Samen praten met: Monique Hoolt!

Monique Hoolt interview

Alweer even geleden lazen wij dankzij Futuro Uitgevers de prachtige oorlogsroman Tamar van Monique Hoolt. Wil je je geheugen even opfrissen? Klik dan even deze link naar onze recensie:

Corina las: Tamar-Monique Hoolt****

En ja dan willen wij natuurlijk wel even wat meer weten over de auteur en hoe dit prachtboek tot stand kwam. Tijd dus voor een vragenvuurtje!

Het interview:

1: Kun je ons in drie steekwoorden vertellen wie Monique is?

Nieuwsgierige creatieve dierenliefhebster.

2: Tamar was je debuut. (en wat voor één) Waar kwam dit verhaal
vandaan? Waarom juist over deze periode en met deze insteek?

Als kind werd ik geïnspireerd door de verhalen die mijn opa en oma over de oorlog vertelden. De keuzes die mensen maken in oorlogstijd hebben mij altijd geboeid. Waarom is de een verrader, zonder een pistool op zijn hoofd, en waarom is de ander een held? Als 16-jarig meisje heb ik de Neurenberg-processen bestudeerd omdat ik wilde weten wie de mensen waren die het brein achter de holocaust vormden. Wat bezielde hen? Hadden ze nu spijt? Maar ook de mensen die het mogelijk maakten en de uitvoerders, vond ik interessant.

Trouwens na een lezing in Hengelo en interviews bij RTV Oost en een krant, kreeg ik reacties van mensen die in de buurt van mijn grootouders woonden. Veel van mijn herinneringen die ik had gebruikt voor Tamar, gebaseerd op de verhalen van mijn opa en oma, bleken te kloppen.

3: Schrijven is schrappen horen wij vaak. Hoeveel moest jij schrappen uit je oorspronkelijke manuscript?

Ik ben eigenlijk kort van stof. Een eerste versie telt hooguit 40.000 woorden (een gemiddeld boek bestaat uit 60.000 woorden). In het begin dacht ik bij Tamar na 20.000 woorden al dat ik was uitverteld. Vervolgens ging ik uitbouwen en herschrijven. Bijvoorbeeld het perspectief van Anna kwam er pas later bij en dat had natuurlijk gevolgen voor de rest van het verhaal. Ik schrap wel maar dan gaat het vooral om het strakker maken van de stijl zoals het schrappen van bijvoeglijke naamwoorden of van andere overbodigheden in woordgebruik.

4: Kunnen we uitkijken naar een nieuwe roman? Zo ja, kun je voor ons al een tipje van de sluier oplichten?

Ik heb enkele opzetjes liggen, onder meer voor een roman en een thriller. Op dit moment ben ik bezig met een verhaal dat weer vanuit drie perspectieven wordt verteld, waaronder een joodse vrouw. Het zijn andere  perspectieven dan in Tamar maar sommige personages komen wel terug en die krijg je vanuit een andere invalshoek te zien. De basis van het verhaal is dat vijf willekeurige mannen tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers worden doodgeschoten op het marktplein. Een wraakactie nadat een NSB’er was vermoord door het verzet (zie ook de aanslag in Tamar). Een van de slachtoffers is de vader van de tienjarige Maartje. Zij is een van de drie vertelperspectieven, als kind en als volwassene. In mijn verbeelding is Maartje qua karakter een combinatie van Pippi Langkous, Saga van The Bridge en Amélie. Een meisje naar mijn hart: sterk, stoer, lekker eigenwijs en een beetje gek. Ontzettend leuk om te schrijven.

5: Hoe lang heb je je adem ingehouden voor je de eerste recensie van Tamar durfde te lezen?

Hahaha, dat was inderdaad doodeng. Maar in mijn geval het beste wat me kon overkomen. Ik had namelijk aan de recensente Hanneke Tinor-Centi gevraagd of ze mijn manuscript wilde lezen. Daarover was zij zo enthousiast dat ze zelfs een recensie schreef en publiceerde. Dat was mijn allereerste en een positieve waar ik heel blij mee was. De recensie werd opgemerkt door Futuro Uitgevers en zij namen vervolgens contact met mij op.

6: Lees je zelf ook veel en wat lees je dan het liefst qua genre?

Ik lees in de zomer meer dan in de winter, door vakanties en lekker in de tuin zitten met een boek. Verder lees ik iedere avond in bed. Helaas valt mijn boek regelmatig na twee bladzijden al op de grond. En dat ligt niet aan het verhaal. Daardoor lees ik geen e-books meer want ik heb al twee iPads met een versplinterd scherm. Romans en thrillers zijn mijn favoriete genres. Af en toe lees ik non-fictie of een biografie als het over een uitzonderlijk persoon gaat zoals Obama of Mandela.

7: Hoe loopt een schrijfproces voor jou? In complete stilte of juist
ergens in een cafeetje met een drankje en achtergrondgeluiden?

Soms zit ik in een café met een notitieboekje en schrijf dan losse flodders en ideeën. Maar geconcentreerd schrijven kan ik alleen in stilte. Ik zet alle stoorzenders als social media, mail en mijn telefoon uit. Zodra een van mijn honden een kop op mijn knie legt, weet ik dat ik uren achter elkaar heb geschreven en het tijd wordt voor een pauze. Dan pak ik een kop koffie en loop met de beestenboel naar buiten. Ik heb wel altijd klassieke muziek aanstaan tijdens het schrijven. Daardoor vervagen de achtergrondgeluiden die me afleiden en word ik rustiger. Het ritme van barokmuziek zou zelfs het creatieve brein stimuleren. In mijn dankwoord achterin Tamar staat: ’Ook ben ik dank verschuldigd aan enkele mensen die ik niet persoonlijk ken: Mozart, Bach, Corelli en Vivaldi. Tijdens hun prachtige vioolconcerten kon ik geconcentreerd schrijven en me verplaatsen in een andere wereld.’

8: We kunnen het niet laten…. Met welk drankje gaan we met je
proosten op het succes van Tamar?

Prosecco! Komen jullie gezellig naar Italië? Dan proosten we met een ijskoude prosecco in onze tuin, in gezelschap van drie honden en zes katten, met uitzicht op het glooiende landschap van Le Marche en de Apennijnen. Klinkt dat goed? ☺

Monique, een hele dikke dank voor je tijd, en whaaa dat zou pas gaaf zijn, count us in!!

 

Advertenties

Samen praten met: Marcella Kleine!

Wij lazen de nieuwste roman van Marcella Kleine, te weten Binnenwereld en hebben er van genoten. Dat wekte natuurlijk ook onze nieuwsgierigheid naar de auteur zelf, dus hoog tijd om wat vragen te stellen. Recensie gemist?? Klik even deze link:

Karin las: Binnenwereld-Marcella Kleine***1/2

Het interview:

1: Wie is Marcella in vijf woorden?

Die vraag klinkt simpel, maar ik ben nu al tien minuten bezig om iets op te schrijven. Eerst wilde ik mijn karaktereigenschappen noemen, maar sommige dingen riepen zelfs bij mij de vraag op: ‘Is dat wel zo?’ Laat ik het dan maar concreet houden:

Partner, moeder, dierenliefhebster, cliëntvertrouwenspersoon, schrijfster.

2: Aan het eind van 2017 kwam Binnenwereld uit. Heb je al schrijfplannen voor 2018? Alleen of met….?

Ik ben al behoorlijk op dreef met een nieuwe thriller! Het is zo’n fijn proces om de personages steeds beter te leren kennen. Het grappige is dat ze daardoor ook steeds meer bezit van mij nemen en in mijn hoofd echte personen zijn geworden. Haha, dat klinkt wel gek, maar ze horen nu gewoon bij mijn dagelijkse leven. Maar bij mij werkt het ook zo dat ze direct weer vertrekken als ze in boekvorm zijn verschenen.

3: Waar of door wat / wie kreeg je inspiratie voor Binnenwereld?

In mijn roman Binnenwereld – met spanning, volgens lezers – spelen twee verhaallijnen. Eén daarvan gaat over Lynnette, die een aantal jaren na het verliezen van haar man weer openstaat voor een nieuwe liefde. Michel, de man op wie ze verliefd wordt, is gebaseerd op de ervaring van iemand die haar zoektocht naar de liefde met mij deelde. Natuurlijk kreeg ik toestemming om haar verhaal te verwerken in Binnenwereld.
De andere verhaallijn gaat over de agressieve Jordy, een jongen die door de rechter jeugd-Tbs opgelegd heeft gekregen en gedwongen behandeld wordt in een gesloten, beveiligde kliniek. Dit personage en wat hij meemaakt is fictief, maar het verhaal geeft lezers wel een inkijkje in zo’n kliniek. Zelf werk ik drie dagen per week binnen de muren van zo’n beveiligde setting als cliëntvertrouwenspersoon voor onder andere mensen met een Tbs-maatregel.

4: Als je moest kiezen tussen een Young Adult of een Fantasy schrijven, welk genre zou dan je voorkeur hebben?

Young Adult, daar kan ik me iets bij voorstellen en ik zou het ook best wel leuk vinden om YA uit te proberen. Fantasy heb ik nog nooit gelezen, maar ik denk dat het schrijven van dit genre niets voor mij is. Gelukkig zijn er veel auteurs bij wie dat wel past en die veel lezers hebben.

5: Welk boek dat je zelf las in 2017 is volgens jou echt een aanrader?

Het eerste boek dat in me opkomt is Voor wie ik heb liefgehad van Marcel Vaarmeijer. De titel is al prachtig, maar het verhaal is ook zeker een aanrader.

6: Hoe lang heeft het gehele schrijfproces van Binnenwereld geduurd?

Moeilijk te zeggen, want ik schrijf natuurlijk niet continu. Ik kan me niet herinneren wanneer ik eraan begonnen ben, maar de meeste boeken schrijf ik in gemiddeld 5 maanden. Maar dan is het nog niet klaar; mijn proeflezers lezen het manuscript kritisch, waarna ik hun opmerkingen en adviezen doorneem en grotendeels verwerk. Na dit traject laat ik het manuscript liggen, om het na een tijdje weer opnieuw te lezen en toch nog wat wijzigingen aan te brengen.

7: Je raadt het vast al, als laatste…. met welk drankje mogen we met je proosten op Binnenwereld en alles wat nog komen gaat?

Met droge, witte wijn. Gewoon de Zuid-Afrikaanse van het huismerk van AH, die vind ik prima. In een restaurant kies ik voor Chardonnay omdat dit zo mooi klinkt, in tegenstelling tot Sauvignon. Het is duidelijk: ik ben geen wijnkenner! Wanneer gaan we proosten?

Wij bedanken Marcella voor haar tijd en antwoorden en wij lopen vast naar de AH, roep jij een datum Marcella? Cheers!!!

*Winactie gesloten* Samen praten met: Geir Tangen inclusief Winactie-Win de thriller Het meesterwerk!

En daar zijn we dan met de winnaar van dit brute debuut! Na alles na te hebben gekeken en van alle deelnemers die alles goed gedaan hadden hun naam op een lootje te hebben geschreven, is daar dan één naam uit de grote bus gekomen en dat is…..

Tineke Moget-Klomp!

Van harte met dit heerlijke boek. Wil je ons je adresgegevens mailen naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan regelen wij de rest en kan jij vol ongeduld op de postbezorger gaan zitten wachten!!!

Nogmaals dikke dank aan Geir Tangen voor zijn tijd en Uitgeverij The House of Books / Overamstel Uitgevers voor deze prachtactie!

Wij waren één van de gelukkigen die Het meesterwerk ( Maestro ) al mochten lezen voor dat hij daadwerkelijk verscheen en om een quote uit de recensie te pakken:

“Wat een bruut debuut!”

Kijk dat zegt toch al genoeg? Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: Het meesterwerk-Geir Tangen*****

Via Twitter kwamen wij zomaar in contact met deze auteur. Wij trokken onze stoute klompen en slippers aan en vroegen of wij hem een beetje mochten uithoren…. Ennnn dat mocht! Gaaf of gaaf? Lees met ons mee, want wat een geweldige antwoorden ennn

Last but not least… Na het interview volgt een Winactie, dus je kan Het meesterwerk ook nog winnen! Waarvoor een hele dikke aan Uitgeverij The House of Books / Overamstel uitgevers.

GeirTangenInterview

Het interview:

1: Wie is Geir Tangen?

1: Who is Geir Tangen?

Ik ben 48 jaar oud en ik werk als leraar Noors en Maatschappijleer. Maar wie ik ben…? Nou, ik zou kunnen zeggen dat ik een dromer ben die nooit opgegroeid is. In mijn hoofd ben ik nog steeds de gekke tiener die denkt dat hij alles aan kan als hij zich er toe zet. Ik denk nog steeds dat ik een popster, een olympisch atleet of… een bekende misdaadauteur kan worden. Er zijn geen grenzen, of kettingen die me weerhouden. Maar natuurlijk… deze dromen zijn er alleen in mijn kinderlijke gedachten als ik alleen in de auto zit of als ik alleen in het appartement ben. In het echt ben ik best wel saai eigenlijk. Een vader en opa, een man en een vriend. Een leraar en een schrijver.

I am 48 years old and my proffesion is as a teacher in Norwegian and Social Science. But who am I ….? Well, I might say that I am a dreamer who never grew up. In my head I am still this crazy teenager who thinks that he can manage everything if he puts his mind to it. I still think that I can be a pop star, an olympic athlet or … a famous crime author. There are no borders, and no strings that is holding me. But of course … These dreams are only in my childish head when I am all alone in my car or have the appartement all by my self. In real life I am pretty boring, actually. A father and a grandfather, a husband and a friend. A teacher and a writer.

2: Hoe en wanneer werd je een boekblogger?

2: How and when did you become a bookblogger?

Ik begon in 2012 toen mijn vrouw bijna haar eerste boek publiceerde en ik zocht toen naar plekken op het internet waar mensen over literatuur schreven. Plotseling vond ik deze groep boekenbloggers en toen dacht ik… Hey, dat kan ik ook. Dus toen ging ik schrijven over crimefictie. Dit genre heeft altijd dichtbij mijn hart gestaan. Ik schreef recensies over de boeken die ik las en over misdaadfictie in het algemeen. Het blog werd razendsnel bekend en voordat ik het wist kende iedereen die misdaadfictieverhalen schreef in Noorwegen mijn blog. Ik kreeg elk jaar meer en meer volgers en in 2017 passeerde de site 350.000 bezoekers. Ik ben vorig jaar gestopt met de recensies, omdat ik de andere auteurs goed kende, en het voelde niet meer fijn om kritiek te geven of heel positief te zijn over hun boeken. Deze auteurs waren mijn vrienden geworden en ik vond het moeilijker om objectief te blijven.

I started up in 2012 when my wife was about to publish her first novel, and I was looking for places on the internet were people wrote about literature. Suddenly I found this community of book bloggers, and I thought …. Hey, I can do this as well. So I started up writing about crime fiction. The genre that always had been close to my heart. I wrote reviews of the books that I read and about crime fiction in general. The blog took of like a rocket, and before I knew it everybody who wrote crime fiction stories in Norway knew my blog. I had more and more followers every year, and the site passed 350.000 visitors in 2017. I stopped doing reviews last year because I knew the other authors well, and it felt unpleasant being to critical or to positive to their books. These authors had become my friends, and I found it harder to be objective in my view.

3: Hoe kwam je vervolgens op het idee zelf een boek te gaan schrijven en waarom dit genre?

3: How did you get the idea to write a book yourself and why this genre?

He he … 😊 Ik was ongeveer 8 jaar oud of zo? Ik weet het niet – het is altijd een droom geweest om schrijver te worden – en er was geen twijfel toen ik voor het eerst koos om iets te gaan schrijven. Ik heb altijd een sterke voorkeur gehad voor zenuwslopende verhalen waardoor mijn oogballen uit mijn hoofd vallen. Toen ik jong was las ik elk Hardy-boys verhaal die gepubliceerd was, en in mijn pubertijd las ik alles van de fantastische thrillerauteurs Alistar McClean, Desmond Bagley en Ken Follet. Daarna werden de Noorse en Zweedse misdaadfictie mijn favorieten. Onder andere Gunnar Staalesen, Jan Guilio, Stieg Larsson, Anne Holt en Karin Fossum. Het idee om te beginnen met schrijven was eigenlijk een beslissing van mijn vrouw en ik toen we in 2010 op zomervakantie waren. We hadden allebei een droom om als baan boeken te schrijven, en we besloten om al het andere aan de kant te gooien. Vrienden, hobby’s, TV, voetbal, het huishouden…(!) We gingen zitten en we gebruikten elk beetje vrije tijd om onze boeken te schrijven. Het lukte haar om twee boeken te publiceren voordat mijn eerste (Het Meesterwerk) uitkwam in 2016. Nu zijn we allebei bekende auteurs bij de grootste uitgeverij in Noorwegen, Gyldendal, terwijl we misdaadficties schrijven. Het is een sprookje dat uit komt.

He he … 🙂 Maybe I was about 8 years old or something? I don’t know – it has always been a dream to me to become a writer – and there were no doubts on what to write when I first decided to do that. It had to be crime fiction. I have always felt strongly for nerve wrecking stories that made my eyeballs fall out of the head. When I was young I read every Hardy-boys story that was published, and in my teens I read everything from the fantastic thriller authors Alistar McClean, Desmond Bagley and Ken Follet. Then the Norwegian and the Swedish crime fiction and thriller writers became my favorites. Like Gunnar Staalesen, Jan Guillio, Stieg Larsson, Anne Holt and Karin Fossum. The idea of starting to write was actually a decision my wife and I took on a summer holiday in 2010. We both had a dream of writing novels as a profession, and we decided to put everything else at side, friends, hobbies, TV, football, housekeeping …. (!) We sat down and used every spare time we had on writing on our novels. She actually managed to publish two books before my first (Het Meesterwerk) came out in 2016. Now we both are well known authors at the biggest publishing house in Norway, Gyldendal writing crime stories. It is a fairytale come true.

4: Wie of wat gaf je inspiratie voor het personage Viljar Ravn Gudmundsson?

4: Who or what gave you inspiration for your character, Viljar Ravn Gudmundsson?

Oh Viljar… nou ja, ik heb de voornaam van een van mijn beste vrienden genomen, maar dat is het dan ook. Al het andere van Viljar is een mix van verschillende personen uit Nordic noir. Hij is de perfecte antiheld met al zijn problemen, zijn antisociale gedrag, zijn verslaving, zijn angst, zijn duistere vorm van humor en het talent om overal in benarde situaties terecht te komen. Je zou kunnen zeggen dat hij een cliché is, en dat is hij… maar niet op een negatieve manier. Je kan niet anders dan van de man houden, maar tegelijkertijd wil je hem een schop onder zijn kont geven. Ik wilde een personage creëren die veel geheimen en problemen heeft, maar tegelijk toch dapper is en dingen waardeert die wij zouden liefhebben. Ik heb gewerkt bij de krant waar Viljar werkt in deze drie boeken, en je vindt er misschien iets dat je herkent. 😉 Zijn extreme verslaving aan nicotine ben ik helemaal trouwens 🙂

Oh Viljar … Well I stole the first name from one of my best friends, but that’s all. Everything else with Viljar is a mix of different characters from Nordic noir. He is the perfect anti-hero with all his problems, his anti social behavior, his addiction-problems, his anxiety, his low-life sense of humor and this talent for walking into trouble. You might say that he is a cliche, and he is … but not in a negative way. You can’t help falling in love with the man, but at the same time you want to kick his butt. I wanted to create a charachter that has al lot of secrets and a lot of issues, but at the same time had a sense of bravery and values that we would cherish. I have worked at the newspaper were Viljar is working in these three books, and you might find something there that you would recognise. 😉 His extreme addiction to nicotine is all me, by the way 🙂

5: Het meesterwerk blies ons echt van de stoel. Wat een fantastisch debuut! Had je van tevoren al een serie in gedachten met een bepaald aantal delen?

5: Het meesterwerk just blew us away. What a fantastic debut! Were you planning on making a series with a certain amount of parts?

Ja. Dit is een trilogie, en The House of Books heeft alle drie boeken gekocht voor Nederland, dus ik hoop dat je de volgende twee delen binnenkort in de boekenwinkels hebt liggen. Ik zet nu de puntjes op de i in boek 3 terwijl ik dit schrijf. Het tweede boek Heartbreaker was in mei 2017 gepubliceerd, en Dead men dancing zal in Noorwegen uitkomen in de herfst. Drie boeken is trouwens genoeg. Ik heb bijna de helft van de personages vermoord in het eerste boek zoals je weet 😉

Yes. This is a trilogy, and The House of Books has bought all three books for Holland, so I hope that you will find the two next chapters in bookstores soon. I’m putting the last hand on book 3 as we speak. The second book Heartbreaker was published in Norway in may 2017, and Dead men dancing will be out here in Norway in the fall. Three books is enough by the way. I almost killed half of the character gallery in the first book as you know 😉

6: Hoe lang heb je over Het meesterwerk gedaan?

6: How long did it take to finish Maestro?

Nou… zoals ik al zei… Ik begon met schrijven in 2010, maar het verhaal dat ik schreef tot en met de zomer van 2012 was heel slecht eigenlijk. Ik schreef zonder een plan, en ik begreep plots dat ik niet eens wist hoe het uiteindelijk samen moest komen op het eind, en ik geloofde zelf geen woord van het verhaal dus ik heb het gewoon verwijderd. (!) Toen… dezelfde dag nog, bracht ik mijn kind Daniel naar zijn moeder en toen hoorde ik een Noors nummer met de naam “Maestro” op de radio. Ik luisterde voor het eerst naar de tekst van het liedje, stopte de auto, rookte een sigaret – en begreep dat de tekst me zojuist een fantastisch misdaadverhaal gaf dat ik wilde schrijven. Dus dat deed ik 😊Het duurde 3,5 jaar vanaf het eerste woord op het scherm totdat het gepubliceerd werd in januari in 2016. Vooral omdat ik niet genoeg tijd kon vinden om te schrijven omdat ik 2 kinderen had en fulltime werkte als leraar, maar ook omdat het verhaal vier keer opnieuw geschreven is voordat iemand interesse ging tonen om met me te werken aan dit boekproject.

Well … As I said … I started out writing in 2010, but the story that I wrote until the summer of 2012 was rubbish, actually. I wrote without a plan, and suddenly I understood that I didn’t even know how it all would come together in the end, and I didn’t believe a word of the story myself, so I just deleted it. (!) Then … The same day, actually, I drove my kid Daniel to his mother, and I heard a Norwegian song on the radio called “Maestro”. I listened to the lyrics for the first time, stopped the car, had a cigarette – and understood that the lyrics just gave me a fantastic crime fiction story that I wanted to write. So I did 🙂 It took my 3,5 years from the first word on the screen until it was published in january 2016. Mostly because I couldn’t find time enough writing with two kids and a full job as a teacher, but also because the story was re-written four times before anyone became interested in working with me on the book project.

7: Het meesterwerk kent meerdere briljante verhaallijnen en personages. Hoe puzzel je dat tijdens het schrijven in elkaar tot een uiteindelijk kloppend totaal plot? Heb je daar een muur vol post-its voor, of houd je dat in je hoofd bij?

7: Het meesterwerk has multiple briljant storylines and characters. How do you puzzle those together to make a finished, correct plot? Do you have a wall full of post-its, or do you remember everything in your head?

Ik ben een planner. Ik heb een idee en ik begin met het schrijven van kleine paragrafen, eentje voor elke scène in het boek. Meestal heeft een misdaadverhaal rond de 80 scènes, en ik ga tot het uitertse ze één voor één in te plannen voordat ik begin met schrijven. Tijdens het schrijven voeg ik kleine hints en draadjes toe in de scènes,  en die noteer ik zodat ik ze op het eind kan gebruiken. Ik wil de lezer altijd in veel (verkeerde) richtingen sturen voordat ik ze de juiste richting op stuur. Ik wil ze gedurende het lezen ook minstens drie shockerende momenten brengen. Momenten waar de lezer denkt… What de f*** is er zojuist gebeurd??? Ik doe dit expres, en ja dit is een deel van het plan 😊

I am a planner. I have an idea, and I start to write small paragraphs, one for each scene in the book. Usually a crime fiction story has about 80 scenes, and I go all the way planning each and everyone of them before I start writing. On the way small clues or threads are being placed in the scenes, and I always mark them so I can loose them up in the end. I always want to take the reader in many (wrong) directions before I lead them the right way. I also want to give them at least three shocking moments on the way. Places where the reader thinks … What the fxxx just happened??? I do this on purpose, and yes it is a part of a plan 🙂

8: Er worden onverwacht personages “opgeofferd”. Het gaf ons als lezer echt de OMG momenten. Hoe lastig of leuk is die opoffering als schrijver?

8: Characters are being unexpectedly ‘sacrificed’. It gave us as a reader some real OMG-moments. How hard or fun is that sacrifice as a writer?

Zoals ik al zei in mijn vorige antwoord… ja, er zijn wat onverwachtige twisten in dit verhaal, en ook in mijn andere twee boeken. Dit is een vriendelijk gebaar naar een van mijn grootste idolen in de misdaadfictie, Jo Nesbo. Hij deed dit meerdere keren in zijn eerste boeken in de Harry Hole-serie, en wanneer mensen me vragen waarom hij zo populair is, is mijn antwoord heel simpel. Als lezer kun je hem niet vertrouwen. Je weet nooit wanneer hij wat gaat doen met je favoriete personages. Dit maakt zijn boeken ( natuurlijk ) een nagelbijtende ervaring, elke keer weer, omdat je nooit weet of je favorieten het zullen overleven. Het is moeilijk om deze opofferingen te doen. Als een auteur ga je je personages echt leuk vinden. In mijn hoofd leven ze echt nog wel. Toen ik Het meesterwerk schreef moest ik meerdere keren huilen tijdens het schrijven. Vooral twee van de moorden waren echt heel erg voor me. Maar ik denk ook dat die twee scènes juist mijn beste schrijfwerk ooit zijn. De woorden lijken sterker te zijn als ze me pijn doen.

As I said in the last question … Yes, there are some unexpected twists in this story, and in my two other books as well. This is a friendly bow to one of my biggest idols in crime fiction, Jo Nesbo. He did this several times in his first books in the Harry Hole-series, and when people ask me why he is so popular, my answer is very simple. As a reader you can’t trust him. You never know what he might do to the characters that you love. This (of course) makes his books to a nail biting experience every time, because you don’t know if your beloved ones will survive. It is hard to do these offers. As an author you become very fund of your characters. In my head they are very much alive and kicking. When I wrote Het meesterwerk I cried several times while I was writing. Especially two of the killings were pretty awful to me personally. But, I think those two scenes are my best writing ever. The words seems to be stronger when I am hurting.

9: Als boekblogger heb je zelf waarschijnlijk al vele auteurs beoordeeld op hun werk. Hoe spannend waren de eerste reacties op je eigen boek?

9: As a book blogger you probably already judged a lot of authors on their work. How exciting were the first reactions on your own book?

Het was een geweldige ervaring, en ook overdonderend. Ik kon de reacties van kranten, tijdschriften, bloggers en lezers niet geloven. Ik had dit nooit verwacht. Ik was namelijk maar een zelf gepubliceerd debuut met niemand om reclame te maken voor mijn boek, maar de lezers deden het werk voor me, en ineens hing iedereen aan mijn lippen. Toen kwamen de eerste recensies en ik was ongelooflijk bang. De verrassing dat elke recensie positief was, was zoals ik al zei… een sprookje.

It was a stunning experience, and overwhelming as well. I couldn’t believe the reactions from newspapers, magazines, bloggers and readers. I did not expect it at all. After all I was a self published debut with no one who could advertise for the book, but the readers did the job for me, and suddenly the book was on everybody’s lips. Then came the first reviews and I was terrified. The surprise when every single review was positive … Well, as I said, it was a fairytale.

10: And last but not least: we proosten graag met je mee op het succes van Het meesterwerk. Met welk drankje gaan we dit doen?

10: And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Het meesterwerk. What kind of drink do you choose? 😉

Ik voel me in mijn hart nog jong dus ik zou het geweldig vinden om jullie allemaal blij te maken met vodka, Red Bull en ijs. Dat zal ons vast de hele nacht wel op houden denk ik 😉

I am still young-hearted so I would love to cheer you all up with vodka, Red Bull and ice. That would keep us going through the night, I suppose 😉

We want to sent a big thank you to Geir Tangen for his time and the great answers he gave us!

Ben jij nu nieuwsgierig geworden en wil je Het meesterwerkwinnen? ( duhh)

Doe dan even dit:

1: Deel dit bericht openbaar op je tijdlijn via het Facebook-icoontje onder deze post.

2: Laat in reactie onder dit bericht in onze Facebookgroep weten dat je meedoet.

Nog geen lid? No worries, via deze link kan dat zo geregeld worden…. Samenlezenisleuker

Is dat een makkie of is dat een makkie? Whoohoooo let’s do this!  Wij maken op donderdag 15 februari de gelukkige winnaar bekend 😀

Over Het meesterwerk:

Journalist Viljar Ravn Gudmundsson ontvangt een mail van iemand die aankondigt als scherprechter het leven van een vrouw op zal eisen. Als de vrouw de volgende dag vermoord wordt aangetroffen, realiseert Viljar zich dat het bloedserieus was.

Zeker als hij na door de politie ondervraagd te zijn weer een aankondiging ontvangt. Inspecteur Lotte Skeisvoll moet op jacht naar een achteloze seriemoordenaar die eropuit lijkt de politie te willen tergen. Maar is hij wel zo achteloos?

Samen praten met: Atalanta Nèhmoura!

Atalanta

Wij lazen in 2017 de meer dan mooie De Erfwachter, en deze kreeg van Karin een meer dan mooie recensie… gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Erfwachter-Atalanta Nèhmoura****1/2

Hoog tijd dus om even wat vragen te gaan stellen 😀

Het interview:

1: Wie is Atalanta en hoe ben je begonnen met schrijven?

Atalanta is de naam die ik mezelf al vanaf mijn kindertijd heb gegeven. Ze staat voor mijn dromerige, creatieve, avontuurlijke, nieuwsgierige en spirituele kant denk ik. In het gewone leven ben ik een hardwerkende ondernemer, die er van droomt meer tijd te krijgen voor schrijven, tekenen, schilderen en de natuur in trekken. Ik mag graag alles en iedereen observeren/ analyseren. Daarom heb ik destijds ook voor de analistenopleiding gekozen. Op mijn huidige werk (juwelier) ben ik de troubleshooter, de creatieve duizendpoot en observeer ik mijn klanten.

Tijdens mijn tienerjaren wilde ik eigenlijk gaan striptekenen, totdat ik gevraagd werd om illustraties voor de schoolkrant van de Amersfoortse laboratoriumschool te gaan maken. Omdat er weinig artikelen door de scholieren werden ingeleverd, eindigde dit met zelf ook maar artikelen schrijven, en toen was ik hooked, om maar zo te zeggen. Ik merkte dat ik in tekst meer en beter de emoties kwijt kon dan in tekeningen.

2: Waar komt je voorliefde voor Fantasy vandaan en waar moet Fantasy in jouw ogen echt aan voldoen?

Om eerlijk te zijn, las ik heel weinig Fantasy, ( alleen Tolkien), totdat ik met Aïn begon. Dit verhaal was nl. het begin van een hele serie synchrone gebeurtenissen, die mij in contact brachten met Tai Chi en een aantal mystieke dingen, waardoor ik spiritueel enorm gegroeid ben en dingen ervaar die anderen vaak voor onmogelijk en onbegrijpelijk houden. Ik besefte plots dat magie niet eens zo ver van ons af staat, maar slechts datgene is wat wij nog niet kunnen zien of kunnen begrijpen. Wat voor mij normaal is en “tastbaar” is , is voor een ander magie. Ik noem vaak als voorbeeld het volgende: Stel je belandt in de jungle bij een primitief volk dat nog nooit een moderne mens heeft gezien en je knipt je zaklamp aan. Voor hen is dat magie. Je schept licht met een klein glimmend stokje. Voor jou is het gewoon een zaklamp, batterijtje, ledlampje. Dus eigenlijk werd door mijn eigen ervaringen en het schrijven aan De kronieken van Ulriach de interesse in Fantasy gewekt. Ik was benieuwd naar hoe anderen hun fantasie vertalen en wat voor magie ze bedenken.

Fantasy moet niet alleen spannend zijn, maar liefst ook een gelaagde wereld hebben wil het realistisch overkomen. Onze wereld is ook enorm kleurrijk en niets is zwart/wit. Ik vind het schitterend als mensen een wereld kunnen creëren met een grote diversiteit aan volkeren en een uitgebreide dieren/ plantenwereld. Vaak vind ik verhalen te plat of laten ze te weinig van de omgeving zien. Maryson leerde mij hoe ik die sfeer in weinig woorden neer kan zetten, zonder de vaart uit het verhaal te halen, en waardoor de lezers lekker worden meegetrokken. Het is de kunst om in het kort net dat te vertellen wat de emoties en sfeer voldoende weergeeft. De rest kan de lezer wel bedenken. Kortom: goed uitgewerkte wereld, goede karakterontwikkeling, spannend, en ja er mogen ook een paar zijspoortjes in zitten die het verhaal lekker opsmukken, een beetje romantiek of erotiek is ook nooit weg. Het hoeven niet allemaal van die seksloze karakters te zijn.

3: Hoe kwam je op het idee om die hele mooie landkaart toe te voegen bij De Erfwachter?

Ik heb een goed richtingsgevoel, en meestal de kaart grotendeels in mijn hoofd. Ik ben ook altijd de “Navigator” in de auto. Maar als ik schrijf, wil ik weten welke kant mijn karakters op gaan, hoelang ze er over doen, wat waar ligt enz., dan wil ik bij het schrijven een kaart, zodat ik zeker weet dat ik mijn personages niet westwaarts stuur, terwijl ze eigenlijk oostwaarts moeten gaan. Mijn werelden zijn toch wel complex, en ik heb de kaart dan echt als steun nodig. Ook van de hele wereld van De kronieken van Ulriach heb ik kaarten getekend.

4: Karin vond De Erfwachter in al zijn facetten een geweldig boek. Favoriet werd onder andere, naast Paladin de draak, ook de Araaf. Hoe werd dit ‘wezen’ geboren?

In de kronieken komen o.a. Harka’s voor, gevleugelde wezens. In De Erfwachter zocht ik een tegenhanger, een wezen dat er misschien gevaarlijk uit zou zien, maar eigenlijk een “Good Guy” zou zijn. Ik zat te denken aan een genezer, vandaar de slangen uit het symbool van de esculaap, het teken van de geneeskunde. De slang is ( ondanks dat veel mensen denken dat het een slecht en eng wezen is), ook het symbool voor wijsheid. Daarmee kwam iets van een gevleugeld Medusa-achtig wezen met geneeskrachtige gaven bij mij boven. Aan de ene kant gevaarlijk met klauwvoeten en slangen, en in tegenstelling tot de Harka, gevederde vleugels i.p.v. vleermuisvleugels. Aan de andere kant met een enorme energetisch hoge trillingsfrequentie, waardoor ze normaal gesproken onzichtbaar zijn en helende gaven bezitten. De Araaf is als het ware de tegenhanger van Raaf, de Boodschapper van de Dood.

5: Lees je zelf ook Fantasy? Zo ja, heb je een favoriet?

In mijn tienertijd was ik erg nieuwsgierig naar dinosauriërs, evolutie en dat soort dingen, daarna kwamen de indianenverhalen van Karl May en vervolgens SF van Jack Vance, Harry Harrison, Wim Gijssen, enz. Ergens tussendoor heb ik Tolkien gelezen, daarna verzandde het en heb ik veel over spirituele ontwikkeling gelezen. Door mijn werk aan het manuscript van De kronieken van Ulriach de Waanzinnige, werd ik nieuwsgieriger naar andere Fantasy schrijvers, zoals Raymond Feist en Maggie Furey, en later J.K. Rowling. Nu probeer ik van collegaschrijvers te lezen, maar veelal ontbreekt mij daarvoor de tijd. De serie van Patty van Delft, Drägan Duma vond ik een lekkere ontspanning. Recentelijk heb ik Gerechtigheid van mijn collega Nimisa-auteur Mark van Dijk gelezen. Geen Fantasy, maar wel een heerlijk verhaal.

Mijn favoriet blijft toch Jack Vance.

De erfwachter

6: Heb je een lievelings-schrijfplekje? En mogen we weten welke dat is?

Op de camping. Buiten voor de caravan, in de schaduw van een grote boom of in de voortent. Ergens aan de Weser, in het land van filosofen en sprookjesschrijvers. (Geheimpje: niet ver van het echte slot van Doornroosje.)

7: Zit er al een nieuw verhaal in de pen? No pressure 😉

“Zweet, zweet” Zit vol ongeduld te wachten tot het manuscript van Het teken van Drie, het 6e deel van De kronieken van Ulriach de Waanzinnige terug is van de eindredacteur. Hopelijk is het boek met Elfia klaar. Daarna … zit ik nog een beetje te twijfelen. Ik heb een kleine opdracht liggen, waar ik nog niets over mag zeggen (kort verhaal),verder zit ik te dubben over Midwinterverhalen waarin ik een aantal legenden en verhalen uit de kronieken nader wil uitleggen, zoals het verhaal over Zenya en Ghynahr (lezers van de serie weten gelijk wie ik bedoel), of toch lekker verder schrijven aan deel 7. Het hangt denk ik ook grotendeels af van hoeveel tijd ik krijg om te schrijven en of er eindelijk iets in mijn werk gaat veranderen, waardoor ik parttime kan gaan werken.

Tipje van de sluier: ja er komen in de toekomst ook nog minimaal twee boeken die in de wereld van Kay en Lameira spelen, en ik wil de zweefwerelden van Yllidrian uitwerken, maar eerst de kronieken.

8: And last but not least…we proosten graag met je mee op het succes van je prachtige boek. Met welk drankje gaan we dit doen?

Een prachtige robuuste Silkonse wijn. Regio Tarn, noordelijke helling van de Silkon ehh… nou ja. In de kronieken worden regelmatig de wijnen uit Silkon geroemd en … Ik heb een grote druivenrank langs mijn dakterras en maak mijn eigen biologische wijn. Meestal zo’n 10 liter per jaar. Tijdens Elfia 2016 heb ik een kleine wijnproeverij gehouden en het viel goed in de smaak. Dus: we kunnen toosten met een Rose of Tarn.

Karin en Corina veel succes met Samenlezenisleuker,

Liefs Atalanta.

Wij bedanken Atalanta voor haar tijd en antwoorden, te gaaf en cheersssss!!!!

Samen praten met: Owan Drake!

de zaden der hoop

Wij lazen nog niet zo lang geleden De Zaden der Hoop-Boek 1 voor de Blogtour.  Corina vond het een boek met potentie en voor de liefhebbers van Fantasy met een dot horror een aanrader? Recensie gemist? Klik hier dan even:

Blogtour-Corina las: De Zaden der Hoop-Owan Drake**1/2

En daarna was het natuurlijk even tijd om wat vragen te stellen aan deze toch wel mysterieuze auteur. Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Je schrijft onder een pseudoniem, waarom?

Zoals gezegd, om persoonlijke redenen geef ik mijn naam niet prijs. Wat die persoonlijke redenen zijn wil ik jullie wel achter de schermen vertellen, maar dat hoeft niet iedereen te weten. Verder heeft het nog twee bijkomende voordelen. Nummer één is de mystiek, en dit zal ongetwijfeld meehelpen met promotie. Zolang mensen zich afvragen, wie is Owan Drake en wat is zijn echte naam, denken ze aan me. En als ze aan me denken is dat goed.

Verder heb ik torenhoge ambities en hoop ik ooit mijn werk in het buitenland vertaald te krijgen. En ik denk dat mijn echte naam nou niet een is waarvan mensen in Amerika zullen denken, ”O leuk, dit boek van deze auteur ga ik kopen.” Owan Drake spreekt in zulke landen veel meer aan. Ik heb auteurs dit vaker horen zeggen, zo ook J. Sharpe tijdens zijn boekbespreking bij Rebers boek en Buro. En nu we het daar toch over hebben, mocht je deze auteur nog niet kennen, ik kan jullie zeggen, zijn boeken zijn zeker de moeite waard!

2: Kan je ons in vijf woorden uitleggen wie Owan Drake is?

”Het alter-ego van mijn echte naam!” We zien alter-ego maar even als één woord. 😉

PS Tijdens het controleren van deze tekst valt het me op dat het eigenlijk zes woorden zijn, maar dat zullen jullie me vast wel vergeven. Haha! 😉

3: Je geeft zelf al aan, dat wanneer er over je eerste boek gepraat wordt, dat het allemaal wat over de top is. Waarom die keuze?

Moeilijke vraag…

Sowieso wilde ik iets neerzetten wat origineel is. Volgens velen is dit gelukt. Ik ben van de klassieke storytelling, dus langzaam de spanning opbouwen, echter heb ik hier een bepaalde twist aan gegeven. De intro duurt namelijk het halve boek, en zoals je zelf in je recensie benoemde gaat het tempo keihard omhoog en gaat het verder in een ADHD stijl. Er zijn mensen die mijn werk met Game of Thrones vergelijken, maar ik kan jullie vertellen dat bepaalde proeflezers van Draak des Vuurs – het derde boek binnen deze serie, waarvan ik verwacht deze in februari 2018 te publiceren –  dat boek ”Game of Thrones in rollercoastermodus” noemen. Dus als jullie deel I al over the top vonden, het gaat nog veel erger worden! En zelfs dat boek is pure opwarming, want ik heb nog heel veel lijpe shit voor mijn lezers in petto.

Maar ja, waarom ik het gedaan heb… Tja, misschien omdat mijn eigen leven ook best wel over the top is verlopen. Er was ooit een volwassen man die op mijn veertiende tegen me zei dat ik toen al meer had meegemaakt dan de gemiddelde persoon van veertig. Ik weet het niet, misschien zou het daar iets mee te maken kunnen hebben.

Verder heeft een lezer wel eens tegen me gezegd dat ze aan mijn boek en schrijfstijl kan merken dat ik een clusterfuck van emoties ben. En ja, dat klopt wel, want door mijn verleden zitten er heel veel emoties in me.

4: Wordt je vervolg net zo druk qua personages en gebeurtenissen als deel één of ga je iets rustiger te werk?

Deel I.5 is rustiger, maar ik kan jullie verzekeren dat boek I nog vrij rustig was. 😉 Slechts een topje van de ijsberg. Wel kan ik jullie vertellen dat de personages er allemaal met een reden zijn. Een ”vage” uitleg over hun koppeling zal in Draak des Vuurs aan bod komen, echter zal de lezer er nog niet heel veel van snappen. Laten we het zo zeggen: ”Alles en iedereen is aan elkaar gekoppeld.” Meer zeg ik niet. 😉 Oké, het enige wat ik nog zeg is dat ik niet kan wachten op de reacties van mensen als ze achter de waarheid komen.

En over Deel I.5. Ik krijg vaak hele leuke reacties over het einde van deel I. En ik kick hier echt op. Veel van die mensen zijn niet op de hoogte van dit tussendeel. Let wel, ook al is het een tussendeel, zal het toch verdergaan waar deel I eindigt. Dus als jullie dit interview lezen en je hebt ook De Val van Hymír gelezen, deel I.5 gaat direct verder waar deel I eindigt. Het is ook zeker aan te raden om deze niet over te slaan voordat je aan Draak des Vuurs gaat beginnen.

Er is trouwens een actie gaande bij bol.com. De hele maand december kun je de epubs van zowel De Val van Hymír als Deel I.5 met een fikse korting kopen. De Val van Hymír van 3.99 voor 1.95 en I.5 van 2,- voor 1.25, dus als je de Kerstman lief aankijkt… Haha!

5: Lees je zelf ook het liefst dit genre? Of staat er iets compleet anders in je boekenkast?

Ja, ik hou van verhalen waar lekker veel personages in voorkomen. Het terugbladeren naar de karakterlijst en zowat een studie besteden aan het verhaal, zorgt voor een unieke leeservaring. Ik hou van lekker anders. Maar ik lees ook wel fantasy met minder personages, echter ”grimdark”, zoals ze dit genre noemen, is wel mijn favoriet.

6: Heb je een bepaald schrijf ritueel? Met of juist zonder muziek? Midden in de nacht of juist ’s morgens vroeg?

Met muziek en op wat voor tijd wanneer ik maar inspiratie heb, maar niet ’s morgens, want ik heb wel tien bakken koffie nodig eer ik een beetje op gang kom.

7: De reacties zijn wisselend op deel één. Hoe lastig of leuk vind je dat?

Als auteur heb je een dikke huid nodig. Als je er niet tegen kan, tja, dan had je geen auteur moeten worden, vind ik persoonlijk. Bovendien zijn de meeste recensies in mijn voordeel, dus blijf ik niet in het negatieve hangen. Negativiteit heb ik al genoeg in het verleden meegemaakt. En daarbij, een verdeling van positieve en negatieve beoordelingen kan ook  juist meer interesse wekken. Negatieve publiciteit is ook publiciteit. Daarnaast sta ik op de longlist voor de Indie Awards! Dus hé, wat heb ik te klagen.

8: En natuurlijk willen we ook met jou proosten op het succes van al je schrijfprojecten, maarrrrr met welk drankje gaan we dat doen?

Bedoelen jullie nu te vragen wat mijn favoriete drankje is tijdens het schrijven? Nou eh… koffie, want schrijven is koffie drinken tot je geen druppel meer kunt zien! Proost!

Nee, maar als we dat zouden doen drink je dan een biertje met ons of wijn of? Snap je? Of ben je pas 17 en mag je alleen cola? 😛

Hahahaha, ik ben 27.

Dus stel we gaan wat drinken met wat proosten we dan? Hypothetisch?

Port.

Wij bedanken Owan voor zijn geweldige en uitgebreide antwoorden en zijn tijd, en natuurlijk heel veel succes bij de Indie Awards, want leuk weetje; hij staat op de longlist!! Whoop gefeliciteerd!!!!

Interview/Winactie *Gesloten*! Koen Strobbe-De wolf van Colombes

Koen

En daar zijn we dan op deze koude zaterdag. Wat een heerlijke glazen zagen we voorbij komen, maar iets met er kan er maar één de winnaar zijn…. hebben wij alle glaasjes in een ton gegooid en uit alle scherven een winnaar geloot en dat is geworden……

Diana Broer!!

Als je ons je adres gegevens wilt toe sturen via Samenlezenisleuker@gmail.com dan zorgen wij voor de rest en kan je onder het genot van een glaasje wijn op de postbezorger gaan zitten wachten.

Wij bedanken nogmaals Koen Strobbe en WPG Uitgevers België voor alles!! En Diana je kent ons…. heb je het boek ontvangen? Een foto in de groep vinden we leuk 🙂

img_9180

Jullie hebben het vast niet gemist maar wij mochten dankzij WPG Uitgevers België de nieuwste thriller De wolf van Colombes van Koen Strobbe lezen. Heb je het toch gemist?

Klik dan even deze link: Karin las: De wolf van Colombes-Koen Strobbe****

En toen deden we de stoute klompen/slippers aan en vroegen we een klein gesprekje aan, en te leuk er werd meer dan positief gereageerd. En wat gebeurt daar? We mogen er dankzij de uitgever ook nog eens een winactie aan vast plakken! Hela Hola dat is even een partij gaaf!!

Maar nu eerst:

Het interview: 

1: Het is natuurlijk een beetje saai maar we doen het toch…. Kun je ons in drie zinnen vertellen wie Koen is?

Iemand die van vertellen houdt. En goed formuleren. Daarnaast een mediaverslinder die tien keer per dag het embryo van een breathtaking story ziet in de meest banale gebeurtenissen.

Heeft het verder moeilijk om in drie zinnen te vertellen wie hij is en voegt er daarom aan toe dat hij verzot is op buiten leven (wat niet altijd compatibel is met schrijven), met de handen werken, eten, drinken en zijn vrouw en zoontje graag zien.

2: Om daar maar gelijk op voort te borduren, wanneer begon je met schrijven en hoe kwam dat?

Ik heb altijd al een ‘verschrikkelijke’ drang gevoeld om verhalen te verzinnen en op te schrijven. Ik denk dat ik voor het eerst wist dat ik ‘schrijver wilde worden’ toen mijn leraar Nederlands mijn dertienjarige klasgenootjes vertelde dat “die Strobbe een keigoed verhaal had gebracht bij het ‘opstel-proefwerk’”. Mijzelf is hij dat nooit komen vertellen hé, ik moest het stellen met mijn 10/10 🙂

De drang om te schrijven heeft zich dan, na de middelbare school, allereerst vertaald in mijn studies Germaanse Filologie. Ook tijdens mijn studententijd schreef ik veel: literaire wedstrijdjes, stukken voor het studententijdschrift, dat soort dingen.

Zelfs mijn eerste job was nog right up my alley: copywriter in een topcreatief reclamebureau. Maar dan ben ik, om voor mij onverklaarbare redenen :-), afgegleden naar de verkoop en de marketing en werd het een hele tijd tekststil in mijn hoofd. Pas nadat mijn vrouw en ik besloten hadden om in Frankrijk wijn te gaan maken, kwam met dát creatieve proces ook de drang om te schrijven terug.

Dan kwam uitgever Manteau met zijn kortverhaalwedstrijd en was ik plots terug aan het schrijven.

3: Na je eerste bestseller ging je een samenwerking aan met Pieter Aspe (niet de minste auteur) maar De wolf van Colombes schreef je weer alleen. Is dat een bewuste keuze, deze afwisseling?

Ik heb een heel duidelijk doel voor ogen met betrekking tot het ‘wat’ en ‘waar’ van mijn schrijven.

De samenwerking met Pieter is er gekomen op uitdrukkelijke vraag van de uitgeverij omdat Pieter toen in een ernstige dip zat (nvdr: zijn echtgenote was in die periode overleden) en ik gevraagd werd om bij te springen zodat er het volgende voorjaar toch een Aspeboek in de rekken zou liggen. Natuurlijk was, en ben, ik zeer vereerd dat mijn naam aan een van de grootmeesters van de Vlaamse thrillerscène verbonden werd, maar de dingen die ik wil doen met mijn pen liggen elders. Dus wat mij betreft ging het om een eenmalige zijsprong en geen terugkerende ‘afwisseling’ zoals in je vraag vermeld staat.

Ik geloof dat ik, door het feit dat ik nu al vijftien jaar in Zuid-Frankrijk woon, een unieke kans krijg om het concept ‘thriller’ te combineren met de lokale psyche die ik ervaar en de even authentieke belevenissen die me hier te beurt vallen. Ik heb ondertussen, tussen en met de boeren, vijftien jaar keihard gewerkt en lief en leed met de ‘plaatselijke bevolking’, zoals dat zo mooi heet, gedeeld. Wat ik schrijf komt dus niet zomaar van achter een schrijftafeltje op een of andere zolder in Antwerpen of Amsterdam tot bij mijn lezers, maar ademt authenticiteit uit. En dat is wat ik wil brengen: diepgaande, spannende, soms lichtjes gruwelijke, verhalen die de mensen ook meteen terugbrengen naar het magische vakantiegevoel dat ze aan een verblijf in het zuiden overhouden. De droom en de nachtmerrie samen, als het ware.

Daarom wijk ik ook af van de typische thriller-format, waarbij een steeds terugkerende politieploeg-met-held/in in elk boek weer een zoveelste misdaad oplost. Mijn ‘terugkerend hoofdpersonage’ is niet een mens, maar wel een setting: de Provence met zijn oppervlakkig zorgeloos en hemels karakter, maar waar onder het dunne laklaagje een harde, mysterieuze wereld schuilgaat.

Eigenlijk sluit wat ik hier beleef eerder aan bij de typisch Scandinavische thrillersfeer, maar dan in een lavendelblauwe, zonovergoten setting.

DewolfvanColombes

4: Je maakt gebruik van gevarieerde verhaallijnen in De wolf van Colombes. Geweldig vonden we dat. Heb je daar een muur vol post-its voor ? Of houd je dat in je hoofd bij?

Ik houd inderdaad van een verhaal waarbij de lezer merkt dat zij/hij een beetje moet werken om het allemaal te volgen. In mijn debuut Kruis en munt ben ik daarmee begonnen en die schrijftechniek ligt me wel. Dat komt ook omdat ik eerst maanden nadenk over mijn verhaal, vooraleer er ook maar één letter op papier komt te staan. Van al die flitsen die me te binnen schieten, houd ik kleine ‘steekkaartjes’ bij, die dan vlak voor het schrijven op tafel belanden en dermate worden geschud dat ze een compleet/complex, maar helder en logisch verhaal op zouden moeten leveren.

5: Ook de personages vonden we fantastisch. Welk personage staat het dichtst bij je, of is je favoriet?

Ik zie al mijn kinderen even graag, ook zij die van de kudde zijn afgedwaald 😉

Even serieus: je kan je als schrijver eigenlijk niet echt vereenzelvigen met een personage, of je zou autobiografisch bezig moeten zijn.

Ik zweef als een puppeteer boven het verhaal en geef de verschillende personages duwtjes, daar waar de verhaallijnen het vergen. Voor de rest gaat alles vanzelf en doen, zeggen, de personages dingen waarvan ik zelf soms ook mijn wenkbrauwen frons. Vandaar dat die ‘steekkaartjes’ mijn enige gids zijn. Als je álles al op voorhand bedenkt en uitschrijft, beland je willens nillens in een zekere steriliteit. Als je een verhaallijn fris wil houden, moet je ze kakelvers in de pan leggen, terwijl je ze schrijft.

6: Lees je zelf ook graag thrillers of juist liever niet?

Ik lees heel graag thrillers, maar wel met een minimum aan literaire kwaliteit. Dan Brown is voor mij het instapniveau, al zit zijn laatste boek er nu toch onder. Auteurs als Harris, Tart of Dicker kan ik wel smaken. Daarnaast lees ik ook graag Cabré, Zafón, Rushdie en Irving.

7: Wij zijn direct fan na De wolf van Colombes. Zit er ondertussen een nieuw boek in de pen?

Ik ben volop bezig aan mijn volgende boek dat er met wat meeval in de late lente zal liggen. Deze keer volg ik één moordlustig hoofdpersonage zowat zijn leven lang. Het wordt een hele opdracht om het verhaal, dat heel complex in elkaar zit, op een heldere manier tot bij de lezer te brengen. Bonus is wel dat die lezer er in de marge een dosis tastbare culturele geschiedenis van la douce France gratis bij krijgt.

8: In een “vorig” leven was je wijnbouwer. Wat voor wijntje raad je ons aan? Dan gaan we voor nu graag samen proosten op het succes van dit geweldige boek!

Ik weet dat ik me nu in woelig water begeef, maar ik ben geen al te grote fan van rosé… Voor mij is wijn wit of rood, wat daartussen zit is limonade met alcohol.

Dus, wie mijn boeken op de middag leest, raad ik een volle blend van viognier en grenache aan, om dan naar te avond toe tijdens het lezen over te schakelen op de vlezig volle structuur van een overweldigende syrah.

Dat gaat goedkomen, we kijken uit naar de late lente alvast, en hierbij bedanken we Koen voor zijn tijd en meer dan mooie antwoorden!

En nu wil je natuurlijk weten hoe jij dit prachtboek kan winnen. Oké, let je even op? 😀

1: Like de Facebookpagina van Koen Strobbe via deze link:

Koen Strobbe

2: Like de Facebookpagina van WPG Uitgevers be via deze link:

WPG Uitgevers België

en last but not least:

3: Reageer onder deze post in onze gezellige Facebookgroep: Samenlezenisleuker met een gifje of foto van jouw favoriete kleurtje wijn… (drink je geen wijn? Doe dan lekker een ander favoriet drankje 🙂 )

Vrijdag 8 december maken we de gelukkige winnaar bekend!

Over De wolf van Colombes:

Nadat Laura en Nicolas hun drukke leven in Parijs vaarwel zegden, wordt een oude Provençaalse dokterswoning hun nieuwe droom. Terwijl ze gulzig het herfstige Zuiden ontdekken, worden ze geconfronteerd met de intriges van de plaatselijke bevolking.
Het hele dorp aast op het landgoed van een rijke truffelboer, de plaatselijke notaris draait zijn hand niet om voor wat fraude meer of minder en zelfs aan het verleden van hun nieuwe woning ontdekken ze een diepzwarte rand.
Voor ze het goed en wel beseffen, raken ze verstrikt in een kluwen van vastgoedzwendel, onfrisse wijnhandel, kinderroof en iets wat veel weg heeft van nazipraktijken.

Samen praten met: Johan Zonnenberg!

Johan Zonnenberg_De Schaduwbokser.jpg

Met dank aan Futuro Uitgevers mochten wij pas De Schaduwbokser lezen van Johan Zonnenberg.  Onze Karin was enthousiast over deze roman en gaf dan ook vier en halve  stralende sterren. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

En tja als je dan zo enthousiast bent wil je natuurlijk ook wat meer weten over de auteur. Dus hebben wij hem wat vragen gesteld 🙂  Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Wie is Johan en hoe is het schrijven ooit begonnen?

Die vraag knip ik graag in tweeën.

1a: Eerst de existentiële vraag: wie ben ik?

In ieder geval ben ik een aardige verzameling cultuurschokken.

Geboren in een arbeiderswijk van Den Haag-Loosduinen, in 1943. In korte tijd van oorlog naar vrede, wat ik overigens niet zo bewust heb meegemaakt, behalve als het om eten ging: van weinig eten, met af en toe zelfs wat bloembol, naar heerlijk en royaal witbrood.

– De bewuste schok kwam toen we na de oorlog met het hele gezin – vader, moeder en vijf kinderen – naar Vancouver in Canada vertrokken, voor een betere toekomst, zoals dat heet. Eigenlijk waren we economische vluchtelingen uit Nederland, maar we noemden dat ‘emigranten’. Daar leefde ik in twee totaal verschillende werelden. De behoudende immigrantengemeenschap met haar Hollandse gewoonten (hagelslag, pindakaas, Sinterklaas) en de nieuwe wereld met mijn eerste Halloween en z’n uitbundige – en voor ons ‘onchristelijke’ – Kerst. En dan die shopping malls!

Mijn moeder had heimwee en na ruim drie jaar verkochten mijn ouders alles en stonden we berooid bij mijn oma op de stoep in Nederland, het land van herkomst.

– Daarna kwam de geloofsschok. Ik zat in het gereformeerde jeugdwerk: onderhandelen met ouderlingen of een dansavond wel mocht. Promoveerde naar het bestuur van al het jeugdwerk in Den Haag: onderhandelen met de krakers van Paleis Noordeinde. Was bestuurslid van de jonge toneelgroep van de Haagse Comedie en zag hoe iedereen daar elkaar innig omarmde en kuste als begroeting: ‘Dag schat’, ‘Hallo lieverd’. Wat een wereld! Ik was vanuit mijn geloofskring gewend dat als je iemand kuste je er meteen verkering mee had. En je had hooguit één schat of lieverd!

– De armoe-rijkdomschok. Met de ervaring dat elk dubbeltje drie keer omgekeerd moest worden voordat je het uitgaf, ging ik na mijn studie Engels fulltime lesgeven aan een scholengemeenschap in een rijke buurt: Buitenveldert. Daar had ik leerlingen die vroegen of ik nog wat nodig had, want ze gingen het weekend ‘even shoppen’ in New York. En dan was er die jongen in de brugklas die in een eigen appartement boven dat van zijn ouders woonde en voor zijn kerstrapport een luxe zeilboot kreeg. Dat was voor mij ongekend.

Al die mensen en hun verschillende werelden, het boeide me mateloos. Omdat ik er ook voor mijn lesgeven meer van wilde weten heb ik in mijn vrije tijd pedagogiek en orthopedagogiek gestudeerd. Een rijkdom aan kennis die me hielp als leerling- en als docentbegeleider, maar uiteraard ook als mentor: die ene luidruchtige of juist stille leerling, wat zit daar in en achter?

In de loop van de tijd heb ik nog een rijkdom verkregen: vader van twee dochters en een pleegdochter, opa van twee kleindochters.

Wat me van kinderen fascineert: zij dromen in het heden, en met volledige overgave. Dromen doen ze zonder drempels. Wat ze dromen is net zo werkelijk als de rest. En dat gaat dikwijls naadloos in elkaar over. Volwassenen dromen ook, maar doen dat bedachtzamer. Meestal over het verleden of over de toekomst. Wij scheiden onze dromen van het heden om duidelijk te maken dat het niet echt is. Maar ook dat kan leuke dromen opleveren!

Dat is denk ik de rode draad in mijn leven: ik kijk naar verschillende werelden, wat die met mensen, inclusief mezelf, doen. Ik kijk ernaar met verwondering, betrokkenheid en humor. Om die reden ga ik ook graag naar cabaret en geniet ik van uitzendingen als Zondag met Lubach.

Al die werelden: ik hoor erbij en ik kijk ernaar.

1b: Hoe is het schrijven ooit begonnen?

In het begin van mijn ‘carrière’ als schrijver schreef ik alleen informatieve teksten, dikwijls met instructies. Eerst vooral over studieaanpak en over – de Engelse – taal, daarna over allerlei onderwerpen. Zo’n manier van schrijven moet helder, beknopt, compleet en eenduidig zijn. Instructies kunnen één ding niet gebruiken: dubbelzinnigheid. In een grammatica, bijvoorbeeld, verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk ‘Goede tijden, slechte tijden’, hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn. En als je een apparaat koopt en er staat bij ‘U heeft garantie’, wil je onmiddellijk weten hoeveel en hoelang. Maar als een mooi verhaal eindigt met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoef je niet te weten hoe lang en hoe gelukkig. Dat vul je desnoods zelf in.

Goede informatie is ondubbelzinnig. Goede fictie is veelbetekenend.

Na zo’n 15 jaar non-fictie kwam de verandering in mijn schrijven. Ik verzon verhalen. Die omslag ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat, eerst voorzichtig voelen of het water niet te koud of te heet is.

De overgang naar fictie bevalt me prima. Deze veelbetekenende manier van schrijven vind ik ontzettend boeiend en leuk.

2: Je schrijft gevarieerd, van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie.  Heeft een bepaald genre je voorkeur?

Eerst schreef ik alleen korte verhalen. Het bondige zit me kennelijk in het bloed. Daarna kwamen er ook hele romans tevoorschijn. Geen dikke boeken overigens. (Dus een zegen voor leerlingen in het v.o. met leeslijsten.) Trilogieën van pakweg 1200 pagina’s hoef je van mij niet te verwachten.

Wat me zo bevalt is wat bij informatieve teksten taboe is: woorden waar je op meer manieren tegelijk tegenaan kunt kijken. Het zijn dikwijls ‘emotionele’ teksten. Vandaar dat ik ook wel gedichten schrijf. In dat proces heb ik intussen wel gemerkt dat proza me net iets meer ligt dan poëzie.

3: Je hebt altijd in het onderwijs gezeten. Heb je daar veel inspiratie uitgehaald?

Ja. De YA-roman Januskop is daar een voorbeeld van. Vooral door het begeleiden van leerlingen en docenten. Je duikt dan in de belevingswereld van anderen en daardoor krijg je toch heel andere en veel persoonlijkere gesprekken dan of de meervouds -s met of zonder apostrof moet en hoe je goede meerkeuzevragen maakt.

Bovendien was ik leraar aan een brede scholengemeenschap, dus alle lagen en facetten van ‘onze’ maatschappij waren daar goed vertegenwoordigd.

4: ZeroKelvin was al een bekroonde vertelling uit 2014. Hoe kwam dit ook in De Schaduwbokser terecht?

Het klinkt misschien wel erg gepland, maar ik heb ZeroKelvin geschreven met de bedoeling het onderdeel van De Schaduwbokser te maken. (Kun je nagaan hoe lang De Schaduwbokser al in mijn hoofd zat.) Victor, de hoofdpersoon gaat vijf keer op bezoek bij zijn dementerende moeder. Om die emotionele bezoeken ‘van zich af te schrijven’ maakt hij zijn eigen verhaal. ZeroKelvin heeft dus ook vijf afleveringen. Het is een ‘coming-of-age’ verhaal en loopt als het ware parallel met de geestelijke groei van Victor.

Omdat De Schaduwbokser nog niet af was maar ZeroKelvin wel, heb ik het toen als kort verhaal ingestuurd voor de Paul Harlandprijs voor Fantastiek. Daar won het de Debuutprijs. Met het commentaar van juryvoorzitter Thomas Olde Heuvelt, auteur van Hex, was ik zo trots als tien pauwen: ‘Dit is werkelijk een pareltje. Een rijk verhaal dat bol staat van surreële situaties, prachtige beelden, mysteries die wel of niet worden opgelost en bovenal buitengewoon origineel is. De dynamiek en balans tussen de personages is perfect uitgewerkt en het vertrouwen dat schuilt in je boodschap van voorbestemming en het vinden van de juiste weg (alle wegen leiden naar het noorden en zijn daarom goed) is hartverwarmend. Net als de rest van je verhaal: waanzinnig. Pixar zou hier een briljant kort filmpje van kunnen maken.’

5: De personages in De Schaduwbokser zijn gewoon ronduit geweldig en de dialogen meer dan een feest om te lezen. Hoe kwam je eigenlijk op het thema dementie, om er eens eentje te noemen?

Dank je wel! Twee redenen, beide verdrietig. Ik heb zelf regelmatig mijn moeder bezocht toen ze dementeerde. Dat waren trieste, maar ook ontroerende, dierbare en vertederende momenten. En inmiddels heb ik de leeftijd bereikt dat mensen om mij heen alzheimer krijgen of zich er zorgen over maken doordat iemand vlakbij het heeft. Vandaar. Maar … gelukkig is er in De Schaduwbokser het tegenwicht van Victors geboortefotografie.

6: De Schaduwbokser is gepresenteerd in Amstelveen. We dachten te zien bij Café Thijs. Is er een connectie met Amstelveen?

Jazeker! Maar, sorry Karin, het is niet Café Thijs. (Red. dat was Corina *lachhardop* )

Een groepje leerlingen van mijn eerste MMS-klas (middelbare meisjesschool) komt regelmatig bij elkaar om van elkaar op de hoogte te blijven. Daar word ik als oud-docent altijd bij uitgenodigd. Een hele eer. Dus dan zitten zo’n tien vrouwen van inmiddels begin 60 met mij erbij in een restaurant druk bij te praten. Prachtig! De laatste keer was dat in Amstelveen.

Toen Marcel en Maarten, van Futuro Uitgevers, voorstelden over De Schaduwbokser te praten in het restaurant van Schiphol, heb ik meteen die veel leukere plek in Amstelveen voorgesteld. Dat is het geworden. En het is …. ’t Oude Café in de Dorpsstraat. Een aanrader!

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel romans en bundels korte verhalen. Erg veel Engelstalig, dat zal je niet verbazen. Flink wat historische romans. Ik houd van verhalen die je vertellen hoe het gegroeid is en niet alleen hoe het nu is. En dan heb ik een aparte kast met dichtbundels en naslagwerken. De laatste vooral over kunst(geschiedenis). Plus een aparte afdeling met kinderverhalen. Daar geniet ik altijd extra van.

8: Als je in het schrijfproces zit, is dat dan in complete rust of?

Ja, complete rust, dikwijls begeleid door stemmingsmuziek. Vooral klassiek, veel Mozart, en trompet voor vrolijke passages en klassieke jazz, met name Miles Davis, voor trieste passages: ‘Blue Room’ of ‘It never entered my mind’, bijvoorbeeld.

9: Is er nog een genre wat je zou willen “aanpakken” ?

Eerlijk gezegd schrijf ik liever over draken van mensen dan over echte draken. Dus fantasy is het niet echt voor mij. Sci-fi trekt me wel, maar dan moet het heel dicht tegen de werkelijkheid aanzitten, dus eigenlijk weinig science. Zoiets als Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee of Dit zijn de namen van Tommy Wieringa. In feite gaat ZeroKelvin ook in die richting.

En daarnaast zou ik ook nog wel graag een kinderverhaal schrijven. Één 6+ verhaal heb ik al liggen: Het huis van Leontien, over een kromscheef huis dat met de wind mee beweegt en hoe leuk en spannend het voor Leontien is om daar te wonen.

10: Welke gebeurtenis uit De Schaduwbokser ligt het dichtst bij jezelf?

Daar is geen twijfel over: wanneer Victor zijn moeder onder de douche zet omdat ze per se niet wil (‘Blijf van me af, viezerik!’) dat de verpleger dat doet. Ik heb ooit precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Hartroerend. Dat is een van de weinige momenten dat Victors moeder samenvalt met mijn moeder en Victor met mij.

11: Tot slot, wij vonden De Schaduwbokser oprecht een meer dan geweldig boek! We wensen je dan ook heel veel succes en met welk drankje proosten we daar op? 😀

Hartelijk dank, ook voor de geweldige recensie van De Schaduwbokser. Daar proost ik graag op met een glas rode wijn – en hef snel daarna nog een glas met hetzelfde spul, Karin en Corina, op al jullie inspanningen voor Samenlezenisleuker en het succes ervan. 2 x proost!

Wij bedanken Johan en Uitgeverij Futuro voor het mogelijk maken van dit te leuke interview en wij zeggen CHEERS!