Karin las: De Greenwood moordenaar-Diana van Hal****

DeGreenwoodmoordenaar

Met dank aan Diana van Hal voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Diana van Hal

Serie: Bennet & Rowley deel 3

Uitgever: Verba Montem

Aantal pagina’s : 282

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum : juli 2018

Over de auteur:

Diana van Hal is het pseudoniem van de Nederlandse thrillerauteur Diana Ruwaard (Amsterdam, 1980). In november 2015 debuteerde zij met de thriller De verzamelaar. Een tweede deel kon niet uitblijven en eind 2016 volgde: Bloeden zal je, wederom met DNA-analist Jennifer Rowley en rechercheur moordzaken Spencer Bennet. De Greenwood moordenaar, het derde deel in deze reeks verscheen begin juli.

( Bron: www.dianavanhal.com )

Achterflap:

Na jaren van terreur neemt DNA-analist Jennifer Rowley het heft in eigen handen en vecht terug tegen de psychopaat die zijn tanden in haar heeft gezet. Waarom moet de Greenwood moordenaar juist haar hebben? Wie waren zijn vorige slachtoffers en wat hadden zij gemeen met Jennifer? Dankzij hulp uit een onverwachte hoek stuit ze op een nieuwe aanwijzing. Maar dan verdwijnt ze…

In de zoektocht naar Jennifer kan het team, onder leiding van rechercheur Spencer Bennet, niemand vertrouwen. De afdeling moordzaken heeft een lek binnen zijn gelederen. Een nieuwe partner compliceert de zaak nog meer. Bennet is de wanhoop nabij en heeft al zijn kracht nodig om er niet zelf aan onderdoor te gaan.

Aanwijzingen lopen uit op niets. De tijd dringt. Ze vrezen terecht voor Jennifers leven. Waar is ze gebleven? En wat heeft haar verleden hiermee te maken? Na een bloedstollend en intensief onderzoek hebben ze een verdachte in hechtenis. Brengt hij ze dichter bij de oplossing voor het te laat is?

Mening:

Bennet & Rowley, ik ken ze uiteraard uit de vorige twee delen en ik ben gloedjenieuwsgierig wat De Greenwood moordenaar gaat brengen! Het begint weer spannend, wat een tof intro en het is vanaf nu in het verhaal gebeiteld zitten.

Het verhaal zelf zit dan ook gewoon weer zo prima in elkaar. Het is spannend, de innemende personages zijn pakkend en naast ontvoering, moord en onderzoek doet Diana waar ik op gehoopt had. Zowel Jennifer als Spencer gaan een enorme ontwikkeling door en hoe! Dat is nu die fijne rode draad die ik graag in een serie ervaar. Op zichzelf staand te lezen, het verhaal zo anders weer, maar je wil van je favorieten gewoon geen boek missen.

Diana start de hoofdstukken met het aangeven van de dagen, van de tijdstippen, en ik hou daar ontzettend van. Zeker als alles tot in de puntjes klopt, het schept dan die extra dimensie tijdens het lezen. Een extra dimensie in een verhaal waar het plot klinkt als een klok. Het zijn de meerdere lijnen en hoe het privéleven fantastisch verweven wordt in een afschuwelijk verhaal,  wat mij dan die heerlijke leesuren bezorgt. Had ik de geheimen die onthuld worden al genoemd? Man wat gaaf.

Het einde zelf brengt een brede grijns. Ja, dit verhaal is op hele toffe en knappe wijze afgerond. En ja, daar komt ze hoor, het laatste stukje, daar ga ik mooi niet in mee en ik hoop wederom op een voortborduursel in een nieuwe thriller!

Conclusie:

Vier sterren voor De Greenwood moordenaar.

Karin Meinen.

Advertenties

Jac las: Dark Matter – Blake Crouch***

Dark

Parallelle werelden zijn een bekend begrip in de SF-wereld.

Blake Crouch gooit er een quasi wetenschappelijk sausje tegenaan om het verschijnsel van het multiversum te verklaren. En wel met behulp van de kwantummechanica.
Het gaat dan om verklaringen in de trant van: ‘Supergeleidende kwantumbits die geïntegreerd zijn met een serie resonatoren die in staat zijn om simultane toestanden als vibraties te registreren.’ Als verstandige lezer moet je hier maar gauw overheen lezen.

De onwaarschijnlijke tegenstrijdigheden, voortvloeiend uit het thema, worden door Crouch gebruikt om de lezer in een redelijk verhaal te trekken. Redelijk, maar met een hoog imponeergehalte door het gebruik van niet bestaande woorden:  decohereren ??? En rare zinnen: ‘Ons levensbloed is volledig en absoluut te vertrouwen.’ Levensbloed???

Soms had ik de indruk dat Lafayette Ronald Hubbard aan het woord was – ‘Een mens in superpositie brengen – , een productieve en controversiële Amerikaanse schrijver en oprichter van Scientology. Op een bepaald moment viel het kwartje. Dark Matter is een zwakke, hedendaagse versie van De Tijdmachine. De waarschijnlijk eerste echte sciencefictionroman. Van de Britse schrijver Herbert George Wells uit 1895. Een aantal keren verfilmd en inspiratiebron voor velen (https://nl.m.wikipedia.org/wiki/De_Tijdmachine)

Bij H. G. Wells nam de tijdreiziger plaats in een imposante zetel, en haalde de hendel over die hem naar een van tevoren ingestelde datum bracht. Daar kun je anno 2018 niet meer mee aankomen. Crouch bedacht een technologische oplossing, meer passend bij deze tijd.

Hoe moeten we dit boek beschouwen? Als een mislukte sciencefiction roman of een geslaagde thriller?  Dat is te veel eer voor Blake Crouch, die misschien wel te goed naar Philip K. Dick gekeken heeft. Het barst van de typische Philip K. Dick thema ’s in dit boek zoals de tijd paradox, de onbetrouwbare werkelijkheid en de identiteitscrisis: ben ik wie ik denk te zijn?. Een redelijke thriller en een achterhaalde SF roman lijken mij meer op z’n plaats.

Al met al drie sterren, met name door de bloedstollende momenten.

Jac Claasen.

Corina las: Gespleten – Karin Slaughter***1/2

Gespleten

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Slaughter

Uitgever: HarperCollins

Originele titel: Pieces of Her

Vertaling: Ineke Lenting

Aantal pagina’s: 496

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 12 juni 2018

Over de auteur:

Internationaal bestsellerauteur Karin Slaughter is een van ’s werelds meest gewaardeerde schrijvers. Haar weergaloze thrillers zijn in 33 talen verschenen, en wereldwijd zijn er meer dan 30 miljoen exemplaren van verkocht. Karin Slaughter baseert haar boeken altijd op waargebeurde misdaden, waarbij het haar meer gaat om het motief dan om de misdaad zelf. Ze grijpt de kans die ze als auteur heeft om lastige thema’s aan de kaak te stellen. Geweld tegen vrouwen speelt een belangrijke rol in haar oeuvre.

( Bron: www.harpercollins.nl )

De achterflap:

Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag in een bloedbad verandert, ziet Andrea een heel andere kant van haar. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea.

Dan blijkt dat Laura zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam, en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is. Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En hoe kun je iemand nog vertrouwen die een leugenaar, of erger, blijkt te zijn?

Mening:

Het begin is zoals we van Slaughter gewend zijn. Bam, pracht proloog! Je zit er meteen in en vraagt je af hoe en waarom Laura zo reageert. Daarna valt het verhaal een beetje stil, het gaat langzaam en ik vraag me af of ik wel echt een Slaughter lees. Maar dan is daar opeens een twist en denk ik: ooooow ja she is back. 

Via flashbacks naar 1986 leer je Laura vooral goed kennen. Andrea is ook wel goed uitgewerkt, maar ze verandert wel in moordend tempo qua karakter, wat me een beetje stoort. Het komt wat ongeloofwaardig over en dat ben ik niet gewend van Slaughter. 

Op het einde wordt het dan toch weer even spannend en zit je weer ouderwets aan je boek gekluisterd, maar het einde vind ik dan weer een beetje vreemd over komen. Al met al ben ik een beetje teleurgesteld. Ja, er is een goed verhaal, beeldend en met de nodige mooie spannende twist geschreven, maar ik heb ook bij gedeeltes moeten worstelen omdat het langdradig werd. Psychologisch zit het ijzersterk in elkaar, maar in mijn ogen was het net niet des Slaughters. 

 Drie en halve sterren voor Gespleten

 Corina Nieuwenhuis.

Jac las: 22-11-1963 – Stephen King****

22 11 King

22-11-1963 is niet het boeiende epos geworden wat ik verwacht had.

‘I met a gin-soaked queen in Memphis, she tried to take me upstairs for a ride’

Oh sufferd!, oh grote sufferd! Wie slaat er nu zulke onzin uit. Met zo’n mooie vrouw in de buurt.

De relatie tussen SK en ondergetekende is altijd een ongelukkige geweest. Daar waren een paar redenen voor. Op de eerste en belangrijkste plaats: geen enkel boek van SK kon mij boeien. Carrie ging nog wel, alhoewel de film was – zeer uitzonderlijk-  beter dan het boek , maar toen volgden een aantal matige boeken:  Bezeten stad, De Shining, Cujo en Christine. Na 100 bladzijden van  Het heb ik SK in de boeien geslagen en opgeborgen in een vochtige kelder, voorzien van een degelijke eikenhouten deur met een groot, roestig slot er op en voorzien van een clownsmasker met een grote, vette, rode neus.

Daar komt bij dat ik horror een zielloos genre vind, en het gebruik van het bovennatuurlijke kwaad geen enkele indruk maakt. De duivel, beëlzebub en andere kwaadaardige demonen bestaan niet, en zijn uitingen van religieus fanatisme. Je moet de wereld niet moeilijker maken dan ze is. Alhoewel sommige voedingsfanatici, die het best als gifmengster kunnen worden getypeerd, daar anders over denken.

Terug naar 22-11-1963. Grosso modo zijn drie delen te onderscheiden. De eerste 250 pagina’s zijn als een road movie met weergaloze stukken proza die je meenemen naar een tijd, eind jaren vijftig en begin jaren zestig,  waar niet alles beter was, maar waar onbevangenheid en hulpvaardigheid normale zaken voor de doorsnee burger waren. De romp van het verhaal omvat 400 bladzijden, en vooral bestaande uit  een mix  van Joop ter Heul’s HBS tijd, Grease en Saturday night fever. Sandy (Grease) en Sadie lijken qua namen teveel op elkaar om het geen toeval te laten lijken. Het is middelbare school romantiek. Ik wil niet over romantiek lezen. Dat is toch meer iets voor de praktijk. SK is  geroutineerd auteur en neemt zijn toevlucht tot hulpmiddelen, en gooit er wat romantiek en sentiment tegen aan. Dat betekent honderden pagina’s lang een huis, tuin en keuken roman die hoogstens interessant is maar niet echt boeit. De laatste 200 bladzijden, de aanloop naar de ontknoping en vooral het vervolg daarop, zijn van grote klasse en laten zien hoe goed SK kan schrijven, daarbij tergend langzaam de spanning opdrijvend waarbij de lezer het boek niet los kan laten. Wat jammer van die laatste, overbodige, tien bladzijden.

Het verhaal:

King heeft zijn verhaal opgehangen aan een wat … als scenario. De wat… als scenario’s zijn of oersaai ( bedrijfseconomische modellen) of buitengewoon speculatief en spannend. Wat als de Nazi’s WOII hadden gewonnen of Jozef en Maria geen date hadden gehad?

SK stuurt Jake Epping en zijn alter ego George T. Amberson als een moderne professor Barabas terug in de tijd. Wat als hij er in slaagt om de aanslag op John Fitzgerald Kennedy te verijdelen? Dat rommelen in de tijd gaat niet zomaar. Er zijn dilemma’s en de tijd biedt weerstand. Daarnaast is er het vlindereffect. Mooi verwerkt in het verhaal.
SK is een fijne schrijver. Zijn betoog leest als een lier, hij schrijft in Algemeen Begrijpelijk Nederlands en wel zodanig dat je een zin nooit voor een tweede keer hoeft te lezen. Bovendien verstaat hij de kunst om honderden kleine details, honderden kleine verhaaltjes  in zijn verhaal te stoppen, grappige, boeiende of ontroerende details die een geromantiseerde kijk op de Amerikaanse maatschappij van die tijd geven. Het verhaal is uitmuntend gedocumenteerd. En daar houden we van.

Met zijn 879 pagina’s is dit toch gauw 20 -25 uur lezen. Het is natuurlijk onmogelijk om de spanningsboog gedurende deze tijd in stand te houden. Het leukste is de telefoon binnen handbereik te hebben en de talloze  verwijzingen naar onbekende Amerikaanse personen, feiten en plaatsen te checken.

  • Iemand ooit gehoord van Weegee en Diane Arbus?
  • Of hoe een Plymouth fury er uit ziet?
  • Of de foto van Lee Harvey Oswald met zijn geweer, een Mannlicher-Carcano van het postorderbedrijf voor het raam waar Aberson woont?
  • Of de verbazingwekkend mooie Marina Oswald –Prusakova gezien?
  • Of de Veronica – bad girl – Lake’s haarstijl bewonderd?
  • Het deed m’n hart goed als Doug Sam met z’n grote mond (letterlijk) genoemd wordt met ‘She’s about a mover’.

James Ellroy heeft het anders aangepakt. JFK ging eraan in Amerikaans riool, MLK en RFK in Zes ruggen, beide titels maken deel uit van de onvergetelijk rauwe Underworld USA trilogie. Het verschil in thematiek, aanpak en schrijfstijl is onvergelijkbaar.  De Underworld USA trilogie heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt, bij 22-11-1963 is dat niet het geval.

Komt het ooit goed tussen SK en ondergetekende?
Ik ga nog een ultieme poging wagen. In het najaar.

Inmiddels ligt De Buitenstaander klaar.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Samen praten met: Lisa Wingate van Kinderen van de rivier!

LisaWingate

 

Onze Karin las, met dank aan Ambo|Anthos uitgevers, een tijdje geleden het meer dan mooie Kinderen van de rivier van Lisa Wingate.  Gemist? Dat kan gebeuren. Voor de recensie klik even deze link:

Karin las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

En ook nu hadden wij dankzij de stoute schoenen c.q. klompen c.q. slippers weer de mazzel dat wij deze auteur wat vragen mochten stellen, dus lees met ons mee!

 

Het interview:

1: You’re a journalist AND an author of multiple nominated books. Kinderen van de rivier won a Goodreads Choice Award for best historic fiction. How and why did you start writing books?

I’ve loved to write for as long as I can remember.  My older brother was a good writer, and when you’re the youngest in the family, you want to do what the older kids do. When he won a school award for his poem, The Bee Went Under the Sea, I was so impressed by his literary brilliance (and the blue ribbon) that I immediately went to my bedroom and created my first book, The Story of a Dog Named Frisky.  Frisky’s tale was cleverly illustrated and published on manila paper in multiple editions which sold very well in the grandparent market.

A special first grade teacher, Mrs. Krackhardt, put the idea if being a real writer into my head.  She found me writing a story one day at indoor recess, and she took the time to stop and read it.  When she was finished, she tapped the pages on the desk to straighten them, looked at me over the top and said, “You are a wonderful writer!”  That was a defining moment for me.  In my mind, I was a writer. When your first grade teacher tells you that you can do something, you believe it.

1: Je bent journalist EN een auteur van verschillende genomineerde boeken. Kinderen van de rivier won de Goodreads Choice Awards voor beste historische fictie. Hoe en waarom begon je met het schrijven van boeken?

Zo lang ik me kan herinneren hou ik van schrijven. Mijn oudste broer was een goede schrijver en als je de jongste bent, wil je niets liever dan dat doen wat de oudere kinderen doen. Toen hij op school een prijs won voor zijn gedicht The Bee Went Under the Sea was ik zo onder de indruk van zijn briljante schrijven (en het blauwe lintje) dat ik gelijk naar mijn slaapkamer ging om mijn eerste boek The story of a Dog Named Frisky te schrijven. Frisky’s verhaal was prachtig geïllustreerd en uitgegeven op manilla papier op verschillende manieren en werd goed verkocht onder de opa’s en oma’s.

Dankzij een bijzondere lerares op de lagere school kreeg ik het idee dat ik echt een schrijver kon worden. Ze zag me aan een verhaal schrijven tijdens een pauze en ze nam de tijd om even te stoppen en het te lezen. Toen ze het uit had, maakte ze een mooie stapel van de papieren, keek naar me en zei : “Je bent een geweldige schrijfster!” Dat was een heel belangrijk moment voor mij. In gedachten was ik een schrijfster. Als je lagere schooljuf je vertelt dat je iets kan, dan geloof je dat.

2: Kinderen van de rivier is based on a true story. Why did you want to tell this specific story?

I was up late one night working on materials for a different story and had the TV playing in the background for company. A rerun of the Investigation Discovery: Dangerous Women cycled through at about two in the morning. I looked up and saw images of an old mansion. The front room was filled with bassinettes and babies. There were crying babies, laughing babies, babies who were red-cheeked and sweaty-faced and sickly looking. I tuned in and immediately became fascinated by the bizarre, tragic, and startling history of Georgia Tann and her Memphis branch of the Tennessee Children’s Home Society. One of the most shocking things about the story was how recent it was. Georgia Tann and her childrens home operated from the 1920s through 1950. After watching the segment, I literally could not clear the images from my mind. I couldn’t stop wondering about the thousands of children who had been victimized by Georgia’s system, who had been brokered in adoptions for profit.

What became of them? Where were they now?

Before We Were Yours was an effort to answer those questions. Yes, it’s fiction. Rill and her four siblings, growing up on their family’s shantyboat in the Mississippi River were figments of my imagination. But in a way, they existed. In a way, they are any one and every one of these children, taken from their families, torn from their lives with no explanation or understanding of what was happening, and deposited into an unregulated, unfit, and politically corrupt system that operated not based on child welfare, but on profit. Those were the stories I wanted to tell––the stories told in the smallest voices or never told at all.

2: Kinderen van de rivier is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Waarom wilde je juist dit specifieke verhaal vertellen?

Ik was laat aan het werk voor research voor een ander verhaal en de tv stond aan op de achtergrond. Een herhaling van Investigation Discovery: Dangerous Women kwam langs zo rond twee uur ‘s nachts. De voorste kamer was vol met verlaten baby’s. Er waren huilende, lachende baby’s, baby’s met rode wangetjes, met lieve gezichtjes en ziekelijke baby’s. Ik bleef kijken en werd gefascineerd door de bizarre, tragische historie van Georgia Tann en haar Memphis branch of the Tennessee Children’s Home Society. Vooral het gegeven dat het nog zo recent was vond ik schokkend. Georgia Tann en haar kindertehuis waren open van 1920 tot in 1950. Na het kijken van deze aflevering, kon ik letterlijk de beelden niet uit mijn hoofd krijgen. Ik bleef mij maar afvragen wat er gebeurd was met de duizenden kinderen die slachtoffer waren geworden van Georgia’s systeem. Zij die ter adoptie werden gegeven voor winst.

Wat was er met hun gebeurd? Waar zijn ze nu?

Kinderen van de rivier was een poging om antwoorden te geven op deze vragen. Ja, het is fictie. Rill en haar familie, opgroeiend op hun “shantyboat” aan de Mississippi rivier komen volledig uit mijn fantasie. Maar eigenlijk bestaan ze toch wel. Eigenlijk staan ze symbool voor al deze kinderen die van hun families weg werden getrokken, uit hun eigen levens werden getrokken zonder enige uitleg of begrip van wat er gebeurde en werden ze in een ongereguleerd, niet passend en corrupt politiek systeem gestopt dat winst als prioriteit had, ten koste van het welzijn van deze kinderen. En dat waren juist de verhalen die ik wou vertellen––de verhalen verteld vanuit de kleinste stemmen, of überhaupt nooit verteld zijn.

3: Is there another story or subject you just have to write a book about?

Every story starts with some sort of catalyst, a little spark that fires off unexpectedly on a day that seemed ordinary enough before. I never know what that spark will be, but I have a drawer in my office literally filled with notes scrawled on scraps of paper—ideas that may one day grow into stories. People ask me if I think I’ll ever run out of ideas. It’s more likely the reverse. I’ll run out of time to write and there will still be a drawer full of story sparks waiting to be tossed into fresh tinder and fanned with the winds of imagination.

3: Is er nog een ander verhaal of onderwerp waar je gewoon een boek over “moet” schrijven?

Elk verhaal begint met soort van katalysator, een klein vuurtje wat opvonkt op een, zo het lijkt, gewone doodsaaie dag. Ik weet nooit wanneer het vuurtje oplaait, maar ik heb een lade vol met briefjes volgekrabbeld met aantekeningen— ideeën die misschien ooit een verhaal worden. Mensen vragen mij wel eens of ik denk dat ik ooit zonder ideeën zal komen te zitten. Het is eerder het tegenovergestelde. Ik komt tijd tekort om te schrijven en de lade zal altijd vol zitten met kleine vuurtjes op papier die wachten op wat zuurstof, vervliegend in de wind van mijn fantasie.

4: If you‘re writing how should we picture you? In complete silence or with some background music?

I can (and do) write anywhere, anytime, with any amount of ongoing commotion around me.  I write on a laptop and sometimes even by dictation on my iphone, so I’m portable.  I don’t require quiet, or soft colors on the walls, or calm surroundings.  I write from life, and about life, and pretty much while life is going on around me. In my early authoring years, I hurried to pound out pages while babies and toddlers had their naptimes.  Years later, I wrote while sitting on the sidelines at sports practices and waiting in school carpool lines.

Now, with our brood grown and out of the house, I sit down to write while drinking my coffee first thing in the morning.  I hear the cadence of the words like music, and when I’m really into a story, everything else fades away. Life has changed, my surroundings have changed, the demands of life are different than they once were, but the joy of being lost in a story remains.

4: Als je aan het schrijven bent, hoe vinden we je dan? In complete stilte of met een beetje achtergrond muziek?

Ik kan (en dat doe ik dus ook) overal en altijd schrijven, maakt niet uit hoeveel geluiden om me heen. Ik schrijf op mijn laptop en soms spreek ik ook in op mijn iPhone, dus ook onderweg kan ik “schrijven”. Ik hoef dus geen stilte of rustgevende kleuren op de muur, of een rustige omgeving. Ik schrijf vanuit het leven, over het leven, en zo ongeveer terwijl het leven om me heen gebeurt. Toen ik net schreef, schreef ik zoveel mogelijk terwijl de baby’s en peuters hun middagslaapje deden. Jaren later schreef ik tijdens sporttraining op de tribune en tijdens het wachten bij het ophalen van school. Nu de kinderen uit huis zijn zit ik te schrijven in de ochtend met mijn koffie. Ik voel het ritme van de woorden alsof het muziek is, en als ik echt in een verhaal zit, valt alles om me heen weg. Het leven is veranderd, net als mijn omgeving en de eisen die het leven stelt zijn anders dan hiervoor, maar het geluk van me verliezen in een verhaal is hetzelfde gebleven.

 

Kinderenvanderivier

5: Can we expect a new book? If yes, could you tell us something about it?

Yes, of course! I’m always writing that next story. I’m working on edits for the the next book this summer. It is also a dual timeframe story and about an interesting bit of history, which I can’t reveal yet. No date has been set for the publication and the title is being discussed, so there isn’t a lot to tell yet.

5: Kunnen we al een nieuw boek verwachten? Indien ja, kun je ons daar al iets over vertellen?

Ja natuurlijk! Ik ben altijd een volgend verhaal aan het schrijven. Ik ben bezig met de bewerkingen van het volgende boek deze zomer. Het is weer een verhaal in twee tijdsvlakken en heeft een interessant stuk geschiedenis in zich, waar ik nog niets over kan zeggen. De release datum staat nog niet vast en ook over de titel wordt nog gediscussieerd, dus echt veel valt er nog niet te vertellen.

6: If we could take a look at your bookshelf, what will we find? Do you have an all-time favorite?

I’ve been a fan of Mark Twain since childhood and, indeed, you’ll find parallels between Before We Were Yours and Huckleberry Finn. Another favorite, always dear to my heart was a somewhat tattered copy of Little House on the Prairie. I never actually owned it, or borrowed it, or even actually touched it, so it never graced my bookshelf. But I lived it page-by-page as my fifth-grade teacher, Mrs. Dodd, read to us at the end of each school day (If we’d been very, very good as a class, of course). For a kid who would’ve much preferred to be barefoot in a field somewhere and who despaired of ever making it through a sheet of one-hundred times tables in five minutes or less, there was nothing so serene, so glorious, so ultimately reassuring as closing my eyes and sinking into the world of Laura, Mary, Carrie, Ma, and Pa. In my mind––and often in the back pasture on my little white pony, Spirit after school––I was Laura Ingalls Wilder. The fences were few, the prairie was wide, and the adventures were endless. That book and Mrs. Dodd not only helped me survive the year of the dreaded timed times table test and double-digit long division, it ignited my imagination, fueled my rebellious streak, and fostered a love of history and story for which I remain grateful to this day.

6: Als we een kijkje nemen in jouw boekenkast, wat vinden we dan? Heb je een all-time favoriet?

Ik ben sinds mijn jeugd fan van Mark Twain en, jazeker, er zijn parallellen te vinden tussen Kinderen van de rivier en Huckleberry Finn. Een andere favoriet, welke dicht aan mijn hart ligt, is een ietwat gehavende versie van Little House on the Prairie. Ik heb deze nooit in bezit gehad, geleend of zelfs maar aangeraakt, dus het heeft nooit mijn boekenkast gehaald. Maar ik “leefde’ het verhaal doordat mijn lerares van de vijfde klas, Mrs. Dodd, ons deze altijd aan het einde van les voorlas. (Mits we heel erg braaf waren geweest in de les, natuurlijk). Voor een kind die het liefst op haar blote voeten ergens in een veld rondliep en die de wanhoop nabij was als ze de tafels van honderd binnen vijf minuten moest doen, was er niks zo sereen en fantastisch als het moment dat ik mijn ogen sloot en wegzonk in de wereld van Laura, Mary,Carrie, MA en PA. In mijn gedachten–– en vaak als ik na school op mijn pony Spirit reed, was ik Laura Ingalls Wilder. Het waren eindeloze avonturen op de weidse prairie met weinig omheining. Dat boek en Mrs. Dodd hielpen mij niet alleen dat jaar overleven, gevuld met de afschrikwekkende tafeltoetsen en tientallen-deelsommen. Het versterkte ook mijn verbeeldingskracht, maakte mij meer rebels, en het creëerde ook een liefde voor geschiedenis en verhalen waar ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor ben.

7: And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Kinderen van de rivier. What kind of drink do you choose? 🙂

If it’s summer, something icy and fruity with a little paper umbrella on top. If it’s winter, a nice glass red wine. Cheers, my friends, and here’s to health, happiness, and always one more tale to tell!

7: En last but not least: als laatste willen wij heel graag met je proosten op het succes van Kinderen van de rivier. Met welk drankje zullen we dat doen 🙂

Als het zomer is, graag iets ijskouds en fruitigs, met een papieren parapluutje erin. Als het winter is, een heerlijk glas rode wijn. Proost mijn vrienden, op gezondheid, geluk en altijd een nieuw verhaal om te vertellen!

Wij bedanken Lisa Wingate voor haar mooie uitgebreide antwoorden en kijken natuurlijk uit naar haar volgende roman. Maar voor nu: CHEERS!

Corina las: Doodsangst – Peter James ****

Doodsangst

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Peter James

Serie: Roy Grace

Originele titel: Need you dead

Uitgever: De Fontein

Aantal pagina’s: 384

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 29 mei 2018

Over de auteur:

Peter James is een van de best verkopende thrillerauteurs ter wereld. In de zeer succesvolle serie over inspecteur Roy Grace zijn alle delen afzonderlijk te lezen. Peter James produceert ook films en tv-series, hij werkte onder meer samen met Robert DeNiro, Al Pacino, Donald Sutherland en Sharon Stone. Zijn boeken worden vertaald in meer dan dertig landen.

( Bron: www.uitgeverijdefontein.nl )

De achterflap:

Kapster Lorna Belling wordt dood aangetroffen in haar bad. Inspecteur Roy Grace komt er al snel achter dat de lijst potentiële verdachten lang is. Is het haar man, tegen wie Lorna onlangs aangifte deed wegens huiselijk geweld? Of haar minnaar, eveneens een man met gewelddadige trekjes. Maar de zaak is niet de enige uitdaging voor Roy Grace. Hij is er recent achter gekomen dat hij de vader is van de tienjarige Bruno. Een jongen die hij nu voor het eerst gaat ontmoeten.

Mening:

Vlot en meeslepend is de schrijfstijl van Peter James, en vanaf het moment dat Roy Grace ten tonele verschijnt sluit je hem in je hart. Niet de welbekende inspecteur met de gebruikelijke problemen, maar een man met een rugzak, die zijn heil zoekt in het oplossen van de misdaden zonder drank, seks en drugs. Een verademing in thriller-land.

Het verhaal heeft wel even nodig om op gang te komen, maar als dat dan gebeurt dan zit de vaart er ook gelijk in. Je leeft mee met Roy Grace, zowel in zijn werk als in zijn privé-leven. De sidekicks worden goed neergezet en vullen het verhaal goed aan.

Het schuin gedrukte gedeelte doet je haren overeind staan en geeft je echt een stel koppenbrekers. Wie is dat, en waarom doet diegene wat die doet? Als het onderzoek vordert, denk ik af en toe “dit gaat te makkelijk” en dat is ook zo, want dan is daar een mooi “wtf-momentje” en ben je weer compleet bij de les.

Conclusie:

Ik ga zeker meer lezen van deze serie, want vooral het privé-leven van Roy Grace wil ik nog wel verder uitpluizen, en daarbij schrijft Peter James gewoon meer dan goed met mooie details en een kei mooie twist.

Overall 4 sprankelende sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Ina las: De laatste verhalenweefster – Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Helemaal blij was ik toen bleek dat ik een van de uitverkorenen was om het boek De laatste verhalenweefster te lezen via de Facebookgroep Samenlezenisleuker.

Ik las de achterkant van het boek en dat sprak me erg aan. Het verhaal was niet helemaal wat ik er van verwachtte.

Kate is advocaat bij de oliemaatschappij van haar vader. Na zijn dood komt ze tot een vreselijke ontdekking. Hier wil ze  een oplossing voor verzinnen. Dit blijkt wel wat lastiger dan ze denkt. Niet iedereen is ’t eens met de beslissing die zij neemt.

Ondertussen neemt haar eigen leven ook nog een dramatische wending die haar voor een lastige beslissing stelt. Uiteindelijk wordt de beslissing iets makkelijker voor haar door ’t contact met de dochter van haar oude nanny. Kate heeft fijne herinneringen aan haar. Ze delen samen een bijzonder verleden. En uiteindelijk blijkt er een bijzondere band tussen hun te zijn. Het contact met haar moeder is ook lastig maar ontwikkelt zich gedurende het boek erg mooi.

Het verhaal is moeilijk in te komen en in het begin best heftig. Uiteindelijk begint ’t wel te lopen. Met een spannend en voor mij ontroerend einde.

Ina Beekman.

Over De  laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.