Triple-recensie: Karin, Riejanne & Corina lazen: Zwarte golven – Eric Wewerinke ***

P0001

Met dank aan Uitgeverij Water voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Eric Wewerinke

Uitgever: Water

Aantal pagina’s: 220

Genre: Thriller/Waargebeurd

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Zwarte golven is een thriller die je onder je huis gaat zitten. Een verhaal over vertrouwen in het goed, en over mensen die zich anders voordoen dan ze zijn. Eric Wewerinke (1973) is marketeer. Zijn debuut Zwarte golven is gebaseerd op zijn eigen ervaringen.

(Bron: http://www.uitgeverijwater.nl )

De achterflap:

Tot zijn grote geluk wordt Tim meegevraagd om een jacht naar Corfu over te zeilen. De schipper, miljonair Robert, vindt Tims gebrek aan zeilervaring geen enkel probleem. Eenmaal aan boord horen reisgenote Julia en Tim de meest fantastische verhalen van Robert. Maar gedurende de reis begint hij zich steeds merkwaardiger te gedragen.

Gaandeweg komt Tim erachter dat Robert niet de man is die hij leek. Gaat Tims fantasie met hem op de loop na weken op zee, of heeft hij hier te maken met een psychopaat?

Zwarte golven is een thriller die onder je huid gaat zitten. Een verhaal over vertrouwen in het goede, en over mensen die zich anders voordoen dan ze zijn.

Meningen:

Riejanne:

Tim en Julia hebben elkaar leren kennen tijdens een reis door India. Eenmaal weer in Nederland belt Tim Julia op en hoort dat ze meegaat om een jacht naar Corfu te zeilen. Het leven in Nederland valt Tim behoorlijk tegen, dus als hem gevraagd wordt om ook mee te gaan is de keuze snel gemaakt. Dat Tim geen enkele zeilervaring heeft is voor Robert (de schipper) geen enkel probleem. Hij zal Tim tijdens de reis alles bijbrengen wat nodig is. Gaandeweg blijkt het allemaal wat anders te gaan dan ze vooraf gedacht hebben.

Karin:

Op de voorkant prijkt “Een waargebeurde thriller”. Nu ben ik niet van waargebeurd en absoluut van de thriller dus dit maakt toch echt wel nieuwsgierig!

De proloog doet al weinig goeds beloven en Wewerinke neemt je vervolgens in een makkelijke en beeldende stijl mee op avontuur op zee en de halve wereld rond.

Het doet al vrij snel beklemmend aan. Tim en Julia gaan na een prima introductie met Robert mee en al snel heb je in de gaten dat dit wel eens een boottocht met rare kronkelingen kan gaan worden.

Corina:

Whoop, waargebeurd en een thriller kom maar op. Ow en ook nog een debuut ook. Het kan niet op. De achterflap belooft heel wat en ik ben benieuwd of dat waar gemaakt gaat worden.

Riejanne:

Het boek is makkelijk geschreven en leest daardoor als een trein. Robert roept bij mij vooral irritatie op door de manier waarop hij zichzelf profileert.  Het klinkt allemaal te mooi om waar te zijn. De manier waarop de drie met elkaar omgaan, waardoor er bijna geen ruimte is om iets voor zichzelf te gaan doen vliegt me zo nu en dan echt aan. Het komt op mij als te benauwend over.

Karin:

Het verhaal is onderhoudend, achtergronden van de personages worden duidelijk, echter mij niet altijd duidelijk genoeg. Graag had ik nog meer achter Robert vandaan zien komen en Julia blijft voor mij echt op afstand. Geen idee of ik haar bij de kop of de kont heb en de manier van reageren vind ik vaak meer irritant dan begrijpelijk, ik heb gedurende het hele verhaal bijzonder weinig gevoel bij haar. Dat dit verhaal om mee te maken een regelrechte thriller is, is me wel duidelijk. Ik had daarnaast graag als lezer zelf ook meer zaken als angst en spanning ondervonden, het verhaal loopt voort en dat thrillergevoel komt niet bij me binnen.

Corina:

Dit gebeurt deels. Doordat je weet dat het waargebeurd is geeft het je de kriebels, maar ondanks de vlotte en beeldende schrijfstijl komt het thrilleraspect niet echt binnen. Dat klinkt misschien wat gek, want ik geloof echt wel dat het een meer dan heftige ervaring is geweest. Maar doordat ze op de één of andere manier toch ook nog kunnen genieten van de dolfijnen, walvissen en dergelijke, komt het niet helemaal binnen.

Riejanne:

De manier waarop de weersomstandigheden en de waterdieren omschreven worden vind ik erg mooi en beeldend weergegeven. Hoewel het boek lekker leest, miste ik toch de spanning die kenmerkend is voor een thriller. Voor mijn gevoel kabbelde het verhaal een beetje door, maar ondanks dat toch met plezier gelezen.

Karin:

Wat wel binnenkomt is de beschrijving van de natuur, de beleving van de omgeving en dit stuk reisavontuur wordt prachtig neergezet. Al met al vond ik Zwarte golven een prima boek. Dat dit een onvergetelijke en bijzondere belevenis geweest moet zijn, staat als een huis boven water.

Corina:

Vooral de manier van reageren van Julia kan ik niet plaatsen, maar ja hoe zou ik gereageerd hebben met 21 jaar oud? Gelukkig zullen we dat nooit weten 🙂 Heb ik dan niet genoten van dit boek? Zeker wel, maar door de term thriller te gebruiken met waargebeurd word ik voor mijn gevoel een beetje op het verkeerde been gezet.

Conclusie:

Riejanne:

Schrijfstijl: 3.5

Spanning: 2

Originaliteit: 3

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 2.5

Plot: 2.5

Eindconclusie 3 sterren.

Karin:

Schrijfstijl: 3

Spanning: 2

Leesplezier: 3.5

Originaliteit: 4

Plot: 3.5

Psychologie: 3

Maakt drie sterren.

Corina:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3

Plot: 3

Leesplezier: 4

Psychologie: 3

Maakt drie en halve sterren.

Komen we tot een gemiddelde van drie sterren voor Zwarte golven!

Karin Meinen, Riejanne Zwiers en Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Corina las: De verdwijning van Sally Horner – T.Greenwood *****

De verdwijning van Sally Aalsmeer

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Auteur: T. Greenwood

Uitgever: De Fontein

Originele titel: Rust & Stardust

Vertaler: Corry van Bree

Aantal pagina’s: 383

Genre: Literaire thriller

Verschijningsdatum: 4 juli 2019

Over de auteur:

T. Greenwood woont met haar gezin in Californië. De verdwijning van Sally Horner is het eerste boek van haar hand dat in het Nederlands verschijnt. Ze heeft het ware verhaal van Sally Horner gefictionaliseerd en vertelt het vanuit meerdere perspectieven, wat het boek veel vaart en diepgang geeft.

(Bron: www.uitgeverijdefontein.nl)

De achterflap:

De verdwijning van Sally Horner (Rust and Stardust) van de Amerikaanse auteur T. Greenwood is een spannende roman over een zaak die Amerika jarenlang in de greep hield.

New Jersey, 1948. De 11-jarige Sally Horner steelt een schriftje in de plaatselijke supermarkt. Ze wordt erop aangesproken door de 52-jarige Frank La Salle die zich voordoet als FBI-agent. Hij overtuigt haar ervan dat ze gearresteerd zal worden, tenzij ze doet wat hij zegt. Dit is het begin van een ontvoering die ruim twee jaar zal duren, en waarin Frank met Sally het hele land doorkruist om uit handen van de politie te blijven. Sally wordt misbruikt en gedwongen te liegen tegen de mensen die ze op hun weg tegenkomen.

De vermissing van Sally Horner domineerde eind jaren ’40 het nieuws in Amerika. Dit is haar verhaal.

Mening:

Wauw wat een verhaal. Dit is een verhaal wat je niet meer loslaat. Ook al is het gefictionaliseerd, het feit dat Sally echt 21 maanden bij zo een monster als La Salle heeft moeten doorbrengen is hartverscheurend.

Greenwood beschrijft de omstandigheden vanaf het moment dat hij haar zover krijgt om met hem mee te gaan tot aan het meer dan verdrietige en tragische slot van het boek met zoveel gevoel, dat je zomaar kan denken dat het echt allemaal zo gegaan is en zo gevoeld is. Door Sally, maar ook door haar moeder, zus en zwager. La Salle wordt zelf als personage niet heel uitgebreid neergezet, maar dat hoeft ook niet, want allemensen wat vreselijk dat er zulke mensen bestaan.

Alle gebeurtenissen zijn geloofwaardig beschreven, haar angst, de dromen over ontsnappen maar het niet durven. De mensen om haar heen die wel voelen dat er iets niet klopt, maar niet weten wat ze moeten doen. De gehaaidheid van La Salle, het is allemaal zo beschreven dat je het voelt tot in elke vezel en je kippenvel bezorgt over heel je lijf.

Als ze eindelijk ontsnapt voel je gewoon zo’n opluchting, maar dan is daar het einde en heb je serieus tranen in je ogen. Nou ja ik in ieder geval wel. Wat een ontzettend verdrietig iets.

Ik kan niet anders dan op alle vlakken 5 sterren uit te delen.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Corina las: Vissen praten niet – Tine Bergen ****

Vissen praten niet Aalsmeer

Met dank aan Tine Bergen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tine Bergen

Uitgever: Vrijdag

Aantal pagina’s: 224

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Ik ben geboren in Leuven op 21 juni 1981. Toen was ik 51 cm lang. Ondertussen heb ik toch 1 m 68 bereikt, waarmee ik thuis nog altijd de kleinste ben. Want na mij volgden nog drie broers. En een hele stoet poezen, konijnen, vissen, vogels, cavia’s, honden … Het was zelden stil thuis. Maar gaf me een goed boek en ik hoorde niks meer.

(Bron: www.tinebergen.be)

De achterflap:

Op een morgen eind augustus staat de politie bij Flo aan de deur. Ze wordt verdacht van moord op David De Vadder, de vader van een van de kleuters uit haar klas. Flo wordt meegenomen voor een gesprek over de voorbije zomer. Een gesprek over blauwe plekken op kinderruggen, temperamentvolle vakantieliefdes, chocolade en bedreigingen over de babyfoon.

Een gesprek dat niet alleen haar leven, maar ook dat van heel wat anderen onherroepelijk zal veranderen. Flo leert wat ze eigenlijk al wist: dat er ergere zaken zijn dan van moord verdacht worden. Een gesprek dat uiteindelijk vooral gaat over wat niet wordt gezegd. Want vissen praten niet.

Mening:

In korte hoofdstukken word je meegenomen door het verhaal. Dat maakt aan de ene kant dat het vlot leest, maar door het verspringen in tijd is het toch ook weer opletten geblazen. Flo wordt als personage goed uitgewerkt en ik vind haar vanaf regel één zo niet leuk! Ze heeft iets wat mij een rot gevoel geeft. Ze is obsessief, manipulatief en een beetje eng. De manier van werken en ondervragen van de politie vind ik een beetje vreemd en vergezocht, maar het past wel bij het verhaal en geeft het dat beetje vaart wat het nodig heeft.

Is het een nagelbijtende thriller die bol staat van spanning? Nee dat niet, maar de tijdwisselingen en de angst voor kindermisbruik geven wel die onderliggende spanning die maakt dat je wilt weten hoe het afloopt. Want wat is er gebeurd en hoe ver gaat de obsessie van Flo?

Als de ontknoping daar is zit ik toch even met mijn ogen te knipperen, want er waren vele scenario’s in mijn hoofd, maar daar zat deze niet bij. Het is misschien ook wel wat vergezocht, maar of dat wat uit maakt? Voor mij niet…. want het echte leven is vaak nog erger dan wat een auteur kan bedenken.

Al met al een score van vier sterren overall.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Karin las: Omdat ik je mis – Jacqueline Coppens ****

Omdat ik je mis Karin

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Jacqueline Coppens

Uitgever: Ellessy Crime

Pagina’s: 399

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Jacqueline Coppens (1955) behoorde met haar thrillerdebuut Evenwicht tot de drie kanshebbers voor de Coffee Company Book Award. Ze ontving nominaties en prijzen voor haar korte thrillerverhalen en publiceerde in diverse bundels. Voor de Boekenkrant en Hebban.nl recenseert ze thrillers, is columnist/schrijver bij Diabc en heeft een eigen tekstbureau.

( www.jacquelinecoppens.nl )

Achterflap:

Vier jaar nadat Vera spoorloos uit de achtertuin van haar ouders verdwijnt, raakt er opnieuw een meisje vermist. Tegelijkertijd wordt een ander ontvoerd meisje teruggevonden. Esmee, de moeder van Vera, is ervan overtuigd dat er een verband bestaat tussen de verdwijningen. Ten einde raad wendt ze zich tot een dubieuze onderzoeksjournalist, die meer over de vermissing van Vera en de andere meisjes lijkt te weten. Is hij te vertrouwen? En kan hij, zoals hij beweert, Vera naar huis terugbrengen?

Mening:

Vanaf de eerste letter is het direct weer thuiskomen in de eigen stijl van Coppens. De wijze van brengen zit weer vol eigen gewoontes, de details zijn weer mooi uitgebalanceerd, en je ziet het allemaal met gemak voor je. Beide tijdlijnen pakken volop de aandacht en zullen volop met elkaar te maken gaan krijgen. Hoe, dat is de hamvraag.

Het spanningslevel voert continu een brommende ondertoon en de nadruk ligt op een prachtige manier op de personages. Het verdriet en het doorzettingsvermogen van Esmee raakt je en het gedrag van manlief roept alles behalve leuke gedachten op. Wat een eikel zeg en op zoonlief valt niet altijd een vinger te leggen. Plus daar een te leuke vriendin bij op en je zit gebakken. Tijdlijn 2008 op de zijlijn geeft steeds meer inzicht en ook steeds meer buikpijn. Zorgelijk is een understatement, wat een gruwelijk gegeven, en toch groeit als lezer stiekem je hoop meer en meer. Het blijft tot het einde onduidelijk of je hoop terecht is, manman wat goed gedaan.

Net wanneer je denkt: nou kom maar op met wat extra vordering, dan gebeurt dit dus ook. Op de juiste momenten geeft Coppens het verhaal een flinke duw, de inbreng van de politie geeft een energieke schwung (ai lof Stancy!) en helemaal richting einde zit de vaart er lekker in. Over de afronding gesproken: Oi oi oi wat een eind. Wat een originele en onvoorziene twist! Thrillergevoel ten top.

Conclusie:

Schrijfstijl : 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Plot: 4.5

Spanning: 3.5

Vier stralende sterren voor Omdat ik je mis.

Karin Meinen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Duorecensie Jac & Corina: Het mes – Jo Nesbø *****

Jo Nesbø, Het mes (01)-om@2.indd

Auteur: Jo Nesbø

Uitgever: Cargo

Serie: Harry Hole serie deel 12

Originele titel: Kniv

Vertaler: Annelies de Vroom

Aantal pagina’s: 528

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 12 juni 2019

Over de auteur:

Jo Nesbø (Oslo, 1960), is de succesvolste thrillerauteur van Noorwegen en won vele prijzen voor zijn boeken. Zijn werk wordt in meer dan vijftig landen uitgegeven. Wereldwijd verkocht hij meer dan 33 miljoen exemplaren.

(Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl)

De achterflap:

Harry Hole is terug naar waar het ooit begon. Hij is weer aan de drank, Rakel heeft hem verlaten, voorgoed dit keer, en hij woont opnieuw op zijn oude adres aan de Sofia Gatan. De politie in Oslo biedt hem een baan aan, maar hij mag alleen nog cold cases onderzoeken. Als na meer dan tien jaar gevangenis Svein Finne, de serieverkrachter en -moordenaar, weer op vrije voeten komt, is Hole ervan overtuigd dat hij opnieuw zal toeslaan.

Het is slechts de opmaat van een veel grotere ramp. Want wanneer hij op een dag in zijn appartement ontwaakt na een nacht vol alcohol, ontdekt Harry dat hij besmeurd is met bloed. Het is het begin van een nachtmerrie die erger wordt dan hij ooit kon dromen. De briljante, onnavolgbare politieagent Harry Hole is terug en in de greep van de moordenaar die hem al zijn hele loopbaan achtervolgt.

Meningen:

Jac:

Het kan nooit kwaad, na het omslaan van de laatste bladzijde, de proloog of het eerste hoofdstuk nog eens na te lezen. Bijna altijd zit er een verwijzing in naar datgene wat komen gaat. Jo Nesbø heeft een bijzonder fraaie vorm gekozen om een sleutelscène hallucinerend te laten plaatsvinden. Het kwartje valt pas uren lezen later. Maar het wordt nog erger als in het tweede hoofdstuk Svein Finne gevolgd wordt in zijn pogingen om te zaaien. Het kippenvel staat op de armen. Finne is een verkrachter en moordenaar die pas is vrijgelaten.

Corina:

Wauw de proloog is echt fantastisch! Dit gaat een hoogstandje worden, je voelt het van af de eerste zin. Dit is een Nesbø van grote klasse. Harry die weer compleet terug bij af is. Drank, drank en nog meer drank en af en toe wat vrouwen. Compleet van de wereld en zo fout, maar toch hou ik van hem. Nesbø weet hem ondanks al zijn fouten en grillige karakter bij elk boek toch weer zo te beschrijven en uit te diepen dat ik het een soort van kan begrijpen. Eigenwijs tot op het bot, maar toch stiekem met een groot hart.

Jac:

En Harry Hole? Die  verkeert in een permanente staat van dronkenschap, van niet weten, van zich niets kunnen herinneren, van een brein dat één groot pijncentrum is. Het goudgele vocht heeft hem volledig in zijn greep nadat Rakel hem de deur heeft uitgezet. Maar het wordt nog erger. Zijn broek zit onder het bloed. Zijn handen. De nachtmerrie begint voor Harry, die zich bezig moet houden met cold cases. De rekening voor onstuimig gedrag.

Corina:

Als daar de eerste in mijn ogen heftige gebeurtenis plaats vindt kan ik alleen maar vloekend achter mijn boek zitten. Waarom, waarom? Nesbø wat doe je ons aan? En waarom zit Hole onder het bloed en is hij echt elk detail van zijn slamp partij vergeten? Wat is hier gebeurd? Harry mag alleen maar cold-cases doen, maar Harry zal Harry niet zijn als hij gewoon zijn eigen onderzoek start. Met hulp van vrienden en op de grens van alles waar de politie voor staat. En Nesbø zal Nesbø niet wezen als hij dat allemaal uitermate punctueel en gedetailleerd beschrijft.

Jac:

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Jo Nesbø heeft een opvallend goede thriller geschreven. Dat komt niet alleen door het steengoede plot, maar toch meer en vooral door de vele zijlijntjes die ter sprake gebracht worden. Het is een feest voor de googelaars en muziekfanaten.  Van Vekstersang van Edward Grieg tot Peter Gabriel’s  Carpet Crawlers, en vele vele anderen. Wie daar niets mee doet, doet zichzelf tekort.
Maar ook talloze feitjes en weetjes die op zich niet wereldschokkend zijn, maar die het verhaal een zekere smeuïgheid geven en meerwaarde. Èn beschouwingen en meningen die uiteenlopen van de rechtsstaat en zijn beperkingen, tot hoever de morele grens kan worden opgerekt om iemand bij z’n kladden te pakken. En links en rechts worden wat schimpscheuten uitgedeeld over bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen. Bijvoorbeeld over de vermeende superioriteit van de hipsters.

Corina:

Als het verhaal vordert en ook Svein Finne zich mengt in het verhaal, wordt er een rollercoaster van gebeurtenissen en van wtf momentjes in gang gezet. Je twijfelt aan alles en zelfs aan Harry. Is mijn favoriete alcoholist nu echt zo ver heen dat het echt niet meer goed kan komen? Nesbø weet je het hele boek met zowat ingehouden adem aan het boek gekluisterd te houden. Finne is een enge man die je de rillingen bezorgt. Bah bah wat een griezel. Harry zijn obsessie voor die man is zo begrijpelijk, maar is het in deze zaak helemaal 100% terecht?

Jac:

Maar laten we vooral niet vergeten dat Jo Nesbø eerst en vooral een voortreffelijk auteur is. Met treffende beeldspraak ( ruitenwissers, elke derde seconde een nieuwe start, de eeuwige vergeving van de zonden) en het vermogen om de lezer 528 bladzijden te kluisteren met een vlijmscherp verhaal, met goed uitgewerkte karakters en een intelligente uitwerking.

Het mes is bij tijd en wijle een erg donker boek. Harry Hole zet vraagtekens bij de zin van zijn bestaan, waarin angst, pijn en onzekerheden omhoog komen, even zwart als de ontwenningsverschijnselen na een nacht heftig doordrinken. Hij neemt duidelijk revanche op zijn versie van Macbeth. Een zeer goede Harry Hole, deze twaalfde uit de reeks. Samen met Politie een uitschieter in deze toch al kwalitatief hoogstaande serie.

Corina:

Het einde doet mij weer keihard vloeken, maar ook brengt het een glimlach en dan weer een harde vloek. Echt alles zit in de Harry Hole thriller en Nesbø laat je echt je hersens gebruiken. Kleine speldenprikjes die tegen het einde opeens helemaal op hun plek vallen. I love it.

Conclusie:

Unaniem vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis & Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?
Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Corina las: Ik volg je – Lisa Jewell ****

Ik volg je Corina

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Lisa Jewell

Uitgever: A.W. Bruna

Originele titel: Watching you

Vertaler: Ineke de Groot

Aantal pagina’s: 350

Genre: Psychologische thriller

Verschijningsdatum: 12 juni 2019

Over de auteur:

Lisa Jewell (London, 1968), schreef haar eerste roman, Ralph’s Party, n.a.v een weddenschap. Het werd in 1998 uitgegeven door Penguin en was dat jaar het bestverkopende debuut. Sindsdien heeft ze 16 boeken geschreven. Enkele jaren geleden is ze van genre veranderd – van chicklit naar steeds donkerdere romans naar psychologische thrillers. Met haar laatste thriller belandde ze in Engeland op #1 in de bestsellerlijst en in Amerika in de top tien.

(Bron: http://www.awbruna.nl)

De achterflap:

Je bent weer terug in je geboortestad na vier jaar in het buitenland. Met een nieuwe man aan je zij. Jullie zijn op zoek naar een eigen plek, maar logeren voorlopig bij je broer. En dan ontmoet je zijn buurman. Directeur op de plaatselijke school. Twee keer zo oud als jij. Extreem aantrekkelijk. En je begint hem te volgen. Maar je had nooit kunnen vermoeden dat een onschuldige verliefdheid zich zou ontpoppen tot een dodelijke obsessie. Of dat iemand anders jou zou gaan volgen…

Mening:

De proloog is precies goed en je denkt… wat is hier toch gebeurd??

Daarna word je door verschillende personages en via duidelijk aangegeven tijdstippen meegenomen door het verhaal. Joey is één van de hoofdpersonages en vanaf het eerste moment vind ik haar bloedirritant. Ik hou ervan als een auteur vanaf punt één zo een emotie bij me op kan roepen. Langzaam komen de nadere belangrijke personages te voorschijn in het verhaal, en de één bezorgt je een glimlach, de andere is wat eng, weer een ander een beetje zielig, zo roepen alle belangrijke personages een specifieke emotie bij me op, dankzij de unieke manier van schrijven van Lisa.

Het verhaal is niet nagelbijtend spannend, maar je wil wel doorlezen, want het niet weten wat er gebeurd is daar in de proloog, kruipt onder je huid. Je wil antwoorden en je wil weten wat al die mensen uiteindelijk met elkaar verbindt. Welke dingen er uit bepaalde rugzakken zullen vallen, wat verklaart waarom ze doen wat ze doen.

Als het plot dan daar is en alles in elkaar schuift, dan denk je: ooooooow wtf dat is een verrassing, om dan nog de laatste bladzijde te lezen en te denken….. oooow Lisa!! Hoe dan???

Conclusie:

Een psychologisch hoogstandje, maar met een trage start.

Schrijfstijl: 3,5

Spanning: 3,5

Psychologie: 5

Leesplezier: 4

Plot: 4,5

Originaliteit: 4,5

Vier sterren voor Ik volg je.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?
Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Karin las: De terugkeer – C.J. Tudor *****

De terugkeer Karin

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: C.J. Tudor

Uitgever: A.W. Bruna

Oorspronkelijke titel: The Taking of Annie Thorne

Vertaling: Guus van der Made

Aantal pagina’s: 351

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum:  juni 2019

Over de auteur:

De Britse auteur C.J. (roepnaam Caz) Tudor werkte als freelance copywriter en had een eigen hondenuitlaatservice voordat ze debuteerde met De Krijtman. Van haar debuut werden de vertaalrechten reeds voor verschijnen aan maar liefst 39 landen verkocht. De terugkeer is haar tweede standalone thriller.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Toen Joe Thorne vijftien jaar was, verdween zijn zusje Annie. Iets ergers kon er niet gebeuren. En toen kwam ze terug.

Vijfentwintig jaar later is Joe terug in zijn geboortedorp Arnhill. Hij heeft een baan aangenomen als leraar Engels op zijn oude middelbare school. Niet omdat hij zo graag terug wil, maar omdat hij het geld nodig heeft – hij heeft schulden. Terugkomen in zijn oude woonplaats betekent ook dat hij de mensen met wie hij opgroeide opnieuw onder ogen zal moeten komen, evenals de dingen die ze op hun geweten hebben.

Dan krijgt hij een anonieme mail: Ik weet wat er gebeurd is met je zusje. Het gebeurt opnieuw.

Mening:

Allereerst: wat een prachtige uitvoering is dit, een pronkstukje in de kast. Ik haal normaal geen quotes aan maar Stephen King zei over haar pracht van een debuut De Krijtman:

Als je mijn werk goed vindt, vind je dit ook geweldig.

Dat vind ik al aardig passend maar nu? BAM. De spijker op de kop: King is King maar Tudor is de Queen! Allekeizers wat mooi en goed schrijven. Deze stijl is gewoonweg fantastisch en ook qua genre weet Tudor je het ultieme King, herstel Queen-gevoel te geven. Had ik zó niet verwacht en daar maakt mijn hart dan zó een vreugdesprong van.

Het is weer alsof je middenin een film zit. De meer dan verschillende personages staan als een flatgebouw. Waaronder kwaad versus goed en het is briljant hoe daar in beide richtingen verrassende slingers aan gegeven worden. Het stelt je gevoel zo her en der zowaar een stukje bij en om ook op dat front verrast te worden, naja wat wil je nog meer?

De spanning staat niet op hoogspanning. Is ook niet nodig want het is intrigerend en mysterieus tot en met. Wil niet zeggen dat er geen enge of weerzinwekkende passages in zitten want mennn die zijn er ook en hoe. Prachtig ook hoe Tudor in dit gelaagde gebeuren regelmatig een tik humor uit weet te delen. Arnhill kruipt onder je huid, gaat in je botten zitten en ik vertraag mijn lezen om van elke letter te genieten.

Het switchen van het heden naar het verleden brengt je steeds verder tot meer inzicht in de levens van toen en wat dat met het nu te maken heeft. Huurmoordenaars, pestkoppen, gokverslaving, docenten, suïcide en uiteraard de mijn. Van kinderen tot volwassenen en je wil gewoon weten hoe dit zit en in elkaar past.

Tot het moment dat het je echt duidelijk wordt allemaal. Kneiters, hoe dann en wanneer je daar net van bekomen bent volgt het epiloog. Ja hoor, ge-wel-di-ge afronding en ik sluit het boek met een diepe buiging en een hele brede grijns op mijn gezicht.

Conclusie:

Ben je Kingfan dan ben je ook Tudorfan. Wat een geschenk dat C.J. is gaan schrijven!

Vijf sterren op alle fronten voor De terugkeer.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀