Jac las: De erfenis van Fontanelli – Andreas Eschbach **

DeerfenisvanFontanelli

Over het boek:

Een eenvoudige pizzakoerier in New York erft onverwacht een vermogen dat een verre voorvader, een Florentijnse koopman, hem in de 15e eeuw heeft nagelaten. Een vermogen dat in 500 jaar door samengestelde rente tot een biljoen dollar is uitgegroeid. Maar bij de erfenis hoort een raadselachtige profetie: de erfgenaam, voorspelt het testament, zal de mensheid haar verloren toekomst teruggeven…

Conclusie:

De erfenis van Fontanelli is een grote tegenvaller. Nochtans is het thema uitdagend: hoe verbeter ik de wereld met 1 biljoen dollar ( duizend maal 1 miljard dollar) op zak.

De bezwaren op een rijtje:

–      Het oneindig aantal herhalingen over de effecten van rente op rente ( samengestelde intrest) en de bedreigingen over het einde van de mensheid. Andreas Eschbach is als een overijverige schoolmeester die zijn leerlingen keer op keer overhoort over de lesstof die ze al lang begrepen hebben.

–      Een dweil van een hoofdpersoon die zelfs de blut- und bodentheorie als onderdeel van de nationaalsocialistische ideologie pas laat aan de kant schuift.

–      De schrijfstijl: een rapport. En u weet hoe het gaat met rapporten. De conclusie is belangrijk, de rest wordt nauwelijks gelezen. Het grootste bezwaar zijn de bouquetreeksachtige opmerkingen, de onnozele schrijfstijl, de papieren hoofdfiguren, het gebrek aan inlevingsvermogen en enige diepte in de persoonlijkheden. Eschbach heeft ongetwijfeld veel research gepleegd, maar door het gebrek aan emotie en empathie, blijft het een saaie lege huls in een veel te lange thriller.

–      Het boek is veel te omvangrijk. Er kunnen minimaal 250 bladzijden de papiervernietiger in.

–      Het verhaal is een houtjes-touwtjes geheel van feitjes en weetjes, en erg tijdgebonden door de vele nieuwsitems uit de jaren negentig van de vorige eeuw.  Bepaalde verhaallijnen verdwijnen als sneeuw voor de zon en worden niet afgewerkt. Het einde is bizar zwak in de trant van “Toen kwam Toontje van Schijndel met zijn fluit en die blies het hele verhaaltje uit”.

De waardering is vooral afhankelijk van het leesplezier. Dat was bij bepaalde stukken in het boek best aanwezig, maar te gering in aantal en tijdsduur om van een geslaagd boek te spreken.

Twee sterren.

Jac Claasen.

Jac las: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

img_2934-1

De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi

Over het boek:

In de zomer van 2016, in de benauwende sfeer van het provinciale Baskische stadje Vitoria in de streek Álava, wordt Unai López de Ayala, inspecteur bij de Guardia Civil, geconfronteerd met twee dubbelmoorden in de Oude kathedraal en in het Casa del Cordón. Moorden met specifieke kenmerken, moorden die doen denken aan moordzaken van 20 jaar geleden. De modus operandi is bizar: bijen die opgesloten worden in een mond, die dichtgetapet wordt, waarna de bijen met het gif der kuisheid hun werk doen.

Het ligt voor de hand dat de opgesloten dader van de moorden van 20 jaren geleden, Tasio Ortiz de Zárate, weliswaar indirect de hand heeft in de lugubere moorden. Ook de recent in dienst getreden commissaris Alba Díaz de Salvatierra is dezelfde mening toegedaan. Toch kan hij dat fysiek nooit gedaan hebben, immers Tasio zit nog vast en komt pas eerstdaags vrij. Unai beseft dat het verleden een grotere rol speelt dan verondersteld. En dat verleden wordt schitterend verweven in een paar tijdlijnen uit de zeventig- en tachtiger jaren. Waarom wil bij voorbeeld de frêle,  bijkans doorzichtige Blanca Díaz de Antoñana in 1969 zelfmoord plegen op de trappen van het Palacio de Villa Suso?

Conclusie:

Een vergelijking met Dolores Redondo ligt voor de hand. Met name door de streek waar het verhaal zich afspeelt, het Baskenland, maar ook door de aanwezigheid van eeuwenoude gebruiken, rituelen en vormen van bijgeloof die een bepaalde rol spelen in het dagelijkse leven, bij feesten en belangrijke gebeurtenissen. Dezelfde empathische manier van schrijven waarbij de auteur diep ingaat op gevoelens en achtergronden van de hoofdrolspelers, nooit veroordelend maar eerder vertellend, verhalend wat er aan de hand is. Waardoor iemand geworden is tot wat hij of zij nu is.

De zeer toegankelijke schrijfstijl, met oog voor detail en emotie, cultuur en historie, couleur locale èn het fraaie scenario maken de 489 pagina’s tellende thriller tot een buitengewoon plezierige en aangename leeservaring. Uitzonderingsgewijs is de betiteling ‘Literaire thriller’ niet (geheel) misplaatst. Laat u daardoor niet afschrikken: het boek is uitermate leesbaar. Misschien is De stilte van de witte stad van Eva García Sáenz de Urturi  wel dè verrassing van 2019.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

 

 

Jac las: Dood de Koning – Sandrone Dazieri *****

Dood de koning.jpg

Over het boek:

Colomba Caselli heeft haar ontslag genomen als rechercheur, na de gebeurtenissen in Venetië zit ze al een jaar te niksen, zoals haar moeder zegt. Zij heeft haar toevlucht genomen in een krot van een boerderij, het oude familiehuis in Mezzanotte. Met het sneeuwwater in zijn vilten pantoffels komt een gezette puber haar leven binnen hobbelen. Op het briefje dat hij bij zich draagt, staat dat hij Tommy Melas heet en autistisch is, maar ook een telefoonnummer. Zij vangt hem op en brengt hem terug naar huis, maar van dat thuis is weinig meer over: de vader en moeder van Tommy zijn vermoord. Maar er is iets veel ergers in het gedrag van de jongen. Hij heeft een rare trek in zijn gedrag. Dan valt het kwartje bij Colomba. Als dit waar is… Dit moet ze oplossen. Alleen daar heeft ze Dante Torre bij nodig. En Dante is weg, van de aardbodem verdwenen. Maar waar is de hoogbegaafde en briljante autist, die last heeft van claustrofobie en spasmen. Zijn linkerhand is een grote klomp littekenweefsel – alleen duim en wijsvinger functioneren nog – en zit altijd in zijn zak.

En Colomba krijgt een rivale. In het kwaad weliswaar, maar toch iemand die onopvallend het verhaal binnen stiefelt, links en rechts wat onheil aanricht en dan weer onopvallend vertrekt. Nou ja, bijna dan.

Conclusie:

Eerst en vooral. De vertaling door Irene Goes en Astrid Molenberg is een stuk beter dan eerdere vertalingen. Alleen dat rare begrip ‘postale recherche’ blijft maar terugkomen.

Sandrone Dazieri heeft een excellent, karaktervol derde deel geschreven in wat ik maar gemakshalve als de Dood de Vader trilogie zal karakteriseren. De ontwikkelingen in het boek zijn hier en daar ronduit spectaculair te noemen. Veel wat nog niet duidelijk was uit Dood de Vader of Dood de Engel aan motieven, daders en achtergronden valt op z’n plaats. Het is derhalve aan te bevelen deze werkjes eerst ter hand te nemen.

Het barst van de markante koppen en uitgefreesde karakters, rauw en ongeciviliseerd. De veelheid aan personen en de spaghetti aan gebeurtenissen, inclusief mooie zijverhalen en wise cracks ( De waarheid wordt altijd overschat) maken het een behoorlijk ingewikkelde thriller. En dat kunnen we alleen maar toejuichen. Veel, heel veel dialogen, bitter, vilein en humoristisch. En af en toe helemaal over de top.

De kern van de trilogie is en blijft de relatie tussen Colomba en Dante. In Dood de Vader werd door Sandrizie uitvoerig ingegaan op deze twee individualisten die ondanks grote fysieke en mentale verschillen toch een soort van verbondenheid aan de dag leggen. In dit boek een zij-leefden-nog-lang-en-gelukkig einde? We weten onderhand wel dat Sandrone Dazieri in de regel nooit zo rechtlijnig denkt en schrijft. Want de auteur heeft altijd nog een verrassing achter de rug als iedereen denkt dat de zaak is opgelost.

De Dood de Vader trilogie behoort tot de absolute top van wat er de laatste jaren op thrillergebied verschenen is. Een voltreffer.

De moraal van dit verhaal: let op voor mensen met een Ham-Brook-classic-wandelstok.

Vijf plus sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?
Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: De kleuren van de brand – Pierre Lemaitre *****

De kleuren van de brand

Inleiding:

Pierre Lemaitre die we vooral kennen van een viertal harde thrillers heeft veel meer geschreven dan thrillers. Het uitbundige Tot ziens daarboven uit 2013, handelend over de handel en zwendel met doodskisten op militaire begraafplaatsen en oorlogsmonumenten na WO I, wordt als zijn belangrijkste werk gezien.

De kleuren van de brand (2018) is het vervolg hierop. Deel twee uit wat wel de Interbellum trilogie wordt genoemd. Deel drie moet nog geschreven worden. Beide romans spelen in het interbellum, de periode tussen WO I en WO II. Deze periode wordt politiek gezien, gekenmerkt door de verschrikkelijke gevolgen van WO I, revanchistische gevoelens, de economische crisis en de opkomst van het fascisme. Deze thema’s komen ook in dit boek terug.

Over het boek:

Waar in Tot ziens daarboven de hoofdrollen vertolkt werden door mannen, is het nu een vrouw om wie het boek draait. Madeleine Péricourt is de erfgename van het vermogen van Marcel Péricourt, eigenaar van de bank met dezelfde naam. Bij de begrafenis van Marcel stort de zevenjarige Paul zich vanaf de eerste verdieping van het familiehuis ter aarde. Paul is de zoon van Madeleine Péricourt en Henri d’Aulnay-Pradelle, een bekende uit het vorige boek. Paul raakt verlamd en komt in een rolstoel terecht. Pas veel later wordt bekend wat het motief is geweest van zijn noodlottige sprong op de doodskist van zijn opa.

Door financiële machinaties van wat nu een controller of CFO wordt genoemd, raakt Madeleine bijna alles kwijt.  Het adembenemende vervolg laat zich lezen als de wraak van een vrouw op die macho losers die haar en haar zoon in de afgrond gestort hebben. Het is het eeuwige spel van list, lust en bedrog, intriges, samenspanningen, chantage, machiavellistische machtspolitiek en alles wat verder geoorloofd is in oorlog en liefde. Jackie Collins dus? Alleen honderd keer beter geschreven en verweven met tal van thema’s: de macht en cynisme van het kapitaal,  sociale onrechtvaardigheid, de politieke kuiperijen, corruptie en gigantische fraudes.

De roman is knap geconstrueerd en barst van de nobele, kwaadaardige en ondeugende karakters, is spannend en vol van milde, licht ironische, maar ook vileine humor. En bijzonder geslaagde zijverhalen. De roman ademt de twintiger en dertiger jaren. De schrijfstijl is duidelijk geïnspireerd door grote auteurs als Alexandre Dumas en Charleston Dickens. Wat minder wijdlopig, maar uiterst leesbaar. Naar het einde toe neemt het thrillerelement snel toe en wel zodanig dat de lezer de neiging heeft om sneller te gaan lezen. Een verrukkelijk boek op basis van historische feiten waar Lemaitre een eigen invulling aan heeft gegeven.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: De wolven – Daniel Cole ****1/2

De wolven

Over het boek:

De wolven is het afsluitende laatste deel van de Ragdoll trilogie. Waar we in de eerste twee delen bedolven werden onder overdonderende actiescènes, is dit in dit deel veel minder het geval.

Wat is er aan de hand? Rechercheur Finlay Shaw, in Ragdoll nog de mentor van William Oliver ‘Wolf’ Layton-Fawkes, wordt dood aangetroffen in zijn huis. Alles duidt op zelfmoord. ‘Wolf’ zit na een afwezigheid van anderhalf jaar, opgesloten in Paddington Green. Hij moet zich nog verantwoorden voor de gebeurtenissen rond de lappenpopmoorden. ‘Wolf ’tekent na zwaar onderhandelen met een gladharige advocaat en commissaris Vanita een overeenkomst om de dood van Shaw te onderzoeken. Samen met Emily Baxter, de 32-jarige adhd-rechercheur. Wat blijkt, Shaw zat diep in de schulden, schulden gemaakt voor het herstel van zijn vrouw Maggie. Dan doet Will een verbijsterende ontdekking. Dit is geen zelfmoord, absoluut niet.

Conclusie:

De dader is snel in beeld. Daniel Cole laat de lezer lang in het ongewisse of de dader weg komt met zijn schurkenstreek. In de opbouw valt het verhaal zeer regelmatig terug op de vorige delen. Het is jammer, maar het is niet mogelijk dit deel behoorlijk te lezen zonder kennis te hebben genomen van de voorafgaande boeken. De intelligente schrijfstijl van Daniel Cole houdt ook in dat zaken niet uit en te na worden uitgelegd. Ze gebeuren gewoon en de lezer vult het maar zelf in. En eerlijk gezegd staat me dat wel aan. Er lopen nogal wat tijdlijnen door elkaar heen. Heel logisch overigens, omdat bepaalde gebeurtenissen uit 1979 consequenties hebben in 2016 om maar eens een voorbeeld te noemen.

Daniel Cole moet het in dit boek voor een groot deel hebben van de veelal harde dialogen, vol cynische one- liners en grappen en de fraai getypeerde hoofdrolspelers en bijrollen. En het is altijd weer aardig als Andrea Hall, de vileine anchorwoman, voor het voetlicht treedt of als Wolf een presentatie houdt met zelfgemaakte tekeningen.

De wolven is in zijn algemeenheid een stuk minder goed dan Ragdoll en Marionet. Het karakter van het boek verschilt duidelijk van beide voorgaande delen. Zo staan er bepaalde hoofdstukjes in die moeilijk te plaatsen zijn in de tijdlijn. Bovendien zitten er voor mijn gevoel nog wat lossen eindjes in. Het is duidelijk het minste van de drie delen, maar stijgt vooral door de schrijfstijl ver boven de middelmaat uit en levert uiteindelijk veel leesplezier op.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: Wolfsangel – Aslak Nore ****1/2

Wolfsangel

Wat is een wolfsangel? Een soort valstrik, een werktuig om een wolf in de val te laten lopen. Een stuk vlees werd op een stalen punt vastgeprikt en de wolf spietste zich vast in zijn gehemelte en ging dood.

Zomer 1942. Nazi Duitsland staat op het toppunt van zijn militaire macht. In het kader van een achterlijke ideologie, ‘Lebensraum’ genaamd, jaagt Rommel de Engelsen over de kling in Noord Afrika en Stalingrad staat op het punt in Duitse handen te vallen. Althans,volgens de propagandamachine van Goebbels, de bok van Babelsberg. Wolfsangel is een speciale unit, een sonderkommando dat zich speciaal richt op de spionage tegen de belangrijkste militair-industriële onderzoeksprogramma’s. De afdeling wordt geleid door de jonge RSHA bureaucraat Werner Sorge. Hij weet dat er een spion rondloopt die koeriers van het Poolse Thuisleger gebruikt om informatie over te brengen naar de Britten. Deze spion, Griffioen genaamd, bevindt zich in de top van de onderzoekafdelingen van de raketprogramma’s zoals deze in Peenemünde onder leiding van Werner van Braun worden ontwikkeld.

Henry Storm komt in deze storm terecht. Als vrijwilliger heeft hij bij SS Wiking divisie aan het oostfront gevochten. Fysiek gewond, maar vooral geestelijk totaal ontwricht, besluit hij in het verzet te gaan. Dat valt niet mee. Immers wie er gelooft er een oostfrontstrijder, behangen met een IJzeren Kruis?

Aslak Nore is er in geslaagd een bijzonder goede spionagethriller te schrijven. Het goede en bijzondere van deze thriller is vooral gelegen in de voortreffelijke en gedetailleerde omschrijving van achtergronden waartegen de thriller zich afspeelt, zowel in Oslo als in Berlijn. Milieus, maar ook rivaliteit, wantrouwen en machtsstrijd tussen de verschillende informatiediensten im Dritten Reich worden treffend weergegeven. En, vrij uniek te noemen, het boek bevat een 10 pagina’s verklarende woorden- en begrippenlijst. En niet te vergeten een militaire SS rangenlijst en een nawoord van de auteur met een omvangrijke bronnenlijst, waarin o.a. de Berlijnse trilogie van Philip Kerr wordt genoemd èn De Welwillenden van Jonathan Littell. Zeer lovenswaardig deze research. Zo willen we het graag hebben.

Al met al, informatief een hoogstandje, maar ook lekker spannend met goed uitgewerkte karakters. En de titel, Wolfsangel, komt volledig tot zijn recht. Tot slot, het boek is gebaseerd op waargebeurde oorlogsgebeurtenissen.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: Metropolis – Philip Kerr ****1/2

Metropolis

In  1992 kocht ik bij de V&D in Tilburg voor 32,90 gulden  ( € 14,75. Hoezo zijn boeken duur in 2019? ) een boek van een zekere Philip Kerr. De thriller verscheen in de ‘Meulenhoff-M  THRILLER’ reeks en droeg als titel Een Berlijnse kwestie. Een privé detective, Bernie Gunther genaamd, is in 1936 in Berlijn, waar de Olympische Spelen gehouden worden, op zoek naar een moordenaar en komt daarbij in contact met Hermann Göring, nummer twee van de NDSAP, de partij van de bruine straatvechters die in 1933 aan de macht gekomen was.

Een intrigerende setting. Over de nazi’s en de WO II worden toch alleen bibliotheken vol met  zware geschiedkundige en historisch verantwoorde boekwerken, getuigenissen en romans gepubliceerd die verslag doen van dit immens zwarte tijdperk? Maar toch geen thrillers? Maar ja, Rinus Ferdinandusse, toentertijd zo’n beetje de godfather op dit gebied, zei nog wel in Vrij Nederland ‘Een opmerkelijk talent en een aanwinst voor het genre.’ Hij had,vooruit ik moet het toegeven, een keertje gelijk. Alleen hij had er geen flauw benul van hoe Philip Kerr zou uitgroeien tot een respectabel auteur van een reeks van 14 opmerkelijk goede thrillers met de onvergetelijke Bernie Gunther in de hoofdrol. De reeks speelt voor, tijdens en na de tweede wereldoorlog. In de loop van de reeks wordt in elk boek teruggekeken op een episode uit het leven van Bernie in WO II.  Langzaam, heel langzaam ontrolt zich een beeld wat Bernie in de pikzwarte jaren heeft uitgevreten. Maar echt duidelijk wordt het niet of hij nu wel of geen  oorlogsmisdaden begaan heeft. Maar wat duidelijk wordt is de dunne scheidslijn tussen het goede en het slechte.

Typering Bernie Gunther:

Bernie gaat er prat op dat hij een Berliner is, al 40, 50 jaar voordat Kennedy in 1963 deze mooie woorden herhaalde. Dat is geen pre in de rest van Duitsland in de jaren dertig. Bernie is ruw, cynisch, drinkt en rookt teveel, is te zwaar en zijn relaties met vrouwen duren nooit lang. Zijn eerste vrouw is overleden aan de Spaanse griep in 1920. Maar Bernie is brutaal, heeft lef en durft voor zijn mening uit te komen, is buitengewoon erudiet, leverancier van talloze oneliners en is bovenal in het bezit van een flinke dosis rechtvaardigheid. Dat valt niet mee in jaren waarin de politie bruin kleurt en regeert met intimidatie en bruut geweld, en opportunisme normaal zijn geworden.

In 1932 heeft hij ontslag genomen bij de Kripo en vervolgens gewerkt in het Adlon hotel, en heeft daarna als privé detective zijn kost verdiend. Bernie Gunther is een waardig opvolger van de hard-boiled detective, de cynische privé-detective die in principe een antiheld is. De belangrijkste voorgangers in dit genre waren Dashiell Hammett ( The Maltese Falcon) en vooral Raymond Chandler( The Big Sleep end The Long Goodbye ).

De Berlijnse Trilogie bestaande uit Een Berlijnse kwestie, Het handwerk van de beul en Een Duits requiem zijn geschreven resp. in de jaren 1989, 1990 en 1991, en in 1992-1994 gepubliceerd in Nederland. In de tussenliggende jaren ( 1992-2005) verschijnen een aantal losstaande titels. Het volgende deel met Bernie Gunter in de hoofdrol – De een van de ander– wordt eerst geschreven in 2006. Daarna verschijnt er bijna elk jaar een deel met Bernie in de hoofdrol.

Met Metropolis nemen we waardig afscheid van een fameuze anti-held en ook van zijn op 23 maart 2018 overleden geestelijk vader, Philip Ballantyne Kerr. R.I.P.

Over het boek

Na sinds 1926 twee jaar bij Zeden te hebben gewerkt, wordt Bernie Gunther ontboden bij Bernard Weiss, chef van de Kripo, op de vijfde verdieping van bureau Alexanderplatz. Ernst Gennat is ook aanwezig, de tweede man na Weiss. Bernie krijgt een stoeltje aangeboden in de moordwagen, bij de ‘Mordkommission’. Want er zijn een aantal moorden gepleegd in Berlijn waarbij de dader op een extravagante en brute manier zijn handtekening achterlaat. Het zijn allen prostituees, een beroep dat in het dynamische Berlijn van die tijd met vier miljoen inwoners niet ongewoon was. Er waren er honderdduizenden. Berlijn is een liberale stad met talloze kroegen, theaters, casino’s en twijfelachtige revues,  een stad met een decadente en narcistische onderbuik waar lichte en zware criminaliteit, pooiers en hoeren, en allerlei perverselingen door elkaar heen krioelen om aan de kost te komen. Om een paar dode hoeren bekommert zich niemand. Totdat het vijfde slachtoffer, Eva Angerstein, een dochter blijkt te zijn van een vooraanstaand lid van een misdaadsyndicaat, de zgn. Ringvereine. Het wordt een race wie de dader vindt.

Conclusie

Metropolis is het laatste en 14e deel in de reeks rond Bernie Gunther. In zekere zin sluit met dit boek de cirkel.  Het eerste deel van de reeks, Een Berlijnse kwestie, speelt zich af in 1936. Het tweede deel van de Berlijnse trilogie, Het handwerk van de beul,  in 1938, de overige elf titels spelen zich allen af na WO II.

Het is een boek in de bekende Kerr stijl met al die typische kenmerken die zijn boeken tot een waar leesgenot maken. Gedetailleerd en grondig gedocumenteerd, de verwijzingen naar personen, situaties en gebeurtenissen uit die tijd, einde jaren twintig van de 20ste eeuw, zijn ontelbaar.

De jonge Bernie Gunther wordt neergezet in een welhaast, fascinerend tijdsdocument over het Berlijn in die roekeloze, decadente eind twintiger jaren. Het is een roman waarin talloze bekende en minder bekende figuranten uit die jaren figureren. De opkomst van de bruinhemden, het begin van eliminatie van de Joden uit het openbare leven, de enorme armoede, het flamboyante nachtleven, het leest als veel meer dan een simpele thriller.

Voor meer informatie: www.berniegunther.com

4,5 sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀