Jac las: Perfecte prooi – Helen Fields ****1/2

Gelukkig is Helen Fields niet in de levensgrote valkuil gestapt na het succes van Perfecte resten, een debuut waar de vonken èn het schrijfplezier vanaf spatten. Met als gevolg veel plezier en leesgenot voor de lezer, maar ook de moeilijke taak voor de auteur om met een spetterend vervolg te komen dat de verwachtingen van de lezers inlost. Is dat gelukt? En dan volgt er (bijna) altijd een quasi semi-wijsheid  in de zin van: de vraag stellen, is hem beantwoorden. 

Het boek opent daverend met de moord op Sim Thorburn, een opzienbarende en ongeremd, brutale moord, gepleegd te midden van een op en neer springende massa festivalgangers, waaronder zich Merel en Niek de Vries bevonden. Merel had wel een boosaardige lach opgemerkt. Het slachtoffer ligt nauwelijks op de snijtafel bij patholoog Ailsa Lambert of de rechercheurs Luc Callenach en Ava Turner worden naar het volgende adres gedirigeerd. Een adembenemende opening.

Conclusie:

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen.

In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.
De interne ontwikkelingen op het politiebureau hebben grote invloed op het verhaal. Hoofdinspecteur Begbie wordt  opgevolgd door de meedogenloze Overbeck, die de moordenaars in de beklaagdenbank wil hebben voor haar eerstvolgende functioneringsgesprek. Toch een kritische noot. Hier en daar laat Fields wat zaken liggen. Is Overbeck een kloon van Emily Baxter, de 32 jarige adhd rechercheur van Daniel Cole?  En wat te denken van stalker Astrid Borde, die Callenach valselijk van verkrachting heeft beschuldigd? De verhaallijn wordt wel in beeld gebracht, maar verder niet uitgewerkt.Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd , met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen èn een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste klasse.

4,5 sterren.


Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De kinderen van het klooster – Sandrine Destombes *****

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af in 2019
Tweede luitenant Benoît, gendarme bij de Brigade-Unie Crest is bezig met een saaie snelheidscontrole op de D538 als er een Peugeot 205 met volle snelheid op hem af komt rijden. De bestuurster heeft een jong meisje, Léa, voorin gezet. Haar mama is weggegaan omdat ze de B-B-6 had gevonden. Na de aanhouding geeft de bestuurster plots vol gas en verliest in een bocht de macht over het stuur. Zij is dood en het kind zwaargewond. Een subduraal hematoom is levensbedreigend.
Kort daarop wordt er een lijk met uitgestoken ogen opgevist. Het stoffelijk overschot bevat drie min of meer parallelle lijntjes, ingekerfd op zijn voorhoofd. Zou er een verband zijn tussen beide zaken?

De assistentie van het expertteam JENG, Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie wordt ingeroepen.  Benoît, omwille van lokale kennis, wordt toegevoegd aan het team en maakt zijn entree in een andere wereld.

Terugkijkend heeft Benoît zich dikwijls afgevraagd of hij de gebeurtenissen die voortvloeiden uit het tafereel , had kunnen voorkomen. Wat zeker is, zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn en men zou hem nooit meer vragen verkeerscontroles te doen.

Conclusie.

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster , helaas een misplaatste vertaling van  Le prieuré de Crest ( De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven.

Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Regelmatig krijg je de indruk dat auteurs, bij gebrek aan inspiratie, maar hele kamers gaan beschrijven of uitgebreid gaan uitleggen waarom het mauve behang beter past bij de roze meubels dan de groene sterren en strepen die de woning eerder ontsierd hadden. Destombes schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. De introductie van de cicisboa, voor mij een onbekend fenomeen, is derhalve logisch en verklaarbaar. De mannen, de speurneuzen, hobbelen er achter aan.
Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel  humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan wordt van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

Vijf sterren. 

Jac Claasen

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De slapende nimf – Ilaria Tuti ***

Het boek.

Het schilderij, met een portret van een verwarrend mooie jonge vrouw, een Mona Lisa lijkt het wel, wordt door de achterneef van de maker bij een kunsthandelaar. die zich gedraagt als de priester van een elitaire, mysterieuze cultus, ingebracht om het op echtheid te laten onderzoeken. Het is De slapende nimf van Alessandro Adrian, gemaakt op 20 april 1945. 

Uit de analyse blijkt dat voor de rode kleur als grondstof bloed is gebruikt. Het staat ook vast dat er hartweefsel gebruikt is om het schilderij te maken.  Adrian komt verwoest uit de oorlog, hij werd gek, hij tekende niet meer, nooit meer. Hij sprak niet meer, nooit meer. Hij loopt niet meer. Hij leeft nog steeds, als een kasplantje. Hij heeft besloten levend dood te zijn, als een graf dat ademt.
Is er iemand gedood om dit kunstwerk te maken? 

Commissaris Teresa Battaglia en Massino Marini, de inspecteur worden belast met het oplossen van dit raadsel.

Conclusie

In de 464 bladzijden tellende opvolger van Kind 39, De slapende nimf genaamd heeft Ilaria Tuti de donkere, bombastische schrijfstijl uit haar eerste boek voortgezet.  Er staan vele, kleine hoofdstukjes in waarin de schrijfster helemaal doorslaat in loodzware,bombastische, gezwollen, mystieke, hallucinerende momenten en af en toe zelfs prietpraat : haar schoonheid was een samenvatting van het universum. En de verwijzing naar het Regína Coeli en vele andere mystieke zaken. Tja wat moet je daar mee? Een ijdele poging tot ten toon spreiding van erudiete bekwaamheden? Humor is niet aanwezig.

De extatische verhaaltrant waar de auteur bij tijd en wijle in verdwaalt, moet misschien wel uitgelegd worden als een teruggrijpen op het individuele gevoelsleven net zoals de flower power beweging in de jaren zestig van de vorige eeuw ook zo wel eens wordt uitgelegd. Wie van pathos en zware symboliek houdt kan z’n geluk niet op, voor de andere lezers ‘resteert’ een behoorlijke thriller.
En het is een boek over vrouwen, sterke vrouwen, die de gemeenschap bij elkaar houden en nergens voor weg lopen. Maar ook over de mooie natuur in De Val Resia, het afgelegen, bijna verborgen land ten oosten van Italië, dat tevens kan bogen op een bevolking met een unieke, nauwelijks vermengde genenstructuur.

Het boek bevat daarnaast, in de beste Scandinavische tradities, een aantal privé-verhaallijnen over Teresa Battaglia en Massino Marini. En de introductie van Blanca Zago, die blinde jonge vrouw met haar hond Smoky, die delen van een menselijk lichaam kan opspeuren.  Blanca en haar hond zijn gebaseerd op bestaande personen en dieren. De vertaalster, Saskia Peterzon-Kotte, zal er een hele kluif aan gehad hebben. Complimenten. 

De Spaanse schrijfsters Eva García Sáenz de Urturi en Dolores Redondo begeven zich ook op dit gebied van het magisch realisme, een literatuurstroming  waarin realisme en natuurlijkheid samensmelten met het fantastische  en bovennatuurlijke.  Gegoten in een thrillerjasje natuurlijk. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de Spaanse auteurs.

3 sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Horen, zien, zwijgen – J.D. Baker ***1/2

Het boek draait om de ontvoering van Emory Connors, 15 jaar oud door Aap. Maar Aap heeft zich voor een bus gegooid. En derhalve zou de thriller snel voorbij zijn. Gelukkig heeft de ongelukkige wat zaken op zak die rechercheur Sam Porter van Chicago Metro wat verder helpen bij het zoeken naar Emory. 

En daar is een tweede verhaallijn, in kleine lettertjes, over de dader als kind en het opgroeien in een mentaal kreupel gezin. 

Er zijn vele thrillers die slecht geschreven zijn, maar toch succesvol zijn. ‘Horen zien zwijgen’ is hier misschien wel het ultieme voorbeeld van. Taalgebruik uit een jongensboek, ‘knul, godallemachtig. Flauwe dialogen, waar ze humoristisch bedoeld zijn. Geen onderbouwing van feiten, de auteur die zich binnen twee zinnen tegenspreekt – ‘De receptioniste: het penthouse is aan de linkerkant als u de lift uit stapt. Ze gaan dus rechts’ – en feitelijke informatie die fout en misleidend is. Geen voorbeelden, die moet u zelf maar ontdekken. Dit boek is blijkbaar zonder enige controle op de markt gegooid.

De thriller is beperkt spannend en bevat geen elementen die het boven de middelmaat uittillen. Het is een dertien in een dozijn thriller. In een rechte lijn wordt het traject afgelegd tussen de ontdekking van een moord, de zoveelste dus, richting dader. Wel met de nodige bochten weliswaar maar toch…
Het boek bevat het grootste aantal gemeenplaatsen sinds de uitvinding van de boekdrukkunst door Laurens Janszoon Coster – let maar niet op de Duitsers, die weer eens iets anders roepen. Ik heb sterk het idee dat J. D. Barker staat voor een schrijverscollectief, gezien de kwalitatief grote verschillen, die hier en daar opduiken.

Maar op een gegeven moment laat je alle bezwaren maar varen en ontstaat er een redelijk consistent verhaal. En het wordt toch nog leuk, afgezien dan van die ene parodie op Markies de Sade. De ene slachtpartij volgt de andere op, met een partij freaks waar in Nederland een paar Rijks Psychiatrische Inrichtingen tot de nok toe mee gevuld kunnen worden. Maar de goede manieren zijn gelukkig niet van de lucht. Altijd met twee woorden spreken, jongen, denk er om. Ook als je je mes trekt en de vleugeltjes van een lieveheersbeestje fragmenteert. Ik sla een beetje door in mijn enthousiasme, geloof ik, net zoals dat Barker dat constant doet.
De tweede helft van het boek is stukken beter en het einde is zelfs spannend. Maar niet verrassend. Opvallend is dat Barker regelmatig een beroep doet op een deus ex machina om de flinterdunne verhaallijn niet vast te laten lopen. Een kniesoor die daar op let. 

3,5 *

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Wie zonder zonde is – Bo Svernström *****

De kennismaking, anderhalf jaar geleden, met het debuut van Bo Svernström was erg beloftevol. De auteur zette een bovengemiddeld  goede thriller neer met Wie zint op wraak. Een tweede boek zou meer duidelijkheid verschaffen over de invulling van de kwaliteiten van de auteur, maar ook over de continuïteit als schrijver.

Na het lezen van Wie zonder zonde is  is duidelijk dat de thrillerwereld er niet alleen een uitstekende auteur bij heeft maar ook een fan. Met de 446 bladzijden tellende thriller heeft de auteur zich genesteld in mijn favoriete rijtje auteurs.

Waar gaat Wie zonder zonde is over?

Achtentwintig jaar geleden is de 8-jarige Max Sander vermoord, op een vol, met rotzooi, onkruid en stukken beton bezaaide stuk grond dat diende als speelterrein voor een groep kinderen en opgeschoten jeugd.  
Robert Lindstrøm, toen 11 jaar oud, wordt naast het lijk aangetroffen. Hij zit onder de bloedvlekken doch kan zich niets meer herinneren van het gebeurde. Hij bekent de moord, maar wordt niet veroordeeld i.v.m. zijn jeugdige leeftijd.
28 jaren later wordt de jonge (11) Olinda Sikonova aangetroffen in een rotsspleet door haar klasgenootje Sixten Sander. Vermoord.

De hoog begaafde Robert Lindstrøm, hij heeft een IQ van 130, is nog steeds sociaal onbeholpen en leidt dan ook een sociaal arm leven. De journaliste Alexa ( Lexa) Andersson wil een boek schrijven over hem, gezien vanuit zijn standpunt, het verhaal van een kindermoordenaar. Alexa maakt een deal met Robert, nou ja, ze overrompelt hem eerder om z’n medewerking te krijgen.

Intussen is het politieonderzoek opgestart onder leiding van Carl Edson, de inspecteur die zich niet op z’n gemak voelt als er emoties getoond moeten worden. Zijn belangrijkste collega is Jodie Söderberg van de landelijke recherchedienst. De aanwijzingen worden steeds sterker dat Robert Lindstrøm ook nu iets te maken heeft met de moord. De moord op Olinda.

Conclusie:

Misdaden uit het verleden die na een eeuwigheid worden opgelost komen meer voor. Het boek kent twee verhaallijnen. Het eigenlijke politieonderzoek naar de moord op Olinda en daarnaast het onderzoek van Lexa en Robert, die gaandeweg op zoek gaan naar de waarheid van 28 jaren geleden. Dat is verre van gemakkelijk. Een veelheid aan personen passeert de revue, mensen die allemaal iets te verbergen hebben of op zijn minst een motief hebben. Daarnaast houdt het moorden anno nu niet op. De puzzel wordt steeds ingewikkelder. 

De privé problemen van de hoofdrolspelers komen aan bod en een stukje maatschappijkritiek ontbreekt niet.

De schrijfstijl van Svenström kan het beste gekarakteriseerd worden als rustig en kraakhelder. Maar vergis u niet, het boek is daarom niet minder ingewikkeld! De ingenieuze manier waarop de schrijver de beide verhaallijnen met elkaar verknoopt, is uitermate boeiend.

Veel plezier met deze excellente, old school thriller oftewel whodunit.

5 sterren.

Jac Claasen

PS: Dit moet ik nog even kwijt. Dat van die rode sticker op de cover met de tekst ‘ De nieuwe Lars Kepler’. Onbegrijpelijke onzin van de jongste bediende. Hopelijk verwijdert de uitgever deze flauwekul bij een volgende druk.

Jac las: Bloeddorstige driften – Jean Christophe Grangé *****

Jeanne Korowa, 35 jaar oud, is niet getrouwd, heeft geen kinderen geen spaargeld en geen eigen vermogen. Zij is spilziek en verliefd op de liefde.

‘ Voor de vrouw is de eerste kus het begin van de liefde, voor de man het begin van het einde.’
Jeanne werkt op de arrondissementsrechtbank van Nanterre als rechter-commissaris, een onderzoeksrechter. 

Jeanne vergezelt rechter Taine  op zijn tocht naar een plaats delict, onder in de diepste kelder van een parkeergarage waar een ellendige moord heeft plaatsgevonden. De smerige geur stijgt op uit het boek. Het slachtoffer heet Nelly Barjac, 28, een briljante cytogenetica. Alles wijst op een dader met kannibalistische trekken, een dader die vingerafdrukken nalaat, die niet thuis gebracht kunnen worden. Er volgen nog twee slachtoffers, de 22 jarige Marion Canteleau, een medewerkster, cytogenetica  van een vruchtbaarheidslab die later het eerste slachtoffer blijkt te zijn en Francesca Tercia, werkzaam op het prehistorie-atelier van Vioti, een beeldhouwster.

Haar liefdesleven van Jeanne verloopt wanordelijk, Thomas laat niets meer van zich horen. De afgeluisterde sessie van de psychiater en psychoanalyticus Antoine Féraud wekken haar interesse, zij besluit de shrink te volgen naar het Gand Palais waar op dat moment de tentoonstelling WENEN 1900 gehouden werd met de schilders van de Weense scene zoals Klimt, Egon Schiele , Moser en Kokoschka. 

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van … haar hart, raakt Féraud. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf. 

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme.

En niet te vergeten, ‘Totem und Tabu’. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psycho-analyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.


Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel inslingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen
Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne  had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. 

Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek:

5+ sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂




Jac las: Nulpunt – Horst & Enger ***

Nulpunt is het eerste deel uit een serie rond Alexander Blix, de 59 jarige inspecteur bij de politie van Oslo en Emma Ramm , een 24-jarige journaliste bij de nieuwssite news.no. Het is een gelegenheidsduo dat zich bezig houdt met de ontvoering van Sonja Nordstrøm. 

Nordstrøm is een bekende persoonlijkheid in Noorwegen, een ex-atlete met een indrukwekkende reeks atletiektriomfen op haar erelijstje, maar ook iemand die er niet voor terugdeinst om mensen op de kast te jagen. Emma rolt het verhaal in als zij Nordstrøm wil spreken en haar huis binnen loopt. De voordeur staat gewoon open. Maar Sonja is nergens te bekennen, weg, verdwenen.  Alexander Blix wordt belast met het onderzoek en ondervraagt Sonja. Het blijkt tevens het startpunt te zijn van een onverklaarbare samenwerking tussen de journaliste en de inspecteur, een samenwerking die alle perken te buiten gaat en niet alleen buitengewoon onwaarschijnlijk van opzet is maar ook en vooral uiterst knullig beschreven wordt. 

Het boek is slordig geschreven en stilistisch onder de maat. Als lezer wil ik geen afgelekte boterham, maar een heerlijk broodje. Met maanzaad. Horst en Enger zijn er als combinatie niet in geslaagd hun schrijverskwaliteiten op te krikken.
Het is spannend en daarmede is alles gezegd.
Het boek is ondanks alle namen, plaatsen en gebeurtenissen, ontzettend gemakkelijk te lezen, te gemakkelijk in feite. De auteurs zijn er niet in geslaagd interesse zijlijnen te creëren. Het is in dit opzicht dus een kale rechttoe rechtaan, snelle actiethriller. Wel spannend, maar zonder interessante karakters en beschouwingen. En dat heeft zo zijn weerslag op de waardering. 

Nulpunt is een thriller, snel te verteren, een stukje productiewerk, met alle voor- en nadelen van dien. Karakterloze figuren en weinig diepgang. Je leest de thriller vlug, vlug, want je wilt tenslotte weten hoe de zaak in elkaar zit, maar daarmee houdt het op. Maar er komt iets anders om de hoek kijken. Op een gegeven moment wordt de systematiek van de schrijvers duidelijk en dat levert bepaald geen leesgenot op. Het effectbejag met nog een dode en nog een dode is zo dood als een pier. Overdaad schaadt en de zaak stort als een plumpudding in elkaar.
Goethe zei het al : “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”.

De schrijfstijl van de auteurs kan gekarakteriseerd worden als ‘ grote stappen, snel thuis’, armtierig. Er wordt van alles en nog wat aangehaald om de bladzijden vol te krijgen, maar het klopt niet op meerdere plaatsen. Bij voorbeeld over de mensen die vermoord zijn : ‘ Ik heb hun onsterfelijkheid gegeven’ En in de zin daarna : ‘ Door mij zullen de mensen het nog lange tijd over hen hebben’. Close reading heeft geen zin.

Het is een effectief geschreven boek. De lezer krijgt waar voor z’n geld. Maar het verhaal had zich net zo goed in New York, Liverpool of  Kuala Lumpur kunnen afspelen. Geen ‘Nordic noir’ dus. Is dat een gemis? Wis en waarachtig is dat een gemis. De lezer krijgt niets meer mee van maatschappelijke en sociale  misstanden binnen de samenleving; gekaderd in het thrillergenre heeft dat een reeks onvergetelijke auteurs en romans opgeleverd. De vervlakking slaat toe. Zelfs Jo Nesbo en Jussi Adler Olsen slaan nog maar incidenteel op de trom. ‘Nordic noir’ is zo dood is een pier. 

Drie sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Winterland – Kim Faber & Janni Pedersen *****

Winterland is het debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak , zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers.

De herkenbaarheid is groot in dit boek. Er wordt een prachtig profiel geschetst van Martin Junckersen, ‘Juncker’ genaamd die z’n hele leven problemen heeft gehad met z’n vader, Mogens Junckersen. Maar nu op het einde van leven raakt Mogens de weg kwijt, hij glijdt langzaam af en wordt, zo goed en slecht als het gaat, verpleegd door zijn zoon. Naast de harde schetsen van de tragedies en problematiek van hoe een rijke samenleving belabberd omgaat met zijn oudste bewoners, levert dit prachtige en gevoelige stukjes op van een vader-zoon relatie. Met een paar werkelijk uitmuntende scènes wordt een toon gezet, die uitgaat boven het normale politie gooi- en smijtwerk. 

Na een keihard intro probeert op de dag voor kerstavond rechercheur Signe Kristiansen haar man Niels en hun kinderen Lasse (11) en Anne (13) te geven waar ze recht op hebben: de liefde en warmte van een gezin. De oproep in de Ikea verstoort het idyllische plaatje. Een enorme explosie op de kerstmarkt. Zij moet weg , weg van huis, naar het bureau en naar de plaats des onheils. De relatie tussen Signe en Niels staat onder druk. 

Er zitten een aantal mooie scènes in het boek, die helemaal passen in het Scandi genre maar ook niet zouden misstaan in willekeurige andere roman. Over mensen die in een paar woorden hun leven schetsen, dan zwijgend het glas wijn met duim en wijsvinger ronddraaien, naar de mond brengen, een slok nemen en verbitterd doorgaan met hun leven. Maar die evengoed kapot gaan aan drugs of drank. Of waarom vriendschappen teloor gaan en verdwijnen in de tijd maar ook door onbegrijpelijk kortzichtigheid of… lafheid.
Op die momenten is Winterland meer, veel meer dan een doorsnee thriller.

Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson ( Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappij-kritische ondertoon altijd en overal aanwezig is. De vraag is natuurlijk of Kim Faber en Janni Pedersen er in slagen een podium te scheppen dat langer stand houdt dan een of twee thrillers. We gaan dat volgen. Deze thriller is in ieder geval een uitstekend uitgangspunt. Immers het einde van het boek is geen einde.

Vijf sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Het nieuwe meisje – Daniel Silva ****

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar

Auteur: Daniel Silva

Uitgever: HarperCollins

Originele titel: The new girl

Vertaler: Angela Knotter

Aantal bladzijdes: 480

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 19 november 2019

Over de auteur:

Daniel Silva is de auteur van vele bestsellers, die in meer dan dertig landen worden uitgegeven. Hij is verbonden aan de United States Holocaust Memorial Council. Met zijn vrouw, cnn correspondente Jamie Gangel, en hun twee kinderen woont hij in Florida.

De achterflap:

Niemand weet wie ze is: het mooie meisje dat elke dag op een exclusieve privéschool in Zwitserland wordt afgezet door een zwaarbeveiligde autocolonne, alsof ze een staatshoofd is. Ze zou de dochter zijn van een rijke internationale businessman. Maar dat is ze niet, haar vader is de verafschuwde kroonprins van Saoedi-Arabië. Hij staat onder vuur voor zijn rol in de moord op een dissidente journalist. Als zijn dochter gewelddadig wordt ontvoerd, gaat hij naar de enige man die hij vertrouwt.

Gabriel Allon, de legendarische meesterspion, bijt zich vast in de zaak en komt terecht in een dodelijke en geheime oorlog met een oude vijand die de toekomst zal bepalen van het Midden-Oosten – en misschien wel de hele wereld…

Mening:

Gabriel Allon, de legendarische meesterspion- restaurateur en hoofd van de Israëlische geheime dienst, bijt zich vast in de zaak van een ontvoerd meisje. Het blijk niet zomaar een meisje te zijn; het is de dochter van de toekomstige heerser over Saudie-Arabië.

Het lijkt het begin te zijn van een standaard actiethriller. Het verhaal dendert voort en is niet slecht. Met veel details en mooie geopolitieke ontwikkelingen, grotendeels gebaseerd op de realiteit. In een nawoord verduidelijkt Silva wat fictie en wat realiteit is. Het tweede deel van de thriller is verreweg het beste deel van het boek. Ouderwetse spionage en contra spionage op het hoogste niveau maken er een heerlijke ouderwetse koude oorlogsthriller van. In de beste Britse tradities. En ach, het is altijd mooi dat een klein plaatsje in Nederland, Ouddorp, een figuranten rol speelt in het grote spel.

Een minpuntje in dit boek: de auteur is erg slecht in het beschrijven van emoties. De hoofdrolspeler Gabriel Allon is een houten Klaas van een superspion. Vergelijk het maar met de strips van Kuifje. Kapitein Haddock, Professor Zonnebloem of Jansen & Jansen zijn toch oneindig veel interessanter dan de hoofdpersoon? En, wat ook niet onvermeld mag blijven, alles en iedereen gaat verschrikkelijk over de top. Het is een extreem materialistische wereld waarin alleen, het beste, het duurste, het meest luxueuze telt. Het maakt niet uit of het over hotels, boten of schilderijen gaat, het is een idiote, materiële schijnwereld, waarin James Bond zich zonder twijfel op zijn gemak zou voelen.

Desondanks, een aangename kennismaking met een voor mij nieuwe auteur.

Het meest opmerkelijke aan dit boek is het grote kwaliteitsverschil tussen het standaard verhaal aan het begin van de thriller en de kwalitatief zeer goede verhaallijn in het tweede deel van de thriller. Met een fraai slot. De plot doet een beetje denken aan het betere werk van auteurs als John le Carré.
De schrijftrant doet echter een op en top Britse stiff upper lip auteur vermoeden, de schrijver is echter Amerikaans staatsburger. Prima.

Vier sterren 

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂