Jac las: Hitlers vrede-Philip Kerr*****

Philip Kerr – Hitlers vrede

‘Professor Mayer, ik geloof niet dat ome Jozef je erg graag mag.’

Third boxcar, midnight train
Destination: Bangor, Maine

Waarom kom ik die stad toch regelmatig tegen in de boeken die ik lees. Nu ook weer. Overigens niet zo verwonderlijk want Kerr zet een groot offensief in om de lezer te verblijden met namen. Van mensen, schepen, geografische aanduidingen, karakters en gebeurtenissen, noem maar op. Het past wel perfect in deze grandioze thriller, waarin de auteur etaleert waarom het verschrikkelijk jammer is dat hij te vroeg is heengegaan.

Laten we meteen maar met de conclusie beginnen. Dit boek bevestigt wat de regelmatige lezer al lang weet: Kerr behoort tot het selecte groepje topauteurs die werkelijk een verhaal kunnen vertellen, een thriller kunnen schrijven waarin feiten en fictie op een onnavolgbare manier met elkaar verstrengeld worden.

Professor Mayer, 35, met Duitse roots en hoofddocent in Princeton heeft filosofie gestudeerd, dit tot grote teleurstelling van zijn vader, die geneigd is te denken ‘dat alle filosofen krankzinnige Duitse syfilislijders zijn die denken dat God dood is.’

Willard Mayer wordt door president Roosevelt ontboden en gevraagd een onderzoek te doen naar de massamoord bij Karyn in Oost Polen. Vier- tot vijfduizend Poolse officieren zijn daar vermoord in de periode april – mei 1940, in opdracht van Jozef Stalin. Alleen wisten de Amerikanen dat toen nog niet. De Duitsers waren daar al wel van op de hoogte. Mayer werkt voor het Central Office of Information in Washington als analist Duitse Inlichtingen vanwege zijn grondige kennis van de Duitse taal.

Dat is ook de reden dat hij door FDR wordt gevraagd om later in het jaar als vertaler te fungeren bij de besprekingen in Teheran. De conferentie van Teheran was een bijeenkomst tussen Jozef Stalin, Franklin Roosevelt en Winston Churchill die werd gehouden in de Sovjetambassade in Teheran, de hoofdstad van Iran, van 28 november tot 1 december 1943. Het was de eerste oorlogsconferentie waarbij Stalin aanwezig was. Belangrijkste punt van bespreking was de noodzaak een tweede front te openen in West-Europa. Kerr laat zijn hoofdrolspelers echter hun rol spelen in een groots drama, waarin feiten, Wahrheit und Dichtung, op een formidabele manier door elkander gehusseld worden. Vermengd met de bittere, cynische humor die je bij Kerr om de oren vliegt: Hitler werd een Tweede Klasse IJzeren Kruis opgespeld; “de meeste eersteklas medailles werden toegekend aan mannen op begraafplaatsen.” De buikdanseres Taheya Carioca is zelfs nog zingend op YouTube te bewonderen, weliswaar niet erg stemvast, maar ik heb begrepen dat dit in dit vak geen minpunten oplevert.

Kerr heeft zich uitmuntend gedocumenteerd. Vele feiten, weetjes en beweringen zijn waar mogelijk nagetrokken. Het barst van de details en ook, niet zo verrassend, van bepaalde filosofische getinte stukjes tekst. Achterin in het boek geeft de auteur in een appendix nog wat passages weer van Willard Mayer en tevens wat obscure gebeurtenissen uit het boek die werkelijk gebeurd zijn. Toch ben ik er niet achter gekomen of Hitler op zondagen onder het diner zijn tafelgasten vermoeide met ellenlange redeneringen, dat is best mogelijk, immers de soep werd regelmatig koud, maar of hij toen de stelling poneerde “dat een vrede nooit langer dan vijfentwintig jaren mag duren – volkeren hebben bij tijd en wijle een aderlating nodig om te regenereren – “ is mij onbekend.

Is dit werk het magnum opus van Philip Kerr? Zeker, het werk van Kerr, de veertien thrillers met Bernie Gunther, behoren tot de top van het genre, trillers die zich afspelen voor, tijdens en na W.O. II. Sinds eind jaren tachtig verschijnen er met zekere onregelmatige regelmaat de thrillers met in de hoofdrol Bernie Gunther. Maar deze stand alone uit 2005 springt eruit. Het is zeker smullen voor lezers met wat meer achtergrondkennis over WO II, want Kerr (1956-2018) heeft een fantastisch soort geschiedvervalsing gefabriceerd.

De vertaling van Jan Pott is uitstekend te noemen.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Voor de echte fans verwijs ik naar de volgende site.https://berniegunther.com/

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De getalenteerde meneer Ripley-Patricia Highsmith****

Het boek

Tom Ripley is een getalenteerde leugenaar. Er komt altijd wel iets opdagen. Dat is Tom’s levenswijsheid. En nu is meneer Greenleaf komen opdagen. Zijn 25-jarige zoon Richard  (“Dickie”) vertikt het om terug te komen uit Mongibello. Dat zal Tom wel voor elkaar krijgen. Maar er lonkt meer aan de horizon…

Conclusie

Dat een thriller uit 1955 in 2021, in een gereviseerde vertaling weliswaar, opnieuw op de markt wordt gebracht duidt op een bijzonder fenomeen. Of een kostbare vergissing van de uitgever. Dat laatste is zeker niet het geval.  Immers de hamvraag is of het 66 jaar oude moorddadige verhaal zich staande weet te  houden in dit tijdsgewricht waarin de meeste hoofdstukken een lengte van drie bladzijden hebben, de seriemoordenaars van beider kunnen hun gang gaan en sadistische elementen regelmatig, maar gelukkig lang niet altijd de overhand hebben. Laat ik u gerust stellen. Het is smullen in deze rechttoe, rechtaan geschreven thriller met een donkere, psychische toonzetting. De perfecte moord is zeker gepleegd. Alleen weet de buitenwereld dat niet. Immers, dan zou het geen perfecte moord meer zijn. Dan zou het een gewone niet opgeloste moord zijn.

We zien de moord voor onze ogen gebeuren, we zien de ultieme bad boy sociopaat, zoals zo mooi op de voorpagina staat, de dans ontspringen, hebben we de indruk. Maar is dat ook zo? De kern van het boek is de indringende manier waarop Patricia Highsmith de psyche, de geestesgesteldheid van deze sociopaat beschrijft. Vanaf pagina een is duidelijk dat we hier te maken met een verwrongen geest, die geen enkele vorm van empathie kent. Alles lukt, tegenslagen zijn er om te overwinnen maar van binnen woedt de ene storm na de andere. Is er wat op aan te merken? De humor ontbreekt, er zijn geen zijlijntjes  en natuurlijk is er hier en daar sprake van ouderwets taalgebruik. Wie gebruikt er nog een uitdrukking als “kleinsteeds provincialisme” maar het doet niets af aan het fraaie verhaal met een boeiende en ingenieuze opbouw, zonder een greintje sleet.

Waarom is dit verhaal zo bijzonder? Er zijn twee  redenen voor. Highsmith is de eerste auteur die schrijft vanuit het hoofd van Ripley. En Ripley op zijn beurt is de good guy die de bad guy netjes moet brengen naar waar hij thuis hoort. Maar dat loopt wat anders in dit boek, revolutionair anders. De lezer kruipt in het hoofd van de schurk, die Ripley al snel wordt. En als lezer wil je maar een ding: dat de schurk het er goed af brengt. Een totale omkering van het gebruikelijke patroon. En daarna veelvuldig toegepast door vele, vele andere  auteurs.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Eindspel-Stuart MacBride****

Stuart MacBride – Eindspel (Logan McRae deel zes)

Laten we maar beginnen met te stellen dat niet alles even politiek correct verwoord wordt in deel zes van de de reeks rond rechercheur Logan McRae. Om te beginnen is McRae zelf behoorlijk aan de sukkel. Hij heeft een drankprobleem, het is altijd te goed toeven in de Scheve Pruik. Dat is niets bijzonders, eerder een veel voorkomend euvel in deze branche. Hij kijkt wel eens de andere kant op. Dat is ook niets bijzonders. Maar enveloppen met inhoud zijn andere koek. Ook Steel is niet in vorm, ze is grofgebekter dan ooit, maar de situatie aan het thuisfront verklaart een hoop. Steel en haar vriendin voelen het moederhart steeds harder kloppen, het is moeilijk voor te stellen overigens, en willen een mooie, gezonde baby op de wereld zetten, edoch de potentiële donoren liggen niet voor ’t opscheppen. En dat is heel begrijpelijk wie Steel een beetje kent… Gelukkig is er dan Dr. Goulding in de buurt die alles recht praat wat krom is. Of het nu afgehakte hoofden zijn, dromen over pratende haaien of mensen die in kikkers veranderen. Of andersom. Maar ja daar is hij dan ook psycholoog voor.

De voorpagina van de Aberdeen Examiner wordt bijkans gevuld met de kop ‘SEKSBEEST STRIJKT IN NOORDOOSTEN NEER’ boven een wazige foto van een man in een slonzige camping outfit. Richard Knox, de man die een geloofssysteem aanhangt dat zijn levenskeuze rechtvaardigt. Of andersom. Knox een klein vuil, smerig stuk vreten die in twee dingen goed is. Boekhoudertje spelen bij Michael ‘Maffe Mickey’ Maitland, de Terreur van Tynesdale genaamd en als hij daar mee klaar is zich bezig houden met een hoogst eigenaardige hobby. Een hobby die deze rat heel wat jaren cel oplevert. Maar goed dat is hoofdzaak en bijzaak tegelijk.

En bijzaken zijn er meer dan genoeg in deze thriller. Zo is daar de onvergetelijke, inspirerende vergadering in de kamer naast Overlijdensdiensten waar Beattie zwaar onder de indruk van de blonde Suzanna met de rode lippen van Hare Majesteits Fiscus en Accijzen of zoiets, zijn plakkertjes laat rondvliegen, regelmatig onderbroken door vileine opmerkingen van Steel. Heerlijk, heerlijk. U begrijpt ’t al. Chaos alom. Om depri van te worden. Maar dat is buiten de waard gerekend. Stuart MacBride maakt er keiharde slapstick met spijkerharde, niets ontziende dialogen weer een heel spektakelstuk van. Vergeet niet, het boek is in de overdrive geschreven maar moet zeker niet in hetzelfde tempo geconsumeerd worden. Schrijven kan ie die MacBride, retegoed zelfs om in stijl te eindigen. En hoe loopt het met Richard Knox af? De bijbel is een hemels geschenk en voor velerlei doeleinden bruikbaar en inzetbaar. Laten we daar maar op houden.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Geiger – Gustaf Skördeman****1/2

Gustaf Skördeman – Geiger

Tegen de achtergrond van een politiek neutraal Zweden schetst Skördeman in een spannend verhaal in een gecompliceerd scenario de nasleep van een stukje Koude Oorlog thematiek. Daarnaast en een even grote plaats opeisend, wordt een rotte wereld van kinderverkrachters, hoerenlopers en andere uitwassen van een westerse consumptiemaatschappij beschreven.

Het verhaal kent als hoofdpersoon Sara Nowak, die verbonden is aan de zedenpolitie en vooral op de klanten van de hoeren jaagt. De verbetenheid die ze hierbij aan de dag legt, is niet bevorderlijk voor het gezins- en huwelijksleven. Sara is de dochter van een Poolse moeder die begin jaren zeventig naar Zweden is gevlucht en moeizaam een bestaan heeft opgebouwd onder de bescherming van Stellan en Agneta Broman. De ijdele ‘Ome’ Stellan is in die jaren zeventig, tachtig een nationale figuur geworden, de teddybeer van het Zweedse tv-wereldje. Tevens heeft hij nauwe contacten aangeknoopt met vele vooraanstaande Oost-Duitsers; in een tijd dat vele Zweden koketteerden met het socialisme was dat niets bijzonders. Sara groeit op samen met Lotta en Malin, de beide twee dochters van de Bromans.

Het verhaal begint als Agneta Broman, na een telefoontje, een kogel door het hoofd jaagt van haar man Stellan. En meteen verdwijnt. Zweden is in shock. De zoektocht naar de dader(s) en de achtergronden van de schokkende moord nemen een aanvang.

Conclusie.

Ik kan me niet voorstellen dat Gustaf Skördeman zich niet gelaafd heeft aan het werk van John le Carré, de in 2020 overleden auteur van, in eerste instantie, spionageromans.  Le Carré, de tegenpool van Ian Fleming (James Bond), was de begenadigd auteur van spannende spionageromans met weinig heldhaftige spionnen, veeleer wankele, falende pantoffelhelden in een niet altijd even goed functionerende, verbureaucratiseerde omgeving.

Het persoonlijke, relationele aspect en met name in dit geval de omgang met man en kinderen kennen we uit de Scandi-thrillers en komt goed naar voren in deze thriller, want Sara mag dan wel een verbeten rechercheur zijn, zij heeft haar rafelrandjes. De aandacht voor haar werk heeft duidelijk een maatschappelijke achtergrond.

Een veelbelovend debuut met een zinderend slot. Ik ga de auteur zeker volgen.

Vier en halve sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Donkerdrif-Deon Meyer*****

Stellenbosch oftewel Volvoville, in de Paradyskloof, zo’n beetje het Wassenaar van Zuid-Afrika, doet wat dorps aan. De op een na oudste plaats van Zuid-Afrika ademt rust, sfeer en klasse uit, oud en vooral wit geld domineert. Maar het kan haast niet anders of er zit een adder onder het gras. En die adder heet Jasper Boonstra, de extravagante financiële manipulator uit de hors categorie, een psychopaat, de meest gehate man van de stad. Hij wil Donkerdrif verkopen, in de Banhoekvallei, een majestueus landgoed, tweehonderd acht en dertig hectare groot met negentig hectare wijngaard. Bekroonde wijnen, topkwaliteit. Onder strikte geheimhouding natuurlijk. Sandra Steenberg, makelaar bij Benson International Real Estate, lijkt in de prijzen te vallen. De courtage heeft ze keihard nodig. Er is een minpuntje aan de opdracht: Boonstra heeft zijn (te) oude vrouw genadeloos af geserveerd en hangt de playboy uit.

In de tweede verhaallijn komen we de bekende troep Valken weer tegen. Bennie Griessel met zijn maat Vaugn Cupido hebben nog iets te goed uit het laatste, belabberd afgelopen avontuur. In negatieve zin. Degradatie, terug in rang en overplaatsing naar een boerengat, naar Lainsburg, voor zes maanden. De ontvoering van Calvyn ‘Callie’ de Bruin, een stille raadselachtige jongen, zorgt er voor dat ze toch in Stellenbosch terecht komen.

Conclusie

Bennie Griessel, eind veertig, heeft een drankprobleem achter de rug en ondertussen vele kilometers op de teller. Het lijkt allemaal niet erg origineel. Het zijn de andere factoren die Bennie interessant maken. Op de eerste plaats zijn vriendin Alexa natuurlijk, eigenaresse van de Afrisound Studios maar het is vooral de bevreemdende omgeving van een land dat in alles anders is dan de steriele witte omgeving waarin de Scandi auteurs hun verhalen zich laten afspelen.

Tegen de achtergrond van de duistere machtsverhoudingen in een ongekend mooi land met vele groeistuipen ontwikkelt Donderdrif zich als een topthriller met een enerverend slot. De persoonlijke verhoudingen en spanningen zijn niet van de lucht, maar doen zich minder gelden. Dit geldt ook voor de oorlog van Bennie tegen de fles. Het verhaal zit steengoed in elkaar en zorgt keer op keer voor turbulente wendingen. Tussen de regels door vlamt regelmatig de kritiek op. Wat blijft, is de aanklacht, de beschrijving van het verval in Zuid-Afrika, de als maar voortdurende staatskaping*, waardoor van het optimisme ten tijde van de vrijlating van Nelson Mandela weinig meer over is.

Het boek bevat een aantal mooie zijsprongen. Deon Meyer kent z’n klassiekers. In Dashiell Hammett’s roman The Maltese Falcon en in de Warner Bros film uit 1941, wordt Sam Spade’s partner Miles Archer, doodgeschoten met een Webley-Fosbery Automatic Revolver en het is niet toevallig dat deze zeldzame revolver een belangrijke rol speelt in het verhaal. Meyer heeft zich volledig gerevancheerd voor ‘Prooi’.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

*Staatskaping: Een diep in het staatsbestel geïntegreerde vorm van corruptie, in alle mogelijke vormen. In feite komt het neer op het leegroven van de staatskas van een land zoals we in Zuid-Afrika gezien hebben. Misdaad die door de staat derhalve wordt gesanctioneerd.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Kwaad bloed-Robert Galbraith*****

Robert Galbraith – Kwaad bloed (Cormoran Strike deel 5)

In een bui van overmoed besloot ik op jeugdige leeftijd mijn tanden te zetten in Oorlog en Vrede van Lev Tolstoj, een meesterwerk volgens de literatuurgeleerden. Mijn leraar Nederlands had me al gewaarschuwd. En inderdaad, de deceptie was groot. Wat een pompeuze woordenbrij! Weg ermee. Dan Het bittere kruid van Marga Minco. Op de lijst gezet natuurlijk omdat het zo’n dun boekje was. Een openbaring. Ik heb er jaren later zelfs  een exemplaar van aangeschaft. Datzelfde geldt voor Hella Haase met De verborgen bron. Meesterlijk.

Een lang intro om aan te geven dat het gigantisch aantal bladzijden van Kwaad bloed geen indicatie is voor de kwaliteit van de inhoud.

Het is goed om uw ongerustheid weg te nemen. J.K. Rowlings oftewel Robert Galbraith heeft een sublieme whodunit geschreven, een detective derhalve waarbij de nadruk ligt op het achterhalen van de dader(s) van de moord of misdaad. Rowlings is op de allereerste plaats een ijzersterke verteller die naadloos past in ht rijtje van Britse auteurs zoals Agatha Christie of Elizabeth George. Vlijmscherp en uitermate onderhoudend ook als het onderwerpen betreft die slechts zijdelings een rol spelen in het grove geweld waarmede moord en doodslag in het algemeen gepaard gaan. Zo kan de lezer na de beschrijving van de een en tachtig Dr. Grupta deze laffe arts uittekenen, zeker na de vergelijking  met Gandhi op wie de man schijnt te lijken.

De hoofdrolspelers in dit vijfde  avontuur zijn natuurlijk nog steeds de bullebak en zwaar getroffen oorlogsveteraan Cormoran Strike en zijn partner, de uiterst charmante Robin Ellacot, die het tot nu toe niet zo getroffen heeft in de liefde. Opmerkelijk èn van hoog humoristisch gehalte zijn de vileine granaten die Robin richting haar ex, Matthew, gooit als hij weer eens bezig is het beddengoed te vervangen, zogenaamd om de opdringende zoete lucht van haar parfum te wassen maar vooral natuurlijk om de sporen te wissen die gelekt waren uit de behoedzaam gebruikte condooms. Dan toch maar liever een flesje Fracas, Eau de Parfum Spray Woman, een moderne klassieker, ‘sexy maar volwassen, weet je wel!’

De zaak draait om de verdwenen Margaret Margot Bamborough die in 1974 verdwenen is, onderweg naar ‘The Three Kings’, voor een afspraak met haar vriendin om wat bij te praten onder het genot van een flinke pint. Zij zal er nooit aankomen. De veelheid aan personages en ontwikkelingen zouden kunnen leiden naar een kluwen aan ontwikkelingen waarbij de lezer de draad zou kunnen kwijtraken. Dat is niet het geval. De veelvuldige uitstapjes naar weer een verdachte en de bijhorende uitweidingen zijn veelvuldig gelardeerd met heerlijke, vileine humor die veelvuldig bitterscherp van toon is.

Een driewerf hoera voor de sublieme uitwerking  door Sabine Mutsaers en Mireille Vroege, de vertaalsters, van een groots raadsel, subliem vertaald naar het Nederlands. Weergaloos inventief. Maar daar blijft het niet bij, het boek bevat een beperkt aantal tekeningen van Talbot die vol staan met cryptische omschrijvingen en toespelingen. Well done, ladies!

Samengevat: een dijk van een thriller voor heel veel uren leesplezier.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Graf 521-Franziska Weissenbacher***

Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Franziska Weissenbacher

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 26 februari 2021

Over de auteur:

Zout op de friet? Het is een vraag die Franziska Weissenbacher al honderden keren heeft gesteld. Ze is allround medewerkster in een frietzaak/automatiek. In haar vrije tijd schrijft ze misdaadverhalen. Ze is getrouwd, moeder van twee dochters en vier zonen en oma van een groeiend aantal kleinkinderen.

http://www.letterrijn.nl

Achterflap:

Nadat rechercheurs Laura Mandemaker en Hans Dijkma ternauwernood aan de dood zijn ontsnapt, vinden zij een nieuwe standplaats. Daar worden ze vrijwel direct geconfronteerd met een totaal onverklaarbare zaak. In de vloer van een kathedraal worden twee verse lijken gevonden. Het team waarvan beide rechercheurs deel uitmaken, start een uitgebreid onderzoek naar de identiteit van de slachtoffers en de dader(s). Voordat ze zich de zaak eigen hebben gemaakt, dient zich een volgende dode aan.

Laverend tussen spanningen binnen het team, henzelf en het onderzoek, naderen Laura en Hans de bizarre ontknoping.

Mening:

Laura Mandemaker en Hans Dijkma zijn twee hooggeplaatste bobo’s bij de Amsterdamse politie. Zij verhuizen naar ’s Hertogenbosch, ook wel Klein Amsterdam genoemd door de inwoners van de hoofdstad. Het hoe en waarom van deze demotie is niet helemaal duidelijk. Eerst in de loop van het verhaal komt de aap enigszins uit de bekende mouw.

Zij worden meteen aan het werk gezet als in de Sint-Janskathedraal een dubbelgraf ontdekt wordt. Twee restaurateurs stuiten bij werkzaamheden in het liturgisch centrum op een lugubere vondst, de restanten van twee mannen, zoals weldra blijkt. En dat terwijl er sinds 1829 niemand meer begraven is in de Sint-Jan. De 520 graven zijn al lang geruimd en de grafplaten gerestaureerd. Derhalve is de conclusie duidelijk: moord.

Een dubbelgraf in Sint-Jan? Internet explodeert, zoals dat heet, als er meer dan twee berichtjes over hetzelfde onderwerp worden gepubliceerd. Twee mannen, een homofiele relatie? Mandemaker en Dijkma worden aan het werk gezet en met behulp van hun Bossche collega’s wordt getracht de moord te ontrafelen.

Franziska Weissenbacher heeft een who-dit-it geproduceerd, opgebouwd volgens de klassieke lijnen van het genre. De rechercheurs worden stap voor stap gevolgd in het oplossen van de zaak. De achtergronden worden uiteengezet, gelardeerd met vele interessante details over de Sint-Jan die mij als frequent bezoeker niet bekend waren.

De schrijfstijl is veelal beschrijvend, de dialogen zijn wel aan de erg softe kant. In het hele boek valt nauwelijks een onvertogen woord. Ik heb de indruk dat het er bij het echte politiewerk in de praktijk wat harder aan toe gaat en zeker ook in de policiers die we normaliter verorberen maar ja ’s Hertogenbosch en niet Den Bosch) is geen Stockholm, Londen of Parijs. Tot slot, het dubbele einde was niet te voorzien, een verrassing derhalve. Het tweede einde geeft de indruk dat de auteur het niet kon nalaten er een feel-good-thriller van te maken. Mocht dat genre niet bestaan, dan wordt het bij deze geïntroduceerd.

Drie sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Hand & tand-Ian Rankin****

Ian Ranking – Hand & tand

Stel je vervult met verve de functie van diender in bijvoorbeeld Hollandscheveld (Red. : ik moet zooo lachen Jac! Ge-wel-dig) of Landgraaf, twee willekeurige gemeenten in Nederland (sic), en je wordt uitgenodigd om het agentenkorps in Amsterdam te versterken! Zo moet u ongeveer de context bezien van de invitatie die inspecteur John Rebus uit Edinburgh ontvangt om het Londense politiekorps te versterken. Want wat is daar aan de hand, waarom hebben ze hem nodig? Heel eenvoudig, er waart daar namelijk een moordenaar rond, een seriemoordenaar, die inmiddels de weinig flatteuze maar wel stoere bijnaam ‘Wolfman’ heeft gekregen. Plagiaat overigens want als volstrekt-normale-doorsnee-burger kennen wij de Wolfman natuurlijk al als Wolfman Jack uit de 1974-hit Clap for the Wolfman van Guess Who. 

Wat hebben een prostituee, een kantoorcheffin en een verkoopster in een drankzaak met elkaar gemeen, behalve dan dat zij slachtoffer zijn geworden van de Wolfman? Voor u een vraag, voor John Rebus ook. Maar John zit of liever gezegd ligt niet stil. De details van zijn ontmoetingen met Inspecteur Cath Faraday, de ravissante, platinablonde persvoorlichter met haar op de tanden en met Dr. Lisa Frazer, de aantrekkelijke, Canadese psychologe, die een profiel wil opstellen, worden summier geduid. Nou ja summier? Waarom die gebitsafdrukken, waarom was er geen enkele andere aanwijzing, behalve die gebitsafdrukken? Dat vraagt John Rebus zich af wanneer hij ligt te rollebollen met een hartstikke mooie vrouw? Kan iemand deze fysieke afwijking psychologisch verklaren? Is hier de wens de vader van de gedachte van de auteur? 

En het is heerlijk om te lezen hoe Rebus met zijn korte koeriercarrière achter de rug die van Kenny, de nieuwe vriend van zijn dochter Samantha, met de grond gelijk maakt. Want elke vader wil natuurlijk zijn kwetsbare dochter beschermen tegen de gevaren van de boze buitenwereld. De eerlijkheid gebied te zeggen dat dit voornemen ook voor op het puntje van m’n tong brandde, toen een langdradige, als kooiker uitziende jongen zich voorstelde als nieuwe vriend van onze oudste dochter. Ter geruststelling: het is goed gekomen. 

Rankin is op z’n best als hij wat van het geboefte beschrijft waar hij op jaagt: ‘Maar die klootzak was echt slecht. Als hij bezig was een of andere klootzak onder stroom te zetten, dan kon je dat zien aan de lampen bij de ingang van het terrein, die begonnen dan zwakker te schijnen’.

Al met al een heerlijke, voortreffelijke thriller uit 1992. 

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Schitterend lichaam – Agustina Bazterrica

Agustina Bazterrica – Schitterend lichaam

Bij het laatste bezoek aan de bieb op het tafeltje met de nieuwe uitgaven, lag een klein boekje te wachten op een nieuwe lezer. Een vreemde cover: een half vrouwengezicht voorzien van een dierlijke hoofdbedekking met, nog net voor het oog zichtbaar, een koeienoor en een majestueuze hoorn. Een thriller? Neen, een dystopische roman over een walgelijke toekomst. Dystopische romans lees ik zelden of nooit, om de eenvoudige reden dat het veelal donkere tot zeer donkere beelden betreft van een genadeloze, zwarte, toekomstige aarde. Of zoals de uitgever het weergeeft in ronkende uitgeverstaal: ‘… Agustina zet een genadeloos kritisch en huiveringwekkend beeld neer van een moreel failliete maatschappij’.

Laten we maar met compliment beginnen. Schitterend lichaam is een goed geschreven boek; de uitwerking van de achtergrondinfo wijst op een grondige documentatie. En dat is prijzenswaardig. Maar dan… De inhoud is te bizar voor woorden, aan alle kanten spettert de overdrijving er af en valt met dikke, zwarte druppels op een ijskoude bodem. Waar gaat het dan over? In een koude, kille wereld zonder empathie, is er het leven vóór het virus en het leven daarna, als het dierenvlees niet langer eetbaar is. Toch wordt er geslacht en vlees gegeten: het speciale vlees. Ik vraag me nog steeds af wat de schrijfster wil zeggen met deze inktzwarte weergave van een pikzwarte toekomst. Ja, kritiek op de verrotte vleeswereld, dat moge duidelijk zijn. En een bizar pleidooi om te stoppen met het eten van vlees? Uit ervaring is mij bekend dat de vleeswereld een bedrijfstak met vele misstanden is. Maar verder? Het waarom en hoe, de achtergronden, van de precaire toestand van deze dystopische wereld worden niet toegelicht. Maar, het boek doet me niks en dat is vreemd; in het recente verleden nog heb ik een thriller met moeite uitgelezen door bepaalde martelpraktijken. De vraag is of een boek een dergelijke impact kan hebben op het menselijk gedrag dat het eten van vlees stopgezet wordt. Is dit de ultieme dystopische roman, die alle reeds geschreven romans en alle nog te schrijven verhalen in dit genre overbodig maakt? Ik ben geneigd om ja te zeggen.

De ontluisterende hardheid en onverschilligheid van de mens(heid) zullen gelukkig nooit bewaarheid worden. Tegenkrachten zullen dit nooit toestaan. Daar neem ik gif op in en zoveel vertrouwen heb ik wel in de mensen om mij heen.

Voor meer info, zie het interview van 7 mei 2020 op: https://pushkinpress.com/hes-eating-a-baby-a-qa-with-agustina-bazterrica/

NB. Het boek is niet uitgelezen. Mijn visuele instelling laat dit niet toe.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Hotel Solitude – Koen Strobbe****

Over Hotel Solitude

In woelige tijden is het raadzaam om daar niet in mee te gaan en rustiger vaarwater op te zoeken. Hotel Solitude van Koen Strobbe leek me wel een ideaal oord om te verpozen en rustig kennis te nemen van de ontwikkelingen binnen het gasten- en personeelsbestand. Helaas, een brute moord en een mooie, raadselachtige vrouw gooien roet in het eten. De locatie en de omstandigheden zouden kunnen duiden op een mysterie dat uitermate geschikt is voor Miss Marple of Jules Maigret om hun beider deductieve kwaliteiten te botvieren, maar de auteur heeft anders beschikt.

De hoofdpersoon is Max Costa, 31 jaar oud en autist. Hij is werkzaam bij Éditions Parisis als officiële vertegenwoordiger van de uitgeverij en dient uit dien hoofde zich uitsluitend te bekommeren om de grillen van Justus Makarov, een narcistische auteur en veelvraat op het gebied van geld, drank en vrouwen. Let op, deze volgorde is willekeurig en wisselt naar gelang het tijdstip van de dag. De wrede dood van Justus Makarov, al jaren de bestverkopende auteur in Frankrijk, leidt tot veel consternatie, temeer daar de computer gestolen is waarop zich het enige en dus unieke exemplaar van zijn laatste, uiterst onthullende roman, bevindt. Astrid Dumas, rechercheur bij de dienst financiële recherche en fraudebestrijding van Nice, mengt zich in de opsporing..

Conclusie

Koen Strobbe, van wie ik eerder Kruis en munt gelezen heb, schrijft opzettelijk ouderwets, in een archaïsche stijl met veel lange zinnen en dito woorden om de sfeer te creëren, waarin Max Costa vertoeft. Overigens, de zinnen zijn glashelder en de lezer hoeft niet bang te zijn dat hij de weg kwijtraakt in een maalstroom van woorden en zinnen.

Het verhaal is, ondanks de kwaadaardige puist van de moord, aangenaam om te lezen en bevat voldoende ontwikkelingen om de lezer geboeid bezig te houden. Zo is daar Gloria, welbekend, bezongen door Them, maar tevens is het de naam van een zeventienjarig wicht dat op die leeftijd zijn leven binnen kwam flodderen. Van wie? Dat moet u zelf maar ontdekken. Een lolita thema?  Of schenk eens aandacht aan het wereldberoemde schilderij De waarheid die uit de bron komt, van Jean-Léon Gérôme, uit 1896, een symbolische voorstelling van de legende van de naakte waarheid.
Na vier thrillers heeft Strobbe met dit boek zijn eerste roman gepubliceerd, een roman met sterke thrillerachtige elementen. De subtiele en milde humor, overal en constant aanwezig, vergroot enorm het plezier van het lezen van deze 300 pagina’s tellende roman.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂