Riejanne schrijft: Trip down memory lane

sister .png

Trip down memory lane

Hebben jullie dat wel eens? Je bent op zoek naar bepaalde foto’s voor iemand en komt ineens van alles tegen. Mij gebeurde dat onlangs. Speurend door mijn dvd-koffer zag ik ineens teksten voorbij komen als: dagje apenheul, verjaardag Riejanne, lente-feest etc. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt, want ik wist niet eens meer dat ik deze dvd’s had. Toch sloeg ook de twijfel toe. Wil ik dit zien? Kan ik dit zien? Zouden het duidelijke beelden zijn van mijn overleden broer en zus?

Ik besloot eerst maar wat anders te gaan doen, maar toch werden mijn ogen steeds weer naar de dvd’s getrokken en het werd me al heel snel duidelijk dat ik dat ook niet los kon laten. Toch maar naar de laptop…..

travel back.jpg

De eerste beelden waren genoeg om de tranen over mijn wangen te laten stromen. Dit kon ik niet helemaal kijken. Heel voorzichtig spoelde ik steeds een klein stukje door, zodat ik in grote lijnen zag wat er gebeurde in de film. Na een kwartier was het genoeg en heb ik de dvd uitgezet. Wat was het gemis groot, maar wat was ik tegelijkertijd ontzettend blij dat ik deze dvd’s in mijn bezit heb.

De volgende ochtend wist ik het zeker. Ik was voor niemand thuis en zou een reis door het verleden gaan maken……Een reis waarbij mijn broer en zus gewoon nog ‘een levend onderdeel’ van mijn leven zouden zijn. En dan te bedenken dat ik zo vaak mopperde op mijn zwager, omdat hij er weer aankwam met zijn camcorder. Nou ik kan jullie vertellen dat ik daar nu enorm dankbaar en blij om ben!

Ik ben altijd bang geweest dat ik op een dag hun stem zou vergeten, hun lach en de mimiek. Kleine bewegingen die zo normaal zijn als je iemand in het dagelijkse leven vaak ziet. Kleine dingen die zo vanzelfsprekend en vertrouwd voor je zijn, dat je er niet aan denkt om ze op te slaan in je geheugen. Nu zag ik ze terug! Mijn lieve broer en zus die ik al zes en drie jaar niet meer in levende lijve heb gezien. Hoe bijzonder……

Vond ik het eerst nog moeilijk om te kijken, nu genoot ik met volle teugen. Lachte weer om de grappen die destijds gemaakt werden, en vond het zo fijn om ons ‘gewoon’ weer samen te zien. Alsof de tijd niet een gat van jaren tussen ons in had geslagen. Mooie herinneringen die ik in grote lijnen wist, maar die nu weer in detail naar boven komen, omdat ik de beelden heb. De gekkigheid van mijn broer die altijd zijn eigen plan trok, ongeacht wat een ander daar van vond en de zorgzame kant van mijn zus die iedereen in de gaten hield.

De zus-momentjes die we deelden, de blikken die we zonder woorden begrepen, gewoon weer even jij en ik zoals het nog zolang had moeten duren. Heel even had ik jullie weer bij me, alsof er niets veranderd was. Nu laat ik jullie weer los tot onze volgende reis door het verleden…..

samen zijn.jpg

 

Advertenties

Karin las: De Stropploeg-Koen P.H. Romeijn****

Stropploeg

Met dank aan Koen Romeijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen P.H. Romeijn

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 255

Genre: Fantasy, Sci-Fi / NUR 334

Verschijningsdatum: mei 2016

 

Over de auteur:

Dit futuristische maar bovenal confronterende verhaal over Evan Deleir is het eerste boek van Koen P.H. Romeijn. Koen is muzikant en tekstschrijver. Als gitarist en zanger heeft hij met verschillende bands albums uitgebracht, en is hij veelvuldig op tournee in binnen- en buitenland. Daarnaast schrijft hij columns.

( www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Stoere en prima cover, zeer passend bij het verhaal. De oplichtende amulet trekt direct de aandacht en de titel maakt me nieuwsgierig.

Achterflap:

Hoe voelt het om ergens niet te kunnen aarden? Wat doet het met iemand als hij vastgeroest zit op een plek die geenszins bevalt, en vanwaar ontsnappen onmogelijk lijkt? Hoe lang kan een mens dat volhouden voordat hij definitief breekt?

Voor de wispelturige Evan is deze frustratie dagelijkse kost. Als talentvolle robottechnicus in het welvarende, maar volledig geïsoleerde Nieuw Pangea lijken de kansen voor het oprapen te liggen. Maar het leven in de zwevende metropool heeft Evan nooit kunnen bekoren. De frustratie en afkeer groeien met de dag, en Nieuw Pangea gaat hem steeds meer tegenstaan.

Julius, zijn collega en tevens beste vriend, moet lijdzaam toezien hoe Evan zich in toenemende mate afzondert en afglijdt naar een doelloos bestaan waarin hij elk sprankje hoop of optimisme moedwillig lijkt te willen uitroeien. De avond voorafgaand aan hun indiensttreding bij de prestigieuze Strop Ploeg zijn beide mannen getuige van een bizar ongeval. Het blijkt het begin van een reeks mysterieuze gebeurtenissen, en niet veel later, nadert Evans onvermijdelijk breekpunt.

Mening:

Dit bizarre, futuristische, en fantastische verhaal begint en eindigt vanuit hoofdpersonage Evan. De proloog is beladen, indrukwekkend. Een kleine voorbode op al wat nog komen gaat!

De schrijfstijl is heel even inkomen. Het leest soms net niet altijd even makkelijk, en toch is het ook eigen, beeldend, en Romeijn is van de details. De meerdere verhaallijnen lopen als smeltende boter in elkaar over, en er wordt af en toe ook een vette dot actie en spanning toegevoegd. Het is werkelijk een abnormaal mooi feest hoe je van (kroeg) gevechten, explosies, synthetische mensen c.q. geavanceerde robots doorrolt naar buitenaards leven, of teleportatie, om even wat op te noemen.

Romeijn zet in dit alles prachtpersonages neer, John Andrews (leider en robot) is echt mijn favoriet, en met name de achtergrond van Evan wordt zeer mooi uitgediept en is goed bedacht. Het gedrag van Evan zelf is af en toe over the top, het geloofwaardige voorbij ook. Te leuk om het woord geloofwaardig te gebruiken want het bizarre is dat je vervolgens moeiteloos meegaat in een verhaal waarin de wereld je onbekend is en je ver verwijderd zit van het nu! Het is intrigerend, het is complex, verrassend, surrealistisch, en ook de technische snufjes worden prachtig gebracht.

Richting einde is het balanceren tussen begrijpen, verwondering en hoop, en het verhaal wordt dan zo afgerond dat Evan het duidelijk lijkt te hebben. Mij als lezer met de ogen knipperend achterlatend, want is het mij wel duidelijk?

Hier ligt ruimte voor een vervolg, en mocht dit gebeuren; count me in!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Originaliteit: 3.5

Geeft afgerond vier sterren voor De Stropploeg.

Karin Meinen.

 

Leesclub Samenlezenisleuker: LIAM-De cover!

leesclub stap1 Hillers Liam

Vandaag gaan we beginnen met lezen en laten we jullie eerst even gezellig weten wat we van de cover vinden! Here we gooooo 😀

Simone:

Een smakelijke cover van een hele aantrekkelijke man.

Jamie Lee:

Ik vind de cover echt prachtig. Vond de cover van Dex en Kai ook erg leuk, maar deze is nog veel beter (en vooral nog sexier) *sigh*.

Jessica:

Prachtig kleur gebruik, een mooie combinatie zo..
Valt goed op en dan die heerlijkheid met z’n sixpack.
Mijn god!
Moet ik daar nog wat aan toevoegen ?
Uitdagende blik en oh zo gruwelijk sexy..

Inge:

De cover is net zoals het boek Kai. De serie is in het grijs en op elk boek staat een mooie jongen. De naam Liam staat in het blauw. Liam lijkt me een geweldige vent . Ruwe bolster, blanke pit. Ben weer reuze benieuwd.

Corina:

Mooie rustige kleurstelling met een knappe (voor mij te jonge) man. Gewoon nice en passend bij het genre!

Karin:

Ik las hiervoor Kai en Kai was leuk, maar Liam is beter whoopppp. Althans op de kaft dan 😛 Deze cover ligt weer prachtig in de lijn van de serie en ik ben ontzettend benieuwd naar dit verhaal!

 

Over LIAM:

LIAM
Ken je dat? Op een onverwacht moment, op een plek waar honderden, zelfs duizenden mensen rondlopen, spreek je vluchtig iemand. In die enkele minuten gebeurt er niets speciaals, maar toch blijft die persoon in je hoofd dwalen. Helaas kun je er niet veel mee, eigenlijk niets. Je weet geen naam, laat staan een nummer.

Hoe groot is de kans om haar weer te ontmoeten? Hoe kom ik überhaupt ooit te weten wie ze is? Wat bezielde me om haar niet achterna te gaan? Wat nog belangrijker is: waarom moet mij dit overkomen?

Zo bijzonder was ze niet.
Zo bijzonder dat ik aan haar blijf denken.
Hoe bijzonder zou het zijn als we elkaar ooit treffen?

CHARLIZE
Is het onontkoombaar dat er op deze aardbol iemand rondloopt die mijn ware liefde is? Ik kan me dat nauwelijks voorstellen. Ik dacht dat ik hem had gevonden, maar het was hem niet. Verre van dat. Het gezegde ‘na regen komt zonneschijn’ wil ik eerst zien, dan pas geloven.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Poortwachters

Over De Orde van de Poortwachters:

Overal in de wereld staan poorten en erebogen.
Stel dat ze gebouwd zijn voor een reden?
Wat gaat er dan schuil achter deze poorten?
En is er iemand die de wacht houdt?

Nadat Nido in aanraking komt met de geheime Orde van de Poortwachters wordt ze gedwongen hun wrede opleidingsprogramma te volgen om te worden opgeleid tot Poortwachter. Ze moet vechten om de meedogenloze beproevingen onder het tirannieke bewind van haar trainer Sert te overleven. Gevangen in de Orde en in een driehoeksverhouding met de twee broers Berger en Rag, raakt Nido steeds dieper verstrikt in een mysterieuze wereld waarin de grenzen van het universum vervagen, poorten gesloten moeten blijven en sleutels machtiger zijn dan wapens.

De Orde van de Poortwachters verschijnt op 23 november en is een Young Adult Urban Fantasy roman over transformatie, liefde en vriendschap.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Robotham

Over Verwachting:

Het leven dat ze wil, is niet van haar.

Agatha en Meghan zijn allebei zwanger en leven in dezelfde stad. Maar dat is dan ook het enige dat hen bindt. Meghan leidt haar perfecte leven met liefhebbende man en prachtige kinderen, terwijl Agatha na een zware werkdag wanhopig bij de telefoon zit te wachten op een berichtje van haar vriend, de vader van haar aanstaande kind.
Toch worden de beide vrouwen vriendinnen en steunen ze elkaar tijdens hun zwangerschap. Terwijl Agatha een leven verzint dat mooier is dan de werkelijkheid, is ook Meghan niet zo perfect als ze lijkt; ze probeert zaken geheim te houden voor haar man. Al snel zullen de levens van de twee vrouwen op een gevaarlijke manier met elkaar verknoopt raken, tot er geen weg terug meer is.

Myrtle leest:

( Boekverslag 4 VWO )

spaans-bloed

Over Spaans bloed:

Sommige familieschandalen kunnen beter geheim blijven…

Livia is net partner geworden van een prestigieus architectenbureau als een raadselachtig telefoontje uit Madrid haar zorgvuldig opgebouwde leven ontwricht. Haar tante Pilar, die ze al jaren dood waande, is ernstig ziek en wil haar laatste dagen met Livia doorbrengen. Ze had zich heilig voorgenomen geen voet meer op Spaanse bodem te zetten, maar besluit nu toch na achttien jaar terug te gaan naar haar kleurrijke familie.
Vanaf dat moment neemt Livia’s leven een wending die ze niet had kunnen voorzien. In het huis van haar jeugd doet ze schokkende ontdekkingen over het verleden. Ogenschijnlijk onschuldige familieleden lijken een rol te spelen in een kwaadaardig complot. Maar de onthutsende waarheid die uiteindelijk aan het licht komt, overstijgt alles.

Jac leest:

Strobbe

Over Kruis en munt:

De jonge sterrenchef Isabel arriveert in de idyllische Provence, klaar voor een nieuw leven met haar vriend Bas. Wanneer hij niet opdaagt in het station, rijdt Isabel naar het hotel waar hij al een week verblijft. Diezelfde avond vindt ze een milt in haar bed. Bas lijkt spoorloos verdwenen.

Met de hulp van wijnbouwer en oud-gendarme David begint Isabel te graven in het verleden van haar vriend in de hoop hem te vinden. Terwijl almaar meer verborgen facetten van Bas aan de oppervlakte komen en Isabels wereld instort, groeien zij en David naar elkaar toe. Wanneer ze verwikkeld raken in een gevaarlijk web van pooiers, ex-legionairs en orgaanhandelaars is vluchten niet langer mogelijk. Kunnen ze een list bedenken om zich te redden?

Jac las: Het kwaad-John Sandford***1/2

Het kwaad

 

Over de auteur:

John Sandford is het pseudoniem van de Amerikaanse auteur John Camp (23 februari 1944). Hij werkte voor de krant Miami Herald van 1971 tot 1978, en verhuisde aansluitend naar Minneapolis waar hij werkte voor Saint Paul Pioneer Press. Hij won de Pulitzer-prijs in 1986 met een artikelenreeks over het leven van een moderne boerenfamilie. In 1989 schreef hij zijn eerste fictieromans, de politiethriller Spel op leven en dood (Rules of prey) en Het duivelscontract (The fool’s run). De laatste werd onder zijn eigen naam (John Camp) gepubliceerd, de eerste onder het pseudoniem John Sandford. Nadat gebleken was dat romans die onder pseudoniem waren gepubliceerd succesvoller waren, werden alle volgende romans onder het pseudoniem John Sandford gepubliceerd.

(Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Sandford#Lucas_Davenport-reeks)

Over het boek:

Dit is deel 25 uit een reeks rondom Lucas Davenport.

Skye en Henry zijn trekkers, die het hele land doorreizen. Alles wat ze hebben zit in hun rugzak. Zij verdienen wat geld als straatmuzikanten. Het stelt allemaal niet veel voor en levert navenant niets op. Zij maken kennis met Letty Davenport, die medelijden met hen heeft en ze meeneemt naar Mcdonalds voor wat vulling. Het gesprek komt op Pilot, de grootste klootzak van Californië.
Skye belt ongerust Letty op. Wat is er nl. aan de hand?

Henry had een afspraak met klote clan van Pilate en is sindsdien spoorloos.

Letty weet haar (stief) vader Lucas Davenport te interesseren voor de zaak.

David reageert laconiek.

Dan wordt Henry een week later uiterst smerig vermoord teruggevonden.

Conclusie:

Lucas Davenport is een schematisch, bordkartonnen uitgetekende hoofdfiguur. De diepte van zijn psychologisch profiel bedraagt 0,01mm. Van de overige hoofdrolspelers trouwens ook. Maar dat is niet van belang in dit boek.

Zijn functie is dat navenant: adviseur bij het BM, bureau misdaadbestrijding. Niemand weet wat hij precies doet, maar met het vangen van boeven zit je er nooit ver naast.

Vergeet de eindeloze autoreizen door al die Amerikaanse staten en die tientallen namen van politiefunctionarissen. Vergeet ook de opsomming van al die culinaire hoogtepunten: van pizza pepperoni tot cheeseburgers.

Het wordt pas echt leuk als die rare moordenaarsbende met discipelen en seksslavinnen à la Charles Manson in zicht komt, met een wereldbeschouwing die niet verder komt dan dealen, blowen, neuken en moorden, in willekeurige volgorde.

Maar het leukste staat niet in het boek, en dat betreft de subcultuur van de Juggalo’s en Juggalettes. Ga uitgebreid googelen en verbaas u over de fans van de Insane Clown Posse, en luister naar hun muziek en kijk naar hun video’s. Erg leuk.
John Sandford is een geroutineerd schrijver, met de nodige harde one liners. Hij legt wel erg de nadruk op de wapen- en geweldsmanie van de Amerikanen. U bent een aantal uren goed onder de pannen als u van een actiethriller houdt. Waardering? Geen top, maar ook niet slecht. Een degelijke middenmoter.
3,5 sterren.

Jac Claasen.

Karin las: Onderuitgehaald-Loes den Hollander****

Loes

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Loes den Hollander

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 350

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: oktober 2017

 

Over de auteur:

Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won.

Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid. In 2013 schreef zij het geschenkboekje Nooit alleen ter gelegenheid van de maand van het spannende boek.

Tot dusver verschenen er van haar hand eenentwintig thrillers, een roman, drie bundels met korte verhalen en drie novelles. Van haar boeken zijn in totaal al meer dan 1.000.000 exemplaren verkocht.

( Bron: www.loesdenhollander.nl www.crimecompagnie.nl https://nl.wikipedia.org/wiki/Loes_den_Hollander )

Cover:

Prachtcover! De frisheid in contrast met de vrouw onder water, love it. De titel doet je weer afvragen hoe dit in verband staat met elkaar..

Achterflap:

Als de waarheid boven water dreigt te komen…

Het gezin Fortuin, vader Fokke en dochters Wieke en Sigrid, heeft al zware stormen moeten doorstaan als Freddy, de tweede vrouw van Fokke en de stiefmoeder van zijn dochters, verdrinkt in het zwembad bij hun vakantiehuis.

Ze maken de afspraak te zwijgen over de ware toedracht van het ongeluk. Maar zeven jaar na die verschrikkelijke nacht wordt duidelijk dat iemand die twijfelt aan hun verhaal de waarheid wil achterhalen.

Ongeacht welke prijs daar voor betaald moet worden.

Mening:

Het fijne aan een nieuw boek van Loes den Hollander is, is dat het ‘gewoon’ zo Loes den Hollander is. De no-nonsense en te fijne schrijfstijl trekken je per direct het verhaal in. Wat een leesgenot vanaf de eerste letter.

Het gezin Fortuin heeft al aardig wat rottigheid moeten doorstaan. Stukje bij beetje leer je de personages steeds beter kennen en Sigrid wordt in dit alles ijzersterk neergezet. Haar gevoelens, haar nachtmerries, het komt binnen, en waar je voor de één sympathie opbrengt of nog kunt opbrengen, laat de ander je walgen. Prachtig hoe de onderlinge relaties zich ontwikkelen in het heden en andere juist duidelijk worden door de herinneringen naar het verleden. Het is spannend, beladen, en de hamvraag is: hoe is Freddy verdronken daar in Frankrijk?

Meerdere malen stel je je verdenkingen bij; waar je het ene moment zeker bent van je zaak, blijkt dit een volgend moment weer niet te kunnen. Of toch?

Het manuscript, geschreven door, ja door wie nu eigenlijk? draagt hier ook een dikke steen aan bij. Vertwijfeling ten top en het zorgt er allemaal voor dat je de bladzijdes weg zit te vreten. Her en der misschien een tikje traag? Ik denk het wel, maar het pakkende verhaal en de schrijfstijl maken dit meer dan goed.

De plot in zijn geheel zit meer dan goed in elkaar. En wanneer dan alles duidelijk wordt, Den Hollander me op het eind toch nog weet te verassen, is daar dan het eind. Een eind wat je met gemengde gevoelens achter weet te laten….OMG Sigrid….Heerlijk!

Conclusie:

Op alle fronten vier sterren voor Onderuitgehaald.

Karin Meinen.

Samen praten met: Johan Zonnenberg!

Johan Zonnenberg_De Schaduwbokser.jpg

Met dank aan Futuro Uitgevers mochten wij pas De Schaduwbokser lezen van Johan Zonnenberg.  Onze Karin was enthousiast over deze roman en gaf dan ook vier en halve  stralende sterren. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

En tja als je dan zo enthousiast bent wil je natuurlijk ook wat meer weten over de auteur. Dus hebben wij hem wat vragen gesteld 🙂  Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Wie is Johan en hoe is het schrijven ooit begonnen?

Die vraag knip ik graag in tweeën.

1a: Eerst de existentiële vraag: wie ben ik?

In ieder geval ben ik een aardige verzameling cultuurschokken.

Geboren in een arbeiderswijk van Den Haag-Loosduinen, in 1943. In korte tijd van oorlog naar vrede, wat ik overigens niet zo bewust heb meegemaakt, behalve als het om eten ging: van weinig eten, met af en toe zelfs wat bloembol, naar heerlijk en royaal witbrood.

– De bewuste schok kwam toen we na de oorlog met het hele gezin – vader, moeder en vijf kinderen – naar Vancouver in Canada vertrokken, voor een betere toekomst, zoals dat heet. Eigenlijk waren we economische vluchtelingen uit Nederland, maar we noemden dat ‘emigranten’. Daar leefde ik in twee totaal verschillende werelden. De behoudende immigrantengemeenschap met haar Hollandse gewoonten (hagelslag, pindakaas, Sinterklaas) en de nieuwe wereld met mijn eerste Halloween en z’n uitbundige – en voor ons ‘onchristelijke’ – Kerst. En dan die shopping malls!

Mijn moeder had heimwee en na ruim drie jaar verkochten mijn ouders alles en stonden we berooid bij mijn oma op de stoep in Nederland, het land van herkomst.

– Daarna kwam de geloofsschok. Ik zat in het gereformeerde jeugdwerk: onderhandelen met ouderlingen of een dansavond wel mocht. Promoveerde naar het bestuur van al het jeugdwerk in Den Haag: onderhandelen met de krakers van Paleis Noordeinde. Was bestuurslid van de jonge toneelgroep van de Haagse Comedie en zag hoe iedereen daar elkaar innig omarmde en kuste als begroeting: ‘Dag schat’, ‘Hallo lieverd’. Wat een wereld! Ik was vanuit mijn geloofskring gewend dat als je iemand kuste je er meteen verkering mee had. En je had hooguit één schat of lieverd!

– De armoe-rijkdomschok. Met de ervaring dat elk dubbeltje drie keer omgekeerd moest worden voordat je het uitgaf, ging ik na mijn studie Engels fulltime lesgeven aan een scholengemeenschap in een rijke buurt: Buitenveldert. Daar had ik leerlingen die vroegen of ik nog wat nodig had, want ze gingen het weekend ‘even shoppen’ in New York. En dan was er die jongen in de brugklas die in een eigen appartement boven dat van zijn ouders woonde en voor zijn kerstrapport een luxe zeilboot kreeg. Dat was voor mij ongekend.

Al die mensen en hun verschillende werelden, het boeide me mateloos. Omdat ik er ook voor mijn lesgeven meer van wilde weten heb ik in mijn vrije tijd pedagogiek en orthopedagogiek gestudeerd. Een rijkdom aan kennis die me hielp als leerling- en als docentbegeleider, maar uiteraard ook als mentor: die ene luidruchtige of juist stille leerling, wat zit daar in en achter?

In de loop van de tijd heb ik nog een rijkdom verkregen: vader van twee dochters en een pleegdochter, opa van twee kleindochters.

Wat me van kinderen fascineert: zij dromen in het heden, en met volledige overgave. Dromen doen ze zonder drempels. Wat ze dromen is net zo werkelijk als de rest. En dat gaat dikwijls naadloos in elkaar over. Volwassenen dromen ook, maar doen dat bedachtzamer. Meestal over het verleden of over de toekomst. Wij scheiden onze dromen van het heden om duidelijk te maken dat het niet echt is. Maar ook dat kan leuke dromen opleveren!

Dat is denk ik de rode draad in mijn leven: ik kijk naar verschillende werelden, wat die met mensen, inclusief mezelf, doen. Ik kijk ernaar met verwondering, betrokkenheid en humor. Om die reden ga ik ook graag naar cabaret en geniet ik van uitzendingen als Zondag met Lubach.

Al die werelden: ik hoor erbij en ik kijk ernaar.

1b: Hoe is het schrijven ooit begonnen?

In het begin van mijn ‘carrière’ als schrijver schreef ik alleen informatieve teksten, dikwijls met instructies. Eerst vooral over studieaanpak en over – de Engelse – taal, daarna over allerlei onderwerpen. Zo’n manier van schrijven moet helder, beknopt, compleet en eenduidig zijn. Instructies kunnen één ding niet gebruiken: dubbelzinnigheid. In een grammatica, bijvoorbeeld, verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk ‘Goede tijden, slechte tijden’, hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn. En als je een apparaat koopt en er staat bij ‘U heeft garantie’, wil je onmiddellijk weten hoeveel en hoelang. Maar als een mooi verhaal eindigt met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoef je niet te weten hoe lang en hoe gelukkig. Dat vul je desnoods zelf in.

Goede informatie is ondubbelzinnig. Goede fictie is veelbetekenend.

Na zo’n 15 jaar non-fictie kwam de verandering in mijn schrijven. Ik verzon verhalen. Die omslag ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat, eerst voorzichtig voelen of het water niet te koud of te heet is.

De overgang naar fictie bevalt me prima. Deze veelbetekenende manier van schrijven vind ik ontzettend boeiend en leuk.

2: Je schrijft gevarieerd, van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie.  Heeft een bepaald genre je voorkeur?

Eerst schreef ik alleen korte verhalen. Het bondige zit me kennelijk in het bloed. Daarna kwamen er ook hele romans tevoorschijn. Geen dikke boeken overigens. (Dus een zegen voor leerlingen in het v.o. met leeslijsten.) Trilogieën van pakweg 1200 pagina’s hoef je van mij niet te verwachten.

Wat me zo bevalt is wat bij informatieve teksten taboe is: woorden waar je op meer manieren tegelijk tegenaan kunt kijken. Het zijn dikwijls ‘emotionele’ teksten. Vandaar dat ik ook wel gedichten schrijf. In dat proces heb ik intussen wel gemerkt dat proza me net iets meer ligt dan poëzie.

3: Je hebt altijd in het onderwijs gezeten. Heb je daar veel inspiratie uitgehaald?

Ja. De YA-roman Januskop is daar een voorbeeld van. Vooral door het begeleiden van leerlingen en docenten. Je duikt dan in de belevingswereld van anderen en daardoor krijg je toch heel andere en veel persoonlijkere gesprekken dan of de meervouds -s met of zonder apostrof moet en hoe je goede meerkeuzevragen maakt.

Bovendien was ik leraar aan een brede scholengemeenschap, dus alle lagen en facetten van ‘onze’ maatschappij waren daar goed vertegenwoordigd.

4: ZeroKelvin was al een bekroonde vertelling uit 2014. Hoe kwam dit ook in De Schaduwbokser terecht?

Het klinkt misschien wel erg gepland, maar ik heb ZeroKelvin geschreven met de bedoeling het onderdeel van De Schaduwbokser te maken. (Kun je nagaan hoe lang De Schaduwbokser al in mijn hoofd zat.) Victor, de hoofdpersoon gaat vijf keer op bezoek bij zijn dementerende moeder. Om die emotionele bezoeken ‘van zich af te schrijven’ maakt hij zijn eigen verhaal. ZeroKelvin heeft dus ook vijf afleveringen. Het is een ‘coming-of-age’ verhaal en loopt als het ware parallel met de geestelijke groei van Victor.

Omdat De Schaduwbokser nog niet af was maar ZeroKelvin wel, heb ik het toen als kort verhaal ingestuurd voor de Paul Harlandprijs voor Fantastiek. Daar won het de Debuutprijs. Met het commentaar van juryvoorzitter Thomas Olde Heuvelt, auteur van Hex, was ik zo trots als tien pauwen: ‘Dit is werkelijk een pareltje. Een rijk verhaal dat bol staat van surreële situaties, prachtige beelden, mysteries die wel of niet worden opgelost en bovenal buitengewoon origineel is. De dynamiek en balans tussen de personages is perfect uitgewerkt en het vertrouwen dat schuilt in je boodschap van voorbestemming en het vinden van de juiste weg (alle wegen leiden naar het noorden en zijn daarom goed) is hartverwarmend. Net als de rest van je verhaal: waanzinnig. Pixar zou hier een briljant kort filmpje van kunnen maken.’

5: De personages in De Schaduwbokser zijn gewoon ronduit geweldig en de dialogen meer dan een feest om te lezen. Hoe kwam je eigenlijk op het thema dementie, om er eens eentje te noemen?

Dank je wel! Twee redenen, beide verdrietig. Ik heb zelf regelmatig mijn moeder bezocht toen ze dementeerde. Dat waren trieste, maar ook ontroerende, dierbare en vertederende momenten. En inmiddels heb ik de leeftijd bereikt dat mensen om mij heen alzheimer krijgen of zich er zorgen over maken doordat iemand vlakbij het heeft. Vandaar. Maar … gelukkig is er in De Schaduwbokser het tegenwicht van Victors geboortefotografie.

6: De Schaduwbokser is gepresenteerd in Amstelveen. We dachten te zien bij Café Thijs. Is er een connectie met Amstelveen?

Jazeker! Maar, sorry Karin, het is niet Café Thijs. (Red. dat was Corina *lachhardop* )

Een groepje leerlingen van mijn eerste MMS-klas (middelbare meisjesschool) komt regelmatig bij elkaar om van elkaar op de hoogte te blijven. Daar word ik als oud-docent altijd bij uitgenodigd. Een hele eer. Dus dan zitten zo’n tien vrouwen van inmiddels begin 60 met mij erbij in een restaurant druk bij te praten. Prachtig! De laatste keer was dat in Amstelveen.

Toen Marcel en Maarten, van Futuro Uitgevers, voorstelden over De Schaduwbokser te praten in het restaurant van Schiphol, heb ik meteen die veel leukere plek in Amstelveen voorgesteld. Dat is het geworden. En het is …. ’t Oude Café in de Dorpsstraat. Een aanrader!

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel romans en bundels korte verhalen. Erg veel Engelstalig, dat zal je niet verbazen. Flink wat historische romans. Ik houd van verhalen die je vertellen hoe het gegroeid is en niet alleen hoe het nu is. En dan heb ik een aparte kast met dichtbundels en naslagwerken. De laatste vooral over kunst(geschiedenis). Plus een aparte afdeling met kinderverhalen. Daar geniet ik altijd extra van.

8: Als je in het schrijfproces zit, is dat dan in complete rust of?

Ja, complete rust, dikwijls begeleid door stemmingsmuziek. Vooral klassiek, veel Mozart, en trompet voor vrolijke passages en klassieke jazz, met name Miles Davis, voor trieste passages: ‘Blue Room’ of ‘It never entered my mind’, bijvoorbeeld.

9: Is er nog een genre wat je zou willen “aanpakken” ?

Eerlijk gezegd schrijf ik liever over draken van mensen dan over echte draken. Dus fantasy is het niet echt voor mij. Sci-fi trekt me wel, maar dan moet het heel dicht tegen de werkelijkheid aanzitten, dus eigenlijk weinig science. Zoiets als Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee of Dit zijn de namen van Tommy Wieringa. In feite gaat ZeroKelvin ook in die richting.

En daarnaast zou ik ook nog wel graag een kinderverhaal schrijven. Één 6+ verhaal heb ik al liggen: Het huis van Leontien, over een kromscheef huis dat met de wind mee beweegt en hoe leuk en spannend het voor Leontien is om daar te wonen.

10: Welke gebeurtenis uit De Schaduwbokser ligt het dichtst bij jezelf?

Daar is geen twijfel over: wanneer Victor zijn moeder onder de douche zet omdat ze per se niet wil (‘Blijf van me af, viezerik!’) dat de verpleger dat doet. Ik heb ooit precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Hartroerend. Dat is een van de weinige momenten dat Victors moeder samenvalt met mijn moeder en Victor met mij.

11: Tot slot, wij vonden De Schaduwbokser oprecht een meer dan geweldig boek! We wensen je dan ook heel veel succes en met welk drankje proosten we daar op? 😀

Hartelijk dank, ook voor de geweldige recensie van De Schaduwbokser. Daar proost ik graag op met een glas rode wijn – en hef snel daarna nog een glas met hetzelfde spul, Karin en Corina, op al jullie inspanningen voor Samenlezenisleuker en het succes ervan. 2 x proost!

Wij bedanken Johan en Uitgeverij Futuro voor het mogelijk maken van dit te leuke interview en wij zeggen CHEERS!