Jac las: Vers bloed – Stuart MacBride ****

81196955_463545921256166_1806255857906745344_n

Over het boek

In Aberdeen, een stad opgetrokken uit keihard en ijskoud graniet, bij het Politiekorps Grampian klinkt elke ochtend na de briefing de beruchte Steel-strijdkreet ‘ Falen is geen optie’. Klinkt het niet hard genoeg, dan laat inspecteur Steel haar mannen de slogan net zo lang herhalen, totdat ze de straat op mogen.

Sean Morrison, de 8-jarige leider van een jeugdbende heeft Jerry Cochrane vermoord. Cochrane is een moedige zeventiger die de zwangere Natalie Lenox te hulp komt als ze opzettelijk tegen de grond wordt gewerkt en met een dolle messteek van het leven wordt beroofd. Sean Morrison wordt het voorwerp van een klopjacht. Het korps wordt ernstig in verlegenheid gebracht door de belachelijke wild-west-achtervolging van een kind. Dat is niet het enige probleem.

Er loopt ook een verkrachter rond, die stevig huishoudt in Aberdeen en Dundee. Gelukkig is daar altijd nog lokeend Jackie Watson, die inmiddels samenwoont met  brigadier Logan McRay. Rozengeur en maneschijn is het daar thuis ook niet altijd.

Agent John Rickards is de bij tijd en wijle hevig blozende nieuweling, de sidekick, die zich in z’n vrije tijd bezig houdt met het geven en nemen van billenkoek en wat dies meer zij.

Maar goed aan alle plezier komt een eind. Steel dumpt Logan bij inspecteur Insch, die het best omschreven kan worden als een nijlpaard met een slecht humeur. Logan moet Insch gaan helpen om de druk op zijn afdeling wat weg te nemen.

Conclusie

Stuart MacBride schrijft in de overdrive, schmierend en zich niets aantrekkend van welke politieke correctheid dan ook. Dat levert niet alleen hele goede thrillers op, maar vooral thrillers die uiterst amusant zijn en een heleboel leesplezier opleveren. Alles is vet aangedikt, vèr en vèr over de top, maar wel erg leuk. Het hele boek door is het geschmier van een hoog gehalte.Stuart MacBride lijkt dan geen maat te kunnen houden op z’n uitbarstingen van ironie en sarcasme vol schimpscheuten en humorvol geblaat. Welke inspecteur zegt nou tegen een ondergeschikte die haar zojuist uit de brand geholpen heeft: ‘ Als ik ooit hetero word, dan mag jij als eerste. Gratis’.

Het verhaal moddert wat door, wat trouwens het beste als erg grappig doormodderen kan worden betiteld, maar komt in een stroomversnelling als de zoekgeraakte Robby MacIntyre wordt teruggevonden, de voetballende etterbak.

Het boek is  ontzettend leuk, ondanks, nou ja, misschien wel dankzij de vrij grove grappen en dito taalgebruik. Fijngevoeligheid is ver te zoeken.

Op elke pagina staan gegarandeerd drie of vier van die grappen of grollen. En er lopen enkele hilarische running gags door het hele boek heen, die voor enorm veel opwinding en leesplezier zorgen.

Het is duidelijk, MacBride is in deze thriller nauwelijks serieus te nemen en dat levert eerder een humoristische dan een spannende thriller op. Maar wel uiterst leesbaar én zeer goed geschreven.

Vier sterren

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Slachtoffer 2117-Serie Q – Jussi Adler-Olsen ****1/2

79985006_470720563647787_1274705182025842688_n

Over het boek

Het zit Joan Aiguader niet mee. Als freelance journalist is het leven geen rozengeur en maneschijn. Door zijn onoplettendheid wordt de veronderstelde grandioze scoop over de aangespoelde vluchtelinge één grote afgang. Slachtoffer 2117 op het strand in Ayia Napa op Cyprus is niet verdronken aangespoeld, maar ze is het slachtoffer van een brute moord.
Hij en met hem de hele redactie van ‘Hores del día’ staat voor joker. Ze was in haar nek gestoken, tussen de derde en vierde nekwervel, met zo’n lang ding. Ook het eerste aangespoelde lijk was niet wat het moest zijn: geen vluchteling maar de leider van een terreurcel.
Joan wordt op straat gezet met vijfduizend euro.
Hij heeft veertien dagen de tijd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Alleen. Geen enkele collega wil er zijn handen aan branden. 

Carl is nu 53 en hij is het eigenlijk goed zat op afdeling Q. Hij heeft geen zin meer in die klotezooi, die bergen energie en tijd kost, alleen omdat de andere afdelingen hun eigen  zaakjes niet fatsoenlijk kunnen afronden.
Assad ontdekt bij Rose wie nummer 2117 is. Zijn hart slaat op hol. Assad wil de dader te pakken krijgen, wat het ook moge kosten en hoe hoog de prijs ook mag zijn. Hij beseft niet waar hij aan begint.

Het begin van een odyssee, een zoektocht, een zwerftocht, een wraaktocht waarbij het centrale thema de strijd van goed tegen kwaad is, door Jussi Adler-Olsen uitgesmeerd over 477 bladzijden en zich afspelend op pikzwarte locaties in Irak en culminerend in het fantastische decor van de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche, de holle kies aan de Kurfüstendamm in hartje Berlijn.

Conclusie

In 2008 las ik De vrouw in de kooi, wat achteraf het eerste deel bleek te zijn van een sterke serie gebouwd rondom inspecteur Carl Mörck en zijn team. Een raar clubje mensen. Maar ze lossen wel onopgeloste zaken van andere afdelingen op. Met een milde schrijfstijl worden de gruwelijkste zaken beschreven, opgelost en dat laatste met veel humor beschreven. Adler-Olsen slaagt er als één van de weinigen in om humor een volwaardige plaats in zijn boeken te geven. Deze thriller is daarop een uitzondering. De verschrikkelijke oorlogen in het Midden-Oosten hebben een desastreuze invloed op één bepaald lid van deze elite eenheid onder de speurders.
Maar ook in het team is niet alles wat het lijkt. We weten nu alles over Rose, de excentrieke secretaresse ( Selfies). In deze thriller wordt het verleden van Assad bloot gelegd. En hoe! Voor het eerst overheerst de donkerte en duisternis boven de lichtheid van het bestaan in dit ijzersterke verhaal.

De hoofdpersonen hebben hier en daar ingewikkelde verhoudingen en achtergronden. Adler-Olsen kan het vele thrillers lang laten duren vooraleer iemand uit de kast komt. Overigens deze laatste opmerking dient u niet (verkeerd) te interpreteren, zoals te doen gebruikelijk is in het maatschappelijk verkeer, maar zoals ie bedoeld is, recht voor z’n raap derhalve. 

Assad komt uit de kast en hoe. Assad vertelt zijn verhaal, een verschrikkelijk verhaal uit een verschrikkelijk land, waar geweld telt en een mensenleven niets waard is, waar executies en ophangingen aan de orde van de dag zijn. En waar herinneringen aan geluk het hoogst haalbare zijn. Irak dus. De man met de baard, zijn tegenstrever is Abdul Azim oftewel Ghaalib, een moordenaar pur sang, een ex-gevangenenbewaarder met alternatieve bevoegdheden van ‘The Bagdad correctional facility, annex 1, Abu Ghraib prison’, een wrede Arabische terrorist, met een enorme haat jegens die witte honden, eigenlijk jegens iedereen die niet in zijn straatje past.

Het buiten de centrale verhaallijn vallend, smerige sprookje over Alexander bevat de grote, sociale, ontzettend goed verpakte boodschap van deze thriller: de maatschappelijke onverschilligheid en kilheid zullen onherroepelijk als een boemerang op diegenen terugslaan, die ze opgeroepen hebben. Dus weg met het koude, heersende neo liberalisme. Met andere woorden: een intelligent en onverwacht pleidooi voor meer warmte in de samenleving. 

En Rose moet het in de praktijk brengen!!! 

Jussi Adler-Olsen op z’n best.

4,5 *

Jac Claasen

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

 

Jac las: Ik dood – Giorgio Faletti ***1/2

77078577_549546712547225_7732205051480899584_n (1)

Giorgio Faletti – Ik dood

Het boek.

Jochen Welder, de beroemde F1 coureur en zijn vriendin, de schaakkampioene Arijane Parker worden vermoord aangetroffen op hun jacht in de haven van Monaco Commissaris Nicolas Hulot van de Sûreté Publique van het vorstendom Monaco wordt belast met de opdracht de moordenaar naar boven te brengen. Dat valt niet mee want de dader gaat buitengewoon gewelddadig en geraffineerd te werk. Hij laat bepaalde verminkingen achter op het slachtoffer en schrijft zijn handtekening op een willekeurig voorwerp: ‘Ik dood’. Bovendien stopt hij niet. Het aantal slachtoffers en daarmee de onrust onder de bevolking neemt toe. Frank Ottobre, special agent van de FBI, verblijft in Monaco. Hulot schakelt Ottobre in, die zijn trieste verleden nog nauwelijks verwerkt heeft. De jacht op de moordenaar duurt honderden bladzijden lang.

Conclusie.

Het boek is te lang. De 540 bladzijden tekst kunnen de lezer maar tot een bepaalde hoogte boeien. Het begin is goed en de laatste 150 pagina’s zijn grotendeels boeiend. Dat is het grote manke aan deze thriller: Faletti kan echt wel schrijven – er zitten een beperkt aantal verdomd goeie scènes in deze thriller die je ademloos verorbert – maar voor de rest is het saaiheid troef. Het verhaal wordt uitgesponnen over maar liefst 540 bladzijden en dat zijn er 250 te veel. Daar komt bij dat Faletti een ouderwetse, oubollige schrijfstijl hanteert. Met veel omhaal van woorden worden situaties of personen uitgebreid uit de doeken gedaan. Te lang, te veel, te uitgesponnen.

Maar nog erger is het hier en daar ronduit zwakke scenario. Omwille van de lezers die het boek nog gaan lezen, past een absolute radiostilte. Maar laat ik er dit van zeggen: die slimme lui van de Monegaskische politie laten gaten zo groot als vulkaankraters liggen. Waar onze slimme FBI agent wel weer induikt. En met succes natuurlijk. Opmerkelijk, heel opmerkelijk is de oppervlakkige beschrijving van een incestueuze relatie in een thriller waar verder geen onvertogen woord valt, uiteraard op wat nette vloeken en uitroepen na. Ik kon het gebeuren niet plaatsen.

Het boek van Italiaanse origine, een dijk van een succes daar aan het begin van deze eeuw, levert hier en daar boeiende stukjes vakwerk op, zeker de laatste 150 bladzijden zijn merendeels boeiend, maar de rest van het boek kan niet imponeren. Het leest wel prettig weg wie geen bezwaar heeft tegen overdadig woordgebruik.

3,5 sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Dood kalm – Stuart MacBride ****1/2

74230431_2372630306382920_5154327824579952640_n.jpg

Een goede thriller doorstaat de tijd, nou ja, laten we het in dit geval maar houden op twaalf jaar. Dood kalm, de tweede politieroman van Stuart Macbride uit 2007, blijft fier overeind staan in de golf van policiers van de afgelopen decennia.

Waar gaat het om? Heel eenvoudig, een paar moorden die opgelost moeten worden door iemand die door een ongelukkig toeval terecht gekomen is in het klasje van inspecteur Steel. Een uitermate cynische omschrijving voor een stelletje losers die in het verleden behoorlijk misgekleund hebben bij het oplossen van bepaalde misdaden en voor straf zijn teruggezet. En nog wel bij juffrouw Steel, een cynische, rauwe, onbehouwen, slonzige, kettingrokende, manipulatieve,rancuneuze, keiharde pot, die er alles voor over heeft om met de eer te gaan strijken als er iets opgelost wordt. Om een voorbeeld te geven van haar taalgebruik, Logan McRae krijgt het volgende te horen: “En zorg ervoor dat je vannacht niet te veel tijd besteed aan één of andere snol. Ik ben niet van plan onkostenbonnetjes te ondertekenen met de omschrijving `pijpbeurt.” Deze zinsnede is tekenend voor dit boek. Het is een old school politieroman, goed geschreven, spelend in de gore realiteit van het donkere leven aan de zelfkant, barstensvol cynisme en smerigheid. De beschrijvingen van lijken, bijbehorende rottende stukken vlees en wat dies meer zij, zijn uiterst accuraat en beeldend beschreven alsof de auteur er plezier aan heeft beleefd de smerige luchten uit het boek omhoog te laten walmen. Maar goed, elk realisme heeft zijn prijs. Het verhaal is ongelooflijk cynisch. En wat te denken van de gulle jongen, pooier Steve die zijn Kylie beloont met een Happy Meal omdat ze afgelopen nacht zo goed verdiend heeft?

Het barst van de mooie en minder mooie figuren in dit boek. Van de mooie Mevrouw Cruickshank tot dubieuze figuren als advocaat Sandy Moir-Farqueharson alias Sandy de Slang en regelrechte moordenaars als Brendan ‘Chib’ Sutherland. Ik heb wel het gevoel gekregen dat ik Aberdeen beter in mijn hoofd heb zitten dan Amsterdam. 

Stuart Macbride is erg goed in het beschrijven van keiharde, kleurrijke figuren, veelal met een hilarische inslag – “Hij hield de lege lijkzak vast alsof het een warmwaterkruik was.” – maar mist af en toe de noodzakelijke zelfbeheersing van het finetunen. Het verhaal loopt dan wat stroever. Peanuts in feite. 

Overigens, Macbride is op zijn best in het beschrijven van toestanden, vol van een deprimerende sfeer, verval, rotting en verwaarlozing. En dat geldt voor de ronduit smerige stadsdelen, de tot op de draad versleten burelen en nog veel erger voor de personen die daar werken en de boeven die ze moeten vangen. De ijzeren, ironische humor trekt alles weer in evenwicht. En gelukkig is er altijd nog Jackie Watson, de levensgezel van Logan McRae, de temperamentvolle agente met behoorlijk wat peper in haar prachtige lijf.

Tijd voor een bezoek aan Aberdeen.

Een dikke 4,5 sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Perfecte resten – Helen Fields *****

74315506_2366385390340745_1779155206974472192_o.jpg

Het boek.

“Hij dorstte naar kennis zoals anderen hunkerden naar geld en dat maakte het moeilijk om iemand te vinden die zijns gelijke was. Dat was de reden waarom hij zich gedwongen zag te moorden” 

Ach, hebben we ooit een mooiere reden gehad om iemand de nek om te draaien? Ik kan het me niet herinneren. Er klopt natuurlijk helemaal niets van, maar Helen Fields geeft al op de derde bladzijde van het eerste hoofdstukje bloot dat we hier van doen hebben met een bijzonder exemplaar van de mensheid: een moordenaar met een groot intellect die, naast het feit dat hij elk jaar een nieuwe taal leert, zorgvuldig geformuleerd, in omfloerste termen aangeeft waarom hij doet wat hij moet doen. “Het leven was goedkoop, omdat het gewone volk er weinig waarde aan hechtte. Hijzelf zat anders in elkaar. Hijzelf zocht constant de grenzen van zijn kunnen op, spande zich in om te leren, om zichzelf te overtreffen”. Een edele doelstelling, ware het niet dat de uitvoering en het in de praktijk brengen daarvan, op grote weerstand stuitte bij de rest van de mensheid, althans de overgrote meerderheid daarvan. De intellectuele dader is zo gek als een loden deur, maar wel gehaaid, gewiekst. Hij weet dat hij geen sporen achter mag laten. Hij handelt derhalve zorgvuldig, behoedzaam en uiterst planmatig.

Inspecteur Luc Callenach, een halve Schot, een halve Fransman, voormalig Interpol agent, voor de tweede dag in dienst bij het team Zware Misdrijven van de Schotse politie in Edinburgh, is één van die mensen die er voor opgeleid zijn om de uitvoering van dit soort voornemens in de kiem te smoren. Hij is om bepaalde redenen naar Schotland uitgeweken. Callenach is behept met een eigenaardige kwaal: hij is zo waanzinnig aantrekkelijk dat het afleidt. Hij beschouwt het als een last, eerder dan een zegen. Zijn collega is Ava Turner, zelfde rang, wat ouder in leeftijd. Ava legt Callanach uit hoe hij om moet gaan met z’n rechercheurs, hoe je loyaliteit creëert, steun en toeverlaat laat binnenkomen en zo een team vormt. Waarom is hij alles kwijtgeraakt, zijn huis, zijn moeder, zijn carrière?  De ontwapenende Ava zet hem op z’n plaats en zorgt dat hij ontspant. 

Hij wordt aan het werk gezet als er telefoontje binnenkomt uit Braemar, waarin melding wordt gemaakt van een lijk, waarbij gedacht wordt aan Elaine Buxton, een advocate uit Edinburgh, die al twee weken vermist is. Het volgende slachtoffer is de eerwaarde dominee Jayne Magee, 36, blank, van de Schotse Episcopaalse Kerk.

Conclusie.

Perfecte resten, met als ondertitel : Eerst grijpt hij hen, dan breekt hij hen, is een kwalitatief bijzonder goede thriller, een ijzersterk debuut. Helen Fields schrijft heel onderkoeld. Bepaalde hoofdstukjes lenen zich ervoor om eens lekker uit de bocht te vliegen en ongegeneerd te keer te gaan. Zij houdt zich in en dat versterkt het humoristisch effect. Bepaalde scènes worden buitengewoon angstaanjagend beschreven, even wreed als humoristisch. En ook hier houdt Fields zich in. Overigens, laat daar geen misverstand over bestaan, deze thriller bevat een groot aantal zeer donkere scènes, die door de schrijfstijl aankomen zoals ze bedoeld zijn.

Het boek bevat een aantal mooie zijlijntjes, die scherp geprofileerd worden. Zoals de interventie van Professor Edwin Harris en de eerwaarde kanunnik Paul Churchill. Werkelijk hilarisch. ‘Hij ziet er niet alleen uit als God op een kindertekening, maar gedraagt zich ook zo’, over professor Edwin Harris. Maar ook het misbruik en de uitwassen in de Katholieke kerk ontkomen niet aan de scherpe pen van Helen Fields. Zoals de vreselijke opvang van de zwangere tienermeisjes door kwaadaardige en misvormde zusters. 

Opmerkelijk is het taalgebruik van de dader. Opmerkelijk in de zin dat in de waanzinnige wereld waarin hij vertoeft, het gebruik van goede manieren op een bepaalde manier geïnterpreteerd kan worden, ja zelfs moet worden. Luchtig zeker, ware het niet dat alle grenzen van betamelijkheid jegens zijn gasten op een abjecte manier worden overschreden. Helen Fields dikt niets aan, enkel haar taalvaardigheid en die van de vertalers, Ankie Klootwijk en Ernst de Boer zijn hier ‘schuldig’ aan. Het eufemistisch taalgebruik van de dader is schitterend en onderkoeld humoristisch weergegeven.

Een van de beste thrillers van 2019 en zeker het beste debuut van 2019. 

5+sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Meisje zonder verleden – Michael Robotham *****

75327064_2357038507942100_917428233018802176_o

Robotham kennen we vooral van de reeks rond Joe O’Loughlin & Vincent Ruiz. Joe is psychiater van beroep en Vincent is een politieagent in ruste. De reeks rond deze twee vrienden behoort tot de betere misdaadseries van de laatste 15 jaar. De serie wordt gedragen door de karakters van beide hoofdrolspelers die door Robotham weergaloos neergezet zijn. 

Wanneer Michael Robotham een nieuwe serie begint betekent het dat de lezers attent moeten zijn. Hoofdpersoon in de nieuwe reeks is psycholoog Cyrus Haven. Cyrus heeft nogal wat voor z’n kiezen gehad. Zijn broer is veroordeeld voor de moord op zijn vader, moeder en zus en zit voor de rest van z’n leven waarschijnlijk opgesloten in een psychiatrische inrichting,

In Meisje zonder verleden, een broddelvertaling van Good Girl, Bad Girl, draait het om de zaak Jodie Sheehan. Jodie is vermoord teruggevonden in het water naast een bruggetje. Zij is waarschijnlijk eerst vermoord en daarna in het water geduwd.  Maar het kan ook andersom geweest zijn. Jodie was een aanstormend talent bij het kunstschaatsen.  Inspecteur Lenny (Leonora) Parvel krijgt de leiding over het onderzoek. Zij roept de hulp in van de jonge Dr. Cyrus Haven, die het grootouderlijk huis bewoont, een woning als laatste schakel met zijn verleden. De derde en laatste centrale figuur is Evie Cormac, een waarheidstovenaarster, asociaal en agressief. Engelengezicht kwam tevoorschijn, een kind van 14 of 18 jaar dat te klein was om haar eigen levensloop te kunnen bevatten. Een meisje met een onbekend verleden.

De speurtocht naar de waarheid is fascinerend en niet om de voor de hand liggende reden. Het politiële verloop van Lenny is uitstekend te volgen maar waar het om draait zijn toch de belevenissen van vooral Cyrus Haven en Evie Cormac, die in meer of mindere mate als outcasts door het leven gaan, vooral Evie Cormac. Evie wordt gaandeweg het verhaal steeds meer de spil in dat verhaal. Het mysterie van haar afkomst is groot. Geen geboorteakte, geen naam. En daarbij het vermogen om te herkennen of iemand liegt. Cyrus komt er niet achter wat er met Evie is gebeurd. De verhouding  die zich tussen hen ontwikkelt, maakt het boek dubbel zo interessant.

In de slotwoorden wordt Joe O’Loughlin aangehaald, één van docenten van Cyrus Haven op de universiteit van Nothingham. O’Loughlin stelde dat een psycholoog pas echt effect heeft als hij zich ten volste inzet, als hij de duisternis besteedt om iemand er uit te halen. ‘Als een mens dreigt te verdrinken, moet iemand een nat pak halen’, zei hij.

Al met al een overdonderend begin van deze nieuwe serie van Michael Robotham. De basis is gelegd, veel is onduidelijk en zo hoort ’t ook. Als Robotham de spannende, ingehouden, haast literaire schrijfstijl weet te handhaven, dan kan de lezer nieuwsgierig uitzien naar de volgende delen.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Het verhaal van de dienstmaagd -Margaret Atwood ****

Hetverhaalvandedienstmaagd

Een pikzwarte Nieuwe Wereld.

In een post apocalyptische wereld bestaat Noord-Amerika niet langer en is vervangen door een theocratie, Gilead genaamd. Staat en kerk zijn niet langer gescheiden: de kerk is de staat en de staat is de kerk. Het individu delft kansloos het onderspit in een totalitaire omgeving waar iedereen gehersenspoeld wordt in de enige en ware leer en waar groepsdruk en –controle efficiënte middelen zijn om de orde te handhaven.

Deze pikzwarte Nieuwe Wereld kampt met grote problemen m.n. op het gebied van een teruglopende bevolkingsaanwas. Er worden drastische maatregelen genomen. De voortplanting en de liefdesdaad worden voorbehouden aan een select groepje machthebbers, de Bevelvoerders, in een extreem bizar ritueel. Wandelende baarmoeders, dat is de term, het kernwoord dat het me het meest is bijgebleven uit deze bizarre toekomstroman. Oftewel seks en politiek in een totaal verwrongen maatschappij, een werkelijk verschrikkelijke ijs- en ijskoude samenleving waarin het woordje liefde of empathie geschrapt is en vervangen door de terreur van holle, dode godsdienstige kreten.

Atwood heeft zich duidelijk laten inspireren door illustere voorgangers als 1984 door Gerorge Orwell uit 1949, maar vooral door Brave new world van Aldous Huxley. Huxley’s boek uit 1932 verschilt wezenlijk van dat van Atwood. De beschrijving van de klassen- of standenmaatschappij en de kleur van de kleding als onderscheidend element zijn duidelijk geïnspireerd door Huxley. Atwood heeft tal van boosaardige elementen uit ismen uit verschillende tijden, die overeenkomen dat ze onderdrukkend zijn, naargeestig, benauwend met als uiteindelijke doel hersenspoeling zodat de individuele, kritische mens ophoudt te bestaan, samengebald en tot in detail geschetst in deze donkere maatschappij. Dit leidt tot briljante vondsten. Zoals de Tantes.

We zijn op zoek naar de thrillerelementen in dit boek. We kijken niet naar andere motieven. Zijn die aanwezig? Jazeker, die zijn begrepen in het verhaal, ingekaderd in deze roman, met een structuur die ingewikkeld lijkt, maar het niet is. Regelmatig worden tijdlijnen door elkaar gehusseld, overigens zonder problemen te geven. Bij tijd en wijle is de Dienstmaagd een spannend boek. De spanning is meer in latentie aanwezig dan reëel beschreven; Atwood heeft duidelijk niet de intentie gehad een fraaie thriller te schrijven. Er zijn zeker adembenemende intermezzo’s. Wat te denken van Tante Lydia als de vrouwelijke Goebbels in zijn hysterische Sportpalast-rede in 1943, die indruk maakt als zij, tot lering ende vermaeck, de massa in de arena oproept zich op de gewonde en veroordeelde leeuw te storten, als in een orgie van geweld en bevrediging, als compensatie voor alles wat ze gemist hebben.

De schrijfstijl is beschrijvend, merendeels ook in de dialogen en dat is jammer want goede dialogen zijn toch de kers op de appelmoes. Maar vooral ook introspectief d.w.z. eigen gevoelens, gedachten worden veelvuldig onderwerp van het verhaal. Dat leidt helaas regelmatig tot saaie en overbodige hoofdstukjes.

Tot mijn verrassing kon ik al m’n aantekeningen weggooien. In een fenomenaal nawoord genaamd ‘Historische aantekeningen bij Het verhaal van de dienstmaagd’ wordt alles in een bepaald perspectief geplaatst. Het beste deel van het boek.

En nu naar de tv-serie.

Vier sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂