Samen praten met: Ilyo Hansen!

Ilyo Hansen

Wij lazen in 2018 de boeken van de Vlaamse auteur Ilyo Hansen en we hebben er zeker  van genoten. Gemist dat wij deze boeken lazen? Klik dan even de onderstaande links en wie weet maken we je nieuwsgierig.

Corina las: De verlossing-Ilyo Hansen ****

Karin las: Het Project-Ilyo Hansen****

Karin las: De Zonde-Ilyo Hansen***

Nog niet nieuwsgierig genoeg? Of juist extra nieuwsgierig naar de auteur achter deze verhalen? Nou dat komt mooi uit, want wij hebben haar een aantal vragen gesteld en daar kregen wij superleuke antwoorden op! Lees maar mee 😀

Het interview:

1: Wie is Ilyo gevangen in vijf woorden?

Doorzetter, gevoelig, gepassioneerd, onzeker, chaotisch, ongeduldig… oei, ik heb er zes.

2: Waarom heb je gekozen voor een pseudoniem?

Eenvoudig antwoord. Geen verborgen agenda. Mijn echte naam is Hilde De Rore en naar mijn gevoel bekt deze naam niet. Dus IL is afgeleid van Hilde en Johanna was de naam van mijn moeder. Ik ben beginnen te spelen met die twee namen en vond Ilyo Hansen wel mooi klinken. Achteraf dacht ik…toch een beetje Scandinavisch.

3: Wie of wat heeft je geïnspireerd om te gaan schrijven?

Ik schrijf al heel mijn leven. Ik was altijd een beetje een zwaarmoedig kind. Lachebekje aan de buitenzijde, maar innerlijk altijd een beetje balancerend op de rand van geluk-ongeluk. De dood heeft me altijd gefascineerd en beangstigd. Dus de uitspraak ‘Wie schrijft, die blijft’ heeft me zeker beïnvloed. Later waren het de boeken van Henning Mankell die me sterk inspireerden. Zoals hij schreef, wou ik het ook kunnen.

4: Kunnen mensen uit je omgeving zich wellicht per ongeluk herkennen in één van je personages?

Dat zou zeker kunnen. Elke fictie start bij non fictie. De mensen waar ik dagelijks mee omga inspireren me absoluut. Ik gebruik vooral hun persoonlijkheden en voeg er wat expliciete karaktertrekken aan toe. Ze kunnen zeker zichzelf herkennen, maar nooit helemaal. Dat vermijd ik. Sommigen zouden het dan te persoonlijk nemen. In positieve of negatieve zin. Ik wil dat iedereen van mijn boeken kan genieten. Ik wil mijn verhalen niet gebruiken om bepaalde conflicten via een omwegje aan te kaarten.

collage ilyo

 

5: Je hebt gekozen voor het genre thrillers. Zou je ooit wat anders willen schrijven?

Ik heb geprobeerd om een romantisch verhaal te schrijven, maar na twintigduizend woorden, kreeg ik het gevoel van BLHHH, te zoet. Er moet dringend iemand verdwijnen. Het hoeven geen moorden te zijn, maar intrige kan ik niet missen. Kinderverhalen zou ik nooit kunnen schrijven. Ik wijt dat aan het feit dat ik geen kinderen heb. YA misschien wel. De kloof tussen YA en volwassen verhalen is niet zo heel groot, maar ik zou waarschijnlijk zo nu en dan een rem moeten hanteren. Ik stop graag wat erotiek in mijn verhalen. Ik maak het graag wat pittig.

6: Is het in België makkelijker om voet aan de grond te krijgen als auteur dan in Nederland?

Geen flauw idee eigenlijk. Ik denk het niet. Ik heb twee jaar geleden een interview bijgewoond met ‘Moordwijven’. Eén voor één prachtige dames. Innerlijk en uiterlijk. Isa Maron vertelde me toen dat het in Nederland ook heel erg moeilijk is om door te breken. We hadden het dan natuurlijk enkel over thrillerauteurs. Ik zou juist verwachten dat het bij jullie makkelijker is. Nederlanders staan over het algemeen meer open voor alternatieve thema’s. Bij jullie lijkt alles bespreekbaar. Reguliere uitgeverijen bij ons zijn toch wel heel erg geneigd om enkel te investeren in één genre. Het detectiveteam dat op zoek gaat naar de moordenaar. 

7: Welke boek van eigen hand is je favoriet en waarom?

Dat is een moeilijke. Elk boek dateert uit een periode in mijn leven en elk boek is voor een stuk autobiografisch. Maar als ik dan toch moet kiezen, pik ik DeVerlossing. Om reden dat het mijn eerste kindje was. Op die manier doe ik geen afbreuk aan de rest.

8: Met welk drankje kunnen wij proosten op je al uitgegeven boeken en je eventuele volgende boek? Wij pakken vast een Leffe 😉

Daar moet ik geen seconde over nadenken. Een kriekenbiertje van Lindemans. Belgisch! Schol!!! 

 

Wij bedanken Ilyo voor haar tijd om onze vragen te beantwoorden en zeggen proost!!

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

 

 

 

 

Advertenties

Samen praten met: Sandra J. Paul / Joanne Carlton!

Sandra J Paul

Wij deden niet zo lang geleden mee aan de blogtour rondom Hart-Slag en waren erg enthousiast. En wat is er dan leuker om te doen dan de auteur een paar vragen te stellen? Niks toch? Blogtour gemist? Klik dan even deze link:

Blogtour – Karin las: Hart-Slag Joanne Carlton*****

Het interview:

1: Je schrijft zowel onder je eigen naam als onder een pseudoniem, waarom die keuze? En waarom ben je daar zo open over?

Ik schrijf niet onder mijn echte naam. Zowel Sandra J. Paul als Joanne Carlton zijn pseudoniemen. Sandra J. Paul ontstond in 2015, toen ik Het Eiland uitbracht, genoemd naar mijn peter en meter, die beiden overleden zijn. (Hij heette Paul, zij Johanna). Ik vond dit wel een mooi eerbetoon aan hen en ook een naam die je onthoudt.

Toen ik Engelstalig begon te schrijven, heb ik bewust gekozen om mijn alias te wijzigen, aangezien Amerikanen niet weten dat ik Belgische ben. Joanne komt uiteraard nog steeds van mijn meter, terwijl Carlton een variatie is op de achternaam van mijn partner. Het leek ons logisch om Joanne-vertalingen ook onder Joanne uit te brengen. In de toekomst zal alles wat eerst Engels wordt geschreven, onder Joanne verschijnen. Origineel NL-werk blijft onder Sandra verschijnen. Dit zal steeds een mix van de twee blijven.

1: You write your books under your own name as well as under a pseudonym. Why do you do this, and why are you so open about it?

 I don’t write under my own pen name. Both Sandra J. Paul and Joanne Carton are pseudonyms. Sandra J. Paul first saw the light of day in 2015 when I released The Island (Het Eiland). The name was a hommage to my godmother and godfather, who both passed away. (His name was Paul, hers Johanna). It’s also a name that you remember easily. When I started writing and publishing in English, I deliberately chose to change my international pen name. Most Brits and Americans don’t know that I’m Belgian. Joanne still derives from my godmother’s name, while Carlton is a variation on the last name of my partner in life. Once we decided to translate Heart-Beat, we also decided to publish it under the same name. In the future, everything I’ve written originally in English, will be published under Joanne Carlton, while original Dutch work will remain under Sandra, so it will always stay a mix of both.

2: Je schrijft zowel thrillers als YA. Is er nog een ander genre waar je iets mee zou willen doen?

Nog veel! Ik ben een allesschrijver. Als je me morgen vraagt om een bepaald genre aan te pakken en het past binnen mijn mogelijkheden, doe ik dat wel. Zo komt er in februari een eerste jeugdthriller uit (vanaf 9+). Ik heb recent in het Engels een End of the World-verhaal geschreven dat je niet in een categorie kunt plaatsen, maar momenteel deelneemt aan een screenplay-wedstrijd.

Ik zou graag nog eens een historisch verhaal schrijven ook. Waar ik zeker vanaf blijf, is Fantasy genre Lord of the Rings of Game of Thrones. Daar begin ik niet aan. Respect voor zij die het kunnen! Ook zware horror is niet echt mijn ding, maar heb wel al eens wat korte verhalen in het genre geschreven. In YA kan je ook nog alle richtingen uit. Daar staat nog wel wat op het programma, van een dystopisch verhaal tot een high school shooting.

2: You write thrillers and YA, but is there another genre you would like to explore?

There are tons! I consider myself an allround writer. If you ask me tomorrow to tackle a certain genre and it fits within my possibilities and range of interests, I’ll probably do it. For example: we’ll publish my first thriller for kids (10-12 years) in February. I also recently wrote an English End of the World-short story that you can’t put into a certain category. It’s currently participating in a screenplay contest and I’ve been asked to write a full novel from the same topic, basically expanding on it.

I would also like to write historical fiction some day. The genre I will never touch is Fantasy, Lord of the Rings or Game of Thrones-like. I won’t even think of venturing into that area. Respect for those who can! Graphical horror also isn’t really my thing, even though I wrote some short stories as a challenge in this genre.  YA can take you into all sort of directions. I have some things that I want to write there but haven’t touched so far: from dystopian to high school shootings.

3: Hart-Slag verscheen eerst in het Engels en is daarna vertaald. Hoe kwam het dat het zo liep?

Ik schrijf al jaren Engelstalige korte verhalen. Met Heart-Beat voelde ik dat de tijd rijp was om dit eerst in het Engels uit te brengen. Het was een uitdaging naar mezelf toe en een droom die eindelijk waarheid werd. Het voelde ook natuurlijk aan omdat het verhaal zich deels in de States en deels in Londen afspeelt, waardoor ik ook echt mijn ding kon doen daarmee. De vertaling naar Hart-Slag leek dan ook het logische vervolg. Heart-Beat werd samen met Kill Me Again, mijn tweede Engelse boek, uitgekozen voor The London Book Fair 2018, waar het werd voorgesteld aan talrijke bezoekers.

Daarnaast bereikte Kill Me Again ook de jaarlijkse Author Club Anthology selectie, waar het samen met twee andere boeken werd voorgesteld. Ik ben dan ook in april naar Londen getrokken om de beurs bij te wonen, wat een geweldige ervaring was. Ik blijf dus zeker ook in het Engels pennen. Mijn volgende thriller zal simultaan in het Engels en Nederlands uitgebracht worden.

3: Hart-Slag appeared in English first and was translated later on, how did that happen?

I’ve been writing English short stories for years. Heart-Beat just felt like the right story to write and publish in English first. It was a challenge for me and a dream that finally came true. It also felt natural since the story plays out partially in the US and partially in London, which gave me a lot of freedom. The translation towards Hart-Slag seemed like the logical thing to do, especially since it was a hommage to my father and sister, who of course were Belgian. Heart-Beat, as well as the YA-thriller Kill Me Again, were selected for the The London Book Fair 2018, where they were introduced to a large audience.

Besides that, Kill Me Again was selected for the annual Author Club Anthology, alongside two other novels. I went to London in April as a guest at the Book Fair, which was an amazing experience. As said before, I will continue to write in English. My next thriller is currently being edited and will most likely be published simultaneously in Dutch and English.

4: Als je schrijft hoe doe je dat dan? In complete stilte of?

Haha nee, met drie zonen in huis bestaat absolute stilte hier niet. Ik kan eigenlijk in alle omstandigheden schrijven, maar liefst van al zet ik mijn hoofdtelefoon op en luister ik naar ambient of film muziek. Ik heb vaste Spotify playlists en gebruik die naargelang mijn mood. Soms zijn mijn kids TV aan het kijken en kijk ik gewoon mee terwijl ik schrijf. Ik kan niet werken in volledige stilte.

4: When you write, how do you do it? In complete silence, or?

No ;), with three sons, absolute silence does not exist in my home. I can write in all sorts of circumstances, but I prefer to write with my headset on, while listening to ambient or film music. I have set up Spotify Playlists that I select depending on the setting of the book or my mood. Sometimes my kids are watching television and I’ll be watching while writing. I can’t work in complete silence.

5: Welk boek las je zelf pas geleden welke je van de sokken blies? Heb je een favoriet genre?

Goh, er zijn er zoveel. Stephen King is voor mij een idool, nog altijd. Geweldige auteur, jarenlang. Christine is en blijft een persoonlijke favoriet. Zijn boek rond Kennedy is gewoon machtig. Jodi Picoults 19 Minutes is ook zo eentje dat me altijd bij zal blijven. Jodi draag ik een warm hart toe, haar boeken zijn nog steeds toppers.

Raar maar waar, ik ben ook grote fan van het spionage-genre. De auteur Vince Flynn, die het personage Mitch Rapp in het leven riep, stierf een aantal jaar geleden. Kyle Mills, een auteur die door de familie werd aangesproken om de reeks verder te zetten, doet dit fantastisch en heeft de reeks een nieuw leven gegeven. Zijn recente boek Red War is een van de beste uit de reeks. Mijn persoonlijke favoriet uit de hele reeks is Consent To Kill. 

5: Which book did you recently read that blew your mind? Do you have a favourite genre?

Pfew, there are so many. Stephen King will always remain my idol. He’s a fantastic author and has been for years; I grew up with the man. Christine is and remains a personal favorite of mine. His Kennedy-book is just phenomenal.  Jodi Picoult’s 19 Minutes is also one of those books that has stuck with me for a long time. I’m very fond of Jodi; her books are still massive.

Strange but true, I’m also a fan of the spy-genre. The author Vince Flynn, who created the character of Mitch Rapp, died a couple of years ago. Kyle Mills, an author who was selected by Vince’s family to continue the series, is doing a wonderful job continuing the series.  I even got to interview the man recently, which was fantastic. His recent book Red War is one of the best in the series, while Consent to Kill remains my alltime favorite.

Hart-Slag

6: Heb je in Hart-Slag zelf een favoriet personage?

Aanvankelijk was mijn favoriet Jasper, maar toen ik met Sam aan het spelen was begon zij bijna een eigen leven te leiden en eindigde ik met een enorm zwak voor haar. Laat me niet kiezen tussen Sam en Jasper.

Ook Max en Jonathan zijn twee mannen die me nauw aan het hart liggen. Ik wilde geen cliché-homokoppel in het boek, maar twee mannen met een sterke relatie en een uitgesproken mening. Daar ben ik (hoop ik toch!) wel in geslaagd. Beiden spelen op hun manier het geweten van Jasper en Sam. Maar evengoed hou ik ontzettend veel van Jaspers ouders en Sarah, Sams pleegmoeder. Hun rollen zijn kleiner maar uiterst belangrijk in het verhaal. Eigenlijk hou ik van hen allemaal ..

6: Do you have a favourite character in Hart-Slag?

At first, Jasper was undoubtedly my favorite, but when I started experimenting with Sam’s character and behavior, she basically started leading her own life. I ended up with a huge weakness for her. Don’t make me choose between the two of them; I love them both.

Max and Jonathan are two men that I’m very fond of too. I didn’t want a cliché gay couple in the book, but two men with outspoken opinions and a very strong, steady relationship. I think (I hope!) that I have succeeded in doing that. They basically represent Jasper’s and Sam’s conscious, making them question their often very emotional actions. But I love Jasper’s parents and Sarah’s foster mom too.. Their parts are smaller in the book, but still quite significant for the story. To be honest, I love them all ;).

7: Hoe moeilijk of fijn was het om Hart-Slag te schrijven?

Hart-Slag was het mooiste én het moeilijkste dat ik ooit heb geschreven. Mooi in de zin van: ik wilde absoluut een boodschap overbrengen en de vele reviews bewijzen me dat ik daarin geslaagd ben.

Toen mijn vader en zus overleden, heb ik een moeilijke tijd doorgemaakt. Er was niet alleen die situatie, maar ook alles wat er zich nog meer afspeelde in mijn leven, wat ik hier liever niet vertel. Een jaar of zo nadien, besefte ik dat ik al veel te lang mijn eigen dromen had uitgesteld om alsmaar te werken. Onze levens leken alleen maar uit werken te bestaan, en ik had altijd excuses om niets te doen rond mijn boeken, verhalen, schrijven. Ik was er te bang voor, had teveel werk, te weinig tijd, enz. enz. Tot mijn partner me netjes op de feiten drukte en zei : NU is het je moment en dat was ook zo. Ik begon opnieuw te schrijven en het voelde gewoon goed aan, alsof mijn leven eindelijk compleet was.

Ik schreef de eerste ruwe versie van Hart-Slag nadat Het Eiland, mijn debuut, uitkwam en deed er niets mee. Dan herwerkte ik het weer. En weer. En dan bleef het weer liggen. Ik wist waarom, ik was te emotioneel om veel over dit boek te praten en wist dat als iemand het niet goed zou vinden en me dat ook zou zeggen, ik dit moeilijk zou kunnen verwerken. Toen Heart-Beat er eindelijk was, viel alles netjes als een puzzel in elkaar. Toen wist ik dat ik klaar was om de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan.

Daarnaast was het verhaal ook het moeilijkste, omdat ik regelmatig diep in mijn eigen emoties moest gaan graven. Er zijn een paar ontzettend belangrijke scènes op het einde van het boek (die ik hier niet kan vertellen) die ik echt al huilend heb geschreven. Mijn allerlaatste hoofdstuk schreef ik op een zondagochtend om zeven uur, toen mijn gezin nog in bed lag. Ik had dagenlang aan dit boek gewerkt om de laatste versie af te werken en sliep er zelfs niet van. Toen het laatste deel eraan kwam, zat ik dus te wenen voor mijn laptop, maar het voelde aan als de perfecte afsluiter van alles wat er gebeurd was.

Toen ik de Nederlandse versie afwerkte, heb ik weer een potje gehuild. Zelfs als ik nu aan die scènes denk, staan de tranen in mijn ogen, maar op een goeie manier. De tumor die Jasper in zijn hart heeft, is een combinatie van de hartaanval die mijn zus kreeg en de kanker van mijn vader. Dat moest er zo in. Daarom is mijn motto nu: Live your dreams. Doe je ding en zoek geen excuses. Zorg dat je gelukkig bent met wat je doet en geniet ervan!

7: How hard or nice was it to write Hart-Slag?

Hart-Slag/Heat-Beat was the most beautiful and at the same time the most difficult story I’ve ever written. Beautiful in the sense that I wanted to bring a message. The many comments and reviews prove that I succeeded in doing just that.

When my father and sister passed away, I went through a difficult time. There wasn’t just that situation, but also everything that played out in my life at the same time, which I’d rather not share. A year or so later, I realized that I had been postponing my dreams for way too long. I was working all the time, but not loving. Our lives consisted only of work and I always found excuses not to write stories or books. I was too scared, had too much work, too little time, … Until my partner in life told me bluntly that this was my time and I had to do it NOW, which was true. So I started writing again and it felt good, as if my life was now complete.

I wrote the first rough draft of Hart-Slag after Het Eiland was published and did nothing with it. Then I rewrote it a couple of times and kept it aside again. I knew why of course: I was still way too emotional to even talk about the book. I also knew that if someone told me that it sucked, I would have a hard time dealing with it. When Heart-Beat finally came, everything fell together like the pieces of a puzzle. I was ready to confront any comments and deal with harsh criticism, should that come. 

Apart from that, the story was also the most difficult thing to write, because I had to dig deep into my own emotions all the time. There are a few very important scenes towards the end of the book (which I can’t share here) that I wrote crying. My very last chapter was written on a Sunday morning at seven a.m., while my family was still asleep. I had been working for days in a row to finish this book’s final version and didn’t sleep because of it. When the last part arrived, I sat down crying in front of my laptop, but it felt like the perfect closure.

When I finished the Dutch version, I repeated that again ;). Even when I think about those scenes now, I have tears in my eyes, but in a good way. The tumor in Jasper’s heart comes from a combination of the heart attack that killed my sister and my father’s cancer. This had to go in like that. My motto in life is now: Live your dreams. Do your own thing and stop looking for excuses. Make sure that you’re happy with everything that you do in life and enjoy it! 

8: De recensies voor Hart-Slag zijn overwegend zeer lovend. Met welk drankje gaan we proosten op dit succes?

Met een kopje groene thee. Ik ben geen wijndrinker of champagnedrinker.

Tea, Cats and Books, dat is mijn motto in het leven. Dat, en gewoonweg genieten van elke dag, met de mensen waar je om geeft. Een cliché, maar wel een waar we in onze huidige maatschappij te weinig aandacht aan besteden.

8: The reviews of Hart-Slag have been very praising. With what kind of drink will we celebrate this success?

With a cup of green tea ;). I don’t drink wine or champagne.

Tea, Cats and Books: that’s my motto in life. That, and simply enjoy every single day with the people you care about. A cliché, but one that gets too little attention in our society these days. We’re all so busy doing, that we often forget how to live.

That’s the message I want to give to anyone reading Heart-Beat/Hart-Slag.

Wij bedanken Sandra/Joanne voor de leuke en uitgebreide antwoorden en kijken zeker uit naar een volgend boek. Onder welke pseudoniem dan ook!

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Samen praten met: Alison Belsham van De tattooverzamelaar!

Alison

Whoooop daar zijn we dan met ons interview met de auteur van de geweldige thriller De tattooverzamelaar. In de groep alleen maar enthousiaste reacties tot nu toe en ook onze Karin was heel enthousiast! Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De tattooverzamelaar-Alison Belsham****1/2

Het interview:

1: Can you tell us who Alison Belsham is in five words?

A writer with a tattoo!

1: Kun je ons in vijf woorden vertellen wie Alison Belsham is?

Een schrijver met een tattoo!

2: With your debut The Tattoo Thief you won a big prize in Scotland. How special does that feel? How many publishers did you contact before you got a contract?

Very early on, when I was still thinking about the plot for The Tattoo Thief, I entered a competition called Pitch Perfect at the Bloody Scotland Crime Writing Festival. Out of many applications, eight people were chosen to pitch their work-in-progress to a panel of publishers and agents, to be given professional feedback. When I found out I was one of the eight chosen, I felt like I had won – getting professional feedback is a precious opportunity. On the day, I had three minutes to tell the panel and an audience about my book. I was surprised and delighted when the panel said that I had won – and after that things moved fast. A couple of days later, my agent Jenny Brown offered to represent me, even though the book was not yet written, and by the time I had three chapters, I had a publishing deal with Trapeze, one of the publishers who had heard the pitch! All beyond my wildest expectations!

2: Met je debuut De tattooverzamelaar won je een prestigieuze prijs in Schotland. Hoe speciaal is dat? En hoeveel uitgevers heb je benaderd voor je een contract kreeg?

Helemaal in het begin, toen ik nog aan het nadenken was over het plot van De tattooverzamelaar, deed ik mee aan een wedstrijd genaamd ‘Pitch Perfect’ bij het Bloody Scotland Crime Writing Festival. Uit de vele deelnemers werden 8 mensen geselecteerd die hun werk in wording mochten pitchen voor uitgevers om professionele feedback te krijgen. Toen ik er achter kwam dat ik één van de acht was, had ik het gevoel dat ik had gewonnen! Professionele feedback is een groot goed.

Op de dag zelf had ik drie minuten de tijd om het panel en het publiek te vertellen over mijn boek. Ik was verrast en blij toen ik hoorde dat ik had gewonnen en vanaf dat moment ging alles heel snel. Een paar dagen later belde mijn agent Jenny Brown dat hij mij wilde vertegenwoordigen, ook al was het boek nog niet geschreven. Tegen de tijd dat ik drie hoofdstukken had geschreven had ik een contract bij Uitgever Trapeze, één van de uitgevers die bij de pitch aanwezig was. Echt voorbij mijn wildste dromen!

3: Who or what was your inspiration for this story?

I had wanted to get a tattoo for a very long time. Finally, in 2015, I plucked up the courage and flew to Berlin to see a tattoo artist whose work I admired. The night after my first tattooing session, I lay in bed, unable to sleep. I thought to myself, ‘Now I have my tattoo – and no one can take it away from me.’ A moment later, the writing part of brain answered back, ‘But what if they did?’ This was the genesis of the idea that became The Tattoo Thief – a dark thriller about a killer who cuts beautiful tattoos from his victims to turn into works of art.

3: Wie of wat gaf je de inspiratie voor dit verhaal?

Ik wilde al heel lang een tattoo. In 2015 had ik eindelijk al mijn moed bij elkaar verzameld en ben ik naar Berlijn gevlogen om een tatoeëerder op te zoeken waar ik het werk van bewonder. De nacht na de eerste tattoo-sessie lag ik in bed en kon ik niet slapen. Ik lag wakker en dacht “Nu heb ik een tattoo en dat kan niemand meer van me afpakken.” Nog geen moment later nam de schrijverskant van mijn hersenen het over en vroeg zich af “maar wat als dat wel kan?” Dit was het eerste idee voor De tattooverzamelaar – een donkere thriller over een moordenaar die prachtige tattoos afsnijdt om te verwerken in een kunstwerk.

4: How long did it take to write The Tattoo Thief?

Because I was able to sell the book before I’d really written it, I was then on a tight deadline to get it completed, so I did the first draft in four months.

4: Hoelang heb je gedaan over het schrijven van De tattooverzamelaar?

Omdat ik het boek kon verkopen voor ik het daadwerkelijk geschreven had, zat ik aan een strakke deadline om het af te maken, dus had ik het eerste manuscript in vier maanden af.

DeTattooverzamelaar

5: If you‘re writing how should we picture you? In complete silence or with some background music?

I really like to have complete silence when I’m writing – I find that music interferes with hearing the words in my head. However, I don’t need to write in any one particular place. I use all the rooms in my flat for writing and often write in the library or in coffee shops – I find that I like the variety when it comes to locations.

5: Hoe treffen we je aan als je aan het schrijven bent? In complete stilte of met bijvoorbeeld een muziekje op de achtergrond?

Ik vind het heerlijk om in complete stilte te schrijven, muziek overstemt de woorden in mijn hoofd. Maar ik heb daarentegen geen vaste plek nodig om te schrijven. Ik schrijf in alle kamers van mijn flat en vaak ga ik naar de bibliotheek of een koffiehuis om te schrijven. Ik zie dan bij mezelf dat ik de variatie qua locaties fijn vind.

6: This is going to be a trilogy, so how far are you with part two? Can you tell us a little bit about it?

I’m currently editing the second part of the trilogy. Book two is called Poison Ink. Here’s the description of it:

Poison Ink :

He leaves his victims fighting for life,

And with the mark of death…

After old remains resurface in a heatwave, a young woman is attacked and left fighting for her life in hospital. 24 hours later she dies and a deadly tattoo is discovered on her body.  When another young woman disappears, Detective Francis Sullivan and his team fear a serial killer walks the streets of Brighton.  His team identify a suspect, Alex Mullins, son of his lover, Marni. Can Francis forget their shared past and save the next victim before it is too late?

6: Dit is het eerste deel van een trilogie. Hoe ver ben je al met deel twee en kan je ons daar al wat over vertellen?

Op het moment ben ik de laatste hand aan het leggen van Het tweede deel van de trilogie. Het tweede deel zal Poison Ink gaan heten. Hieronder de omschrijving:

Poison Ink :

Hij laat zijn slachtoffers achter, vechtend voor hun leven,

En met de markering van de dood…
Nadat oude stoffelijke resten opnieuw naar boven komen in een hittegolf, wordt een jonge vrouw aangevallen en eindigt ze, vechtend voor haar leven, in het ziekenhuis. 24 uur later sterft ze en wordt er een dodelijke tattoo op haar lichaam ontdekt.
Nadat een andere jonge vrouw verdwijnt, zijn Detective Francis Sullivan en zijn team bang voor een seriemoordenaar in de straten van Brighton.
Zijn team identificeert een verdachte: Alex Mullins, zoon van zijn geliefde Marni. Kan Francis hun gedeelde verleden vergeten en het volgende slachtoffer redden voordat het te laat is?

7: The Tattoo Thief is a big success and in our group we only see positive reviews. We’ll gladly toast with you on that success! With which drink should we do that?

I am a big fan of gin and tonics – so maybe in honour of that you could toast the book with Jenever!

7: De tattooverzamelaar is een groot succes en in onze groep zien we alleen maar lovende recensies. We willen dan ook graag met je proosten op dit succes! Met welk drankje mogen we dat doen?

Ik ben een groot fan van Gin-Tonic, dus misschien in de geest daarvan kunnen we proosten op het boek met jenever!

Wij willen Alison ontzettend bedanken voor haar tijd en de mooie antwoorden. Had je deze nog niet op je NTL? Gauw noteren dan!

Samen praten met: J.Sharpe!

j sharpe

Wij zijn als directie van Samenlezenisleuker toch wel een beetje boel fan van deze Stephen King van de lage landen!  Onze Karin mocht meedoen aan de laatste blogtour van Reflectie. Dit was niet de eerste keer en ook na de vorige keren mochten wij wat vragen stellen. Gemist? Klik dan de volgende linkjes even:

Samen praten met J.Sharpe!

*Winactie gesloten* Samen praten met: J.Sharpe, inclusief Winactie Syndroom!!

*Winactie gesloten* Samen praten met Sharpe & Skaye; inclusief Winactie!!

En ook nu mochten wij dus wat vraagjes stellen…. lees mee

Het interview:

1: Je schrijft zoals we allemaal weten onder een pseudoniem en dat is meer dan succesvol. Zie je jezelf ooit onder je eigen naam schrijven nu je het onder het pseudoniem zo goed doet?

Niet echt, eigenlijk. Of er moet een hele goede reden voor zijn. Wellicht als ik ooit de behoefte heb om een heel ander genre te gaan schrijven.

2: Ook in Reflectie heb je weer een meer dan geweldige aftrap, hoe kwam je dit keer op je verhaal?

Mijn vrouw en ik waren een paar jaar geleden op Madeira, waar ik haar heb laten zien waar ik van mijn 8ste tot mijn 10de heb geleefd. Daar, in de bergen, kwam ik op dit idee.
Reflectie

3: Bij de epiloog ging er een keiharde NEEEEEEEEEEEEEE door Drenthe, was je zelf ook verbaasd over de epiloog of had je die vanaf het begin af aan in je hoofd?

Die kwam tot me toen ik een hoofdstuk of 5 verwijderd was van het einde.

4: Je hebt begin dit jaar een uitstapje gedaan met collega auteur Melissa Skaye, kunnen we dat vaker verwachten of ben je alweer druk met je volgende boek? Zo ja, kun je ons al wat vertellen?

De bedoeling is dat we een nieuw boek gaan schrijven, maar het is nog onduidelijk wanneer. Wat ik wel kan verklappen is dat een van de hoofdpersonages uit Meedogenloos terug zal keren.

5: Hoe lang heb je gedaan over Reflectie en hoe makkelijk of moeilijk ging dit boek?

Ongeveer een jaar in totaal. Het ging net zo makkelijk of moeilijk als altijd.

6: Welk boek las je zelf onlangs waar je zwaar onder de indruk van was?

Ik lees nu Everville van Clive Barker en dat vind ik geweldig.

7: Je vertelde in een eerder interview dat je onder het schrijven alleen maar water drinkt. Proosten we ook met een glaasje gemeentepils op het succes van Reflectie of mogen we iets anders inschenken?

Een biertje is op zijn tijd ook wel lekker hoor. 😁
Cheers! Wij bedanken J.Sharpe voor zijn tijd en antwoorden en kijken natuurlijk uit naar een volgend boek met of zonder co-auteur!

Samen praten met: Lisa Wingate van Kinderen van de rivier!

LisaWingate

 

Onze Karin las, met dank aan Ambo|Anthos uitgevers, een tijdje geleden het meer dan mooie Kinderen van de rivier van Lisa Wingate.  Gemist? Dat kan gebeuren. Voor de recensie klik even deze link:

Karin las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

En ook nu hadden wij dankzij de stoute schoenen c.q. klompen c.q. slippers weer de mazzel dat wij deze auteur wat vragen mochten stellen, dus lees met ons mee!

 

Het interview:

1: You’re a journalist AND an author of multiple nominated books. Kinderen van de rivier won a Goodreads Choice Award for best historic fiction. How and why did you start writing books?

I’ve loved to write for as long as I can remember.  My older brother was a good writer, and when you’re the youngest in the family, you want to do what the older kids do. When he won a school award for his poem, The Bee Went Under the Sea, I was so impressed by his literary brilliance (and the blue ribbon) that I immediately went to my bedroom and created my first book, The Story of a Dog Named Frisky.  Frisky’s tale was cleverly illustrated and published on manila paper in multiple editions which sold very well in the grandparent market.

A special first grade teacher, Mrs. Krackhardt, put the idea if being a real writer into my head.  She found me writing a story one day at indoor recess, and she took the time to stop and read it.  When she was finished, she tapped the pages on the desk to straighten them, looked at me over the top and said, “You are a wonderful writer!”  That was a defining moment for me.  In my mind, I was a writer. When your first grade teacher tells you that you can do something, you believe it.

1: Je bent journalist EN een auteur van verschillende genomineerde boeken. Kinderen van de rivier won de Goodreads Choice Awards voor beste historische fictie. Hoe en waarom begon je met het schrijven van boeken?

Zo lang ik me kan herinneren hou ik van schrijven. Mijn oudste broer was een goede schrijver en als je de jongste bent, wil je niets liever dan dat doen wat de oudere kinderen doen. Toen hij op school een prijs won voor zijn gedicht The Bee Went Under the Sea was ik zo onder de indruk van zijn briljante schrijven (en het blauwe lintje) dat ik gelijk naar mijn slaapkamer ging om mijn eerste boek The story of a Dog Named Frisky te schrijven. Frisky’s verhaal was prachtig geïllustreerd en uitgegeven op manilla papier op verschillende manieren en werd goed verkocht onder de opa’s en oma’s.

Dankzij een bijzondere lerares op de lagere school kreeg ik het idee dat ik echt een schrijver kon worden. Ze zag me aan een verhaal schrijven tijdens een pauze en ze nam de tijd om even te stoppen en het te lezen. Toen ze het uit had, maakte ze een mooie stapel van de papieren, keek naar me en zei : “Je bent een geweldige schrijfster!” Dat was een heel belangrijk moment voor mij. In gedachten was ik een schrijfster. Als je lagere schooljuf je vertelt dat je iets kan, dan geloof je dat.

2: Kinderen van de rivier is based on a true story. Why did you want to tell this specific story?

I was up late one night working on materials for a different story and had the TV playing in the background for company. A rerun of the Investigation Discovery: Dangerous Women cycled through at about two in the morning. I looked up and saw images of an old mansion. The front room was filled with bassinettes and babies. There were crying babies, laughing babies, babies who were red-cheeked and sweaty-faced and sickly looking. I tuned in and immediately became fascinated by the bizarre, tragic, and startling history of Georgia Tann and her Memphis branch of the Tennessee Children’s Home Society. One of the most shocking things about the story was how recent it was. Georgia Tann and her childrens home operated from the 1920s through 1950. After watching the segment, I literally could not clear the images from my mind. I couldn’t stop wondering about the thousands of children who had been victimized by Georgia’s system, who had been brokered in adoptions for profit.

What became of them? Where were they now?

Before We Were Yours was an effort to answer those questions. Yes, it’s fiction. Rill and her four siblings, growing up on their family’s shantyboat in the Mississippi River were figments of my imagination. But in a way, they existed. In a way, they are any one and every one of these children, taken from their families, torn from their lives with no explanation or understanding of what was happening, and deposited into an unregulated, unfit, and politically corrupt system that operated not based on child welfare, but on profit. Those were the stories I wanted to tell––the stories told in the smallest voices or never told at all.

2: Kinderen van de rivier is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Waarom wilde je juist dit specifieke verhaal vertellen?

Ik was laat aan het werk voor research voor een ander verhaal en de tv stond aan op de achtergrond. Een herhaling van Investigation Discovery: Dangerous Women kwam langs zo rond twee uur ‘s nachts. De voorste kamer was vol met verlaten baby’s. Er waren huilende, lachende baby’s, baby’s met rode wangetjes, met lieve gezichtjes en ziekelijke baby’s. Ik bleef kijken en werd gefascineerd door de bizarre, tragische historie van Georgia Tann en haar Memphis branch of the Tennessee Children’s Home Society. Vooral het gegeven dat het nog zo recent was vond ik schokkend. Georgia Tann en haar kindertehuis waren open van 1920 tot in 1950. Na het kijken van deze aflevering, kon ik letterlijk de beelden niet uit mijn hoofd krijgen. Ik bleef mij maar afvragen wat er gebeurd was met de duizenden kinderen die slachtoffer waren geworden van Georgia’s systeem. Zij die ter adoptie werden gegeven voor winst.

Wat was er met hun gebeurd? Waar zijn ze nu?

Kinderen van de rivier was een poging om antwoorden te geven op deze vragen. Ja, het is fictie. Rill en haar familie, opgroeiend op hun “shantyboat” aan de Mississippi rivier komen volledig uit mijn fantasie. Maar eigenlijk bestaan ze toch wel. Eigenlijk staan ze symbool voor al deze kinderen die van hun families weg werden getrokken, uit hun eigen levens werden getrokken zonder enige uitleg of begrip van wat er gebeurde en werden ze in een ongereguleerd, niet passend en corrupt politiek systeem gestopt dat winst als prioriteit had, ten koste van het welzijn van deze kinderen. En dat waren juist de verhalen die ik wou vertellen––de verhalen verteld vanuit de kleinste stemmen, of überhaupt nooit verteld zijn.

3: Is there another story or subject you just have to write a book about?

Every story starts with some sort of catalyst, a little spark that fires off unexpectedly on a day that seemed ordinary enough before. I never know what that spark will be, but I have a drawer in my office literally filled with notes scrawled on scraps of paper—ideas that may one day grow into stories. People ask me if I think I’ll ever run out of ideas. It’s more likely the reverse. I’ll run out of time to write and there will still be a drawer full of story sparks waiting to be tossed into fresh tinder and fanned with the winds of imagination.

3: Is er nog een ander verhaal of onderwerp waar je gewoon een boek over “moet” schrijven?

Elk verhaal begint met soort van katalysator, een klein vuurtje wat opvonkt op een, zo het lijkt, gewone doodsaaie dag. Ik weet nooit wanneer het vuurtje oplaait, maar ik heb een lade vol met briefjes volgekrabbeld met aantekeningen— ideeën die misschien ooit een verhaal worden. Mensen vragen mij wel eens of ik denk dat ik ooit zonder ideeën zal komen te zitten. Het is eerder het tegenovergestelde. Ik komt tijd tekort om te schrijven en de lade zal altijd vol zitten met kleine vuurtjes op papier die wachten op wat zuurstof, vervliegend in de wind van mijn fantasie.

4: If you‘re writing how should we picture you? In complete silence or with some background music?

I can (and do) write anywhere, anytime, with any amount of ongoing commotion around me.  I write on a laptop and sometimes even by dictation on my iphone, so I’m portable.  I don’t require quiet, or soft colors on the walls, or calm surroundings.  I write from life, and about life, and pretty much while life is going on around me. In my early authoring years, I hurried to pound out pages while babies and toddlers had their naptimes.  Years later, I wrote while sitting on the sidelines at sports practices and waiting in school carpool lines.

Now, with our brood grown and out of the house, I sit down to write while drinking my coffee first thing in the morning.  I hear the cadence of the words like music, and when I’m really into a story, everything else fades away. Life has changed, my surroundings have changed, the demands of life are different than they once were, but the joy of being lost in a story remains.

4: Als je aan het schrijven bent, hoe vinden we je dan? In complete stilte of met een beetje achtergrond muziek?

Ik kan (en dat doe ik dus ook) overal en altijd schrijven, maakt niet uit hoeveel geluiden om me heen. Ik schrijf op mijn laptop en soms spreek ik ook in op mijn iPhone, dus ook onderweg kan ik “schrijven”. Ik hoef dus geen stilte of rustgevende kleuren op de muur, of een rustige omgeving. Ik schrijf vanuit het leven, over het leven, en zo ongeveer terwijl het leven om me heen gebeurt. Toen ik net schreef, schreef ik zoveel mogelijk terwijl de baby’s en peuters hun middagslaapje deden. Jaren later schreef ik tijdens sporttraining op de tribune en tijdens het wachten bij het ophalen van school. Nu de kinderen uit huis zijn zit ik te schrijven in de ochtend met mijn koffie. Ik voel het ritme van de woorden alsof het muziek is, en als ik echt in een verhaal zit, valt alles om me heen weg. Het leven is veranderd, net als mijn omgeving en de eisen die het leven stelt zijn anders dan hiervoor, maar het geluk van me verliezen in een verhaal is hetzelfde gebleven.

 

Kinderenvanderivier

5: Can we expect a new book? If yes, could you tell us something about it?

Yes, of course! I’m always writing that next story. I’m working on edits for the the next book this summer. It is also a dual timeframe story and about an interesting bit of history, which I can’t reveal yet. No date has been set for the publication and the title is being discussed, so there isn’t a lot to tell yet.

5: Kunnen we al een nieuw boek verwachten? Indien ja, kun je ons daar al iets over vertellen?

Ja natuurlijk! Ik ben altijd een volgend verhaal aan het schrijven. Ik ben bezig met de bewerkingen van het volgende boek deze zomer. Het is weer een verhaal in twee tijdsvlakken en heeft een interessant stuk geschiedenis in zich, waar ik nog niets over kan zeggen. De release datum staat nog niet vast en ook over de titel wordt nog gediscussieerd, dus echt veel valt er nog niet te vertellen.

6: If we could take a look at your bookshelf, what will we find? Do you have an all-time favorite?

I’ve been a fan of Mark Twain since childhood and, indeed, you’ll find parallels between Before We Were Yours and Huckleberry Finn. Another favorite, always dear to my heart was a somewhat tattered copy of Little House on the Prairie. I never actually owned it, or borrowed it, or even actually touched it, so it never graced my bookshelf. But I lived it page-by-page as my fifth-grade teacher, Mrs. Dodd, read to us at the end of each school day (If we’d been very, very good as a class, of course). For a kid who would’ve much preferred to be barefoot in a field somewhere and who despaired of ever making it through a sheet of one-hundred times tables in five minutes or less, there was nothing so serene, so glorious, so ultimately reassuring as closing my eyes and sinking into the world of Laura, Mary, Carrie, Ma, and Pa. In my mind––and often in the back pasture on my little white pony, Spirit after school––I was Laura Ingalls Wilder. The fences were few, the prairie was wide, and the adventures were endless. That book and Mrs. Dodd not only helped me survive the year of the dreaded timed times table test and double-digit long division, it ignited my imagination, fueled my rebellious streak, and fostered a love of history and story for which I remain grateful to this day.

6: Als we een kijkje nemen in jouw boekenkast, wat vinden we dan? Heb je een all-time favoriet?

Ik ben sinds mijn jeugd fan van Mark Twain en, jazeker, er zijn parallellen te vinden tussen Kinderen van de rivier en Huckleberry Finn. Een andere favoriet, welke dicht aan mijn hart ligt, is een ietwat gehavende versie van Little House on the Prairie. Ik heb deze nooit in bezit gehad, geleend of zelfs maar aangeraakt, dus het heeft nooit mijn boekenkast gehaald. Maar ik “leefde’ het verhaal doordat mijn lerares van de vijfde klas, Mrs. Dodd, ons deze altijd aan het einde van les voorlas. (Mits we heel erg braaf waren geweest in de les, natuurlijk). Voor een kind die het liefst op haar blote voeten ergens in een veld rondliep en die de wanhoop nabij was als ze de tafels van honderd binnen vijf minuten moest doen, was er niks zo sereen en fantastisch als het moment dat ik mijn ogen sloot en wegzonk in de wereld van Laura, Mary,Carrie, MA en PA. In mijn gedachten–– en vaak als ik na school op mijn pony Spirit reed, was ik Laura Ingalls Wilder. Het waren eindeloze avonturen op de weidse prairie met weinig omheining. Dat boek en Mrs. Dodd hielpen mij niet alleen dat jaar overleven, gevuld met de afschrikwekkende tafeltoetsen en tientallen-deelsommen. Het versterkte ook mijn verbeeldingskracht, maakte mij meer rebels, en het creëerde ook een liefde voor geschiedenis en verhalen waar ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor ben.

7: And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Kinderen van de rivier. What kind of drink do you choose? 🙂

If it’s summer, something icy and fruity with a little paper umbrella on top. If it’s winter, a nice glass red wine. Cheers, my friends, and here’s to health, happiness, and always one more tale to tell!

7: En last but not least: als laatste willen wij heel graag met je proosten op het succes van Kinderen van de rivier. Met welk drankje zullen we dat doen 🙂

Als het zomer is, graag iets ijskouds en fruitigs, met een papieren parapluutje erin. Als het winter is, een heerlijk glas rode wijn. Proost mijn vrienden, op gezondheid, geluk en altijd een nieuw verhaal om te vertellen!

Wij bedanken Lisa Wingate voor haar mooie uitgebreide antwoorden en kijken natuurlijk uit naar haar volgende roman. Maar voor nu: CHEERS!

Samen praten met: Frank Krake van het indrukwekkende “De laatste getuige”

img_2893

Zoals jullie weten las Corina het meer dan indrukwekkende De laatste getuige geschreven door Frank Krake in samenwerking met meneer Aloserij. Helaas is meneer Aloserij sinds begin deze maand niet meer onder ons, maar wat heeft deze man een indruk achtergelaten op velen door zijn verhaal alsnog te vertellen. Wij zijn dan ook heel blij dat Frank de tijd heeft willen nemen om een klein interview met ons te doen.

Recensie gemist? Klik dan deze link:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Het interview:

1: Wie is Frank en waarom schrijft hij?

Als ik zo vrij mag zijn mij even voor te stellen. Mijn naam is Frank Krake, vader van 3 pubers en al ruim 20 jaar gelukkig getrouwd. Rasechte Tukker met bijbehorend accent en daar ook trots op.

Naast (creatief) ondernemer, voetbalfan en reisfanaat schrijf ik graag non-fictie boeken. Gewoon omdat ik daar ontzettend veel plezier aan beleef. Daarbij is het schrijfproces een uitvloeisel van heel veel research, interviews met betrokkenen en ook denkwerk. Terwijl ik midden in het schrijfproces zit denk ik vaak al na over het andere traject dat ik ook met ontzettend veel plezier bewandel, dat van uitgever. Ik ben dus een zogenaamde self-publisher. Met de uitgeefpet op probeer ik datgene wat ik geschreven heb ook tot een mooi en waardig boek te maken en succesvol onder de aandacht van de lezers te brengen. Daar beleef ik net zo veel plezier aan als het schrijven zelf. Met mijn achtergrond en opleiding (Master in strategische marketing) kan ik mij lekker uitleven op het succesvol maken van het boek. Dat is vrij ongebruikelijk in de schrijverswereld en daar onderscheid ik mij in. Reden is dat als je een kwaliteitsboek maakt waar ontzettend veel tijd en energie in zit, ik ook graag wil dat er net zo veel aandacht in het uitgeeftraject wordt gestopt. Een traditionele uitgever is vaak heel goed in wat ze doen, maar moet zijn aandacht over meerdere boeken per week verdelen. En de week daarna verschijnen er al weer een aantal nieuwe boeken. Iedere week opnieuw. Zelf kan ik mij maandenlang focussen op één boek, dat is het verschil.          

 2: De laatste getuige kwam binnen op nummer drie van de Bestseller Top 60. Hoe bijzonder is dat en wat doet dat met je?

Wim en ik waren als een kind zo blij. We hebben de dag dat het bekend werd gemaakt gebak gegeten en het samen gevierd. Daaruit blijkt wel dat het heel bijzonder was en dat we er ook van genoten hebben. Zo fijn dat Wim dit nog mee heeft mogen maken. Zeker als self-publisher is het heel uitzonderlijk dat je überhaupt in de Bestseller60 komt, laat staan in de top 10. Nu staat het boek al voor de vierde week in die top 10, op plek 4 en nog altijd geniet ik daar van, al is het nu dan zonder Wim.

 3: De laatste getuige is een prachtig indrukwekkend verhaal. Hoe kwam je aan dit verhaal? Wie heeft wie benaderd?

Ik gaf een lezing over een van mijn vorige boeken, MENTHOL (over de zwarte man die Nederland leerde tandenpoetsen) op de jaarlijkse contactdag voor de Stichting Vriendenkring Neuengamme. Menthol heeft twee weken in Kamp Schoorl vastgezeten en zij wilden graag dat luchtige verhaal horen als afsluiting van een zware en emotionele dag. Na afloop kwam er een man op leeftijd naar mij toe die erg geïnteresseerd was in mijn boek, een exemplaar kocht en door mij liet signeren. Een jaar later kon hij zijn eigen boek signeren. Dat was dus Wim Aloserij…!

 4: Hoelang heb je gedaan over het schrijven van De laatste getuige? Zijn er dingen uit gelaten?

Vanaf de eerste afspraak waarin we inhoudelijk over het verhaal van Wim gesproken hebben en het moment dat het boek naar de drukker ging, helemaal klaar en pagina voor pagina opgemaakt, zat exact negen maanden. Dat is dus gekkenwerk, maar het mooiste gekkenwerk dat ik ooit heb gedaan en meegemaakt. Ik heb al mijn andere werk aan de kant geschoven en me vol gestort op dit project. Twaalf tot zestien uur per dag en zeven dagen in de week. Vanwege de hoogbejaarde leeftijd van Wim moest en zou het boek in april 2018 klaar en op de markt. Gelukkig maar. Daardoor is het helemaal compleet geworden en staat er alles in dat Wim maar kon herinneren. Met de wetenschap van nu ben ik natuurlijk ontzettend blij dat ik het niet over twee jaar heb uitgesmeerd, wat gezien de hoeveelheid werk heel normaal was geweest.

Ik heb slechts één zinnetje in het boek gewijd aan het feit dat het commando om met Typhoon jachtvliegtuigen de Cap Arcona aan te vallen van Nederlandse bodem kwam, van het Twentse Delden. De piloten stegen op van een vliegveld net over de grens, op 25 km van waar ik woon. Ik ben als onderdeel van mijn onderzoek maanden bezig geweest om exact uit te zoeken hoe dit in zijn werk is gegaan en heb allerlei bewijzen gevonden. Ook ben ik met Wim zelf naar het vliegveld geweest waar vandaan die jachtvliegtuigen zijn opgestegen en hem op die boot hebben gebombardeerd. Heel speciaal om daar op die plek te staan. Vooral voor hemzelf natuurlijk, maar toch ook voor mij.

Dit hele verhaal was een enorme scoop en heeft knalgroot op de voorpagina en op liefst drie pagina’s in de regionale krant gestaan. Vreemd genoeg is het niet in het landelijke nieuws gekomen.

Ik had hier een heel hoofdstuk over kunnen schrijven in het boek, maar heb besloten dat niet te doen. Het zou te veel afleiden van de rode draad in het verhaal en het was een uiterst interessant zijpad, maar niet in het kader van het levensverhaal van Wim. Wellicht doe ik er ooit nog iets mee.

de laatste getuigen

 5: Hoe moeilijk was het om bepaalde feiten te checken? De Duitsers waren natuurlijk erg van de administratie, maar er is ook veel verloren gegaan aan het einde van de oorlog?

Helaas is de hele kampadministratie van Neuengamme in het eindstadium van de oorlog in opdracht van de nazi’s vernietigd. Maar er bleek na lang graven en spitten nog heel veel te vinden op andere locaties en archieven. Het gemeentearchief van Amsterdam bleek een gouden bron. Maar ook het NIOD, het Nederlandse Rode Kruis, Kamp Amersfoort en de International Tracing Service in Bad Arolsen bleken over belangrijke documenten en informatie te beschikken. Daarnaast heb ik veel met historische verenigingen, heemkunde verenigingen, historische kringen e.d. in Nederland samen gewerkt en veel info boven water gekregen. Voor al die instellingen gold dat de medewerkers er ontzettend behulpzaam en vriendelijk waren.

 6: Jullie deden veel lezingen door het hele land, hoe bijzonder was dat om te doen met meneer Aloserij?

Samen met Wim heb ik een stuk of tien lezingen mogen verzorgen. Die zullen mij altijd bij blijven. Wim kon mensen in een uur tijd enorm inspireren en motiveren. Met zijn vergevingsgezindheid, relativeringsvermogen, humor en zijn grote hart wist hij werkelijk iedereen voor zich te winnen. De allereerste keer kreeg hij een staande ovatie van ruim 300 boekhandelaren op de Libris inspiratiedag. Dat overviel hem en raakte hem. Wim was een hele goede verteller. De mensen hingen aan zijn lippen en de verhalen bleven maar komen. Ik probeerde de presentaties te sturen en ook op de tijd te letten, maar we liepen standaard uit en dan moest de signeersessie nog beginnen.

Nu sta ik er alleen voor. Donderdag 17 mei was de eerste lezing zonder Wim. Een heel gemis. Maar ik ga door met waar Wim geëindigd is,met het vertellen van zijn (oorlogs)verhaal dat niet vergeten mag worden.

 7: Over welk onderwerp zou je nog eens een boek willen schrijven?

Over een sportheld.    

 8:  Wij proosten altijd graag met de auteur op zijn (of haar) mooie boek, met welk drankje mogen we met jou proosten?

Dat wordt een biertje. Standaard is dat Grolsch, maar bij een speciale gelegenheid als deze graag een Australische Foster’s.

Een hele dikke dank Frank en op 17 mei ( vraag 6 ) waren we erbij!

Het Fotoverslag van deze lezing vind je in deze link:

Samen uit in Drenthe en Noord-Holland! Fotoverslag “Noem het liefde” en “De laatste getuige”

Samen praten met: Hayley Barker van Showstopper!

HAyley Barker

Onze Myrtle las nog niet zo lang geleden de kei mooie Showstopper van Hayley Barker. Ze was meer dan enthousiast en gaf vijf stralende sterren. Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Myrtle (15) las: Showstopper-Hayley Barker*****

Na het delen kwamen wij in gesprek met de auteur zelf en mochten wij haar een paar vragen stellen. Whoooooop hoe gaaf en lezen julie met ons mee?

Het interview:

1: Can you tell us who you are in only two words?

A writer and a mum.

1: Kun je ons vertellen wie je bent in twee steekwoorden?

Een schrijver en een moeder.

2: Who or what inspired you to start writing? Why this genre?

I have always loved books and reading and writing, and I taught English Literature for nearly eighteen years so I spent a lot of time talking to young adults about the kind of things they like to read. I knew they liked thrilling, exciting stories which gave them something to think about and I wanted to try and write something which managed to do this.

For a long time, I had been growing apprehensive about the direction that England was heading in – the right wing media seemed to be continually reporting about “uncontrolled” immigration levels and the apparently associated rise in crime and drain on the health care and benefit systems. Racist language and ideas were being bandied about on social media, backed up with out of context statistics or down-right lies. I wanted to write something which attempted to address this in some way.

I had also been thinking about writing a story set in a circus for ages. I wasn’t a huge fan of actual circuses, which always seemed a bit run down and tawdry in real life, but fictional ones had always appealed to me. I think it was the way that the circus can represent an alternative to drab reality, a supposedly magical escape where anything can happen. For a couple of months, I had been reading books about historical circuses and toying with plot ideas.

One evening, the two concepts merged together. I sat and scribbled down the scene which became the Prologue and the rest of the story developed from there.

2: Door wie werd je geïnspireerd om te gaan schrijven? En waarom dit genre?

Ik hield altijd al van boeken, lezen en schrijven en ik heb bijna 18 jaar lang Engelse Literatuur gegeven dus heb ik veel tijd gehad om te praten met jongvolwassenen over wat ze leuk vinden om te lezen. Ik wist dat ze hielden van spannende verhalen die hen iets gaven om over na te denken en ik wilde proberen om iets te schrijven dat beide had.

Al heel lang was ik het niet eens met de richting waar Engeland naartoe ging – de rechtse media leek haast wel alleen nog maar te rapporteren over de “gigantische” immigratie en de blijkbaar groeiende criminaliteit en de bezuinigingen op de gezondheidszorg en bijslagen. Racistische uitspraken en ideeën kwamen als een vloedgolf over de sociale media, gesteund door uit de context gerukte statistieken of keiharde leugens. Ik wilde iets schrijven dat deze problemen op een manier onder de aandacht zou brengen.

Ik was ook al lang na aan het denken om een verhaal te schrijven dat zich afspeelt in een circus. Ik was geen grote fan van echte circussen, die altijd een beetje afgekraakt en opzichtig leken, maar fictieve circussen trokken me altijd wel. Ik denk dat het de manier is hoe het circus een alternatieve realiteit kan laten zien, een zogenaamde magische toevlucht waar alles kan gebeuren. Een paar maanden lang had ik boeken gelezen over historische circussen en speelde ik met plotideeën.

3: We thought the cover was absolutely stunning! Did you work on it yourself or did you let someone else take the wheel?

Thank you, I love the cover too! The illustration was by Liam Drane and the overall design by Andrew Biscomb who both work for Scholastic, my UK publisher. They are  working on the cover for book two at the moment – I can’t wait to see it!

3: De cover vonden wij meer dan prachtig. Heb je daar zelf aan mee gewerkt of laat je dat aan iemand anders over?

Bedankt, ik hou ook van de cover! De illustratie is gemaakt door Liam Drane en het design is bedacht door Andrew Biscomb, die beide bij Scholastic werken, mijn Engelse uitgever. Ze werken allebei nu aan de cover voor mijn tweede boek – ik kan niet wachten om het te zien!

Showstopper

4: How much of Hayley do we see back in the characters? Were there people you know that inspired them?

In the novel, Ben learns to question the “truths” he has been told and realises that his own views on what is right and wrong are very different from his parents and others around him. I am fortunate enough to have lovely parents who are very, very different from Ben’s but I still think this is an experience which I had, and which all teenagers have, or should have, to some extent. I’m not saying that the values of our parents and the society we live in are always wrong and should always be challenged, but I do think it is important that young adults learn to think for themselves and form their own political opinions which may, or may not, be the same as those around them.

I would love to say that I am similar to Hoshiko -she is brave, feisty and a brilliant, beautiful and talented performer but, unfortunately, I don’t think I can claim any of these talents or attributes! I’d like to think I’d retain her dignity and determination if I went through the horrific experiences she does, but who knows? I do know that I was rubbish at gymnastics at school and I’m certainly no tightrope walker!

When I was ten years old, a man called Labi Siffre released a song called (Something Inside) so Strong, as a protest about apartheid which was still going on in South Africa at that time. It’s such a powerful outcry against oppression and injustice that  the song always stuck with me and I was listening to it and thinking about the words of it a lot when I was writing Hoshi’s scenes:

4: Hoeveel van Hayley vinden we terug in de personages? Waren er bekenden uit je omgeving die inspiratie gaven?

In het verhaal leert Ben om de “waarheden” die hem verteld worden in twijfel te trekken en realiseert hij zich dat zijn kijk op wat goed en wat slecht is heel erg anders is dan die van zijn ouders en de anderen om hem heen. Gelukkig heb ik geweldige ouders die heel, heel anders zijn dan die van Ben maar ik denk nog steeds dat dit een ervaring is die ik heb gehad, en die alle tieners hebben of zouden moeten hebben tot op een bepaalde hoogte. Ik zeg niet dat de waarden van onze ouders en de maatschappij waar we in leven het altijd fout hebben en altijd uitgedaagd moeten worden, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat jongvolwassenen leren voor henzelf te denken en hun eigen politieke richting inslaan die misschien wel, of niet, hetzelfde is als die van de mensen om hen heen.

Ik zou het prachtig vinden om te zeggen dat ik lijk op Hoshiko – ze is dapper, hardnekkig en een briljante, mooie en getalenteerde performer, maar, jammer genoeg, denk ik niet dat ik kan zeggen dat ik een van deze talenten of karakteristieken heb! Ik zou willen denken dat ik mijn waardigheid en volhoudingsvermogen zou houden als ik de verschrikkelijke ervaringen die zij heeft moeten ondergaan zou moeten ondergaan, maar wie weet? Ik weet wel dat ik slecht was in gymnastiek op school en dat ik zeker geen koorddanser ben!

Toen ik tien jaar oud was, was er een man genaamd Labi Siffre die een nummer uitbracht met de naam (Something Inside) so Strong, een protest over Apartheid wat toen nog gaande was in Zuid-Afrika. Het is zo’n krachtige kreet tegen discriminatie en onrechtvaardigheid dat het nummer me altijd bij is gebleven en ik veel over de woorden nadacht toen ik Hoshi’s scenes aan het schrijven was:

The higher you build your barriers

The taller I become

The farther you take my rights away

The faster I will run

You can deny me

You can decide to turn your face away

No matter, cos there’s….

 

Something inside so strong

I know that I can make it

Tho’ you’re doing me wrong, so wrong

You thought that my pride was gone

Oh no, something inside so strong

Oh oh oh oh oh something inside so strong

 

The more you refuse to hear my voice

The louder I will sing

You hide behind walls of Jericho

Your lies will come tumbling

Deny my place in time

You squander wealth that’s mine

My light will shine so brightly

It will blind you…

Red. : wat een prachtnummer….luister het hier op YouTube:

Labi SiffreSomething Inside So Strong

5: If we could take a look at your bookshelf, what will we find? Do you have an all-time favorite?

My bookshelves are quite messy, I’m afraid, and very varied! I have lots of Young Adult books and modern literature  as well as lots of classics. My favourite book ever is Wuthering Heights, by Emily Bronte – it’s such a passionate and wild story of all consuming love.

I think  though, that The Handmaids Tale, by Margaret Atwood, has probably inspired more than any other book. I studied it at A level and a passion for feminist writing and issues, and the knowledge  that dystopian literature can cast such illuminating and  relevant light on contemporary society has stayed with me ever since.

The most recent book I loved was The Power, by Naomi Alderman, which is speculative fiction about what would happen if women ruled the world. It’s enlightening, shocking and absolutely compelling.

5: Als we een kijkje nemen in je boekenkast, wat treffen we daar dan aan? Heb je ook een favoriet allertijden?

Mijn boekenkasten zijn best rommelig ben ik bang en ook heel gevarieerd! Ik heb veel Young Adults en moderne literatuur, maar ook veel van de klassiekers. Mijn favoriete boek is Wuthering Heights, door Emily Bronte – het is zijn gepassioneerd en wild verhaal over obsessieve liefde. Ik denk aan de andere kant dat The Handmaid’s Tale door Margaret Atwood me waarschijnlijk meer geïnspireerd heeft dan welk ander boek dan ook. Ik heb het bestudeerd op A niveau en met een passie voor feministisch schrijfwerk en problemen, en de kennis van dystopische literatuur dat zo verlichtend kan werken en zo’n relevant licht schijnt op de hedendaagse maatschappij is me altijd bijgebleven.

Het meest recente boek dat ik geweldig vond was The Power door Naomi Alderman, wat een speculatieve fictie is over wat er zou gebeuren als de wereld door vrouwen zou worden geregeerd. Het is verlichtend, shockerend en niet te stuiten.

6: Can we expect a new book already? If yes, what can we expect?

The sequel to Show Stopper will be out in Holland next year, I believe. I’ve just finished working on the final draft, which is a lovely stage to be at. The circus is back and I’m afraid things get even worse for poor Ben and Hoshiko!

6: Kunnen we al een nieuw boek verwachten? Zo ja, kun je ons daar al wat over vertellen?

Het vervolg op Showstopper zal volgend jaar in Nederland uitkomen dacht ik. Ik ben net klaar met de laatste versie te schrijven, wat een fijne fase is om je in te bevinden. Het circus is terug en ik ben bang dat de situatie voor arme Ben en Hoshiko nog erger wordt!

7: Do you have a favourite character in Showstopper?

I think it has to be Greta. When I introduced her character, I wanted to make sure she wasn’t an apathetic victim just because she was a child and for her to play her part in the action and the plot too. She’s so positive, loyal and courageous but also has an innocent and trusting streak which make her very easy for me to love.

7: Zit er in Showstopper een personage welke je het liefste ziet?

Ik denk dat dat Greta moet zijn. Toen ik haar personage introduceerde, wilde ik er zeker van zijn dat ze niet gewoon zo’n zielig slachtoffer was omdat ze een kind was en ik wilde dat ze ook een gedeelte speelde in de actie en het plot. Ze is zo positief, loyaal en vol moed, maar heeft ook een onschuldige en vertrouwende kant zodat ze voor mij heel makkelijk is om van te houden.

8:  And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Showstopper. What kind of drink do you choose? 😉

Ooh, thank you! Anything with bubbles, preferably Champagne, but Prosecco will do…or a nice long gin and tonic please!

8: En last but not least: We proosten graag met je op het succes van Showstopper. Met welk drankje gaan we dat doen?

Ooh, bedankt! Alles met bubbels heb ik graag, het liefst Champagne, maar Prosecco is goed genoeg… of een goeie long gin and tonic alsjeblieft!

 

Wij bedanken Hayley Barker voor haar tijd en de meer dan leuke antwoorden!