Jac las: De jongen in de sneeuw-Samuel Bjørk****

De jongen in de sneeuw

Over het boek:

Kerstmis 1999.
Een man van eenenzeventig hapt naar adem na de noodstop. Voor hem bij een temperatuur van min 20 graden staat, onbeweeglijk op de weg, een jongetje , onbeweeglijk en blauw van de kou. Met een reeëngewei op z’n kop.

April 2013
De 10-jarige Thomas gaat vissen met z’n vader in een afgelegen bergmeertje, de Svarttjonn. Hij heeft beet. Een lijk, een meisje. In een balletpakje met witte maillot en spitzen aan.

In een paar bladzijden is de toon gezet. Het speciale onderzoeksteam van Holger Munch aan de Mariboes Gate wordt weer bij elkaar getrommeld nadat gebleken is dat de moord op de jonge veelbelovende ballerina geen op zichzelf staande zaak is. Er volgen nog enkele bizarre moorden. Die leden kennen we nog uit Ik reis alleen en Doodsvogel.
Naast Holger Much is het vooral de persoon Mia Krüger die de kar trekt in deze serie. Mia, het indianenmeisje met de blauwe ogen, is afgekickt van de verdovende drank en pillen, en wil niets liever dan op vakantie gaan. Munch betrekt haar in de zaak.

Conclusie:

Samuel Bjørk laat de privéproblemen van de rechercheurs samen oplopen met moord en doodslag. Een beproefd procedé. Op zich niets bijzonders. Maar het is vooral de persoon van Mia Krüger, die associaties ziet en verbanden legt waar anderen vastlopen, die deze thrillers zo interessant maakt. Het gebeurde met haar zusje Ingrid drukt als een loden last op haar schouders. De rest van het team blijft vrij vlak. De serie kan nog verder uitgebouwd worden. Er lopen genoeg interessante figuren rond die zich daartoe lenen.

De beschrijvende stukken tekst hebben veelal betrekkingen op overdenkingen, overpeinzingen en worden snel weer afgewisseld met dialogen, heel veel dialogen. Die vele goede, geraffineerd in elkaar gestoken levensechte dialogen zijn voor mij de grote plus van de thrillers van Samuel Bjørk.

De plot zit verdraaid goed in elkaar, er figureren een aantal fraaie bijfiguren in het boek, en ook de bijverhalen ( over hallucinogenen: scopolamine, hyoscyamine en atropine ) hebben allure. En in het slot komen alle eindjes mooi bij elkaar.

De Noor Samuel Bjørk is een pure aanwinst in het genre ‘Nordic noir’ en heeft zich met dit boek definitief geschaard onder mijn favoriete auteurs.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Advertenties

Jac las: Een dodelijk venijn-Fred Vargas****

Eendodelijkvenijn

Fred Vargas – Een dodelijk venijn

 Over het boek

De hele club, het hele team is nog aanwezig na zijn uitstapje naar IJsland. Spoedig zit commissaris Jean-Baptiste Adamsberg weer in zijn dagelijks ritme. Zijn oplossingspercentage neemt alsmaar toe.

Maar dan, twee doden door het gif van een kluizenaarsspin en dan nog een derde. Bij Jean-Baptiste vormen de gedachten zich al voordat hij heeft nagedacht. De bubbels, de belletjes in de bloedbaan doen zich gelden. Hij weet dat er iets aan de hand is, terwijl er in het geheel nog geen zaak is. Hij dramt door maar de zaak loopt telkens dood in een of andere baai of ander water. De uitdrukking ‘ We naderen de 52ste breedtegraad’ krijgt een andere betekenis. De doorbraak. Die komt maar niet.

Rebellie dreigt binnen het team. Voor de tweede keer binnen een jaar. Wat is er met Adamsberg aan de hand? Waar is zijn verbeeldingskracht en zijn verdraagzaamheid? En Danglard, zijn oudste vriend, doet hij een gooi naar het leiderschap? Volgt een confrontatie? En dat allemaal over het gedoe met de kluizenaarsspin.

Conclusie

De Loxosceles rufescens = de kluizenaarsspin

Dit kleine spinnetje en dan met name het miniscule beetje gif dat het beestje kan produceren speelt  bijna de hoofdrol in deze 392 tellende literaire thriller annex vertelling. Een van de weinige keren dat deze betiteling ook feitelijk correct is.

#MeToo heeft zijn sporen nagelaten en komt duidelijk naar voren in dit boek. Sterker nog , de thematiek van de seksuele intimidatie, aanranding, misbruik en prostitutie  speelt een hoofdrol in dit boek. In twee verhaallijnen nog wel. De gevolgen zijn schrijnend en grotesk en worden door Vargas uitvergroot neergezet. Een mooi stuk historie maar ook de psychologie van het groepsgedrag en het verband tussen gif en impotentie zijn mooie zijlijntjes.

Fred Vargas heeft weer een geweldig boek gepubliceerd.  Een boeiend verhaal waarin de verschillende leden van het team, die allemaal wel een rare tik hebben, hun rol spelen. De plot zit goed en lekker ingewikkeld in elkaar.  De Monty Python achtige humor wordt weer rijkelijk uitgestrooid over de lezer.

‘You love it of you hate it’ zoals men in goed Nederlands zegt.

Maar dat geldt eigenlijk voor de gehele reeks rond Adamsberg. Wie eenmaal gegrepen is door de bijzondere schrijfstijl waarin de couleur locale, de historie en psychologie maar ook de eigenaardige humor en de tegendraadse manier van oplossen van Jean-Bapiste elk hun eigen plaats hebben, zal dit boek in een mum van tijd uitgelezen hebben.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: De moord op Harriet Krohn-Karin Fossum***

DemoordopHarrietKrohn

Karin Fossum – De moord op Harriet Krohn

Het boek opent met een brief aan Julie en eindigt met een brief aan de dochter van Charlo Torp. Een mooie symmetrie, echter de brieven geven een wereld van verschil te zien qua toonzetting en inhoud.

De tijdsspanne tussen de twee brieven wordt door Karin Fossum beschreven in enerzijds een monologue intérieur ( de niet uitgesproken gedachtegang) van de hoofdpersoon Charles Olav Torp, en anderzijds een paar lange verhoorsessies.

Dat is waar inspecteur Konrad Sejer om de hoek komt kijken.  Het boek handelt over de persoon van Charlo Top, een man die weggezakt is door een explosief mengsel van obsessief gokgedrag en liegen alsof het gedrukt staat. En een oplossing zoekt voor de betaling van zijn schulden, maar wat veel belangrijker is, hij wil zijn dochter Julie weer recht in de ogen durven te kijken

Conclusie

Het boek valt in twee delen uiteen. Het doen en laten van Torp enerzijds, aan de andere kant de verhoren van inspectuer Konrad Sejer, die eerst op blz. 163  zijn intrede doet in het verhaal. Daarvoor is Karin Fossum vooral bezig geweest met het beschrijven van de angsten, demonen en emoties van Torp. Het drie, vier, vijf keer verwoorden, met telkens een andere woordkeuze van een bepaalde emotie is op den duur een beetje teveel van het goede. Dat een auteur in de huid wil kruipen van een bepaalde persoon is prima, maar het kan ook teveel worden.

Het bijzondere van dit verhaal is gelegen in de knappe schrijfstijl van Fossum die de lezer uiterst geraffineerd manipuleert en hem laat meeleven en meevoelen met een moordenaar.

Het boek schat ik toch wat lager in dan gebruikelijk van Fossum gewend. Dit ligt hoofdzakelijk aan de beschrijvende stijl die gehanteerd is en simpele verhoortechniek, welke boeiend beschreven wordt maar op den duur voorspelbaar overkomt.

Drie sterren.

Jac Claasen.

Duorecensie Jac & Karin: De opvolger-Fiona Cummins*****

DeOpvolger

Auteur: Fiona Cummins

Oorspronkelijke titel: The collector

Serie: De Bottenverzamelaar deel 2.

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Uitgever: Ambo|Anthos

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: september 2018

Over de auteur:

Fiona Cummins was journalist voor de Daily Mirror en volgde de schrijversopleiding aan de Faber Academy. Ze debuteerde in 2017 met de enthousiast onthaalde thriller De verzamelaarDe opvolger is haar tweede thriller.

( Bron: http://www.amboanthos.nl )

Achterflap:

In de thriller De opvolger van Fiona Cummins woont de negenjarige Jakey Frith met zijn ouders aan de Engelse zuidkust. Hij is ternauwernood ontsnapt uit de klauwen van een macabere seriemoordenaar. Maar de Bottenverzamelaar loopt nog altijd vrij rond en wacht het moment af om alsnog toe te slaan. Clara, het meisje dat nog door hem wordt vastgehouden, klampt zich vast aan de gedachte dat ze ooit gered zal worden.

De Bottenverzamelaar heeft ondertussen een leerling gevonden, die hij klaarstoomt om zijn bottenmuseum over te nemen. Maar hij kan Jakey en de detective die zijn dromen doorkruiste niet uit zijn hoofd zetten en zint op de ultieme wraak.

Mening:

Karin:

Wat kun je je toch verheugen op bepaalde boeken. Oi oi oi en dan is De opvolger ook nog minstens zo sterk als De verzamelaar! Het is direct thuiskomen, de personages staan me nog helder voor de geest en het is letters vreten vanaf de eerste bladzijde.

Wat een fantastische schrijfstijl is dit toch en wat wordt er weer een fantastisch verhaal neergezet. De verschillende lijnen moeten weer samen zien te komen en de wijze waarop dit dan ook allemaal weer gebeurt is briljant. Dit is opbouwen, uitdiepen, gruwelen, hopen en gewoon thriller ten top.

Jac:

Brian Howley noemt zich voortaan meneer Silver. Deze meneer Silver is vastbesloten om zijn verloren gegane bottenverzameling nieuw leven in te blazen, en ter wille van de continuïteit op zoek te gaan naar een opvolger. Saul is een getraumatiseerde, hyperintelligente jongen en  beschadigde tiener van 16 jaar die in deze fase van zijn leven regelmatig geneigd is om tegendraads te acteren. Daar zijn redenen toe. Niet in het minst door het Geheim dat hij deelt met zijn moeder, het drankorgel Gloria Anguish, waar hij tot overmaat van ramp nog voor moet zorgen ook. De andere hoofdpersonen kennen we: Jakey Frith en Clara Fowley. Zij komen in groot gevaar als meneer Silver in actie komt. En natuurlijk Etta Fitzroy, die haar eigen demonen bij zich draagt.

Karin:

De opvolger is los te lezen maar het zou werkelijk zonde zijn als je De verzamelaar niet eerst zou lezen. Cummins pakt zeker even terug met een korte uitleg maar neem nou bijvoorbeeld kleine Jakey, of de sympathieke stoere Etta Fitzroy die maar één hoofddoel heeft, en dat is deze seriemoordenaar pakken. Neem de kleine Clara, nog steeds vermist en hoe dan? Ik bedoel maar, de achtergronden moet je eigenlijk niet willen missen want dit is voor nu een tweeluik waar je U tegen zegt.  Ook Silver/De Nachtman himself komt uiteraard weer uitgebreid aan bod en de titel wordt je al vrij snel zeer duidelijk door middel van Saul, de antiheld?

Jac:

Cummins heeft een opmerkelijke schrijfstijl. Zij schrijft bijna literair over geuren, kleuren, emoties en natuursensaties. Woordgebruik en zinsconstructie leiden veelvuldig tot fraaie metaforen en mooi taalgebruik. Het verhaal is erg beeldend geschreven, en situaties en dialogen zijn van hoog niveau en dringen zich snel de geest van de lezer binnen. Een compliment voor de vertaalster Saskia (‘ Kanjer’) Peterzon-Kotte. Opmerkelijk is ook dat de gebeurtenissen niet of nauwelijks plaatsvinden op een politiebureau, een mortuarium of gevangenis. Geen beschrijvingen van lijkschouwingen, geen CSI-achtige hi- tech analyses. Zelfs de persoon van Etta Fitzroy heeft een minder belangrijke rol in het geheel.

Karin:

Richting einde wordt de spanningsboog nog even flink aangetrokken en zit je op het puntje van je stoel. Om vervolgens na het epiloog het boek met een dikke zucht dicht te klappen. Het verleden, het nu….ai lof Etta en dit suddert nog wel even na!

‘Ting!’

Jac:

Het is niet persé de spanning die Fiona Cummins zo’n prettig leesbare auteur maken. Het zijn de excentrieke figuren, de fraaie karaktertekeningen,de zielige, bijzonder gevormde slachtoffertjes, de mesjogge dader, de donkere setting van het verhaal, maar vooral de intelligente schrijfstijl, die ver en ver uitstijgt boven hetgeen  we gebruikelijk zijn te lezen in de thrillerwereld. De plot steekt ijzersterk in elkaar, en vooral het laatste kwart van het boek kan niet neergelegd worden. Fiona Cummins heeft haar eerste boek duidelijk overtroffen.

Tip: Het verdient aanbeveling eerst De verzamelaar te lezen.

Conclusie:

Unaniem vijf sterren voor De opvolger.

Jac Claasen & Karin Meinen.

Jac las: De koning van Amerika-R.J. Ellory***1/2

De konning van Amerika

In zijn dankwoord wordt oma niet vergeten. Zij zorgde voor hem toen hij klein was, en liet hem naar films kijken die gemaakt moesten zijn voor zijn geboortejaar 1965. Zijn bewondering en liefde voor de Gouden Eeuw van Hollywood is toen geboren en nooit meer verdwenen.

Dat is duidelijk te merken in deze roman die zoals de uitgever aangeeft ‘speelt op het snijvlak van spanning en roman.’ En dat is tegelijkertijd het probleem met dit boek. Ellory houdt twee verhaallijnen aan die spelen in de filmwereld enerzijds en het maffiamilieu aan de andere kant.

Waar gaat het boek over?

De immigranten Nicky en Lucia Mariana, broer en zus, afkomstig van een klein dorpje op Corsica, San-Nicolao, ontvluchten de armoede van hun eiland en dromen van een betere toekomst in Amerika. Het zijn niets anders dan wat wij nu betitelen als economische vluchtelingen. De Ier Danny McCabe doet zich ook als zodanig voor, maar is in feite een politieke vluchteling die de naam Francis ‘Frankie’ Madden aanneemt.

Lucia droomt van een carrière als filmster en wil daar alles voor opzij zetten, eerzuchtig als zij is. Nicky is de onbeduidende ritselaar die leeft voor en droomt van geld. Daar heb je beide verhaallijnen beet: de filmwereld en de maffia omgeving.

Ellory laat Lucy kennis maken met beroemde figuren uit de begintijd van de filmtijd, maar ook met Errol Flynn, James Stewart, Orson Welles en de aanstormend acteur Ronald Reagan en talloze anderen. Een cynische kijk op het filmbedrijf, waar ego’s als surfplanken en geld de toon zetten. Maar ook ontmoet zij een klagende F. Scott Fitzgerald die in 1938 klaagt over z’n boek ‘The last tycoon’ dat hij maar niet af krijgt.

LA wordt geregeerd door Jack Dragna, Bugsy Siegel en Micky Cohen, drie maffiakopstukken van het oude stempel. De stank van corruptie drijft de kantoren uit, vanuit de burgemeesterszetel tot het LAPD. We maken kennis met rechercheur Louis Hayes een integere vent, die zich vastbijt in de zaak Sandy Mayweather. Sandy staat symbool voor alle mooie plattelandsmeisjes die met een papieren koffer naar Hollywood gaan om roem en succes te scoren, maar in de goot of lager terecht komen. Kwalitatief is de maffiasectie veruit superieur aan de verhaallijn die speelt in de filmwereld. Jammer, de laatste lijn ontstijgt grotendeels de Boeketreeks niet. De rode lijn van de keuze waar de hoofdrolspelers voor gesteld worden –  ligt de loyaliteit bij het bloed of bij de liefde ? – is niet overtuigend.

Een  aantal goede tot fantastische hoofdstukken hebben betrekking op de strijd van het goede tegen het kwade, waarbij de goeden niet altijd even recht in de leer zijn en de kwaden ook hun goede kanten hebben. Zoals het schitterende hoofdstuk over de afroomincasso’s waarbij Bompensiero het vuur aan de schenen legt bij Roberto ‘Bobby’ Danza, Marco Angiletti en Sergio ‘Zazzy’ Azzaro.

Kwantitatief komt de lezer niets te kort. Met 458 bladzijden biedt het boek veel leesstof. Het slot van het boek, pakweg de laatste 100 bladzijden, is ijzersterk. Dat is onvoldoende om het boek naar het peil te tillen dat we van Ellory gewend zijn uit ‘Een stil geloof in engelen’, ‘Bekraste zielen’, ‘Een mooie dag om te sterven’ en vele andere titels uit zijn mooie oeuvre. Onderstaande waardering moet in dat licht bezien worden.

Drie en halve sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Uitgebroed-Pat Craenbroek****1/2

UItgebroed

Pat Craenbroek – Uitgebroed

 Over het boek:

‘Ik ben vaak banger voor de levenden dan voor de doden’

Lilith van Winckel heeft haar medicijnenstudie niet afgemaakt, maar komt toch goed terecht als assistente bij lijkschouwingen. In haar privéleven heeft zij het slechter getroffen. Op het oog een modelhuwelijk met een modelman en modelkinderen, achter de voordeur barst het mentale en fysieke geweld los. Liefde? Daar is geen sprake van. In elk opzicht. Jim is gewoon een ploert van een vent. En haar kinderen haten haar.

Het boek opent met een paar verhaallijnen, die later feilloos in elkaar vallen. De proloog, over een vrouw die groupie wenst te worden van een gevangene. En we maken kennis met inspecteur Karin Zachée, die de moord onderzoekt in een stinkende garage waarbij het slachtoffer met een brandblusser tot moes is geslagen. De drie vriendinnen van vroeger, Lilith, Charlotte en Nina,  die op de koude Noordzee op een ijskoude boot het eens worden en tot een akkoord komen.

In een paar bladzijden zet de auteur de toon. Zij doet dat in een kalme, ingehouden, rustige schrijfstijl. Het scenario is geraffineerd. De plot is uiterst precies en met veel gevoel voor details uitgewerkt. Het boek is volstrekt helder en transparant, ondanks de wisselingen in tijdlijn van de zomer van 2015 tot het najaar van 2017. Het camerawerk is prima verzorgd. Behoorlijk snel wisselende shots van de persoon in beeld. Het is altijd duidelijk wie aan het woord is en wiens gedachtespinsels gespuid worden.

Het enige wat in negatieve zin opvalt is het (te) lieve, naïeve en bedeesde taalgebruik in situaties waarin normaliter met krachttermen gesmeten wordt. Het had best wat harder, ruwer en rauwer mogen zijn op bepaalde momenten. Het doet niets af aan de kwaliteit van het verhaal.

Pat Craenbroek heeft uitermate dankbaar gebruik gemaakt van haar baan als gerechtsarts. Dit levert uitermate boeiende beschouwingen op. Zoals over de leeftijden van degenen die op de snijtafels terecht komen, maar ook de mooie discussie tussen vrouwen en mannen over de vrouwelijkheid of mannelijkheid van de dood. Dit soort zijlijntjes geven het boek een duidelijke meerwaarde.

Opvallend is het vermogen van de schrijfster om zeer empathisch te werk te gaan. Er gebeurt nogal wat in dit boek. En waar nodig wordt een deken van invoelende beschrijvingen over de personen in kwestie heen gelegd zonder dat dit leidt tot sentimentele drama’s. Verraad, moord en wraak zijn de ingrediënten van het boek volgens de flaptekst. Het is  veel meer geworden dan dat. De schrijfster heeft het zich heel moeilijk gemaakt naar het einde toe, maar is er in geslaagd een volkomen logisch slot te creëren. Met als toetje een geweldige epiloog.

Een handleiding, genaamd ‘How to murder your husband for dummies’ zou de ondertitel kunnen luiden voor dit zinderende debuut. Het zou ook zo maar een fantastisch scenario voor een hele goede serie op Netflix kunnen zijn.

Chapeau.

9/10 oftewel 4,5 sterren.

Jac Claasen.

Jac las: De ring van Möbius – Franck Thilliez****

De Ring

In eerste instantie draait het in dit boek om twee verhaallijnen.

Vic Marchal, beginnend inspecteur, wordt op een grote zaak gezet. Annabelle Leroy,  een luxe hoer, wordt op een gruwelijke manier vermoord. Vic heeft het moeilijk. Hij wordt gepest door zijn collega’s, zijn bang aangelegde vrouw is in verwachting en vindt het maar niets in Parijs, en bovendien zit er geen schot in de oplossing van de moord. Hij vindt wel een ingang: Juliette Poncelet, actrice en pornosterretje in de SM scene is lesbisch en heeft een kunsthand. Zij heeft iets met Annabelle Leroy die blijkt te vallen op invaliden.

Stéphane Kismet is maker van maskers en decors voor horrorfilms. Hij wordt  achtervolgd door morbide dromen. Die dromen blijken op een gegeven moment voorspellende waarde te hebben. Hij kan de verschrikkelijke toekomst niet veranderen. Lijkt het. Hij zit gevangen in een grote lus, de ring van Möbius. Vic en Stéphane vinden elkaar na verloop van tijd, en gaan de strijd aan met de ring van Möbius. Het begin van een complex avontuur.

Conclusie:

In het boek is sprake van  een groot aantal moorden, waarbij met extreem zwaar geweld mensen om het leven worden gebracht. Thilliez heeft zich bepaald niet ingehouden met bloed en wat er zoal meer uit een lichaam naar buiten komt rollen als het mes er in wordt gezet. Het vinden van de moordenaar wordt bemoeilijkt door de voorspellende dromen. Het dilemma is het volgende : het verhinderen van gebeurtenissen uit de dromen leidt tot de realisatie van de werkelijkheid.

Thilliez heeft wel deus ex machina nodig om er uit te komen. In het algemeen duidt dat op een gebrek aan geloofwaardigheid. Toch is dat in dit verhaal niet het geval. De thriller is boeiend van het begin tot het einde.  Veel spanning en morbide scènes, echter van horror is geen sprake. De multiversum problematiek is op een bepaald moment wel een dissonant.

Tot slot. Er is een zeer opvallende overeenkomst op één echt essentieel onderdeel in dit boek met de twee jaar eerder gepubliceerde Millennium-triologie. Geen spoilers op deze plaats, de lezer mag dit zelf uitzoeken.

Vier sterren.

Jac Claasen.