Karin las: Alex B.-Arjan Alberts****

Uitgever: Xander Uitgevers

Serie: Deel twee, opvolger Natan Z.

Aantal pagina’s: 319

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: september 2020

Over de auteur:

Arjan Alberts (1975) is schrijver en gevangenisdirecteur. Hij werkt sinds 2000 voor het ministerie van Justitie en Veiligheid en schrijft zijn romans op persoonlijke titel. Met zijn debuut Natan Z. won Alberts de ThrillZone Juryprijs voor beste Nederlandstalige thriller.

Bron: www.xanderuitgevers.nl

Achterflap:

Een hyperintelligente psychopaat jaagt op zijn slachtoffers en lokt ze in de val…

De jonge, veelbelovende advocaat Jurre van Loon krijgt de kans van zijn leven als hij wordt gevraagd om de beruchte seriemoordenaar Natan Z. te verdedigen. Tegelijkertijd wordt het OM opgeschrikt door de lugubere vondst van het verminkte lichaam van de minister van Justitie. Suus de Bruyn, ooit slachtoffer van Natan Z., werkt nu op de zwaarst beveiligde TBS-afdeling van Nederland. Ze is een ervaren therapeute, maar heeft ook een heel andere reden om dicht in de buurt van de levensgevaarlijke TBS’ers te zijn: wraak.

Arjan Alberts neemt de lezer mee in een bloedstollende achtbaan waarin een aantal ernstige misstanden op het ministerie van Justitie aan het licht komen, met de onherstelbaar beschadigde TBS’er Alex B. als onverwachte spil…

Mening:

Soms wil je een boek gewoon op zeker lezen omdat je de voorganger zo ontzettend goed vond. Het betreft in dit geval dus Alex B. , opvolger van Natan Z. Wanneer ik de voorkennis al heb dat ook Natan himself weer een rol gaat spelen, ja dan word je vanzelf erg gretig!

Alberts weet ook deze keer weer op meerdere fronten te imponeren. De schrijfstijl is kundig, filmisch, en het leest bijzonder prettig weg. Er wordt voldoende teruggegrepen zodat je weer lekker extra in het verhaal zit. Suus speelt weer een belangrijke hoofdrol en weet ook weer bijzonder enge en domme dingen te doen. Met name in de TBS kliniek gebeuren echt dingen die je je nagels kosten. Sjemig wat worden de TBS’ers steengoed neergezet. Ik bekijk een vliegenlamp ook nooit weer met dezelfde ogen. Het zit her en der ook op het randje of gaat erover, want ja dit is wel erg spannend maar daartegenover: ik geloof het soms niet, en dan haalt dat juist op zulke momenten de spanning ook onderuit. Gruwel wordt nergens uit de weg gegaan en dat krikt het vervolgens absoluut ook weer omhoog.

Waar was ik, imponeren. Wel, het plot in zijn totaliteit is toch echt wel imposant met de grote I. Grote goedheid wat worden de verschillende lijnen en invalshoeken ingenieus samengebracht en in elkaar gelegd. Dat is koppie erbij want ja, het is bijzonder intelligent en goed bedacht, maar voor de lezer soms ook veel. Veel in de zin van personages, veel in de zin van de bijkomstige moorden en gebeurtenissen. Verdere verrassende achtergronden worden duidelijk en die zijn ge-wel-dig.

Suus, Natan, Alex B. ( Joep is ook echt een vervèlende Joep, sorry Joep) Wat is het bizar goed hoe ze samengesmolten zitten in dit complexe verhaal waarin machtige privéperikelen samen met justitieel en politiek gekonkel zorgen voor veel leesgenot en twijfel op de weg naar het einde. Een einde waar veel lyrisch over zullen zijn maar waar ik dan minder voldoening aan beleef. Op naar een volgend deel, dus bietje doorschrijven Arjan want ik verheug me er nu al op!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4

Maakt een  8/10 oftewel vier sterren voor Alex B.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De vermisten en de doden – Stuart MacBride*****

‘Alle eenheden, graag uitkijken naar ene Julian Martin, blanke vrouw, tweeëndertig jaar. Gezocht wegens het maken van onzedelijk foto’s van een klein kind.’  

Logan McRae is een treetje lager gezet op de functieladder en zit voortaan in een politieauto, eindeloos rondjes rijdend en hoort de hele godganselijke dag meldingen als de bovenstaande. Zijn maatje is Janet Nicholson die als ringtone de tune van The Muppet Show gebruikt. Wie kent er American Graffiti nog? De film uit 1973 volgt vier schoolvrienden in het stadje Modesto (Californië) die in 1962 een laatste nacht doorbrengen voordat ze uit elkaar gaan om elders in het land te gaan studeren of naar Vietnam te gaan. Doelloos rondrijdend, de politie een hak zettend, ouwehoerend en rotzooi trappend tot het dag wordt en het echte leven begint. McRae en Nicholson doen niet veel anders, alleen is het niet bepaald doelloos dat rondrijden. In Grapian, Aberdeen, Schotland loopt tuig van allerlei soort rond. Het ergste zijn natuurlijk de kindermisbruikers.

Het Tarlair Openluchtzwembad is de crime scene. Een dood kind bij een oud, vuil, groezelig en roestig zwembad aan zee, vlak bij de vuile, vervallen, betonnen muur en de helling naar het zwembad, half in ’t water en half op de rotsen. Dat hakt er in.
Krantenkoppen in de trant van ‘Pedo op de loop; heeft griezel Wood weer een moord gepleegd?’

Stuart MacBride vermengt het ranzige politiewerk met een reeks van  privé gebeurtenissen van Logan. Ook daar een golf van gebeurtenissen met Samantha en Helen in de hoofdrol. En laten we vampier Napier niet vergeten, die hijgt Logan McRae in zijn nek, na een paar mislukte acties. Maar niet alleen hij. Er lopen nog wat bloedzuigers rond bij die club. En wie ooit nog eens een beoordelingsformulier moet invullen – alleen de Here hierboven is op de hoogte van het juiste aantal –  geef ik de gouden tip. Sturing. Altijd het woord sturing vermelden als je iets zinnigs wilt mededelen en je niets zinnigs voorhanden hebt. En kreten als ‘Het optimaliseren van de operationele efficiency.’ Dan kom je een heel eind op de apenrots die politieorganisatie heet.

Conclusie

Een laatste waarschuwing voor je aan dit boek van Stuart MacBride begint: enige aanleg voor het verteren van het betere en rauwere politiewerk is vereist. Gelukkig dempen de brede stromen sappen vol humor en venijn de oprispingen van maag en gal. Een arm bad. Ik heb grafstenen gezien die spraakzamer waren, is een mooie one-liner. Hard, veelal ranzig, maar ontzettend humoristisch. Er wordt traditioneel veel gegromd en geschreeuwd. Een van de betere tradities trouwens. En zijn figuurlijke knokpartijen met hoog geplaatsten, vier rangen hoger of zo zijn een mooie running gag. En een fantastisch slot, waar je het warm van krijgt.

Vijf sterren.

Jac Claasen.


PS: En wat betekent het als Logan met rozige wangen en warme handen zijn bureau binnen stapt?

PS2: ‘ The ballad of Eskimo Nell’ bestaat echt. Zoek, luister en huiver. 
Ik begin nu door te krijgen wat het woord ‘bawdy’ inhoudt.

http://www.traditionalmusic.co.uk/folk-song-lyrics/Eskimo_Nell(Amalgamated).htm

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Opgejaagd – Gabriel Bergmoser****1/2

Auteur: Gabriel Bergmoser

Uitgever: L.s Luitingh-Sijthoff

Vertaling: Carla Hazewindus

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 256

Verschijningsdatum: augustus 2020

Over de auteur:

Gabriel Bergmoser (27 jaar) woont en werkt in Melbourne, Australië. Hij won verschillende prijzen en nominaties voor zijn schrijfwerk in de toneelwereld, en schreef eerder YA-boeken. Opgejaagd is zijn eerste thriller.

Bron: www.lsamsterdam.nl

Achterflap:

Frank leidt een rustig leventje met zijn kleindochter op het platteland van Australië. Maar dan strompelt een zwaargewonde vrouw over de drempel van zijn tankstation, achtervolgd door een groep bloeddorstige jagers die haar koste wat kost willen omleggen.

Het tankstation wordt omgebouwd tot een fort, en nu moeten Frank en zijn klanten een bloederige strijd leveren met deze vreemde aanvallers. Want één ding is zeker: deze jagers stoppen niet totdat iedereen dood is.

Mening:

Alle keizers wat een snoeihard, gruwelijk, eng, snel, pakkend en stééngoed boek is dit! Ze zeggen wel eens ‘Niet voor tere zieltjes’ toch? Schaar Opgejaagd maar volledig in deze categorie en het klinkt dan altijd zo gek, maar wat hou ik hier vann.

Bergmoser laat je niet lezen, hij laat je een film in je hoofd zien en jonges wat een beelden! Het is goed geschreven, het wordt nergens moeilijk en in die verhaallijnen ademt dit boek Australië. Je ziet het, je voelt het, je ruikt het. Vanaf de eerste letter weet dit verhaal te boeien tot en met. De prima uitgewerkte personages dragen hier een flinke steen aan bij want ze zijn uniek, intrigerend en vooral heel verschillend. Het zijn klootzakken en goedzakken, of goed dat met een tikje kloot fantastisch wordt gemengd.

De zwaargewonde Maggie brengt gelijk al veel vragen met zich mee. Via switchen naar het onderliggende verhaal vanuit het verleden worden al je vragen stuk voor stuk beantwoord. Het zijn antwoorden die je wenkbrauwen tot je haarlijn laten komen en die je laten huiveren, meeleven, vloeken en genieten. In het heden ontpopt zich een vieze oorlog bij het tankstation waarbij Frank en kleindochter Allie vanuit het niks ineens lelijk betrokken raken bij echt hele lelijke dingen. Ook sidekicks spelen in dit afschuwelijke spektakel een belangrijke rol. De actie vliegt je om de oren, zo ook de doden, en je houdt je hart vast want je denkt alleen maar: hoe gaat dit fataal aflopen, want dat kan toch bijna niet anders? Wat een horror!

Het einde vond ik geweldig. Passend ook. Wat een dijk van een thrillerdebuut en Bergmoser heeft er nu per direct een fan bij.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Spanning: 4.5

Maakt een geweldige 9/10 oftewel vier en halve sterren.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De dans van de tulpen – Ibon Martín *****

Het is vrijdag 19 oktober 2018 en Santi, machinist bij de Euskotren maatschappij, droomt een beetje weg bij het besturen van de trein, hij zwijmelt licht weg als hij zijn gedachten laat gaan over de relatie met zijn vrouw, Natali Extano. Tot het te laat is. In een bizar ongeluk verplettert hij zijn vrouw, die vastgebonden op het spoor ligt.
Ze had een rode tulp in haar handen toen ze van de rails af werd gekatapulteerd, een tulp die met lijm aan haar hand bevestigd. Maar het meeste shockerende moet nog komen: een livestream van de gebeurtenissen laat de moord in talloze huiskamers binnen dringen.

De Speciale Eenheid Ontwrichtende Moordzaken wordt belast met het oplossen van deze moorddadige actie. DeAne Cestero, lesbisch, voorzien van piercings en tattoos en behoorlijk heetgebakerd wordt het hoofd van de speciale eenheid die de zaak moet gaan oplossen. De weerstand is groot, met name onder de oudere mannelijke rechercheurs. En daarmee komen we aan een belangrijk thema in dit boek: vrouwenmishandeling seksistisch terrorisme, de moeizame relatie tussen mannen en vrouwen. Het boek staat bol van de relationele zaken uit het verleden, waarbij destructieve mannen de totale beschikking over vrouwen hebben en met veel huiselijk geweld heersen.

Dit is slechts een element uit een fascinerende thriller, die speelt in Baskenland. Vol met mooie beschrijvingen van mensen, rituelen, fascinerende steden en landschappen, sfeervolle processies uit gebieden vol bijgeloof en voorouderlijke mythes waar de dood of beter nog de angst voor zijn komst, het middelpunt van het leven is geworden. In het midden van de thriller komt de verwrongen geest van de moordenaar in beeld, een moordenaar die zijn handwerk ten uitvoer brengt, als de tulpen op hun mooist zijn.

Een indrukwekkende, ruim vijfhonderd bladzijden tellende thriller met klassieke opbouw en dito cliffhangers, waarin mannen duidelijk de tweede viool (moeten) spelen. En waarin de eguzkilore de bloem van de wilde distel, symbool staat voor het Baskische gevoel. Tijd om er eens op vakantie te gaan. En die tijd komt!!!

Vijf sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Spiegelman-Lars Kepler****

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Serie: Joona Linna deel 8

Auteur: Lars Kepler

Genre: Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 539

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Lars Kepler is het pseudoniem van het Zweedse schrijversechtpaar Ahndoril. Met hun bloedstollende thrillers rond Joona Linna veroverden ze de wereld. Inmiddels zijn er van hun boeken in Nederland meer dan 600.000 exemplaren verkocht.

Achterflap:

Vijf jaar geleden verdween ze, nu wordt haar lichaam gevonden.

Wie was de man die ze zag in het raam?

Wie is Spiegelman?

Op weg van school naar huis wordt de zestienjarige Jenny ontvoerd, waarna ze van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Joona Linna herkent haar gezicht echter direct als haar lichaam vijf jaar later wordt gevonden op een speelplaats,opgehangen aan een klimrek.

Op camerabeelden ziet hij een voorbijganger die minutenlang naar de speelplaats staart, op het moment dat het meisje daar moet zijn geweest met haar moordenaar. Maar de man is warrigen getraumatiseerd, en weet niet meer precies wat hij gezien heeft. Joona Linna roept de hulp in van hypnotiseur Erik Maria Bark, zodat de man onder hypnose zijn herinneringen weer kan oproepen.

Mening:

Jaaaa na twee jaren wachten is daar dan Spiegelman. Ik las de hele serie en waar ik Lazarus heel anders vond dan voorgaande delen, vind ik deze nieuwe beukerd weer beduidend anders dan Lazarus.

De schrijfstijl is alvast weer geweldig. Mijn voorkeur ligt bij in de verleden tijd lezen maar het maakt niet uit welke vorm Kepler hanteert, tegenwoordige tijd it is zonder dat je het doorhebt en ik zat direct midden in de film. Er wordt niet zo heel veel teruggegrepen en ik moet dan echt even in mijn geheugen graven. Spiegelman sluit in die zin niet lekker aan bij het einde van Lazarus en daar ligt voor mij wel een stukje teleurstelling. Er zit daarnaast ook weinig tot geen ontwikkeling in de personages dit keer, en dat mis ik. Tot zover de lichte teleurstelling.

Kepler bouwt het geheel zorgvuldig op. Nieuwe personages doen hun intrede, maken dit verhaal en met elementen als ontvoering, psychische aandoeningen en martelingen krijg je het thrillergevoel doorspekt met gruwel al snel te pakken. De verhouding Joona met de vaste personages blijft dus achter of is nauwelijks aanwezig maar mennnn hij weet het verhaal wel weer te dragen hoor. Linna staat altijd garant voor vette actie en het is en blijft je held.

Het verhaal an sich is groots. Is zwaar qua onderbuikgevoel want het verhaal dat achter de ontvoerde Jenny vandaan komt kan het daglicht gewoon niet verdragen. Dat enorme element wordt echt meer dan goed neergezet en uitgewerkt met een totaal aan plot die klinkt als een klok. Het gebeurt, het bestaat en dit is in deze geweldig goed doordacht en verzonnen. Wordt het allemaal helemaal geloofwaardig neergezet? Nou nee, gelukkig niet zeg ik in dit geval, daarvoor lees ik dit genre juist ook zo graag. Personages die dan net even dat extra zijn, erover zijn, ik hou er zo van. Al zag ik de ontknoping al een beetje aankomen, het maakt de oplossing niet minder spectaculair! Het einde is geen vette cliffhanger, ook wel eens lekker maar laat je zeker weer verheugen op het volgende deel.

Conclusie:

Al was ik liever in de stijl en lijn van Lazarus gebleven, ook Spiegelman is gewoon weer een hele goede thriller!

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Vier sterren voor Spiegelman.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Perfecte prooi – Helen Fields ****1/2

Gelukkig is Helen Fields niet in de levensgrote valkuil gestapt na het succes van Perfecte resten, een debuut waar de vonken èn het schrijfplezier vanaf spatten. Met als gevolg veel plezier en leesgenot voor de lezer, maar ook de moeilijke taak voor de auteur om met een spetterend vervolg te komen dat de verwachtingen van de lezers inlost. Is dat gelukt? En dan volgt er (bijna) altijd een quasi semi-wijsheid  in de zin van: de vraag stellen, is hem beantwoorden. 

Het boek opent daverend met de moord op Sim Thorburn, een opzienbarende en ongeremd, brutale moord, gepleegd te midden van een op en neer springende massa festivalgangers, waaronder zich Merel en Niek de Vries bevonden. Merel had wel een boosaardige lach opgemerkt. Het slachtoffer ligt nauwelijks op de snijtafel bij patholoog Ailsa Lambert of de rechercheurs Luc Callenach en Ava Turner worden naar het volgende adres gedirigeerd. Een adembenemende opening.

Conclusie:

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen.

In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.
De interne ontwikkelingen op het politiebureau hebben grote invloed op het verhaal. Hoofdinspecteur Begbie wordt  opgevolgd door de meedogenloze Overbeck, die de moordenaars in de beklaagdenbank wil hebben voor haar eerstvolgende functioneringsgesprek. Toch een kritische noot. Hier en daar laat Fields wat zaken liggen. Is Overbeck een kloon van Emily Baxter, de 32 jarige adhd rechercheur van Daniel Cole?  En wat te denken van stalker Astrid Borde, die Callenach valselijk van verkrachting heeft beschuldigd? De verhaallijn wordt wel in beeld gebracht, maar verder niet uitgewerkt.Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd , met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen èn een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste klasse.

4,5 sterren.


Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: Zand – Koen D’haene ***1/2


Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen D’haene

Uitgever: Uitgeverij LetterRijn

Aantal pagina’s: 220

Genre: Misdaadroman

Verschijningsdatum: 18 april 2020

Over de auteur:

Koen D’haene (Wevelgem 1964) schreef romans en verhalen voor kinderen, jongeren en volwassenen, o.m. Gek van een eiland (2010) en Ketters van de Kemmelberg (2017).

Zand is het zelfstandig leesbare vervolg op zijn misdaadroman IJs (2016). De roman speelt zich af op Schiermonnikoog, het eiland waar IJs eindigde.

(Bron: http://www.letterrijn.nl )

De achterflap:

Reddingswerkers hebben Mats jaren geleden uit een gletsjer bevrijd, maar zelf herinnert hij zich daar niets van. Samen met zijn psycholoog slaagt hij er moeizaam in een nieuw leven op te bouwen. De zoektocht naar zijn verleden leidt hem naar Sarah, de vrouw die vaak opduikt in zijn verwarde dromen. Als hij op het eiland Schiermonnikoog erg dicht bij haar in de buurt komt, worden de omstandigheden van de val in het ijs stilaan duidelijk. Is Sarah wel de vrouw die hij zich herinnert?

‘Kan ik soms iets voor je doen?’ Ik doe mijn best om niet vriendelijk te klinken. Als hij nu niet weggaat, ga ik zelf lopen zonder nog iets te zeggen.

‘Neen, dat niet,’ zegt hij nogal binnensmonds. Dat Nederlands van die Friezen klinkt altijd net weer een beetje anders.

‘Nou dan …’

Laat me dan in godsnaam met rust, bedenk ik er in stilte bij terwijl ik hem onverstoorbaar blijf aankijken. Hij kijkt van me weg terwijl hij de juiste woorden zoekt.

‘Ik … ik zal het me vast alleen maar inbeelden, maar ik denk dat wij elkaar kennen …’

Mening:

Waar ik echt meer dan genoten heb van IJs is dit (op zichzelf te lezen vervolg) verhaal me een klein beetje tegengevallen. De personages waren ansich goed uit gewerkt en de schrijfstijl is prettig. Toch was het verhaal in mijn ogen wat chaotisch. Ook denk ik dat als je IJs niet gelezen hebt je een paar cruciale deeltjes informatie mist. De tekst op zichzelf lezend vervolg vind ik persoonlijk dan ook niet kloppen.

Heb ik dan helemaal niet genoten? Natuurlijk wel, want ondanks dat het her en der wat chaotisch overkwam, weet Koen me ook te verrassen met leuke en originele twists, die me als lezer op het verkeerde been zetten. Met maar 220 bladzijdes is het een snel lezend verhaal met veel oog voor details over het eiland, wat echter wel de weinige vaart die er is het verhaal zit er ook weer uithaalt. Op het einde wordt het dan toch nog wel even echt spannend en verschuif je bijna naar het puntje van je stoel.

Het verhaal is net als IJS origineel en dat is zeker een pluspunt, net als de goed uitgewerkte personages. Echter mis ik de vloeiende verhaallijn die IJs had in deze misdaadroman.

Conclussie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit 4

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Plot: 3.5

Psychologie: 4

Een mooie drie en halve sterren voor Zand

Corina Nieuwenhuis


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De kinderen van het klooster – Sandrine Destombes *****

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af in 2019
Tweede luitenant Benoît, gendarme bij de Brigade-Unie Crest is bezig met een saaie snelheidscontrole op de D538 als er een Peugeot 205 met volle snelheid op hem af komt rijden. De bestuurster heeft een jong meisje, Léa, voorin gezet. Haar mama is weggegaan omdat ze de B-B-6 had gevonden. Na de aanhouding geeft de bestuurster plots vol gas en verliest in een bocht de macht over het stuur. Zij is dood en het kind zwaargewond. Een subduraal hematoom is levensbedreigend.
Kort daarop wordt er een lijk met uitgestoken ogen opgevist. Het stoffelijk overschot bevat drie min of meer parallelle lijntjes, ingekerfd op zijn voorhoofd. Zou er een verband zijn tussen beide zaken?

De assistentie van het expertteam JENG, Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie wordt ingeroepen.  Benoît, omwille van lokale kennis, wordt toegevoegd aan het team en maakt zijn entree in een andere wereld.

Terugkijkend heeft Benoît zich dikwijls afgevraagd of hij de gebeurtenissen die voortvloeiden uit het tafereel , had kunnen voorkomen. Wat zeker is, zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn en men zou hem nooit meer vragen verkeerscontroles te doen.

Conclusie.

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster , helaas een misplaatste vertaling van  Le prieuré de Crest ( De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven.

Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Regelmatig krijg je de indruk dat auteurs, bij gebrek aan inspiratie, maar hele kamers gaan beschrijven of uitgebreid gaan uitleggen waarom het mauve behang beter past bij de roze meubels dan de groene sterren en strepen die de woning eerder ontsierd hadden. Destombes schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. De introductie van de cicisboa, voor mij een onbekend fenomeen, is derhalve logisch en verklaarbaar. De mannen, de speurneuzen, hobbelen er achter aan.
Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel  humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan wordt van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

Vijf sterren. 

Jac Claasen

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De slapende nimf – Ilaria Tuti ***

Het boek.

Het schilderij, met een portret van een verwarrend mooie jonge vrouw, een Mona Lisa lijkt het wel, wordt door de achterneef van de maker bij een kunsthandelaar. die zich gedraagt als de priester van een elitaire, mysterieuze cultus, ingebracht om het op echtheid te laten onderzoeken. Het is De slapende nimf van Alessandro Adrian, gemaakt op 20 april 1945. 

Uit de analyse blijkt dat voor de rode kleur als grondstof bloed is gebruikt. Het staat ook vast dat er hartweefsel gebruikt is om het schilderij te maken.  Adrian komt verwoest uit de oorlog, hij werd gek, hij tekende niet meer, nooit meer. Hij sprak niet meer, nooit meer. Hij loopt niet meer. Hij leeft nog steeds, als een kasplantje. Hij heeft besloten levend dood te zijn, als een graf dat ademt.
Is er iemand gedood om dit kunstwerk te maken? 

Commissaris Teresa Battaglia en Massino Marini, de inspecteur worden belast met het oplossen van dit raadsel.

Conclusie

In de 464 bladzijden tellende opvolger van Kind 39, De slapende nimf genaamd heeft Ilaria Tuti de donkere, bombastische schrijfstijl uit haar eerste boek voortgezet.  Er staan vele, kleine hoofdstukjes in waarin de schrijfster helemaal doorslaat in loodzware,bombastische, gezwollen, mystieke, hallucinerende momenten en af en toe zelfs prietpraat : haar schoonheid was een samenvatting van het universum. En de verwijzing naar het Regína Coeli en vele andere mystieke zaken. Tja wat moet je daar mee? Een ijdele poging tot ten toon spreiding van erudiete bekwaamheden? Humor is niet aanwezig.

De extatische verhaaltrant waar de auteur bij tijd en wijle in verdwaalt, moet misschien wel uitgelegd worden als een teruggrijpen op het individuele gevoelsleven net zoals de flower power beweging in de jaren zestig van de vorige eeuw ook zo wel eens wordt uitgelegd. Wie van pathos en zware symboliek houdt kan z’n geluk niet op, voor de andere lezers ‘resteert’ een behoorlijke thriller.
En het is een boek over vrouwen, sterke vrouwen, die de gemeenschap bij elkaar houden en nergens voor weg lopen. Maar ook over de mooie natuur in De Val Resia, het afgelegen, bijna verborgen land ten oosten van Italië, dat tevens kan bogen op een bevolking met een unieke, nauwelijks vermengde genenstructuur.

Het boek bevat daarnaast, in de beste Scandinavische tradities, een aantal privé-verhaallijnen over Teresa Battaglia en Massino Marini. En de introductie van Blanca Zago, die blinde jonge vrouw met haar hond Smoky, die delen van een menselijk lichaam kan opspeuren.  Blanca en haar hond zijn gebaseerd op bestaande personen en dieren. De vertaalster, Saskia Peterzon-Kotte, zal er een hele kluif aan gehad hebben. Complimenten. 

De Spaanse schrijfsters Eva García Sáenz de Urturi en Dolores Redondo begeven zich ook op dit gebied van het magisch realisme, een literatuurstroming  waarin realisme en natuurlijkheid samensmelten met het fantastische  en bovennatuurlijke.  Gegoten in een thrillerjasje natuurlijk. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de Spaanse auteurs.

3 sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂