Leesclub Zoetbitter: Groepsrecensie Eveline, Marije, Chrisje en Annemiek

minileesclub

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Stephanie Danler

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 352

Genre: Roman

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook

Verschenen: 13 oktober 2016

Over de auteur:

Stephanie Danler (1983) woont in Brooklyn, New York. Ze is afgestudeerd aan de New School in de richting Creative Writing.

Ze werkte als serveerster in het Union Square Café tot haar roman door een uitgever bij OneWorld ontdekt werd. De rechten van Zoetbitter zijn verkocht aan Engeland, China, Duitsland, Taiwan en Nederland.

Achterflap:

Je ontwikkelt een smaak. Je smaakpalet wordt een plek op je tong waar je registreert. Waar je woorden creëert voor de sensaties in je mond. Eten wordt een op taal gebaseerde kunstvorm. Je zult nooit meer simpelweg eten.

Tijdens de benauwde zomer van 2006 laat de 22-jarige Tess haar alledaagse, provinciale leven achter zich en vertrekt naar New York voor een nieuwe start. Als plattelandskind is Tess niet opgewassen tegen de losgeslagen levensstijl van de schreeuwerige New Yorkers. Ze huurt een kamer in Brooklyn en slaagt erin een baan te vinden als assistent-kelner bij een befaamd restaurant in Manhattan.

Tess sleept je mee door het chaotische, slopende, fascinerende horecaleven waar ze in belandt, tegen het decor van het genadeloze, rumoerige New York. Ze leert over oesters, champagne, bourgondische omgangsvormen en het nachtleven dat begint na sluitingstijd. Net op het moment dat ze de smaak te pakken krijgt, raakt ze verstrikt in een ingewikkelde maar verleidelijke driehoeksverhouding met een ingetogen, bloedmooie barman en een oudere collega aan wie Tess zich vastklampt als een kind aan haar moeder.

Zoetbitter is een zintuiglijke roman over verlangen, smaak en wat er overblijft na ontnuchtering. Maar boven alles is dit een verhaal over ervaringen: zoet én bitter.

De Cover:

(Eveline) De cover is in wittint met een wit servet als ruit in het midden en in wijnkleuren de titel van het boek. Het zijn allemaal kapitalen en de O in zoet is een afdruk van een wijnglas. Heet het boek zoet bitter of Zoetbitter? Aan de cover zie je het niet af. De naam van de auteuse en het genre van het boek staan ook in kapitalen in een handschriftachtig lettertype in het zwart. Deze worden kleiner vermeld dan de titel van het boek.

De cover komt vrij rustig op me over door het vele wit. De hoofdletters doen hier geen afbreuk aan. Of het m’n aandacht zou trekken? Ja zeker wel! De hint naar wijn op de cover zou mij zeker het boek laten oppakken.

(Annemiek) Best intrigerend, die afdruk van een wijnglas met uitgelopen druppels lijken te wijzen op alsof er iets van een ruzie is geweest? Een feestje die zoet begon en bitter eindigde? Het nodigt in ieder geval uit om verder te willen kijken!

(Marije) Ik vind het een hele mooie cover. De woorden Zoet en Bitter lijken op elkaar, maar toch ook weer niet. Zoet wordt een beetje bitter en Bitter een beetje zoet. Dit belooft wat voor het verhaal!

(Chrisje) Hemeltje, die geeft me enorm veel zin om meteen te beginnen lezen. Wat een ‘koele’ en aantrekkelijke teaser. Tegen de witte achtergrond steken de kersenrode en chocoladebruine letters uitstekend af. En de servet insinueert meteen de omkadering van de omgeving. Top!

Meningen:

(Eveline) Zoetbitter vertelt het verhaal van de 22-jarige Tess die in de zomer van 2006 vertrekt naar New York om een nieuw leven te beginnen. Wonder boven wonder vindt ze een baan als assistent-kelner in een beroemd restaurant in Manhattan. Het hele boek kom je er niet achter welk restaurant dit dan is. Er wordt naar verwezen als het Restaurant. Je weet dat het groot is, met verschillende zalen en barretjes, ontzettend veel personeel, een organigram waar je U tegen zegt en een goede reputatie geniet met welvarende gasten. Tess weet zelf niet hoe ze de baan heeft gekregen en geeft zich er volledig in over. Ze begint onderaan de ladder met servetten vouwen en probeert zich een weg naar boven te werken naar serveerster.

(Annemiek) Het verhaal gaat over  de 22 jarige Tess  die van het platteland vertrekt naar New York om te ontdekken wat ze nou eigenlijk wil. In New York aangekomen lukt het haar een baan te bemachtigen bij een bekend restaurant in Manhattan, wordt zij in het geheel eigen wereldje van de horeca gezogen en raakt verstrikt in de aparte verhoudingswijze die de diverse collega’s er op na houden. Gaat zij hierin haar eigen weg vinden?

(Marije) Tess vlucht weg uit haar geboortedorp om het te gaan maken in New York. Op goed geluk stapt ze een restaurant binnen op zoek naar een baan. Ondanks het vage sollicitatiegesprek wordt ze aangenomen. Vanaf dat moment volgen we haar belevenissen en die van haar collega’s in het restaurantwezen. De strikte gedragsregels tussen leidinggevenden en hun ondergeschikten. Het verschil tussen gasten en klanten. En we leren iets over de gerechten, hun bijzondere ingrediënten en welke wijn je daarbij dient te verkopen.

(Chrisje) Hoofdpersonage Tess ruilt het plattelandsleven voor een onbekend leven in New York. Met geen bezittingen en wat ervaring als barista in een koffiebar heeft ze een raar sollicitatiegesprek in het beste restaurant van Manhattan. Ze mag starten als hulp-serveerster en ontdekt de wondere wereld van de horeca.

(Eveline) In het Restaurant werkt Jake, de heerlijke barman, en Simone, de wereldwijze serveerster. Jake en Simone hebben een ingewikkelde band en voordat Tess het doorheeft, is ze in een gecompliceerde driehoeksverhouding verwikkeld. Om de chaotische, drukke werkdagen door te komen, blaast het team na werktijd wat stoom af door een drankje (lees: drankjes) te doen en een lijntje te nemen. De liefde voor Jake groeit, de drugsinname neemt exponentieel toe en de drank vloeit rijkelijk.

(Annemiek) Het eerste hoofdstuk begint veelbelovend met tussen het relaas van de aankomst van Tess  in New York door beschrijvingen van de diverse smaken en wat deze kunnen doen. Je krijgt spontaan trek om de keuken in de duiken en aan de slag te gaan. Als je een kijkje neemt op de website van het bewuste restaurant kan je je inleven in de aangegeven hectiek en zien dat de weergave over het reilen en zeilen van de zaak goed gemaakt is. Ook verder in het verhaal lonken de diverse smaken door beschrijvingen van de diverse etenswaren en de lessen die Tess krijgt over het ontstaan van de diverse wijnsoorten.

(Marije) Maar wat we vooral leren is hoe alle mensen hun eigen problemen hebben en daarmee ook hun eigen oplossingen. Voor sommige mensen is het werk een vlucht voor de werkelijkheid. Voor anderen een opstap naar iets anders, iets beters misschien.

(Chrisje) Ze steelt met haar ogen en leert alles over ‘food and drinks’ én hoe je de gasten behandelt. De complexe relaties spelen op de voorgrond in een mini-gemeenschap met een rangorde, grofheid, cynisme, jaloezie en passie.

(Eveline) Wat in potentie een heerlijk boek kon zijn, valt me helaas tegen. Er is veel gewauwel, wordt van hak op de tak gesprongen, het eten lijkt op de achtergrond te staan en de drugsinname juist op de voorgrond. Wordt ons als lezers nu aangeraden ‘lekker een lijntje’ te nemen na het werk? ‘Of zelfs meerdere lijntjes en pilletjes, het liefst in combinatie met flink wat drank?’ Ik had er meer van verwacht. Hier en daar een receptje, mooie omschrijvingen van gerechten en hoe deze tot stand zijn gekomen of wat deze met je kunnen doen. Het blijft bij de omschrijving van enkele producten, terwijl in het begin de diverse smaken zo opgehemeld worden. Of een goed liefdesverhaal maar ook deze mist nog een paar ingrediënten. Helaas.. het had zo heerlijk kunnen zijn. Nu zit ik met een (zoet?)bitter nasmaakje.

(Annemiek) De ervaringen van Tess op sociaal gebied doorspekt met drugsgebruik en losse omgangsvormen benadrukken de bittere kant van deze roman en laten de lezer wellicht vlak na het lezen inderdaad een beetje ontnuchterd achter. Sommige verhalen moeten net als een wijn nog even bezinken. Laat dat ook bij dit verhaal gebeuren voordat je  een mening vormt. Je zult nog verrast worden!

(Marije) Wat opvalt is de rommelige stijl van de eerste hoofdstukken. Geen mooie afgeronde stukjes, maar losse zinnen of gedachten, zodat het verhaal in het begin lastig te volgen is. Pas vanaf hoofdstuk 5 krijg je het idee dat het een echt verhaal wordt. Een vreemde vertelling over restaurantpersoneel dat met allerlei drank, drugs en pillen de dag en de nacht doorkomt en vaak met elkaar het bed deelt. Maar het blijft van de hak op de tak spingen en op die manier nergens echt boeiend. Tess is als hoofdpersoon niet echt iemand die gelijk sympathie oproept bij de lezer. Haar overkomt van alles, ze heeft zelf nergens invloed op. Als je niet echt bestaat, hoef je ook geen mening te hebben. Jammer is ook dat het boek niet goed geredigeerd is, er staan nog behoorlijk wat schrijf- en spelfouten in. Dat leidt de aandacht af. Al met al een grappig verhaaltje om er tussendoor te lezen. De verwachtingen over een mooi culinair verhaal worden absoluut niet waargemaakt.

(Chrisje) Dit zinnenstrelend boek gaat over saamhorigheid en eenzaamheid. Het geeft een kleine denkwereld weer met sex, drank en drugs. Het gaat over rauwheid en diepzinnigheid. Complex, diepgaand met karakters met ruwe en zachte kantjes. Ik heb een aantal quotes, die bij me binnenkomen: ‘Het leven overkomt je als je zit te wachten…‘Mooi!

Conclusies:

(Eveline) Een lijntje coke met een vleugje gerijpte wijn op een bedje van horecawezen, drie sterren.

(Marije) Al met al een grappig verhaaltje om er tussendoor te lezen. De verwachtingen over een mooi culinair verhaal worden absoluut niet waargemaakt. Ik geef het boek 2 sterren.

(Annemiek) Vlak nadat ik t boek uit had, had ik hem op 2 sterren gezet, maar na er een paar dagen over nagedacht te hebben en de recensie geschreven was heb ik het toch gewijzigd in 3 sterren.

(Chrisje) Oef! Met een zucht lees ik de laatste letters van dit intrigerend boek. In de chaotische horeca-omgeving speelt het verhaal met complexe karakters. Zin in een specialleke? Lees dan Zoetbitter. 4 1/2 Sterren

 

Advertenties

Jac las: Sluit je ogen-Michael Robotham ****1/2

sluit-je-ogen

Michael Robotham is productief zonder daarbij aan kwaliteit in te boeten. Vanaf 2004 toen zijn debuut De verdenking uitkwam tot 2016 heeft hij 11 thrillers geschreven, waarvan acht boeken in de serie rond professor Joe O’Loughlin – klinisch psycholoog en lijdend aan de ziekte van Parkinson –  en Vincent Ruiz  – een gepensioneerde  potige politie-inspecteur en drie standalones. De laatste standalone titel Leven of dood uit 2014 – door mij eerst gelezen in december 2016 –  beschouw ik als zijn magnum opus.

Plot ( kort).

“Mijn moeder stierf met haar hoofd in de schoot van een andere man … Meneer Shearer verloor een aanhangsel. Ik verloor mijn moeder. Het lot lacht om waarschijnlijkheid.”

Dit is de eerste zin van het boek, een zin die hard binnenkomt zeker als je gewend bent om taal om te zetten in beelden. Ook de eerste zin uit de cursief gedrukte hoofdstukjes waarin de (gedachten)wereld van de dader wordt beschreven. Robotham hanteert dit beproefde procedé om de verhaallijn van de dader weer te geven.

Sluit je ogen is het verhaal van een seriemoordenaar die in het westen van Engeland ( Devon) zijn slachtoffers maakt. Elizabeth Crowe en haar dochter Harper zijn in hun hoeve vermoord. Elizabeth is daarbij gruwelijk toegetakeld, vooral in de genitaliën. Elizabeth was het soort vrouw dat dol was op alle smaken ijs behalve degene die ze in de vriezer had liggen. Harper is verstikt en neergelegd als een pop met de haren wijd uitgespreid rond haar hoofd.
Ronnie Cray, de geblokte vrouwelijke hoofdinspecteur is belast met de oplossing van de moord. Zij roept Joe’s hulp in. Een psycholoog kijkt anders naar de moord en plaatsen delict dan een inspecteur. Er vallen meer doden. Het is absoluut onduidelijk wat het verband is tussen de slachtoffers en hoe de moordenaar zijn slachtoffers vindt. De slachtoffers worden gekerfd met drie lijnen die de letter A vormen. De letter A staat voor Adultery, overspel.

De seriemoordenaar zelf geeft al vrij snel aan waar het om draait “… dat het bij overspel gaat om het vervullen van een behoefte. Monogamie is gemakkelijker voor vrouwen. Mannen hebben een sterkere seksuele drang. Mannen eten als ze honger hebben, slapen als ze moe zijn, neuken als het jeukt – simpele noden voor simpele zielen.”

Uiteindelijk komen de verhaallijnen van de dader en de rechercheurs bij elkaar in een pakkende slotscene.

De privé ontwikkelingen van Joe spelen een belangrijke rol. Joe heeft twee kinderen Charlie ( 17) en Emma (9) die bij hun moeder wonen, Julianne. Joe en Julianne zijn niet gescheiden maar wonen niet meer samen. Julianne wil simpelweg niet meer dat haar kinderen worden blootgesteld aan het kwaad door de activiteiten van Joe  Hij aanbidt nog steeds zijn vrouw. Julianne vraagt of hij bij haar komt logeren. Zij heeft baarmoederkanker en moet voor een MRI naar het ziekenhuis. Een operatie volgt.

In de slotscene moet Joe een dramatische keuze maken, een keuze die ongetwijfeld  de rest van zijn leven zal beïnvloeden.

Conclusie.

Michael Robotham is er weer in geslaagd een ijzersterke thriller te produceren. Met vele, sprankelende dialogen, mooie levensechte personages, uitstapjes en beschouwingen naar alle kanten ( populisme) en een ijzersterk plot met een bloedstollend einde. Het komt mij voor dat Robotham in dit verhaal steeds meer de romankant opgaat. Het verhaal, dunkt me, is ook uiterst leesbaar voor niet-thriller lezers.

Helaas de Scandinavische ziekte: (te)veel relationele ontwikkelingen. Daarom geen vijf maar vierenhalve ster.

Jac Claasen.

Samen praten met Marelle Boersma

marelle-2

Over Marelle:

Ik schrijf verhalen die zich afspelen in het grijze gebied tussen waargebeurd en fictie. Slachtoffers nemen vaak uit zichzelf contact met mij op, omdat ze hun verhaal willen vertellen en andere mensen willen waarschuwen. Er is zo veel verborgen leed in Nederland; het is mooi dat ik mijn steentje kan bijdragen om het zichtbaar te maken.

Naast het zelf schrijven ben ik schrijfdocent omdat ik zelf ooit blij was dat ik schrijftrainingen kon volgen om mijn droom (een eigen boek) te laten uitkomen.

Als geboren en getogen Arnhems meisje, ben ik uiteindelijk in Wageningen beland waar ik twee mooie jongens heb gekregen die nu beiden op eigen stevige benen staan.
Na jarenlang werken in het wetenschappelijk onderwijs en onderzoek aan de Wageningen Universiteit ben ik helemaal voor het schrijven gegaan. Met mijn huidige partner ben ik verhuisd naar de Algarve (Portugal). De jarenlange droom van mijn partner – zelfvoorzienend leven in Portugal – werd onze gezamenlijke droom. Naast het schrijven organiseren we nu schrijfvakanties en schrijfretraites waarbij we de schrijvers ontvangen op ons landgoed.

(Bron: http://www.marelleboersma.nl)

Foto van Marelle tijdens de Schrijfweek: Ons schrijfplekje.

boersma

 

Het Interview:

1: Je schrijft over actuele misstanden gebaseerd op waargebeurde verhalen, hoe heftig kan dat zijn? Wij lazen bijvoorbeeld Vals Alarm en als daar 25% van waar is dan maken wij ons ernstige zorgen over het stelsel jeugdzorg…

Helaas is er meer dan 25% van waar. Veel pleegouders doen fantastisch werk om kinderen op te vangen, maar aan waarheidsvinding – dus het onderzoek of het de waarheid is wat doorgegeven wordt – schort het nogal. Veel is natuurlijk ook geldkwestie. Maar er zijn helaas veel kinderen (en ouders!) de klos van dit systeem.

2: Op je website lezen we dat je vaak benaderd wordt door slachtoffers die hun verhaal kwijt willen, hoe maak je de keuze welk verhaal je wel gebruikt en welke niet?

Inmiddels weten veel mensen me inderdaad te vinden. Ik vind dat waanzinnig mooi, dat geeft aan dat ze me vertrouwen om vaak een (toch wel) heftige ervaring in hun leven te delen. Hun verhaal moet bij mij meteen een bepaalde emotie losmaken. Vaak gaan er bij mij direct allerlei radertjes draaien, maar gebeurt dat niet dan wordt het lastiger om er een pakkend verhaal van te maken. Ik gun mezelf altijd de tijd om erover na te denken, om te voelen wat een ervaring/verhaal met mij doet. Haast is een slechte raadgever, ook bij schrijven.

3: Pas nadat je vader een boek uitbracht ben je zelf ook vol aan het schrijven gegaan. Is hij dan je enige echte inspiratie geweest?

Hij heeft me dat laatste zetje gegeven. Natuurlijk was ik voor die tijd al bezig met ervaringen in woorden omzetten. Het zat er al in, kun je dus zeggen. En sinds die tijd (zijn roman is in 1997 verschenen) is er natuurlijk heel veel gebeurd. Inmiddels kan ik me een leven zonder schrijven niet meer voorstellen. Het is zo prachtig om te doen.

4: Je geeft ook schrijftrainingen, wil dat zeggen dat iedereen een boek zou kunnen schrijven?

Iedereen die het leuk vindt om te schrijven kan een boek schrijven. Het is eigenlijk net als bij balsporten: mensen die een goed balgevoel hebben, kun je leren voetballen, heb je dat niet dan vind je er vaak ook niets aan. Dus vind je het leuk om kleine stukjes te schrijven, blogs of korte verhaaltjes of gewoon ervaringen in de vorm van een brief aan een vriendin/vriend, dan kan ik je leren hoe het werkt bij het schrijven van een boek.

5: Je schrijft ‘psychologische’, ‘literaire’ en ‘gewone’ thrillers, hoe hang je welk etiket aan een verhaal?

Er zijn verhalen die vooral voortgedreven worden door de intriges, de ontwikkelingen en dus door het plot, dat zijn de ‘gewone’ thrillers. Zijn vooral de karakters in het verhaal van belang voor het verhaal, de psyche, dan hangen ze er het label psychologische thriller aan.

6: Komen we ondanks het aspect waargebeurde verhalen toch dingen van Marelle tegen in de personages?

Altijd! Het lijkt mij moeilijk (misschien zelfs onmogelijk) om te schrijven zonder een sprankje autobiografische ervaring in het boek te stoppen. Ik moet namelijk putten uit mijn eigen leven, herkenning van karaktereigenschappen of handelingen. En soms, is een van de personages iemand die erg op mij lijkt, of… die dingen meemaakt die ik aan den lijve heb ondervonden.

7: Zou je ooit compleet uit je comfort zone willen en een totaal ander genre willen schrijven?

Zeker! Sterker nog: dat heb ik al gedaan. Ik heb samen met mijn vader (nu 90 jaar!) een boek geschreven. Het is een persoonlijk non-fictieverhaal dat teruggaat naar de grootvader van mijn vader in de veengebieden van Drenthe. Tijdens een wandeling in het voor ons zo belangrijke stadpark Sonsbeek in Arnhem, vertelt mijn vader zaken uit zijn verleden waar ik geen weet van had. Ook worden er heel wat sluiers uit mijn eigen leven opgelicht. Op de grens van het leven leren we elkaar nog beter kennen. Het schrijfproces heeft de (goede) band van mijn vader en mij verdiept. De werktitel is: Kruimels zijn ook brood. Dat slaat op de ontdekking dat we ons allebei een buitenbeentje gevoeld hebben.

8: Hoe zit jou schrijfproces in elkaar? Moet het in volle rust of juist met een muziekje op de achtergrond?

Meestal begin ik met een inspiratiemomentje: tien minuten stilte, nadenken over het verhaal, waar gaat het heen, wie gaat wat doen. Met die notities ga ik daarna vol inspiratie aan de slag. Het verschilt van het seizoen waar ik zit te schrijven. In de zomer is het te heet om buiten te zitten, dan is mijn werkkamer lekker koel, maar in de andere seizoenen is Casa Calma (een van de schrijfhuisjes op ons land) favoriet. Meestal in de stilte van het land. Soms draai ik een rustgevende achtergrondmuziek. Maar meestal niet met tekst, want daardoor word ik afgeleid. Dan ga ik luisteren naar de muziekverhalen.

9: Ondertussen is je nieuwste thriller uit, nummer 11 alweer. Wordt het minder spannend na zoveel boeken? Of zit je bij elk boek met de zenuwen in je lijf?

Elke boek is weer spannend. Blind date is een boek waarin best wat van mijn eigen ervaringen in verwerkt zijn. Het gaat niet alleen over daten (wat ik vol overtuiging heb gedaan) maar ook over ervaringen in een blog verwerken, én die online zetten. Dat laatste kan behoorlijke gevolgen hebben als volgers het niet goed met je voor hebben. Ik hoop dat mensen genieten van de bizarre wendingen in het verhaal, de ervaringen van Moon en dat ze met haar gaan meeleven, want ze krijgt het niet makkelijk…

blind-date

10: Op je Facebook pagina zagen we dat thriller 12 in de maak is, kan je daar al wat meer over vertellen?

Het enige wat ik daarover kan vertellen is dat ik inderdaad al enige hoofdstukken geschreven heb. Een nieuwe thriller. Maar pas als ik echt het gevoel heb dat dit verhaal op deze manier verteld kan worden, kom ik naar buiten met meer informatie. Meestal krijgen mijn ambassadeurs dit als eerste te horen. (je weet toch dat je gratis ambassadeur kunt worden en elke maand kans maakt op een boek?) Dus nog even geduld… 😉

11: Als je zelf leest, welk genre is dat dan?

Thrillers, autobiografische verhalen en boeken over schrijven. En natuurlijk af en toe een researchboek dat ik nodig heb voor een nieuw boek. Maar voor mijn (ont)spanning zijn thrillers favoriet!

Wij bedanken Marelle voor haar tijd! Super dat ze in haar drukke bestaan tijd wilde vrij maken voor ons! Voor de Blogtour mochten wij Blind Date lezen, in de bijgevoegde link onze recensie:

Blogtour-Corina las: Blind Date-Marelle Boersma***1/2

Ben je nieuwsgierig of wil je ambassadeur worden klik dan op de link in het antwoord van vraag 10  🙂

Leesclub Zoetbitter: Groepsrecensie Yvonne, Jeroen, Kimberley en Miranda

minileesclub

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Stephanie Danler

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 352

Genre: Roman

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook

Verschenen: 13 oktober 2016

Over de auteur:

Stephanie Danler (1983) woont in Brooklyn, New York. Ze is afgestudeerd aan de New School in de richting Creative Writing.

Ze werkte als serveerster in het Union Square Café tot haar roman door een uitgever bij OneWorld ontdekt werd. De rechten van Zoetbitter zijn verkocht aan Engeland, China, Duitsland, Taiwan en Nederland.

Achterflap:

Je ontwikkelt een smaak. Je smaakpalet wordt een plek op je tong waar je registreert. Waar je woorden creëert voor de sensaties in je mond. Eten wordt een op taal gebaseerde kunstvorm. Je zult nooit meer simpelweg eten.

Tijdens de benauwde zomer van 2006 laat de 22-jarige Tess haar alledaagse, provinciale leven achter zich en vertrekt naar New York voor een nieuwe start. Als plattelandskind is Tess niet opgewassen tegen de losgeslagen levensstijl van de schreeuwerige New Yorkers. Ze huurt een kamer in Brooklyn en slaagt erin een baan te vinden als assistent-kelner bij een befaamd restaurant in Manhattan.

Tess sleept je mee door het chaotische, slopende, fascinerende horecaleven waar ze in belandt, tegen het decor van het genadeloze, rumoerige New York. Ze leert over oesters, champagne, bourgondische omgangsvormen en het nachtleven dat begint na sluitingstijd. Net op het moment dat ze de smaak te pakken krijgt, raakt ze verstrikt in een ingewikkelde maar verleidelijke driehoeksverhouding met een ingetogen, bloedmooie barman en een oudere collega aan wie Tess zich vastklampt als een kind aan haar moeder.

Zoetbitter is een zintuiglijke roman over verlangen, smaak en wat er overblijft na ontnuchtering. Maar boven alles is dit een verhaal over ervaringen: zoet én bitter.

De Cover:

(Jeroen) De cover vind ik erg minimalistisch, maar daar hou ik wel van. Doordat de woorden “Zoet” en “Bitter” in een andere stijl en kleur worden weergegeven, wordt de veronderstelling gewekt dat het over veel tegenstellingen gaat. De cover heeft mij in ieder geval nieuwsgierig gemaakt en ik kan ook niet wachten om te gaan lezen.

(Yvonne) De cover van het boek is erg sober op het eerste gezicht. Maar als je beter kijkt dan onderscheid je een servet, of zakdoek en de letters van wijn? Ik ben nieuwsgierig gemaakt!

(Kimberley) De cover is zo beknopt dat het mij uitnodigt om te lezen. Het geeft nog niks weg en dat is juist iets wat mij nieuwsgierig maakt! Mysterie is iets wat mij aantrekt! Ben heel benieuwd naar het boek!

(Miranda) Als ik naar de kaft van het boek kijk dan roept dat een heleboel vragen op. Gaat het over eten, en aan de kleur van de letters te zien, chocolade of aardbei? Maar eten zal zeker een rol spelen in dit verhaal. En van plattelandsmeisje naar de grote stad. Het eten en leven is daar heel verschillend natuurlijk. Hoe leven mensen in de stad en vooral wat eten ze en wat zijn de omgangsnormen. Ik denk dat de zoektocht naar ware liefde er ook een grote rol in zal spelen. Zoete liefde of bittere liefde? Zal ze het vinden.

Meningen:

(Jeroen) Het verhaal speelt zich voor een groot deel af in het restaurant waar Tess gaat werken en het reilen en zeilen in dit restaurant. Tess is een vrij naïef meisje, ze komt van het platteland en weet vrij weinig van het “echte” leven. Gaandeweg leert ze haar collega’s beter kennen, maar ook het “echte” leven. Ze begint drugs en alcohol te gebruiken en gaat helemaal op in de wereld van het restaurant. Het restaurant wordt haar leven en dat begint ze als “het leven” te zien. Persoonlijk vind ik het alcohol- en drugsgebruik af en toe wat overdreven en onnodig, maar misschien is dat ook wel weer net wat je nodig hebt als je in een dergelijk restaurant werkt, waar de druk hoog is en je een uitlaatklep nodig hebt.

(Yvonne) Volgens de beschrijving een roman die diepgaande smaakbeleving omschrijft en dit terug vertaalt naar emoties en karakters. Zo lijkt het mij tenminste als ik de beschrijving lees.
Helaas is dit naar mijn mening niet gelukt.  Het boek begint erg warrig en ik moet regelmatig teruglezen omdat ik helemaal de draad kwijt bent. De schrijfster heeft de hoofdpersoon de ‘ik’ persoon gemaakt en lijkt soms in dagboekvorm te schrijven maar ook weer niet. De hoofdpersoon komt als dorpsmeisje naar de grote stad en gaat daar in een chique restaurant werken.

(Kimberley) In Zoetbitter volgen we Tess, een jongvolwassen meisje die de stoute schoenen aantrekt en vertrekt naar New York. Ze vindt een baantje in een van de hipste restaurants in Manhattan. Maar is zij wel opgewassen tegen het wilde leven in New York? Al snel in het boek wordt duidelijk dat Tess een nogal bleu persoon is die erg haar best doet om erbij te horen. Ze wil veel leren probeert zich aan te passen waar ze kan.

(Miranda) Maar Jake is nogal gecompliceerd en is verwikkeld in een ingewikkelde relatie met Simone. Ook krijgt Tess te maken met het losbandige leven dat deze mensen allemaal leiden en de misbruik van dranks en drugs. Ze wordt hier stilletjes mee ingetrokken. Het boek leidt je door de verschillende seizoenen. Dat is dan wel leuk.  Ook haar baas Howard is een aparte man, het nette heertje in pak.  Net als Tess denkt dat ze het verder zal schoppen als ze haar baas zijn geneugten geeft wordt ze aan de kant gezet. Het leven is hard!

(Jeroen) De schrijfstijl is soms super, vooral al het om het eten en drinken gaat, maar af en toe vroeg ik me af wat ik nu aan het lezen was. Het leken dan losse zinnen zonder enig doel en dan kon ik er geen touw aan vast knopen. Als dit was consistenter was geweest, had ik het boek zeker hoger gewaardeerd. Het taalgebruik was verder niet moeilijk en goed te volgen.

(Yvonne) Welke functie ze precies heeft wordt mij niet echt duidelijk, het benoemen van de functies is voor mij niet echt heel erg duidelijk geworden. Wel is duidelijk dat ze onderaan de ladder moet beginnen en dat opklimmen vrij lastig gaat omdat de collega’s die hogerop werken er al jaren werken en ook niet van plan lijken om weg te gaan.
In het verhaal krijgt de hoofdpersoon, Tess, les in smaken van bijzonder eten en wijn van Simone, een oudere vrouw die al jaren in het restaurant werkt. Er ontstaat iets van een driehoeksverhouding tussen Simone, Tess en barman Jake maar hoe het werkelijk zit wordt mij niet heel erg duidelijk helaas.

(Kimberley) Het verhaal is er een als geen ander. De stijl is enorm chaotisch en springt dan ook van de hak op de tak. Soms vond ik er geen touw aan vast te knopen en moest ik echt mijn koppie erbij houden om nog te snappen waar het nou over ging. Dit heeft ook redelijk lang geduurd moet ik zeggen. Pas na driekwart van het boek had ik het idee dat er wat meer structuur in het verhaal kwam en viel alles een beetje op zijn plek. Persoonlijk vond ik dit erg jammer want het kostte mij enorm veel energie en inspanning dit boek enigszins te waarderen. Voor mij kwam dit moment ook eigenlijk te laat.

(Miranda) De schrijfster van dit boek heeft net als Tess in een restaurant gewerkt en komt uit New York. Dus die details uit haar eigen leven heeft ze hierin verwerkt.
In het begin van het boek gaat het verhaal nogal van de hak op de tak. Ik moest regelmatig terugbladeren omdat ik de draad van het verhaal kwijt was. Dat is dan wel jammer. Maar een paar hoofdstukken verder werd het beter en begon mij het verhaal echt te boeien.

(Jeroen) Er komen heel veel personages aan bod in het verhaal, allemaal personeel van het restaurant. De personages vind ik, op Tess, Simone en Jake na, erg summier. Je komt wel wat over ze te weten en over het karakter dat ze hebben, maar daar blijft het ook een beetje bij. Hierdoor kun je jezelf ook niet echt verplaatsen in de personages. Tess vind ik een beetje een suf personage. Ze is erg naïef en je kunt goed merken dat ze uit een beschermde, misschien zelfs wat wereldvreemde omgeving komt.

De omgeving wordt daarentegen wel goed omschreven. De sfeer van het restaurant en de horeca in zijn algemeen wordt door Danler goed weggezet en ik kan me voorstellen dat het in het echt ook zo zou gaan zoals het in Zoetbitter gaat. De gebeurtenissen lijken allen erg authentiek en ik heb het meest genoten van de beschrijvingen over de verschillende producten, gerechten en wijnen. Erg gedetailleerd en je kon ze als het ware proeven.

(Yvonne) De onderlinge verhoudingen tussen de personages zijn ingewikkeld, hard en onsympathiek. Ik vind het erg gevoelloos en merk ook dat ik dat enorm mis in het verhaal. Het gevoel van de mensen, de sfeer is doods, kil en strak. Ik kan me totaal niet inleven in de personages en in het verhaal. De laatste 30 bladzijdes verandert dit plotseling even, om dan daarna naar het eind toe weer terug naar het oude te gaan.

(Kimberley) Zo’n beetje aan het einde van het lezen in de leesclub kwam er een vraag. Wat is jouw quote over het boek. Het eerste wat in mij op kwam was:

You hate it, or you love it. I was getting there.

Ik begon het boek pas leuker te vinden toen het nagenoeg ten einde was. Ik kan me wel goed voorstellen dat voor mensen die zelf in de horeca werken of hebben gewerkt het een verhaal is vol herkenning. Echter geldt dit dus niet voor mij.

(Miranda) De schrijfstijl is prima, een goed lettertype ook. Ik zou dit boek zeker aanraden aan mijn vriendinnen omdat dit boek eigenlijk uit het leven gegrepen is. Tess moet vechten om de dingen in haar leven te bereiken. Vechten voor haar baan, de liefde. Met alle complicaties die erbij komen kijken. Dit maakt iedereen mee in het leven. Een heerlijk boek om met een kop thee naast je op de bank te lezen. Het is meer een chicklit.

Conclusies:

(Jeroen) Zoetbitter is een mooi verhaal van een meisje dat van het platteland naar de grote stad en écht leert proeven van het leven. Het leven in het restaurant wordt heerlijk beschreven, vooral het gedeelte waar over eten en drinken wordt geschreven vind ik érg leuk om te lezen. Helaas had ik ook regelmatig stukken die ik totaal niet interessant vond en dat ik het verhaal vond voortkabbelen. Bovenstaande maakt dat ik het boek 3 van de 5 sterren geef. Een prima verhaal, maar mist nog net iets om voor mij 4 sterren of meer te krijgen. 3 sterren dus.

(Yvonne) Het gekke is dat als je de omschrijving leest, denk ik, ook nu weer trouwens, dit is een heel goed smaakvol diepgaand boek maar helaas heeft het mijn verwachtingen niet waargemaakt. Het boek krijgt van mij 2 sterren.

(Kimberley) Ik had van te voren niet echt verwachtingen van het boek. Ik ging er vrij blanco in. Ik had verwacht dat het op een gegeven moment, voor mij een pakkender verhaal zou worden. Dit is deels dus uitgekomen. Het had voor mij alleen veel eerder in het boek gemogen. 2 sterren.

(Miranda) Ik geef het boek 4 sterren toch wel. Het verhaal loopt wel goed. Er zit ook een goed plot in, en de spanningsopbouw vraagt ook wel om verder te lezen. Alleen het einde van het boek is een beetje teleurstellend wel. Ik had het persoonlijk een ander einde gegeven.

Blogtour-Karin las: Boek der spiegels-E.O. Chirovici****

chirovici

Blogtour Boek der spiegels, inclusief Winactie!

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: E.O. Chirovici

Uitgever: A.W. Bruna

Vertaler(s): Edzard Krol

NUR: 302

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook/Audiobook

Verschijningsdatum: 17 januari 2017

Over de auteur:

Eugen O. Chirovici (spreek uit: Kirovietsj) werd in 1964 geboren in Transsylvanië in een Roemeens-Hongaars-Duits gezin. Van zijn eerste roman werden in Roemenië meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Zijn eerste Engelstalige boek, Boek der spiegels, werd een internationale uitgeefsensatie. In enkele uren ging het manuscript de hele wereld over en ontstond er een verhitte strijd om de vertaalrechten, die uiteindelijk verkocht werden aan maar liefst 38 landen. Nederland heeft de wereldpremière: het boek verschijnt vóór de oorspronkelijke Britse editie en alle andere uitgaven.

Chirovici schreef bovendien maar liefst tien romans en diverse korte verhalen, voor zowel volwassenen als young adults. Sinds 2013 wijdt Chirovici zich volledig aan het schrijven. Hij woont momenteel in Brussel, maar brengt ook veel tijd door in Reading en New York.

( Bron: http://www.awbruna.nl )

Cover:

Prachtig vormgegeven. De authentieke torens van, ik neem aan Princeton University, in aansprekende kleuren. Puur op uiterlijk pak je dit boek direct al op.

Achterflap:

Het boek dat in enkele uren de wereld veroverde

Als literair agent Peter Katz een onaf manuscript ontvangt met de titel Boek der spiegels, is hij direct geïntrigeerd. Het zijn de memoires van de auteur, Richard Flynn, over diens tijd op Princeton University aan het eind van de jaren tachtig. Hierin beschrijft hij zijn opmerkelijke verstandhouding met de vooraanstaande hoogleraar Joseph Wieder.

Op een nacht in 1987 werd Wieder op brute wijze vermoord in zijn huis. De zaak werd nooit opgelost. Peter Katz is vastbesloten tot op de bodem uit te zoeken wat er die nacht, vijfentwintig jaar geleden, is voorgevallen. Hij is ervan overtuigd dat het antwoord zal staan in het ontbrekende deel van Flynns verhaal. Maar waar is de rest van het manuscript?

Mening:

Het boek dat in enkele uren de wereld veroverde dus, dat schept nogal een verwachting! En werd dat waargemaakt? Zeker wel, Boek der spiegels wist me van het begin tot het einde te boeien. Nergens klapt het verhaal in, de opbouw van het geheel is geweldig en verwacht in deze geen gruwel of nagelbijtende spanning. Wat je wel kan verwachten?

Een coldcase, welke in drie delen onderzocht gaat worden. Drie hoofdpersonen van waaruit dit intrigerende verhaal verteld wordt.  Peter Katz, John Keller en last but not least Roy Freeman. Een literair agent, een verslaggever/auteur en een oud rechercheur. Fantastisch hoe er geschakeld wordt vanuit het verleden naar het heden, wat klopt er nu wel en wat klopt niet? Hoe anders de personages ook zijn maar dit vloeiend als water in elkaar overloopt en ze stuk voor stuk een eigen indruk weten te maken. Hoe je regelmatig op het verkeerde been komt te staan, of sta je wel op de goede?

Je twijfelt, je weet zeker, maar je vraagt je vooral continue af wat er precies gebeurd is die nacht dat Professor Wieder vermoord werd en door wie. Het plot in zijn geheel is krachtig, de schrijfstijl beeldend en prachtig. De spanning onderhuids aanwezig tot dat dan daar eindelijk het antwoord op al je vragen gegeven wordt, je voldaan dit boek dichtslaat.

Zoals de auteur zelf al aangeeft: een whydunit in plaats van een whodunit. Ik reken het beide goed en heb oprecht genoten van dit misdaadverhaal!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4

Spanning: 3.5

Vier dikke sterren voor Boek der spiegels.

Karin Meinen.

WINACTIE A.W. Bruna Uitgevers:

Klik HIER

De hint van vandaag: Het is niet in het ziekenhuis!

 

Blogtour-Corina las: Blind Date-Marelle Boersma***1/2

blind-date

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marelle Boersma
Uitgeverij: De Crime Compagnie
Aantal pagina’s: 300
ISBN: 9789461092069
Verschijningsdatum: 20 januari 2017

Over Marelle Boersma:

Marelle Boersma schrijft al tien jaar boeken over actuele misstanden. Inmiddels heeft Marelle tien thrillers op haar naam staan, waaronder Nobody (2014) Ik volg je (2013) en Vals alarm (ruim 85.000 ex).

De Cover:

Een bos en een vrouw die wegrent. Waar rent ze voor weg? En wat betekent de covertekst? Ja, daar wil je de achterflap wel van lezen.

De Achterflap:

Moon is single en zoekt haar geluk in het datingcircuit. Ze houdt een blog bij met alles wat ze meemaakt en haar blog groeit uit tot een gigantisch populaire plek waar mensen elkaar ontmoeten. Ze krijgt steeds meer reacties, maar een van haar volgers is wel erg fanatiek. Hij wil háár. Het leven van Moon staat op het spel. Er is een oplossing, maar die is wel erg rigoureus…

Het Verhaal:

Moon woont en werkt in Utrecht en vanaf het begin is daar een duister “geheim” wat haar doen en laten beïnvloedt. Haar blog is haar uitlaatklep, samen met de zoektocht naar ware liefde. Amy is al sinds jaar en dag de beste vriendin van Moon en probeert op haar manier voor Moon te zorgen.

En dan is daar Tanja, de bazin van Moon. Veeleisend en één en al zakelijkheid. Door omstandigheden komen hun wegen op meer dan één manier samen. Langs de zijlijn lopen nog twee personages en al komen ze minder in the spotlight toch zijn ze cruciaal voor het verhaal.

Mijn Mening:

In korte hoofdstukken neemt Marelle je mee door het verhaal van Moon, verteld door haar, Amy en Tanja. Zoals we gewend zijn van Marelle is de schrijfstijl vlot, beeldend, meeslepend en niet te moeilijk. Toch had ik dit keer moeite met het in het verhaal komen. De spanning liet lang op zich wachten al was daar wel dat sluimerende geheim van Moon. Want wat was er toch gebeurd?

“De novembernacht schuift terug in haar gedachten. De demonen zijn er weer en zorgen ervoor dat ze in elkaar gedoken op haar bankje blijft zitten en zich afvraagt of ze ooit wel weer naar buiten durft.”

De verhaallijn van Tanja heeft in het begin weinig toegevoegde waarde mijns inziens en tot driekwart van het boek kabbelt het verhaal een beetje door. Er is veel herhaling en Amy geeft je de kriebels. Je krijgt een beklemmend gevoel van haar door de manier waarop ze zich profileert als beste vriendin van Moon.

Moon zelf wordt geloofwaardig als een emotioneel instabiel persoon neergezet, je krijgt medelijden met haar en tegelijkertijd wil je haar een schop onder de kont geven. Tot aan het einde want daar komt Marelle met een sublieme twist die het voortkabbelende begin meer dan goed maakt. Want wie is er nu eigenlijk te vertrouwen? Wie spreekt de waarheid en wie liegt?

“Het was heel moeilijk om mijn mond te houden, maar je weet het, ik ben te vertrouwen.”

“Mensen die dat zeggen, zijn vaak de grootst mogelijke leugenaars ooit.”

Het plot verrast me dan ook 100% en al is het eigenlijk in en intriest, toch past het helemaal in het verhaal en ook in deze huidige maatschappij. En dat is eigenlijk best heel eng.

Conclusie:

Marelle probeert het gevaar van internet, en de anonimiteit waarin je daar van alles en nog wat kan doen, als maatschappelijk probleem aan de kaak te stellen in deze thriller. Dit is gedeeltelijk gelukt al zie ik een groter maatschappelijk probleem voorbij komen in het verhaal. Ondanks dat en ondanks het wat trage begin heb ik zeker weer genoten van deze elfde thriller.

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Plot: 4

Psychologie: 4

Originaliteit: 3.5

Drie en halve sterren voor Blind Date.

Corina Nieuwenhuis.

Samen met jou en toch weer niet

Samen!

whitout-you

Ik heb het vaker gezegd, ik hou van samen. Samen lezen, leven, gek doen, wijn drinken en soms zelfs samen serieus doen. Maar samen praten over haar waar ik niet samen mee kan zijn is lastig. Ja ik plaats soms wat over haar en dat ik haar mis, dat ik zoveel liever samen met haar was. Ik zou er alles voor over hebben en toch ook weer niks. Want was ik nu samen met haar, dan was ik hoogstwaarschijnlijk niet samen met mijn lieve Rob. Was ik niet samen met Rob dan was ik ook niet samen met mijn lieve surrogaat kids en tja zo kan ik doorgaan. Maar was ik dan wel samen met de papa van haar? We waren zo jong…. was dat goed gegaan? En had ik het samen met haar alleen gered? Had ik dan nu gestaan waar ik ben? Ik mis haar elke dag, wil elke dag dat ik nog even met haar samen kan zijn. Maar dat gaat niet. Gelukkig ben ik in mijn hart altijd met haar samen!

liefde