Jac las: Perfecte prooi – Helen Fields ****1/2

Gelukkig is Helen Fields niet in de levensgrote valkuil gestapt na het succes van Perfecte resten, een debuut waar de vonken èn het schrijfplezier vanaf spatten. Met als gevolg veel plezier en leesgenot voor de lezer, maar ook de moeilijke taak voor de auteur om met een spetterend vervolg te komen dat de verwachtingen van de lezers inlost. Is dat gelukt? En dan volgt er (bijna) altijd een quasi semi-wijsheid  in de zin van: de vraag stellen, is hem beantwoorden. 

Het boek opent daverend met de moord op Sim Thorburn, een opzienbarende en ongeremd, brutale moord, gepleegd te midden van een op en neer springende massa festivalgangers, waaronder zich Merel en Niek de Vries bevonden. Merel had wel een boosaardige lach opgemerkt. Het slachtoffer ligt nauwelijks op de snijtafel bij patholoog Ailsa Lambert of de rechercheurs Luc Callenach en Ava Turner worden naar het volgende adres gedirigeerd. Een adembenemende opening.

Conclusie:

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen.

In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.
De interne ontwikkelingen op het politiebureau hebben grote invloed op het verhaal. Hoofdinspecteur Begbie wordt  opgevolgd door de meedogenloze Overbeck, die de moordenaars in de beklaagdenbank wil hebben voor haar eerstvolgende functioneringsgesprek. Toch een kritische noot. Hier en daar laat Fields wat zaken liggen. Is Overbeck een kloon van Emily Baxter, de 32 jarige adhd rechercheur van Daniel Cole?  En wat te denken van stalker Astrid Borde, die Callenach valselijk van verkrachting heeft beschuldigd? De verhaallijn wordt wel in beeld gebracht, maar verder niet uitgewerkt.Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd , met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen èn een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste klasse.

4,5 sterren.


Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: IJs – Koen D’haene ***1/2


Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen D’haene

Uitgever: Uitgeverij LetterRijn

Aantal pagina’s: 220

Genre: Misdaadroman

Verschijningsdatum: 18 april 2020

Over de auteur:

Koen D’haene (Wevelgem 1964) schreef romans en verhalen voor kinderen, jongeren en volwassenen, o.m. Gek van een eiland (2010) en Ketters van de Kemmelberg (2017).

Zand is het zelfstandig leesbare vervolg op zijn misdaadroman IJs (2016). De roman speelt zich af op Schiermonnikoog, het eiland waar IJs eindigde.

(Bron: http://www.letterrijn.nl )

De achterflap:

Reddingswerkers hebben Mats jaren geleden uit een gletsjer bevrijd, maar zelf herinnert hij zich daar niets van. Samen met zijn psycholoog slaagt hij er moeizaam in een nieuw leven op te bouwen. De zoektocht naar zijn verleden leidt hem naar Sarah, de vrouw die vaak opduikt in zijn verwarde dromen. Als hij op het eiland Schiermonnikoog erg dicht bij haar in de buurt komt, worden de omstandigheden van de val in het ijs stilaan duidelijk. Is Sarah wel de vrouw die hij zich herinnert?

‘Kan ik soms iets voor je doen?’ Ik doe mijn best om niet vriendelijk te klinken. Als hij nu niet weggaat, ga ik zelf lopen zonder nog iets te zeggen.

‘Neen, dat niet,’ zegt hij nogal binnensmonds. Dat Nederlands van die Friezen klinkt altijd net weer een beetje anders.

‘Nou dan …’

Laat me dan in godsnaam met rust, bedenk ik er in stilte bij terwijl ik hem onverstoorbaar blijf aankijken. Hij kijkt van me weg terwijl hij de juiste woorden zoekt.

‘Ik … ik zal het me vast alleen maar inbeelden, maar ik denk dat wij elkaar kennen …’

Mening:

Waar ik echt meer dan genoten heb van IJs is dit (op zichzelf te lezen vervolg) verhaal me een klein beetje tegengevallen. De personages waren ansich goed uit gewerkt en de schrijfstijl is prettig. Toch was het verhaal in mijn ogen wat chaotisch. Ook denk ik dat als je IJs niet gelezen hebt je een paar cruciale deeltjes informatie mist. De tekst op zichzelf lezend vervolg vind ik persoonlijk dan ook niet kloppen.

Heb ik dan helemaal niet genoten? Natuurlijk wel, want ondanks dat het her en der wat chaotisch overkwam, weet Koen me ook te verrassen met leuke en originele twists, die me als lezer op het verkeerde been zetten. Met maar 220 bladzijdes is het een snel lezend verhaal met veel oog voor details over het eiland, wat echter wel de weinige vaart die er is het verhaal zit er ook weer uithaalt. Op het einde wordt het dan toch nog wel even echt spannend en verschuif je bijna naar het puntje van je stoel.

Het verhaal is net als IJS origineel en dat is zeker een pluspunt, net als de goed uitgewerkte personages. Echter mis ik de vloeiende verhaallijn die IJs had in deze misdaadroman.

Conclussie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit 4

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Plot: 3.5

Psychologie: 4

Een mooie drie en halve sterren voor Zand

Corina Nieuwenhuis


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De kinderen van het klooster – Sandrine Destombes *****

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af in 2019
Tweede luitenant Benoît, gendarme bij de Brigade-Unie Crest is bezig met een saaie snelheidscontrole op de D538 als er een Peugeot 205 met volle snelheid op hem af komt rijden. De bestuurster heeft een jong meisje, Léa, voorin gezet. Haar mama is weggegaan omdat ze de B-B-6 had gevonden. Na de aanhouding geeft de bestuurster plots vol gas en verliest in een bocht de macht over het stuur. Zij is dood en het kind zwaargewond. Een subduraal hematoom is levensbedreigend.
Kort daarop wordt er een lijk met uitgestoken ogen opgevist. Het stoffelijk overschot bevat drie min of meer parallelle lijntjes, ingekerfd op zijn voorhoofd. Zou er een verband zijn tussen beide zaken?

De assistentie van het expertteam JENG, Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie wordt ingeroepen.  Benoît, omwille van lokale kennis, wordt toegevoegd aan het team en maakt zijn entree in een andere wereld.

Terugkijkend heeft Benoît zich dikwijls afgevraagd of hij de gebeurtenissen die voortvloeiden uit het tafereel , had kunnen voorkomen. Wat zeker is, zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn en men zou hem nooit meer vragen verkeerscontroles te doen.

Conclusie.

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster , helaas een misplaatste vertaling van  Le prieuré de Crest ( De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven.

Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Regelmatig krijg je de indruk dat auteurs, bij gebrek aan inspiratie, maar hele kamers gaan beschrijven of uitgebreid gaan uitleggen waarom het mauve behang beter past bij de roze meubels dan de groene sterren en strepen die de woning eerder ontsierd hadden. Destombes schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. De introductie van de cicisboa, voor mij een onbekend fenomeen, is derhalve logisch en verklaarbaar. De mannen, de speurneuzen, hobbelen er achter aan.
Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel  humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan wordt van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

Vijf sterren. 

Jac Claasen

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De slapende nimf – Ilaria Tuti ***

Het boek.

Het schilderij, met een portret van een verwarrend mooie jonge vrouw, een Mona Lisa lijkt het wel, wordt door de achterneef van de maker bij een kunsthandelaar. die zich gedraagt als de priester van een elitaire, mysterieuze cultus, ingebracht om het op echtheid te laten onderzoeken. Het is De slapende nimf van Alessandro Adrian, gemaakt op 20 april 1945. 

Uit de analyse blijkt dat voor de rode kleur als grondstof bloed is gebruikt. Het staat ook vast dat er hartweefsel gebruikt is om het schilderij te maken.  Adrian komt verwoest uit de oorlog, hij werd gek, hij tekende niet meer, nooit meer. Hij sprak niet meer, nooit meer. Hij loopt niet meer. Hij leeft nog steeds, als een kasplantje. Hij heeft besloten levend dood te zijn, als een graf dat ademt.
Is er iemand gedood om dit kunstwerk te maken? 

Commissaris Teresa Battaglia en Massino Marini, de inspecteur worden belast met het oplossen van dit raadsel.

Conclusie

In de 464 bladzijden tellende opvolger van Kind 39, De slapende nimf genaamd heeft Ilaria Tuti de donkere, bombastische schrijfstijl uit haar eerste boek voortgezet.  Er staan vele, kleine hoofdstukjes in waarin de schrijfster helemaal doorslaat in loodzware,bombastische, gezwollen, mystieke, hallucinerende momenten en af en toe zelfs prietpraat : haar schoonheid was een samenvatting van het universum. En de verwijzing naar het Regína Coeli en vele andere mystieke zaken. Tja wat moet je daar mee? Een ijdele poging tot ten toon spreiding van erudiete bekwaamheden? Humor is niet aanwezig.

De extatische verhaaltrant waar de auteur bij tijd en wijle in verdwaalt, moet misschien wel uitgelegd worden als een teruggrijpen op het individuele gevoelsleven net zoals de flower power beweging in de jaren zestig van de vorige eeuw ook zo wel eens wordt uitgelegd. Wie van pathos en zware symboliek houdt kan z’n geluk niet op, voor de andere lezers ‘resteert’ een behoorlijke thriller.
En het is een boek over vrouwen, sterke vrouwen, die de gemeenschap bij elkaar houden en nergens voor weg lopen. Maar ook over de mooie natuur in De Val Resia, het afgelegen, bijna verborgen land ten oosten van Italië, dat tevens kan bogen op een bevolking met een unieke, nauwelijks vermengde genenstructuur.

Het boek bevat daarnaast, in de beste Scandinavische tradities, een aantal privé-verhaallijnen over Teresa Battaglia en Massino Marini. En de introductie van Blanca Zago, die blinde jonge vrouw met haar hond Smoky, die delen van een menselijk lichaam kan opspeuren.  Blanca en haar hond zijn gebaseerd op bestaande personen en dieren. De vertaalster, Saskia Peterzon-Kotte, zal er een hele kluif aan gehad hebben. Complimenten. 

De Spaanse schrijfsters Eva García Sáenz de Urturi en Dolores Redondo begeven zich ook op dit gebied van het magisch realisme, een literatuurstroming  waarin realisme en natuurlijkheid samensmelten met het fantastische  en bovennatuurlijke.  Gegoten in een thrillerjasje natuurlijk. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de Spaanse auteurs.

3 sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De Spiegelkoning – Bronja Hoffschlag *****

Met dank aan Agemo Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Serie: Project X trilogie deel 3

Auteur: Bronja Hoffschlag

Genre: Psychologische Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 438

Verschijningsdatum: november 2019

Over de auteur:

Bronja Hoffschlag (1981) woont in Rotterdam. In november 2013 debuteerde ze met De Dode Kamer, dat door een lezersjury unaniem werd uitgeroepen tot winnaar van de Hebban Crimezone Debuutprijs in 2014.

Het vervolg, De Skinner Methode, verscheen in 2015 en behaalde de eerste plaats in de Hebban Leesclub Hall of Fame met een score van 9,7.

De Spiegelkoning is het langverwachte laatste deel in de Project X trilogie.

www.bronjahoffschlag.nl )

Achterflap:

“Ik had van ver moeten zien aankomen dat Misha geen rust zou vinden na Project X. Hij is niet in staat tot niets-doen. Als alle punten op een lijstje zijn afgevinkt, maakt hij een nieuw lijstje dat voltooid moet worden.” 

Het leven van Maren Franka was een stuk eenvoudiger, voordat ze zich liet meeslepen door de broers, Misha en Lennart Larsen. Nu bevindt ze zich alleen in een vreemde stad, omringd door onbekenden. Doodongelukkig maakt ze plannen om te ontsnappen aan haar glazen kooi, maar Misha is niet van plan haar zomaar te laten gaan. 

Ook Misha heeft het nodige te verwerken gekregen. Hij zoekt afleiding in een nieuwe bizarre missie, waarmee hij niet alleen zichzelf in gevaar brengt, maar ook zijn beste vrienden. Hij geeft Maren een bijna onmogelijke opdracht, die de verhoudingen binnen de vriendengroep op scherp zet. Voor Maren begint een race tegen de klok om haar opdracht tot een goed einde te brengen. Om te slagen zal ze keuzes moeten maken, maar iedere keuze kan fataal zijn… voor Misha’s plan en de betrokkenen. 

Ondertussen zint Donald Skinner op wraak en de arm van de Jersey Killer reikt tot ver buiten de gevangenismuren.

Mening:

Om maar met de deur in huis te vallen, ook dit laatste deel blies me weer compleet van de sokken! Mensenkinderen wat een dijk van een trilogie, letterlijk en figuurlijk.

Het gebeurt gewoon wéér. Je wordt getriggerd vanaf de eerste letter, je wordt bij je kraag gevat en dit verhaal weer ingetrokken en zowel de lijnen als de personages, het maakt allemaal indruk. De opbouw is ook weer zó fantastisch in deze.

Het is aan de ene kant thuiskomen want de personages en verhaallijnen zijn je bekend. Daarnaast word je ook net zo hard als in de andere delen in het nieuwe diepe geworpen. Het is prachtig hoe de aandacht in dit deel op Maren wordt gelegd en zich daaraan parallel weer de meest onmogelijke, spannende en intrigerende zaken voordoen. Ook dit doodenge (psychologische) gevecht wat zich tussen gevangenismuren, Misha en Skinner afspeelt is verslavend en pakt 100% aandacht.

Ik moet ook echt de schrijfstijl de hemel in prijzen. Wát formuleren, wát verwoorden en wát een kwaliteit is dit. Zulk schrijven is uniek en je absorbeert als lezer elk woord om maar niets te missen van al dit goeds. Waar Bronja de tijd nam voor deze trilogie, neem je zelf bewust de tijd om aandachtig en genietend te lezen. Wat ook genieten is, is elke keer ook de verrassing hoe het verhaal zich weer gaat ontwikkelen. De weg die Maren bewandelt had ik zó niet verwacht en had ik ook nooit zelf kunnen bedenken. Naast de nieuwsgierigheid hoe dit in godsnaam gaat aflopen zit je ondertussen nagelbijtend en fout grijnzend het gevangenisgebeuren te volgen. Hoe zal en kan dit dan eindigen, hoe? 

OW MY JESUS. Niett… Jawell! De hel,  wat een eind, ge-wel-dig. Dit is Groots met een Grote G!

Conclusie:

Wat een machtige finale en wat een machtige trilogie! Psychologische Thriller ten top.

Vijf sterren voor De Spiegelkoning.

Karin Meinen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Geen slechte daad – Heather Chavez ***1/2

Met dank aan Thrillzone Leesclub  en Karakter Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Een debuut en ik heb genoten! Een spannend verhaal wordt in de ik-vorm neergezet met een sterk hoofdpersonage. Het brengt een verleden dat meerdere karakters in elkaar doet voegen en (gruwelijke) daden weet te verklaren. Allemaal ingrediënten die hier een toffe leeservaring van wisten te  maken.

De ik-vorm wordt fantastisch neergezet, je beleeft het mee en ziet het allemaal moeiteloos voor je. Chavez doet nergens moeilijk en je leest jezelf met gemak deze film in, wat een heerlijke schrijfstijl. Mede ook door de ik-vorm leer je Cassie toch wel heel goed kennen en door steeds een lijntje erbij geeft het ook telkens meer verdieping. Ook Brooklyn gaat in deze lijn mee. De anderen, en met name Sam, blijven in die zin misschien wat achter maar ik vond deze wijze prima zo.

Overall zit het goed in elkaar. Het verleden dat meerdere lijnen samenvoegt en verklaart is ook erg goed neergezet.

De opbouw is lekker en met name het begin vond ik erg sterk neergezet ook. Meerdere lijnen zorgen continue voor (voldoende) spanning en vraagtekens. Richting einde werd het in verhouding een beetje veel, maar Chavez weet het binnen de bochten te houden en het geheel echt prima af te ronden. Je vraagt je als lezer steeds wel af hoe dit zit en hoe dit af gaat lopen, wat dat betreft zat er voldoende onzekerheid in maar had je ook zeker ruimte om zelf je bedenkingen te hebben. Het einde an sich was geen complete verrassing maar ik ben op de weg daar naar toe ook zeker wel op het verkeerde been gezet.

Conclusie:

Spannend met snelheid waar de nadruk op personages ligt en het verleden zaken samenvoegt en weet te verklaren. Psychologische thriller it is!

Spanning: 7                        Sterk begin en spanning bleef aanwezig

Plot: 6.5                               Richting einde werd het wat veel en rommelig, verder dik in orde

Leesplezier: 8                    Prettige stijl en het verhaal bleef onderhoudend

Schrijfstijl: 8                      Makkelijk, beeldend, sterke ik-vorm

Originaliteit: 7                  Goed verhaal met een sterk begin, niet heel uniek.

Psychologie: 7.5               Waar Cassie voor een 9 is uitgewerkt had er bij anderen meer ingezeten.

Gemiddeld: 7,3                 Een mooie drie en halve sterren voor Geen slechte daad.

Karin Meinen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Corina las: Schuldig – Liesbeth Dekker ***1/2

86177534_10157972545807118_1389140346495041536_n

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Liesbeth Dekker

Uitgever: Godijn Publishing

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 372

Verschijningsdatum: 25 januari 2020

Over de auteur:

Liesbeth Dekker (1964) woont in het buitengebied van Salland met haar hond, kippen en paarden. Ze werkte als marketeer en als docent in het hbo-onderwijs. Schuldig is haar debuutroman.

(Bron: http://www.godijnpublishing.nl)

De achterflap:

Rebecca heeft een geweldig leven. Het is precies zoals ze het altijd wilde. Toch slaat de twijfel toe. Houdt ze wel genoeg van haar man? Wordt ze niet te veel geleefd door haar familie? Komt haar carrière voldoende aan bod? Vol schuldgevoel over haar twijfels vertrekt ze naar Griekenland, waar ze besluit het roer radicaal om te gooien.
Dan komt het bericht dat haar moeder spoorloos is verdwenen en keert ze op stel en sprong terug naar Nederland. Ze lijkt gedwongen om de draad van haar oude leventje weer op te pakken. Het is volkomen onduidelijk of haar moeder vrijwillig is verdwenen of dat er sprake is van een misdrijf. De politie start een onderzoek.

Mening:

Een debuut-thriller zou dit moeten zijn, maar ondanks dat er wel een paar spannende elementen in het verhaal zitten is dit voor mij geen echte thriller. Een roman zou beter gepast hebben mijn inziens.

Er zijn aardig wat personages en de auteur weet je ze allemaal op een mooie manier aan je voor te stellen en al worden ze niet allemaal met evenveel diepgang neergezet je leert ze goed genoeg kennen. Ook de tijds wisselingen en de flashbacks geven je precies genoeg informatie om in het verhaal te blijven. Al is het wel jammer dat de nadruk wel erg op Rebecca ligt en niet zo zeer op de verdwijning van Ria.

Als daar dan de ontknoping is, is daar toch wel even een glimlach. Origineel gevonden en verrassend. De titel is passend bij het verhaal, zeker als je de verhaallijn van Rebecca daar op betrekt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Leesplezier: 3.5

Spanning: 2.5

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Schuldig

Corina Nieuwenhuis

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Winterland – Kim Faber & Janni Pedersen *****

Winterland is het debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak , zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers.

De herkenbaarheid is groot in dit boek. Er wordt een prachtig profiel geschetst van Martin Junckersen, ‘Juncker’ genaamd die z’n hele leven problemen heeft gehad met z’n vader, Mogens Junckersen. Maar nu op het einde van leven raakt Mogens de weg kwijt, hij glijdt langzaam af en wordt, zo goed en slecht als het gaat, verpleegd door zijn zoon. Naast de harde schetsen van de tragedies en problematiek van hoe een rijke samenleving belabberd omgaat met zijn oudste bewoners, levert dit prachtige en gevoelige stukjes op van een vader-zoon relatie. Met een paar werkelijk uitmuntende scènes wordt een toon gezet, die uitgaat boven het normale politie gooi- en smijtwerk. 

Na een keihard intro probeert op de dag voor kerstavond rechercheur Signe Kristiansen haar man Niels en hun kinderen Lasse (11) en Anne (13) te geven waar ze recht op hebben: de liefde en warmte van een gezin. De oproep in de Ikea verstoort het idyllische plaatje. Een enorme explosie op de kerstmarkt. Zij moet weg , weg van huis, naar het bureau en naar de plaats des onheils. De relatie tussen Signe en Niels staat onder druk. 

Er zitten een aantal mooie scènes in het boek, die helemaal passen in het Scandi genre maar ook niet zouden misstaan in willekeurige andere roman. Over mensen die in een paar woorden hun leven schetsen, dan zwijgend het glas wijn met duim en wijsvinger ronddraaien, naar de mond brengen, een slok nemen en verbitterd doorgaan met hun leven. Maar die evengoed kapot gaan aan drugs of drank. Of waarom vriendschappen teloor gaan en verdwijnen in de tijd maar ook door onbegrijpelijk kortzichtigheid of… lafheid.
Op die momenten is Winterland meer, veel meer dan een doorsnee thriller.

Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson ( Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappij-kritische ondertoon altijd en overal aanwezig is. De vraag is natuurlijk of Kim Faber en Janni Pedersen er in slagen een podium te scheppen dat langer stand houdt dan een of twee thrillers. We gaan dat volgen. Deze thriller is in ieder geval een uitstekend uitgangspunt. Immers het einde van het boek is geen einde.

Vijf sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Het nieuwe meisje – Daniel Silva ****

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar

Auteur: Daniel Silva

Uitgever: HarperCollins

Originele titel: The new girl

Vertaler: Angela Knotter

Aantal bladzijdes: 480

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 19 november 2019

Over de auteur:

Daniel Silva is de auteur van vele bestsellers, die in meer dan dertig landen worden uitgegeven. Hij is verbonden aan de United States Holocaust Memorial Council. Met zijn vrouw, cnn correspondente Jamie Gangel, en hun twee kinderen woont hij in Florida.

De achterflap:

Niemand weet wie ze is: het mooie meisje dat elke dag op een exclusieve privéschool in Zwitserland wordt afgezet door een zwaarbeveiligde autocolonne, alsof ze een staatshoofd is. Ze zou de dochter zijn van een rijke internationale businessman. Maar dat is ze niet, haar vader is de verafschuwde kroonprins van Saoedi-Arabië. Hij staat onder vuur voor zijn rol in de moord op een dissidente journalist. Als zijn dochter gewelddadig wordt ontvoerd, gaat hij naar de enige man die hij vertrouwt.

Gabriel Allon, de legendarische meesterspion, bijt zich vast in de zaak en komt terecht in een dodelijke en geheime oorlog met een oude vijand die de toekomst zal bepalen van het Midden-Oosten – en misschien wel de hele wereld…

Mening:

Gabriel Allon, de legendarische meesterspion- restaurateur en hoofd van de Israëlische geheime dienst, bijt zich vast in de zaak van een ontvoerd meisje. Het blijk niet zomaar een meisje te zijn; het is de dochter van de toekomstige heerser over Saudie-Arabië.

Het lijkt het begin te zijn van een standaard actiethriller. Het verhaal dendert voort en is niet slecht. Met veel details en mooie geopolitieke ontwikkelingen, grotendeels gebaseerd op de realiteit. In een nawoord verduidelijkt Silva wat fictie en wat realiteit is. Het tweede deel van de thriller is verreweg het beste deel van het boek. Ouderwetse spionage en contra spionage op het hoogste niveau maken er een heerlijke ouderwetse koude oorlogsthriller van. In de beste Britse tradities. En ach, het is altijd mooi dat een klein plaatsje in Nederland, Ouddorp, een figuranten rol speelt in het grote spel.

Een minpuntje in dit boek: de auteur is erg slecht in het beschrijven van emoties. De hoofdrolspeler Gabriel Allon is een houten Klaas van een superspion. Vergelijk het maar met de strips van Kuifje. Kapitein Haddock, Professor Zonnebloem of Jansen & Jansen zijn toch oneindig veel interessanter dan de hoofdpersoon? En, wat ook niet onvermeld mag blijven, alles en iedereen gaat verschrikkelijk over de top. Het is een extreem materialistische wereld waarin alleen, het beste, het duurste, het meest luxueuze telt. Het maakt niet uit of het over hotels, boten of schilderijen gaat, het is een idiote, materiële schijnwereld, waarin James Bond zich zonder twijfel op zijn gemak zou voelen.

Desondanks, een aangename kennismaking met een voor mij nieuwe auteur.

Het meest opmerkelijke aan dit boek is het grote kwaliteitsverschil tussen het standaard verhaal aan het begin van de thriller en de kwalitatief zeer goede verhaallijn in het tweede deel van de thriller. Met een fraai slot. De plot doet een beetje denken aan het betere werk van auteurs als John le Carré.
De schrijftrant doet echter een op en top Britse stiff upper lip auteur vermoeden, de schrijver is echter Amerikaans staatsburger. Prima.

Vier sterren 

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂