Karin las: De Zonde-Ilyo Hansen***

DeZondeIlyoHansen

Met dank aan Ilyo Hansen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ilyo Hansen

Uitgever: Maalstroom

Aantal pagina’s: 284

Genre: Spannende boeken algemeen / NUR 330

Verschijningsdatum: oktober 2018

Over de auteur:

Ilyo Hansen (1966) studeerde af aan de kunstacademie en werkt al vijfentwintig jaar als filiaalmanager bij Choice, een juwelenzaak in Sint-Niklaas. In haar verhalen vertelt ze vaak hoe een ogenschijnlijk eenvoudige ergernis of gebeurtenis kan leiden tot fatalistische handelingen met catastrofale afloop. Ze schreef eerder Het Project en De Verlossing.

Achterflap:

De ouders van Tom Van Bellingen waren hippies en van het principe dat een kind geen sturing nodig heeft en volledig zijn eigen weg moet volgen.  Daardoor weet Tom, als hij de volwassen leeftijd heeft bereikt, nog steeds niet wat hij met zijn leven moet aanvangen. Tot hij Lena leert kennen. Haar verhalen over haar schizofrene moeder inspireren hem om een jeugdboek te schrijven. Daarna gaat het Tom voor de wind en gooit hij bepaalde normen en waarden overboord. Hij maakt fouten die hij al eerder maakte en is zich amper bewust van de schade die hij aanricht. Lena verdwijnt van de ene dag op de andere en Tom gaat wanhopig naar haar op zoek. Zes jaar later zoekt hij nog steeds. Zijn leven is doordrongen van spijt. Een gevoel dat zijn doen en laten zal bepalen als plots een onbekende jongeman hem, compleet uit het niets, komt beschuldigen van de moord op zijn moeder.

Mening:

Moedigt vergeving de zonde aan… Een begin wat direct te denken zet, wat een prachtzin ook!

Tom is aanwezig op de jaarlijkse barbecue van het maandblad Hamer. Mede hoofdpersonages met als voorbeeld collega journalist Clara doen hun intrede en de ditjes en datjes zijn onderhoudend tot daar de onverwachte aanval van de rossige jongen dan komt. Het lijkt allemaal zeer spannend te gaan worden wanneer een gewelddadige inval volgt en je je afvraagt waarom gebeurt dit? Hoe zit het met de verdwenen Lena en de vermoordde Sonja? Ik moet eerlijk bekennen dat de werkelijke clou uiteindelijk toch grotendeels aan me voorbij is gegaan.

Ik raak niet helemaal goed in dit verhaal. Waar ik het ene moment compleet meegesleept word in prachtige flashbacks en je als lezer achtergronden duidelijk worden, ben ik het volgende moment het spoor weer een beetje bijster. De (spirituele) termen, lezen voor mij niet gemakkelijk weg en dat geldt ook voor de connecties met het boek van Tom. Ik blader even terug naar het begin: De macht van de Bakroe en dan valt het kwartje wel weer. Met de personages zelf krijg ik weinig feeling en denk ik soms wie was jij ook alweer, maar er gebeuren tussendoor weer een aantal spannende dingen die de aandacht dan weer weten te grijpen.

Ilyo hanteert een kundige en beeldende pen en het Vlaams zet me tot extra goed lezen. De Zonde is zeker een bijzonder boek te noemen, met een tof en bijzonder einde. Het gaf mij vanwege bovengenoemde zaken alleen dan niet het leesplezier dat ik bij het voorgaande boek wel had.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit: 4

Plot: 3

Psychologie: 3

Leesplezier: 3

Spanning: 2.5

Drie sterren voor De Zonde.

Karin Meinen.

Advertenties

Duorecensie Jac & Corina: De andere vrouw-Michael Robotham****1/2

MichaelRobotham

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar van Corina.

Auteur: Michael Robotham

Uitgever: Cargo

Originele titel: The other wife

Vertaler: Danielle Stensen

Aantal pagina’s: 366

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 11 oktober 2018

Over de auteur:

De Australische journalist Michael Robotham (1960) schreef eerder de zeer succesvolle thrillers De verdenking, Het verlies, Nachtboot, Gebroken, Zeg dat het je spijt, Door mijn ogen, Leven of dood en Sluit je ogen. Zijn werk is bekroond met de Ned Kelly Award.

(Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Een geheim leven. Een geheim huwelijk.

Een moordenaar die je geheimen kent.

William en Mary zijn al zestig jaar getrouwd. William is een gerenommeerd chirurg, Mary zijn liefdevolle echtgenote. Ze geloven beiden dat je de wereld in goed of slecht kan indelen. William en Olivia zijn al twintig jaar samen. William is een gerenommeerd chirurg, Olivia een oud-tennisspeelster. Ze maken samen prachtige reizen en zijn getrouwd op Bali. Klinisch psycholoog Joe O’Loughlin kent maar een van deze twee verhalen, maar als hij zijn vader bezoekt in het ziekenhuis komt zijn leven op de kop te staan. Wie is de mysterieuze vrouw die aan Williams bed zit te huilen? Een vriendin, een maîtresse, een leugenaar, of een moordenaar?

Over het boek:

Jac:

God’s Persoonlijke Lijfarts, professor in de heelkunde en volksgezondheid, adviseur van diverse regeringen, oprichter van het International Trauma Research Center, docent, schrijver en filantroop, heeft een maîtresse, een tweede vrouw met wie hij zelfs getrouwd is?

William O ‘Loughlin, de vader van Joe, wordt in zijn tweede huis in Londen, in het huis waar zijn andere vrouw woont, aangevallen en met een hard voorwerp zodanig geslagen dat hij opgenomen moet worden op de afdeling traumachirurgie van het St. Mary’s. Hij komt in een levensbedreigende coma terecht, en wordt als een kasplantje in leven gehouden. Bij aankomst van Joe in het ziekenhuis zit een vrouw, Olivia Blackmore, aan het ziekbed van zijn vader. Zij stelt zich voor als zijn andere vrouw. De ontreddering is groot. William is al twintig jaar samen met deze Olivia en tegelijkertijd al  zestig jaar getrouwd met zijn geliefde Mary. Wat is er gebeurd? Is er sprake van een dief die gestoord is bij zijn inbraak of een geplande aanslag op het leven van William? Waarom en wie? Dat zijn de vragen die inspecteur Stuart Macdermid moet oplossen. Tegelijkertijd  moeten Mary en haar kinderen, Joe en zijn drie zussen, de strijd aan met die Olivia.

De derde verhaallijn vertelt hoe Joe omgaat met het opvoeden van zijn kinderen Emma, 12 jaar, intelligent en licht autistisch lijkt het wel, en Charlie, die inmiddels uit huis is en studeert. Psychologie. En dat valt niet altijd mee, zoals alle ouders weten.

Corina:

Daar kom je dan bij je vader in het ziekenhuis en zit daar een andere vrouw aan zijn bed. Joe wil en kan niet geloven dat wat zij vertelt waar is. Hij kent zijn vader toch het beste? En al voelt hij misschien geen liefde, ontzag ja dat heeft hij wel, maar dat ontzag begint te wankelen. Dit eerste mysterieuze gedeelte van het verhaal, brengt je gelijk ook in het privéleven van Joe die worstelt met het opvoeden van Emma, zijn gesloten ietwat vreemde (?) dochter en brengt hem weer in contact met zijn vriend Vincent. Al is hij een  rechercheur in ruste, hij bijt zich vast in de zaak.

Daarnaast loopt nog een andere verhaallijn en je vraagt je lange tijd af hoe Michael dat nu ooit bij elkaar gaat brengen!

Mening:

Jac:

Robotham beschrijft feilloos het milieu van een typische upperclassfamilie in de Engelse standenmaatschappij, waar deugden als tucht en emotieloze emotie belangrijk zijn. De verhoudingen tussen William en Mary, en de kinderen Joe, Lucy, Patricia en Rebecca, de opvoeding , de relatie van Joe met zijn vader, worden genadeloos beschreven en uitgebeend. William, hoofd van een gezin, ‘ waar kinderlijke gehoorzaamheid een gebod was en persoonlijk geluk genotzucht’.  Joe voelt zich verraden, vernederd en verlaten door zijn vader, die door ‘ The Times’ beschreven wordt als een ‘ baanbrekend chirurg’ en ‘ medisch filantroop’. Liefde voor zijn vader? Neen, wel ontzag.

Corina:

Vanaf regel één is het weer thuiskomen met de schrijfstijl van Michael. Vlot, beeldend en met een mooie dosis humor. Wat kan ik genieten van zijn gesprekjes met dochter Emma en de dialogen met bijvoorbeeld Vincent. Dat is de extra kers op het taartje! Ik las niet alle delen met Joe als hoofdpersoon, maar heb geen enkel moment het gevoel dat ik iets mis. Michael pakt subtiel af en toe terug op het verleden. De emoties van alle betrokkenen komen goed over en laten je medelijden voelen, maar ook geven ze je bij tijd en wijle het gevoel van kom op nou gast!

Jac:

In de fijne schrijfstijl van Robotham worden vileine dialogen afgewisseld met briljante beschouwingen en hilarische scènes, zoals met de schoolcounselor meneer Carmine, maar vooral veel sprankelende, lichtvoetige zinsneden, zoals over de relatie ‘ Jongere vrouw — oudere man’. De opname in het ziekenhuis is het begin van de ontmanteling van het fort, het bastion dat William en Mary schijnbaar hadden opgetrokken. Het thema van de in scherven vallende façade is niet onbekend in de literatuur en film.

Corina:

De andere vrouw is geen keiharde bloedstollende thriller, maar de spanning is wel degelijk aanwezig. Door kleine speldenprikjes blijf je geïntrigeerd en wil je weten hoe wat en waar! Michael geeft ook de side-kicks allemaal net dat extra waardoor je van iedereen wil weten wat ze beweegt en hoe het af gaat lopen.

Jac:

Het boek is met veel empathie geschreven, zonder in goedkope dramatiek te vervallen. Het is bovenal intelligent geconstrueerd met fraaie zinnen en mooie quotes die je doen glimlachen of die je als lezer wat langer doen stil staan. En een goed plot met een bloedstollende actiescène. Vertaalster Danielle Stensen heeft goed werk  afgeleverd. Voor zover dat beoordeeld kan worden. Robotham is terug op zijn oude niveau.

Corina:

Als de ontknoping nadert wordt het nog wel even echt spannend en zit ik toch nog even een mooi aantal bladzijdes op het puntje van mijn stoel. Heerlijk! Dit is Michael Robotham ten voeten uit. Onverwacht, maar kloppend tot de laatste punt.

Conclusie:

Jac:

Het was een genoegen dit boek te lezen. Het is geen thriller die je ’s nachts doorleest, omdat de ontknoping bekend moet zijn voor de zon opkomt, het is wat zo mooi genoemd wordt door de uitgevers een boek ‘op het snijvlak van roman en thriller’. En daar tendeert Michael Robotham steeds meer naar. En daar kunnen we blij om zijn. U begrijpt De andere vrouw is niet alleen door de thrillerbril bekeken.

Corina:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Plot: 4.5

Psychologie: 4.5

Dat maakt unaniem vierenhalve sterren voor De andere vrouw!

Jac Claasen en Corina Nieuwenhuis.

 

NB: Extra info over de schrijver:

Dit is het dertiende deel uit de Joe O’Loughlin en Vincent Ruiz reeks. De schrijver zegt in zijn dankwoord daarover het volgende : “Toen ik professor Joe O’Loughlin introduceerde in De verdenking, had ik er nog geen idee van dat hij mijn langst blijvende  en geliefdste personage zou worden… een briljante psycholoog met een enorm inzicht in het beste en het slechtste van de mens.”

“Joe (Joseph) O’ Loughlin, klinisch psycholoog van professie, heeft mijn hart gestolen. Simpel, omdat deze briljante psycholoog ook maar een mens is en dus afschuwelijke blunders maakt. ‘Hij is geniaal in het oppikken van kleine incidentele details, patronen die anderen niet zien, constateert afwijkingen en onvoorspelbare handelingen die uitschieters zijn en de grenzen van het menselijk gedrag vormen.”

“Vincent Ruiz, is in dit boek al met pensioen, maar blijft de keiharde politieagent die maar een ding verkeerd doet. Hij kiest altijd de verkeerde vrouwen. Wellicht kiezen de verkeerde vrouwen hem. Of zou het dan toch zo zijn dat de vrouw altijd kiest en de man blij is met wat hij kan krijgen?”

Karin las: Uitgeschakeld-Angelique Haak****

Uitgeschakeld

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Angelique Haak

Serie: Jennifer Brugman deel 2

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 296

Genre: Thriller/NUR 332

Verschijningsdatum: oktober 2018

Over de auteur:

Angelique Haak (Rotterdam, 1978) heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. Na het winnen van een schrijfwedstrijd begon het te kriebelen en besloot ze een thriller te schrijven. Haar debuut Een nieuw begin werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2018.

( www.crimecompagnie.nl )

Achterflap:

MET JULLIE DOCHTER IS HET BEGONNEN, MAAR MET HAAR ZAL HET NIET EINDIGEN…

Deze tekst ziet Dorine van Sevère, als ze nietsvermoedend haar post opent. Haar dochter Jorinde pleegde 2 maanden eerder zelfmoord. Rechercheur Jennifer Brugman en haar partner Ricardo de Graaf, raken verstrikt in een bizar onderzoek en komen er al snel achter dat iemand bezig is een groep jonge vrouwen uit te roeien.

Mening:

Na een dijk van een intro, dat prachtig en geladen geschreven is, neemt Angelique Haak uitgebreid de tijd om allereerst de personages neer te zetten en uit te diepen.

Marc en Dorine van Sevère zijn zeer verschillend van aard en delen samen het verdriet van de zelfmoord van dochter Jorinde. De manier waarop ze haar vinden gaat je door merg en been en het aspect zelfmoord zal nog in meerdere draadjes een grote rol gaan spelen. Daarnaast wordt het team geïntroduceerd en het is een leesfeest om inzicht te krijgen in de achtergronden van uiteraard Jennifer, Ricardo en bijvoorbeeld Jochem. Op het moment dat je denkt, ik vind dit super maar kom maar op met de thrillerelementen, is daar dan het moment dat Jennifer met haar team echt op onderzoek uitgaat. Yes!

Zelfmoord, misbruik, chantage en manipulatie, het blijft raden naar de dader en hoe de waarheid werkelijk in elkaar steekt en wanneer je denkt het te weten volgt daar weer een wending die je breed laat grijnzen. In dit alles worden er tikjes liefdesperikelen uitgedeeld en ik ben daar op deze wijze echt fan van. Het geeft een heerlijke extra schwung aan de personages en hun privéleven. Het lijkt heel even richting rommelig te gaan wanneer alle draadjes aan elkaar geknoopt worden maar het is klip en klaar. Angelique Haak rondt hier een gevarieerd en gaaf verhaal af met een einde dat ervoor zorgt dat je haren te berge rijzen. Omg, ik wist het en wat een fantastische ‘rotstreek’!

Conclusie:

Uitgeschakeld gaat van tof, naar beterrr, naar wat is dit gaaf!

Schrijfstijl: 4

Plot: 3.5

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4.5

Vier sterren voor Uitgeschakeld.

Karin Meinen.

Karin las: Verminkte toekomst-Melissa Skaye****1/2

VerminkteToekomst

Dank aan Uitgeverij LetterRijn.

Auteur: Melissa Skaye

Serie: VT-serie deel 4

Uitgever: LetterRijn

Aantal pagina’s: 313

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 2 november 2017

 Over de auteur:

Melissa Skaye (1972) is auteur van de VT-thrillerreeks: Virtuele tango, Verboden tranen, Verleden tijd en Verminkte toekomst. Verknipte tegenstander is het vijfde deel met rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra in de hoofdrol.

Ook is zij auteur van de thriller In onschuld en van de fantasyreeks Jeremy Jago.  Samen met J. Sharpe schreef zij de thriller Meedogenloos. Ze heeft in diverse bundels korte thrillerverhalen gepubliceerd. Melissa woont samen met haar man en twee kinderen in Hoorn.

( Bron: www.melissaskaye.nl  www.letterrijn.nl )

Achterflap:

De moeder van Sanne Philips verdwijnt spoorloos als haar dochtertje nog maar tien jaar oud is. Sanne groeit op bij haar grootouders en kiest later voor het beroep van rechercheur, mede ingegeven door die eerdere verdwijning.

Vierentwintig jaar later ontvangt Sanne een envelop met daarin de ketting die ze haar moeder kort voor de verdwijning gaf. Op advies van paragnost Will de Jager duikt ze in het verleden en daarbij stuit ze op een hele reeks verdwenen jonge vrouwen. Het onderzoek dat volgt, levert in eerste instantie meer vragen dan antwoorden. Leeft Sannes moeder nog? Waar is ze dan al die jaren geweest? Wie heeft de ketting verstuurd?

Een melding over mogelijke kindermishandeling en een nieuwe vermissing van een vrouw, slokt bijna alle tijd van de rechercheur op. Sanne zet haar zoektocht door en wordt daarbij geholpen door haar collega Luca Borra en paragnost Will.

Mening:

Het is altijd leuker en beter een serie vanaf het eerste deel op te pakken, maar aangezien het advies luidde dat je om in te stappen hoe dan ook VT 4 gelezen moet hebben, is dat wat ik deed. Wel, trek je veiligheidsbeugel maar zo vast mogelijk aan want deze achtbaan heeft loopings waar je brullend doorheen gaat.

Het heden en het verleden worden subliem richting elkaar gebracht. De verschillende verhaallijnen met bijbehorende personages pakken je allemaal. Het maakt niet uit wanneer je switcht, je wil met elke lijn dat stuk verder komen!

Skaye zoekt in dit geheel subliem de grenzen op. Hoeveel kan iemand meemaken? Blijkbaar heel veel maar de balans in dit alles is precies goed, tot het naadje, en zo ook met de gruwel. Dit gaat tot de max, ik denk dat na het lezen van dit boek we het allemaal direct weten als we zeggen: DIE scène. Het is gore en goor en de kunst is dan om een klein onderdeel indrukwekkend te laten zijn in het grotere geheel.

Want een groot geheel is het! Het onderzoek van Sanne, Luca en op de zijlijn Will brengt zoveel met zich mee, zowel op relationeel als zakelijk vlak. Wie voelt wat voor wie, hoe zit het met de ketting, de verdwenen vrouwen, en hoe zit het met de jongen Klaver en zijn moeder? Zit hier psychisch echt iets niet goed of wat? Hoe gaat dit passen in het verhaal van Emma? Ow mien God Emma. Soms zou je bijna willen dat het minder beeldend was, minder heftig. Bijna hè, want dit is juist waarom ik graag ook thrillers lees. Emma, Fien, Klaver. Het zijn zij die in dit verhaal een onvergetelijke indruk achter laten.

Hoe het allemaal gaat passen gaat in ieder geval nog gepaard met een ge-wel-dige openbaring. Dit zag ik zó niet aankomen, wat fantastisch bedacht. De afronding is niet anders, prachtig gedaan, en nu? Nu als de donder VT 5 op de te lezen stapel, ik kan niet wachten!

Conclusie:

 Schrijfstijl: 4

Spanning: 4

Leesplezier: 4.5

Plot: 4.5

Psychologie: 4.5

Originaliteit: 4

Ik rond naar boven af. Vier en halve sterren voor Verminkte toekomst.

Karin Meinen.

Duorecensie Jac & Karin: De opvolger-Fiona Cummins*****

DeOpvolger

Auteur: Fiona Cummins

Oorspronkelijke titel: The collector

Serie: De Bottenverzamelaar deel 2.

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Uitgever: Ambo|Anthos

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: september 2018

Over de auteur:

Fiona Cummins was journalist voor de Daily Mirror en volgde de schrijversopleiding aan de Faber Academy. Ze debuteerde in 2017 met de enthousiast onthaalde thriller De verzamelaarDe opvolger is haar tweede thriller.

( Bron: http://www.amboanthos.nl )

Achterflap:

In de thriller De opvolger van Fiona Cummins woont de negenjarige Jakey Frith met zijn ouders aan de Engelse zuidkust. Hij is ternauwernood ontsnapt uit de klauwen van een macabere seriemoordenaar. Maar de Bottenverzamelaar loopt nog altijd vrij rond en wacht het moment af om alsnog toe te slaan. Clara, het meisje dat nog door hem wordt vastgehouden, klampt zich vast aan de gedachte dat ze ooit gered zal worden.

De Bottenverzamelaar heeft ondertussen een leerling gevonden, die hij klaarstoomt om zijn bottenmuseum over te nemen. Maar hij kan Jakey en de detective die zijn dromen doorkruiste niet uit zijn hoofd zetten en zint op de ultieme wraak.

Mening:

Karin:

Wat kun je je toch verheugen op bepaalde boeken. Oi oi oi en dan is De opvolger ook nog minstens zo sterk als De verzamelaar! Het is direct thuiskomen, de personages staan me nog helder voor de geest en het is letters vreten vanaf de eerste bladzijde.

Wat een fantastische schrijfstijl is dit toch en wat wordt er weer een fantastisch verhaal neergezet. De verschillende lijnen moeten weer samen zien te komen en de wijze waarop dit dan ook allemaal weer gebeurt is briljant. Dit is opbouwen, uitdiepen, gruwelen, hopen en gewoon thriller ten top.

Jac:

Brian Howley noemt zich voortaan meneer Silver. Deze meneer Silver is vastbesloten om zijn verloren gegane bottenverzameling nieuw leven in te blazen, en ter wille van de continuïteit op zoek te gaan naar een opvolger. Saul is een getraumatiseerde, hyperintelligente jongen en  beschadigde tiener van 16 jaar die in deze fase van zijn leven regelmatig geneigd is om tegendraads te acteren. Daar zijn redenen toe. Niet in het minst door het Geheim dat hij deelt met zijn moeder, het drankorgel Gloria Anguish, waar hij tot overmaat van ramp nog voor moet zorgen ook. De andere hoofdpersonen kennen we: Jakey Frith en Clara Fowley. Zij komen in groot gevaar als meneer Silver in actie komt. En natuurlijk Etta Fitzroy, die haar eigen demonen bij zich draagt.

Karin:

De opvolger is los te lezen maar het zou werkelijk zonde zijn als je De verzamelaar niet eerst zou lezen. Cummins pakt zeker even terug met een korte uitleg maar neem nou bijvoorbeeld kleine Jakey, of de sympathieke stoere Etta Fitzroy die maar één hoofddoel heeft, en dat is deze seriemoordenaar pakken. Neem de kleine Clara, nog steeds vermist en hoe dan? Ik bedoel maar, de achtergronden moet je eigenlijk niet willen missen want dit is voor nu een tweeluik waar je U tegen zegt.  Ook Silver/De Nachtman himself komt uiteraard weer uitgebreid aan bod en de titel wordt je al vrij snel zeer duidelijk door middel van Saul, de antiheld?

Jac:

Cummins heeft een opmerkelijke schrijfstijl. Zij schrijft bijna literair over geuren, kleuren, emoties en natuursensaties. Woordgebruik en zinsconstructie leiden veelvuldig tot fraaie metaforen en mooi taalgebruik. Het verhaal is erg beeldend geschreven, en situaties en dialogen zijn van hoog niveau en dringen zich snel de geest van de lezer binnen. Een compliment voor de vertaalster Saskia (‘ Kanjer’) Peterzon-Kotte. Opmerkelijk is ook dat de gebeurtenissen niet of nauwelijks plaatsvinden op een politiebureau, een mortuarium of gevangenis. Geen beschrijvingen van lijkschouwingen, geen CSI-achtige hi- tech analyses. Zelfs de persoon van Etta Fitzroy heeft een minder belangrijke rol in het geheel.

Karin:

Richting einde wordt de spanningsboog nog even flink aangetrokken en zit je op het puntje van je stoel. Om vervolgens na het epiloog het boek met een dikke zucht dicht te klappen. Het verleden, het nu….ai lof Etta en dit suddert nog wel even na!

‘Ting!’

Jac:

Het is niet persé de spanning die Fiona Cummins zo’n prettig leesbare auteur maken. Het zijn de excentrieke figuren, de fraaie karaktertekeningen,de zielige, bijzonder gevormde slachtoffertjes, de mesjogge dader, de donkere setting van het verhaal, maar vooral de intelligente schrijfstijl, die ver en ver uitstijgt boven hetgeen  we gebruikelijk zijn te lezen in de thrillerwereld. De plot steekt ijzersterk in elkaar, en vooral het laatste kwart van het boek kan niet neergelegd worden. Fiona Cummins heeft haar eerste boek duidelijk overtroffen.

Tip: Het verdient aanbeveling eerst De verzamelaar te lezen.

Conclusie:

Unaniem vijf sterren voor De opvolger.

Jac Claasen & Karin Meinen.

Corina las: Oktober-Søren Sveistrup*****

Oktober

Met dank aan  A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Søren Sveistrup

Uitgeverij: A.W. Bruna

Originele titel: Oktober

Vertaler: Corry van Bree

Aantal pagina’s: 533

Genre: Literaire Thriller/NUR 305

Verschijningsdatum: 2 oktober 2018

Over de auteur:

Søren Sveistrup (1968) is de internationaal bejubelde bedenker en scenarioschrijver van het Deense televisiefenomeen The Killing ( Forbrydelsen), dat bekroond werd met met diverse internationale awards en waarvan de uitzendrechten aan meer dan honderd landen verkocht werden. Meer recentelijk was Sveistrup verantwoordelijk voor de scripts van de films The Day Will Come en Jo Nesbø’s The Snowman.

Sveistrup behaalde zijn masters in Letterkunde en in Geschiedenis aan de Universiteit van Kopenhagen en studeerde af aan de Deense Filmschool. Hij won talloze prijzen, waaronder een Robert Award voor The Day Will Come (2017), een Emmy Award voor Nikolaj and Julie (2003) en een BAFTA voor The Killing (2011).
Oktober is Sveistrups thrillerdebuut.

( Bron: http://www.awbruna.nl )

De achterflap:

Op de eerste dinsdag van oktober keert Rosa Hartung terug op haar post als minister van Sociale zaken. Na de dramatische verdwijning van haar twaalfjarige dochter heeft ze een jaar verlof genomen. Een psychisch gestoorde man heeft de moord op Hartungs dochter bekend, maar het lichaam is nooit gevonden. Op dezelfde dag dat Hartung terugkeert in het parlement, wordt een jonge vrouw op brute wijze vermoord in haar huis in een buitenwijk van Kopenhagen. Een van haar handen is eraf gehakt.

Wanneer de rechercheurs Thulin en Hess arriveren op de plaats delict treffen ze een kastanjepoppetje aan, dat een sinister geheim bij zich blijkt te dragen. En dan wordt er nog een vrouw vermoord. Het heeft er alle schijn van dat de missie van de moordenaar nog niet voorbij is…

Mening:

We beginnen met hoofdstuk één in het verleden en hoe! Vanaf de eerste paar regels waan ik mij in Denemarken en zie ik de omgeving voor me. Met een vlotte gedetailleerde pen neemt Søren je mee en aan het eind van hoofdstuk één wil ik alleen maar doorlezen. Deze moet uit, niet morgen, niet overmorgen, maar vandaag!

Als we vanaf daar in het heden belanden, pijnig ik mijn hersens met de vraag hoe dit gaat samenkomen en wat de verdwenen dochter van Rosa met alles te maken heeft. Søren schrijft vanuit verschillende perspectieven, maar op zo een manier dat je alles moeiteloos kan volgen. Thulin en Hess worden meer dan mooi uitgewerkt al blijft Thulin wat mysterieuzer dan Hess het gehele verhaal door. Maar ik sluit ze allebei al snel in mijn hart samen met hun eigenzinnigheid, eigenwijsheid en soms wat egocentrische manier van werken. Ook Rosa en haar man Steen komen goed bij je binnen. Hun verdriet, hun onmacht om het verlies een plek te geven en de hartverscheurende hoop dat het misschien toch?

Als langzaam de lijntjes bij elkaar komen en je de verbinding ziet tussen de vermoorde vrouwen en de daarbij komende gruweldaden welke Søren niet schuwt om net niet te gedetailleerd te beschrijven, komen er in eerste instantie alleen maar vragen bij. Heerlijk die hersenkrakers. De kastanje-poppetjes zijn een gave toevoeging aan het hele mysterie en geven het hele verhaal net dat extra waar een echte thrillerliefhebber van houdt.

En dan het plot! WAUW!!! Ik had van alles bedacht, helemaal door een paar kleine dingetjes die speelden in het onderzoek, Rosa haar privé leven, maar deze zag ik niet aankomen! Je begrijpt dan ook eindelijk het eerste hoofdstuk en dan valt alles op zijn plek.

Conclusie:

Een keiharde, gruwelijke thriller met op alle momenten de juiste emotie en de juiste dosis gruwel. Een page-tuner eerste klas! Laat maar komen die volgende thrillers van Søren Sveistrup.

Vijf sterren op alle fronten.

Corina Nieuwenhuis.

Duorecensie Karin & Corina: Heimwee naar Bloed – Dario Correnti ****

Heimweenaarbloed

Auteur: Dario Correnti

Uitgever: Harper Collins Holland

Oorspronkelijke titel: Nostalgia del Sangue

Vertaler: Edwin Krijgsman

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: augustus 2018

Over de auteur:

Dario Correnti is een pseudoniem waarachter twee auteurs schuilgaan. Nog voor Heimwee naar bloed verscheen in Italië was de internationale belangstelling al heel groot. En terecht: het verhaal is gebaseerd op feiten, zeer goed geschreven en ongekend spannend. Heimwee naar bloed verschijnt in zestien landen.

( www.harpercollins.nl )

Achterflap:

Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.

Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd ‘de vampier van Bergamo’, werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.

Wat hebben deze nieuwe moorden echter te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten bijten zich vast in de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?

Mening:

Karin:

Een Italiaans duo achter een pseudoniem, een achterflap die gelijk aanspreekt. Hoe fijn is het weer dat verwachtingen waargemaakt worden, want ik heb genoten van Heimwee naar bloed. Althans grotendeels.

Corina:

Tjongejonge die achterflap!! Daar wordt een thriller-liefhebber toch gewoon blij van! En ja hoor, vanaf het eerste hoofdstuk word ik gegrepen door de schrijfstijl. Besana pakt me gelijk in. Je voelt gelijk aan alles dat dat wel een mannetje is. Piatti komt in eerste instantie wat stuntelig over, maar ik vind haar gelijk leuk. En als Besana haar met frisse tegenzin onder zijn hoede neemt, is daar een dynamisch duo geboren.

Karin:

De personages worden fantastisch neergezet. Piatti en Besana zijn gigantische tegenpolen, en een ieder weet op hun eigen manier me in te pakken. Samen weten ze dan ook dat geweldige setje te vormen. Vooral ook de scherpe humor doet me regelmatig flink grijnzen tussen de gruwel door. Dat deze humor later afzwakt vind ik ergens jammer, maar in die zin ook geen gemis omdat het hele gebeuren dit met gemak opvangt.

Corina:

In niet al te lange hoofdstukken word je per dag meegenomen door het verhaal. Met de nodige Pinot Noir en Italiaanse hapjes onderzoek je met Besana en Piatti de moorden mee. Beide worden ook qua hun privéleven meer dan goed uitgewerkt, en ik zit regelmatig te glimlachen om de discussies en dialogen tussen deze twee totaal verschillende personages. Er zijn vele lijntjes en veel personages, maar alles past prima bij elkaar en heeft toegevoegde waarde voor het totale verhaal.

Karin:

De insteek vanuit de journalistiek is lekker verfrissend, en hoe verder je komt hoe meer er toch ook nadruk op onderzoek gaat liggen. Lekker. Het switchen naar het verleden, de seriemoordenaar van toen, is een hele toffe verrijking en maakt nog verder nieuwsgierig. Regelmatig kom je eten en wijn tegen, charmant gewoon en op een gegeven moment weidt Correnti ook graag uit met feitelijke zaken. Zinnig en passend? Ja. Kon het me blijven boeien? Nee, dat had van mij echt minder gemogen want ik neig hier steeds naar scannend lezen. Voor mij eigenlijk het enige minpuntje in dit verhaal, want het is origineel, spannend en richting einde zit ik dan ook op het puntje van de stoel. Wat een fantastisch derde deel en wat een pracht van een plot ook.

Zou er een volgend boek komen met deze personages, count me in want dit is gaaf!

Corina:

De verhaallijn die in het verleden loopt is ook super mooi beschreven, en geeft je een mooi kijkje in de periode van de eerste seriemoordenaar van Italië en hoe het toen allemaal ging. Heerlijk! Het past er perfect bij en laat je je afvragen waarom de huidige moordenaar juist deze imiteert.

Minpuntje is in dit verhaal voor mij de paar keer terugkerende taaie stukken met betrekking tot bijvoorbeeld genetisch onderzoek. Interessant? Jawel, maar voor het verhaal had het korter en bondiger gekund. Nu verslapt mijn aandacht, en voor mij was het dan ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal.

En dan is daar deel drie en zit ik het gehele deel op het puntje van mijn stoel. Wat een tof plot! Origineel en pakkend! Ik hoop echt dat we nog meer van deze auteur zien verschijnen in de Nederlandse boekhandels en als het even kan dan met Besana en Piatti.

Conclusie:

 Karin:

Op alle fronten vier sterren voor Heimwee naar bloed.

Corina:

Overall vier sterren.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.