Corina las: Verdoemd-Mariska Overman****1/2

verdoemd aalsmeer

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mariska Overman

Serie: Isabel Dieudonné deel drie

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 350

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 10 januari 2019

Over de auteur:

Mariska Overman is eigenaar van een bureau dat de dood bespreekbaar maakt. Ze schrijft als columnist voor verschillende websites over rouw en dood.
In Mariska heeft altijd de wens gezeten ooit een eigen boek te schrijven. Dat werd Hoofdzaak, een thriller die in 2017 is verschenen. Ze schreef het in drie maanden tijd. Nadat ze op een vrijdag het manuscript naar de Crime Compagnie had verstuurd, volgde op maandag een uiterst positieve reactie van de uitgever. Na vijf maanden lag het boek in de winkel.

( Bron: http://www.crimecompagnie.nl )

De achterflap:

Drie jonge mensen.

Drie zelfdodingen.

Maar is het wel zelfmoord of is er meer aan de hand?

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur, ontrafelt beetje bij beetje een duistere waarheid. Ze bijt zich vast in de zaak, maar verliest daarbij zichzelf uit het oog.

Mening:

In het voorwoord krijg je een snelle terugblik op de eerdere boeken, wat maakt dat je eventueel dit boek heel goed los kan lezen, maar als serie liefhebber en fan van Isabel raad ik aan eerst Hoofdzaak en Voltooid te lezen. But that’s me…

Het verhaal begint ergens in het jaar 2015 en het einde van het eerste hoofdstuk lijkt veelzeggend over hoe dit boek gaat lopen. Zeker gezien de achterflap, maar net als in het echte leven weet je nooit wat het brengen zal, dus doorlezen is de enige optie. Mariska heeft ook in dit derde deel weer dezelfde vlotte en duidelijke schrijfstijl als in de vorige delen.

Isabel is gewoon echt een tof personage, die je weer beter leert kennen en ik kan me zo in haar inleven. Haar struggles op privé gebied en haar focus op haar werk. De side-kicks Harry, Damon, Peter en David zijn er ook weer bij en ook hun komen wat meer bij je binnen. Vooral Damon begin ik steeds leuker te vinden. En ondanks alles wordt het plekje in mijn hart ook voor David weer iets groter, maar ja ik val wel voor bad guys.

Bijna het hele verhaal door denk je: Isabel wat ben je toch aan het doen? Privé, maar toch vooral in onderzoek denk je lang dat ze compleet van het padje af is, en al doen Peter en Damon nog zo hun best, ze is weer eens haar heerlijke eigenwijze zelf en ik breek er bijna mijn klomp van, want wat een vertrouwen. En bij Isabel wat een doorzettingsvermogen. Als dat maar goed komt?

De zaak lijkt simpel, en bij elk stukje extra informatie dat Isabel vindt wordt het raadsel groter en kan je niet bedenken hoe dat bij elkaar moet passen. Want hoezo zou dat met elkaar te maken moeten hebben?

De terugblikken naar toen waar Daan, Jelte en Sara elkaar leren kennen en de aanloop naar het nu is goed te volgen en je voelt mee met die soort van verloren zielen die alleen elkaar hebben. Hoe ze tot bepaalde besluiten komen en wat dat voor gevolgen heeft wordt langzaam steeds duidelijker, al blijft het definitieve antwoord tot bijna het allerlaatst onbekend. Mariska beschrijft het allemaal met de juiste dosis emotie. En ik zit af en toe vloekend op de bank om die drie jonge mensen.

Als het toen en nu samenkomen en het plot daar is vloek ik nog wat harder. Echt domme zeg! Dat einde doet gewoon echt een beetje pijn. Wat mooi en tragisch tegelijk. En dan komt er op het allerlaatst ook nog weer even dat geniepige tikje waardoor je denkt “Ja joh Mariska? Hoezo is deel vier nog niet af dan?”

Conclusie:

Voor mij het beste deel tot nu toe in deze serie. Alleen dat einde…. mijn hart huilende.

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 5

Leesplezier: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4.5

Psychologie: 4.5

Een hele dikke vier en halve sterren voor Verdoemd.

Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Corina las: DNA-Yrsa Sigurdardóttir****1/2

img_6323

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yrsa Sigurdardóttir

Serie: Huldar serie deel één

Originele titel: DNA

Vertaler: Kim Liebrand

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Yrsa Sigurdardóttir (1963) is een veelvoudig bekroonde IJslandse bestsellerauteur. Sinds haar debuut in 2005 schreef ze meer dan tien thrillers, die in ruim dertig landen in vertaling zijn verschenen. Yrsa woont met haar man en twee kinderen in Reykjavik.

In mei verschijnt Vortex, het tweede deel van deze thrillerreeks van Yrsa Sigurdardóttir.

( Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

In Reykjavik wordt een jonge vrouw op gruwelijke wijze vermoord. Haar zevenjarige dochter verstopt zich onder haar bed en is de enige getuige. Wanneer niet veel later een tweede vrouw op eenzelfde manier ter dood wordt gebracht, staat de politie voor een raadsel: wat is het verband tussen de twee vrouwen?

Voor commissaris Huldar is het de eerste zaak in zijn nieuwe functie. Hij moet daarbij samenwerken met psychologe Freyja, die het getraumatiseerde meisje onder haar hoede heeft. De samenwerking wordt extra gecompliceerd door hun onenightstand, waarbij Huldar Freyja voorloog over zijn leven. Ondertussen ontvangt een radioamateur gecodeerde berichten die de slachtoffers met elkaar in verband brengen, maar niemand gelooft hem en hij besluit zelf op onderzoek uit te gaan.

Mening:

Zo, wat een hartverscheurend begin! We zijn in 1987 en wat een verdriet zo in het voorwoord. En wat een mooie beeldende en pakkende schrijfstijl gelijk al. Yrsa neemt je daarna mee naar 2015, en natuurlijk is daar gelijk de grote vraag, hoe gaat zich dit met elkaar verweven? Maar eerst is daar hoofdstuk één, en BAM dat is gelijk goed gruwelijk! Een originelere moord heb ik nog niet eerder zo gelezen. Echt een wtf momentje! Yrsa neemt je vanuit daar in eerste instantie mee in een sneltreinvaart, maar als we bij de verhandeling van de radio-codes komen lijkt het een tijdje op een geparkeerde trein die niet meer starten wil. Het is lang en vol overdadige details, die het verhaal tot stilstand brengen en even heb ik moeite om door te lezen. Gelukkig wordt de trein rap gerepareerd en zitten we weer pats boem helemaal in het verhaal. En de vragen blijven zich opstapelen. Wat heeft met wat te maken? Hoe krijgen we de puzzelstukjes bij elkaar?

Huldar is een ietwat onzekere rechercheur die voor het eerst de leiding heeft over een onderzoek. Je voelt de druk op zijn schouders, en voor een eerste deel in een serie leer je hem net genoeg kennen en ja ik vind hem leuk! Zijn ongemakkelijke handelen in de buurt van Freyja door hun one night stand is tof gedaan en voor een enkeling misschien wel herkenbaar :-p

Freyja is zelf niet zo uitgebreid uitgewerkt als Huldar, maar goed genoeg voor het verhaal. Haar manier van omgaan met de situatie en met het dochtertje van het slachtoffer zijn mooi en gevoelig gebracht, en laten je meeleven met het zevenjarige meisje. En dan is daar Karl nog, wat een personage. Een wereldvreemde einzelgänger die codes ontvangt, maar lang niet weet wat hij er mee aan moet. Je wilt hem enerzijds een schop onder de kont geven en aan de andere kant snap je zo waarom hij geen actie onderneemt. Als hij dat uiteindelijk wel doet, gaat er van alles mis en belandt het verhaal weer in een stroomversnelling.

Yrsa weet je meerdere malen op het verkeerde been te zetten, mede door het gebruik van het zevenjarige meisje en de manier waarop kinderen denken, maar ook door de manier van handelen van Karl, Huldar en zijn team. De ontknoping is echt geweldig gedaan en ontlokt mij een grote WTF. Want vooral de reden van deze moorden en de originaliteit hiervan (en de gruwelijkheid) had ik niet kunnen bedenken. KEIGAAF.

Conclusie:

Leesplezier: 4.5

Spanning: 4.5

Originaliteit: 5

Plot: 4

Psychologie: 4

Schrijfstijl: 3.5

Een totaal score van vier en halve sterren voor DNA.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Leugens-T.M. Logan***1/2

leugenst.m.logan

Met dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: T.M. Logan

Uitgever: Ambo|Anthos

Originele titel: Lies

Vertaling: Ambo|Anthos, Bert Meelker

Aantal pagina’s: 470

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 10 januari 2019

Over de auteur:

T.M. Logan werkte als journalist voor een landelijk dagblad voordat hij in de communicatiesector terechtkwam. Hij woont in Nottinghamshire met zijn echtgenote en twee kinderen. Leugens is een Britse bestseller en zal wereldwijd verschijnen.

Achterflap:

Wat als na een verschrikkelijke gebeurtenis je perfecte leven, je perfecte vrouw en je perfecte zoon gebaseerd blijken te zijn op leugens?

Joe Lynch is gelukkig getrouwd met Mel en ze hebben een zoon van vier, William. Op een middag zitten Joe en William samen in de auto als ze Mel zien rijden. In een opwelling besluit Joe haar te volgen om haar te verrassen. Even later ziet hij dat Mel een enorme ruzie heeft met een vriend van hen, en dat is de eerste aanwijzing dat Mel een geheim heeft. Joe kan alleen nog niet bevatten hoe groot dat geheim is….

Kunnen we onze partner werkelijk vertrouwen?

Mening:

Leugens begint met een fikse trigger en je wordt vervolgens in de ik-vorm meegenomen in het leven van Joe. Hoe een dikke week op een mensenleven alles kan veranderen en hoe!

Het begint allemaal eenvoudig en het leest dan ook bijzonder vlot weg. Joe is erg lief ook en stukje bij beetje, dingetje voor dingetje, wordt het allemaal steeds beroerder voor Joe. Het lijkt allemaal verklaarbaar, althans, hij wil het allemaal kunnen verklaren en als lezer ga je daar natuurlijk net wel of niet in mee. Twijfel is gezaaid maar als lezer twijfel je niet aan het gegeven dat dit geen goede kant op gaat. Vooral het stukje internet terreur wordt briljant verwerkt in dit alles, het is actueel en heel aannemelijk.

De stijgende lijn met betrekking tot spanning is een leesfeest, al is dit voor Joe vooral een dalende lijn. Wat een draaikolk van leugens en bedrog. Joe verandert dan ook zienderogen, gaat steeds een stukje anders reageren ook en dat is leuk en pakkend.

Je vraagt je af hoe dit zal eindigen en dan komt Logan met een einde waar ik zelf aan dacht en zo niet op gehoopt had. Daar gaat het van aannemelijk naar het is te vergezocht. De spanning en vaart blijven aanwezig en alle draadjes worden verder netjes aan elkaar geknoopt. Al met al gaf dit boek een heerlijk aantal uren leesplezier, geen hoogvlieger voor mij, maar een prima boek.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Spanning: 4

Leesplezier: 3.5

Plot: 3

Psychologie: 3.5

Originaliteit: 4

7/10 oftewel drie en halve sterren voor Leugens.

Karin Meinen.

Karin las: Gwendys Knoppenkist-Stephen King & Richard Chizmar****

gwendysknoppenkist

Met dank aan Overamstel uitgevers / The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Stephen King & Richard Chizmar

Uitgever: The House of Books

Originele titel: Gwendy’s Button Box

Vertaler: Nathaly Schrijnder

Aantal pagina’s: 168

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum:  november 2018

Over de auteurs:

Stephen King heeft meer dan vijftig romans op zijn naam staan en tientallen korte verhalen. Hij schreef spanning, horror, fantasy, bovennatuurlijk, en in welk genre hij zich ook waagt, steeds weet hij wereldwijd miljoenen lezers aan zijn boeken gekluisterd te houden.

Richard Chizmar’s werk heeft in tientallen publicaties gestaan en hij heeft er meerdere prijzen mee gewonnen, waaronder twee World Fantasy Awards en vier International Horror Guild Awards. Hij heeft meerdere verhalenbundels gepubliceerd.

Achterflap:

Een duister verhaal uit het hart van Stephen Kings wereld, Castle Rock.

Er zijn drie manieren om bij het uitzichtpunt in het plaatsje Castle Rock te komen: Route 117, Pleasant Road en de zogenaamde Suicide Stairs.

In de zomer van 1974 neemt de 12-jarige Gwendy Peterson elke dag de trap, die stevig verankerd zit met bouten in de bergwand. Als Gwendy op een dag boven aan de trap op adem staat te komen, wordt ze aangesproken door een vreemdeling. Op een bankje in de schaduw zit een man met een zwarte broek aan, een zwarte overjas en een wit overhemd. Op zijn hoofd heeft hij een zwart hoedje. Er zullen dagen komen dat Gwendy nachtmerries heeft over dat hoedje.

Mening:

Gwendys Knoppenkist telt 168 bladzijden en het had niet korter of langer moeten zijn. Wat een pracht van een verhaal, compleet, voorzien van mooie illustraties en wat is dit boek(je) ontzettend mooi uitgevoerd. Dit wil je in je kast!

Je waant je vanaf de eerste zinnen in een modern sprookje. De stijl is eenvoudig, maar mooi eenvoudig en het maakt indruk. Het begin in ’74, hoe Gwendy Farris ontmoet, en wat dit allemaal teweeg gaat brengen is een lust om in te verdwijnen. De rode draad is natuurlijk de Knoppenkist. Oeh, dat lijkt een geweldig kistje om te hebben maar je voelt  op je klompen wel aan hoeveel poep zoiets ook kan geven. King & Chizmar weven met dit gegeven zoveel fantastische draadjes en zijlijnen. Wat gaat Gwendy doen, beleven en beslissen gedurende de jaren? Het is gewoon niet in te schatten en het aangename is dan ook dat het een heel ander verloop heeft dan je zou denken.

Macht, verleiding. Liefde en verlies. Moord, klootzakken en helden. Dit alles gebracht in een prachtige setting, fantasy gecombineerd met realiteit, en het houdt je aan de bladzijden gekluisterd. Dit juweeltje wordt vervolgens met een meer dan mooi einde afgerond. Vind ik dan hè. Ik was al een groot King fan maar dat ik nu ook boeken van Chizmar op ga snorren is een feit!

Conclusie:

Op alle fronten vier stralende sterren voor Gwendys Knoppenkist.

Karin Meinen.

Corina las: Geloof mij-J.P. Delaney***1/2

img_6249-1

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: J.P. Delaney

Uitgever: Cargo

Originele titel: Believe me

Vertaler: Caecile de Hoog

Aantal pagina’s: 374

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 1 november 2018

Over de auteur:

J.P. Delaney is een pseudoniem voor een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje was zijn eerste thriller en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard (regisseur van de Dan Brown films).

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

Claire Wright is een werkloze actrice in New York. Haar enige klus is de rol van lokaas spelen voor een advocatenkantoor gespecialiseerd in scheidingen. Claire moet getrouwde mannen verleiden, haar avances neemt ze op om later tegen hen te gebruiken. Er is maar één regel: zij mag verleiden, de mannen moeten de eerste stap zetten. De advocaten willen bewijs hebben voor overspelig gedrag, onschuldige mannen hebben niks te vrezen. Dan verandert het spel. Een van de mannen wordt door de politie verdacht van de moord op zijn vrouw. Ze vragen Claire om de man een bekentenis te ontlokken. Ze denkt dat ze het kan, al zal het de rol van haar leven worden. Maar al snel gaat Claire twijfelen. Want wie bespeelt wie?

Mening:

De achterflap en de proloog beloven heel wat, en ik sla dan ook met veel nieuwsgierigheid de bladzijde om naar het eerste hoofdstuk. Maar daar gaat het eigenlijk al gelijk een beetje mis. Delaney schrijft korte stukjes verhaal en dan een soort van verder in dialoog. Alsof ik Whatsapp berichtjes aan het lezen ben. Ik hoop nog dat het niet het hele boek zo door gaat, maar helaas. Dit neemt een groot deel van mijn leesplezier weg, en dat terwijl het een, in mijn ogen, origineel verhaal is.

De gewoon geschreven stukken lezen soepel en laten zien dat Delaney echt wel schrijven kan, want er zitten een paar heule toffe twists in, waarbij ik denk: hoe dan? Het zat toch zo en zo? Wtf Delaney.

De vraag naar wie er nou de waarheid spreekt, het psychologische spel wat Delaney met jou en met Claire speelt is meer dan briljant gedaan. Maar door de Whatsapp-achtige stukken kan ik gewoon niet volop genieten van het verhaal. Claire is wel een zeer tof personage waar je een soort van gaat houden. Het lijkt in eerste instantie een beetje een tutje dat denkt dat ze iets kan, maar niets echt klaarmaakt. Totdat…. superfijn om zo met haar mee te “groeien” door het boek heen.

En dat einde? Whooop, die hersens kraken nog wel even!!

Conclusie:

Een tof, verrassend, spannend verhaal, maar helaas voor mij met een supervervelende schrijfstijl.

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 2

Originaliteit: 4

Plot: 4,5

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Een totaal van drie en halve sterren voor Geloof mij.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Het geschenk-Marijke Verhoeven***1/2

Het geschenk

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marijke Verhoeven

Serie: Kenning serie deel drie

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 22 november 2018

Over de auteur:

Marijke Verhoeven (Groningen 1967), volgde een opleiding aan de hotelschool en werkte in de evenementenorganisatie, voordat zij in 2011 besloot fulltime te gaan schrijven. In 2012 debuteerde zij met de thriller Onder invloed. Haar schrijven kenmerkt zich door een vernieuwende combinatie van spanning, sensuele romantiek en een vleugje humor. De erotische thriller Zomerhitte was haar vierde boek en de eerste titel van Marijke die verscheen via De Crime Compagnie.

( Bron: www.crimecompagnie.nl )

Achterflap:

Nina doet een verrassende ontdekking die haar leven en dat van haar geliefde Torben op zijn kop zet. Dan verschijnt er een onheilspellende en duistere persoon op het eiland, die een ongezonde belangstelling voor Nina aan de dag legt. Heeft hij iets te maken met een aangrijpende gebeurtenis uit de donkere geschiedenis van het eiland Kenning?

Mening:

Whoop, wat een proloog. Dat zet te denken. Wat is daar gebeurd?

Marijke heeft weer dezelfde vlotte beeldende schrijfstijl en pakt in het begin even terug naar de voorgaande verhalen, waardoor ook dit boek goed los te lezen zou zijn. Maar als je wel de voorgaande delen hebt gelezen is het niet storend omdat het vaak toch al even geleden is dat je die las. Je waant je weer op Kenning (ondanks dat het een fictief eiland is) en je leeft mee met de angsten en onzekerheden van Nina en Torben.

Het verhaal speelt zowel in het heden als in het verleden, en het onderscheid in de beide tijden is duidelijk genoeg, en de puzzel over hoe dit samen gaat hangen en wie achter wat zit is tof gedaan. Minpuntje voor mij is dat het bovennatuurlijke in dit verhaal meer aan bod komt dan in het vorige deel, en al weet ik dat het bij Nina hoort is het mij af en toe too much. Vooral bij één mannelijk personage. Toch bederft het niet per se het leesplezier.

Het plot en het einde zijn tof gedaan, maar is af en toe op het randje van geloofwaardigheid. Daarentegen zijn alle belangrijke personages in de juiste proporties uitgewerkt en groeit je gevoel voor Nina weer een stukje meer.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3,5

Leesplezier: 4

Plot: 3,5

Psychologie: 4

Originaliteit: 3

Drie en halve sterren voor Het geschenk.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: De lange weg naar genade-David Baldacci***1/2

Baldacci

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: David Baldacci

Serie: Atlee Pine deel 1

Uitgever: A.W. Bruna

Originele titel: Long Road to Mercy

Vertaler: Jolanda te Lindert

Aantal pagina’s: 416

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum:  november 2018

 Over de auteur:

David Baldacci werd geboren in Virginia in de Verenigde Staten. Hij studeerde politieke wetenschappen en rechten, en was negen jaar werkzaam als bedrijfsjurist en advocaat in Washington D.C.In 1996 debuteerde hij met Het recht van de macht. Baldacci’s werk is in 45 talen vertaald en wereldwijd zijn er meer dan 100 miljoen exemplaren van zijn boeken verkocht.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Dertig jaar geleden werd de tweelingzus van special agent Atlee Pine ontvoerd uit de slaapkamer die ze als kinderen deelden. Mercy werd meegenomen, Atlee werd gespaard. Het was de laatste keer dat ze elkaar zouden zien. Enkele jaren later werd seriemoordenaar Daniel James Tor opgepakt en tot levenslang veroordeeld. Hoewel Mercy’s lichaam is teruggevonden, is Atlee ervan overtuigd dat Tor meer weet over wat er met haar is gebeurd.

Als FBI-agent is Atlee gestationeerd in het zuidwestelijke deel van de Verenigde Staten, waar de bevolking op zichzelf is, de overheid wordt gewantrouwd en de natuur geen genade kent. Wanneer in de Grand Canyon het karkas van een muilezel wordt gevonden dat vreemde snijwonden vertoont, wordt haar hulp ingeroepen. De berijder wordt vermist en hij blijkt niet de enige persoon te zijn die recentelijk is verdwenen. Atlee weet misschien wel meer over moordenaars en andere misdadigers dan welke profiler ook, maar om deze test te doorstaan zal ze al haar kennis, moed en ervaring moeten aanspreken. Want niet alleen moet ze de confrontatie aangaan met een nieuw monster, ze zal ook het monster uit haar nachtmerries onder ogen moeten zien.

Mening:

Wat is Atlee Pine een gaaf ‘wijf’ zeg! Stoer, aantrekkelijk, eigengereid, en niet alleen een kei in haar werk maar ook in vechtsport. Ik hou nu al van haar en wat begint dit verhaal ook spannend met haar bezoekje aan Tor; een zwaar gestoorde, briljante en beer van een seriemoordenaar. Wat dat betreft had dit lijntje van mij zoveel meer terug mogen komen al, maar hey, geduld is een schone zaak we hebben het hier over deel 1 van de serie.

Baldacci vertelt dit verhaal op zeer beschrijvende wijze en dat is genieten. Wat een fijne en beeldende schrijfstijl is dit. Zowel personages als omgeving worden prachtig weergegeven en af en toe is het zo her en der doorspekt met techniek en/of feitelijkheden. Dat had bij bepaalde zaken minder gekund. Wanneer ik een complete restauratie of een workout tot in de details aan het lezen ben denk ik: en doorrr. En doorrrr gaat het! Naast actie, en ow wat worden bepaalde gevechten ge-wel-dig neergezet, geven personages als Sam en uiteraard Carol een fantastische schwung. Ontvoering, spanning, moord, onderzoek, het is allemaal aanwezig en een feestje voor een thrillerfan.

David Baldacci tilt het verhaal van een verminkte muilezel naar bijzonder hoge pieken en dan krab ik me toch af en toe even goed achter de oren. Wat een eigenlijk gewoon jammerlijke ontwikkeling. Het is vergezocht en ondanks het leesplezier vond ik dit als plot toch wel teleurstellend. Desalnietteplus, ik kijk reikhalzend uit naar deel 2 want oeh wat wil ik graag weten hoe het verder gaat met Pine en consorten!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 2.5

Leesplezier: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor De lange weg naar genade.

Karin Meinen.