Samen praten met: Johan Zonnenberg!

Johan Zonnenberg_De Schaduwbokser.jpg

Met dank aan Futuro Uitgevers mochten wij pas De Schaduwbokser lezen van Johan Zonnenberg.  Onze Karin was enthousiast over deze roman en gaf dan ook vier en halve  stralende sterren. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

En tja als je dan zo enthousiast bent wil je natuurlijk ook wat meer weten over de auteur. Dus hebben wij hem wat vragen gesteld 🙂  Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Wie is Johan en hoe is het schrijven ooit begonnen?

Die vraag knip ik graag in tweeën.

1a: Eerst de existentiële vraag: wie ben ik?

In ieder geval ben ik een aardige verzameling cultuurschokken.

Geboren in een arbeiderswijk van Den Haag-Loosduinen, in 1943. In korte tijd van oorlog naar vrede, wat ik overigens niet zo bewust heb meegemaakt, behalve als het om eten ging: van weinig eten, met af en toe zelfs wat bloembol, naar heerlijk en royaal witbrood.

– De bewuste schok kwam toen we na de oorlog met het hele gezin – vader, moeder en vijf kinderen – naar Vancouver in Canada vertrokken, voor een betere toekomst, zoals dat heet. Eigenlijk waren we economische vluchtelingen uit Nederland, maar we noemden dat ‘emigranten’. Daar leefde ik in twee totaal verschillende werelden. De behoudende immigrantengemeenschap met haar Hollandse gewoonten (hagelslag, pindakaas, Sinterklaas) en de nieuwe wereld met mijn eerste Halloween en z’n uitbundige – en voor ons ‘onchristelijke’ – Kerst. En dan die shopping malls!

Mijn moeder had heimwee en na ruim drie jaar verkochten mijn ouders alles en stonden we berooid bij mijn oma op de stoep in Nederland, het land van herkomst.

– Daarna kwam de geloofsschok. Ik zat in het gereformeerde jeugdwerk: onderhandelen met ouderlingen of een dansavond wel mocht. Promoveerde naar het bestuur van al het jeugdwerk in Den Haag: onderhandelen met de krakers van Paleis Noordeinde. Was bestuurslid van de jonge toneelgroep van de Haagse Comedie en zag hoe iedereen daar elkaar innig omarmde en kuste als begroeting: ‘Dag schat’, ‘Hallo lieverd’. Wat een wereld! Ik was vanuit mijn geloofskring gewend dat als je iemand kuste je er meteen verkering mee had. En je had hooguit één schat of lieverd!

– De armoe-rijkdomschok. Met de ervaring dat elk dubbeltje drie keer omgekeerd moest worden voordat je het uitgaf, ging ik na mijn studie Engels fulltime lesgeven aan een scholengemeenschap in een rijke buurt: Buitenveldert. Daar had ik leerlingen die vroegen of ik nog wat nodig had, want ze gingen het weekend ‘even shoppen’ in New York. En dan was er die jongen in de brugklas die in een eigen appartement boven dat van zijn ouders woonde en voor zijn kerstrapport een luxe zeilboot kreeg. Dat was voor mij ongekend.

Al die mensen en hun verschillende werelden, het boeide me mateloos. Omdat ik er ook voor mijn lesgeven meer van wilde weten heb ik in mijn vrije tijd pedagogiek en orthopedagogiek gestudeerd. Een rijkdom aan kennis die me hielp als leerling- en als docentbegeleider, maar uiteraard ook als mentor: die ene luidruchtige of juist stille leerling, wat zit daar in en achter?

In de loop van de tijd heb ik nog een rijkdom verkregen: vader van twee dochters en een pleegdochter, opa van twee kleindochters.

Wat me van kinderen fascineert: zij dromen in het heden, en met volledige overgave. Dromen doen ze zonder drempels. Wat ze dromen is net zo werkelijk als de rest. En dat gaat dikwijls naadloos in elkaar over. Volwassenen dromen ook, maar doen dat bedachtzamer. Meestal over het verleden of over de toekomst. Wij scheiden onze dromen van het heden om duidelijk te maken dat het niet echt is. Maar ook dat kan leuke dromen opleveren!

Dat is denk ik de rode draad in mijn leven: ik kijk naar verschillende werelden, wat die met mensen, inclusief mezelf, doen. Ik kijk ernaar met verwondering, betrokkenheid en humor. Om die reden ga ik ook graag naar cabaret en geniet ik van uitzendingen als Zondag met Lubach.

Al die werelden: ik hoor erbij en ik kijk ernaar.

1b: Hoe is het schrijven ooit begonnen?

In het begin van mijn ‘carrière’ als schrijver schreef ik alleen informatieve teksten, dikwijls met instructies. Eerst vooral over studieaanpak en over – de Engelse – taal, daarna over allerlei onderwerpen. Zo’n manier van schrijven moet helder, beknopt, compleet en eenduidig zijn. Instructies kunnen één ding niet gebruiken: dubbelzinnigheid. In een grammatica, bijvoorbeeld, verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk ‘Goede tijden, slechte tijden’, hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn. En als je een apparaat koopt en er staat bij ‘U heeft garantie’, wil je onmiddellijk weten hoeveel en hoelang. Maar als een mooi verhaal eindigt met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoef je niet te weten hoe lang en hoe gelukkig. Dat vul je desnoods zelf in.

Goede informatie is ondubbelzinnig. Goede fictie is veelbetekenend.

Na zo’n 15 jaar non-fictie kwam de verandering in mijn schrijven. Ik verzon verhalen. Die omslag ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat, eerst voorzichtig voelen of het water niet te koud of te heet is.

De overgang naar fictie bevalt me prima. Deze veelbetekenende manier van schrijven vind ik ontzettend boeiend en leuk.

2: Je schrijft gevarieerd, van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie.  Heeft een bepaald genre je voorkeur?

Eerst schreef ik alleen korte verhalen. Het bondige zit me kennelijk in het bloed. Daarna kwamen er ook hele romans tevoorschijn. Geen dikke boeken overigens. (Dus een zegen voor leerlingen in het v.o. met leeslijsten.) Trilogieën van pakweg 1200 pagina’s hoef je van mij niet te verwachten.

Wat me zo bevalt is wat bij informatieve teksten taboe is: woorden waar je op meer manieren tegelijk tegenaan kunt kijken. Het zijn dikwijls ‘emotionele’ teksten. Vandaar dat ik ook wel gedichten schrijf. In dat proces heb ik intussen wel gemerkt dat proza me net iets meer ligt dan poëzie.

3: Je hebt altijd in het onderwijs gezeten. Heb je daar veel inspiratie uitgehaald?

Ja. De YA-roman Januskop is daar een voorbeeld van. Vooral door het begeleiden van leerlingen en docenten. Je duikt dan in de belevingswereld van anderen en daardoor krijg je toch heel andere en veel persoonlijkere gesprekken dan of de meervouds -s met of zonder apostrof moet en hoe je goede meerkeuzevragen maakt.

Bovendien was ik leraar aan een brede scholengemeenschap, dus alle lagen en facetten van ‘onze’ maatschappij waren daar goed vertegenwoordigd.

4: ZeroKelvin was al een bekroonde vertelling uit 2014. Hoe kwam dit ook in De Schaduwbokser terecht?

Het klinkt misschien wel erg gepland, maar ik heb ZeroKelvin geschreven met de bedoeling het onderdeel van De Schaduwbokser te maken. (Kun je nagaan hoe lang De Schaduwbokser al in mijn hoofd zat.) Victor, de hoofdpersoon gaat vijf keer op bezoek bij zijn dementerende moeder. Om die emotionele bezoeken ‘van zich af te schrijven’ maakt hij zijn eigen verhaal. ZeroKelvin heeft dus ook vijf afleveringen. Het is een ‘coming-of-age’ verhaal en loopt als het ware parallel met de geestelijke groei van Victor.

Omdat De Schaduwbokser nog niet af was maar ZeroKelvin wel, heb ik het toen als kort verhaal ingestuurd voor de Paul Harlandprijs voor Fantastiek. Daar won het de Debuutprijs. Met het commentaar van juryvoorzitter Thomas Olde Heuvelt, auteur van Hex, was ik zo trots als tien pauwen: ‘Dit is werkelijk een pareltje. Een rijk verhaal dat bol staat van surreële situaties, prachtige beelden, mysteries die wel of niet worden opgelost en bovenal buitengewoon origineel is. De dynamiek en balans tussen de personages is perfect uitgewerkt en het vertrouwen dat schuilt in je boodschap van voorbestemming en het vinden van de juiste weg (alle wegen leiden naar het noorden en zijn daarom goed) is hartverwarmend. Net als de rest van je verhaal: waanzinnig. Pixar zou hier een briljant kort filmpje van kunnen maken.’

5: De personages in De Schaduwbokser zijn gewoon ronduit geweldig en de dialogen meer dan een feest om te lezen. Hoe kwam je eigenlijk op het thema dementie, om er eens eentje te noemen?

Dank je wel! Twee redenen, beide verdrietig. Ik heb zelf regelmatig mijn moeder bezocht toen ze dementeerde. Dat waren trieste, maar ook ontroerende, dierbare en vertederende momenten. En inmiddels heb ik de leeftijd bereikt dat mensen om mij heen alzheimer krijgen of zich er zorgen over maken doordat iemand vlakbij het heeft. Vandaar. Maar … gelukkig is er in De Schaduwbokser het tegenwicht van Victors geboortefotografie.

6: De Schaduwbokser is gepresenteerd in Amstelveen. We dachten te zien bij Café Thijs. Is er een connectie met Amstelveen?

Jazeker! Maar, sorry Karin, het is niet Café Thijs. (Red. dat was Corina *lachhardop* )

Een groepje leerlingen van mijn eerste MMS-klas (middelbare meisjesschool) komt regelmatig bij elkaar om van elkaar op de hoogte te blijven. Daar word ik als oud-docent altijd bij uitgenodigd. Een hele eer. Dus dan zitten zo’n tien vrouwen van inmiddels begin 60 met mij erbij in een restaurant druk bij te praten. Prachtig! De laatste keer was dat in Amstelveen.

Toen Marcel en Maarten, van Futuro Uitgevers, voorstelden over De Schaduwbokser te praten in het restaurant van Schiphol, heb ik meteen die veel leukere plek in Amstelveen voorgesteld. Dat is het geworden. En het is …. ’t Oude Café in de Dorpsstraat. Een aanrader!

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel romans en bundels korte verhalen. Erg veel Engelstalig, dat zal je niet verbazen. Flink wat historische romans. Ik houd van verhalen die je vertellen hoe het gegroeid is en niet alleen hoe het nu is. En dan heb ik een aparte kast met dichtbundels en naslagwerken. De laatste vooral over kunst(geschiedenis). Plus een aparte afdeling met kinderverhalen. Daar geniet ik altijd extra van.

8: Als je in het schrijfproces zit, is dat dan in complete rust of?

Ja, complete rust, dikwijls begeleid door stemmingsmuziek. Vooral klassiek, veel Mozart, en trompet voor vrolijke passages en klassieke jazz, met name Miles Davis, voor trieste passages: ‘Blue Room’ of ‘It never entered my mind’, bijvoorbeeld.

9: Is er nog een genre wat je zou willen “aanpakken” ?

Eerlijk gezegd schrijf ik liever over draken van mensen dan over echte draken. Dus fantasy is het niet echt voor mij. Sci-fi trekt me wel, maar dan moet het heel dicht tegen de werkelijkheid aanzitten, dus eigenlijk weinig science. Zoiets als Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee of Dit zijn de namen van Tommy Wieringa. In feite gaat ZeroKelvin ook in die richting.

En daarnaast zou ik ook nog wel graag een kinderverhaal schrijven. Één 6+ verhaal heb ik al liggen: Het huis van Leontien, over een kromscheef huis dat met de wind mee beweegt en hoe leuk en spannend het voor Leontien is om daar te wonen.

10: Welke gebeurtenis uit De Schaduwbokser ligt het dichtst bij jezelf?

Daar is geen twijfel over: wanneer Victor zijn moeder onder de douche zet omdat ze per se niet wil (‘Blijf van me af, viezerik!’) dat de verpleger dat doet. Ik heb ooit precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Hartroerend. Dat is een van de weinige momenten dat Victors moeder samenvalt met mijn moeder en Victor met mij.

11: Tot slot, wij vonden De Schaduwbokser oprecht een meer dan geweldig boek! We wensen je dan ook heel veel succes en met welk drankje proosten we daar op? 😀

Hartelijk dank, ook voor de geweldige recensie van De Schaduwbokser. Daar proost ik graag op met een glas rode wijn – en hef snel daarna nog een glas met hetzelfde spul, Karin en Corina, op al jullie inspanningen voor Samenlezenisleuker en het succes ervan. 2 x proost!

Wij bedanken Johan en Uitgeverij Futuro voor het mogelijk maken van dit te leuke interview en wij zeggen CHEERS!

 

Advertenties

*Winactie gesloten* Samen praten met: Pjotr Vreeswijk inclusief Winactie Dwaalspoor!!

Pjotr

En daar zijn we dan met de winnaar van Dwaalspoor!! Te leuke treinen kwamen er voorbij en na de lootjes geschreven, gevouwen en gehusseld te hebben kwam daar één mazzelaar uit! Namelijk…..

Natalie Huijsman

Gefeliciteerd en als je ons je adres gegevens mailt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan regelen wij de rest en hoef jij alleen nog maar bij de brievenbus te gaan zitten wachten…

Wij bedanken nogmaals Pjotr Vreeswijk en Uitgeverij LetterRijn voor het interview en de prachtactie!

Boek ontvangen? Een foto in de groep zouden we leuk vinden. 🙂

Heel veel leesplezier in ieder geval!!

img_9180

Afgelopen 21 oktober verscheen het tweede boek van Pjotr Vreeswijk bij Uitgeverij LetterRijn. 

Wij lazen hem samen en waren toch echt wel enthousiast. Onze recensie gemist? Klik dan even deze link:

Duorecensie Karin & Corina: Dwaalspoor-Pjotr Vreeswijk****

En nu mochten wij deze te leuke politieagent wat vragen stellen ennnnnn je kan Dwaalspoor ook winnen!! Dus lees met ons mee!!

Het interview:

1: Voor wie ons vorige interview gemist heeft en jou nog niet kent. Kun je jezelf beschrijven in 3 steekwoorden?

Dapper, krachtig en slim. Hahaha…. Lastige vraag. Drie steekwoorden hè? Vrolijk. Levensgenieter en een beetje gek.

2: Masterplan begon (in onze ogen) wat langzaam, daar hadden we bij Dwaalspoor totaal geen last van. Was dit een bewuste keuze?

Ja klopt. Ik herinner me dat nog, dat jullie dat zeiden. Er waren meer lezers die dat vonden. Ik heb de feedback dan ook ter harte genomen. Op sommige vlakken vind ik Dwaalspoor een verbetering op Masterplan. Maar, ik moet er wel bij zeggen dat ik voor mijn derde boek ietsje op de rem ga hier en daar. Ik denk dat dat boek ergens tussen de twee voorgangers in komt te zitten, qua snelheid dan. Ik wil de sfeer en actie zeker vasthouden. Schrijven blijft een heel proces joh.

3: Masterplan was een daverend succes te noemen, voelde je daardoor meer druk bij Dwaalspoor?

Ja, best wel hoor. Eerlijk gezegd vind ik dat onderdeel van het schrijven een soort drama. Het als alsof je in een achtbaan zit. Soms ben je helemaal blij en sta je vierkant achter je product en dan weer zou je het allemaal het liefste deleten.

4: We hadden, naast het heerlijke en snelle spektakel, gehoopt op meer uitwerking van de hoofdkarakters Alex en Suzanne. Kun je je daar in vinden?

Hmm… ja. Ik weet dat eigenlijk niet. Uiteraard kan ik niet voor jullie denken. Als jullie dat gemist hebben dan is dat natuurlijk zo. Voor mij was het voldoende. Het is ook een kwestie van smaak denk ik. Misschien is het ook omdat ik het schrijf. Ik voel de ontwikkeling wel, maar misschien komt het op papier minder over. Ik zie bij Alex bijvoorbeeld wel een patroon ontstaan. Eigenlijk gaat het niet zo heel best met hem. Merkten jullie dat ook?

Corina: Ja, het is niet de meest stabiele persoon wat ik aan emotie zag/las.

Karin: Ja, ik krijg het gevoel dat Alex zich niet op het spoor bevindt waar ik denk dat hij thuishoort.

5: Wat was de inspiratie bron voor het nucleaire aspect in Dwaalspoor?

Ik ben dol op ongrijpbare dingen. Dingen die groter, veel groter zijn dan wijzelf. Ik vind er een bepaalde dreiging vanuit gaan. Het is er wel maar je ziet het niet. Dat is eng. Dat intrigeert me. Ik wilde natuurlijk in de stijl van Masterplan doorschrijven. Het moet voor mij groot, groter grootst zijn.

6: In Dwaalspoor moest je een redelijk belangrijk personage uit Masterplan “opofferen” Hoe lastig was dat?

Ja dat was lastig. (Zonder namen te noemen.) Ik wist in het begin ook niet hoe het zou aflopen. Later begreep ik dat het niet anders kon. Ik denk dat het boek, als het goed met die personage was afgelopen een iets te hoog A-Team gehalte zou krijgen. Dus ja… Daar ga je dan. Ik vind het ergens ook wel zonde. Er zat nog best veel in. Beetje cryptisch allemaal, maar ik wil liever niet te veel weggeven.

7: Heb je al ideeën voor een deel drie?

Ik ben momenteel even met een ander personage bezig. Een ander boek in hetzelfde genre. Maar voor Alex en Suzanne heb ik ideeën zat. Ik zou wel een verhaal willen schrijven dat zich bijna geheel in Parijs of Londen afspeelt. Ik zou ze wel weer eens echt samen willen laten optrekken en misschien dat Alex dan wel de ballen heeft om naar haar uit te spreken wat hij eigenlijk voor haar voelt. Of… Nou ja. Ik weet het niet. Hahaha…

8: Wij proosten uiteraard weer mee op het succes van Dwaalspoor, met welk drankje gaan we dat doen? 🙂

Ik ben gek op twee drankjes. Gin-tonic en Whisky. Maar aangezien jullie mij twee feestbeesten lijken kies ik voor de Gin.  Proost.

***En nu wil je natuurlijk weten wat je moet doen om te winnen? Laat ons je dat vertellen!!***

1: Like de pagina op Facebook van LetterRijn via deze link:

Uitgeverij LetterRijn 

2: Reageer onder deze post in onze Facebookgroep met een gifje van een trein….

Om te kunnen reageren op die post; word (als je dat nog niet bent) dan even lid via deze link:

Samenlezenisleuker

Wij bedanken Pjotr voor zijn tijd en Uitgeverij LetterRijn voor het beschikbaar stellen van het te winnen exemplaar!!

Heel veel succes iedereen, wij maken zaterdag 11 november de gelukkige winnaar bekend, yeeehaaaaa!

Dwaalspoor

*Winactie gesloten* Liefde met gebruiksaanwijzing / Interview met Aline van Wijnen!

Aline van Wijnen

En daar zijn we dan met de winnaar van de feelgood “Liefde met gebruiksaanwijzing”

Ook deze zaterdag kan er maar één de winnaar zijn en dat is……

Miriam Koen Dubbeldam-Druijff Dubbeldam!!

Whoop van harte gefeliciteerd! 🎈

Als je ons je adres gegevens stuurt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan regelen wij de rest.
Boek ontvangen? Een foto vinden we leuk!!

Uitgeverij Zomer & Keuning en Aline van Wijnen een hele dikke dank voor het interview en deze prachtactie.

img_9180

Wij van Samenlezenisleuker mochten Liefde met gebruiksaanwijzing lezen ter recensie…. en wat was dat leuk! Recensie gemist? Klik even deze link dan…..

Blogtour-Karin las: Liefde met gebruiksaanwijzing-Aline van Wijnen****

Vervolgens mogen we deze meer dan aardige auteur nog een paar vragen stellen ennnnnnn als je doorleest maak je óók nog eens kans op haar nieuwste Feelgood; Liefde met gebruiksaanwijzing. Jiehoooo wie wil dat nou niet?

Over Aline van Wijnen:

Liefde met gebruiksaanwijzing is de tweede feelgoodroman van Aline van Wijnen, die debuteerde met Halsoverkop na het winnen van de Vriendin-schrijfwedstrijd.

( www.zomerenkeuning.nl )

VanWijnen2

Het interview:

1: Wie is Aline en hoe kwam je tot je eerste schrijven?

Aline is een Bourgondisch ingestelde boekenwurm met Carpe Diem als levensmotto.

Alles in mijn leven draait om boeken, dat is altijd zo geweest. In mijn ouderlijk huis stonden overal boekenkasten, van het halletje tot de keuken. Mijn oma gaf literatuurles op school en mijn moeder werkte in de bibliotheek. Het kon niet anders dan dat ik als kind al boeken verslond.

In het lezen vond ik altijd een uitvlucht, ik kon me volledig verliezen in de verzonnen werelden. Het schrijven bood zelfs meer: ik kon andere werelden zelf scheppen. Mijn eerste geschreven stukjes waren boekverslagen op school, daar was ik heel goed in, vond ik echt leuk om te doen ook. Het schrijven van boeken begon dus met het schrijven over boeken.

2: Je schrijft feelgood, lees je dat zelf ook graag?

Heel graag. Afwisselend met thrillers en literaire romans. Meestal lees ik een paar boeken door elkaar: ik begin de avond met een thriller om die uiteindelijk in te wisselen voor een feelgood. Het woord zegt het al: je krijgt een fijn gevoel van die boeken en dat is mij veel waard. Het idee dat mijn boeken de lezeressen ook dat fijne gevoel geven is waanzinnig en ongelofelijk motiverend.

3: In Liefde met gebruiksaanwijzing zit toch ook wel veel ernst. Waarom die keuze?

Ik schrijf wat ik zelf graag zou willen lezen. En dat zijn realistische verhalen. Ik hou niet van boeken die alleen komisch zijn of alleen dramatisch. Ik probeer daar balans in te vinden. Ik wil graag dat mijn boek de lezer vermaakt maar af en toe ook aan het denken zet of een traantje laat wegpinken. En dat de lezer uiteindelijk met een goed gevoel mijn boek dichtslaat.

4: Op je auteurspagina lazen we in een blog dat je na een writersblock vanaf 2013 zoveel mogelijk schreef. Toch hield je toen je schrijfsels voor jezelf. Wat was de trigger om toch openbaar te gaan met je schrijfsels?

In het begin heb ik veel verhalen geschreven voor mezelf. Bij wijze van therapie, denk ik. Ik heb mijn personages met dingen opgezadeld waar ik zelf mee zat en ze het allemaal uiteraard laten overwinnen. Toen pas kon ik luchtige verhalen schrijven met compleet verzonnen personages zoals in Halsoverkop.

Tijdens het schrijven van Halsoverkop, leefde ik zo mee met de personages dat ze mijn beste vriendinnen werden. Ik vond ze zulke leuke meiden, wilde dat iedereen kennis met de zou kunnen maken. Een boek uitgeven was de manier. Toen kwam de schrijfwedstrijd van Zomer & Keuning en het tijdschrift Vriendin op mijn pad en de rest is geschiedenis.

5: Na het winnen van een schrijfwedstrijd kwam daar Halsoverkop en moest je je verhaal loslaten in de grote boze boekenwereld. Is het nu bij de tweede keer minder eng?

Het verhaal loslaten is nog steeds niet makkelijk. Deze keer had ik alleen iets meer tijd om aan dat idee te wennen. Met Halsoverkop ging het letterlijk halsoverkop: vier maanden na het winnen van de schrijfwedstrijd was er een boek. Ik wist niet wat me overkwam. Nu had ik niet alleen veel meer voorbereidingstijd, ik wist al een beetje wat mij allemaal te wachten stond. Het blijft spannend hoe je boek wordt ontvangen, maar dat is het, denk ik, altijd, zelfs na je vijfde of tiende boek. En het kan niet bij iedereen in de smaak vallen. Omgaan met kritiek gaat gelukkig ook steeds beter. Ik weet van wie de mening belangrijk voor me is en ben graag bereid om te leren van opbouwend commentaar.

6: Heb je een favoriet schrijfplekje?

Het liefst schrijf ik in mijn pyjama in bed, met thee en koekjes onder handbereik en de poes knorrend naast me opgekruld. Helaas zijn er maar weinig dagen waarop dat kan dus schrijf ik meestal in de trein naar mijn werk en in de lunchpauze op zolder van ons kantoor, tussen de stellages met archief. In de zomer is het daar snikheet, in de winter stervenskoud. Toch heb ik op die zolder inmiddels duizenden woorden geschreven.

7: Zijn er al ideeën voor een derde boek? Of zijn er stiekem zelfs al stukjes van geschreven?

Beter nog: ik heb een manuscript dat ligt te ‘rijpen’, wachtend tot ik het weer oppak. Als ik op die manier wat afstand heb gecreëerd tussen mij en het verhaal, kan ik na het herlezen besluiten of ik het nog steeds een boekwaardig verhaal vind. Er dwalen ook meerdere nieuwe verhalen door mijn hoofd, waarvoor ik af en toe wat ideeën noteer. Ik weet nog niet welk verhaal ‘wint’ en zich als eerste laat opschrijven.

8: Zijn er auteurs die jou inspireren? Of zijn het eerder mensen uit je omgeving die je inspireren tot het schrijven?

Het leven zelf is al inspirerend genoeg. Er gebeurt zo veel om me heen dat mij aan het denken zet. ‘Wat als?’ is de vraag die ik mezelf continu stel. Het nadenken over die vraag levert de leukste verhaallijnen op.

En mensen in mijn omgeving die mij inspireren? Die zijn er zeker. Ilse Ruijters is de naam die als eerste bij me opkomt. Iedereen kent haar als een succesvol thrillerschrijfster. Ik heb haar leren kennen als columniste voor de Almeerse krant. Haar columns zijn zo eerlijk, zo pakkend. Eerlijk zijn in het schrijven − dat raakt lezers, dat blijft ze bij. Deze wijsheid heb ik aan Ilse te danken.

En als ik mezelf op het zeuren betrap dat ik zo weinig vrije tijd heb om te schrijven, denk ik aan Gaby Rasters en Wendy Brokers. Ze hebben een baan, een huishouden en respectievelijk drie en vijf kinderen. En ze schrijven vol overgave, in verschillende genres ook nog. Ik heb geen kids, wel een man die mij alle ruimte geeft om te schrijven. Get cracking, zeg ik dan tegen mezelf. En dat werkt.

9: En als afsluiter, we kunnen het niet laten: Wijn of thee?

Ik hoop dat ik niet echt hoef te kiezen, haha. Want zoals ik niet zonder lezen en schrijven kan, kan ik ook niet zonder deze drankjes. Thee begeleidt mij de hele dag door en tijdens het schrijven is het ook onmisbaar. En als ik ’s avonds met een boek en een glas wijn op de bank zit, dan is het het toppunt van de dag, een oplaadmoment. Dus allebei graag!

Wij geven natuurlijk een dikke dank aan Aline voor haar antwoorden en tijd en dan nu….

**Hoe kun jij haar Liefde met gebruiksaanwijzing winnen?**

It’s so simple……. Like haar Facebookpagina via deze link:

Aline van Wijnen

En  vertel ons in een reactie op deze post in Samenlezenisleuker wat jouw ‘leukste gebruiksaanwijzing’ is…..

Zaterdag 28 oktober maken we de winnaar bekend! Heel veel succes allemaal 😀

Over Liefde met gebruiksaanwijzing:

Romantische relaties hebben Robin nog niets behalve verdriet gebracht, daar gaat ze niet meer aan beginnen. Toch wankelt haar vastbeslotenheid een beetje als ze Max ontmoet. Deze aantrekkelijke fotograaf heeft duidelijk evenveel interesse in haar als zij in hem, maar ze wil haar hart niet voor hem openstellen. Ze laat haar verstand spreken in plaats van haar gevoel, dat heeft ze met zichzelf afgesproken. Lichamelijk vermaak daarentegen? Dat kan best!

Vanaf dat moment is Robin naarstig op zoek naar een gebruiksaanwijzing. Voor Max, voor zichzelf, voor datgene wat hun verhouding is geworden. Waarom is er geen lieve helpdeskmedewerker die haar stapsgewijs kan vertellen wat ze moet doen? Haar moeder kan ze niet om raad vragen. Evenmin kan ze rekenen op haar egoïstische beste vriendin. Er is nog maar één optie: luisteren naar haar gevoel-al heeft ze nog zo duidelijk met zichzelf afgesproken dat ze dat niet wil.

Samen praten met: Karin Hazendonk

Wij mochten dankzij Uitgeverij LetterRijn  de nieuwste thriller van Karin Hazendonk lezen. En wat is er genoten van Waanidee! Heb je om de één of andere reden de recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Waanidee-Karin Hazendonk****1/2

En zoals wel vaker gebeurt, hebben wij natuurlijk de stoute slippers c.q. klompen aangedaan en om een interview gevraagd bij Karin herself… Te leuk want ze was meer dan bereid om mee te werken!

Over de auteur: 

Karin Hazendonk (1961) werd geboren in Utrecht. Als enig kind in het gezin groeide ze op in Waddinxveen. Het lezen werd haar met de paplepel ingegoten. Door het plezier in lezen, kwamen de verhalen al op jonge leeftijd in haar hoofd. Ze schreef een kinderboek en een boek voor de oudere jeugd. Daarna volgden twee thrillers en een aantal korte verhalen.

( Bron: www.letterrijn.nl )

Het interview:

1: Waanidee is een bizar verhaal, maar technologisch eng dichtbij….
Hoe kwam je op dit onderwerp?

Vaak komt een onderwerp door stom toeval, gewoon op een zaterdag. Ik ontving een brief van de dierenarts met daarin de uitnodiging om onze honden te laten chippen. Zo’n algemene brief die waarschijnlijk naar iedere honden- of kattenbezitter was gestuurd.

Het onderwerp spookte al iets langer door mijn hoofd, maar dit was het zetje dat ik nodig had. Kan dit ook bij mensen? vroeg ik me af. Meteen verwierp ik die gedachte, maar het idee was er wel mee geboren.

2: Zitten er in de personages dingen van jezelf, kennissen?

Nee, er zitten geen dingen van mezelf in. Alleen voor Victor had ik qua uiterlijk een voorbeeld van iemand die ik jaren geleden kende. Een zeer aanwezige, luidruchtige man. Gelukkig had hij niet dezelfde ideeën als Victor. 

De andere personages zijn ontstaan in mijn hoofd. Ik heb ze een naam gegeven en een uiterlijk. Naarmate het verhaal vorderde, werden sommige van hen goede vrienden van me die ik zelfs nu nog moeilijk los kan laten.

3:  De hoofdpersoon is geïndoctrineerd door de “waanideeën ” van zijn
opa, die weer een zeer te verwerpen ideologie aanhing. Hoe moeilijk
was dat om dat in een modern jasje te steken?

Dat was niet eens zo heel moeilijk en dat vond ik nog het meest beangstigende. Wat ik schreef kwam uit mijn fantasie, maar in onze digitale tijd en de kennis van de techniek die we bezitten, is het een heel griezelig idee dat dit echt zou kunnen gebeuren.

Het kan en het bestaat in een bescheiden vorm. Denk aan de mogelijkheid die de horeca biedt om een “betaalchip” te laten plaatsen. Het is niet uitgegroeid tot iets wat we als “normaal” beschouwen, maar de mogelijkheid is er.

4: Schrijven is schrappen …. horen wij vaak…. hoeveel moest je
schrappen van het daadwerkelijke manuscript? ( wij hadden al gelezen
dat de eerste versie in de virtuele prullenbak is beland en alleen het
idee nog overbleef. )

Bij zo’n veertigduizend woorden slaat bij mij altijd de twijfel toe. Ik wist dat ik met Waanidee een goed verhaal had, maar aan de uitwerking ervan begon ik heel sterk te twijfelen. Ik heb het door een aantal mensen laten lezen. Een ervan, iemand die ik zeer waardeer om haar ongezouten mening, heeft me op het juiste spoor gezet. Ik heb al het onnodige geneuzel eruit gehaald. Er bleef dus niet meer over dan een idee. Daarmee ben ik aan de slag gegaan, met Waanidee als resultaat.

5: Hoe ben je bij LetterRijn beland na je eerdere boeken?

Misschien is het bij de meeste lezers wel bekend dat ik mijn eerste boeken bij een andere, beginnende uitgever heb ondergebracht. Er werd gewerkt met POD (Printing on Demand) principe. Ik had dus echt geen idee wat er bij een boek schrijven kwam kijken.

Op herhaaldelijk aandringen van mijn gewaardeerde collega en vriendin Melissa Skaye, heb ik na lang twijfelen het manuscript van Waanidee in december 2016 naar LetterRijn gestuurd. Het mooiste moment was wel de mail dat ik werd uitgenodigd voor een gesprek, en als we het eens werden, de ondertekening van het contract.

LetterRijn is een fijne uitgever die auteurs op alle fronten begeleidt. Ik voel me daar, zoals door een recensent werd omschreven, als in een warm bad.

6: Als je moet beschrijven hoe je schrijft, heb je dan één steekwoord?

Daar is inderdaad maar één woord voor nodig: CHAOTISCH.

7: Kunnen we al uitkijken naar een nieuw boek? Zo ja, heb je een tipje
van die spreekwoordelijke sluier?

Jullie mogen uitkijken naar een nieuw boek. Een klein tipje dan … het zal weer een boek worden waarin de techniek zich op een lugubere wijze gaat mengen in de levens van “gewone” gezinnen.

8: En ja, last but not least ….. glaasje limo of een lekker wijntje?

Dat is dan de makkelijkste vraag ☺ Een lekker wijntje.

 

Wij willen Karin onwijs bedanken voor haar tijd en de te leuke antwoorden en wij zeggen ……. Proost!!!

*Winactie gesloten* Samen praten met: J.Sharpe, inclusief Winactie Syndroom!!

Joris

Deze vrijdag hebben Ka & Co weer geloot en mogen we iemand héél blij gaan maken met Syndroom van J.Sharpe!  Whoooop heerlijk hoor al die lootjes schrijven en vouwen. Dit keer helaas geen filmpje maar hey, het kan niet altijd feest zijn…

But the winner van deze geweldige Mindfuck isssssss

Fleur Soors!

Als je ons je adresgegevens mailt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan zorgen wij voor de rest.

Boek ontvangen? We love foto’s 🙂

Heel veel leesplezier en nogmaals een hele dikke dank aan J.Sharpe voor deze prachtactie!

img_9180

 

Na het meedoen aan de Blogtour van Syndroom waren wij natuurlijk weer eens nieuwsgierig geworden. De enthousiaste recensie gemist? Klik dan hier:

Blogtour-Karin las: Syndroom-J. Sharpe****1/2

En dus gingen er vervolgens een paar vragen richting J. Sharpe. Te leuk toch weer?

Over J. Sharpe:

J. Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasy boeken geschreven, alsmede meerdere korte spannende verhalen. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs zoals o.a Stephen King, Dean Koontz en Peter Straub.

Hij begon met schrijven toen hij acht jaar was. Hij woonde twee jaar op het Portugese eiland Madeira en was een fanatieke lezer. Al snel was hij echter door zijn Nederlandse leesvoer heen en besloot hij zelf te gaan schrijven.
Naast schrijven is Joris jarenlang banketbakker geweest en heeft hij in binnen- en buitenland voor verschillende bakkerijen gewerkt. Momenteel is hij, naast schrijver, tevens rijinstructeur en muzikant.

( Bron: http://www.jsharpebooks.com. )

Syndroom

Het interview!

1: Kan je in 5 woorden beschrijven wie de man achter het pseudoniem is? Niet het waarom, want dat weten we al, maar wie is hij?

Hahaha. Dat vind ik altijd erg lastig. Dus ik heb het maar aan mijn vrouw gevraagd. Hardwerkend, zachtaardig, geduldig, multi-tasker en sportief.

2: Volgens de cover van Syndroom is het ‘Een geweldige Mindfuck’. Mag je zo’n oneliner zelf bedenken of heb je daar een mannetje c.q. vrouwtje voor?

Die quote staat daar naar aanleiding van de commentaren van de proeflezers. Daarnaast kun je zoiets alleen maar plaatsen als het ook daadwerkelijk zo is, anders krijg je daar natuurlijk opmerkingen over in recensies.

3: Syndroom is een mix van horror, fantasy en thriller volgens onze Karin, ben je het daar mee eens?

Ja, klopt. Eigenlijk geldt dat voor vrijwel al mijn boeken.

4: Schrijven is schrappen, moest je voor Syndroom veel schrappen, en zo ja, hoe lastig vind je dat?

Gek genoeg viel dat voor Syndroom wel mee. Hoewel ik nauwelijks had geplot kwam het verhaal redelijk makkelijk tot me.

5: Hoe kwam je er op om het schone-slaapstersyndroom te verwerken in Syndroom?

Een tijdje geleden vertelde het Belgische meisje (dat ook even kort in het boek voorkomt) erover in een tv-programma. Het was het eerste aanzetje voor dit verhaal.

6: Kun je ons al vertellen of er alweer een nieuw verhaal in je hoofd rondspookt? Misschien zelfs al een beetje vormt krijgt?

Zeker. Ten eerste verschijnt, als het goed is, in april de thriller die ik samen met Melissa Skaye schreef bij Uitgeverij LetterRijn. We zijn nu in de herschrijf/eerste redactiefase beland. Dus dat is super tof.

Daarnaast ben ik ongeveer op 3/4 van een nieuw boek. Dat gaat, in het kort, over een groep mensen die vast komen te zitten op een bergpunt, omdat de zeespiegel overnacht om een onverklaarbare reden ruim 1700 meter is gestegen. Er is nauwelijks voedsel en water en geen communicatie met de buitenwereld. Daarnaast gebeuren er hele rare dingen op die berg. Het boek heeft tot nu toe lekker veel horror-invloeden. Met een beetje geluk verschijnt dat boek in het najaar van 2018.

7: Je schrijft aan je eettafel met je laptop. Heb je een favoriet schrijfdrankje? Zoethout thee of zo? Of liever een bak sterke koffie?

Heel saai, maar gewoon water. Dat drink ik heel veel.

8: Tot slot, wie is je favoriete personage in Syndroom en waarom? Karin gaat voor Jon Blund en we weten allemaal wel waarom 😉

Ja, duidelijk Jon. Het was een geweldig personage om te bedenken. Ik denk dat het tot nu toe het engste personage is die ik heb bedacht.

Wij willen Joris natuurlijk bedanken voor zijn tijd en de leuke antwoorden 😀

***Ennnnnn JIJ kunt nu Syndroom winnen!***

Wat voor makkelijks  moet je even doen?

Like de Auteurspagina van J. Sharpe via deze link:

J.Sharpe

En reageer onder dit bericht in onze Facebookgroep Samenlezenisleuker met #Syndroom

Piece of koekie hè? Chop Chop, succes allemaal!!

Vrijdag 29 september maken we de winnaar bekend.

 

* Winactie gesloten* Samen praten met: Lisa Gardner! Inclusief winactie van haar thriller Vind haar!

Gardner

En we hebben op deze zaterdag weer een winnaar!!! Whoop wat een mooie boekenkasten kwamen er voorbij….. Maar er kan er maar één de winnaar zijn.

En dit keer is dat : Susie Bosveld!

Van harte gefeliciteerd! Als je even je adres stuurt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan Vind je haar binnenkort op je deurmat 😉

Boek binnen? Foto vinden wij leuk 🙂

Namens Uitgeverij Cargo en ons veel plezier met dit prachtboek.

gesloten 2

Met een hele dikke dank aan Uitgeverij Cargo mochten wij niet alleen Vind haar van Lisa Gardner lezen, maar mochten wij ook een aantal vragen aan deze internationale bestseller auteur stellen. Hoe gaaf is dat?! Wij zeggen heel gaaf!

Hier nog even de recensie van ons Crien want die gaf niet minder dan vier en halve sterren:

Corina las: Vind haar-Lisa Gardner****1/2

Maarrrr er is meer want in combinatie met dit interview hebben wij ook de mogelijkheid gekregen om iemand blij te gaan maken met dit prachtboek!

 

Over Lisa:

Lisa Gardner is een van de meest geprezen en succesvolle misdaadauteurs ter wereld. Ze wordt in dertig landen vertaald en verkocht meer dan 22 miljoen boeken. In 2012 stond ze met maar liefst drie titels tegelijk in de New York Times-bestsellerlijst. Lisa woont in New Hampshire met haar gezin.

( Bron: http://www.debezigebij.nl )

Het interview:

1: Je begon met schrijven onder de naam Alice Scott in een ander genre dan wat je schrijft als Lisa Gardner. Hoe kwam je tot die keuze?

1: You started to write with the name Alice Scott in a totally different genre than when you write as Lisa Gardner. Why did you make that choice?

I actually started my career writing romantic suspense novels for Silhouette Intimate Moments as Alicia Scott. These novels have a distinctly different feel from the Lisa Gardner books. You can consider them a kinder, gentler read—less language, less violence, and more romance. These novels are the other side of Lisa Gardner.

The change came about mostly because of my maturing, not only in age but also in experience and research. When I started writing I picked romantic suspense because I not only read a lot of these novels and really liked them but also because I didn’t think I could do suspense suspense. I started writing when I was 17, so at that time I didn’t feel like I could possibly be able to know anything about being a cop or a medical examiner. It all sounded pretty scary. Whereas romantic suspense has a lot more emphases on character. Over time though, as I wrote more and more, I started coming up with really complicated plots, I started to learn how to do research. And that set the stage to evolve to suspense, and to let go of my pseudonym.

Ik begon mijn carrière eigenlijk met het schrijven van romantische suspense romans voor Silhouette Intimate Moments als Alicia Scott. Deze romans hebben een duidelijk verschillend gevoel dan de boeken van Lisa Gardner. Je kan ze beschouwen als makkelijk leesbare romans met minder geweld en meer romantiek. Deze romans zijn de andere kant van Lisa Gardner.

De verandering kwam vooral door het ouder worden, niet alleen in leeftijd maar ook in ervaring en onderzoek. Toen ik begon met schrijven, koos ik romantische spanning omdat ik niet alleen veel van deze romans las en er ook erg van genoot, maar ook omdat ik niet dacht dat ik spannende spanning kon doen. Ik begon te schrijven toen ik 17 was, dus op dat moment voelde het niet alsof ik al iets kon weten over het zijn van een agent of een medisch onderzoeker. Het klonk allemaal behoorlijk eng, terwijl romantische spanning veel meer nadruk op karakter heeft. Toch, in de loop der tijd, doordat ik meer schreef, begon ik met meer ingewikkelde plots te komen en ik begon te leren hoe ik onderzoek kon doen. En dat zette de stap tot suspense en het loslaten van mijn pseudoniem.

2: Vind haar is het tiende boek in de D.D Warren serie. Kunnen we nog meer verwachten in de serie?

2: Find her is the tenth book in the D.D Warren serie. Can we expect more in this series?

Definitely, I’m not ready to let go of that series yet. I have a lot more in store for D.D. Warren, so stay tuned.

Zeker, ik ben nog niet klaar met deze serie. Ik heb nog veel meer in petto voor D.D. Warren, so stay tuned.

3: Naast de D.D. Warren serie schrijf je ook een serie over FBI-profilers. De laatste verscheen in januari 2017 in de VS. Hoe lastig is het om twee series naast elkaar te schrijven?

3: Besides the D.D. Warren serie you also write about FBI-profiles. The last one was released january 2017 in the USA. How difficult is it to write two series at the same time?

It’s not difficult for me at all, I like to start thinking about my next project about halfway through the project I’m working on at the time. I keep a file and collect all interesting ideas and captivating articles that don’t quite fit the project I’m working on at that time, but might be helpful for the next. Then when I finish a book, I go to my file to work on the very beginning of a new book.

One thing that I do have to pay attention to when working on different series is to keep track of the developments the characters have gone through and what’s intrinsic to the characters, because otherwise my readers will definitely tell me that something is out of order.

Ik vind dat helemaal niet moeilijk, ik begin met het denken aan een volgend project als ik ongeveer op de helft van het project ben waar ik mee bezig ben.

Ik hou een bestand bij en verzamel alle interessante ideeën en boeiende artikelen die niet goed passen bij het project waar ik op dat moment mee bezig ben, maar misschien wel nuttig zijn voor de volgende.  Als ik dan het boek af heb, ga ik naar dat bestand en begin met het werken aan het nieuwe boek.

Een ding waar ik op moet letten bij het werken aan verschillende series, is het in de gaten houden welke wezenlijke ontwikkelingen de karakters hebben doorgemaakt, want anders zullen mijn lezers me zeker zeggen dat er iets niet in de haak zit.

4: Je boeken zijn in meer dan 30 landen verschenen en er zijn meer dan 22 miljoen boeken verkocht. Hoe vreemd is dat?

4: Your books are have been released in more than 30 countries and have been sold more than 22 million times. How weird is that?

It’s very surreal, but also very exciting. A couple of my books have been turned into movies – the first one being a German production, which was very fun to watch – and to walk around a movie set that depicts the story I wrote was one of the strangest feelings ever. I loved seeing the process to transform my words into theater but when writing the novels I never imagined I would one day walk right into the scenes. It was kind of freaky. My husband and I were walking through this pit. And he’s like, “Did you ever think you’d see this or be in it and see it all around you?”And it’s like, “No, actually.” It was a real bizarre experience.

Het is heel onwerkelijk, maar ook heel opwindend. Een paar van mijn boeken zijn ook verfilmd- de eerste was een Duitse productie en dat was heel grappig om te zien- en over een filmset lopen waar het verhaal dat ik heb geschreven wordt verfilmd is het vreemdste gevoel ooit.

Ik vond het prachtig om het proces te zien waar mijn woorden in beeld werden omgezet, maar bij het schrijven van de romans had ik nooit gedacht dat ik op een dag ooit de scènes zou inlopen. Het was een soort van freaky. Mijn man en ik liepen over de set en hij zei iets als: “Had je ooit gedacht dat je dit zou zien of erin zou zitten en het alles om je heen te zien?” En ik zei: “Nee, eigenlijk niet.” Het was een echte bizarre ervaring.

5: Lees je zelf ook veel? En zo ja wat lees jezelf graag?

5: Do you read yourself? If yes, what do you like to read?

Absolutely, although my busy schedule means I’m behind on my to-read list, it’s hard for me to stay current. And I read all over the place. I still read romance and I read suspense. I like stories with strong characters and I like stories where there’s closure at the end. And I like stories where there’s hope.

Absoluut, al loop ik door mijn drukke schema achter met mijn nog-te-lezen-lijst. Het is lastig om actueel te blijven. En ik lees van alles, ik lees nog steeds romans maar ook thrillers. Ik hou van verhalen met sterke personages en een duidelijk afgerond einde. Ook hou ik van verhalen met hoop.

6: Hoe vinden we je schrijvend? In complete rust of met een muziekje? Kopje thee of met een glaasje wijn?

6: If you‘re writing how should we picture you? In complete silence or some background music? Tea or wine on the desk?

I like to write first thing in the morning, armed with a giant mug of coffee and a cat to warm my lap. I’m always trying to get a certain number of scenes done each week. Sometimes that means writing a few hours a day. Sometimes that means writing ten hours a day. It depends on how fast the hamster is turning the wheel in my brain.

If I’m stuck, I go for a walk in the woods. Driving is also good for inspiration.

Ik hou er van om ’s morgens vroeg gelijk te gaan schrijven, gewapend met een grote kop koffie en de kat als dekentje op mijn schoot. Ik probeer altijd een bepaald aantal scènes af te krijgen per week. Soms betekent dat een paar uur schrijven per dag, maar soms betekent dat tien uur schijven per dag. Het ligt er aan hoe snel dat hamstertje in zijn rad rondrent in mijn hoofd.

Als ik vast kom te zitten ga ik wandelen in het bos. Al kan een stuk autorijden ook goed zijn voor de inspiratie.

7: In Vind haar blijft Flora’s geheim bijna tot het eind geheim, hoe lastig is het die spanning op te bouwen?

7: In Find her, Flora’s secret stays a secret almost up to the end, how difficult is it to build that tension?

I think the suspense has a lot to do with the tense Flora is written in. Flora was written in the present tense because that’s how she’s dealing with the world. Everything’s immediate; it’s urgent. Everything’s a crisis for her. Psychologically, she’s in a hypersensitive place. I wrote her narration in the first person because it’s the most intimate experience for the reader. The reader is inside the narrator’s mind.

Ik denk dat de spanning veel te maken heeft met de manier waarop Flora’s verhaal is geschreven. Flora is geschreven in de tegenwoordige tijd, want dat is hoe ze met de wereld omgaat. Alles is onmiddellijk; het is noodzaak. Alles is een crisis voor haar. Psychologisch gezien is ze in een overgevoelige plek. Ik schreef haar verhaal in de eerste persoon omdat het de meest intieme ervaring voor de lezer is. De lezer is binnen in de personages gedachten.

8: Flora heeft in Vind haar veel verstand van gevechtstechnieken en dergelijke. Welke speciale informatiebronnen heb je daarvoor geraadpleegd bij bijvoorbeeld de politie?

8: Also, Flora has a lot of knowledge in martial arts and things like that in Find Her. What kind of sources did you use to gain information about these subjects? At a police department, somewhere else maybe?

I spend about 3 months on research for one book; I try to talk to as many people involved as possible, detectives, SWAT teams, FBI officers, Martial Arts professionals etc. I do a great deal of research before I write in order to have a good understanding of the concepts and procedures I’ll use in the novel. The research opportunities are actually one of the things I love best about writing. The opportunity to be able to actually see a SWAT team train, to learn things like how to actually use a Taser, to go to the FBI Academy, make this job so much fun.

Ik besteed ongeveer 3 maanden aan onderzoek voor een boek; Ik probeer te praten met zoveel mogelijk betrokken personen; detectives, SWAT-teams, FBI-agenten, professionals op het gebied van gevechtstechnieken enz. Ik doe behoorlijk veel onderzoek voordat ik schrijf om een goed begrip te hebben van de concepten en procedures die ik zal gebruiken in de roman. De mogelijkheden tot onderzoek zijn een van de dingen waar ik het meest van hou m.b.t. het schrijven. De kans om echt een SWAT-team aan het trainen te zien, om dingen te leren zoals hoe je een Taser moet gebruiken, om naar de FBI Academy te gaan, dat maakt deze baan zo gaaf.

LisaGardner

Wat vonden wij het onwijs leuk om wat meer te weten te komen over Lisa!

En dan nu…. Wil jij Vind haar ook in jouw boekenkast?? Duhhh 😛

Reageer dan onder deze post in onze Facebookgroep

Samenlezenisleuker

met je mooiste boekenkast foto. Heb je geen boekenkast? Plaats dan je droomboekenkast.

Zaterdag 16 september maken we de gelukkige winnaar bekend, toitoitoi allemaal!

Over Vind haar:

Vijf jaar nadat Flora Dane bevrijd is uit handen van de man die haar maandenlang in een kist gevangen hield, wordt ze beschuldigd van moord.

D.D. Warren doet onderzoek naar de zaak en komt erachter dat Flora al eerder wraak heeft genomen op potentiële verkrachters en aanranders. Is ze slachtoffer of dader, en hoe kan het dat ze zo goed op de hoogte is van andere ontvoeringszaken en overlevingstechnieken? Wanneer Flora plotseling zelf verdwijnt, komt D.D. Warren op het spoor van een dader die er alles aan zal doen om Flora deze keer niet te laten ontsnappen.

“Wees voorzichtig met wat je wenst, vooral als je niets anders bent dan een dom meisje dat gevangenzit in een kist met de afmetingen van een doodkist.”

Samen praten met: Liesbeth Jochemsen

liesbeth

Via Nienke Pool kwamen wij in contact met Liesbeth Jochemsen, auteur van De verdwenen prinses van Geografie welke zij uitgaf in augustus 2016. Toen als self-pubber maar dit jaar werkt ze voor haar nieuwste boek Het goud van de Gelaarsde Kat samen met Godijn Publishing en het initiatief BOEK10. Tijd om wat vragen te stellen natuurlijk!

Het interview:

1: Wie is Liesbeth? Kan je jezelf voorstellen in 3 zinnen?

Mijn naam is Liesbeth Jochemsen, geboren in Zeist in 1987, getrouwd, werkt als laborant en woonachtig in Olst. Ik hou van schrijven (dûh) en lees graag historische romans en fantasy. Ik kan goed alleen zijn, wat ook van pas komt tijdens het schrijven, aangezien ik van teveel achtergrondlawaai raak afgeleid.

2: Waar komt de liefde voor het schrijven vandaan?

Nog voordat ik kon lezen en schrijven, verzon ik al verhaaltjes. Toen ik op school leerde dat meerdere letters achter elkaar een woord vormen, meerdere woorden achter elkaar een zin en wat je daar allemaal mee kunt doen, wist ik dat ik later schrijver wilde worden. Het is denk ik iets dat altijd in mij heeft gezeten. In de loop der jaren wilde ik van alles worden, van archeoloog tot de journalistiek, maar de wens om te schrijven is altijd gebleven. Toen ik naar de middelbare school ging wilde ik maar 1 ding: schrijver worden. En bij de overgang naar het MBO was dat niet veranderd. Omdat ik destijds pas 15 was en tussen jaren vaak pas vanaf 17 jaar waren, en ik geen idee had wat ik dan wilde worden, werd het nog best lastig om wat anders te vinden.

Schrijven is iets dat ik altijd ben blijven doen en ik heb thuis schriften en mappen vol met korte en langere verhalen, sommigen van 2 A5-jes vol met hanenpoten en spelfouten, anderen uitgetypt van zo’n 50 bladzijden en alles ertussen.

3: Je tweede boek komt bijna uit. Is dat net zo spannend als het eerste boek?

Ik voel me enorm trots dat mijn tweede boek, Het goud van de Gelaarsde Kat, op 9 december uitkomt. Dit boek is een los te lezen vervolg op mijn eerste boek. Het is voor het eerst dat een boek van mij bij een reguliere uitgeverij uitkomt, en dat is echt een droom die uitkomt! Omdat mijn eerste boek, De verdwenen prinses van Geografie, is uitgebracht via een POD- uitgever (Printing On Demand, een boek wordt pas gedrukt als het verkocht is en je moet alles zelf doen) is het niet echt met elkaar te vergelijken. Mijn eerste boek had ik af, ik publiceerde het en deed (en doe nog steeds) zelf de promotie. Voor mijn tweede boek heb ik al een lijst met aandachtspunten gekregen wat betreft spelling, taalgebruik en interpunctie en daarna moet de eindredactie nog … Omdat ditmaal de uitgever veel voor mij doet, ook wat betreft promotie, is dit weer heel anders. Ik denk al met al dat het de tweede keer spannender is, maar dan vooral omdat ik voor het eerst bij een reguliere uitgever zit en ik soms nog steeds niet kan geloven dat het echt waar is.

4: Wie of wat inspireert je tijdens het schrijven?

Mijn grootste inspiratie tijdens het schrijven zijn sprookjes. De verdwenen prinses van Geografie is bijvoorbeeld gebaseerd op het verhaal van Doornroosje en in Het goud van de Gelaarsde Kat komen ook weer tal van sprookjes voor. Daarnaast laat ik me soms ook inspireren door mythen en legenden.

de verdwenen prinses

5: Je eerste boek is Fantasy, lees je dat zelf ook graag? Zou je ook een ander genre willen schrijven?

Zelf lees ik voornamelijk historische fictie en fantasy, maar daarnaast lees ik ook feelgood romans, oorlogsboeken, waargebeurde verhalen (liefst met happy end) en historische biografieën. Eigenlijk lees ik alles wel, alleen thrillers hou ik niet zo van. Het lijkt me ook leuk om een keer historische fictie te schrijven, hoewel je daar natuurlijk goed onderzoek voor moet doen en dat wat lastig wordt met een fulltime baan. Bij fantasy kan je lekker alles zelf verzinnen, al moet je wel opletten dat alles geloofwaardig blijft en je jezelf niet gaat tegenspreken. Maar dat geldt denk ik voor elk verhaal.

6: Hoe is de samenwerking met BOEK10 tot stand gekomen?

Via Facebook was ik al verschillende keren in aanraking gekomen met BOEK10 van Godijn Publishing. Het leek me ontzettend leuk en gaaf om daaraan mee te mogen doen. Op hun website staat dat je manuscript gereed moet zijn voor eindredactie en minimaal 60.000 woorden moet tellen. Op dat moment moest ik nog ongeveer een derde van Het goud van de Gelaarsde Kat schrijven en zat ik pas aan de 45 000 woorden. Ik verwachtte niet dat ik die 60 000 zou halen, hoewel het mij geregeld overkomt dat ik voor een nieuw hoofdstuk tekst heb voor een halve bladzijde, wat uiteindelijk soms wel 10 bladzijden wordt. Ik besloot om eerst verder te schrijven, eerlijk gezegd ook een beetje uit spanning. Maar BOEK10 bleef lokken en uiteindelijk heb ik Godijn Publishing een mailtje gestuurd met de vraag of ik mee kon doen met de editie van het najaar 2017 en wat daarvan de deadline was. Binnen enkele dagen moest ik een beslissing nemen en daarna had ik enkele weken om Het goud van de Gelaarsde Kat af te schrijven, wat uiteindelijk gelukt is.

7: In De verdwenen prinses van Geografie gebruik je een soort “eigen” taal, Emme en Eppe (moeder en vader), hoe kom je daar op?

De ik-persoon uit De verdwenen prinses van Geografie, heeft het vaak over haar moeder. Ik vond “mijn moeder” of “mamma” een beetje kinderlijk en heb gezocht naar een alternatief. Via Google Translate heb ik zowel “moeder”als “mamma” vertaald in tig talen. Uiteindelijk zag ik een vertaling die “emme” luidde. Vraag me niet welke taal dat was, dat ben ik vergeten. Emme werd toen mamma/ moeder in mijn boek. Omdat in emme de m van mamma zit, besloot ik dat eppe, met de p van pappa, dan pappa/ vader moest betekenen. En een samenvoeging van die twee, empe, werd dus ouder. Zet overal een s achter en je krijgt het meervoud en met bijvoorbeeld groot ervoor krijg je een grootemme oftewel grootmoeder. Verder spreken mijn personages gewoon Nederlands, dat is wel zo makkelijk.

8: Je schrijft in de samenvatting op Hebban dat jezelf de prinses van topografie bent. Wat vind je leuk aan topografie?

Deze vraag snap ik niet helemaal. De samenvatting op Hebban is geschreven vanuit het ik-perspectief van de hoofdpersoon. Dit ben ik dus niet zelf, maar het is prinses Dorarosa. Ik weet niet of ik met haar wil ruilen, lees De verdwenen prinses van Geografie maar en beslis zelf of je dat wel of niet ziet zitten.

Ik denk niet dat Dorarosa erg van Topografie houdt, waarom niet kan ik hier niet zeggen.

Ik ben nooit goed geweest in topografie en ben nog steeds niet goed in kaart lezen.

In mijn boeken zijn Topografie en Geografie trouwens landen. Ik was op zoek naar twee namen voor twee buurlanden, toen ik een programma op tv zag. Hierin moest iemand topografische vragen beantwoorden, waarbij de deelnemer steeds geen idee had van waar iets lag. Op een gegeven moment vroeg iemand haar: “jij weet ook niets van topografie, hè?” Waarop zij antwoordde: “Topografie? Is dat een land?” Op dat moment had ik mijn eerste naam voor een land. De naam Geografie vond ik daar goed bij passen en dat werd de naam voor het andere land.

Wie interesse heeft in een (gesigneerd) exemplaar van De verdwenen prinses van Geografie, mag mij een pb sturen. En ook als je alvast een (gesigneerd) exemplaar van Het goud van de Gelaarsde Kat wil bestellen. Wist je trouwens dat je bij de boeklancering daarvan aanwezig kunt zijn? Zie http://www.godijnpublishing.nl/galerij-en-webshop/toegangsbewijzen/boek10-2017-9-december/ voor meer info.

Ik wens iedereen veel leesplezier.

De interviewer was een beetje een waailap en had de samenvatting op Hebban verkeerd begrepen.  Maar gelukkig geeft Liesbeth een duidelijke uitleg en weten we hoe het zit. Natuurlijk willen we Liesbeth bedanken voor haar tijd.

Ennnnn binnenkort komt er nog meer leuks aan dankzij Liesbeth met betrekking tot De Verdwenen prinses van Geografie……. So stay tuned!!

Over De verdwenen prinses van Geografie:

Hoi,

Ik ben Alice. Onlangs vond ik een brief van mijn emme, dat betekent moeder in onze taal. Zij was prinses van ons vroegere buurland. Toen ze, als gevolg van een vloek, na honderd jaar slapen wakker werd, was alles anders. Met hulp van prins Hamlet probeert zij met een andere identiteit een nieuw bestaan op te bouwen. Wanneer hij ontdekt dat zij zwanger is, stuurt hij haar weg. Ze komt bij de zeven zussen terecht, waar ze mijn eppe, dat betekent vader, ontmoet. Hij is ook slachtoffer van een vloek. Om hem te bevrijden moet ze haar ware identiteit bekend maken. Voor velen is de verdwenen prinses van Geografie slechts een legende. Maar anderen hebben wellicht nog wraakgevoelens vanwege de gevolgen die haar verdwijning had. En wil prins Hamlet wel dat mijn eppe weer normaal wordt?

Hoe het allemaal is afgelopen lees je in dit boek, waarin ikzelf ook een belangrijke rol speel.

Groetjes van Alice Trijntje Jacoba,

prinses van Topografie.