Karin las: Het verloren lijk – Nancy Bastiaans **1/2

Het verloren lijk Karin

Met dank aan Uitgeverij Ambilicious voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Nancy Bastiaans

Aantal pagina’s: 158

Genre: Thriller / NUR 330, 332

Verschijningsdatum: mei 2019

 

Over de auteur:

Nancy Bastiaans (1971) nam na jarenlang beroepsmatig schrijven de ‘creatieve pen’ in de hand. Meerdere malen verschenen haar korte verhalen in Schrijven Magazine. In diverse bundels werden verhalen van haar gepubliceerd, waaronder Vrouwenthrillers.nl

Het verloren lijk is haar debuut.

( www.ambilicious.nl )

Achterflap:

Vijf jaar na de moord op haar man wordt Lil Magill gerekruteerd voor de geheime organisatie ‘Dravenge’. Haar missie ‘Eliminatie Hofman’ wordt, naarmate ze meer te weten komt over haar verleden, steeds persoonlijker. Wanneer zelfs haar grote liefde onbetrouwbaar blijkt, ligt het lot van vele kinderen in haar handen.

Mening:

Het verloren lijk telt 158 pagina’s en één ding is zeker: er zit ontzettend veel in relatief weinig bladzijden. Vanaf de proloog gaat het in korte hoofdstukken snel, héél snel. De stijl is daarbij behoorlijk staccato, zo her en der wat dreunend ook. Er wordt geschreven in de tegenwoordige tijd en al met al maakt het dat het gebeuren niet altijd even vloeiend en prettig leest. Qua actie en gruwelijkheden kom je niks tekort en daar hou ik van. Het jasje waar het in gegoten is voelt echter te krap.

Vele personages komen voorbij en de hoofdkarakters worden weinig tot niet uitgediept. Je groeit wel in het verhaal maar de snelheid is te groot. Er worden zaken overgeslagen die ik graag van ze had willen weten, er wordt wel erg vlot over emotionele zaken heen gestapt en het zorgt ervoor dat ik geen gevoel ontwikkel ook bij een Lil of een Hjalmar.

Het plot an sich is goed bedacht en aantrekkelijk. Verborgen organisaties met onderliggende technieken die ethisch hard tegen de borst stoten. Een oorsprong die het privé ook weet aan te tikken en wie is verdacht en wie niet? Wie is te vertrouwen?

Genoeg stof tot een fantastisch verhaal en was dit verder en in mijn ogen wat secuurder uitgewerkt, dan was ik zeker enthousiaster geweest. Het blijft een persoonlijk iets en dit verhaal dat bol staat van actie, doden en personages bleef me nu wat te toevallig en te chaotisch. Het einde vond ik niet heel verrassend maar wel erg tof. Het zorgt voor een brede grijns en doet meer dan sterk vermoeden dat dit verhaal zeker nog niet klaar is!

Conclusie:

Aan potentie geen gebrek maar ik tik de voldoende nu net niet aan. Twee en halve sterren oftewel een 5/10 voor Het verloren lijk.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Karin las: Hartenbreker – Geir Tangen ****

Hartenbereker

Met dank aan Uitgeverij The House of Books / Overamstel uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Geir Tangen

Uitgever: The House of Books

Serie: Viljar Ravn Gudmundsson deel 2

Oorspronkelijke titel: Hjerteknuser

Vertaling uit het Noors: Eline Jongsma

Aantal pagina’s: 432

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum: augustus 2019

Over de auteur:

Geir Tangen is met meer dan 170.000 lezers de populairste crimeblogger van Noorwegen. Het meesterwerk is zijn thrillerdebuut, dat hij begin 2016 in eigen beheer uitgaf. Maar na een maand werd het gepre-empt door Gyldendal, een van de meest prestigieuze uitgevers van Noorwegen, en sindsdien maakt hij ook internationaal faam. De buitenlandse rechten zijn aan 15 landen verkocht.

( Bron: www.thehouseofbooks.com )

Achterflap:

Op een ochtend wordt journalist Viljar Ravn Gudmundsson gebeld door zijn 17-jarige zoon Alexander; na een feestje is hij wakker geworden met het meisje van zijn dromen naast zich. Dood. Als bewijzen ook zijn kant op wijzen, raakt hij in paniek en slaat op de vlucht. Lotte Skeisvoll, inmiddels bevriend met Viljar, komt in haar pogingen Alexanders onschuld te bewijzen alleen maar dichter bij de conclusie dat hij inderdaad de dader is. Viljar heeft moeite het laatste te geloven, maar het lijkt erop dat zijn zoon een dubbelleven leidt. Tot een andere jongen die op het feest was wordt vermoord…

Mening:

Jullie weten vast wel hoe onmundig goed ik Het meesterwerk vond en het is in Hartenbreker ook direct weer thuiskomen in de fantastische stijl van Geir Tangen. Het blijft bijzonder hoe een verhaal zo beeldend, pakkend en gewoon ontzettend goed neergezet kan worden. Die eigen stijl waarbij je continue op je qui vive bent, want je weet: ergens gaat er vàst weer een wending komen die je eigenlijk niet wil meemaken en je ondertussen een adrenaline rush brengt.

Hartenbreker staat weer bol van prachtige bekende en nieuwe karakters en de uitwerking is weer subliem, ze voelen weer als echt. Het brengt je spectaculaire actie, moord en rechts-extremisme om eens wat op te noemen en vanuit meerdere perspectieven wordt een complex geheel uit elkaar gerafeld. Geheimen komen boven, het zit toch elke keer weer net anders dan je dacht en dan Lotte en Viljar zelf. Allemachtig, daar is dan de wending die je wenkbrauwen je haargrens laten aantikken! Verbijstering ten top.

Nu is rechts-extremisme niet mijn favoriete onderwerp maar het wordt doordacht en kundig aangekaart. Zonder te spoileren raakte Geir me bij één specifieke actie kwijt. De onderbouwing wist me niet te overtuigen en ik geloofde het dan ook niet, vond het niet passend bij het overige geheel. Daarnaast raakte ik de interesse bij de meerdere ‘feestperspectieven’ enigszins kwijt. Daar had het van mij beknopter gemogen want bij de laatsten wist ik zelf niet meer te zeggen hoe het bij de eersten zat. Dat voelt dan wat langdradig.

Doet er verder niks aan af dat dit boek gewoon weer staat als een huis. Pracht van een plot, wat een sfeer, wat een personages en dan het einde. Ow ow ow daar gaat je geweten en kennen jullie Langnek van de Efteling? Dat ben ik, uitkijkend naar deel drie!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4.5

Plot: 4

Leesplezier: 4

Vier stralende sterren voor Hartenbreker.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las: Mack Dime, Het verraad van Lady Charlamane – Hans Breuker ***

img_3142

Met dank aan Hans Breuker voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Hans Breuker

Aantal pagina’s: 360

Genre: Actiethriller

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Ik heb me altijd verzet tegen ‘normaal’ doen. En vooral dingen doen die je niet leuk vindt. Dat heb ik al helemaal nooit begrepen. Dus dat doe ik ook bijna niet. Dat leidt dan ook tot een bizar landschap van scholen, baantjes en bedrijven. De enige constante is mijn vrouw Astrid en een aantal vaste homies en homegirls.

( Bron: http://www.hansbreuker.nl )

De achterflap:

“Voor het eerst sinds lange tijd wist Mack niet wat hij moest doen. In het leger en in zijn tijd bij een private contractor had hij ontelbare keren in hopeloos gewelddadige situaties gezeten. Bomgordels, handgranaten, mortieren en kogels in alle formaten hadden zich een weg gezocht om in zijn lijf te nestelen. Het verschil was dat hij in die situaties tenminste terug kon vechten. Nu was zijn vijand onzichtbaar, net als de motivatie om hem erin te luizen. Hij wist niet waar hij moest beginnen. Wie er achter dit plan zat was goed. Agressie flitste door zijn ingewanden, zijn borst ging hevig op en neer. Het was tijd om in de aanval te gaan. ”

Mack Dime – twee meter lang en minstens zo breed – is een rijke bekende Nederlander, womanizer, drankorgel en adrenalinejunk. Hij is meedogenloos, slim en onweerstaanbaar. En hij zit diep in de problemen…

Mening:

Vlot en met humor brengt Hans dit verhaal. Mack is een bijzonder geval en vooral een druk mannetje. Een echte Amsterdammer c.q. Surinamer. Een mix van twee culturen, los gekomen van zijn jeugd, maar als het puntje bij paaltje komt toch niet helemaal.

Het verhaal staat vol actie en de vuurgevechten zijn niet mis. Af en toe heerlijk zwaar over de top. Mack praat heel popiejopie en dat is in het begin grappig en lijkt het passend, maar uiteindelijk wordt het toch een beetje te. Als personage is Mack lichtjes uitgewerkt. Je krijgt wel wat informatie over zijn achtergrond, maar het is miniem. De andere personages zijn vlak en plat, maar wie weet leer je die in het vervolg iets kennen. Let’s hope so. (Op de website van Hans kan je trouwens wel meer info vinden over Mack) Het plot is chaos. Als in veel actie en geweld en een redelijk verrassende reden voor alle chaos.

Conclusie:

Een vrij drukke c.q. chaotische actiethriller. Hans heeft zeker een vlotte pen en genoeg fantasie, maar qua uitwerking van personages en het verdelen van de actie versus humor kan er wel een tandje bij.

Schrijfstijl: 3

Originaliteit: 3.5

Plot: 3

Psychologie: 2.5

Spanning: 3.5

Leesplezier: 3.5

Drie sterren voor Mack Dime.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

Karin las: De Dode Kamer – Bronja Hoffschlag *****

DeDodeKamer

Met dank aan Agemo Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bronja Hoffschlag

Uitgever: Agemo

Serie: Project X Trilogie Deel 1

Aantal pagina’s: 713

Genre: Psychologische Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: november 2013

Over de auteur:

In november 2013 verscheen de psychologische thriller De Dode Kamer, het eerste deel in de Project X Trilogie, dat lovende recensies kreeg en in 2014 de Hebban Debuutprijs won. In juni 2014 verscheen de thrillernovelle Snuff, een stand-alone. In augustus 2015 zag De Skinner Methode, het tweede deel in de Project X trilogie, het levenslicht. Later dat jaar bereikte ‘DSM’ de eerste plaats in de Hebban Leesclub Hall of Fame met een score van 9,7. In 2017 verscheen de eerste roman, P.I.D., gebaseerd op waargebeurde feiten. Momenteel wordt er gewerkt aan het laatste deel van de Project X Trilogie, dat in 2019 zal verschijnen.

( Bron: www.bronjahoffschlag.nl )

Achterflap:

“Ik heb me al zo vaak in mijn broer vergist. Ik dacht altijd dat ik hem goed kende en dat hij voorspelbaar was. Ik dacht dat ik wist hoe hij in elkaar zit, maar inmiddels moet ik toegeven, dat ik geen idee meer heb wie Misha is en waar hij toe in staat is.”

Beroepswerkeloze Lennart Larsen en zijn jongere broer, succesvol architect Misha, zijn in alles elkaars tegenpolen. Lennart brengt zijn dagen door met drinken, blowen en het behouden van zijn Sociale Dienst uitkering, terwijl Misha zestien uur per dag werkt. Hun ouders zijn vijftien jaar eerder omgekomen bij een auto-ongeluk en dat verlies is een kruispunt gebleken, waarop de broers beiden een andere afslag hebben genomen. Het contact tussen hen verloopt uiterst moeizaam en er gaan soms periodes van weken voorbij, waarin ze helemaal geen contact hebben. Wanneer Misha echter langere tijd zijn telefoon niet opneemt en Lennart op onderzoek uitgaat, ontdekt hij dat zijn broer ontslag heeft genomen en is vertrokken naar Amerika.

Het is het begin van een wekenlange zoektocht, die Lennart genadeloos hard confronteert met het verleden, leugens en waarheden, geheimen, raadsels, codes, dubbele agenda’s en herinneringen. Naarmate zijn zoektocht vordert en hij steeds meer aspecten van Misha’s leven ontsluiert, komt Lennart erachter dat hij zijn broer helemaal niet goed kent en dat hij geen idee heeft waar Misha toe in staat is. Ondertussen gaat Misha de confrontatie aan met de geesten uit zijn verleden en nieuwe demonen, terwijl het geheim dat hij al vijftien jaar met zich meedraagt hem steeds verder de duisternis intrekt en hij zich in een uitzichtloze wraakmissie stort. Onbedoeld en ongewild trekt hij daarbij de aandacht van seriemoordenaar Donald Skinner.

De gevolgen zijn niet te overzien.

Mening:

Wanneer een boek meer dan 700 bladzijdes telt en je gretigheid tot lezen niet afzwakt, maar alleen maar toeneemt. Dát is De Dode Kamer!

Deze psychologische thriller, en psychologisch is een understatement, is zó origineel en fascinerend. Lennart en Misha. De broers. Vanuit beide perspectieven wordt er de tijd genomen om de achtergronden neer te zetten, om mysteries op te lossen, en er zijn zoveel vragen gedurende deze fenomenale uitgewerkte weg naar de uiteindelijke antwoorden. De onderlinge banden; prachtig versus afschuwelijk. Wat een fantastische leeservaring mede ook door de briljante schrijfstijl die je alles als echt laat beleven.

Zorgt het verleden voor stukjes herhaling zo her en der? Ja. Maar dit is zinnig en nodig voor het hele plaatje en wanneer dan de overgang naar Misha volgt ook…Wowww here we goooooo.

Op stevige zijlijnen spelen ondertussen meerdere gevarieerde karakters hun eigen krachtige rol. Vreselijke geheimen en persoonlijke trauma’s rollen boven water. Nu vind ik gevangenisgebeuren sowieso een heel gaaf iets om over te lezen maar maak nu je gordel maar vast. Dit is beklemmend, spannend, bruut, keihard, en de doordachte spelletjes om elkaar maar te slim af te wezen; je zit op het puntje van je stoel.

Wat na deel 1 van deze Project X Trilogie alvast duidelijk is, is Project X zelf. Allemachtig wat onvoorspelbaar en doordacht. Pak dan de titel zelf: De Dode Kamer. Wanneer deze je duidelijk wordt gaat het je voorstellingsvermogen aardig te boven, gaan je nekharen overeind staan en denk je alleen maar: de hel! Deel twee, De Skinner Methode ligt klaar en ik kan niet wachten. Donald Skinner is hier uiteraard ook volop bij betrokken en ik vind het nu al onnozel spannend hoe dit verder zal gaan.

Conclusie:

Wat een groots, fascinerend, spannend en mega goed uitgedacht verhaal met personages die je van de sokken blazen.

Op alle fronten vijf sterren voor De Dode Kamer.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Duorecensie Karin & Corina: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

IMG_3241

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Eva Gracía Sáenz de Urturi

Uitgever: A.W. Bruna

Originele titel: El silenco de la ciudad blanca

Vertaling: Elvira Veenings

Aantal pagina’s: 491

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: juli 2019

Over de auteur:

Eva García Sáenz de Urturi (1972) werd geboren in Vitoria en woont in Alicante, waar ze aan de universiteit werkt. Haar eerste boek heeft ze in eigen beheer uitgegeven en werd online een grote bestseller. De drie boeken in de trilogie van De witte stad verschenen bij een grote Spaanse uitgeverij en zijn fenomenale bestsellers.

(www.awbruna.nl)

Achterflap:

Tasio Ortiz de Zárate is een briljante archeoloog die twintig jaar geleden werd veroordeeld voor een reeks bizarre moorden in het rustige stadje Vitoria. Hij staat op het punt de gevangenis te verlaten, als de misdaden weer beginnen: in de kathedraal van Vitoria wordt een jong stelletje gevonden, naakt en om het leven gekomen door bijensteken in hun keel. Niet veel later wordt in het Casa del Cordón, een bekend middeleeuws gebouw in de stad, een ander koppel vermoord.

De jonge inspecteur en profiler Unai López de Ayala  wil niets liever dan meer moorden voorkomen, maar een recente tragedie in zijn eigen leven maakt het hem moeilijk om deze zaak te behandelen als alle andere. Zijn onorthodoxe werkmethode wekt bovendien ergernis bij zijn baas. De tijd begint te dringen en de dreiging wordt alsmaar sterker: wie volgt?

Meningen:

Karin:

Vanuit Unai ( oftewel Kraken) begint dit verhaal direct al pakkend. Neergeschoten, een seriemoordenaar met een hoog IQ. Dat belooft wat!

Die belofte wordt volledig ingelost want wat is dit een spannend, breed en onmundig goed in elkaar gezet verhaal zeg. Een whodunnit waar je U tegen zegt. De Spaanse termen en beschrijvingen zijn een (historisch) leesfeest.

Ik hoef nergens te wennen, dit is vanaf de eerste letter genieten en het is een meer dan knap staaltje werk hoe door middel van schakelen van het heden naar het verleden, door de wijze van de onderzoeken van  Unai en Esti, je als lezer steeds dat stukje dichterbij de dader lijkt te komen. Wat een groots gebeuren, wat een uitwerking van personages, hoofd -en zijlijnen en de schrijfstijl an sich is gewoon ook fantastisch. Kundig, beeldend, doorspekt met een prachtkennis van dit gebied en de geschiedenis daar van.

Corina:

De achterflap belooft veel goeds en die proloog!! Ge-wel-dig! Vanaf de eerste zinnen waan ik mij in Spanje. Wat een heerlijke beeldende schrijfstijl. Het is even opletten met alle Spaanse namen, maar dat maakt aan de andere kant ook dat je je helemaal daar waant. Je ziet de straten, gebouwen en muurschildringen voor je. En ooooooow wat gebeurt er veel. Je hersens maken overuren, vooral als daar de verhaallijn van 1970 bijgevoegd wordt. Wat heeft dat met het heden te maken en wat is er 20 jaar geleden nou precies gebeurd, waardoor ook nu weer allerlei moorden gepleegd worden? Wie zit hier achter? En vooral waarom?

Karin:

De link met het verleden leg je wel, maar je piekert je suf bij wie die link dan ligt. Het toffe gevoel dat je krijgt wanneer je denkt: dáár gaat het zitten, ja dat is wat ik zo graag  wil ervaren bij een thriller als dit. Het maakt dan eigenlijk niet uit of je (net niet) goed zit of totaal op een verkeerd been wordt gezet. Want de opbouw is zo, dat je steeds bijstelt, bijschaaft. Je wordt continue bezig gehouden en stukje voor stukje wordt er steeds wat meer informatie vrijgegeven en dit gebeurt op een hele originele wijze.

We hebben het dan over een hoofdvraag: wie zit achter deze bizarre moorden? Wie bedenkt zo’n bizarre modus operandi en waarom? Maar naast dit gegeven houden de personages zelf ook op alle fronten je aandacht vast. Privé, zakelijk, verleden wat het heden gaat aantikken, je wordt compleet meegesleurd want met deze karakters gebeurt op veel fronten héél veel. En ze raken je. Je lijdt mee, je gruwt mee, of je geniet mee van onderlinge banden, waarvan enkele sterker lijken dan staal.

Corina:

Unai is een heerlijk personage en samen met zijn collega Estíbaliz vormt hij een pracht duo. Perfect uitgewerkt en het worden gaandeweg een beetje je vrienden. En waar je bij Tasio denkt “och jij arme man” heb je bij zijn tweeling broer Ignacio een beetje het gevoel van “hmmmm gluiperd wat houd jij achter?” Ik verdenk alles en iedereen en  mijn hersens kraken van jewelste.

Karin:

En dan het einde, waar ook zó goed over nagedacht is. Alles klopt, geen complete verrassing maar wel een complete hunkering naar meer en compleet overdonderend. Ik kan niet wachten tot november, want dan verschijnt deel 2!

Corina:

Als er langzaam een beetje duidelijkheid komt in het hoe en wat met het heden en verleden denk ik te weten wat er gebeurd is, maar dan komt er een twist en zit ik met open mond naar mijn boek te staren. Hoe dan? Waar gaat het nu dan weer heen? Eva weet je als lezer aan het boek gekluisterd te houden door op de juiste momenten een twist te plaatsen of de vaart iets op te voeren. Alles klopt en elk detail is nodig. Heerlijk! En dat einde…. wat geweldig bedacht en wat origineel! Ik kijk echt reikhalzend uit naar het vervolg.

Conclusie:

Karin: 

Voor mij is De stilte van de witte stad een hoogvlieger van de bovenste plank.

Makkie, vijf stralende sterren.

Corina:

Een schitterend eerste deel van een trilogie met alles precies juist gedoseerd.

Op alle fronten vijf sterren.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las: De zwarte koning – Michael Kestemont ****

img_3003

Met dank aan Uitgeverij Lannoo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Michael Kestemont

Uitgever: Lannoo

Aantal pagina’s: 288

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 12 juni 2019

Over de auteur:

Michael Kestemont is professor aan de Universiteit Antwerpen waar hij letterkunde doceert.

( Bron: www.lannoo.be )

De achterflap:

Spannende intriges rond de koningskwestie en de Rechtvaardige Rechters.

Nadat Anna toevallig getuige is van de brutale aanval op een controversieel politicus, wordt ze meegesleurd in een koortsige queeste door Brussel. Een geheimzinnige kunstschat, die door de machtigste families van het land angstvallig wordt beschermd, staat op het spel. Hoe is het koningshuis betrokken bij de grootste doofpotoperatie uit de Belgische kunstgeschiedenis? En wat was de rol van de enigmatische Prins Karel, die zijn broer Leopold na de oorlog moest opvolgen?

Mening:

Heerlijk een boek met verwijzingen naar de geschiedenis. Ik hou er zo van. Beetje mee googelen onder het lezen, je verwonderen over hoe dingen vroeger gingen en de verschillen met nu.

Kestemont heeft een vlotte schrijfstijl en je waant je in Brussel door de details die hij beschrijft. Helaas komt er toch wel vaak een Franse zin in voor, en waar ik met de mij soms onbekende Vlaamse woorden wel uit de voeten kan, lukt me dit met het Frans niet. Frans is niet mijn ding en Google Translate laat toch echt te wensen over. Drukt de pret? Een beetje omdat ik het idee had dat ik misschien iets miste in het verhaal.

De personages en vooral Anne krijgen niet heel veel uitwerking. Je leert ze niet goed kennen, waardoor keuzes die gemaakt worden niet altijd duidelijk zijn. De personages uit het verleden lijken juist wel uitgewerkt en ik kan hun veel beter “begrijpen”, en dat is wel een beetje jammer.

Heb ik dan niet genoten van dit boek? Zeker wel! Het verhaal is gaaf en zit goed in elkaar. De zoektocht en intriges, zowel in het heden als het verleden zijn mooi en duidelijk beschreven. En dan die twist…. ik zat me al steeds af te vragen…. dit kan toch niet kloppen, dit kan zo niet goed gaan… maar Kestemont doet het toch net even anders en dat is echt mooi. Ondanks de minpuntjes echt een gaaf boek. Vergelijken met Dan Brown gaat me wat te ver, maar schrijven kan Kestemont op zeker.

Conclusie:

Schrijfstijl : 4

Leesplezier: 3,5

Originaliteit: 4

Spanning: 3,5

Plot: 4

Psychologie: 3,5

Maakt afgerond een  totaal van vier sterren voor De zwarte koning.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

Jac las: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

img_2934-1

De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi

Over het boek:

In de zomer van 2016, in de benauwende sfeer van het provinciale Baskische stadje Vitoria in de streek Álava, wordt Unai López de Ayala, inspecteur bij de Guardia Civil, geconfronteerd met twee dubbelmoorden in de Oude kathedraal en in het Casa del Cordón. Moorden met specifieke kenmerken, moorden die doen denken aan moordzaken van 20 jaar geleden. De modus operandi is bizar: bijen die opgesloten worden in een mond, die dichtgetapet wordt, waarna de bijen met het gif der kuisheid hun werk doen.

Het ligt voor de hand dat de opgesloten dader van de moorden van 20 jaren geleden, Tasio Ortiz de Zárate, weliswaar indirect de hand heeft in de lugubere moorden. Ook de recent in dienst getreden commissaris Alba Díaz de Salvatierra is dezelfde mening toegedaan. Toch kan hij dat fysiek nooit gedaan hebben, immers Tasio zit nog vast en komt pas eerstdaags vrij. Unai beseft dat het verleden een grotere rol speelt dan verondersteld. En dat verleden wordt schitterend verweven in een paar tijdlijnen uit de zeventig- en tachtiger jaren. Waarom wil bij voorbeeld de frêle,  bijkans doorzichtige Blanca Díaz de Antoñana in 1969 zelfmoord plegen op de trappen van het Palacio de Villa Suso?

Conclusie:

Een vergelijking met Dolores Redondo ligt voor de hand. Met name door de streek waar het verhaal zich afspeelt, het Baskenland, maar ook door de aanwezigheid van eeuwenoude gebruiken, rituelen en vormen van bijgeloof die een bepaalde rol spelen in het dagelijkse leven, bij feesten en belangrijke gebeurtenissen. Dezelfde empathische manier van schrijven waarbij de auteur diep ingaat op gevoelens en achtergronden van de hoofdrolspelers, nooit veroordelend maar eerder vertellend, verhalend wat er aan de hand is. Waardoor iemand geworden is tot wat hij of zij nu is.

De zeer toegankelijke schrijfstijl, met oog voor detail en emotie, cultuur en historie, couleur locale èn het fraaie scenario maken de 489 pagina’s tellende thriller tot een buitengewoon plezierige en aangename leeservaring. Uitzonderingsgewijs is de betiteling ‘Literaire thriller’ niet (geheel) misplaatst. Laat u daardoor niet afschrikken: het boek is uitermate leesbaar. Misschien is De stilte van de witte stad van Eva García Sáenz de Urturi  wel dè verrassing van 2019.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀