Corina las: De verlossing-Ilyo Hansen ****

de verlossing

Met dank aan Ilyo Hansen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ilyo Hansen

Uitgever: Boekscout

Aantal pagina’s: 262

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 28 april 2014

Over de auteur:

“Ik ben geboren in 1966 en schrijf al sinds ik kan lezen. Het is mijn passie en mijn zingeving. In De verlossing vertel ik hoe een ogenschijnlijk eenvoudige ergernis kan leiden tot fatalistische handelingen met catastrofale afloop. Een gegeven dat vaak terugkomt in mijn verhalen. Al eerder schreef ik het toneelwerk De doofpotaffaire en het boek Pardon, dat als gratis e-book werd gepubliceerd.”

( Bron: http://www.boekscout.nl )

De achterflap:

Ellen Ruythoorn werkt al zes jaar als verkoopster in een juwelenzaak. Op een avond in oktober stapt er vlak na sluitingstijd een jonge vrouw de winkel binnen. Ze draagt een pistool in haar hand en Ellen vreest voor haar leven. Ze sluit haar ogen en ziet haar moeder. Ze glimlacht. Dan pleegt de vrouw zelfmoord…

Mening:

Wat een kei gaaf eerste hoofdstuk! Dat belooft veel goeds. Het is wel even wennen aan de echt Vlaamse schrijfstijl maar dan bedoel ik vooral de grammatica, want verder is de schrijfstijl van Ilyo vlot, beeldend en direct.

Ellen is een goed uitgewerkt personage, die zowel begrip als onbegrip oproept. Waar je de ene reactie zo makkelijk kan plaatsen denk je bij de eerst volgende: hé wat doe je nu? Ook haar side-kicks komen mooi uit de spreekwoordelijke verf al worden ze iets minder grondig uitgewerkt als Ellen. Niet erg, het draait om Ellen, dat voel je aan alles.

Er kwamen al snel veel vragen in mijn hoofd, want hoe zit dat toch? Door terugblikken en af en toe een zijsprong naar een ander vertellend personage kom je langzaam achter een paar plekjes voor de puzzelstukjes, maar dat laatste stukje blijft maar open.

Op het einde kwam het verhaal in een stroomversnelling en viel ook het laatste stukje op zijn plek en denk je: wat origineel en ingenieus bedacht. Het is in mijn ogen misschien af en toe een beetje te zweverig, wat een ieniemienie minpuntje is maar desondanks paste het wel compleet bij het verhaal. En dat einde…… GE-WEL-DIG.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Plot: 5

Leesplezier: 4

Psychologie: 3.5

Spanning: 4

Vier mooie sterren voor De verlossing.

Corina Nieuwenhuis.

 

 

 

 

Advertenties

Corina las: Grote zus – Gunnar Staalesen ****

GroteZus

Met dank aan Uitgeverij Marmer voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Gunnar Staalesen

Serie: Varg Veum

Oorsprokelijke titel: Storesøster

Vertaling: Lucy Pijttersen

Uitgever: Marmer

Aantal pagina’s: 352

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 8 mei 2018

Over de auteur:

Gunnar Staalesen is een Noorse bestsellerauteur van tientallen thrillers. Hij is vooral bekend geworden door zijn boeken met privédetective Varg Veum, een serie die ook in Nederland en Vlaanderen op televisie is uitgezonden. Inmiddels heeft Staalesen 21 thrillers met Varg Veum in de hoofdrol geschreven. Grote zus is het laatste deel. Gunnar Staalesen woont, evenals Varg Veum, in Bergen.

(www.uitgeverijmarmer.nl )

De achterflap:

Varg Veum krijgt bezoek van een vrouw die zich tot zijn verbazing voorstelt als zijn halfzuster. Maar ze is niet gekomen om de familie- banden aan te halen, ze wil dat hij haar petekind zoekt, de 19-jarige Emma, die naar Bergen is vertrokken om daar te studeren. Na haar verhuizing uit het studentenhuis is ze spoorloos verdwenen zonder een adres achter te laten.

Het onderzoek voert Veum naar het ruige kustgebied tussen Bergen en Haugesund, waar een criminele motorbende de lakens uitdeelt. Natuurlijk laat Veum zich door het brute geweld niet afschrikken, maar dan neemt de zaak een onverwachte wending die hem ook persoonlijk raakt.

Mening:

Ja hoor weer echt een Scandinavisch verhaal vanaf de eerste regels. Heerlijk! Waar ik voor het lezen nog een beetje huiverig was, daar het deel 21 van een serie is, was dat na vier bladzijdes al over. Waarom kende ik deze schrijver nog niet? Want wat een heerlijke, beeldende schrijfstijl. Zo kunnen alleen die Scandinaviërs het.

Veum is een wat oudere privé detective en zijn karakter staat als een huis. Ik heb nergens het idee dat ik iets heb gemist in de voorgaande delen qua opbouw van zijn karakter en ik sluit hem gelijk in mijn hart. Hij durft buiten de gebaande padden zijn onderzoek te doen en schuwt niets.

Lang blijf ik me afvragen hoe Gunnar de lijntjes die hij mooi en gedetailleerd uitzet bij elkaar gaat krijgen en vooral de gebeurtenissen uit het verleden geven mij de nodige hoofdbrekers. Heerlijk!! Als dan de lijntjes allemaal bij elkaar liggen en aan elkaar geknoopt zijn dan schieten er toch nog een paar los en zit je met een mooi WTF-momentje.

Conclusie:

Een echte Scandinavische psychologische thriller met een paar mooie heftige momenten en een kei gaaf plot!

Schrijfstijl: 4.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4

Plot: 5

Een ruime vier sterren voor Grote zus.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Amsterdam Noir****1/2

Amsterdam Noir

Met dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Karin Amatmoekrim, René Appel & Josh Pachter, Abdelkader Benali, Michael Berg, Walter van den Berg, Hanna Bervoets, Theo Capel, Loes den Hollander, Murat Isik, Mensje van Keulen, Herman Koch, Max van Olden, Christine Otten, Anneloes Timmerije en Simon de Waal.

Uitgever: Ambo|Anthos

Aantal pagina’s: 256

Genre: Verhalenbundel / Misdaad

Verschijningsdatum: mei 2018

Over Amsterdam Noir:

Deze bundel, waarin actie minstens zo belangrijk is als psychologie, is samengesteld door René Appel en Josh Pachter. René Appel behoort al meer dan 30 jaar tot de top van de Nederlandse thrillerauteurs. Josh Pachter is een bekende Amerikaanse misdaadauteur, redacteur en vertaler Nederlands-Engels.

( http://www.amboanthos.nl )

Achterflap:

MISDAADVERHALEN IN EEN AMSTERDAMS DECOR

Zoals elke stad heeft Amsterdam een schaduwzijde, een rafelrand. Amsterdam is mooi, levendig en vrijzinnig, maar menselijke emoties als hebzucht, wraak en jaloezie ontbreken er natuurlijk niet, met alle gevolgen van dien. Amsterdam Noir bevat nieuwe verhalen die werkelijk gebeurd zouden kunnen zijn, maar ontsproten zijn aan de fantasie van de auteurs van thrillers en literatuur.  Stuk voor stuk leggen deze schrijvers – allen met een sterke band met Amsterdam –  de duistere kanten van onze maatschappij bloot in een spannend en boeiend verhaal dat zich afspeelt in telkens een andere Amsterdamse buurt of wijk, van het Museumplein tot Tuindorp Oostzaan en van Osdorp tot de Watergraafsmeer.

Mening:

Zo dan. Wat een prachtige inleiding wordt hier neergezet door René Appel & Josh Pachter. Aan de hand van film noir worden de thema’s neergezet, krijg je een mooi stukje historie van Amsterdam voorgeschoteld en is het al met al duidelijk wat je als lezer te wachten staat. De lat en verwachting ligt direct hoog!

Terecht zo zal blijken. Wat een verslavende bundel is dit. Op alle fronten is dit leesgenot ten top. Elk verhaal wist me te boeien en indruk op me te maken. Waar de één me blij verrast met een fantastisch mooie schrijfstijl, overbluft een ander me met het verhaal zelf, met bijzondere personages. Van ik-vorm tot de derde persoon: het is een leesfeest hoe een ieder misdaad een eigen invulling geeft, ge-wel-dig. Enigszins bekend met Amsterdam is het ontzettend leuk de genoemde wijken en straten te herkennen. De sfeer, de details, hoe treffend! Ik kan me voorstellen dat wanneer je echt bekend bent met onze hoofdstad, dit helemaal de kers op de taart zal zijn. Achter in de bundel zijn auteursfoto’s met een korte beschrijving te vinden. Voordat ik start aan een verhaal blader ik daar even naar toe, love it.

Het blijft een vak apart hoe een auteur in een beperkt aantal bladzijden een volledig verhaal met diepgang neer weet te zetten. Hoe een einde je kan laten grijnzen, of je nog even kan laten peinzen waarom dit nu juist zo afloopt.

Ik lees graag verhalenbundels en Amsterdam Noir staat nu met stip bij de favorieten. Ben jij ook gek op spanning, op actie, op tenenkrommend lezen, op herkenning tijdens het lezen? Van ontroerend tot bruut, ik kan wel door blijven tikken, maar dit is gewoon een ijzersterke bundel, dus pak op dit boek!

Conclusie:

Hoge kwaliteit op alle fronten.

Vier en halve sterren voor Amsterdam Noir.

Karin Meinen.

Karin las: De buitenstaander – Stephen King*****

Debuitenstaander

Met dank aan Uitgeverij The House of Books / Overamstel uitgevers  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stephen King

Uitgever: The House of Books

Oorspronkelijke titel: The Outsider

Vertaling: AnneMarie Lodewijk

Aantal pagina’s: 592

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 22 mei 2018

Over de auteur:

Meesterverteller Stephen King heeft meer dan vijftig romans op zijn naam staan en tientallen korte verhalen. Hij schreef spanning, horror, fantasy, bovennatuurlijk, en in welk genre hij zich ook waagt, steeds weet hij wereldwijd miljoenen lezers aan zijn boeken gekluisterd te houden.

( www.thehouseofbooks.com )

Achterflap:

Wanneer het misbruikte en levenloze lichaam van een elfjarig jongetje wordt gevonden, wijzen ooggetuigen en forensisch materiaal onmiskenbaar in de richting van de populaire coach van het plaatselijke Little League-team. Maar de verdachte, die met groot machtsvertoon wordt gearresteerd, heeft een waterdicht alibi. Detective Ralph Anderson raakt na verder onderzoek ook overtuigd dat hij inderdaad buiten de stad was.

Hoe kan hij dan tegelijkertijd op twee plekken zijn geweest?

Mening:

Van kinds af aan ben ik een mega King fan. Elke keer wanneer er een nieuw boek verschijnt rijst de vraag: gaat hij het weer waarmaken? Dat doet hij meer dan dat met De buitenstaander, mennn wat een verhaal!

Wat een briljante opbouw ook weer zeg. Op meesterlijke wijze begint dit verhaal rondom de arrestatie van Terry Maitland en het bijzondere is hoe dit tussendoor afgewisseld wordt met de letterlijke verslagen van de verhoren, met het autopsieverslag. Wat een briljante insteek en het zuigt je direct het verhaal in. Personages worden zó neergezet zoals alleen King dit kan. Een ieder met zijn eigen eigenaardigheden, en voor het merendeel bouw je een groot gevoel van sympathie op. Ook onderling worden de banden gesmeed en op de zijlijnen speelt een ieder zijn eigen speciale rol. De moord an sich is uiteraard rondweg gruwelijk uitgevoerd, erger kan het bijna niet. Het is als lezer bijna onmogelijk te voorspellen hoe King de hamvraag gaat oplossen, maar je kan op je klompen wel aanvoelen dat je nog heel wat te wachten staat.

Die hamvraag gaat inderdaad dan ook op fantastische wijze beantwoord worden en het bovennatuurlijke, doorspekt met een tikje horror op z’n best, is natuurlijk King ten voeten uit. Naast het huiveren word je met een paar wendingen om de oren gekletst waar je U tegen zegt. Deze wendingen gaan gepaard met actie, met verlies, met sneuvelen, met je verbazen, met gruwelen en ontroerd raken. Jonges wat spannend en wanneer je denkt, dit kan niet op, doet daar dan een favoriet personage uit vorige boeken haar intrede! Bizar hoe je hart een sprongetje kan maken van blijdschap tijdens het lezen, dit is genieten met de grote G!

De meester van het vertellen breidt zo heel af en toe best wel even uit, maar hij mag en kan dat, ik heb dan ook elke letter verslonden. Het mooie is dat je steeds je hart maar vasthoudt hoe dit hele gebeuren tot een einde gaat komen. En oi oi oi beter had dit toch niet gekund hoor. Wat een ontzettend goed boek!

Conclusie:

Makkie. Vijf sterren op alle fronten voor De Buitenstaander.

Karin Meinen.

Karin las: Na 72 uur – Susie Steiner****

Na72uur

Met dank aan Uitgeverij Cargo  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Susie Steiner

Uitgever: Cargo

Oorspronkelijke titel: Missing, Presumed

Vertaling: Danielle Stensen

Serie: Manon Bradshaw deel 1

Aantal pagina’s: 336

Genre: Thriller

Verschijningsdatum:  mei 2018

 

Over de auteur:

Susie Steiner werkte twintig jaar als journalist voor The Guardian, maar is na het succes van Na 72 uur fulltime gaan schrijven. Ze woont in Londen.

( www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Manon Bradshaw is negenendertig en werkt als brigadier bij de politie in Cambridge. Om in slaap te vallen na een rampzalige internetdate luistert ze naar de politieradio en ontvangt ze een melding die haar naar een uitermate vreemde plaats delict zal leiden. Studente Edith Hind is inmiddels vierentwintig uur vermist en de politie moet in actie komen. Er zijn weinig aanwijzingen: een paar bloedsporen in de keuken, sleutels en een telefoon die op tafel liggen en de voordeur die openstaat. Al snel blijkt dat Edith er een verborgen leven op na hield. Manon staat onder zware druk om de zaak meteen op te lossen, want als een vermist persoon niet binnen 72 uur wordt gevonden, is diegene meestal vermoord…

Mening:

In een heerlijke en eigen schrijfstijl, her en der doorspekt met mooie lange zinnen, zet Steiner hier een verhaal neer waar de nadruk regelmatig op de personages ligt. Ik hou er zo van wanneer personages echt tot leven weten te komen, je aan het lachen maken, je mee laten leven en je achterdocht even fiks aanwakkeren. Hoofdpersoon Manon Bradshaw alleen al, je leert haar gewoon echt kennen, ik vind haar met al haar gebreken dan ook fantastisch en ook overige personages als Dave en Miriam staan als een huis. Naast het rechercheurswerk ga je ook mee de gezinssituaties in. Genieten!

Vanuit wisselende perspectieven wordt het allemaal prachtig uitgediept, leidt het ene lijntje in het onderzoek naar de volgende en op de juiste momenten vlamt het dan weer op. Nagelbijtend spannend? Nee, dat niet, maar op die momenten spannend genoeg. Je blijft je continue afvragen wat er nu echt is gebeurd, een aantal toffe wendingen volgen en het blijft dus keer op keer onduidelijk.

Steiner rondt dit verhaal op sublieme wijze af. Het zorgde toch ook nog voor een Wow moment! En waar de lijntjes met betrekking tot vermissing en aanverwante moord allemaal aan elkaar vast zijn geknoopt, wil ik nu vooral door met Manon, haar team en de mensen uit haar privéleven. Wat een lekker boek zeg, ik wil meerrrr.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Spanning: 3

Plot: 4

Vier sterren voor Na 72 uur.

Karin Meinen.

Corina las: Laatste leugen-Mary Kubica***1/2

Laatsteleugen

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mary Kubica

Uitgever: HarperCollins Holland

Oorspronkelijke titel: Every last lie

Vertaling: Karin Pijl

Aantal pagina’s: 416

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 22 mei 2018

Over de auteur:

Mary Kubica studeerde geschiedenis en Amerikaanse literatuur. Haar debuut, Zo’n lief meisje, was een bestseller. De filmrechten zijn verkocht aan de maatschappij dat ook de HBO-serie True Detective produceerde.

( Bron: http://www.harpercollins.nl )

De achterflap:

Clara’s wereld stort in wanneer haar echtgenoot Nick en hun vierjarige dochtertje Maisie betrokken raken bij een botsing. Maisie overleeft het gelukkig, maar Nick overlijdt. Wanneer Maisie nachtmerries krijgt over een enge man en een zwarte auto begint Clara te vermoeden dat iemand het op Nick voorzien had. Volgens de politie is ze getraumatiseerd door het verlies van haar man, maar de wanhopige Clara kan haar gevoelens niet negeren en gaat zelf op onderzoek uit. Ze laat zich door niemand tegenhouden om achter de waarheid te komen, maar soms kun je maar beter niet alles willen weten…

Mening:

In korte hoofdstukken en in een rappe en fijne schrijfstijl neemt Mary je mee door het verhaal via twee verschillende perspectieven. Geen moment verwarrend, daar het duidelijk wordt aangegeven met Clara en Hiervoor.

Clara wordt in haar verhaal goed uitgezet, maar ze ergert me vanaf het begin. Misschien zijn het de hormonen na het net bevallen zijn, geen idee, maar ze doet ontzettend veel aannames zonder dingen echt uit te zoeken en is bij tijd en wijle erg naïef. Ook de kleine meid wordt mooi neer gezet. Het raakt me…. Haar vragen naar papa, haar nachtmerries die ze niet uit kan leggen. Zo sneu.

De personage vanuit Hiervoor is ook mooi neergezet en ook bij dit personage heb ik gelijk ergernis. Waarom doe je zo dom? Waarom praat je niet? De leugens zijn an sich misschien begrijpbaar, aan de andere kant denk ik mennnnn doe even normaal het is niet zo dat het levensbedreigende dingen zijn. En toch voel je mee.

Zijn die ergenissen over de twee belangrijkste personen erg? Nee juist niet. Ik vind het mooi als een auteur dit bij me los krijgt. Het verhaal zelf komt langzaam bij elkaar, Clara komt langzaam dichterbij de waarheid en het Hiervoor schuift steeds meer naar haar verhaallijn toe. Met een toffe onverwachte twist die je even doet opkijken is daar dan het einde en die is aan de ene kant heel mooi en aan de andere kant laat het je een beetje teleurgesteld achter. Was dit het nou?

Conclusie:

Een onderhoudend verhaal, wat an sich klopt van a tot z maar je toch een beetje verward achterlaat.

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 3.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3

Plot: 3

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Laatste leugen.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: De tragische eindes van Boris Bastarache-Koen Strobbe****1/2

 

DetragischeeindesvanBorisBastarache

Met dank aan Standaard Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen Strobbe

Uitgever: Standaard Uitgeverij

Aantal pagina’s: 320

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Na zijn bestseller Kruis en munt schreef hij samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues. Hun eerste gedeelde pennenvrucht kwam bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien. Met zijn Provence-thriller De wolf van Colombes keerde Strobbe terug naar zijn roots.

( Bron: http://www.standaarduitgeverij.be )

De achterflap:

Wanneer de elfjarige Boris Bastarache met zijn vrienden in de zomer van 1943 “verzet” speelt, leidt dat tot een geheim dat te allen prijze bewaard moet worden. Wat volgt is een reeks van gebeurtenissen in het Frankrijk van de jaren vijftig tot nu, in het kielzog van een gevaarlijke psychopaat. Een adembenemend verhaal in de traditie van de betere roadmovies.

Mening:

In een prachtige, beeldende manier neemt Strobbe je mee door het leven van Boris Bastarache. Het verhaal begint in 1943 waar Boris samen met zijn vriendjes verzet speelt en je je in het oude Frankrijk waant en je met een glimlach samen met ze door de bossen struint en plannen smeedt om de Duitsers dwars te zitten. En dan gaat het gruwelijk mis en denk je alleen maar…. Komt dit nog goed? Langzaam verdwijnen de vriendjes in de komende jaren van het toneel op één na. En Boris heeft een goede reden om die dicht bij zich te houden. De ander ook, maar dan om heel andere redenen.

Boris zijn levensloop wordt vanuit de ik-persoon verteld en Strobbe laat je al zijn emoties, gedachtes en daden volledig meevoelen. Ook de belangrijkste side-kicks geven je een gevoel alsof je ze al jaren kent. Heb je op het ene moment begrip voor de keuzes, het andere moment denk je ….WTF. Er zitten een paar toffe onverwachte wendingen in en je vraagt je af: hoe kan het? Hoe komt die er mee weg? Maar het vliegt nergens uit de bocht en ook door de tijd waarin het speelt geloof je wat er gebeurt.

Het einde is bijzonder en klopt helemaal bij het verhaal. Strobbe verstaat zonder meer de kunst van het schrijven. Alles klopt en al is het nergens nagelbijtend spannend je zit helemaal in het verhaal en in het Frankrijk van toen en nu en wilt alleen maar weten wat, waar, hoe???

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4

Psychologie: 4

Vier en halve sterren voor De tragische eindes van Boris Bastarache.

Corina Nieuwenhuis.