Jac las: Meisje zonder verleden – Michael Robotham *****

75327064_2357038507942100_917428233018802176_o

Robotham kennen we vooral van de reeks rond Joe O’Loughlin & Vincent Ruiz. Joe is psychiater van beroep en Vincent is een politieagent in ruste. De reeks rond deze twee vrienden behoort tot de betere misdaadseries van de laatste 15 jaar. De serie wordt gedragen door de karakters van beide hoofdrolspelers die door Robotham weergaloos neergezet zijn. 

Wanneer Michael Robotham een nieuwe serie begint betekent het dat de lezers attent moeten zijn. Hoofdpersoon in de nieuwe reeks is psycholoog Cyrus Haven. Cyrus heeft nogal wat voor z’n kiezen gehad. Zijn broer is veroordeeld voor de moord op zijn vader, moeder en zus en zit voor de rest van z’n leven waarschijnlijk opgesloten in een psychiatrische inrichting,

In Meisje zonder verleden, een broddelvertaling van Good Girl, Bad Girl, draait het om de zaak Jodie Sheehan. Jodie is vermoord teruggevonden in het water naast een bruggetje. Zij is waarschijnlijk eerst vermoord en daarna in het water geduwd.  Maar het kan ook andersom geweest zijn. Jodie was een aanstormend talent bij het kunstschaatsen.  Inspecteur Lenny (Leonora) Parvel krijgt de leiding over het onderzoek. Zij roept de hulp in van de jonge Dr. Cyrus Haven, die het grootouderlijk huis bewoont, een woning als laatste schakel met zijn verleden. De derde en laatste centrale figuur is Evie Cormac, een waarheidstovenaarster, asociaal en agressief. Engelengezicht kwam tevoorschijn, een kind van 14 of 18 jaar dat te klein was om haar eigen levensloop te kunnen bevatten. Een meisje met een onbekend verleden.

De speurtocht naar de waarheid is fascinerend en niet om de voor de hand liggende reden. Het politiële verloop van Lenny is uitstekend te volgen maar waar het om draait zijn toch de belevenissen van vooral Cyrus Haven en Evie Cormac, die in meer of mindere mate als outcasts door het leven gaan, vooral Evie Cormac. Evie wordt gaandeweg het verhaal steeds meer de spil in dat verhaal. Het mysterie van haar afkomst is groot. Geen geboorteakte, geen naam. En daarbij het vermogen om te herkennen of iemand liegt. Cyrus komt er niet achter wat er met Evie is gebeurd. De verhouding  die zich tussen hen ontwikkelt, maakt het boek dubbel zo interessant.

In de slotwoorden wordt Joe O’Loughlin aangehaald, één van docenten van Cyrus Haven op de universiteit van Nothingham. O’Loughlin stelde dat een psycholoog pas echt effect heeft als hij zich ten volste inzet, als hij de duisternis besteedt om iemand er uit te halen. ‘Als een mens dreigt te verdrinken, moet iemand een nat pak halen’, zei hij.

Al met al een overdonderend begin van deze nieuwe serie van Michael Robotham. De basis is gelegd, veel is onduidelijk en zo hoort ’t ook. Als Robotham de spannende, ingehouden, haast literaire schrijfstijl weet te handhaven, dan kan de lezer nieuwsgierig uitzien naar de volgende delen.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Het verhaal van de dienstmaagd -Margaret Atwood ****

Hetverhaalvandedienstmaagd

Een pikzwarte Nieuwe Wereld.

In een post apocalyptische wereld bestaat Noord-Amerika niet langer en is vervangen door een theocratie, Gilead genaamd. Staat en kerk zijn niet langer gescheiden: de kerk is de staat en de staat is de kerk. Het individu delft kansloos het onderspit in een totalitaire omgeving waar iedereen gehersenspoeld wordt in de enige en ware leer en waar groepsdruk en –controle efficiënte middelen zijn om de orde te handhaven.

Deze pikzwarte Nieuwe Wereld kampt met grote problemen m.n. op het gebied van een teruglopende bevolkingsaanwas. Er worden drastische maatregelen genomen. De voortplanting en de liefdesdaad worden voorbehouden aan een select groepje machthebbers, de Bevelvoerders, in een extreem bizar ritueel. Wandelende baarmoeders, dat is de term, het kernwoord dat het me het meest is bijgebleven uit deze bizarre toekomstroman. Oftewel seks en politiek in een totaal verwrongen maatschappij, een werkelijk verschrikkelijke ijs- en ijskoude samenleving waarin het woordje liefde of empathie geschrapt is en vervangen door de terreur van holle, dode godsdienstige kreten.

Atwood heeft zich duidelijk laten inspireren door illustere voorgangers als 1984 door Gerorge Orwell uit 1949, maar vooral door Brave new world van Aldous Huxley. Huxley’s boek uit 1932 verschilt wezenlijk van dat van Atwood. De beschrijving van de klassen- of standenmaatschappij en de kleur van de kleding als onderscheidend element zijn duidelijk geïnspireerd door Huxley. Atwood heeft tal van boosaardige elementen uit ismen uit verschillende tijden, die overeenkomen dat ze onderdrukkend zijn, naargeestig, benauwend met als uiteindelijke doel hersenspoeling zodat de individuele, kritische mens ophoudt te bestaan, samengebald en tot in detail geschetst in deze donkere maatschappij. Dit leidt tot briljante vondsten. Zoals de Tantes.

We zijn op zoek naar de thrillerelementen in dit boek. We kijken niet naar andere motieven. Zijn die aanwezig? Jazeker, die zijn begrepen in het verhaal, ingekaderd in deze roman, met een structuur die ingewikkeld lijkt, maar het niet is. Regelmatig worden tijdlijnen door elkaar gehusseld, overigens zonder problemen te geven. Bij tijd en wijle is de Dienstmaagd een spannend boek. De spanning is meer in latentie aanwezig dan reëel beschreven; Atwood heeft duidelijk niet de intentie gehad een fraaie thriller te schrijven. Er zijn zeker adembenemende intermezzo’s. Wat te denken van Tante Lydia als de vrouwelijke Goebbels in zijn hysterische Sportpalast-rede in 1943, die indruk maakt als zij, tot lering ende vermaeck, de massa in de arena oproept zich op de gewonde en veroordeelde leeuw te storten, als in een orgie van geweld en bevrediging, als compensatie voor alles wat ze gemist hebben.

De schrijfstijl is beschrijvend, merendeels ook in de dialogen en dat is jammer want goede dialogen zijn toch de kers op de appelmoes. Maar vooral ook introspectief d.w.z. eigen gevoelens, gedachten worden veelvuldig onderwerp van het verhaal. Dat leidt helaas regelmatig tot saaie en overbodige hoofdstukjes.

Tot mijn verrassing kon ik al m’n aantekeningen weggooien. In een fenomenaal nawoord genaamd ‘Historische aantekeningen bij Het verhaal van de dienstmaagd’ wordt alles in een bepaald perspectief geplaatst. Het beste deel van het boek.

En nu naar de tv-serie.

Vier sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De zigeunerbruid – Carmen Mola *****

70489358_689971068080612_6632268419511091200_n

Over de schrijfster:

Wat de hertog van Alva niet lukte, lukt enkele eeuwen later wel. De ene na de andere Spaanse schrijfster verovert onze harten, bibliotheken en e-readers op een meer vreedzame wijze. Over wie hebben we het? Over Dolores Redondo en Eva García Sáenz de Urturi die met hun Baskische achtergrond spannende, stilistisch fraaie thrillers op ons los laten. En nu is er ineens Carmen Mola met De zigeunerbruid. De titel doet me ogenblikkelijk denken aan het schilderij van het zigeunermeisje met traan van Bragolin.

Vergeet die fake-traan.

Carmen Mola is een pseudoniem. Wat research op internet. Haar favorieten: onder meer Pierre Lemaître, Fred Vargas, Sandrone Dazieri. Alle drie regelrechte favorieten van ondergetekende. Wie is Carmen Mola? Vast staat dat Carmen ( 1973, Madrid) , professor is en doceert aan de universiteit. Ze woont in Madrid met haar man en drie kinderen. De zigeunerbruid is haar eerste roman.

Veel meer is te lezen in het volgende artikel:  https://www.zendalibros.com/quien-es-carmen-mola/ 

De vertaling van Google Translate is behoorlijk goed. Een zwarte roman is natuurlijk een thriller.

Over het boek:

Het slachtoffer, Susana Macaya, zigeunerbruid genoemd vanwege haar gelaatstrekken en omdat ze op het punt stond te gaan trouwen, wordt op een bizarre manier vermoord. De moord vertoont grote gelijkenis met de moord op haar zusje Lara Macaya, zeven jaar geleden. Maar die moordenaar zit vast. Hij kan haar nooit vermoord hebben. Een copy cat? Ook niet mogelijk gezien de vele saillante details die nooit vrijgegeven zijn.

Inspecteur Elena Blanco, teamleider van de BAC, de Brigada de Anàlisis de Casos, een eenheid voor de moeilijk oplosbare zaken, krijgt de taak de zaak op te lossen. De onbetwistbare hoofdrol in deze thriller ligt bij Elena, een eersteklas rechercheur met een aantal uiteenlopende hobby’s op alle gebied. Zoals grote auto’s, bij voorkeur suv’s en karaoke. Een gracieuze vrouw met een groot geheim. Waarom maakt zij anders elke 10 seconden een foto, dag en nacht, van de voorbijgangers die vanaf de Plaza Mayor onder de poort doorlopen?

Conclusie:

De zigeunerbruid  is het eerste deel van een trilogie. De opbouw van het verhaal is degelijk. Het boek heeft behoorlijk wat bladzijden nodig om op stoom te komen. Daarna wordt het boeiend, spannend, zeer spannend, nagelbijtend spannend. De privé verhaallijn van Elena en de zoektocht naar de moordenaar van de zigeunerbruidje(s) lopen mooi synchroon. De schrijfstijl is helder, krachtig en zeer toegankelijk. De draaiingen in het verhaaltje zijn ingenieus en niet te voorzien.

De thriller bevat daarnaast korte interessante zijlijntjes over kunst ( Tamara de Lempicka), muziek ( de zangeres Mina. Ik heb nogal wat liedjes op Youtube afgeluisterd) en zaken als mithraisme. De couleur locale met Spaanse gerechten, grappa’s, namen en historie geven het verhaal een fraaie setting en een duidelijke boost.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De erfenis van Fontanelli – Andreas Eschbach **

DeerfenisvanFontanelli

Over het boek:

Een eenvoudige pizzakoerier in New York erft onverwacht een vermogen dat een verre voorvader, een Florentijnse koopman, hem in de 15e eeuw heeft nagelaten. Een vermogen dat in 500 jaar door samengestelde rente tot een biljoen dollar is uitgegroeid. Maar bij de erfenis hoort een raadselachtige profetie: de erfgenaam, voorspelt het testament, zal de mensheid haar verloren toekomst teruggeven…

Conclusie:

De erfenis van Fontanelli is een grote tegenvaller. Nochtans is het thema uitdagend: hoe verbeter ik de wereld met 1 biljoen dollar ( duizend maal 1 miljard dollar) op zak.

De bezwaren op een rijtje:

–      Het oneindig aantal herhalingen over de effecten van rente op rente ( samengestelde intrest) en de bedreigingen over het einde van de mensheid. Andreas Eschbach is als een overijverige schoolmeester die zijn leerlingen keer op keer overhoort over de lesstof die ze al lang begrepen hebben.

–      Een dweil van een hoofdpersoon die zelfs de blut- und bodentheorie als onderdeel van de nationaalsocialistische ideologie pas laat aan de kant schuift.

–      De schrijfstijl: een rapport. En u weet hoe het gaat met rapporten. De conclusie is belangrijk, de rest wordt nauwelijks gelezen. Het grootste bezwaar zijn de bouquetreeksachtige opmerkingen, de onnozele schrijfstijl, de papieren hoofdfiguren, het gebrek aan inlevingsvermogen en enige diepte in de persoonlijkheden. Eschbach heeft ongetwijfeld veel research gepleegd, maar door het gebrek aan emotie en empathie, blijft het een saaie lege huls in een veel te lange thriller.

–      Het boek is veel te omvangrijk. Er kunnen minimaal 250 bladzijden de papiervernietiger in.

–      Het verhaal is een houtjes-touwtjes geheel van feitjes en weetjes, en erg tijdgebonden door de vele nieuwsitems uit de jaren negentig van de vorige eeuw.  Bepaalde verhaallijnen verdwijnen als sneeuw voor de zon en worden niet afgewerkt. Het einde is bizar zwak in de trant van “Toen kwam Toontje van Schijndel met zijn fluit en die blies het hele verhaaltje uit”.

De waardering is vooral afhankelijk van het leesplezier. Dat was bij bepaalde stukken in het boek best aanwezig, maar te gering in aantal en tijdsduur om van een geslaagd boek te spreken.

Twee sterren.

Jac Claasen.

Jac las: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

img_2934-1

De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi

Over het boek:

In de zomer van 2016, in de benauwende sfeer van het provinciale Baskische stadje Vitoria in de streek Álava, wordt Unai López de Ayala, inspecteur bij de Guardia Civil, geconfronteerd met twee dubbelmoorden in de Oude kathedraal en in het Casa del Cordón. Moorden met specifieke kenmerken, moorden die doen denken aan moordzaken van 20 jaar geleden. De modus operandi is bizar: bijen die opgesloten worden in een mond, die dichtgetapet wordt, waarna de bijen met het gif der kuisheid hun werk doen.

Het ligt voor de hand dat de opgesloten dader van de moorden van 20 jaren geleden, Tasio Ortiz de Zárate, weliswaar indirect de hand heeft in de lugubere moorden. Ook de recent in dienst getreden commissaris Alba Díaz de Salvatierra is dezelfde mening toegedaan. Toch kan hij dat fysiek nooit gedaan hebben, immers Tasio zit nog vast en komt pas eerstdaags vrij. Unai beseft dat het verleden een grotere rol speelt dan verondersteld. En dat verleden wordt schitterend verweven in een paar tijdlijnen uit de zeventig- en tachtiger jaren. Waarom wil bij voorbeeld de frêle,  bijkans doorzichtige Blanca Díaz de Antoñana in 1969 zelfmoord plegen op de trappen van het Palacio de Villa Suso?

Conclusie:

Een vergelijking met Dolores Redondo ligt voor de hand. Met name door de streek waar het verhaal zich afspeelt, het Baskenland, maar ook door de aanwezigheid van eeuwenoude gebruiken, rituelen en vormen van bijgeloof die een bepaalde rol spelen in het dagelijkse leven, bij feesten en belangrijke gebeurtenissen. Dezelfde empathische manier van schrijven waarbij de auteur diep ingaat op gevoelens en achtergronden van de hoofdrolspelers, nooit veroordelend maar eerder vertellend, verhalend wat er aan de hand is. Waardoor iemand geworden is tot wat hij of zij nu is.

De zeer toegankelijke schrijfstijl, met oog voor detail en emotie, cultuur en historie, couleur locale èn het fraaie scenario maken de 489 pagina’s tellende thriller tot een buitengewoon plezierige en aangename leeservaring. Uitzonderingsgewijs is de betiteling ‘Literaire thriller’ niet (geheel) misplaatst. Laat u daardoor niet afschrikken: het boek is uitermate leesbaar. Misschien is De stilte van de witte stad van Eva García Sáenz de Urturi  wel dè verrassing van 2019.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

 

 

Jac las: Dood de Koning – Sandrone Dazieri *****

Dood de koning.jpg

Over het boek:

Colomba Caselli heeft haar ontslag genomen als rechercheur, na de gebeurtenissen in Venetië zit ze al een jaar te niksen, zoals haar moeder zegt. Zij heeft haar toevlucht genomen in een krot van een boerderij, het oude familiehuis in Mezzanotte. Met het sneeuwwater in zijn vilten pantoffels komt een gezette puber haar leven binnen hobbelen. Op het briefje dat hij bij zich draagt, staat dat hij Tommy Melas heet en autistisch is, maar ook een telefoonnummer. Zij vangt hem op en brengt hem terug naar huis, maar van dat thuis is weinig meer over: de vader en moeder van Tommy zijn vermoord. Maar er is iets veel ergers in het gedrag van de jongen. Hij heeft een rare trek in zijn gedrag. Dan valt het kwartje bij Colomba. Als dit waar is… Dit moet ze oplossen. Alleen daar heeft ze Dante Torre bij nodig. En Dante is weg, van de aardbodem verdwenen. Maar waar is de hoogbegaafde en briljante autist, die last heeft van claustrofobie en spasmen. Zijn linkerhand is een grote klomp littekenweefsel – alleen duim en wijsvinger functioneren nog – en zit altijd in zijn zak.

En Colomba krijgt een rivale. In het kwaad weliswaar, maar toch iemand die onopvallend het verhaal binnen stiefelt, links en rechts wat onheil aanricht en dan weer onopvallend vertrekt. Nou ja, bijna dan.

Conclusie:

Eerst en vooral. De vertaling door Irene Goes en Astrid Molenberg is een stuk beter dan eerdere vertalingen. Alleen dat rare begrip ‘postale recherche’ blijft maar terugkomen.

Sandrone Dazieri heeft een excellent, karaktervol derde deel geschreven in wat ik maar gemakshalve als de Dood de Vader trilogie zal karakteriseren. De ontwikkelingen in het boek zijn hier en daar ronduit spectaculair te noemen. Veel wat nog niet duidelijk was uit Dood de Vader of Dood de Engel aan motieven, daders en achtergronden valt op z’n plaats. Het is derhalve aan te bevelen deze werkjes eerst ter hand te nemen.

Het barst van de markante koppen en uitgefreesde karakters, rauw en ongeciviliseerd. De veelheid aan personen en de spaghetti aan gebeurtenissen, inclusief mooie zijverhalen en wise cracks ( De waarheid wordt altijd overschat) maken het een behoorlijk ingewikkelde thriller. En dat kunnen we alleen maar toejuichen. Veel, heel veel dialogen, bitter, vilein en humoristisch. En af en toe helemaal over de top.

De kern van de trilogie is en blijft de relatie tussen Colomba en Dante. In Dood de Vader werd door Sandrizie uitvoerig ingegaan op deze twee individualisten die ondanks grote fysieke en mentale verschillen toch een soort van verbondenheid aan de dag leggen. In dit boek een zij-leefden-nog-lang-en-gelukkig einde? We weten onderhand wel dat Sandrone Dazieri in de regel nooit zo rechtlijnig denkt en schrijft. Want de auteur heeft altijd nog een verrassing achter de rug als iedereen denkt dat de zaak is opgelost.

De Dood de Vader trilogie behoort tot de absolute top van wat er de laatste jaren op thrillergebied verschenen is. Een voltreffer.

De moraal van dit verhaal: let op voor mensen met een Ham-Brook-classic-wandelstok.

Vijf plus sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?
Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Jac las: De kleuren van de brand – Pierre Lemaitre *****

De kleuren van de brand

Inleiding:

Pierre Lemaitre die we vooral kennen van een viertal harde thrillers heeft veel meer geschreven dan thrillers. Het uitbundige Tot ziens daarboven uit 2013, handelend over de handel en zwendel met doodskisten op militaire begraafplaatsen en oorlogsmonumenten na WO I, wordt als zijn belangrijkste werk gezien.

De kleuren van de brand (2018) is het vervolg hierop. Deel twee uit wat wel de Interbellum trilogie wordt genoemd. Deel drie moet nog geschreven worden. Beide romans spelen in het interbellum, de periode tussen WO I en WO II. Deze periode wordt politiek gezien, gekenmerkt door de verschrikkelijke gevolgen van WO I, revanchistische gevoelens, de economische crisis en de opkomst van het fascisme. Deze thema’s komen ook in dit boek terug.

Over het boek:

Waar in Tot ziens daarboven de hoofdrollen vertolkt werden door mannen, is het nu een vrouw om wie het boek draait. Madeleine Péricourt is de erfgename van het vermogen van Marcel Péricourt, eigenaar van de bank met dezelfde naam. Bij de begrafenis van Marcel stort de zevenjarige Paul zich vanaf de eerste verdieping van het familiehuis ter aarde. Paul is de zoon van Madeleine Péricourt en Henri d’Aulnay-Pradelle, een bekende uit het vorige boek. Paul raakt verlamd en komt in een rolstoel terecht. Pas veel later wordt bekend wat het motief is geweest van zijn noodlottige sprong op de doodskist van zijn opa.

Door financiële machinaties van wat nu een controller of CFO wordt genoemd, raakt Madeleine bijna alles kwijt.  Het adembenemende vervolg laat zich lezen als de wraak van een vrouw op die macho losers die haar en haar zoon in de afgrond gestort hebben. Het is het eeuwige spel van list, lust en bedrog, intriges, samenspanningen, chantage, machiavellistische machtspolitiek en alles wat verder geoorloofd is in oorlog en liefde. Jackie Collins dus? Alleen honderd keer beter geschreven en verweven met tal van thema’s: de macht en cynisme van het kapitaal,  sociale onrechtvaardigheid, de politieke kuiperijen, corruptie en gigantische fraudes.

De roman is knap geconstrueerd en barst van de nobele, kwaadaardige en ondeugende karakters, is spannend en vol van milde, licht ironische, maar ook vileine humor. En bijzonder geslaagde zijverhalen. De roman ademt de twintiger en dertiger jaren. De schrijfstijl is duidelijk geïnspireerd door grote auteurs als Alexandre Dumas en Charleston Dickens. Wat minder wijdlopig, maar uiterst leesbaar. Naar het einde toe neemt het thrillerelement snel toe en wel zodanig dat de lezer de neiging heeft om sneller te gaan lezen. Een verrukkelijk boek op basis van historische feiten waar Lemaitre een eigen invulling aan heeft gegeven.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀