Riejanne las: De Camino-Anya Niewierra*****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 383

Verschijningsdatum: 25 mei 2021

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt.

Mening:

Vanaf het moment dat het mailtje binnenkwam liep ik al te stuiteren dat ik De Camino mocht recenseren. De verwachtingen waren hoog, maar Niewierra maakt het gewoon weer waar. Vanaf de eerste bladzijde wist ze me het verhaal in te trekken.

Het verhaal gaat over Lotte die de Camino gaat lopen om de dood van haar man te verwerken. Een jaar eerder pleegde haar man totaal onverwachts zelfmoord tijdens de Camino. Hopende op antwoorden volgt Lotte exact dezelfde route als haar man Emil. Een wandeling die haar leven in alle opzichten verandert…

Niewierra verstaat de kunst om zware onderwerpen in haar boek aan te snijden zonder dat het zwaar voelt. Naast het verhaal van Lotte zijn er nog twee verhaallijnen, waarbij het bijna op het einde van het boek pas duidelijk wordt om wie dat gaat. Er waren een aantal passages waarbij mijn maag gewoon omdraaide, zo gruwelijk vond ik dat, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit dus de keiharde realiteit was ten tijde van de oorlog in Bosnië.

Het verhaal is zo beeldend geschreven dat ik gewoon het gevoel kreeg dat ik met Lotte meeliep, alles voor me zag wat er beschreven werd. Zoals we van Niewierra gewend zijn bevatte ook dit boek weer meerdere lagen die me niet onberoerd lieten. Meermaals betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg wat ik zou doen als ik me in dezelfde situatie als Lotte bevond.

Richting het einde wordt het ineens duidelijk hoe alles met elkaar verweven is en vallen alle verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Het is geen boek waarbij je op het puntje van de bank zit qua spanning, maar die spanning is wel gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig. Het is een onderhoudende thriller die ons laat zien hoe makkelijk we (ver)oordelen.

De Camino zet je aan het denken en maakt je er van bewust hoe ondoorgrondelijk de mens is, wat voor keuzes zij maken en vooral waarom. Het laat ons zien hoe bepalend je afkomst kan zijn voor je verdere verloop van het leven, maar bovenal laat het ons zien dat er niets zo veranderlijk is als de mens…

Conclusie:

Wederom heeft Niewierra een indrukwekkend boek geschreven en ik kan dan ook niet anders dan dat belonen met 5 stralende sterren, ik ben fan!!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Valse getuige-Karin Slaughter*****

Dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Slaughter

Oorspronkelijke titel: False Witness

Vertaling: Ineke Lenting

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 456

Verschijningsdatum: 8 juni 2021

Over de auteur:

Karin Slaughter is een van ’s werelds populairste en meest gewaardeerde schrijvers. Haar thrillers zijn in 120 landen uitgebracht en wereldwijd zijn er meer dan 35 miljoen exemplaren verkocht. Haar standalone-thrillers Gespleten, Goede dochter en Veroordeeld worden binnenkort verfilmd.

Bron: http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Ze dachten ermee weg te komen… Ze hadden het mis.

Leigh en haar zus Callie zijn geen slechte mensen, maar op een avond meer dan twintig jaar geleden hebben ze iets vreselijks gedaan. Het resulteerde in een leven dat getekend werd door schuldgevoelens, verraad en geheimen.

Jaren later heeft Leigh, inmiddels werkzaam bij een succesvol advocatenkantoor, de herinneringen aan die avond verdrongen. Tot ze tegen haar wil gedwongen wordt om een nieuwe cliënt aan te nemen en de grond onder haar voeten wegvalt. Want de man weet wat er destijds is gebeurd. Hij weet wat Leigh en Callie hebben gedaan. En tenzij ze hem stoppen, zal hij hun levens verwoesten…

Mening:

Kan de Queen of Crime zichzelf overtreffen? Dat is een dikke ja: Valse getuige vind ik, naast de series, met stip de beste standalone van Karin Slaughter!

Eigenlijk is gewoon alles bizar goed in dit verhaal. Met maar weinig personages wordt hier een verleden en heden neergezet dat zó goed in elkaar zit. De zussen; zo verschillend en toch ook een eenheid eersteklas. Het kijkje in hun jeugd dat je buikspieren doen laten krampen, want wat verschrikkelijk is het waar kinderen in kunnen belanden. En dan hoop je op een veilig thuisfront maar ook dat is ijdele hoop. Hoe ze dat ‘oplossen’ is net zo gruwelijk maar het voelt terecht, erg hè. Fantastisch dat je jezelf toestaat als lezer zo iets fouts als gerechtigheid te zien.

Dat verleden heeft toch nog onverwacht gevolgen voor het heden en het jongetje is een man geworden. Een hele enge en staatsgevaarlijke man wel te verstaan en het gaat van spanning, naar angst. En weer terug.  Jongesjonges wat een gevecht om veiligheid en duidelijkheid te creëren en de relatie Leigh & Callie weet me in deze top thriller diep te raken en te ontroeren ook. Hoe hier situaties en gevoelens overgebracht worden, de personages neergezet worden, is in de categorie: maak van Queen maar Keizerin.

De schrijfstijl is beeldend, alsof je in een film zit en je wordt hier compleet ingezogen. Het is onvoorstelbaar hoe Slaughter zulke heftige thema’s zo abnormaal goed in personages weet te plaatsen. Je voelt het mee tot in je botten. Ook een fenomenaal feit: dit boek werd meer dan een jaar geleden geschreven en de wijze waarop COVID-19 hierin verweven zit is groots. Juist ik, die zei laat dat alsteblieft achterwege in een boek, zeg in dit geval: dit leest heel natuurlijk en over zoveel jaar is dit een boek waarvan we dan zeggen, owja, zo was dat! Het is er, maar het speelt geen rol waar nadruk op ligt. Dat gegeven ook vooraf zo weten neer te pennen getuigt wederom van grote klasse.

Dan het plot an sich. Wat een opbouw, wat absurd goed uitgewerkt en dit houdt je van de eerste tot de laatste letter zooo ontzettend leesgretig! Alles klopt en wéér slaat een stukje van het einde in als een bom. Wéér ben ik ontzettend onder de indruk en daarnaast ook een gelukkig lezer.

Het besef één van de beste boeken van 2021 nu gelezen te hebben, is een feit.

Conclusie:

Op alle fronten vijf sterren voor Valse getuige.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De nachtegaal-Johanna Mo****

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel een

Oorspronkelijke titel: Nattsångaren

Vertaling: Edith Sybesma

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 398

Verschijningsdatum: april 2021

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Mening:

Mo trapt af met een nieuwsgierig makende proloog onder het kopje De laatste dag. Wie is dit slachtoffer? Wel, De laatste dag blijft als een rode draad door deze thriller heen lopen en ik zal alvast verklappen dat dit element vanuit het slachtoffer bijzonder goed en sterk neergezet wordt.

Maar dan. Dan is het even inkomen. Ik moet even een weg zien te vinden en gevoel zien te krijgen met de personages en de bijkomende lijnen. De basis waarop het verhaal neergezet wordt is fantastisch. Een vader als moordenaar en dan teruggaan naar het dorp van herkomst. Je zal maar in de schoenen van Hanna staan. Dit zal haar toch zeker een gevoel van thuiskomen geven, maar je kunt op de klompen wel aanvoelen dat het uiteraard ook flink wat rottigheid met zich mee gaat brengen en dat gaat het. Het leuke is dat naast dit op zichzelf staande verhaal, juist de zaken rondom Hanna zelf me het meest nieuwsgierig maken. Wie bedreigt haar? En hoe zit het eigenlijk precies met de zaak van haar vader? Dat dus maarrr first things first.

Het gevoel van inkomen verdwijnt al snel en vanuit verschillende personages wordt het met een heel fijn te lezen en filmische schrijfstijl gebracht. Het weergeven van de omgeving en de gemoedstoestanden, het geeft een heel eigen sfeer.

Is het retespannend? Nee. Het is een hele onderhoudende whodunnit, en je wil gewoon weten wat er met Joel is gebeurd en waarom. Och Joel.. Joel was voor mij de man van de match. Mo weet meerdere sociale speerpunten te verweven in dit boek (vreemdgaan, pesten, onzinnig geweld om er eens wat te noemen) maar de wijze waarop dit bij Joel tot uiting komt en gebracht wordt, is toch echt met verve uitgevoerd. Ook de chemie tussen Hanna en bijvoorbeeld Erik doorloopt duidelijk een groei. De moord dient opgelost te worden en gedurende het onderzoek komt Hanna uiteraard in aanraking met gebeurtenissen en personen uit haar jeugd. Dat maakt dit verhaal extra sterk. Gevoel en verstand in een omgeving die thuis zou moeten zijn, maar dat door het bizarre verleden gewoon (nog) niet is.

De uiteindelijke oplossing en het duidelijk worden hoe het dan in elkaar steekt wist me dan zowaar nog te verbluffen ook! Oeh, mooi en goed gedaan zeg. Het einde zelf is ook van die aard. ‘Rotstreek’ want waar Hanna me eerst niet wist te overtuigen, sleept ze me nu toch wel compleet en volledig mee. We schakelen heel graag over naar deel twee!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Spanning: 3

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Maakt vier sterren voor De nachtegaal.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De nachtegaal – Johanna Mo****1/2

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel een

Oorspronkelijke titel: Nattsångaren

Uitgever: HarperCollins Holland

Vertaling: Edith Sybesma

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 398

Verschijningsdatum: april 2021

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Mening:

De nachtegaal is zeker geen standaard thriller. In het begin moest ik mijn hoofd er echt bijhouden, omdat het alle kanten opschoot, maar al snel zat ik helemaal in het verhaal.  

Hanna Duncker kiest ervoor om terug te keren naar het eiland waar ze op haar negentiende vertrokken is, omdat haar vader daar als moordenaar berecht is. Ze wordt rechercheur op het politiebureau dat destijds haar vader gearresteerd heeft. Wat ongelooflijk dapper, is dan ook het eerste wat er door me heen schoot. Toch is het verleden van Hanna voelbaar in haar contacten met collega’s. Het heeft een zware wissel op haar leven getrokken en hoe graag ze ook verder wil, is haar verleden bepalend voor haar gedrag vandaag.

Tijdens haar eerste zaak als rechercheur wordt ze geconfronteerd met de dood van een jongen (Joel) die naar later blijkt, de zoon van haar jeugdvriendin is. Een vriendschap die door de jaren heen verwaterd is. Lukt het Hanna om het contact met deze jeugdvriendin te herstellen, terwijl zij tegelijkertijd degene is die haar leven op z’n kop zet?

Het mooie aan dit verhaal is dat je tijdens het werk van Hanna steeds meer een inkijkje krijgt in haar verleden. Heden en verleden zijn op een natuurlijke manier met elkaar verweven en maakt dat je Hanna gewoon in je hart sluit, begrijpt waarom ze bepaalde keuzes maakt en/of gemaakt heeft.

Daarnaast is er een verhaallijn met de laatste dag van Joel. Heel langzaam wordt duidelijk wat er met Joel is gebeurd, maar ook hoe hij in het leven stond. De hoofdstukjes zijn kort en elke keer als je denkt iets te weten te komen, eindigt het weer zo, waardoor je met vragen blijft zitten en zo snel mogelijk door wilt lezen.

De personages zijn goed uitgewerkt, waardoor ik echt het gevoel had ze te leren kennen. Met name Hanna laat ons zien hoe je verwikkeld kunt zijn in een innerlijke strijd, waar niemand weet van heeft. Iets dat altijd aanwezig is, waardoor iemand ongrijpbaar kan zijn voor de omgeving, maar daardoor wel conclusies trekt over iemands gedrag.

Het is geen thriller die je op het puntje van de bank laat zitten door de spanning, maar wel een heel onderhoudend verhaal, waarbij er steeds meer vragen opgeroepen worden. Ik verheug me dan ook enorm op het vervolg van dit boek!

Vier en halve sterren oftewel een 9/10 voor De nachtegaal.

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Wie niet horen wil-Nicci French****

Dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Nicci French

Oorspronkelijke titel: The Unheard

Vertaling: Ambo|Anthos uitgevers, Amsterdam en Eefje Bosch, Mechteld Jansen en Elise Kuip

Genre: Literaire Thriller

Aantal pagina’s: 432

Verschijningsdatum: 7 april 2021

Over de auteurs:

Achter de naam Nicci French gaat het Britse echtpaar Nicci Gerrard en Sean French schuil. Dit duo is wereldberoemd om hun thrillers en korte verhalen.

http://www.amboanthos.nl

Achterflap:

Tess deelt met haar ex Jason de zorg voor hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze van haar vrienden krijgt. Jason is inmiddels getrouwd, maar daar probeert ze zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt – een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan…

Wie niet horen wil is een thriller vol onderhuidse spanning, over vertrouwen en je instincten volgen.

Mening:

Het was best alweer een tijd geleden voor mij, een Nicci French. Maar dit was direct weer thuiskomen in die prachtige beeldende en zo typerende stijl, dit is lezen als een mes door de warme boter.

Het is geweldig hoe je steeds maar weer aan het twijfelen wordt gebracht. Hoe reëel zijn de tekeningen en het gedrag van Poppy? Tess neemt het in ieder geval heel serieus en duikt zich zonder remmingen in deze materie. Dit brengt een flinke dot spanning met zich mee.

De acties die Tess onderneemt zijn begrijpelijk en voelen daarnaast ook ongemakkelijk, want ze gaat zo langzamerhand behoorlijk te ver. Daar in verweven zit ook steeds je twijfel. Ja, dit gaat te ver, maar dat moet ook eigenlijk wel toch? Zit ze met haar moedergevoel goed of worden hier vreselijke missers gemaakt? Bepaalde verdenkingen klinken sowieso heel logisch maar worden vervolgens eigenlijk toch ook weer weerlegd. Shit zeg en hier zit natuurlijk ook weer de kracht van French. Het houdt de spanning er continu in, het verschuift en het voelt heel zorgelijk.

De personages en situaties worden erg goed neergezet. Zo ook de relaties, het doet heel natuurlijk aan en het komt moeiteloos tot leven. En toch voelt het richting einde dan net niet helemaal afgewerkt. Ik werd niet echt verrast, en dat wat Poppy aangeeft sluit gevoelsmatig toch wat lastig aan bij de daden en motieven. Het totale verhaal en het gegeven Poppy an sich vind ik gewoon steengoed en het einde zelf doet me breed laten grijnzen. Daar dacht ik dus: dit gaat ze anders doen.  Al met al een geweldig boek en Nicci French brengt met Wie niet horen wil wederom een dijk van een psychologische thriller!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Leesplezier: 4.5

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Een dikke vier sterren oftewel een 8/10 voor Wie niet horen wil.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Poolnacht-Ragnar Jónasson****

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ragnar Jónasson

Serie: Duister IJsland / Ari Thór Arason deel drie

Oorspronkelijke titel: Rof

Vertaling: Willemien Werkman

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: 7 april 2021

Over de auteur:

Ragnar Jónasson is de bekroonde internationale bestsellerauteur van een tiental thrillers. Wereldwijd verkocht hij tot dusver meer dan 1 miljoen boeken in 21 talen. Zijn werk werd bekroond met onder meer de Mörda Dead Good Reader Award en ontving wereldwijd lovende kritieken. Ragnar woont met zijn gezin in Reykjavík en geeft daar les aan de rechtenfaculteit van de universiteit. Hij groeide op in Siglufjörður, waar zijn thrillers zich afspelen.

In Nederland verschenen inmiddels de boeken Sneeuwblind en Inktzwart. Poolnacht is het derde deel uit de Duister IJsland serie.

http://www.awbruna.nl

Achterflap:

In Poolnacht bevinden we ons in een geïsoleerd dorp gelegen in noordelijk IJsland, Siglufjörður. Hier wil niemand de waarheid kennen en zijn geheimen een levenswijze.

Het is 1955, twee jonge stellen verhuizen naar de onbewoonde en geïsoleerde fjord. Hun verblijf eindigt abrupt wanneer een van de vrouwen onder mysterieuze omstandigheden om het leven komt. De zaak wordt nooit opgelost. Vijftig jaar na deze gebeurtenis duikt er een oude foto op, waaruit duidelijk wordt dat de stellen wellicht helemaal niet de enige bewoners van de fjord waren.

In het boek volgen we de jonge rechercheur Ari Thór die probeert te achterhalen wat er die noodlottige avond gebeurde. De zaken nemen een sinistere wending. Een kind raakt vermist, een stalker is op de vlucht en Siglufjörður is in quarantaine. Het lijkt erop dat het verleden hen achtervolgt.

Mening:

Poolnacht is het derde deel uit de Duister IJsland serie en vanaf Sneeuwblind gaat dit van goed naar beterr, naar ik ben fan!

De kracht zit hem allereerst  in de originele en eigen stijl van schrijven. Wat een mooie en beeldende wijze van brengen en wat een bijzondere sfeer geeft dit!  Je waant je in IJsland en naast een stuk duisterheid zit er ook zeker hoop en een stuk geluk in verhaallijnen verweven, prachtcombinatie vind ik dit.

De manier van opbouwen is ook weer echt Jónasson. De lijnen van het heden en verleden worden zorgvuldig neergezet en het duurt echt wel even voordat dit elkaar weer gaat raken. Go with the flow want je wéét dat het wel op de plek gaat vallen, de vraag is alleen hoe en die blijft heerlijk lang onbeantwoord.

Het is fantastisch hoe rechercheur Ari Thór zich vastbijt in de cold case en het is fantastisch hoe hij stukje bij beetje verder komt. Wat een verhaal komt daar laag na laag naar boven zeg. Geheimen worden blootgelegd en hoe. Het houdt je continu getriggerd en juist ook deze lijn brengt die typerende sfeer met zich mee. Zijn contact met journaliste Isrún blijft eigenlijk ontzettend oppervlakkig nog, maar dat is haar rol zeker niet.  Ook Isrún weet in het heden een hoofdrol te pakken en ik vind haar alleen maar leuker en leuker worden ook.  Deze lijn is qua onderzoek weer heel anders, echt thriller en weer erg goed uitgewerkt met altijd ook weer dat verrassende element.

Geen mindere puntjes om aan te stippen? In die zin wel, het gedeelte Siglufjörður in quarantaine had voor mij echt geen meerwaarde, het gaf me als lezer geen extra beleving. Dat doen de personages an sich absoluut wel. Waar ik het verlies van een personage uit Inktzwart toch nog een beetje aan het verwerken ben, en dat extra spanning geeft want niks is zeker dan, geniet ik hoe de privéperikelen van Tómas, Isrún en uiteraard Ari zich prachtig door deze thriller heen ontwikkelen. Naast onderzoek, wraak, spanning, geheimen en de nodige beweegredenen brengt deze uitdieping naast shit ook echt een stuk feelgood. Je wil heel simpel, tenslotte toch echt gewoon ook weten of bijvoorbeeld Ari en Kristín nog nader tot elkaar weten te komen.

Daarom alleen al zou ik zeggen, doe net als ik en begin met Sneeuwblind want juist deze achtergrondverhalen zijn echt te goed om te missen. Het is niet heel snel maar dat hoeft ook niet. Het is op zeker pakkend en intrigerend. Ik verheug me nu al ontzettend op een volgend deel. De lat gaat alleen maar verder en verder omhoog en ik ga er eigenlijk al vanuit dat Ragnar Jónasson dit gewoon wéér waar gaat maken!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 3.5

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 5

Plot: 4.5

Maakt een gemiddelde van vier héle dikke sterren voor Poolnacht.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Het geschenk-Sebastian Fitzek*****

Met dank aan Overamstel Uitgevers / The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sebastian Fitzek

Uitgever: The House of Books

Oorspronkelijke titel: Das Geschenk

Vertaling: Michel Bolwerk

Genre: Thriller / NUR 332

Aantal pagina’s: 335

Verschijningsdatum: 3 maart 2021

Over de auteur:

Sebastian Fitzek (Berlijn, 1971) studeerde rechtswetenschappen en werkte als journalist en schrijver voor radiostations en tv-zenders. Van zijn psychologische thrillers zijn miljoenen exemplaren over de toonbank gegaan in niet minder dan negenentwintig talen. Het geschenk was het best verkochte boek van Duitsland in 2019.

http://www.thehouseofbooks.com

Achterflap:

Milan Berg staat bij het stoplicht wanneer er een auto naast hem stopt. Op de achterbank zit een doodsbang meisje. Wanhopig drukt ze een briefje tegen het raam. Een vraag om hulp? Milan weet het niet: hij is, net zoals zes miljoen landgenoten, analfabeet. Toch voelt hij dat het meisje in levensgevaar is. Milan begint een zoektocht die hem op een griezelig dwaalspoor zet. Aan het einde van de tocht wordt hij geconfronteerd met de wrede realiteit: soms is de waarheid te gruwelijk om mee te leven, en onwetendheid het grootste geschenk op aarde.

Mening:

Nu vind ik veel, maar niet alles van Fitzek ijzersterk, maar Fitzek Fitzekt er met Het geschenk weer op z’n Fitzeks op los hoor! Goeie genade zeg.. Het is weer zo’n intelligent, luguber, complex en steengoed verhaal waarvan je denkt: hoe is het toch mogelijk dat je het bedenkt en het zó neer weet te zetten allemaal.

Laten we beginnen bij het begin. De introductie met betrekking tot psychopathie doet je al verwachtingsvol grijnzen. Niet dat je je ook maar voor kunt stellen wat je nog allemaal te wachten staat, maar hey. Het schept wèl direct een idee.

De hoofdstukken zijn duidelijk aangeduid waar je je als lezer bevindt en vanuit wie. Nou Milan, dit begint voor jou als hoofdpersonage al behoorlijk bruut en kloten zeg! Mijn wenkbrauwen raken mijn haargrens omdat mijn ogen ze omhoog duwen van verbazing en gruwel. Wat een bizar en bizar goed begin weer zeg. Wat een leesfeest om zo opgeslokt te worden in die pure thrillerwereld waar Fitzek heer en meester is.

De basis van het verhaal zoals beschreven op de achterflap is eigenlijk nog niet eens een tipje van de sluier. Milan kan het beeld van het meisje niet loslaten en het feit dat hij nog geen letter kan lezen wordt briljant verwerkt in dit verhaal. Een verhaal met behoorlijk wat gebeurtenissen zowel in het heden als het verleden en soms denk je: ik lees maar gewoon door want het zal toch ergens wel duidelijk worden. Daar zit het her en der op de rand van te complex of te veel, maar geen zorgen. Want het gaat allemaal heus duidelijk worden. Alleen de weg naar de antwoorden gaat via een achtbaan gevuld met loopings, een vrije val of twee, en gewoon ook wel wat zijbochten gelukkig. Wie is dat meisje, waarom wordt ze vastgehouden? Wie heeft wie vermoord en waarom en wie zegt de waarheid? Waarom wordt Milan hier zo bij betrokken? En dan Milan zelf: het is onvoorstelbaar waar hij in belandt en hoe. Het is ook onvoorstelbaar wat hij allemaal ontdekt en zelfs niet in de laatste plaats als het gaat om zijn eigen verleden.  Oi oi wat goed uitgewerkt. Hoe zit dit toch allemaal en de grote vraag is of hij zal weten te ontsnappen uit dit web van moord, ontvoering, experimenten en familiair gekonkel.

Die grote vraag blijft je tot het einde toe bezig houden. Want al weet je op een gegeven moment hoe het zit, ik ken Fitzek goed genoeg om toch met dat ongeruste gevoel de laatste bladzijdes om te slaan. Gaat hij doen wat ik denk dat hij gaat doen of laat hij me mijn hoop behouden? Het antwoord is daar en ik had beide goed gerekend in dit geval! Haaaa ge-wel-dig eind. Ge-wel-dig boek.

Conclusie:

De patiënt was voor mij echt één van de beste boeken van 2020. Het geschenk is heel anders en weet het gewoon te evenaren. Ai lof Fitzek.

Vijf sterren.

Karin Meinen.

PS. Vergeet het dankwoord niet, de eerste zinnen wil je al niet missen!

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Noorderlicht-Mariska Overman****

Dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mariska Overman

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 315

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: februari 2021

Over de auteur:

Mariska Overman (1970) studeerde theologie en heeft met haar man een communicatiebureau om de dood bespreekbaar te maken. Ze schreef eerder een serie rondom ex-rechercheur Isabel Dieudonné, waarvan het tweede deel, Voltooid maar liefst vier sterren kreeg in de VN Thrillergids. In februari 2020 maakte ze zelf de zeiltocht uit dit boek.

http://www.crimecompagnie.nl

Achterflap:

Vier mensen zoeken een slachtoffer. Iemand moet dood. Dat hebben ze afgesproken.

Noor, Frode, Magnus en Katja hebben elkaar ontmoet op een online literair forum. Een van hen had een idee. Nu bevinden ze zich op een zeilschip in de ijzige winterkou van Noorwegen. Net als de andere passagiers zijn ze op zoek naar het befaamde noorderlicht. Maar ze zijn ook op zoek naar een slachtoffer: iemand moet dood. Dat is wat ze hebben afgesproken. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn.

Mening:

Noorderlicht. Wat een prachtige titel voor een geweldig boek. Is het retespannend en spateren de gruwelijkheden je tegemoet? Dat is een nee. Noorderlicht is psychologisch en onderhuids van aard dat op een hele originele wijze neergezet wordt. Beeldend, intrigerend en met tussenstukken die de pracht van de natuur weergeven, die je laten kijken naar een Noorse televisie-uitzending en die je het chatgesprek tussen de hoofdpersonen laten zien. Een verrijking naast het lopende verhaal. Vier hoofdpersonen die tot een waanzinnig en bizar plan komen; we gaan een reis maken op een zeilschip en iemand gaat die tocht niet overleven.

Dat de auteur zelf de tocht gemaakt heeft, dat kan een blinde nog zien. Met gemak zie je het zeilschip, de bemanning en de pure schoonheid van de natuur voor je. Voorin het boek is een lijst aan personages te vinden maar ik heb er geen gebruik van hoeven te maken. De voor mij juiste personen worden langzaam maar zeker verder uitgediept en ook het plan ontvouwt zich met een trage snelheid van voor tot achter het boek heen. De onderlinge kennismakingen op het schip, de wandeltochten die aan wal gemaakt worden met de daarbij horende verlangens walvissen en het noorderlicht te willen zien, het zijn onderwerpen die prachtig gebracht worden en zweven boven die onderliggende zieke ondergrond.

Die gedeeltes zijn misschien niet heel spannend maar de gedachte met betrekking tot het vreselijke plan, het houdt je dan toch getriggerd. Er wordt gekonkeld, hoe goed ken je elkaar nu eigenlijk en kun je elkaar wel op zeker vertrouwen dan? Die stukken zijn zeker wel spannend en je weet als lezer zelf ook niet meer wat je denken moet, prachtig. Het stuk verlies en rouw om een zus geeft ook een extra dimensie waar er flink op gevoel ingespeeld wordt. Het is indrukwekkend, belangrijk en waar bij de één een stuk herhaling van woorden als schuld en onschuld heel sterk zullen inwerken, haalde dat bij mij de lading er her en der af. Minder is daar voor mij meer en dat blijft een persoonlijk iets.

Het antwoord op de vraag of je als lezer verrast gaat worden? Haha hell yeah! Woww de spanningsboog wordt nog even goed aangetrokken en voor je ook maar plot twist kan denken slaat de volgende je om de oren! Hoei hier hou ik zo van, en als je denkt dat je alles dan gehad hebt komt me daar toch een eind! Zó niet verwacht, zó niet aan zien komen. Fenomenaal.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Plot: 4.5

Vier dikke stralende sterren voor Noorderlicht.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Geiger-Gustaf Skördeman****1/2

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Gustaf Skördeman

Uitgever: Cargo

Serie: Sara Nowak deel één.

Oorspronkelijke titel: Geiger

Vertaling: Lammie Post-Oostenbrink

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 428

Verschijningsdatum: 25 februari 2021

Over de auteur:

Gustaf Skördeman werd in 1965 in Zweden geboren en is scenarist, filmregisseur en producent. Geiger is zijn debuut en het begin van een serie thrillers met Sara Nowak in de hoofdrol.

http://www.uitgeverijcargo.nl

Achterflap:

Een codewoord

Een geheim uit het verleden

Een verwoestend resultaat

Bijna dertig jaar na het einde van de Koude Oorlog wordt in Zweden een oude man door zijn vrouw doodgeschoten. Het is het begin van een ijzingwekkend complot waarbij de veiligheid van Europa op het spel staat.

Als een oude vrouw net afscheid heeft genomen van haar kleinkinderen die even op bezoek waren, gaat de telefoon. Ze haast zich op te nemen. Uit de hoorn klinkt één woord: Geiger. Al tientallen jaren wacht ze op dit bericht, maar toch komt het onverwacht. Ze weet wat ze moet doen. De oude vrouw pakt een pistool, schroeft er een geluiddemper op en loopt naar haar man toe, die nietsvermoedend in zijn stoel zit. Ze zet de loop tegen zijn achterhoofd, haalt de trekker over, en verlaat haastig het huis.

De schokkende moord in Bromma valt buiten het werkgebied van politieagente Sara Nowak, maar haar collega’s weten dat ze het slachtoffer kent, en tegen de wil van haar leidinggevenden sluit ze zich aan bij het onderzoeksteam. De vragen stapelen zich op en het is duidelijk dat de antwoorden in het verleden liggen – een verleden waarin ooit een verwoestend plan is gesmeed dat nu tot een uitbarsting komt.

Mening:

Een debuut uit Zweden. Een cover die je aandacht vangt en niet loslaat.  Plus daar een achterflap op waarvan je denkt: Allemachtig wat is dit en wat gaat hier allemaal gebeuren dan?

Dat is Geiger en wat een origineel, slim, machtig verhaal is dit.

Ongelooflijk wat zit er veel in dit boek, een veel waar ik U tegen zeg. Waar moet je dan aan denken? Nou bijvoorbeeld een stuk historie, Koude Oorlog, spionage, misbruik, onderzoek, (mondiale) bedreiging. En in deze stukken vond ik het soms best even taai zo her en der maar het werd nergens ook maar één moment saai. Heb ik gelijk de meest kritische noot van mijn kant wel gehad want het is fantastisch, intrigerend, groots en spannend wat hier allemaal gebeurt. Wie is Geiger, waarom gebeurt dit allemaal, welke dreiging brengt dit met zich mee en wie zijn daar al allemaal op gruwelijke wijze slachtoffer van geworden? Wie gaat er nog slachtoffer worden? Wie zijn betrokken en waarom dan?

Er is een nieuwe geweldenaar nu in boekenland, die zich vastbijt in onder andere de moord op Stellan, en dat is fokking Sara Nowak. Ik hou van stoere moraalridders die wel eens goed de bocht uit vliegen en een heel lekker stukje vechttechniek machtig zijn. Als Sara losgaat dan is het genieten en grinniken geblazen! Sara heeft een gezin en haar privé speelt op de zijlijn een eigen rol en je sluit haar af en toe ergerend gewoon gelijk in je hart. Ze is slim, ze is vasthoudend. Ze is sterk, eigenzinnig, slaat soms door en is dan ook wel weer voor rede vatbaar. Als je mazzel hebt. Sara heeft een deel van haar kinderjaren doorgebracht  in het gezin van de vermoorde ‘Ome Stellan’ en het is verbluffend, verrassend, afschuwelijk wat dit allemaal boven water brengt. Het is het bekende ‘het is niet wat het lijkt’ en het is tevens confronterend in wie ze was en waar het haar tot nu bracht. Prachtig staaltje in de categorie uitgediept en uitgewerkt. Op politiek gebied, op persoonlijk gebied: het groeit allemaal richting één geheel waarbij je op de weg richting al die antwoorden door middel van onvoorziene plot twists al slingerend richting eindbestemming stuurt.

Skördeman heeft met dit als debuut mijn respect al verdiend. Wat schrijven en uitwerken, wat neerzetten, en dat met onderwerpen die niet eens direct mijn voorkeur genieten. Hij is af en toe best heel beschrijvend en van de details, maar ik vond dit in dit boek erg passend en mooi. De afronding gebeurt dan ook nog eens met een flikflak voorzien met die afsprong ter waarde van een tien. Ik ben zooooo blij dat dit een serie is want hoewel dit verhaal klaar is, ik verheug me nu al op een volgend deel met Sara Nowak whoooooo.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4

Psychologie: 4.5

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4.5

Maakt een stralende 9/10 oftewel vier en halve sterren voor Geiger.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Jac: Toevluchtsoord- Jérôme Loubry

Auteur: Jérôme Loubry

Uitgever: Boekerij

Oorspronkelijke titel: Les Refuges

Vertaling: Saskia Taggenbrock

Genre: Thriller / NUR 330

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Jérôme Loubry debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan, waaronder de prestigieuze Prix Cognac, en verschijnt zijn werk in acht landen. Toevluchtsoord geldt als zijn internationale doorbraak. Ook de tv-rechten zijn inmiddels verkocht.

Bron: www.boekerij.nl

Achterflap:

De jonge journaliste Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil Sandrine graag de plaats bezoeken waar zij vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Net als haar oma zijn zij in 1946 op het eiland komen wonen en nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, en de bewoners zijn na al die jaren nog altijd doodsbang. Iets weerhoudt hen ervan het eiland te verlaten. Alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zij slachtoffer is van deze dreiging. En dat die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar oma.

Een paar dagen later krijgt inspecteur Damien Bouchard te horen dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, zwaar getraumatiseerd en onder het bloed. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Meningen:

Karin:

Een beetje overdonderend is het wel. Het is januari en dan denk ik dat ik het boek van 2021 al gelezen heb. Nondeju, wat een rodelbaan zonder eigen rem of vangnet is dit!

Per direct is daar een wolk van een schrijfstijl want Loubry betovert je met mooi gevormde zinnen die met gemak weglezen en beelden vormen. Loubry begint prachtig maar toch ook ergens best vaag en neemt hier in mijn ogen een flink risico. Ik ben iemand, eenmaal begonnen lees ik een boek uit. Toch denk ik na een kleine 100 bladzijden: mysterie en kwaliteit is uiteraard tof maar het mag van mij wel wat concreter en ergens ook gaan knallen. Ben je iemand die een boek zoveel bladzijdes een kans geeft en ervaar je het begin ook zo? Dringend advies: doorlezen! Want allemachtig dat concrete en knallende komt op een wijze die je nooit maar dan ook nooit bevroed zou hebben. Het lontje is op, BOEM. Daar is deel twee en hoe!

Wat een opbouw. Wat een wendingen. En wat een emoties weet dit verhaal bij je los te maken. Sandrine, och mijn God wat komt daar wat los en hoe is het mogelijk dat je in zoveel gruwel zoveel diepgang middels meerdere lagen weet te brengen. Lagen die gepeld worden tot je als lezer bij de pit van de waarheid komt. Deze weg naar de waarheid loopt langs afschuw, medeleven, verbazing. Het overkomt me maar zelden, maar via Damien, stiekem mijn held,  komt er een scène voorbij die kaarsrecht door de ziel gaat en waar ik alleen maar wil huilen.

Toevluchtsoord oftewel Schuilplaats. Wat een titel, wat een verhaal en wat-een-einde. Daar zit je dan met je gelezen boek, waar het in elkaar vallen van de puzzelstukken tot aan de laatste letters geldt. Fenomenaal. Loubry, je bent een geweldenaar.

Conclusie:

Ondanks een risicovolle start, op alle fronten vijf hele dikke stralende sterren.

Karin Meinen.

Jac:

Over Toevluchtsoord:

François Villemin is lector op de universiteit van Tours en begint in september van het jaar 2019 aan een tweede sessie die hij ‘Toevluchtsoord Sandrine’ heeft genoemd. Na 300 bladzijden stopt hij zijn betoog met de opmerking dat het verhaal waar gebeurd is en komt met een opmerking over het laatste toevluchtsoord voor een van de hoofdrolspelers uit het drama dat zesendertig jaar heeft plaats gevonden. De persoon in kwestie gaat elke dag naar de kiosk op de place Carrée, in Saint- Amand-Montrond. En praat daar tegen de doden op de begraafplaats onder hem. François verhaalt van Valérie die in 1949 in de nasleep van de verschrikkelijke WO II haar hond uitlaat op het strand van een Frans kustplaatsje en vijf, zes en meer bundels met stoffelijke overschotten in de branding ontdekt. Het is 1986 en Sandrine Vaudrier walgt van de gekantelde swastika’s die op de flanken van de koeien van boer Frank Wernst gespoten zijn. Een mooi artikel voor de journaliste. Maar Mr Jean-Christophe Béguenau, de notaris bericht haar echter dat Suzanne Vaudrier is overleden op 27 oktober 1986. Zij heeft een testament, eigenhandig geschreven op 25 oktober, bij deze notaris aangereikt. Zij wordt uitgenodigd om de wens van haar grootmoeder in te willigen. En dat doet ze. Ze dient een aantal zaken af te werken op het eiland waar haar oma gewoond en gewerkt heeft. Maar zo simpel is dat niet. De tweede hoofdrolspeler is Damien Bouchard, een politie-inspecteur die, verhuisd is, alleen, na de spoorloze verdwijning van Mélanie, het dochtertje van Damien en Linda. Hij wordt belast met het onderzoek naar de herkomst van een jonge vrouw, die door een wandelaar op het strand is aangetroffen. De inspecteur krijgt daarbij hulp van de Véronique Burel, de jonge psychologe.

Conclusie

Na honderd bladzijden had ik het gevoel dat ik boek wel gelezen had, een dromerig. fatalistisch verhaal, niet echt mijn insteek. Een bladzijde later is dat gevoel verdwenen. De omslag is helder; er ontstaat een broeierige, mysterieuze thriller die de lezer moeiteloos weet te boeien. Jérôme Loubry laat telkenmale minieme deeltjes los van een geheel dat de lezer nog niet kan plaatsen maar waarvan je weet dat die een rol spelen. Dat is vooral te danken aan de fijne schrijfstijl van Loubry, die fijntjes en losjes de argeloze lezer meevoert in een mooi, psychologisch onderbouwde thriller met prima wendingen. De rol van het gedicht van Goethe, Elfenkoning genaamd, wordt er door Loubry op diverse momenten en bij diverse gelegenheden bij de haren bij gesleept als symbool voor bepaalde zaken m.n. voor de dood.

Bepaalde zaken kunnen moeilijk geduid of verklaard worden. Dit past wonderwel in de magische sfeer die over het boek hangt. Het boek wordt grotendeels en afwisselend verteld vanuit de standpunt van de twee hoofdpersonen Sandrine en Damien. Die afwisselende cameravoering, niet ongebruikelijk in thrillers, pakt goed uit. Het slot is sterk en verrassend. En onbevredigend omdat enkele vragen en met name een heel belangrijke, niet beantwoord worden. De vertaling van Saskia Taggenbrock is opmerkelijk goed, voor zover dat beoordeeld kan worden. De Franse titel is ‘Les refuges’, Toevluchtsoorden derhalve. En dat klopt helemaal. Toevluchtsoord is in dit verband een misser.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂