Karin las: Poolnacht-Ragnar Jónasson****

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ragnar Jónasson

Serie: Duister IJsland / Ari Thór Arason deel drie

Oorspronkelijke titel: Rof

Vertaling: Willemien Werkman

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: 7 april 2021

Over de auteur:

Ragnar Jónasson is de bekroonde internationale bestsellerauteur van een tiental thrillers. Wereldwijd verkocht hij tot dusver meer dan 1 miljoen boeken in 21 talen. Zijn werk werd bekroond met onder meer de Mörda Dead Good Reader Award en ontving wereldwijd lovende kritieken. Ragnar woont met zijn gezin in Reykjavík en geeft daar les aan de rechtenfaculteit van de universiteit. Hij groeide op in Siglufjörður, waar zijn thrillers zich afspelen.

In Nederland verschenen inmiddels de boeken Sneeuwblind en Inktzwart. Poolnacht is het derde deel uit de Duister IJsland serie.

http://www.awbruna.nl

Achterflap:

In Poolnacht bevinden we ons in een geïsoleerd dorp gelegen in noordelijk IJsland, Siglufjörður. Hier wil niemand de waarheid kennen en zijn geheimen een levenswijze.

Het is 1955, twee jonge stellen verhuizen naar de onbewoonde en geïsoleerde fjord. Hun verblijf eindigt abrupt wanneer een van de vrouwen onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. De zaak wordt nooit opgelost. Vijftig jaar na deze gebeurtenis duikt er een oude foto op, waaruit duidelijk wordt dat de stellen wellicht helemaal niet de enige bewoners van de fjord waren.

In het boek volgen we de jonge rechercheur Ari Thór die probeert te achterhalen wat er die noodlottige avond gebeurde. De zaken nemen een sinistere wending. Een kind raakt vermist, een stalker is op de vlucht en Siglufjörður is in quarantaine. Het lijkt erop dat het verleden hen achtervolgt.

Mening:

Poolnacht is het derde deel uit de Duister IJsland serie en vanaf Sneeuwblind gaat dit van goed naar beterr, naar ik ben fan!

De kracht zit hem allereerst  in de originele en eigen stijl van schrijven. Wat een mooie en beeldende wijze van brengen en wat een bijzondere sfeer geeft dit!  Je waant je in IJsland en naast een stuk duisterheid zit er ook zeker hoop en een stuk geluk in verhaallijnen verweven, prachtcombinatie vind ik dit.

De manier van opbouwen is ook weer echt Jónasson. De lijnen van het heden en verleden worden zorgvuldig neergezet en het duurt echt wel even voordat dit elkaar weer gaat raken. Go with the flow want je wéét dat het wel op de plek gaat vallen, de vraag is alleen hoe en die blijft heerlijk lang onbeantwoord.

Het is fantastisch hoe rechercheur Ari Thór zich vastbijt in de cold case en het is fantastisch hoe hij stukje bij beetje verder komt. Wat een verhaal komt daar laag na laag naar boven zeg. Geheimen worden blootgelegd en hoe. Het houdt je continu getriggerd en juist ook deze lijn brengt die typerende sfeer met zich mee. Zijn contact met journaliste Isrún blijft eigenlijk ontzettend oppervlakkig nog, maar dat is haar rol zeker niet.  Ook Isrún weet in het heden een hoofdrol te pakken en ik vind haar alleen maar leuker en leuker worden ook.  Deze lijn is qua onderzoek weer heel anders, echt thriller en weer erg goed uitgewerkt met altijd ook weer dat verrassende element.

Geen mindere puntjes om aan te stippen? In die zin wel, het gedeelte Siglufjörður in quarantaine had voor mij echt geen meerwaarde, het gaf me als lezer geen extra beleving. Dat doen de personages an sich absoluut wel. Waar ik het verlies van een personage uit Inktzwart toch nog een beetje aan het verwerken ben, en dat extra spanning geeft want niks is zeker dan, geniet ik hoe de privéperikelen van Tómas, Isrún en uiteraard Ari zich prachtig door deze thriller heen ontwikkelen. Naast onderzoek, wraak, spanning, geheimen en de nodige beweegredenen brengt deze uitdieping naast shit ook echt een stuk feelgood. Je wil heel simpel, tenslotte toch echt gewoon ook weten of bijvoorbeeld Ari en Kristín nog nader tot elkaar weten te komen.

Daarom alleen al zou ik zeggen, doe net als ik en begin met Sneeuwblind want juist deze achtergrondverhalen zijn echt te goed om te missen. Het is niet heel snel maar dat hoeft ook niet. Het is op zeker pakkend en intrigerend. Ik verheug me nu al ontzettend op een volgend deel. De lat gaat alleen maar verder en verder omhoog en ik ga er eigenlijk al vanuit dat Ragnar Jónasson dit gewoon wéér waar gaat maken!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 3.5

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 5

Plot: 4.5

Maakt een gemiddelde van vier héle dikke sterren voor Poolnacht.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Het geschenk-Sebastian Fitzek*****

Met dank aan Overamstel Uitgevers / The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sebastian Fitzek

Uitgever: The House of Books

Oorspronkelijke titel: Das Geschenk

Vertaling: Michel Bolwerk

Genre: Thriller / NUR 332

Aantal pagina’s: 335

Verschijningsdatum: 3 maart 2021

Over de auteur:

Sebastian Fitzek (Berlijn, 1971) studeerde rechtswetenschappen en werkte als journalist en schrijver voor radiostations en tv-zenders. Van zijn psychologische thrillers zijn miljoenen exemplaren over de toonbank gegaan in niet minder dan negenentwintig talen. Het geschenk was het best verkochte boek van Duitsland in 2019.

http://www.thehouseofbooks.com

Achterflap:

Milan Berg staat bij het stoplicht wanneer er een auto naast hem stopt. Op de achterbank zit een doodsbang meisje. Wanhopig drukt ze een briefje tegen het raam. Een vraag om hulp? Milan weet het niet: hij is, net zoals zes miljoen landgenoten, analfabeet. Toch voelt hij dat het meisje in levensgevaar is. Milan begint een zoektocht die hem op een griezelig dwaalspoor zet. Aan het einde van de tocht wordt hij geconfronteerd met de wrede realiteit: soms is de waarheid te gruwelijk om mee te leven, en onwetendheid het grootste geschenk op aarde.

Mening:

Nu vind ik veel, maar niet alles van Fitzek ijzersterk, maar Fitzek Fitzekt er met Het geschenk weer op z’n Fitzeks op los hoor! Goeie genade zeg.. Het is weer zo’n intelligent, luguber, complex en steengoed verhaal waarvan je denkt: hoe is het toch mogelijk dat je het bedenkt en het zó neer weet te zetten allemaal.

Laten we beginnen bij het begin. De introductie met betrekking tot psychopathie doet je al verwachtingsvol grijnzen. Niet dat je je ook maar voor kunt stellen wat je nog allemaal te wachten staat, maar hey. Het schept wèl direct een idee.

De hoofdstukken zijn duidelijk aangeduid waar je je als lezer bevindt en vanuit wie. Nou Milan, dit begint voor jou als hoofdpersonage al behoorlijk bruut en kloten zeg! Mijn wenkbrauwen raken mijn haargrens omdat mijn ogen ze omhoog duwen van verbazing en gruwel. Wat een bizar en bizar goed begin weer zeg. Wat een leesfeest om zo opgeslokt te worden in die pure thrillerwereld waar Fitzek heer en meester is.

De basis van het verhaal zoals beschreven op de achterflap is eigenlijk nog niet eens een tipje van de sluier. Milan kan het beeld van het meisje niet loslaten en het feit dat hij nog geen letter kan lezen wordt briljant verwerkt in dit verhaal. Een verhaal met behoorlijk wat gebeurtenissen zowel in het heden als het verleden en soms denk je: ik lees maar gewoon door want het zal toch ergens wel duidelijk worden. Daar zit het her en der op de rand van te complex of te veel, maar geen zorgen. Want het gaat allemaal heus duidelijk worden. Alleen de weg naar de antwoorden gaat via een achtbaan gevuld met loopings, een vrije val of twee, en gewoon ook wel wat zijbochten gelukkig. Wie is dat meisje, waarom wordt ze vastgehouden? Wie heeft wie vermoord en waarom en wie zegt de waarheid? Waarom wordt Milan hier zo bij betrokken? En dan Milan zelf: het is onvoorstelbaar waar hij in belandt en hoe. Het is ook onvoorstelbaar wat hij allemaal ontdekt en zelfs niet in de laatste plaats als het gaat om zijn eigen verleden.  Oi oi wat goed uitgewerkt. Hoe zit dit toch allemaal en de grote vraag is of hij zal weten te ontsnappen uit dit web van moord, ontvoering, experimenten en familiair gekonkel.

Die grote vraag blijft je tot het einde toe bezig houden. Want al weet je op een gegeven moment hoe het zit, ik ken Fitzek goed genoeg om toch met dat ongeruste gevoel de laatste bladzijdes om te slaan. Gaat hij doen wat ik denk dat hij gaat doen of laat hij me mijn hoop behouden? Het antwoord is daar en ik had beide goed gerekend in dit geval! Haaaa ge-wel-dig eind. Ge-wel-dig boek.

Conclusie:

De patiënt was voor mij echt één van de beste boeken van 2020. Het geschenk is heel anders en weet het gewoon te evenaren. Ai lof Fitzek.

Vijf sterren.

Karin Meinen.

PS. Vergeet het dankwoord niet, de eerste zinnen wil je al niet missen!

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Noorderlicht-Mariska Overman****

Dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mariska Overman

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 315

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: februari 2021

Over de auteur:

Mariska Overman (1970) studeerde theologie en heeft met haar man een communicatiebureau om de dood bespreekbaar te maken. Ze schreef eerder een serie rondom ex-rechercheur Isabel Dieudonné, waarvan het tweede deel, Voltooid maar liefst vier sterren kreeg in de VN Thrillergids. In februari 2020 maakte ze zelf de zeiltocht uit dit boek.

http://www.crimecompagnie.nl

Achterflap:

Vier mensen zoeken een slachtoffer. Iemand moet dood. Dat hebben ze afgesproken.

Noor, Frode, Magnus en Katja hebben elkaar ontmoet op een online literair forum. Een van hen had een idee. Nu bevinden ze zich op een zeilschip in de ijzige winterkou van Noorwegen. Net als de andere passagiers zijn ze op zoek naar het befaamde noorderlicht. Maar ze zijn ook op zoek naar een slachtoffer: iemand moet dood. Dat is wat ze hebben afgesproken. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn.

Mening:

Noorderlicht. Wat een prachtige titel voor een geweldig boek. Is het retespannend en spateren de gruwelijkheden je tegemoet? Dat is een nee. Noorderlicht is psychologisch en onderhuids van aard dat op een hele originele wijze neergezet wordt. Beeldend, intrigerend en met tussenstukken die de pracht van de natuur weergeven, die je laten kijken naar een Noorse televisie-uitzending en die je het chatgesprek tussen de hoofdpersonen laten zien. Een verrijking naast het lopende verhaal. Vier hoofdpersonen die tot een waanzinnig en bizar plan komen; we gaan een reis maken op een zeilschip en iemand gaat die tocht niet overleven.

Dat de auteur zelf de tocht gemaakt heeft, dat kan een blinde nog zien. Met gemak zie je het zeilschip, de bemanning en de pure schoonheid van de natuur voor je. Voorin het boek is een lijst aan personages te vinden maar ik heb er geen gebruik van hoeven te maken. De voor mij juiste personen worden langzaam maar zeker verder uitgediept en ook het plan ontvouwt zich met een trage snelheid van voor tot achter het boek heen. De onderlinge kennismakingen op het schip, de wandeltochten die aan wal gemaakt worden met de daarbij horende verlangens walvissen en het noorderlicht te willen zien, het zijn onderwerpen die prachtig gebracht worden en zweven boven die onderliggende zieke ondergrond.

Die gedeeltes zijn misschien niet heel spannend maar de gedachte met betrekking tot het vreselijke plan, het houdt je dan toch getriggerd. Er wordt gekonkeld, hoe goed ken je elkaar nu eigenlijk en kun je elkaar wel op zeker vertrouwen dan? Die stukken zijn zeker wel spannend en je weet als lezer zelf ook niet meer wat je denken moet, prachtig. Het stuk verlies en rouw om een zus geeft ook een extra dimensie waar er flink op gevoel ingespeeld wordt. Het is indrukwekkend, belangrijk en waar bij de één een stuk herhaling van woorden als schuld en onschuld heel sterk zullen inwerken, haalde dat bij mij de lading er her en der af. Minder is daar voor mij meer en dat blijft een persoonlijk iets.

Het antwoord op de vraag of je als lezer verrast gaat worden? Haha hell yeah! Woww de spanningsboog wordt nog even goed aangetrokken en voor je ook maar plot twist kan denken slaat de volgende je om de oren! Hoei hier hou ik zo van, en als je denkt dat je alles dan gehad hebt komt me daar toch een eind! Zó niet verwacht, zó niet aan zien komen. Fenomenaal.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Plot: 4.5

Vier dikke stralende sterren voor Noorderlicht.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Geiger-Gustaf Skördeman****1/2

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Gustaf Skördeman

Uitgever: Cargo

Serie: Sara Nowak deel één.

Oorspronkelijke titel: Geiger

Vertaling: Lammie Post-Oostenbrink

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 428

Verschijningsdatum: 25 februari 2021

Over de auteur:

Gustaf Skördeman werd in 1965 in Zweden geboren en is scenarist, filmregisseur en producent. Geiger is zijn debuut en het begin van een serie thrillers met Sara Nowak in de hoofdrol.

http://www.uitgeverijcargo.nl

Achterflap:

Een codewoord

Een geheim uit het verleden

Een verwoestend resultaat

Bijna dertig jaar na het einde van de Koude Oorlog wordt in Zweden een oude man door zijn vrouw doodgeschoten. Het is het begin van een ijzingwekkend complot waarbij de veiligheid van Europa op het spel staat.

Als een oude vrouw net afscheid heeft genomen van haar kleinkinderen die even op bezoek waren, gaat de telefoon. Ze haast zich op te nemen. Uit de hoorn klinkt één woord: Geiger. Al tientallen jaren wacht ze op dit bericht, maar toch komt het onverwacht. Ze weet wat ze moet doen. De oude vrouw pakt een pistool, schroeft er een geluiddemper op en loopt naar haar man toe, die nietsvermoedend in zijn stoel zit. Ze zet de loop tegen zijn achterhoofd, haalt de trekker over, en verlaat haastig het huis.

De schokkende moord in Bromma valt buiten het werkgebied van politieagente Sara Nowak, maar haar collega’s weten dat ze het slachtoffer kent, en tegen de wil van haar leidinggevenden sluit ze zich aan bij het onderzoeksteam. De vragen stapelen zich op en het is duidelijk dat de antwoorden in het verleden liggen – een verleden waarin ooit een verwoestend plan is gesmeed dat nu tot een uitbarsting komt.

Mening:

Een debuut uit Zweden. Een cover die je aandacht vangt en niet loslaat.  Plus daar een achterflap op waarvan je denkt: Allemachtig wat is dit en wat gaat hier allemaal gebeuren dan?

Dat is Geiger en wat een origineel, slim, machtig verhaal is dit.

Ongelooflijk wat zit er veel in dit boek, een veel waar ik U tegen zeg. Waar moet je dan aan denken? Nou bijvoorbeeld een stuk historie, Koude Oorlog, spionage, misbruik, onderzoek, (mondiale) bedreiging. En in deze stukken vond ik het soms best even taai zo her en der maar het werd nergens ook maar één moment saai. Heb ik gelijk de meest kritische noot van mijn kant wel gehad want het is fantastisch, intrigerend, groots en spannend wat hier allemaal gebeurt. Wie is Geiger, waarom gebeurt dit allemaal, welke dreiging brengt dit met zich mee en wie zijn daar al allemaal op gruwelijke wijze slachtoffer van geworden? Wie gaat er nog slachtoffer worden? Wie zijn betrokken en waarom dan?

Er is een nieuwe geweldenaar nu in boekenland, die zich vastbijt in onder andere de moord op Stellan, en dat is fokking Sara Nowak. Ik hou van stoere moraalridders die wel eens goed de bocht uit vliegen en een heel lekker stukje vechttechniek machtig zijn. Als Sara losgaat dan is het genieten en grinniken geblazen! Sara heeft een gezin en haar privé speelt op de zijlijn een eigen rol en je sluit haar af en toe ergerend gewoon gelijk in je hart. Ze is slim, ze is vasthoudend. Ze is sterk, eigenzinnig, slaat soms door en is dan ook wel weer voor rede vatbaar. Als je mazzel hebt. Sara heeft een deel van haar kinderjaren doorgebracht  in het gezin van de vermoorde ‘Ome Stellan’ en het is verbluffend, verrassend, afschuwelijk wat dit allemaal boven water brengt. Het is het bekende ‘het is niet wat het lijkt’ en het is tevens confronterend in wie ze was en waar het haar tot nu bracht. Prachtig staaltje in de categorie uitgediept en uitgewerkt. Op politiek gebied, op persoonlijk gebied: het groeit allemaal richting één geheel waarbij je op de weg richting al die antwoorden door middel van onvoorziene plot twists al slingerend richting eindbestemming stuurt.

Skördeman heeft met dit als debuut mijn respect al verdiend. Wat schrijven en uitwerken, wat neerzetten, en dat met onderwerpen die niet eens direct mijn voorkeur genieten. Hij is af en toe best heel beschrijvend en van de details, maar ik vond dit in dit boek erg passend en mooi. De afronding gebeurt dan ook nog eens met een flikflak voorzien met die afsprong ter waarde van een tien. Ik ben zooooo blij dat dit een serie is want hoewel dit verhaal klaar is, ik verheug me nu al op een volgend deel met Sara Nowak whoooooo.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4

Psychologie: 4.5

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4.5

Maakt een stralende 9/10 oftewel vier en halve sterren voor Geiger.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Jac: Toevluchtsoord- Jérôme Loubry

Auteur: Jérôme Loubry

Uitgever: Boekerij

Oorspronkelijke titel: Les Refuges

Vertaling: Saskia Taggenbrock

Genre: Thriller / NUR 330

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Jérôme Loubry debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan, waaronder de prestigieuze Prix Cognac, en verschijnt zijn werk in acht landen. Toevluchtsoord geldt als zijn internationale doorbraak. Ook de tv-rechten zijn inmiddels verkocht.

Bron: www.boekerij.nl

Achterflap:

De jonge journaliste Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil Sandrine graag de plaats bezoeken waar zij vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Net als haar oma zijn zij in 1946 op het eiland komen wonen en nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, en de bewoners zijn na al die jaren nog altijd doodsbang. Iets weerhoudt hen ervan het eiland te verlaten. Alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zij slachtoffer is van deze dreiging. En dat die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar oma.

Een paar dagen later krijgt inspecteur Damien Bouchard te horen dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, zwaar getraumatiseerd en onder het bloed. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Meningen:

Karin:

Een beetje overdonderend is het wel. Het is januari en dan denk ik dat ik het boek van 2021 al gelezen heb. Nondeju, wat een rodelbaan zonder eigen rem of vangnet is dit!

Per direct is daar een wolk van een schrijfstijl want Loubry betovert je met mooi gevormde zinnen die met gemak weglezen en beelden vormen. Loubry begint prachtig maar toch ook ergens best vaag en neemt hier in mijn ogen een flink risico. Ik ben iemand, eenmaal begonnen lees ik een boek uit. Toch denk ik na een kleine 100 bladzijden: mysterie en kwaliteit is uiteraard tof maar het mag van mij wel wat concreter en ergens ook gaan knallen. Ben je iemand die een boek zoveel bladzijdes een kans geeft en ervaar je het begin ook zo? Dringend advies: doorlezen! Want allemachtig dat concrete en knallende komt op een wijze die je nooit maar dan ook nooit bevroed zou hebben. Het lontje is op, BOEM. Daar is deel twee en hoe!

Wat een opbouw. Wat een wendingen. En wat een emoties weet dit verhaal bij je los te maken. Sandrine, och mijn God wat komt daar wat los en hoe is het mogelijk dat je in zoveel gruwel zoveel diepgang middels meerdere lagen weet te brengen. Lagen die gepeld worden tot je als lezer bij de pit van de waarheid komt. Deze weg naar de waarheid loopt langs afschuw, medeleven, verbazing. Het overkomt me maar zelden, maar via Damien, stiekem mijn held,  komt er een scène voorbij die kaarsrecht door de ziel gaat en waar ik alleen maar wil huilen.

Toevluchtsoord oftewel Schuilplaats. Wat een titel, wat een verhaal en wat-een-einde. Daar zit je dan met je gelezen boek, waar het in elkaar vallen van de puzzelstukken tot aan de laatste letters geldt. Fenomenaal. Loubry, je bent een geweldenaar.

Conclusie:

Ondanks een risicovolle start, op alle fronten vijf hele dikke stralende sterren.

Karin Meinen.

Jac:

Over Toevluchtsoord:

François Villemin is lector op de universiteit van Tours en begint in september van het jaar 2019 aan een tweede sessie die hij ‘Toevluchtsoord Sandrine’ heeft genoemd. Na 300 bladzijden stopt hij zijn betoog met de opmerking dat het verhaal waar gebeurd is en komt met een opmerking over het laatste toevluchtsoord voor een van de hoofdrolspelers uit het drama dat zesendertig jaar heeft plaats gevonden. De persoon in kwestie gaat elke dag naar de kiosk op de place Carrée, in Saint- Amand-Montrond. En praat daar tegen de doden op de begraafplaats onder hem. François verhaalt van Valérie die in 1949 in de nasleep van de verschrikkelijke WO II haar hond uitlaat op het strand van een Frans kustplaatsje en vijf, zes en meer bundels met stoffelijke overschotten in de branding ontdekt. Het is 1986 en Sandrine Vaudrier walgt van de gekantelde swastika’s die op de flanken van de koeien van boer Frank Wernst gespoten zijn. Een mooi artikel voor de journaliste. Maar Mr Jean-Christophe Béguenau, de notaris bericht haar echter dat Suzanne Vaudrier is overleden op 27 oktober 1986. Zij heeft een testament, eigenhandig geschreven op 25 oktober, bij deze notaris aangereikt. Zij wordt uitgenodigd om de wens van haar grootmoeder in te willigen. En dat doet ze. Ze dient een aantal zaken af te werken op het eiland waar haar oma gewoond en gewerkt heeft. Maar zo simpel is dat niet. De tweede hoofdrolspeler is Damien Bouchard, een politie-inspecteur die, verhuisd is, alleen, na de spoorloze verdwijning van Mélanie, het dochtertje van Damien en Linda. Hij wordt belast met het onderzoek naar de herkomst van een jonge vrouw, die door een wandelaar op het strand is aangetroffen. De inspecteur krijgt daarbij hulp van de Véronique Burel, de jonge psychologe.

Conclusie

Na honderd bladzijden had ik het gevoel dat ik boek wel gelezen had, een dromerig. fatalistisch verhaal, niet echt mijn insteek. Een bladzijde later is dat gevoel verdwenen. De omslag is helder; er ontstaat een broeierige, mysterieuze thriller die de lezer moeiteloos weet te boeien. Jérôme Loubry laat telkenmale minieme deeltjes los van een geheel dat de lezer nog niet kan plaatsen maar waarvan je weet dat die een rol spelen. Dat is vooral te danken aan de fijne schrijfstijl van Loubry, die fijntjes en losjes de argeloze lezer meevoert in een mooi, psychologisch onderbouwde thriller met prima wendingen. De rol van het gedicht van Goethe, Elfenkoning genaamd, wordt er door Loubry op diverse momenten en bij diverse gelegenheden bij de haren bij gesleept als symbool voor bepaalde zaken m.n. voor de dood.

Bepaalde zaken kunnen moeilijk geduid of verklaard worden. Dit past wonderwel in de magische sfeer die over het boek hangt. Het boek wordt grotendeels en afwisselend verteld vanuit de standpunt van de twee hoofdpersonen Sandrine en Damien. Die afwisselende cameravoering, niet ongebruikelijk in thrillers, pakt goed uit. Het slot is sterk en verrassend. En onbevredigend omdat enkele vragen en met name een heel belangrijke, niet beantwoord worden. De vertaling van Saskia Taggenbrock is opmerkelijk goed, voor zover dat beoordeeld kan worden. De Franse titel is ‘Les refuges’, Toevluchtsoorden derhalve. En dat klopt helemaal. Toevluchtsoord is in dit verband een misser.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Alex B.-Arjan Alberts****

Uitgever: Xander Uitgevers

Serie: Deel twee, opvolger Natan Z.

Aantal pagina’s: 319

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: september 2020

Over de auteur:

Arjan Alberts (1975) is schrijver en gevangenisdirecteur. Hij werkt sinds 2000 voor het ministerie van Justitie en Veiligheid en schrijft zijn romans op persoonlijke titel. Met zijn debuut Natan Z. won Alberts de ThrillZone Juryprijs voor beste Nederlandstalige thriller.

Bron: www.xanderuitgevers.nl

Achterflap:

Een hyperintelligente psychopaat jaagt op zijn slachtoffers en lokt ze in de val…

De jonge, veelbelovende advocaat Jurre van Loon krijgt de kans van zijn leven als hij wordt gevraagd om de beruchte seriemoordenaar Natan Z. te verdedigen. Tegelijkertijd wordt het OM opgeschrikt door de lugubere vondst van het verminkte lichaam van de minister van Justitie. Suus de Bruyn, ooit slachtoffer van Natan Z., werkt nu op de zwaarst beveiligde TBS-afdeling van Nederland. Ze is een ervaren therapeute, maar heeft ook een heel andere reden om dicht in de buurt van de levensgevaarlijke TBS’ers te zijn: wraak.

Arjan Alberts neemt de lezer mee in een bloedstollende achtbaan waarin een aantal ernstige misstanden op het ministerie van Justitie aan het licht komen, met de onherstelbaar beschadigde TBS’er Alex B. als onverwachte spil…

Mening:

Soms wil je een boek gewoon op zeker lezen omdat je de voorganger zo ontzettend goed vond. Het betreft in dit geval dus Alex B. , opvolger van Natan Z. Wanneer ik de voorkennis al heb dat ook Natan himself weer een rol gaat spelen, ja dan word je vanzelf erg gretig!

Alberts weet ook deze keer weer op meerdere fronten te imponeren. De schrijfstijl is kundig, filmisch, en het leest bijzonder prettig weg. Er wordt voldoende teruggegrepen zodat je weer lekker extra in het verhaal zit. Suus speelt weer een belangrijke hoofdrol en weet ook weer bijzonder enge en domme dingen te doen. Met name in de TBS kliniek gebeuren echt dingen die je je nagels kosten. Sjemig wat worden de TBS’ers steengoed neergezet. Ik bekijk een vliegenlamp ook nooit weer met dezelfde ogen. Het zit her en der ook op het randje of gaat erover, want ja dit is wel erg spannend maar daartegenover: ik geloof het soms niet, en dan haalt dat juist op zulke momenten de spanning ook onderuit. Gruwel wordt nergens uit de weg gegaan en dat krikt het vervolgens absoluut ook weer omhoog.

Waar was ik, imponeren. Wel, het plot in zijn totaliteit is toch echt wel imposant met de grote I. Grote goedheid wat worden de verschillende lijnen en invalshoeken ingenieus samengebracht en in elkaar gelegd. Dat is koppie erbij want ja, het is bijzonder intelligent en goed bedacht, maar voor de lezer soms ook veel. Veel in de zin van personages, veel in de zin van de bijkomstige moorden en gebeurtenissen. Verdere verrassende achtergronden worden duidelijk en die zijn ge-wel-dig.

Suus, Natan, Alex B. ( Joep is ook echt een vervèlende Joep, sorry Joep) Wat is het bizar goed hoe ze samengesmolten zitten in dit complexe verhaal waarin machtige privéperikelen samen met justitieel en politiek gekonkel zorgen voor veel leesgenot en twijfel op de weg naar het einde. Een einde waar veel lyrisch over zullen zijn maar waar ik dan minder voldoening aan beleef. Op naar een volgend deel, dus bietje doorschrijven Arjan want ik verheug me er nu al op!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4

Maakt een  8/10 oftewel vier sterren voor Alex B.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De vermisten en de doden – Stuart MacBride*****

‘Alle eenheden, graag uitkijken naar ene Julian Martin, blanke vrouw, tweeëndertig jaar. Gezocht wegens het maken van onzedelijk foto’s van een klein kind.’  

Logan McRae is een treetje lager gezet op de functieladder en zit voortaan in een politieauto, eindeloos rondjes rijdend en hoort de hele godganselijke dag meldingen als de bovenstaande. Zijn maatje is Janet Nicholson die als ringtone de tune van The Muppet Show gebruikt. Wie kent er American Graffiti nog? De film uit 1973 volgt vier schoolvrienden in het stadje Modesto (Californië) die in 1962 een laatste nacht doorbrengen voordat ze uit elkaar gaan om elders in het land te gaan studeren of naar Vietnam te gaan. Doelloos rondrijdend, de politie een hak zettend, ouwehoerend en rotzooi trappend tot het dag wordt en het echte leven begint. McRae en Nicholson doen niet veel anders, alleen is het niet bepaald doelloos dat rondrijden. In Grapian, Aberdeen, Schotland loopt tuig van allerlei soort rond. Het ergste zijn natuurlijk de kindermisbruikers.

Het Tarlair Openluchtzwembad is de crime scene. Een dood kind bij een oud, vuil, groezelig en roestig zwembad aan zee, vlak bij de vuile, vervallen, betonnen muur en de helling naar het zwembad, half in ’t water en half op de rotsen. Dat hakt er in.
Krantenkoppen in de trant van ‘Pedo op de loop; heeft griezel Wood weer een moord gepleegd?’

Stuart MacBride vermengt het ranzige politiewerk met een reeks van  privé gebeurtenissen van Logan. Ook daar een golf van gebeurtenissen met Samantha en Helen in de hoofdrol. En laten we vampier Napier niet vergeten, die hijgt Logan McRae in zijn nek, na een paar mislukte acties. Maar niet alleen hij. Er lopen nog wat bloedzuigers rond bij die club. En wie ooit nog eens een beoordelingsformulier moet invullen – alleen de Here hierboven is op de hoogte van het juiste aantal –  geef ik de gouden tip. Sturing. Altijd het woord sturing vermelden als je iets zinnigs wilt mededelen en je niets zinnigs voorhanden hebt. En kreten als ‘Het optimaliseren van de operationele efficiency.’ Dan kom je een heel eind op de apenrots die politieorganisatie heet.

Conclusie

Een laatste waarschuwing voor je aan dit boek van Stuart MacBride begint: enige aanleg voor het verteren van het betere en rauwere politiewerk is vereist. Gelukkig dempen de brede stromen sappen vol humor en venijn de oprispingen van maag en gal. Een arm bad. Ik heb grafstenen gezien die spraakzamer waren, is een mooie one-liner. Hard, veelal ranzig, maar ontzettend humoristisch. Er wordt traditioneel veel gegromd en geschreeuwd. Een van de betere tradities trouwens. En zijn figuurlijke knokpartijen met hoog geplaatsten, vier rangen hoger of zo zijn een mooie running gag. En een fantastisch slot, waar je het warm van krijgt.

Vijf sterren.

Jac Claasen.


PS: En wat betekent het als Logan met rozige wangen en warme handen zijn bureau binnen stapt?

PS2: ‘ The ballad of Eskimo Nell’ bestaat echt. Zoek, luister en huiver. 
Ik begin nu door te krijgen wat het woord ‘bawdy’ inhoudt.

http://www.traditionalmusic.co.uk/folk-song-lyrics/Eskimo_Nell(Amalgamated).htm

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Opgejaagd – Gabriel Bergmoser****1/2

Auteur: Gabriel Bergmoser

Uitgever: L.s Luitingh-Sijthoff

Vertaling: Carla Hazewindus

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 256

Verschijningsdatum: augustus 2020

Over de auteur:

Gabriel Bergmoser (27 jaar) woont en werkt in Melbourne, Australië. Hij won verschillende prijzen en nominaties voor zijn schrijfwerk in de toneelwereld, en schreef eerder YA-boeken. Opgejaagd is zijn eerste thriller.

Bron: www.lsamsterdam.nl

Achterflap:

Frank leidt een rustig leventje met zijn kleindochter op het platteland van Australië. Maar dan strompelt een zwaargewonde vrouw over de drempel van zijn tankstation, achtervolgd door een groep bloeddorstige jagers die haar koste wat kost willen omleggen.

Het tankstation wordt omgebouwd tot een fort, en nu moeten Frank en zijn klanten een bloederige strijd leveren met deze vreemde aanvallers. Want één ding is zeker: deze jagers stoppen niet totdat iedereen dood is.

Mening:

Alle keizers wat een snoeihard, gruwelijk, eng, snel, pakkend en stééngoed boek is dit! Ze zeggen wel eens ‘Niet voor tere zieltjes’ toch? Schaar Opgejaagd maar volledig in deze categorie en het klinkt dan altijd zo gek, maar wat hou ik hier vann.

Bergmoser laat je niet lezen, hij laat je een film in je hoofd zien en jonges wat een beelden! Het is goed geschreven, het wordt nergens moeilijk en in die verhaallijnen ademt dit boek Australië. Je ziet het, je voelt het, je ruikt het. Vanaf de eerste letter weet dit verhaal te boeien tot en met. De prima uitgewerkte personages dragen hier een flinke steen aan bij want ze zijn uniek, intrigerend en vooral heel verschillend. Het zijn klootzakken en goedzakken, of goed dat met een tikje kloot fantastisch wordt gemengd.

De zwaargewonde Maggie brengt gelijk al veel vragen met zich mee. Via switchen naar het onderliggende verhaal vanuit het verleden worden al je vragen stuk voor stuk beantwoord. Het zijn antwoorden die je wenkbrauwen tot je haarlijn laten komen en die je laten huiveren, meeleven, vloeken en genieten. In het heden ontpopt zich een vieze oorlog bij het tankstation waarbij Frank en kleindochter Allie vanuit het niks ineens lelijk betrokken raken bij echt hele lelijke dingen. Ook sidekicks spelen in dit afschuwelijke spektakel een belangrijke rol. De actie vliegt je om de oren, zo ook de doden, en je houdt je hart vast want je denkt alleen maar: hoe gaat dit fataal aflopen, want dat kan toch bijna niet anders? Wat een horror!

Het einde vond ik geweldig. Passend ook. Wat een dijk van een thrillerdebuut en Bergmoser heeft er nu per direct een fan bij.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Spanning: 4.5

Maakt een geweldige 9/10 oftewel vier en halve sterren.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De dans van de tulpen – Ibon Martín *****

Het is vrijdag 19 oktober 2018 en Santi, machinist bij de Euskotren maatschappij, droomt een beetje weg bij het besturen van de trein, hij zwijmelt licht weg als hij zijn gedachten laat gaan over de relatie met zijn vrouw, Natali Extano. Tot het te laat is. In een bizar ongeluk verplettert hij zijn vrouw, die vastgebonden op het spoor ligt.
Ze had een rode tulp in haar handen toen ze van de rails af werd gekatapulteerd, een tulp die met lijm aan haar hand bevestigd. Maar het meeste shockerende moet nog komen: een livestream van de gebeurtenissen laat de moord in talloze huiskamers binnen dringen.

De Speciale Eenheid Ontwrichtende Moordzaken wordt belast met het oplossen van deze moorddadige actie. DeAne Cestero, lesbisch, voorzien van piercings en tattoos en behoorlijk heetgebakerd wordt het hoofd van de speciale eenheid die de zaak moet gaan oplossen. De weerstand is groot, met name onder de oudere mannelijke rechercheurs. En daarmee komen we aan een belangrijk thema in dit boek: vrouwenmishandeling seksistisch terrorisme, de moeizame relatie tussen mannen en vrouwen. Het boek staat bol van de relationele zaken uit het verleden, waarbij destructieve mannen de totale beschikking over vrouwen hebben en met veel huiselijk geweld heersen.

Dit is slechts een element uit een fascinerende thriller, die speelt in Baskenland. Vol met mooie beschrijvingen van mensen, rituelen, fascinerende steden en landschappen, sfeervolle processies uit gebieden vol bijgeloof en voorouderlijke mythes waar de dood of beter nog de angst voor zijn komst, het middelpunt van het leven is geworden. In het midden van de thriller komt de verwrongen geest van de moordenaar in beeld, een moordenaar die zijn handwerk ten uitvoer brengt, als de tulpen op hun mooist zijn.

Een indrukwekkende, ruim vijfhonderd bladzijden tellende thriller met klassieke opbouw en dito cliffhangers, waarin mannen duidelijk de tweede viool (moeten) spelen. En waarin de eguzkilore de bloem van de wilde distel, symbool staat voor het Baskische gevoel. Tijd om er eens op vakantie te gaan. En die tijd komt!!!

Vijf sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Spiegelman-Lars Kepler****

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Serie: Joona Linna deel 8

Auteur: Lars Kepler

Genre: Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 539

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Lars Kepler is het pseudoniem van het Zweedse schrijversechtpaar Ahndoril. Met hun bloedstollende thrillers rond Joona Linna veroverden ze de wereld. Inmiddels zijn er van hun boeken in Nederland meer dan 600.000 exemplaren verkocht.

Achterflap:

Vijf jaar geleden verdween ze, nu wordt haar lichaam gevonden.

Wie was de man die ze zag in het raam?

Wie is Spiegelman?

Op weg van school naar huis wordt de zestienjarige Jenny ontvoerd, waarna ze van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Joona Linna herkent haar gezicht echter direct als haar lichaam vijf jaar later wordt gevonden op een speelplaats,opgehangen aan een klimrek.

Op camerabeelden ziet hij een voorbijganger die minutenlang naar de speelplaats staart, op het moment dat het meisje daar moet zijn geweest met haar moordenaar. Maar de man is warrigen getraumatiseerd, en weet niet meer precies wat hij gezien heeft. Joona Linna roept de hulp in van hypnotiseur Erik Maria Bark, zodat de man onder hypnose zijn herinneringen weer kan oproepen.

Mening:

Jaaaa na twee jaren wachten is daar dan Spiegelman. Ik las de hele serie en waar ik Lazarus heel anders vond dan voorgaande delen, vind ik deze nieuwe beukerd weer beduidend anders dan Lazarus.

De schrijfstijl is alvast weer geweldig. Mijn voorkeur ligt bij in de verleden tijd lezen maar het maakt niet uit welke vorm Kepler hanteert, tegenwoordige tijd it is zonder dat je het doorhebt en ik zat direct midden in de film. Er wordt niet zo heel veel teruggegrepen en ik moet dan echt even in mijn geheugen graven. Spiegelman sluit in die zin niet lekker aan bij het einde van Lazarus en daar ligt voor mij wel een stukje teleurstelling. Er zit daarnaast ook weinig tot geen ontwikkeling in de personages dit keer, en dat mis ik. Tot zover de lichte teleurstelling.

Kepler bouwt het geheel zorgvuldig op. Nieuwe personages doen hun intrede, maken dit verhaal en met elementen als ontvoering, psychische aandoeningen en martelingen krijg je het thrillergevoel doorspekt met gruwel al snel te pakken. De verhouding Joona met de vaste personages blijft dus achter of is nauwelijks aanwezig maar mennnn hij weet het verhaal wel weer te dragen hoor. Linna staat altijd garant voor vette actie en het is en blijft je held.

Het verhaal an sich is groots. Is zwaar qua onderbuikgevoel want het verhaal dat achter de ontvoerde Jenny vandaan komt kan het daglicht gewoon niet verdragen. Dat enorme element wordt echt meer dan goed neergezet en uitgewerkt met een totaal aan plot die klinkt als een klok. Het gebeurt, het bestaat en dit is in deze geweldig goed doordacht en verzonnen. Wordt het allemaal helemaal geloofwaardig neergezet? Nou nee, gelukkig niet zeg ik in dit geval, daarvoor lees ik dit genre juist ook zo graag. Personages die dan net even dat extra zijn, erover zijn, ik hou er zo van. Al zag ik de ontknoping al een beetje aankomen, het maakt de oplossing niet minder spectaculair! Het einde is geen vette cliffhanger, ook wel eens lekker maar laat je zeker weer verheugen op het volgende deel.

Conclusie:

Al was ik liever in de stijl en lijn van Lazarus gebleven, ook Spiegelman is gewoon weer een hele goede thriller!

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Vier sterren voor Spiegelman.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂