Karin las: Natan Z. – Arjan Alberts*****

NatanZ.ArjanAlberts

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Arjan Alberts

Uitgever: Xander Uitgevers

Aantal pagina’s: 288

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 13 maart 2019

Over de auteur:

Arjan Alberts (1975) is schrijver en jurist. Hij werkte zeventien jaar voor het Ministerie van Justitie en Veiligheid. De laatste jaren was hij als coördinerend inspecteur verantwoordelijk voor incidentonderzoek in gevangenissen en tbs-klinieken. Sinds 2017 heeft hij zijn eigen juridisch adviesbureau. Natan Z. is zijn debuut.

(www.xanderuitgevers.nl)

Achterflap:

Een levensgevaarlijk spel tussen een seriemoordenaar en zijn sociotherapeute…

Acht moeders van jonge kinderen zijn om het leven gebracht. Ieder van hen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De dader, Natan Z., zit veilig in een kliniek, maar dreigt door een fout van Justitie vroegtijdig vrij te komen. Tijdens het proces doet zijn advocaat Reinier een gruwelijke ontdekking.

Tegelijkertijd neemt de jonge therapeute Suus levensgevaarlijke risico’s op de afdeling waar Natan vastzit en werkt Hannah, echtgenote van Reinier en een bekende schrijfster, in de Franse Alpen aan haar nieuwe roman… over Natan. In het afgelegen landhuis ontdekt ze iets dat ieders voorstellingsvermogen te boven gaat.

Arjan Alberts brengt met deze bloedstollende thriller de lezer in het hart van een tbs-kliniek, in een zenuwslopende rechtszaak en in een draaikolk rondom een seriemoordenaar wiens verwrongen karakter ondoorgrondelijk lijkt…

Mening:

Soms zie je een boek en alles, maar dan ook alles spreekt aan. Zo ook met Natan Z. De cover, de achterflap, over de auteur en dan een debuut. En mensen mensen dit is nu waarom ik zo graag thrillers lees!

De proloog is direct al onheilspellend waarna je een sprong maakt naar vijftien jaar later. We hebben te maken met een advocaat, een schrijfster, met uiteraard Suus; ze werkt met Tbs’ers en dan Natan zelf. Natan is eng, doodeng. De spanningsboog staat als een malle gespannen en dan de macht die deze dader heeft. Onderhoudt. Uitoefent. De strijd wordt op geweldige wijze aangegaan en wat een lefgozer is Suus. Alleen al dit gegeven doet je in passages belanden waar je gewoon doodsbang van wordt. Mix dit met een stukje legal via Reinier op een andere zijlijn, met Hannah in het buitenland waar ook de meest brute dingen gebeuren en voilà. Daar zit je dan met kloppend hart te hopen, te gruwen en te genieten.

Dat genieten wordt zeker ook veroorzaakt door een pracht van een schrijfstijl; dit is kwaliteit en doorspekt met een dijk aan dialogen. Dit is filmisch en wanneer je zó opgaat in een verhaal, wanneer spanning en angst zó binnen weten te komen, hoe gaaf wil je het hebben? Is dat alles? Welnee, want dan kom ik op het punt van de plot. Van het begin tot het eind zit dit verhaal op een prachtwijze complex en intelligent in elkaar. Wat een lijnen, wat een personages, wat een opbouw en wat een gruwelijk goed en verrassend einde. Een einde dat me verbijsterd achter wist te laten. Nee, je mag niet vloeken, maar ik heb het stiekem wel gedaan.

Conclusie:

De volle bak voor Natan Z.

Vijf sterren!

Karin Meinen.

Corina las: Blonde Dolly – Tomas Ross ****1/2

Blonde Dolly Aalsmeer

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 7 februari 2019

Over de auteur:

Tomas Ross (1944, pseudoniem van Willem Hogendoorn) is auteur en scenarist. Na zijn studie aan de School voor Journalistiek in Utrecht, werkte hij korte tijd als journalist voor Het Vaderland, waarna hij in 1974 zijn doctoraal niet-westerse sociologie behaalde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1979 schreef hij zijn eerste boek, Loch Ness – Mythe of werkelijkheid. Niet lang daarna volgende onder het pseudoniem Tomas Ross zijn eerste thriller De honden van het verraad (1980).

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog springlevend. Al decennia zoeken politiemensen en journalisten naar haar moordenaar. Haar moord is een raadsel, een mysterie, zoals Sebilla Niemans alias Blonde Dolly dat zelf ook was. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentie Orkest. Ze reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs, en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels.

De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar is haar beruchte blauwe boekje gebleven waarin ze de namen van haar clientèle zou hebben genoteerd?

Mening:

Vanaf regel één zit je in het verhaal en weet je dit is Ross ten voeten uit. Feiten en fictie worden weer mooi door elkaar verweven, en door de lijst met personages voorin kan je dat qua personages zeer goed uit elkaar houden. Vanuit verschillende personages en af en toe vanuit verschillende tijdsperiodes word je mee genomen door het na-oorlogse Den Haag.

Hannah/Hanneke is een mooi uitgewerkt persoon, waar je vanaf het eerste moment voeling mee hebt. Blonde Dolly en al haar aliassen blijft het hele boek door een mysterieuze vrouw, en al voel ik enerzijds met haar mee, toch houd ik ook het gevoel dat ze erg “uitgenast” is. Wat haar werkelijke bedoelingen/redenen geweest zijn zullen we ook in dit boek niet ontdekken. Maar dat is voor mij niet erg, zo blijft de mysterieuze sluier mooi bestaan.

Op veel vlakken kun je voelen waar feiten en fictie elkaar kruisen, maar Ross weet op een prachtige manier alles zo bij elkaar te brengen dat je kan geloven dat het daadwerkelijk zo gegaan is. Zelfs de fictieve personages hadden gewoon echt kunnen bestaan. Prachtig.

Is de thriller nagelbijtend spannend? Nee. Is dat erg? Wederom nee. Ross pakt het oorlogsverleden en de periode daarna in een heel mooi onder de huid kruipend jasje, waardoor je helemaal in het verhaal getrokken wordt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 3,5

Plot: 4,5

Psychologie: 4

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor Blonde Dolly.

Corina Nieuwenhuis.

Duorecensie Karin & Corina: Het meisje van toen – Edward Hendriks ***1/2

Winactie Het meisje van toen

Met dank aan Edward Hendriks voor het recensie-exemplaar

Auteur: Edward Hendriks

Uitgever: Eigen beheer

Aantal pagina’s: 125

Genre: Wraakthriller

Verschijningsdatum: 31 januari 2019

Over de auteur:

In het dagelijks leven ben ik copywriter van beroep. Eerst in dienst van verschillende reclamebureaus, sinds een jaar of acht als freelancer. Ik was dus altijd al veel met teksten en ideeën bezig. Toch bleef de gedachte aan een ‘echt boek’ maar lokken. Geen boek in opdracht, maar iets wat ik helemaal zelf zou kunnen verzinnen.

Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht om er de Italiaanse taal te leren, kwamen de ideeën voor een boek bovendrijven. Het zou nog tot juni 2012 duren voor deze op Napolitaanse leest geschoeide maffiathriller in de boekwinkels lag.

(Bron: http://www.edwardhendriks.nl)

Achterflap:

Het meisje van toen is een snoeiharde wraaknovelle van rond de 35.000 woorden, die (voorlopig) alleen als e-book verschijnt.

Twintig jaar geleden bedroog Paul Meertens de vrouw met wie hij pas getrouwd was. Nu, terwijl hij een goede baan bij een IT-bedrijf heeft, staat hij oog in oog met zijn onenightstand van toen, Lieve Breevoort. Ze solliciteert naar de functie van managementassistente. Paul is van slag, maar herpakt zich. Hij besluit een afwijzingsbrief te sturen en het hele voorval zo snel mogelijk te vergeten. Maar zo makkelijk laat Lieve zich deze keer echter niet aan de kant schuiven. Weldra ziet hij haar terug als danslerares van zijn jongste dochter, als de nieuwe squashpartner van zijn vrouw en als de invalster op school. Hij begint haar werkelijk overal te zien. Wordt hij gek? Nee, het is erger dan dat. Ze is uit op wraak en ze heeft verdomd lang de tijd gehad om die voor te bereiden…

Mening:

Karin:

Het meisje van toen is mijn kennismaking met Edward Hendriks. De proloog is alvast bijzonder pakkend. In de ik-vorm stap je de wereld van Paul binnen en het verhaalt terug naar de onenightstand van 20 jaar geleden. Een misstap die nog veel los zal gaan maken. De manier van vertellen, van schrijven, maakt per direct een hele goede indruk. Dit is tof woordgebruik, dit leest ontzettend fijn en dit geeft stof tot graag verder willen met het verhaal.

Corina:

De proloog begint gelijk vlot en pakkend. Als je dan in hoofdstuk één belandt trekt Edward gelijk door met de vlotte en beeldende manier van schrijven. Heerlijk makkelijk leesbaar en je vraagt je af waar gaat dit heen? Wat heeft die grote fout uit de proloog voor een gevolgen dan?

Karin:

De stop wordt uit de gootsteen getrokken en van dag tot dag zie je Paul al draaiend in een kolk van bizarre gebeurtenissen verder verdwijnen richting het putje.

De denk- en doewijze doet me een aantal keer flink twijfelen aan zijn verstand. Van ‘je trapt hier nu echt met open ogen in’, tot ‘ ja laat dat vooral achterwege, dat gaat de zaak ten goede komen.’ Onder andere de reactie van Brenda, maar ook bijvoorbeeld de wijze waarop een schorsing volgt doet me stevig achter de oren krabben, maar buiten dat is het intrigerend en is er continue spanning aanwezig. Stap voor stap gaat het richting steeds meer gruwel. Er zit een passage in dat je met opgetrokken wenkbrauwen en samengeknepen billen zit te lezen, dit is thriller! Het motief is wel duidelijk en toch komt er nog meer tevoorschijn en blijft het een leuk vraagteken hoe het nu allemaal werkelijk in elkaar steekt.

Corina:

De gebeurtenissen komen al vrij rap in een stroomversnelling en je vraagt je af: hoe kan dit? Wat gebeurt hier dan? Overduidelijk is Paul de enige echte hoofdpersoon in dit verhaal en mijn hemel wat een konijn zo bij tijd en wijle. Zijn manier van denken staat me vanaf de eerste ontmoeting met de roodharige dame niet aan. Hoezo denk je zo? En vooral, waarom reageer je zo? De roodharige dame blijft een tijd een mysterie, wie is zij nou precies en waarom doet ze wat ze doet?

Als de ontknoping daar is brengt Edward alles op een toffe manier bij elkaar en als ik een stukje voorlees aan mijn vriend trekt hij wit weg en belooft me echt nooit, nooit vreemd te gaan 🙂 De laatste twist vind ik echt geniaal gevonden en geeft dat extra aan het verhaal.

Karin:

Hendriks rondt het verhaal prima en met wat verrassende schijnbewegingen af. You win some, you lose some. En de winner is? Ge-wel-dig.

Corina:

Ondanks dat het af en toe een beetje op het randje van geloofwaardig c.q. logisch handelen is, weet Edward me zeker in te pakken met deze wraakthriller.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 2.5

Spanning: 3.5

Plot: 4

Corina:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3

Leesplezier: 4

Psychologie: 2

Spanning: 3.5

Plot: 4

Maakt unaniem een mooie drie en halve sterren voor Het meisje van toen.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Duorecensie Riejanne & Karin: De krokodilvogel – Katrine Engberg****

Krokodil

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Katrine Engberg

Serie: Jeppe Kørner & Anette Werner (1)

Originele titel: Krokodillevogteren

Vertaling: Corry van Bree

Uitgever: A.W. Bruna

Aantal pagina’s: 390

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 5 februari 2019

Over de auteur:

Katrine Engberg (1975) was in Denemarken reeds bekend als danser en choreograaf toen ze in 2006 haar schrijfdebuut maakte met een non-fictieboek. Ze werkt nog steeds als regisseur en choreograaf, voor theater en televisie. Inmiddels heeft ze ook groot succes met haar boeken. Haar thrillers over Jeppe Kørner en Anette Werner belanden steevast in de top 3 van de Deense bestsellerlijst, en ook is haar ster nu internationaal rijzende.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Op een vroege ochtend in het centrum van Kopenhagen loopt de gepensioneerde Gregers Hermansen voorzichtig de trap van zijn appartement af om zijn vuilniszak buiten te zetten. Op de eerste verdieping ziet Gregers dat de deur van zijn onderburen openstaat. Hij probeert de deur te sluiten, maar verliest hierbij zijn evenwicht en valt voorover het appartement binnen. Als hij weer bijkomt, ontdekt hij dat hij boven op het bebloede lichaam van een jonge vrouw ligt.

Het is het begin van een nachtmerrie voor de bewoners van het appartementencomplex en eveneens voor rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner. Vooral omdat er algauw wordt ontdekt dat een andere bewoner van het complex een thriller schrijft over de moord op een jonge vrouw in een appartementencomplex…

Mening:

Riejanne:

Toen ik begon met lezen vroeg ik me af of dit boek wel wat voor mij was, doordat ik erg aan de schrijfstijl moest wennen. Echter na een paar hoofdstukken had de schrijfstijl me te pakken en wilde ik graag verder lezen.

Het verhaal begint met Gregers die in zijn appartementencomplex struikelt over het dode lichaam van een medebewoner. Hierop worden rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner op de zaak gezet. Al gauw ontdekken zij dat een bewoner van het appartementencomplex een thriller schrijft over een soortgelijke moord en kan het onderzoek beginnen.

Karin:

Om maar met de deur in huis te vallen; ik heb genoten van dit boek. Dit is een echte whodunit waar de nadruk ligt op onderzoek, aanwijzingen volgen en waar tot ver in het verhaal de vraag blijft wie nu de dader is.

De spanning is niet snijdend, maar het blijft een zeer onderhoudend en goed verhaal en dat komt door allereerst de toffe personages. Heerlijk ook hoe hier met name in het begin een flinke tik humor uitgedeeld wordt en de insteek dat Jeppe en Anette niet bij elkaar passen is verfrissend. De nadruk ligt in dit boek op Jeppe en ik vermoed dat in een volgend deel Anette wat meer aan de beurt zal komen. Daar hoop ik ook op, maar ik loop nu op de zaken vooruit.

Riejanne:

Het leven van Jeppe wordt behoorlijk uitgewerkt in tegenstelling tot Anette. Zij wordt wat vlakker beschreven. Het leuke aan dit duo is dat ze niet zo goed boteren, maar desondanks toch tot elkaar verdoemd zijn. Daarnaast bevat het boek veel humor en dat is iets wat ik heel erg kan waarderen.

Karin:

Engberg weet het met een prachtige stijl te brengen. Zo her en der had het wat minder uitgebreid gemogen maar dit deed geen moment af aan het leesplezier. De meerdere lagen en lijnen, de leuke kleine wendingen waarbij je weer op het verkeerde been wordt gezet en de thema’s die aangehaald worden; dit is wat je als lezer graag tegenkomt in dit genre. Abortus, pleegtehuizen, verliezen, ontwrichte gezinnen; het zit prachtig verweven in de lijnen die uiteindelijk op knappe wijze aan elkaar gebreid gaan worden.

Riejanne:

Tijdens het lezen gingen mijn gedachten alle kanten op en verdacht ik meerdere personen. Pas op het einde werd het duidelijk wie de dader was. Wat ik wel een beetje miste was de spanning, maar doordat het verhaal goed in elkaar zit, maakte dat dat ik er toch van genoten heb.  Wat mij betreft een prima debuut en het vervolg pak ik zeker op!

Karin:

En ja hoor, daar is dan de dader en waar ik meerdere mogelijkheden zag; hij of zij zat er niet bij en daar houden we van. Prima plot en wat ik al zei, een volgend deel zou ik erg graag oppakken want Anette moet gewoon ook nog meer aan de beurt komen. Ik wil het, ik wil het!

Conclusie:

Riejanne:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 3.5

Karin:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Maakt unaniem vier sterren voor De krokodilvogel.

Riejanne Zwiers & Karin Meinen.

Karin las: Ciao Sicilia – Marelle Boersma ****

CiaoSicilia

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marelle Boersma

Serie: Ik-vertrek deel 2 (op zichzelf staand te lezen)

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 330

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum: 13 februari 2019

Over de auteur:

Het is niet voor niets dat bestsellerauteur Marelle Boersma Ik-vertrek thrillers schrijft. Zij weet als geen ander hoe het is om een bestaan elders van de grond af op te bouwen. In 2015 vertrok ze met haar vriend Jan naar Portugal om daar te schrijven en schrijfvakanties te organiseren. Chateau de Provence, haar eerste Ik-vertrek thriller verscheen in februari 2018.

( www.crimecompagnie.nl )

Achterflap:

Op het moment dat Anne de envelop in een brievenbus laat vallen, weet ze dat ze nooit meer terug kan. Haar werk als chocolatier, haar echtgenoot Benny en haar vriendschap met Daan, alles moet ze achterlaten. Haar leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze vertrekt naar het Italiaanse eiland Sicilië in de hoop dat ze daar niet gevonden wordt…

Mening:

Marelle brengt direct vaart in dit verhaal. Vanuit Anne zelf en op de zijlijn Umberto en Benny kom je in een lekker stuk actie terecht. Op twijfelachtige wijze vertrekt Anne middels een dubieuze ontvoering naar Italië; Sicilië. Het woord alleen al roept mooie beelden op en dat criminele organisaties een flinke rol gaan spelen, is een heerlijk feit.

Marelle vertelt dit verhaal door middel van een makkelijk te lezen stijl en weet je daar tussendoor op de mooiste zinnen te trakteren. Je ziet het allemaal met gemak voor je, de Italiaanse sfeer wordt bijzonder treffend neergezet en dat is werkelijk een cadeau in een verhaal waar de thrillerelementen zeker niet ontbreken. Zo lekker fout ook eigenlijk maar een Maria steelt mijn hart. Wat een prachtpersonage, ik krijg geen genoeg van haar. Ook de overige karakters worden goed neergezet, en waar ze eerst nog op afstand blijven groeit je feeling met deze gevarieerde groep met de minuut. De gevoelens zijn uiteraard ook gevarieerd; je respecteert, je wantrouwt, je verafschuwt en je houdt van. Heerlijk.

Het is bijzonder dat aan de ene kant gevoelsmatig de romanfactor hoog ligt, en daartegenover je beseft dat er bijvoorbeeld best veel doden vallen. Dat er met regelmatig dreiging en onzekerheid heerst. Dit is gewoon echt leuk en vlot en deze balans is een kunstwerkje op zich.

Ciao Sicilia wordt op mooie wijze afgerond, de touwtjes zijn allemaal aan elkaar geknoopt en het laat je nog heel even nadenken wat een einde als dit nu inhoudt. Het is goed zo, maar dit ging wel even ten koste van veel goeds ook zeg, en zo hoort het toch ook? Ik pak nog even nagenietend een chocolaatje nu, eentje met mooie krullen.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Vier sterren.

Karin Meinen.

Corina las: de Stem – Suzanna Esther****

De stem Aalsmeer

Met dank aan Suzanna Esther  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Suzanna Esther

Uitgever: Futuro Uitgevers

Aantal pagina’s: 176

Genre: Roman c.q. thriller

Verschijningsdatum: maart 2018

Over de auteur:

Suzanna Esther is auteur, columnist en publicist. Zij werd op 6 februari 1966 geboren te Amstelveen waar zij opgroeide. Op haar 16de verhuisde zij naar Amsterdam. Vervolgens vertrok ze op haar 24ste naar Amerika, waar zij een spannend jaar doorbracht. Op haar 30ste verhuisde ze naar Frankrijk, waar zij zes jaar heeft gewoond.

Als jong meisje las zij veel, en vanaf haar tiende begon ze een dagelijks dagboek bij te houden. Haar passie voor taal zette zij later om in de studie Literatuurwetenschap, en nadien, door haar interesse in het analyseren van het leven en de mens, in de studie Psychologie. Momenteel volgt zij een opleiding ‘Redactie’ bij de Schrijversacademie.

(Bron: www.suzannaesther.nl )

De achterflap:

Maarten Brugman is een wat sullige, ingedutte en gescheiden man, die op een bepaald ogenblik een stem gaat horen die hem de weg wijst richting een minder saai bestaan. Hij wil in eerste instantie niets weten van De Stem, maar wanneer hij merkt dat De Stem hem adviezen geeft waar hij daadwerkelijk iets aan heeft, accepteert hij De Stem en geeft haar zelfs een naam: Amelie.

Amelie geeft hem op geestige wijze onder meer advies over hoe hij zijn aantrekkelijke leidinggevende Lisa mogelijk zou kunnen veroveren. Lisa krijgt van haar baas een voorstel voor een nieuw project, een project dat in de relationele sfeer grote veranderingen met zich meebrengt.

Mening:

Vanaf het eerste hoofdstuk geschreven vanuit Maarten, ben ik fan van de schrijfstijl van Suzanna. Ik moet geregeld glimlachen om de beschrijvingen en de manier van omgaan met situaties. Al vrij snel wordt “De stem” geïntroduceerd, en ik vind hem/haar vanaf moment één hilarisch.

Suzanne schrijft vlot, pakkend, en met een toffe dosis humor, sarcasme en herkenbare emoties. Vanuit de verschillende personages worden langzaam alle lijntjes samen gebracht. Barbara, Lisa, Roderick, Erik, Hans en natuurlijk Maarten, je leert ze allemaal goed genoeg kennen, en je voelt bij elk personage een andere emotie. Bij de één wat meer dan bij de ander, maar dat is niet erg.

Persoonlijk vind ik vooral Maarten en Lisa zich echt tof ontwikkelen door het verhaal heen, al kan het verhaal echt niet zonder de andere. Ze hebben allemaal op hun eigen manier een belangrijke rol in het verhaal en houden je aan de bladzijdes vast.

Tot op het laatste moment blijft er die spanning, want hoe zit dat toch en wie is het nou? Nagelbijtend spannend? Nee dat niet, maar onderhuids zeker, en na het dichtslaan moet ik echt zó lachen om dat laatste leuke tikkie. Ja daar zit nog wel een staartje aan ….. ik ben in elk geval nieuwsgierig.

Conclusie:

Een vlotte humorvolle roman met een tikje thriller.

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3

Leesplezier: 4

Psychologie: 3.5

Plot: 4

Vier sterren voor de Stem.

Corina Nieuwenhuis.

Duorecensie Karin & Corina: Weerzin-Bernard Minier****

weerzin

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bernard Minier

Serie: Deel vijf Martin Servaz serie

Originele titel: Soeurs

Vertaler: Aniek Njiokiktjien & Félice Portier

Uitgever: Xander Uitgevers

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 14 februari 2019

Over de auteur:

Bernard Minier (1960) groeide op in de Pyreneeën. Hij werkte als douanebeambte, maar droomde van een bestaan als schrijver. Zijn debuut Een kille rilling werd lovend ontvangen door de Franse pers en wereldwijd vertaald en verfilmd voor Netflix. Minier woont in Essonne, ten zuiden van Parijs.

( Bron: http://www.xanderuitgevers.nl )

Mening:

Karin:

Aha, het vijfde deel in de serie en goed op zichzelf staand te lezen. Dat is tof want dit wordt dan eindelijk mijn kennismaking met Minier. De kundige schrijfstijl weet je direct te pakken en we begeven ons in het verleden. Een mysterieuze en brute dubbele moord, de toon is alvast goed gezet.

Corina: 

Wauw wat een achterflap! Minier kwam al regelmatig voorbij in de groep, maar ik zag een beetje op tegen het beginnen aan een serie. Maar volgens het persbericht is het goed los te lezen en wat hebben ze daar gelijk in gehad. We beginnen in het verleden en hoe! Wat gaat dit Servaz brengen?

Karin:

Je raakt al snel bekend met Servaz en de overige personages en het is duidelijk dat er achter deze sympathieke rechercheur het nodige in het verleden ligt. Dat maakt alsnog weer nieuwsgierig naar de vorige delen maar dit even terzijde.

Na de overgang naar het heden verlies ik even die binding met de personages. Dit valt al snel weer op de plek en rode draad blijft Lang, een auteur van gruwelijke boeken met een best bijzondere schare aan fans. Wat is zijn rol?  Het is nogal eens wisselen van mening daarover tijdens het lezen en daar hou ik zo van. Na een sterk begin wordt het vervolgens een beetje hetzelfde van het gekonkel rondom dit gegeven. Het blijft echter onderhoudend, en van onderhoudend gaat het dan ook weer naar meeslepend, het is weer spannend!

Corina:

Minier heeft een fijne schrijfstijl, maar het is ook af en toe wat langdradig waardoor de aandacht weg valt. Na de zoveelste beschrijving van hoe het kronkelpaadje langs de bomen wegglijdt om aan te komen bij verlaten weides met aan het eind een berg weet ik het wel en wil ik gewoon een beetje actie. Maar voor echte actie hoef je niet bij Minier te zijn. Het is bij tijd en wijle echt wel spannend, maar meer onderhuids en je wil de draadjes aan elkaar knopen, maar het wil maar niet.

Karin:

Moord, ontvoering, actie, doorweven met de persoonlijke perikelen en de puzzeltocht van Servaz en zijn team laten je nagelbijtend lezen. Enn dan komt daar nog de plottwist! Dat zag ik niet aankomen, ge-wel-dig gedaan en ook richting einde zit de vaart er goed in. Is het allemaal even geloofwaardig? Nee, net niet maar dat hoeft ook niet. Prima afgerond, lekker dubbel gevoel en er ligt weer ruimte voor een deel zes. Count me in!

Corina:

Op het einde is daar dan toch even een klein wtf momentje, want wat een gave wending! Hoe dan? Over de top? Jazeker, maar het is wel echt gaaf gedaan en maakt het verhaal af! Servaz leer je goed kennen en met af en toe een kleine verwijzing naar de eerdere delen word je nieuwsgierigheid gewekt. Ook de randpersonages komen goed uit de verf, zowel in het verleden als in het heden. Maar het is vooral Servaz die het verhaal maakt.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 4

Vier sterren voor Weerzin.

Corina:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Vier unanieme sterren voor Weerzin.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.