die ene diamant zet het tot stilstand gekomen onderzoek van de Belgische politiediensten weer in beweging. Maar ook de Georgische maffia, in de vorm van enkele gestoorde moordenaars komt op stoom. Koste wat kost moeten van Paata Sirbiladze, de Georgische capo, de dieven gestraft worden en de juwelen terug naar de rechtmatige eigenaar. Trouwens Paata heeft genoeg te stellen met zijn blote stoeipoes Ana, die scherpe klauwtjes te voorschijn kan toveren. Vlak ook Viktor Gogua en Zurab Guruli niet uit. En wat doet de Italiaanse maffia op dit schouwtoneel?

De afwikkeling van deze jacht op daders en diamanten speelt zich af over de gehele wereld. Van Antwerpen, via Goes naar Delhi en Mumbai in India, naar Key West en Bangor in de VS, naar Italië en Georgië.

De ruime hoeveelheid aan locaties en de veelheid aan betrokkenen heeft de auteur verpakt  in  vele, korte scène wisselingen. Met als gevolg vele cliffhangers.

Conclusie:

Jan van der Cruysse heeft met deze trilogie bestaande uit:

Bling Bling Diamantroof in Delhi

Bling Bling 2 De Zaventemmers

Bling Bling 3 Toen was er nog maar één

een fraaie serie thrillers van internationale allure neergezet.

In dit spannende laatste deel van de trilogie  houdt van der Cruysse alle ballen op een onnavolgbare manier in de lucht. En dat mag best een prestatie heten, want er zijn  nogal wat verhaallijnen.

Wat vooral in BB3 opviel was trendy taalgebruik ( man bun, friends with benefits, Frappuccino, Toys in the attic van Harma Heijkens ). Ook een terloops geplaatste opmerking als ‘Een Virgin Caesar graag, enkel Clamoto, geen alcohol’ zit natuurlijk in de categorie ‘Shaken not stirred’ van James Bond ’s wodka Martini. Maar het barst van dit soort kleinigheden die het lezen een extra kontje geven.

Dit deel is tevens het spannendste van de drie. Het mooie is dat de ontknoping niet geconcentreerd op de laatste bladzijden van het boek plaats vindt. Het gehele boek door vallen er poppetjes om te midden van met fraaie couleur locale omschreven omgevingen.

Van der Cruysse’s schrijfstijl kenmerkt zich door een zekere, mild ironische lichtheid, die leidt tot relaxed lezen. De toonzetting van een  moord of een actiescène heeft bv bij Jo Nesbo  een heel wat harder en donkerder karakter dan bij van der Cruysse. Bepaalde personages zijn wat extra aangezet, waardoor hier en daar het lijkt of het persiflages betreft.  Dat doet niets af aan de lol. Integendeel, zien we hetzelfde niet bij Jussi Adler-Olsen in zijn serie Q?

Een zeldzaam goede Nederlandstalige serie, spannend, humoristisch, met veel kennis van zaken geschreven, goed gedocumenteerd en intelligent uitgewerkt. Bestaat er zoiets als een feelgood thriller?  Dit is er een van het zuiverste water. Zeker en vast.

Overigens voor de niet zo oplettende lezer. De laatste bladzijden bevatten een inhoudsopgave van alle personages en dieren die een rol spelen in de serie.

Vijf sterren

Jac Claasen

Jac las: 1793 – Niklas Natt och Dag****1/2

img_3304

Over de schrijver:

Niklas Carl Bosson Natt och Dag , geboren op 3 oktober 1979, was hoofdredacteur van het tijdschrift Slitz tussen oktober 2006 en oktober 2008,  en heeft daarna als freelancer gewerkt. Hij studeerde in Kalmar, 2000 – 2003 . Niklas is multi-instrumentalist.

Over het boek:

Jean Michel (Mickel) Cardell, in het bezit van een houten arm, tuchtwacht van beroep en uitsmijter bij Fördärvet als bijverdienste, wordt uit zijn dronkemansroes gewekt door een paar kinderen die een lijk hebben ontdekt in het water van Fatburen. Bij het slachtoffer zijn armen en benen één voor één weggesneden, maar eerst nadat een van de ledematen verbonden is en voldoende genezen. Bovendien zijn ogen uitgestoken, de tanden verwijderd en is z’n tong weggesneden. Het is duidelijk, er loopt een dodelijke wolf rond.

De schout Johan Gustav Norlin, de rechtschapen en integere advocaat-fiscaal, roept de hulp in van Cecil Winge om de ongewoon wrede misdaad op te lossen. Winge op z’n beurt roept de hulp in van Cardell, die zijn eigen redenen heeft om ja te zeggen op dit verzoek. Het verbond tussen de man met de houten arm en de aan de kruipende teringdood lijdende intellectueel, wordt aldus gekenmerkt door fysiek ongemak en hindernissen aan de ene kant maar geestelijke veerkracht anderzijds.

Wat volgt is een prachtige queeste naar de dader tegen de achtergrond van een Zweden dat gegrondvest is op een zieke, feodale standenmaatschappij, waar de lagere standen leven als dieren onder smerige leefomstandigheden, en waarin een mensenleven van geen enkele waarde en betekenis is. Niklas schetst een uitermate boeiend beeld van de onderklasse in Stockholm op het einde van achttiende eeuw, de teringzooi waarin ze wonen, de stank die hen dag en nacht omringt en het brakke putwater dat ze drinken. Evenals de smeerlapperij van de bovenlaag van de Zweedse maatschappij. De uitlatingen van hoerenmadam Sachs over de bizarre seksuele uitwassen van haar clientèle zouden zonder meer passen bij een Marquis de Sade. Als Niklas dàt beeld wil schetsen, dan is hij daar voor 100% in geslaagd. Cecil Winge is een intellectueel, de invloed van de verlichte ideeën van Rousseau klinken door in het gehele boek, maar zeker na de vreselijke terechtstelling op de galgenheuvel, waar Mårten Höss ( what’s in a name: Rudolf Höss was kampcommandant van Auschwitz tot eind 1943 ) met de bijl zwaait totdat kop en romp in eeuwige scheiding komen te liggen.

Taal- en woordgebruik zijn aangepast aan het tijdvak waarin het verhaal zich afspeelt.  Het boek is rijk aan lange, fraai geconstrueerde zinnen en archaïsch woordgebruik. Dat is even wennen. Verwacht derhalve niet de flitsende dialogen en dito scènewisselingen van een moderne thriller. Er zitten wat duistere elementen in het verhaal, de typering gothic novel zou niet op z’n plaats zijn. Daarvoor ontbreken te veel stijlkenmerken. Een minpuntje is het overdadig gebruik van de vele geografische benamingen van straten, stegen, gebouwen, molens, bruggen, waterlopen, meren etc. van het Stockholm anno 1793. Overdaad schaadt.

Niklas beschrijft een koninkrijk in verval, waar naast list en bedrog, corruptie en betaalde horizontale oefeningen de middelen zijn om te overleven. De vele details wijzen op een gedegen research. Op de achtergrond klinken de tonen van de Franse revolutie, waar Marat zijn giftige geschriften spuit en Marie-Antoinette en haar gemaal onder de guillotine onthoofd worden.

Is het een thriller, een spannend boek? In beperkte mate. Mij heeft vooral de historische setting geïmponeerd, de verhalen in het verhaal en de invulling van de karakters van de hoofdrolspelers. Naast Cardell en Winge, zijn dat Kristofer Blix en Anna Stina Knapp. Of Niklas  de titel ‘Beste debuut van het jaar’ van de Zweedse academie voor misdaadschrijvers terecht heeft gewonnen, kan uiteraard niet beoordeeld worden. Wel dat de auteur met dit boek, na een start waarin het wennen was aan taal- en woordgebruik, de lezer meeneemt in een enerverende ‘oude’ nieuwe wereld. Met vele uren leesplezier, want het boek “leest niet even vlot weg”.

Mooi verzorgde uitgave, met harde kaft en losse omslag, bordeauxrode schutbladen en excellente typografische uitvoering. Zo worden de eerste drie woorden van elk hoofdstuk in kapitalen neergezet. Een mooie, verzorgde uitgave van Uitgeverij Prometheus. En dat mag ook best wel eens een keer gezegd worden.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Vergeven en vergeten-Philip Kerr*****

Vergevenenvergeten

Over het boek:

1957.
Onder de naam Cristof Ganz heeft Bernie Günther een baan als nachtportier en beheerder van het  mortuarium in het Schwabinger Krankenhaus in München gevonden. Een mortuarium is natuurlijk een te bescheiden plaats voor een echt goede rechercheur die voor de oorlog op het bureau aan de Alexanderplatz werkte.

Schramma, een door en door corrupte politieagent, wil hem voor een karretje spannen voor moord en beroving, maar Bernie Gunther is hem te slim af en weet zichzelf en Max Merten, een oude bekende – een voormalig officier van justitie van voor de oorlog – te redden. Als dank voor de bewezen dienst zorgt Merten er voor dat Bernie in dienst kan treden bij Munich Re, een grote verzekeraar, als claimonderzoeker. Eigenlijk een voortzetting van zijn werk als rechercheur: het ontmaskeren van oplichters en bedriegers. Dat Munich Re alle concentratiekampen van de nazi’s had verzekerd tegen brand, diefstal en andere risico’s was voor Bernie niet van belang.

Cristof Ganz doet zo goed zijn werk, dat hij naar Griekenland wordt gestuurd om de claim van een Duitser te onderzoeken, wiens schip is gezonken. Er vallen links en rechts wat slachtoffers, en de zaak heeft meer kwalijke kanten dan gedacht. Duitsers liggen in 1957 niet zo goed in de markt in Griekenland. De zaak stinkt  steeds erger en Ganz komt zwaar onder vuur te liggen.

Conclusie:

Philip Kerr op z’n best in dit dertiende Bernie Gunther verhaal. De op 23 maart 2018 overleden auteur haalt weer alles uit de kast en laat zien waarom hij zo’n formidabele schrijver was. In het zoals altijd extreem goed gedocumenteerde boek, legt Kerr dit keer sterk de nadruk op het ingewikkelde morele dilemma tussen goed en kwaad. Iedereen in het naoorlogse Duitsland heeft boter op z’n  hoofd. De scheidslijn tussen de goeden en de slechten is niet altijd even duidelijk te trekken. Niet alleen de nazi’s waren fout.

De documentatie is weer groots en indrukwekkend. Op een bladzijde worden aangehaald: Irma Grease – ‘ das Biest von Belsen’ -, Timothy Q. Mouse, Jekyll and Hyde en Shakespeare’ s Jago die Othello voor de gek houdt. Alles klopt. Van het Shalamir parfum tot Sydney Hughes Greenstreet  en Drene shampoo, maar vooral Alois Brunner. En zelfs de gimlet van Philip Marlowe komt voorbij. Voor de fact checkers is het feest.

Zoals we weten is de relatie van Bernie met vrouwen geen succesverhaal. In dit boek leidt de ontmoeting met de uit Grieks marmer gebeitelde voluptueuze Elli Panstoniou, juriste op het ministerie van Economische Coördinatie, tot lyrische ontboezemingen , zowaar zelfs tot enige positieve beschouwingen over de mensheid. Maar laat u niet misleiden. Bernie blijft Bernie, en zijn opmerkingen al dan niet uitgesproken, staan bol van het sarcasme en ironie. De lezer moet bij de les blijven: het grote aantal personen – een fraaie mix van fantasie en realiteit-  en gebeurtenissen wordt intelligent geweven tot een fraaie thriller, niet spannend overigens, met als resultaat vele uren leesplezier op hoog niveau voor de lezer.

Geldzucht, gemakkelijk gewin, Alte Kameraden en ex-nazi’s, het blijft een rare combinatie, maar legt wel de bodem onder de beste Bernie Gunther tot nu toe.

Vijf sterren.

Jac Claasen.