Karin las: Perfecte stilte-Helen Fields*****

Dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Helen Fields

Oorspronkelijke titel: Perfect Silence

Serie: Luc Callanach & Ava Turner deel vier

Vertaling: Ambo|Anthos, Ernst de Boer, Ankie Klootwijk

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 480

Verschijningsdatum: 7 september 2021

Over de auteur:

Helen Fields studeerde rechten en werkte daarna meer dan tien jaar als advocaat in Londen en runde ze samen met haar echtgenoot een filmproductiemaatschappij in Los Angeles. Tegenwoordig woont ze in Engeland. De serie met Luc Callanach en Ava Turner in de hoofdrol is inmiddels vertaald in zestien talen. Perfecte stilte is het vierde deel in de Luc Callanach-serie.

http://www.amboanthos.nl

Achterflap:

Het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden aan de rand van Edinburgh. Wanneer de patholoog-anatoom het lijk onderzoekt, doet deze een schokkende ontdekking: uit de huid is een silhouet van een pop gesneden.

Rechercheurs Ava Turner en Luc Callanach lijken op een dood spoor te zitten in de zaak,totdat een van huidgemaakt pop in een kinderwagen wordt gevonden, naast een achtergelaten baby. Luc en Ava realiseren zich al snel dat de moordenaar een afschuwelijk spel speelt wanneer ze opnieuw het lichaam van een vermoorde jonge vrouw aantreffen. Ieder moment kan hij opnieuw toeslaan.

Kunnen Luc en Ava hem stoppen voordat hij een derde slachtoffer maakt?

Mening:

Allereerst, heb je de eerste drie delen nog niet gelezen en hou je ook zo van gruwel gecombineerd met fantastische personages in ijzersterke verhalen, begin dan nu direct aan het eerste deel van deze serie.

De eerste bladzijdes zijn nog niet gelezen of een gevoel van leesgeluk overspoelt me gewoon. Helen Fields is direct Home Sweet Home. Klinkt in deze context best bizar want de aftrap is echt wel thriller ten top. Het verhaal speelt zich uiteraard weer af in Edinburgh en vanuit het eerste slachtoffer worden de afschuwelijkheden weer héél treffend gebracht. Godsamme Zoey, ik heb met je te doen schiet hier wel heel ernstig tekort…In welke afschuwelijke handen ben je beland?

Waar een dode valt is uiteraard een plaats delict en whoooo daar komt mijn favoriete duo in beeld. Luc & Ava staan weer garant voor prikkelende dialogen en dan zit je breed grijnzend te lezen. Dit team met onder andere de welbekende personages als de innemende Salter, ik haat je ik hou van je Lively en high heels commissaris Overbeck met de grote bek dragen dit verhaal en ik draag ze op handen. In deze jacht op deze seriemoordenaar zorgen ze voor weer een fantastische (en sarcastische) ontwikkeling binnen de onderlinge relaties waar je gewoonweg van smult. Dit zit dan verweven in een kundig en geweldig geschreven verloop van het onderzoek en uiteraard worden ook bij een autopsie de details niet geschuwd. Brand je geurkaars maar tijdens het lezen, je zal het nodig hebben.

Naast een stuk research, dat kan niet anders, is het plot an sich gewoonweg fenomenaal en Fields werkt alles secuur tot aan het einde uit. Niets wordt aan het toeval overgelaten en het zit natuurlijk net weer anders ook dan je dacht. Van motieven tot achtergronden, vanuit zowel dader als slachtoffers: dit staat als een huis. Spanning? Och jonges die is van begin tot eind aanwezig en het einde is weer briljant. Geweldig afgerond maar eind goed al goed? Ergens wel, misschien ook niet, en damn, het is weer wachten op het vijfde deel maar dit deel is stiekem nu wel mijn favoriet!

Conclusie:

Dit is waarom de thriller het meest gelezen wordt. Op alle fronten vijf sterren voor Perfecte stilte.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Oscar-Yvonne Franssen****

Dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yvonne Franssen

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 200

Verschijningsdatum: juni 2021

Over de auteur:

In 2011 verscheen de eerste thriller van Yvonne Franssen Talio, een jaar later gevolgd door De genius. In 2013 schreef ze ter gelegenheid van de Limburgse Avond van het Spannende Boek de minithriller Mysterie aan de Maas. In 2017 maakte Yvonne met de versjesbundel #omazegt een uitstapje buiten het thrillergenre, waarin ze in 2018 terugkeerde met haar vierde thriller Schaduwen. In 2019 verscheen haar thriller Kamer 305, waarmee ze de nummer 1-positie bij lezersplatform Hebban behaalde. In juni 2021 verscheen haar derde boek bij Futuro Uitgevers, de psychologische thriller Oscar.

Bron: http://www.futurouitgevers.nl

Achterflap:

“Mijn hart staat stil. Ik heb de tegenwoordigheid van geest om de motor uit te zetten. Daan kijkt verstoord op. ‘Waarom rijden we niet?’ Ik negeer hem. Ik staar via de achteruitkijkspiegel naar de plek op de achterbank waar ik twee minuten geleden de Maxi-Cosi met Oscar erin in de gordel heb vastgeklikt. De Maxi-Cosi staat nog keurig op zijn plek. Leeg. Op de achterbank ligt een spijkerjasje van Daan, meer niet.”

In de psychologische thriller Oscar verandert Ilse’s leven in een ware nachtmerrie als haar vier maanden oude zoontje Oscar op klaarlichte dag verdwijnt. Een grootscheepse zoekactie wordt op touw gezet en al gauw lijkt er een verband te bestaan met een moordzaak en de mysterieuze verdwijning van een baby uit het verleden. Maar welke rol speelt Ilse zelf in deze kwestie? En wat heeft de rechercheur die de zaak onderzoekt te verbergen?

Mening:

Ben je fan van de psychologische thriller? Pak dan zeker dit boek op want met de psyche gaat zo her en der behoorlijk wat gebeuren en ook je eigen denkwerk wordt prachtig op de proef gesteld!

Hoeiii wat een aftrap. Na een teaser van een quote by The Talking Heads volgt een schuin gedrukt gedeelte dat kippenvel bezorgt. Dit is afschuwelijk maar dit is tevens ook niet best mensen. Daar hoef je weinig mensenkennis voor te hebben. En zoals het hoort: later landt dit stukje uit 1997 volledig, en hoe. Maar dan ook weer anders dan je dacht, volg je me nog?

De schrijfstijl is echt Yvonne Franssen. Dik plusplunt wanneer het zo herkenbaar en eigen is. Het is prima en prettig te lezen en toch ook doorspekt met hele mooie extra geformuleerde zinnen. Hoofdonderwerp is uiteraard de verdwijning van baby Oscar en van daaruit waaiert het met een kundige opzet uit naar gevarieerde personages en een aantal lijnen die je steeds verder het verhaal in trekken. Neem Ilse zelf. Is de paniek na de verdwijning groot genoeg? Is het verdriet oprecht? Een echtgenoot waarvan je denkt: wat doet die man überhaupt nog bij je? En hoezo gedraagt hij zich zo achterlijk op de plaats delict?

Bruggetje: plaats delict brengt politie met zich mee en een vader en zoon die daar met elkaar werken. Ow jonges wat wordt dit sterk neergezet! Dit staat als een huis en brengt je als lezer aan het wankelen. Niet alleen deze relatie onderling, ook relaties op de zijlijn nemen langzaam maar zeker een plek in, maar welke plek? Laten we het over de moeder helemaal maar niet hebben! Résume: Slachtoffers, rechercheurs, gezin, familie, randfiguren die rollen spelen tot het naadje en het randje en dan de grote hamvraag: Wie is de dader en wat is er gebeurd met Oscar?

De weg naar het antwoord is best een complex geheel en er komen diepe geheimen en gebeurtenissen boven water die je wel en ook zeker niet aan ziet komen. Het blijft onderhoudend en wanneer ik denk: kom maar doorr, gaat het dan ook richting duidelijkheid.

En hoe. Wat een plot maar wat een ge-wel-dig einde. Whaaaaaaaaa.

Conclusie:

De geur van narcissen zal nooit meer hetzelfde zijn.

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Plot: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4.5

Vier stralende sterren voor Oscar.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze ècht gezellige besloten Facebookgroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Gegijzeld-Clare Mackintosh****

Dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Clare Mackintosh

Vertaling: Jan Smit

Genre: Thriller / NUR 332

Aantal pagina’s: 416

Verschijningsdatum: juni 2021

Over de auteur:

Clare Mackintosh werkte jarenlang binnen de politiewereld. In 2011 begon ze als freelancejournalist en inmiddels is ze fulltime schrijver. Haar debuut Mea culpa was direct na verschijnen een grote hit in Engeland en wordt omschreven als een sensatie. Daarna schreef ze nog twee zeer succesvolle literaire thrillers: Ik zie jou en Valse hoop. Een onmogelijke keuze is haar eerste roman, gebaseerd op een ingrijpende gebeurtenis in haar eigen leven. Gegijzeld is haar vierde thriller.

Bron: http://www.uitgeverijdefontein.nl

Achterflap:

Stoelriemen vast, het wordt een bewogen vlucht…

Het huwelijk van stewardess Mina staat op springen en de zorgen om haar dochtertje zijn groot, dus wanneer ze wordt geselecteerd om te werken op de eerste non-stop vlucht van Londen naar Sydney, is dat een welkome afleiding. Het is een prestigieuze vlucht met aan boord talloze journalisten, bloggers en VIPs die allemaal verslag zullen doen van deze historische vlucht.

Dan krijgt Mina een briefje in handen: ‘Volg onze instructies, dan zal je dochter blijven leven’. Het vliegtuig is gekaapt en Mina staat voor een duivels dilemma want het leven van honderden passagiers ligt in haar handen. Maar ook dat van haar dochtertje. En de kapers blijken meer van haar privéleven te weten dan haar lief is…

Mening:

En dan zie je als Mackintosh fan die cover, draait door naar de achterflap en dan wakkert direct je leesvlam aan! VOEM. Om maar met de deur in huis te vallen: wat een originele en lekkere thriller is dit weer zeg!

Allereerst ben ik zó gek op deze schrijfstijl. Het is vloeiend, je ziet het allemaal met gemak voor je en Mackintosh weet zoals altijd gevoel weergaloos over te brengen. Relationeel zit het allemaal niet lekker en vanuit Mina en Adam rol je via heftige zijlijnen dit net zo heftige vliegavontuur in.

Nu dekt vliegavontuur maar een heel klein stukje van de lading. Personages worden kundig en interessant uitgediept met volle en gevarieerde onderwerpen als adoptie, hechtingsangst, faalangst en hopsa het klimaat om eens wat te noemen. Love it! Plus daar de perspectieven van passagiers uit een gekaapt vliegtuig bij op en je zit weer gebakken.

Mina bevindt zich op een hele bijzondere vlucht, gevuld met hele bijzondere passagiers en de actie is soms zomaar bloederig en hard. Ik hou er van wanneer naast serieuze onderwerpen dynamiek en gruwel niet geschuwd worden. Omg je zal er tussen zitten!

Door middel van korte hoofdstukken en verschillende perspectieven laat dit verhaal je niet los en het gaat van kwaad naar erger, naar begrip en inzicht in achtergronden. Hoe gaaf is dat wanneer er zulke lagen zo mooi uitgewerkt worden en je als lezer steeds verder afpellend tot de kern van situaties en personages komt.

Althans, dat denk je. Omdat ik de auteur van eerdere boeken ken dacht ik gedurende de vorderingen: maar dit kan zo toch eigenlijk niet waar wezen? En wanneer je het het minst verwacht komt Clare dan met ‘De Mackintosh’. Whaaaaaa, al knipperend met de ogen komt daar het besef! Gotsiedorie man…briljant.

Conclusie:

Schrijfstijl : 4.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 3.5

Leesplezier: 4

Plot: 4.5

Vier dikke stralende sterren voor Gegijzeld.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze ècht gezellige besloten Facebookgroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Het huis van berouw-Anita Terpstra****

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anita Terpstra

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 351

Verschijningsdatum: 10 juni 2021

Over de auteur:

Anita Terpstra (1974) studeerde journalistiek en kunstgeschiedenis. Ze schreef enkele veelgeprezen thrillers, waaronder het voor de Gouden Strop genomineerde Samen. Haar thrillers zijn ook in Duitsland en Frankrijk uitgegeven. Terpstra schreef daarnaast een non-fictieboek over grote gezinnen van vroeger, Het huis vol, dat enkele weken in de bestsellerlijsten stond, en De moedermaffia.

http://www.uitgeverijcargo.nl

Achterflap:

Nadat Rens haar verloofde voor het altaar liet staan omdat hij vreemdging, verdween hij spoorloos. Ze maakt een nieuwe start en richt zich volledig op de renovatie van een vervallen landhuis. Dorpsbewoners waarschuwen haar dat de state vervloekt is en dat er onverklaarbare dingen gebeuren, maar Rens gelooft niet in fabels en geesten. Dan wordt het lichaam van haar ex gevonden op het terrein van de state. Als vlak bij het landhuis nog meer doden vallen terwijl Rens in de buurt is, wordt ze het middelpunt van het politieonderzoek.

Ondertussen blijven de vreemde, angstaanjagende gebeurtenissen in de state elkaar opvolgen. Maar Rens weigert zich bang te laten maken, en gaat op zoek naar antwoorden. Wie probeert haar bang te maken? Of zijn er andere krachten aan het werk?

Mening:

Het maakt ook eigenlijk weinig uit in welke setting Terpstra haar verhaal gaat neerzetten, want wat ze ook kiest, het is altijd treffend met de grote T. Neem Amerika, de balletwereld of zoals in dit geval ons eigen Nederland en dan wel in de vorm van  Friesland; Hollandser en waarheidsgetrouwer dan dit gaat het niet worden op dat vlak. Fantastisch gedaan weer, het is wat mij betreft een geweldige en typerende gave van deze auteur.

Het verhaal wordt kundig opgebouwd. Rens laat haar man terecht voor het altaar staan en vanaf dat moment begint het gedonder. Rens maakt de meest gekke dingen mee en bij gek moet je dan onder andere denken aan vermiste personen en dode mensen. Meerdere personages doen hun intrede en tante Rita is stiekem ook wel een beetje mijn favoriet. Het is zoeken naar hoe dit zit en wie er te vertrouwen is. Meerdere lijnen worden achter personages vandaan uitgegooid en het is van onderhoudende aard.

Die onderliggende lagen en lijnen weten het verhaal met name later wederom sterk te maken. Waar gedragingen van onder andere Rens zelf me meerdere malen een ‘ver van mijn bed show gevoel’ weten te geven, weet het verdere uitvouwen van dit hele gebeuren me dan weer heel plezierig te verrassen. Hier zat ik op te wachten: mooie twists met betrekking tot zowel personages als zeker ook in de plot an sich. Terpstra weet hier een onderwerp aan te snijden dat ook tegenwoordig nog een groot probleem is. Toch miste ik net dat gevoel bij dit alles, het had nog wat harder bij me binnen mogen komen.

Doet niets af aan de wijze van brengen, want die is zeker van een professionele en beeldende aard. Het leest makkelijk weg maar het is niet eenvoudig en daar hou ik echt van. Resumé: Het huis van berouw is al met al een hele fijne thriller die garant staat voor een mooi aantal uren leesplezier.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 3

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Maakt naar boven afgerond vier sterren voor Het huis van berouw.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze ècht gezellige besloten Facebookgroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De Camino-Anya Niewierra*****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 383

Verschijningsdatum: 25 mei 2021

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt.

Mening:

Vanaf het moment dat het mailtje binnenkwam liep ik al te stuiteren dat ik De Camino mocht recenseren. De verwachtingen waren hoog, maar Niewierra maakt het gewoon weer waar. Vanaf de eerste bladzijde wist ze me het verhaal in te trekken.

Het verhaal gaat over Lotte die de Camino gaat lopen om de dood van haar man te verwerken. Een jaar eerder pleegde haar man totaal onverwachts zelfmoord tijdens de Camino. Hopende op antwoorden volgt Lotte exact dezelfde route als haar man Emil. Een wandeling die haar leven in alle opzichten verandert…

Niewierra verstaat de kunst om zware onderwerpen in haar boek aan te snijden zonder dat het zwaar voelt. Naast het verhaal van Lotte zijn er nog twee verhaallijnen, waarbij het bijna op het einde van het boek pas duidelijk wordt om wie dat gaat. Er waren een aantal passages waarbij mijn maag gewoon omdraaide, zo gruwelijk vond ik dat, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit dus de keiharde realiteit was ten tijde van de oorlog in Bosnië.

Het verhaal is zo beeldend geschreven dat ik gewoon het gevoel kreeg dat ik met Lotte meeliep, alles voor me zag wat er beschreven werd. Zoals we van Niewierra gewend zijn bevatte ook dit boek weer meerdere lagen die me niet onberoerd lieten. Meermaals betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg wat ik zou doen als ik me in dezelfde situatie als Lotte bevond.

Richting het einde wordt het ineens duidelijk hoe alles met elkaar verweven is en vallen alle verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Het is geen boek waarbij je op het puntje van de bank zit qua spanning, maar die spanning is wel gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig. Het is een onderhoudende thriller die ons laat zien hoe makkelijk we (ver)oordelen.

De Camino zet je aan het denken en maakt je er van bewust hoe ondoorgrondelijk de mens is, wat voor keuzes zij maken en vooral waarom. Het laat ons zien hoe bepalend je afkomst kan zijn voor je verdere verloop van het leven, maar bovenal laat het ons zien dat er niets zo veranderlijk is als de mens…

Conclusie:

Wederom heeft Niewierra een indrukwekkend boek geschreven en ik kan dan ook niet anders dan dat belonen met 5 stralende sterren, ik ben fan!!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Valse getuige-Karin Slaughter*****

Dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Slaughter

Oorspronkelijke titel: False Witness

Vertaling: Ineke Lenting

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 456

Verschijningsdatum: 8 juni 2021

Over de auteur:

Karin Slaughter is een van ’s werelds populairste en meest gewaardeerde schrijvers. Haar thrillers zijn in 120 landen uitgebracht en wereldwijd zijn er meer dan 35 miljoen exemplaren verkocht. Haar standalone-thrillers Gespleten, Goede dochter en Veroordeeld worden binnenkort verfilmd.

Bron: http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Ze dachten ermee weg te komen… Ze hadden het mis.

Leigh en haar zus Callie zijn geen slechte mensen, maar op een avond meer dan twintig jaar geleden hebben ze iets vreselijks gedaan. Het resulteerde in een leven dat getekend werd door schuldgevoelens, verraad en geheimen.

Jaren later heeft Leigh, inmiddels werkzaam bij een succesvol advocatenkantoor, de herinneringen aan die avond verdrongen. Tot ze tegen haar wil gedwongen wordt om een nieuwe cliënt aan te nemen en de grond onder haar voeten wegvalt. Want de man weet wat er destijds is gebeurd. Hij weet wat Leigh en Callie hebben gedaan. En tenzij ze hem stoppen, zal hij hun levens verwoesten…

Mening:

Kan de Queen of Crime zichzelf overtreffen? Dat is een dikke ja: Valse getuige vind ik, naast de series, met stip de beste standalone van Karin Slaughter!

Eigenlijk is gewoon alles bizar goed in dit verhaal. Met maar weinig personages wordt hier een verleden en heden neergezet dat zó goed in elkaar zit. De zussen; zo verschillend en toch ook een eenheid eersteklas. Het kijkje in hun jeugd dat je buikspieren doen laten krampen, want wat verschrikkelijk is het waar kinderen in kunnen belanden. En dan hoop je op een veilig thuisfront maar ook dat is ijdele hoop. Hoe ze dat ‘oplossen’ is net zo gruwelijk maar het voelt terecht, erg hè. Fantastisch dat je jezelf toestaat als lezer zo iets fouts als gerechtigheid te zien.

Dat verleden heeft toch nog onverwacht gevolgen voor het heden en het jongetje is een man geworden. Een hele enge en staatsgevaarlijke man wel te verstaan en het gaat van spanning, naar angst. En weer terug.  Jongesjonges wat een gevecht om veiligheid en duidelijkheid te creëren en de relatie Leigh & Callie weet me in deze top thriller diep te raken en te ontroeren ook. Hoe hier situaties en gevoelens overgebracht worden, de personages neergezet worden, is in de categorie: maak van Queen maar Keizerin.

De schrijfstijl is beeldend, alsof je in een film zit en je wordt hier compleet ingezogen. Het is onvoorstelbaar hoe Slaughter zulke heftige thema’s zo abnormaal goed in personages weet te plaatsen. Je voelt het mee tot in je botten. Ook een fenomenaal feit: dit boek werd meer dan een jaar geleden geschreven en de wijze waarop COVID-19 hierin verweven zit is groots. Juist ik, die zei laat dat alsteblieft achterwege in een boek, zeg in dit geval: dit leest heel natuurlijk en over zoveel jaar is dit een boek waarvan we dan zeggen, owja, zo was dat! Het is er, maar het speelt geen rol waar nadruk op ligt. Dat gegeven ook vooraf zo weten neer te pennen getuigt wederom van grote klasse.

Dan het plot an sich. Wat een opbouw, wat absurd goed uitgewerkt en dit houdt je van de eerste tot de laatste letter zooo ontzettend leesgretig! Alles klopt en wéér slaat een stukje van het einde in als een bom. Wéér ben ik ontzettend onder de indruk en daarnaast ook een gelukkig lezer.

Het besef één van de beste boeken van 2021 nu gelezen te hebben, is een feit.

Conclusie:

Op alle fronten vijf sterren voor Valse getuige.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De nachtegaal-Johanna Mo****

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel een

Oorspronkelijke titel: Nattsångaren

Vertaling: Edith Sybesma

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 398

Verschijningsdatum: april 2021

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Mening:

Mo trapt af met een nieuwsgierig makende proloog onder het kopje De laatste dag. Wie is dit slachtoffer? Wel, De laatste dag blijft als een rode draad door deze thriller heen lopen en ik zal alvast verklappen dat dit element vanuit het slachtoffer bijzonder goed en sterk neergezet wordt.

Maar dan. Dan is het even inkomen. Ik moet even een weg zien te vinden en gevoel zien te krijgen met de personages en de bijkomende lijnen. De basis waarop het verhaal neergezet wordt is fantastisch. Een vader als moordenaar en dan teruggaan naar het dorp van herkomst. Je zal maar in de schoenen van Hanna staan. Dit zal haar toch zeker een gevoel van thuiskomen geven, maar je kunt op de klompen wel aanvoelen dat het uiteraard ook flink wat rottigheid met zich mee gaat brengen en dat gaat het. Het leuke is dat naast dit op zichzelf staande verhaal, juist de zaken rondom Hanna zelf me het meest nieuwsgierig maken. Wie bedreigt haar? En hoe zit het eigenlijk precies met de zaak van haar vader? Dat dus maarrr first things first.

Het gevoel van inkomen verdwijnt al snel en vanuit verschillende personages wordt het met een heel fijn te lezen en filmische schrijfstijl gebracht. Het weergeven van de omgeving en de gemoedstoestanden, het geeft een heel eigen sfeer.

Is het retespannend? Nee. Het is een hele onderhoudende whodunnit, en je wil gewoon weten wat er met Joel is gebeurd en waarom. Och Joel.. Joel was voor mij de man van de match. Mo weet meerdere sociale speerpunten te verweven in dit boek (vreemdgaan, pesten, onzinnig geweld om er eens wat te noemen) maar de wijze waarop dit bij Joel tot uiting komt en gebracht wordt, is toch echt met verve uitgevoerd. Ook de chemie tussen Hanna en bijvoorbeeld Erik doorloopt duidelijk een groei. De moord dient opgelost te worden en gedurende het onderzoek komt Hanna uiteraard in aanraking met gebeurtenissen en personen uit haar jeugd. Dat maakt dit verhaal extra sterk. Gevoel en verstand in een omgeving die thuis zou moeten zijn, maar dat door het bizarre verleden gewoon (nog) niet is.

De uiteindelijke oplossing en het duidelijk worden hoe het dan in elkaar steekt wist me dan zowaar nog te verbluffen ook! Oeh, mooi en goed gedaan zeg. Het einde zelf is ook van die aard. ‘Rotstreek’ want waar Hanna me eerst niet wist te overtuigen, sleept ze me nu toch wel compleet en volledig mee. We schakelen heel graag over naar deel twee!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Spanning: 3

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Maakt vier sterren voor De nachtegaal.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De nachtegaal – Johanna Mo****1/2

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel een

Oorspronkelijke titel: Nattsångaren

Uitgever: HarperCollins Holland

Vertaling: Edith Sybesma

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 398

Verschijningsdatum: april 2021

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Mening:

De nachtegaal is zeker geen standaard thriller. In het begin moest ik mijn hoofd er echt bijhouden, omdat het alle kanten opschoot, maar al snel zat ik helemaal in het verhaal.  

Hanna Duncker kiest ervoor om terug te keren naar het eiland waar ze op haar negentiende vertrokken is, omdat haar vader daar als moordenaar berecht is. Ze wordt rechercheur op het politiebureau dat destijds haar vader gearresteerd heeft. Wat ongelooflijk dapper, is dan ook het eerste wat er door me heen schoot. Toch is het verleden van Hanna voelbaar in haar contacten met collega’s. Het heeft een zware wissel op haar leven getrokken en hoe graag ze ook verder wil, is haar verleden bepalend voor haar gedrag vandaag.

Tijdens haar eerste zaak als rechercheur wordt ze geconfronteerd met de dood van een jongen (Joel) die naar later blijkt, de zoon van haar jeugdvriendin is. Een vriendschap die door de jaren heen verwaterd is. Lukt het Hanna om het contact met deze jeugdvriendin te herstellen, terwijl zij tegelijkertijd degene is die haar leven op z’n kop zet?

Het mooie aan dit verhaal is dat je tijdens het werk van Hanna steeds meer een inkijkje krijgt in haar verleden. Heden en verleden zijn op een natuurlijke manier met elkaar verweven en maakt dat je Hanna gewoon in je hart sluit, begrijpt waarom ze bepaalde keuzes maakt en/of gemaakt heeft.

Daarnaast is er een verhaallijn met de laatste dag van Joel. Heel langzaam wordt duidelijk wat er met Joel is gebeurd, maar ook hoe hij in het leven stond. De hoofdstukjes zijn kort en elke keer als je denkt iets te weten te komen, eindigt het weer zo, waardoor je met vragen blijft zitten en zo snel mogelijk door wilt lezen.

De personages zijn goed uitgewerkt, waardoor ik echt het gevoel had ze te leren kennen. Met name Hanna laat ons zien hoe je verwikkeld kunt zijn in een innerlijke strijd, waar niemand weet van heeft. Iets dat altijd aanwezig is, waardoor iemand ongrijpbaar kan zijn voor de omgeving, maar daardoor wel conclusies trekt over iemands gedrag.

Het is geen thriller die je op het puntje van de bank laat zitten door de spanning, maar wel een heel onderhoudend verhaal, waarbij er steeds meer vragen opgeroepen worden. Ik verheug me dan ook enorm op het vervolg van dit boek!

Vier en halve sterren oftewel een 9/10 voor De nachtegaal.

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Wie niet horen wil-Nicci French****

Dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Nicci French

Oorspronkelijke titel: The Unheard

Vertaling: Ambo|Anthos uitgevers, Amsterdam en Eefje Bosch, Mechteld Jansen en Elise Kuip

Genre: Literaire Thriller

Aantal pagina’s: 432

Verschijningsdatum: 7 april 2021

Over de auteurs:

Achter de naam Nicci French gaat het Britse echtpaar Nicci Gerrard en Sean French schuil. Dit duo is wereldberoemd om hun thrillers en korte verhalen.

http://www.amboanthos.nl

Achterflap:

Tess deelt met haar ex Jason de zorg voor hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze van haar vrienden krijgt. Jason is inmiddels getrouwd, maar daar probeert ze zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt – een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan…

Wie niet horen wil is een thriller vol onderhuidse spanning, over vertrouwen en je instincten volgen.

Mening:

Het was best alweer een tijd geleden voor mij, een Nicci French. Maar dit was direct weer thuiskomen in die prachtige beeldende en zo typerende stijl, dit is lezen als een mes door de warme boter.

Het is geweldig hoe je steeds maar weer aan het twijfelen wordt gebracht. Hoe reëel zijn de tekeningen en het gedrag van Poppy? Tess neemt het in ieder geval heel serieus en duikt zich zonder remmingen in deze materie. Dit brengt een flinke dot spanning met zich mee.

De acties die Tess onderneemt zijn begrijpelijk en voelen daarnaast ook ongemakkelijk, want ze gaat zo langzamerhand behoorlijk te ver. Daar in verweven zit ook steeds je twijfel. Ja, dit gaat te ver, maar dat moet ook eigenlijk wel toch? Zit ze met haar moedergevoel goed of worden hier vreselijke missers gemaakt? Bepaalde verdenkingen klinken sowieso heel logisch maar worden vervolgens eigenlijk toch ook weer weerlegd. Shit zeg en hier zit natuurlijk ook weer de kracht van French. Het houdt de spanning er continu in, het verschuift en het voelt heel zorgelijk.

De personages en situaties worden erg goed neergezet. Zo ook de relaties, het doet heel natuurlijk aan en het komt moeiteloos tot leven. En toch voelt het richting einde dan net niet helemaal afgewerkt. Ik werd niet echt verrast, en dat wat Poppy aangeeft sluit gevoelsmatig toch wat lastig aan bij de daden en motieven. Het totale verhaal en het gegeven Poppy an sich vind ik gewoon steengoed en het einde zelf doet me breed laten grijnzen. Daar dacht ik dus: dit gaat ze anders doen.  Al met al een geweldig boek en Nicci French brengt met Wie niet horen wil wederom een dijk van een psychologische thriller!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Leesplezier: 4.5

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Een dikke vier sterren oftewel een 8/10 voor Wie niet horen wil.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Poolnacht-Ragnar Jónasson****

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ragnar Jónasson

Serie: Duister IJsland / Ari Thór Arason deel drie

Oorspronkelijke titel: Rof

Vertaling: Willemien Werkman

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: 7 april 2021

Over de auteur:

Ragnar Jónasson is de bekroonde internationale bestsellerauteur van een tiental thrillers. Wereldwijd verkocht hij tot dusver meer dan 1 miljoen boeken in 21 talen. Zijn werk werd bekroond met onder meer de Mörda Dead Good Reader Award en ontving wereldwijd lovende kritieken. Ragnar woont met zijn gezin in Reykjavík en geeft daar les aan de rechtenfaculteit van de universiteit. Hij groeide op in Siglufjörður, waar zijn thrillers zich afspelen.

In Nederland verschenen inmiddels de boeken Sneeuwblind en Inktzwart. Poolnacht is het derde deel uit de Duister IJsland serie.

http://www.awbruna.nl

Achterflap:

In Poolnacht bevinden we ons in een geïsoleerd dorp gelegen in noordelijk IJsland, Siglufjörður. Hier wil niemand de waarheid kennen en zijn geheimen een levenswijze.

Het is 1955, twee jonge stellen verhuizen naar de onbewoonde en geïsoleerde fjord. Hun verblijf eindigt abrupt wanneer een van de vrouwen onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. De zaak wordt nooit opgelost. Vijftig jaar na deze gebeurtenis duikt er een oude foto op, waaruit duidelijk wordt dat de stellen wellicht helemaal niet de enige bewoners van de fjord waren.

In het boek volgen we de jonge rechercheur Ari Thór die probeert te achterhalen wat er die noodlottige avond gebeurde. De zaken nemen een sinistere wending. Een kind raakt vermist, een stalker is op de vlucht en Siglufjörður is in quarantaine. Het lijkt erop dat het verleden hen achtervolgt.

Mening:

Poolnacht is het derde deel uit de Duister IJsland serie en vanaf Sneeuwblind gaat dit van goed naar beterr, naar ik ben fan!

De kracht zit hem allereerst  in de originele en eigen stijl van schrijven. Wat een mooie en beeldende wijze van brengen en wat een bijzondere sfeer geeft dit!  Je waant je in IJsland en naast een stuk duisterheid zit er ook zeker hoop en een stuk geluk in verhaallijnen verweven, prachtcombinatie vind ik dit.

De manier van opbouwen is ook weer echt Jónasson. De lijnen van het heden en verleden worden zorgvuldig neergezet en het duurt echt wel even voordat dit elkaar weer gaat raken. Go with the flow want je wéét dat het wel op de plek gaat vallen, de vraag is alleen hoe en die blijft heerlijk lang onbeantwoord.

Het is fantastisch hoe rechercheur Ari Thór zich vastbijt in de cold case en het is fantastisch hoe hij stukje bij beetje verder komt. Wat een verhaal komt daar laag na laag naar boven zeg. Geheimen worden blootgelegd en hoe. Het houdt je continu getriggerd en juist ook deze lijn brengt die typerende sfeer met zich mee. Zijn contact met journaliste Isrún blijft eigenlijk ontzettend oppervlakkig nog, maar dat is haar rol zeker niet.  Ook Isrún weet in het heden een hoofdrol te pakken en ik vind haar alleen maar leuker en leuker worden ook.  Deze lijn is qua onderzoek weer heel anders, echt thriller en weer erg goed uitgewerkt met altijd ook weer dat verrassende element.

Geen mindere puntjes om aan te stippen? In die zin wel, het gedeelte Siglufjörður in quarantaine had voor mij echt geen meerwaarde, het gaf me als lezer geen extra beleving. Dat doen de personages an sich absoluut wel. Waar ik het verlies van een personage uit Inktzwart toch nog een beetje aan het verwerken ben, en dat extra spanning geeft want niks is zeker dan, geniet ik hoe de privéperikelen van Tómas, Isrún en uiteraard Ari zich prachtig door deze thriller heen ontwikkelen. Naast onderzoek, wraak, spanning, geheimen en de nodige beweegredenen brengt deze uitdieping naast shit ook echt een stuk feelgood. Je wil heel simpel, tenslotte toch echt gewoon ook weten of bijvoorbeeld Ari en Kristín nog nader tot elkaar weten te komen.

Daarom alleen al zou ik zeggen, doe net als ik en begin met Sneeuwblind want juist deze achtergrondverhalen zijn echt te goed om te missen. Het is niet heel snel maar dat hoeft ook niet. Het is op zeker pakkend en intrigerend. Ik verheug me nu al ontzettend op een volgend deel. De lat gaat alleen maar verder en verder omhoog en ik ga er eigenlijk al vanuit dat Ragnar Jónasson dit gewoon wéér waar gaat maken!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 3.5

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 5

Plot: 4.5

Maakt een gemiddelde van vier héle dikke sterren voor Poolnacht.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂