Duorecensie Karin & Corina: Meedogenloos-Sharpe & Skaye****1/2

Meedogenloos

Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar

Auteur: J.Sharpe & Melissa Skaye

Uitgever: LetterRijn

Aantal pagina’s: 270

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 22 februari 2018

Over de auteurs:

Melissa Skaye (1972) is auteur van de VT-thrillerreeks: Virtuele tango, Verboden tranen en Verleden tijd. Verminkte toekomst is het vierde deel van de reeks met rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra in de hoofdrol. Ook is zij auteur van de thriller In onschuld en van de fantasyreeks Jeremy Jago. Ze heeft in diverse bundels korte thrillerverhalen gepubliceerd. Melissa woont samen met haar man en twee kinderen in Hoorn.

( http://www.melissaskaye.nl )

J. Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasyboeken geschreven, alsmede meerdere korte spannende verhalen. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs zoals o.a. Stephen King, Peter Straub en Dean Koontz. Hij begon met schrijven toen hij acht jaar was. Hij woonde twee jaar op het Portugese eiland Madeira en was een fanatieke lezer. Al snel was hij echter door zijn Nederlandse leesvoer heen en besloot hij zelf te gaan schrijven.

( http://www.jsharpebooks.com )

De cover:

Karin:

Duister, onheilspellend. Hoe staat dit in verhouding met de titel? Nieuwsgierig makend en ik vind het gaaf!

Corina:

Een verlaten huis in een bos, donkere kleuren, ja dat triggert…. wat is daar gebeurd?? Love it.

De achterflap:

Nadat hun ouders zijn vermoord, slaan de zusjes Mandy en Lisa Peeters op de vlucht. Het belastende bewijsmateriaal dat ze bij zich dragen, maakt dat ook zij moeten vrezen voor hun leven.

Vier jaar eerder verdween de toen dertienjarige Californische India Johnston spoorloos. Ze duikt buiten het zicht van haar familie op in de gedwongen prostitutie in België. Dan is er een klant die zich haar lot aantrekt.

Tim Bosman en Suzanne Meyer hebben elkaar na het verbreken van hun relatie al ruim zeven jaar niet meer gezien. Tim heeft in de journalistiek te maken met uiteenlopende zaken, waarbij hij niet altijd vrienden maakt. Als de omstandigheden Tim en Suzanne weer bij elkaar brengen, staat hun leven op het punt voorgoed te veranderen.

Op het eerste gezicht lijken dit drie op zichzelf staande gebeurtenissen. Schijn bedriegt …

Meningen:

Corina: 

Ik lees de proloog en weet gelijk OMG dit gaat wat worden! En ja hoor vanaf het eerste hoofdstuk hebben Sharpe & Skaye me te pakken. What’s going on??

Karin:

Sharpe & Skaye. Het bekt direct al zo lekker hè en gloeiende gloeiende wat een verhaal zet deze combinatie hier neer zeg!

Corina:

Vanuit verschillende personages word je mee genomen door het verhaal en al snel lopen de rillingen over mijn rug. De lijntjes aan elkaar knopen lijkt me een onmogelijke taak, maar ik zit als een gek te schelden onder het lezen en alle personages kruipen onder mijn huid. Applaus heer en dame goed gedaan.

Karin:

Dit is snoei- en snoeihard, de spanning is regelmatig om te snijden en in dit verschrikkelijke gebeuren, gevuld met actie, met uiteraard ook moord, staan de personages als een huis. Wat zeg ik? Als een compleet flatgebouw.

Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld en een ieder speelt zijn eigen unieke rol. Men neme een journalist, een privé-detective. Men neme ontvoerde meisjes of meisjes van wie de ouders bruut zijn vermoord. Men neme een prostituee ganger. Volg je me nog? Wel, in het boek wil-je-gewoon-niet-anders dan dit volgen, wil je weten hoe dit bij elkaar gaat komen met een grote ‘Hoe dannn’ in je achterhoofd. En dan de emoties die dit bij me teweeg wist te brengen zeg. Och och de ellende en dan het afschuwelijke besef: dit bestaat…

Corina:

Dit is niet voor tere zieltjes want OMG wat een gruwel en dan niet persé in moord en doodslag of uitgerukte ingewanden, maar de WTF momentjes zijn in Aalsmeer niet van de lucht. De wetenschap dat dit echt gebeurt maakt je misselijk en toch wil je doorlezen, want wat schrijven Sharpe en Skaye heerlijk samen…. Alles klopt gewoon, toch?

Karin:

De schrijfstijl in deze is puur, direct, beeldend en het superknappe is dat verschrikkelijke gebeurtenissen op uiterst precieze wijze neergezet worden. Deze gebeurtenissen komen ontzettend binnen en dit duo weet het qua details perfect binnen de perken te houden. Dat zie ik echt als een gave.

Corina:

Langzaam ga je verbanden zien, maar die daadwerkelijke punt op de i kan je nog niet zetten. Er komt nog wat aan, maar wat? En dan doen ze iets…. het is een beetje op het randje en toch houd ik ervan, want hé, dat is toch een mooie twist! Maar hoe nu verder? Kan het wel tot een goed einde komen zo?

Karin:

Resumé: we hebben spanning, geweldige personages, maag omkerende situaties actie en moord. Doe je gordel maar om want het geheel is dan ook nog eens compleet onvoorspelbaar. Het neemt wendingen die je zó niet ziet aankomen! Niks maar dan ook niks is zeker. Eén wending wordt teruggedraaid en ondanks de hoop die dit geeft vond ik dit ergens jammer. Kort door de bocht: een twist is een twist. Deze terugkomst wordt echter uiteindelijk weer monsterlijk ‘rechtgezet’.

Corina:

Ola ola ola en dan is daar DE ontknoping en zit ik met mijn hand voor mijn mond en denk alleen maar, neeeeeee dit kan niet? Maar ja het kan en het klopt. Het daadwerkelijke einde van het boek maakte me gewoon een beetje boos, want het is niet allemaal eind goed, al goed en ik heb gewoon medelijden met het personage…. Ik zit echt met kloppend hart en tienduizend vragen. 😦

Karin:

Wanneer uiteindelijk dan alle lijntjes samenkomen, wanneer alles duidelijk is en op de plaats is gevallen volgt daar het epiloog. Prachtig afgewerkt, het laat je als lezer compleet beduusd achter en dit moet echt, echt even bezinken.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 5

Spanning: 5

Psychologie: 4.5

Plot: 5

Corina:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 5

Plot: 5

Psychologie: 4

Een unanieme vier en halve ster voor Meedogenloos.

Karin Meinen en Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

verdriet 2

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Serie: Deel drie Indië-trilogie

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 25 januari 2018

Over de auteur:

Tomas Ross (1944) is al meer dan dertig jaar een van de meest toonaangevende thrillerauteurs in ons land. Hij is de godfather van de Nederlandse faction. Met zijn spannende en gedurfde thrillers balanceert hij op de scheidslijn tussen feit en fictie. Hij won driemaal de Gouden Strop en werkte als scenarioschrijver mee aan vele gelauwerde films en series.

( http://www.uitgeverijcargo.nl )

De cover:

Mooie rustige kleuren, ouderwets aandoende wat past bij het verhaal. Gewoon nice!

De achterflap:

Het spectaculaire slotstuk van de Indië-trilogie, een hoogtepunt in het oeuvre van Tomas Ross.

Eind november 1941. Na de Duitse opmars in Europa is de angst groot dat Nederlands-Indië zal worden aangevallen door Japan. In Engeland krijgt koningin Wilhelmina op het landgoed Stubbings House bezoek van de Britse premier Winston Churchill. Hij stelt haar voor een onverwacht en verschrikkelijk dilemma. Acht jaar later: de nationalisten van Soekarno hebben de onafhankelijke Republik Indonesia uitgeroepen. Voormalig inlichtingenofficier Arnie Springer hoort dat zijn oude liefde op Java is verdwenen nadat ze samen werd gezien met de beruchte Nederlandse deserteur Poncke Princen. Hoewel Arnie na de gruwelen van de jappenkampen gezworen heeft nooit terug te gaan, vliegt hij in april 1949 naar Batavia. In de tropische hitte onderneemt hij een levensgevaarlijke zoektocht en belandt hij in een mijnenveld van intriges waarin alles verband lijkt te houden met het pact van Wilhelmina en Churchill

Mening:

Hou je van fictie in combinatie van feiten? Je weet wel? Faction? JA? Dan is Ross je man en zeker met deze afsluiter…. Echt vanaf de eerste alinea heeft hij me weer in de greep.  Oude bekende en nieuwe personages en ow ow ow wat weer heerlijk uitgewerkt.

De eerste intrige is al snel een feit, maar je kan je vinger er niet op leggen, wie hoort nou bij wie, wie is te vertrouwen? Zelfs bij de bekende personages ga je twijfelen, want had je het dan wel goed in de eerste twee delen? Het is weer echt à la Ross en je denkt je een versuffing en je komt er niet uit. Ik denk meerdere malen “ah nu snap ik het” maar dan heb ik het weer mis.

Daarbij opgeteld de tijd en setting van het verhaal en je hebt een meer dan gave historische faction thriller. Staat het bol van spanning in de zin van actie? Nee, maar dat is ook niet à la Ross. Zit het vol met onderhuidse spanning en intriges? JA!!! De ontknoping zit kei goed in elkaar en je voelt mee met Anke en Arnie en och die politieke spelletjes, het is echt van alledag.

Conclusie:

Hou je van geschiedenis, nadenken, intriges, liefde, vertrouwen, wantrouwen en al die aspecten in een “literaire” thriller? Pak dan dit boek op! Ook als je de voorgaande delen niet las: AANRADER!

Vijf sterren voor Het verdriet van Wilhelmina.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: De Krijtman-C.J. Tudor****1/2

Krijtman

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: C.J. Tudor

Uitgever: A.W. Bruna

Oorspronkelijke titel: The Chalk Man

Vertaler: Edzard Knol

Aantal pagina’s: 326

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum:  30 januari 2018

 

Over de auteur:

C.J. Tudor werd geboren in Salisbury en groeide op in Nottingham, waar ze nog steeds woont met haar partner en dochtertje. Ze stopte op haar zestiende met school en had daarna diverse baantjes, waaronder winkelbediende, junior-verslaggever, radio-tekstschrijver, copywriter en voice-over. Ook had ze haar eigen hondenuitlaatservice.

De Krijtman is haar debuut. Het boek was reeds voor verschijnen een internationale sensatie: de vertaalrechten werden binnen een paar weken aan maar liefst 39 landen verkocht.

( www.awbruna.nl )

Cover:

Niet alleen de cover, maar de hele uitvoering van dit boek is gewoon heel gaaf. Het moment dat ik het zag trok het acuut mijn aandacht. Ik las de achterflap en was verkocht, dit wil ik lezen!

Achterflap:

Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen?  Was het dat afschuwelijke ongeluk? Of toen ze het eerste lichaam vonden?

Achteraf begon het allemaal op de dag dat op de kermis het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond. Toen de twaalfjarige Eddie de Krijtman voor het eerst ontmoette. Het was de Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar een lichaam van een meisje.  Het grootste deel ervan, althans.

Dat was dertig jaar geleden en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje. De geschiedenis herhaalt zich, en Eddie realiseert zich dat het spel nooit echt voorbij is geweest…

Mening:

Om maar met de deur in huis te vallen: dit is zó mijn ding! Dat komt in dit geval vooral ook door de fantastische en eigenaardige personages, en de soms best gecompliceerde vriendschap onderling. Man wat wordt dit goed neergezet en uitgediept, het hield me vanaf de eerste bladzijde compleet in de ban.

Over de eerste bladzijde gesproken, de proloog is gewoon geweldig. De schrijfstijl is beeldend, de woordkeuze prachtig en de factor gruwel doet hier zijn intrede. Vanuit Eddie ‘Munster’ wordt dit bijzondere en gelaagde verhaal verteld vanuit de ik-vorm. Dit gebeurt zowel in het heden als het verleden wat maakt dat je een ieder van dichtbij meemaakt en de vragen stapelen zich op. Is de spanning om te snijden? Dat niet, maar je wordt het verhaal ingezogen en het ontrafelen van de geheimen, van de geheime rollen, is een leesfeest an sich. Waar Tudor je het ene moment trakteert op een tik humor, weet ze je op andere momenten tot echt afgrijzen te krijgen en ik hou daar zo van. De directe stijl is beschrijvend, voorzien van detail en Tudor weet dit zo te doen dat je eigen beeldvorming de rest kan doen. Ik heb het gevoel in een Kingfilm te zitten en mennn, dat voelt goed zeg.

Richting einde neigt het her en der even naar warrig, maar zoals Tudor zelf al schrijft: er zijn nog plotgaten die gedicht moeten worden en dat wordt vervolgens uiteraard ook gedaan! Briljant. Het einde zelf had in mijn ogen niet beter gekund. Waar ik het ene moment een geheim zelf al wist te ontrafelen, weet Tudor me in de laatste zinnen zó te verrassen dat ik met open mond en de handen voor de ogen het boek dichtsla. OMG.

Diepe buiging en petje af, wat een grandioos debuut! Tudor heeft er, naast al velen op de wereld, een absolute fan bij.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 5

Psychologie: 5

Spanning: 3

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4.5

Vier en halve sterren voor De Krijtman.

Karin Meinen.

Duorecensie Karin & Corina: De vrouw in het raam-A.J. Finn****

img_1333-2

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: A.J. Finn

Uitgever: Cargo

Oorspronkelijke titel: The Woman in the Window

Vertaler: Hien Montijn

Aantal pagina’s: 411

Genre: Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum:  8 februari 2018

 

Over de auteur:

A.J. Finn is het pseudoniem van een uitgever in New York. Na zijn studie was Finn recensent van thrillers en redacteur bij een grote uitgeverij in Londen. Hij heeft gewerkt met auteurs als Karin Slaughter, J.K. Rowling, Robert Galbraith, Nicci French en Patricia Cornwell.

( www.uitgeverijcargo.nl )

Cover:

Karin:

Wat de cover zo gaaf maakt? De glimmende “gluurstroken” met het “kijkgat”. Heel tof gedaan, dit staat alvast weer mooi in de kast!

Corina:

De kleuren en de lamellen(?) welke structuur hebben op de omslag, oooow zo mooi gedaan en de titel die triggert de verbeelding. Het is een beauty.

Achterflap:

Anna Fox woont alleen, verlaat haar huis in New York bijna nooit en werkt als online psycholoog. Ze drinkt de hele dag door, ze kijkt oude films en bespioneert haar nieuwe buren. Op een nacht denkt Anna te zien hoe de buurvrouw wordt vermoord. Ze belt de politie, maar die vinden geen enkel bewijs. De twijfel slaat meteen toe: heeft ze het wel goed gezien? Wat is waar? Wat is verzonnen? Dreigt er gevaar?

Niets is wat het lijkt in deze verslavende en volkomen onvoorspelbare psychologische thriller die doet denken aan het beste van Alfred Hitchcock.

Mening:

Karin:

Dit aparte, bijzondere en uiteindelijk spannende verhaal wordt vanuit Anna Fox in de ik-vorm verteld.

Finn neemt op eigen en originele wijze uitgebreid de tijd om de verschillende personages en de bijbehorende achtergronden neer te zetten. Anna heeft straatvrees, is online-psycholoog, stevig aan de drank en Anna is een gluurder eersteklas. Anna heeft maar met enkele personages in de buitenwereld echt contact en ondanks dat in dit gedeelte de spanning ontbreekt en er eigenlijk ook maar weinig echt gebeurt nog, is het intrigerend en onderhoudend.

Corina:

Finn vertelt het verhaal vanuit Anna en dus vanuit de ik-vorm. Het is inkomen door de ik-vorm maar ook doordat ik vooral het eerste kwart steeds woorden moet Googelen… Anna heeft pleinvrees maar daar kom ik pas laat achter omdat ik woorden moet Googelen en dat irriteert. Ik kom niet in de leesflow en irriteer me aan die wijnslurpende slons achter haar computer die iedereen in de gaten houdt. De gesprekken die ze voert slaan mijns insziens nergens op en ik zucht en zwoeg door.

Karin:

Waarom is Anna zo vreselijk afgegleden? D.m.v. flashbacks naar het verleden krijg je steeds meer grip op en begrip voor Anna. Tijdens het lezen bekruipt me de vraag of ik niet meer een hele goede roman zit te lezen nu, maar later zal blijken hoe belangrijk dit stuk ook gaat zijn. Wanneer je het niet verwacht komt daar dan de bak ijskoud water over je heen en volgt de wending die me echt beroerd wist te maken. Het eerst OMG-moment is een feit!

Corina:

Ik lees dit boek samen met Kaat en zij is veel verder en zegt: “Crien het komt goed.” Ik geloof er niets van, maar dan is daar opeens de eerste subtiele twist en heeft Finn me te pakken, wat gaat dit brengen? Het verhaal heeft het eerste deel zeker nodig om alles duidelijk te maken en de lijntjes bij elkaar te brengen en vanaf de tweede twist zit ik op het puntje van mijn stoel en kan ik niet anders dan doorlezen. En dan is daar het allerlaatste WTF moment en denk ik alleen maar hoe twisted kan het zijn?

Karin:

Deze lijn wordt voortgezet en op een enkel personage na vertrouw ik er niet één meer. Je voelt op de klompen aan dat hier hele verkeerde dingen aan het gebeuren zijn en stapje voor stapje wordt er steeds meer duidelijk. De spanning loopt op en in de laatste fase gaat het dan ook richting compleet nagels bijten. Niet geheel verrassend, maar het wordt wel heel gaaf afgerond. In exact honderd hoofdstukken wordt van dag tot dag, in een tijdsbestek van nog geen maand, een gelaagd verhaal neergezet waar je achteraf toch echt wel U tegen zegt. Met heftige onderwerpen als agorafobie, verslaving, verlies en verwerking is dit een origineel boek wat je denk ik, met name in de beginfase, wel moet liggen. En mij ligt het, ik heb genoten!

Corina:

Finn heeft een prachtig slot stuk geschreven dat me de kriebels gaf, maar als het geen recensieboek was geweest had ik het boek na 100 blz. aan de kant gelegd…. Thank God i didn’t, maar ik kan het me voorstellen dat anderen zich niet door dat eerste deel heen “worstelen”.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4

Psychologie: 5

Spanning: 3

Plot: 4

Corina:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 3

Originaliteit: 4

Spanning: 3

Plot: 5

Psychologie: 4

Maakt unaniem Vier sterren voor De vrouw in het raam.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Blogtour-Corina las: Voltooid-Mariska Overman****

Voltooid

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mariska Overman

Serie:  Isabel Dieudonné deel 2

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 300

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 26 januari 2018

Over de auteur: 

Mariska Overman is eigenaar van een bureau dat de dood bespreekbaar maakt. Ze schrijft als columnist voor verschillende websites over rouw en dood.
In Mariska heeft altijd de wens gezeten ooit een eigen boek te schrijven. Dat werd Hoofdzaak, een thriller, die in 2017 is verschenen. Ze schreef het in drie maanden tijd. Nadat ze op een vrijdag het manuscript naar De Crime Compagnie had gestuurd, volgde op maandag een uiterst positieve reactie van de uitgever. Na vijf maanden lag het boek in de winkel.

( Bron: http://www.crimecompagnie.nl )

De cover:

Pakkend en mooie kleuren en vooral de flaptekst pakt gelijk!

De achterflap:

Een onbekende man wordt dood aangetroffen in het bos. Uit zijn borst steekt een tak met een witte vlag: KLAAR.

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur wordt bij de zaak betrokken. Wie heeft deze bizarre moord gepleegd, en vooral: waarom? Welke boodschap wil de dader overbrengen? En misschien belangrijker nog…blijft het bij dit ene slachtoffer?

Mening:

Op haar geheel eigen wijze neemt Overman je weer mee door het leven van Isabel. Daarnaast loopt er de verhaallijn van…. ja van wie? Dat blijft lang de vraag en het irriteert me dat ik er maar niet achter kom. Wie is die persoon en wat doet hij toch? En vooral waarom???

De personages worden weer goed uitgediept en wat heerlijk om Isabel nog beter te leren kennen. Maar ook de rand-personages staan goed in het verhaal en oooow I love Damon…. Heerlijk personage maar die Sven….. De kriebels krijg ik er van….

De bizarre moorden en de zoektocht naar de dader brengen je mooie complottheorieën maar ook veel informatie over een lastig maatschappelijk vraagstuk… en daar ben ik het kwijt. Het past in het verhaal en het klopt met de twist en alles maar ik kan mijn vinger er niet op leggen…. Misschien te veel in detail? Teveel informatief? Ik weet het niet….

Het maakt niet dat ik niet verder wil lezen, want je voelt dat er nog iets aan zit te komen dat de moeite waard is. En ja hoor, daar komt Overman met de klap op de vuurpijl en zou ik gewoon gelijk door willen met boek nummer drie want ik ben nog lang niet klaar met Isabel, Peter, Damon ennnnnnn Vector????

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Plot: 4

Spanning: 4

Psychologie: 4

Vier sterren voor Voltooid.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Het meesterwerk-Geir Tangen*****

GeirTangen

Met dank aan Uitgeverij The House of Books / Overamstel voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Geir Tangen

Uitgever: The House of Books

Serie: Deel 1

Oorspronkelijke titel: Maestro

Vertaler: Hanneke Wijte

Aantal pagina’s: 352

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 1 februari 2018

 

Over de auteur:

Geir Tangen is met meer dan 170.000 lezers de populairste crimeblogger van Noorwegen. Het meesterwerk is zijn thrillerdebuut, dat hij begin 2016 in eigen beheer uitgaf. Maar na een maand werd het gepre-empt door Gyldendaal, een van Noorwegens meest prestigieuze uitgevers, en sindsdien maakt hij ook internationaal faam. De buitenlandse rechten zijn aan 15 landen verkocht.

( Bron: www.thehouseofbooks.com )

Cover:

Prima cover, niks mis mee. Wat mij dan in dit geval echt per direct heel nieuwsgierig maakt is de koptekst Een ode aan de Scandinavische thriller. Tel hier een Een fantastisch, gedurfd debuut bij op,  en dat maakt al dat ik het boek wil lezen, of de achterflap moet wel zo tegenvallen. En dat doet het niet!

Achterflap:

Journalist Viljar Ravn Gudmundsson ontvangt een mail van iemand die aankondigt als scherprechter het leven van een vrouw op zal eisen. Als de vrouw de volgende dag vermoord wordt aangetroffen, realiseert Viljar zich dat het bloedserieus was.

Zeker als hij na door de politie ondervraagd te zijn weer een aankondiging ontvangt. Inspecteur Lotte Skeisvoll moet op jacht naar een achteloze seriemoordenaar die eropuit lijkt de politie te willen tergen. Maar is hij wel zo achteloos?

Mening:

Allemachtig, wat een bruut debuut! Dit meesterwerk blies me van de sokken; het is gewoon abnormaal hoe goed dit verhaal opgebouwd wordt en uiteindelijk in elkaar steekt.

Tangen switcht van het heden naar het verleden, van personage naar personage en het is vooral in het begin even koppie erbij, maar het pakt allemaal direct en het laat je niet meer los. Het is fantastisch hoe de beeldende schrijfstijl, af en toe doorspekt met een zalige vorm van beeldspraak, en de beladen en spannende sfeer je direct tot alleen maar willen lezen weten te zetten. De vragen stapelen zich op.

Wat is toch de link tussen Viljar en de verhaallijn met Jonas in het verleden? Hoezo mailt de moordenaar juist Viljar en waarom is het inwendige vuur van Viljar uitgeblust? Het is nog maar het topje van de ijsberg, zoals allemaal zal blijken.

Hier wordt laag voor laag een netwerk aan personages met bijhorende verhalen neergezet, wat uiteindelijk zó briljant in elkaar weet te haken. Waarin natuurlijk ook een hoofdrol voor Inspecteur Lotte Skeisvoll is weggelegd. Waar humor en verdriet elkaar ontmoeten en waar onderlinge banden leiden tot vriendschap, tot keuzes m.b.t. werk en familie en tot verplicht samenwerken.

Wanneer daar dan ook de moordenaar in al zijn glorie in de ik-vorm voorbij komt, dan is het huiveren geblazen. Dit is de Maestro; aan alle kanten voorbereid om zijn Meesterwerk uit te voeren. Hoe prachtig bedacht en verwoord en met Een ode aan de Scandinavische thriller is werkelijk geen woord teveel gezegd.

Het huiveren wordt gruwelen. Tangen weet je met een aantal totaal onverwachte twists zó te raken dat je eigenlijk zelf ook bijna alle hoop verliest, want als dit kan gebeuren….wat staat je dan in Godsnaam nog meer te wachten? Deze spanning en angst is uiterst treffend en wordt her en der versterkt door de staccato wijze van schrijven. Wanneer dan het doek valt, en je al knipperend met je ogen deze thriller aan het verwerken bent… Dan is daar het besef:

Wat een bruut boek, wat een bruut eind en wàt briljant! Waarom is de thriller het meest gelezen genre? Door boeken als dit mensen, door boeken als dit.

Ik kan niet wachten tot het volgende deel verschijnt, manman ik ben fan!

Conclusie:

Piece of koekie: Vijf sterren op alle fronten.

Karin Meinen.

Karin las: De waarheid-Melanie Raabe****

de waarheid

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Melanie Raabe

Uitgever: Cargo

Oorspronkelijke titel: Die Wahrheit

Vertaler: Sander Hoving

Aantal pagina’s: 336

Genre: Psychologische Thriller

Verschijningsdatum:  11 januari 2018

Over de auteur:

Melanie Raabe (1981) werd geboren in een klein dorpje in Noordrijn-Westfalen en woont momenteel in Keulen. Ze werkt als journaliste en actrice.

Haar debuutthriller De val werd een grote bestseller in Duitsland, de filmrechten van het boek zijn verkocht aan een grote Hollywoodstudio.

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

Cover:

Prima cover. De gele letters op het zwart vind ik gaaf, de koptekst en sfeer maken me nieuwsgierig.

Achterflap:

Zeven jaar geleden is de rijke zakenman Philipp Petersen tijdens een reis naar Zuid-Amerika spoorloos verdwenen. Sindsdien leeft zijn vrouw Sarah alleen met hun zoontje, en heeft ze langzaam haar leven weer opgepakt. Maar dan ontvangt ze een schokkend bericht: Philipp leeft nog en was het slachtoffer van een ontvoering. De media duiken op de zaak, en in alle drukte en chaos probeert Sarah grip te krijgen op deze nieuwe realiteit. Wat zal er gebeuren? Hebben Philipp en zij nog een toekomst samen?

Sarah is op alles voorbereid, maar de man die tijdens het mediacircus uit het vliegtuig stapt ziet er misschien uit als haar man, maar is het niet. In shock verwelkomt ze de vreemdeling, maar snel daarna uit hij zijn eerste dreigement: als Sarah zijn dubbelrol onthult zal ze alles kwijtraken – haar fijne leven, haar zoon, haar man…

Mening:

De waarheid is mijn kennismaking met Melanie Raabe en ik kan alvast verklappen dat ik ronduit heb genoten van dit boek. Het begin is direct al prachtig geschreven. Vanuit Sarah spat de herinnering aan- en het gemis van Philippe je tegemoet. Indrukwekkend en het komt echt binnen.

Het bijzondere, en ook mooie is; is dat er maar zeer weinig personages zijn. De nadruk ligt op Sarah, op Philipp, en uiteraard op ‘De vreemde’. En deze karakters weten je van het begin tot het einde in de ban te houden. In een hele fijne en eigen schrijfstijl zet Raabe vanuit deze personages prachtige overpeinzingen neer, en het switchen van de perspectieven gaat steeds gepaard met wendingen en cliffhangers op het juiste moment.

Elke keer wordt er een nieuw laagje afgepeld, geheimen komen bovendrijven en stukje bij beetje denk je steeds meer inzicht te krijgen. De spanning wordt daarbij langzaam maar zeker opgevoerd en onwerkelijke gebeurtenissen weten te intrigeren tot en met. De relatie tussen Sarah en Philipp wordt, naast actie en spanning, zo mooi stukje voor stukje steeds duidelijker. Althans, dat denk je want als lezer word je regelmatig tóch weer op het verkeerde been gezet.

En BAM. Daar is dan de plottwist waarvan ik echt dacht, dit gaat niet gebeuren. Het leuke is dat het me echt aan het denken wist te zetten wat ik er nu eigenlijk van vond. Om vervolgens, ook na de epiloog tot de conclusie te komen: yeah, dit is echt heel gaaf.

Conclusie:

De waarheid biedt je exact wat je van een psychologische thriller mag verwachten. Prachtpersonages die staan als een huis. Relationele ontwikkelingen die je heen en weer weten te slingeren. Voeg daar de continue aanwezige dot spanning aan toe, en voilà.

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Psychologie: 5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Vier stralende sterren voor De waarheid.

Karin Meinen.