*Blogtour* Corina las: Winteruren – Filip Bastien ****

Met dank aan Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Filip Bastien

Uitgever: Hamley Books

Aantal bladzijdes: 200

Genre: Spannende roman

Verschijningsdatum: Februari 2020

Over de auteur:

Filip Bastien (Eeklo, 1962) woont met zijn vrouw Annie in Werchter. In het dagelijks leven is hij systeembeheerder, daarnaast schrijft hij ook boeken.

(Bron: http://www.hamleybooks.be )

De achterflap:

Een ontroerende roman met een vleugje humor over ontluikende liefde, onderdrukte verlangens en het verglijden van de jaren.

Richard, een man die zijn vader in de Eerste Wereldoorlog verloor, ontvangt een postkaart van zijn jeugdliefde Josephine. Ze wil hem nog een laatste keer ontmoeten. Net op dat moment ligt zijn vrouw Anna-Maria op sterven.

Door de ogen van Richard maakt de lezer de grote gebeurtenissen van de twintigste eeuw mee: beide wereldoorlogen, de Koude Oorlog, de wereldexpositie in Brussel en de val van de Berlijnse Muur.

 Een aangrijpend verhaal waarin de geschiedenis tot leven komt.

Winnaar van de Indie Award 2018: “Meest memorabele personage”

Mening:

In korte vlotte hoofdstukken wordt je mee genomen door het leven van Richard, van het begin 19de eeuw tot bijna het einde van die zelfde eeuw. Alle belangrijke en heftige dingen die in die eeuw gebeuren maakt hij mee en door de prettige schrijfstijl van Filip heb je het idee dat je naast Richard loopt door de jaren heen.

Richard heeft twee grote liefdes en aan het einde van het leven van zijn tweede liefde is daar opeens de brief van Josephine. Een duivels dilemma wat de start maakt van dit boeiende meeslepende verhaal. Richard is een sterk uitgewerkt persoon, wat ook niet anders kan als je de achterrond van het verhaal kent. Filip is kundig in het verwoorden van de gevoelens en gebeurtenissen en de verspringingen in de tijd worden duidelijk en logisch weer gegeven.

Vooral het gedeelte uit de tweede wereld oorlog raakt mij diep, maar dat komt vooral uit mijn eigen gevoel en niet doordat de andere gebeurtenissen niet goed beschreven zijn. Al met al een mooi stukje historie met op de juiste momenten een beetje humor. Maar vooral liefde.

Bijkomend pluspunt is de meer dan mooie toevoegingen van oude foto’s. Prachtig gedaan.

Vier stralende sterren op alle fronten.

Corina Nieuwenhuis

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Riejanne & Corina: De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde – Jeremy Dronfield ****1/2

de jongen die zijn vader

Auteur: Jeremy Dronfield

Uitgever: Boekerij

Originele titel: The Boy Who Followed his Father into Auschwitz

Vertaling: Gerard Suurmeijer

Aantal pagina’s: 432

Genre: Roman

Verschijningsdatum: April 2019

De achterflap: 

In 1939 werden Gustav Kleinmann, een Weense stoffeerder, en zijn zestienjarige zoon Fritz samen met honderden andere Joodse mannen gearresteerd door de SS. Losgerukt van hun familie werden Gustav en Fritz in eerste instantie naar Buchenwald in Duitsland gestuurd, waar het beruchte concentratiekamp op dat moment werd gebouwd.
Het is het begin van een oorlogsverhaal dat zijn weerga niet kent, voor de eerste keer verteld in dit boek. Gustav en Fritz werden gedwongen om te helpen Buchenwald te bouwen. Ze deden loodzwaar werk in de steengroeve van het kamp waaraan veel dwangarbeiders stierven. Toen de ouder wordende Gustav en vierhonderd andere Joden werden geselecteerd voor overplaatsing naar het angstaanjagende nieuwe kamp Auschwitz, kon Fritz het niet verdragen om gescheiden te worden van zijn vader. In een daad van buitengewone liefde en moed bood Fritz zichzelf ook aan voor het transport naar Auschwitz. Zo begon een nieuwe beproeving voor hen allebei, nog wreder en gruwelijker dan hun ervaringen tot dan toe.

Meningen:

Riejanne:

Het verhaal begint met het ontstaan van de oorlog. Hoe de Duitsers Wenen binnenvallen met alle gevolgen van dien. We volgen het gezin Kleinmann, bestaande uit Gustav,  zijn vrouw Tini en hun zonen (Kurt en Fritz) en twee dochters (Edith en Herta). Langzaam zien we hoe de bewegingsvrijheid van onder andere dit gezin steeds meer ingeperkt wordt. Dat mensen die jarenlang hun vrienden waren nu lijnrecht tegenover hen stonden. Voor mij onvoorstelbaar hoe je mensen die je in je hart gesloten hebt ineens als je vijand kunt zien en hen daar naar behandelt.

Hoe kinderen leuzen op straat scanderen: “Wanneer Joods bloed van het mes druipt, dan zingen en lachen we.” Echt, de rillingen liepen me over de rug.

Corina:

Je wordt meegenomen in het Wenen van net voor de oorlog. Hoe de anschluss van Oostenrijk ontstaat en hoe het leven van de Joodse familie Kleinmann steeds kleiner wordt. Hoe je beste vrienden je opeens niet meer zien staan en je zelfs publiekelijk vernederen, alleen maar omdat je dus Joods bent. Praktiserend of niet. Jarenlang loop je zij aan zij en opeens lig je buiten de maatschappij. Het is treffend beschreven, waardoor het extra schokkend is om te lezen. 

Riejanne:

We zien hoe moeder Tini er alles aan doet om haar kinderen te beschermen, maar ook zij kan niet voorkomen dat Fritz samen met zijn vader opgepakt wordt. De gebeurtenissen in het kamp worden heel gedetailleerd verteld, doordat Gustav tijdens zijn kampjaren een dagboek bij heeft gehouden. Hierin beschreef hij hoe de dagen eruit zagen. Gruwelijke details en tegelijkertijd de liefde tussen vader en zoon die hen beiden op de been hielden. Die hen beiden de kracht gaven om toch vooral maar door te gaan, ongeacht de situatie waarin ze verkeerden. Fritz vertelde onder meer dat hij in het kamp vriendschap ervoer die fundamenteel was voor de rest van zijn leven. “Dit was buiten kampmuren niet mogelijk geweest.” Deze opmerking zette mij wel even aan het denken. Ik vind het intriest dat er een onmenselijk bestaan nodig is om zo’n fundamentele vriendschap te ervaren.

Wat ik persoonlijk heel fijn vond aan dit boek is dat er ook verteld wordt hoe het de rest van het gezin Kleinmann is vergaan. Het verhaal draait natuurlijk grotendeels om Fritz en Gustav, maar de informatie over de andere gezinsleden maakten wel dat het verhaal compleet was.

Corina:

Als bij een wonder vinden vader Gustav en zoon Fritz elkaar als ze afzonderlijk van elkaar opgepakt zijn op de Bloedweg  richting Buchenwald. Gustav heeft met gevaar voor zware straffen een klein dagboek mee naar binnen kunnen smokkelen. Wat uiteindelijk van veel waarde zal zijn, mede voor het schrijven van dit boek. Het leven in het kamp wordt heel feitelijk en zonder de gruwelijkheden te schuwen beschreven. Toch voel je ook de hechte vriendschappen die daar ontstaan in de meest onmenselijke omstandigheden tot in je vezels. Hoe bijzonder. 

Deze afschuwelijke omstandigheden en gebeurtenissen worden afgewisseld met het verdere vergaan van moeder Tini en de twee dochters en jongste zoon. Het is in- en intriest om te lezen hoe bureaucratische ellende van zowel de Duitsers als bijvoorbeeld de Amerikanen zoveel mensen de kans is ontnomen om te vluchten uit Europa.

Riejanne:

Ik heb door de jaren heen heel wat oorlogsboeken gelezen, maar toch raakte dit boek me niet in de kern, hoe gruwelijk de feiten ook waren. Het verhaal pakte me zeker, maar toch miste ik het gevoel. Het boek is met een bepaalde afstandelijkheid geschreven, waardoor het leek alsof er feiten opgesomd werden in plaats van een gevoelig verhaal. Dat vond ik jammer en in die zin had ik er ook meer van verwacht.

Vier sterren.

Corina:

De manier waardoor Fritz zijn vader volgt naar Auschwitz bezorgt me echt de rillingen over mijn lijf. Wat een liefde in zo een wanhopige tijd. Ook het einde en hoe ze uiteindelijk de oorlog overleven is gewoon bizar. Toch heb ik minder gevoel bij het lezen van dit verhaal doordat het allemaal heel feitelijk beschreven wordt. De feiten geven mij toch ook wel kippenvel en voor de zoveelste keer vraag ik mij af: hoe kunnen mensen zo onmenselijk zijn, maar ook hoe kunnen mensen in zulke onmenselijke situaties zo menselijk blijven?

Door de schrijfstijl net geen volle bak, maar vier en halve sterren.

Riejanne Zwiers en Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las: Stella -Takis Würger ****1/2

Stella Aalsmeer

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers / Uitgeverij Signatuur voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Takis Würger

Uitgever: A.W Bruna cq Signatuur Uitgevers

Originele titel: Stella

Vertaler: Goeverdien Hauth-Gubber

Aantal pagina’s: 208

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 16 april 2019

Over de auteur:

Takis Würger (1985) is redacteur bij het nieuwstijdschrift Der Spiegel. Hij behaalde zijn master in Geschiedenis, Sociale en Politieke Wetenschap aan St. John’s College Cambridge in Engeland, waar hij ook bokste voor de amateur boksclub van de universiteit en lid werd van veel studentenverenigingen. Hij wordt gezien als een van de jonge topjournalisten in Duitsland, en zijn werk heeft hem op vele plekken op de wereld gebracht.

(Bron: www.awbruna.nl )

De achterflap:

Hoe schuldig ben je als je er alles aan doet om het leven van je naasten te beschermen, zelfs als dat de dood van vele anderen betekent?

De jonge Zwitser Friedrich vertrekt in 1942 naar Berlijn. Daar, op de kunstacademie, wordt hij verliefd op de mooie, mysterieuze Kristin. Maar al gauw blijkt dat ze niet is wie ze zegt dat ze is… Haar echte naam is Stella Goldschlag. Als haar Joodse identiteit ontdekt wordt, stellen de nazi’s haar voor de keuze: of ze verraadt andere Joden, of ze verliest haar familie. Hoe ver gaat Stella om haar dierbare leven in stand te houden? En kiest Friedrich voor zijn geliefde of zijn geweten?

Mening:

Wat een bijzonder verhaal is dit geweest. De schrijfstijl is apart, maar toch ook wel heel mooi. Je moet er echter wel je gedachten goed bijhouden, zeker door de schuingedrukte stukken tekst tussen de hoofdstukken door.

Tot op ongeveer een kwart lijkt het meer een liefdesverhaal welke bij toeval speelt in de Tweede Wereldoorlog. Maar dan is daar de wending en zit je in shock te lezen. Je kan je niet voorstellen hoe en waarom Stella de keuzes maakt die ze maakt. En toch ook weer wel. Het is schokkend als je achtergrondinformatie zoekt over deze Joodse vrouw. Verbijsterend is deze geschiedenis. Verbijsterend is ook de manier waarop Friedrich reageert op Stella. Kan liefde dit met iemand doen of was het het niet willen geloven van?

Sowieso is de reden waarom Friedrich naar Berlijn vertrekt midden in de oorlog een vreemd iets. Hij komt heel jong en naïef over voor een jongeman van ongeveer 20. En ik ben verbaasd dat hij door het geld van zijn familie nog zoveel voor elkaar krijgt in het jaar 1942 midden in Berlijn.

Het einde is schokkend en ook al doet Stella boete voor haar misdaden, ik lees nergens iets over spijt. Eerder dat ze probeert te verhullen wat ze gedaan heeft. Ik ben in shock. Würger heeft een verbijsterend en ontluisterend boek over een stukje Berlijnse geschiedenis geschreven die me nog lang zal bij blijven.

Door de schrijfstijl, waar ik erg aan moest wennen, kom ik op vier en halve sterren uit voor Stella.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las : Frau Angela – Ed Bruyninckx ****

FrauAngela

Met dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ed Bruyninckx

Uitgever: ISJB Uitgevers

Aantal pagina’s: 200

Genre: Historische Roman

Verschijningsdatum: 23 april 2019

Over de auteur:

Ed Bruyninckx (Morstel, 1947) studeerde aan de Rijksnormaalschool van Lier en was dertig jaar lang directeur basisonderwijs. Hij publiceerde al met succes drie dichtbundels. Poëzie-scherven (2010), Vlucht in woorden (2013) en Woord over boord (2017). Daarnaast is hij auteur van tientallen toneelstukken en sketchbundels. Met Frau Angela debuteert Ed als romanauteur.

( http://www.isjb.nl )

De achterflap:

Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog sluit de jonge Vlaamse zakenvrouw Angélique (Angela) Dams een riskante transactie. Ze wordt verraden en belandt uiteindelijk in een gevangenis te Keulen. Tijdens een zwaar bombardement loopt Angela een ernstige bloeding op, waarna ze toestemming krijgt om in België te herstellen. Daar pakt ze haar oude leven op, maar als het moment nadert dat ze moet terugkeren naar Duitsland, vliegt de angst haar naar de keel en neemt ze een beslissing die dramatische gevolgen zal hebben voor het verdere verloop van haar leven.

Mening:

Wat een bijzonder en indrukwekkend verhaal. In een makkelijke maar vlotte schrijfstijl neemt Ed je mee door het leven van Angela. Het is bijzonder om te lezen hoe zij door winstbejag, verliefdheid en soms gewoon dommigheid bepaalde beslissingen neemt die zo ontzettend veel effect hebben op zowel haar leven als dat van andere.

Ik vind het heel mooi gedaan hoe Ed Frau Angela beschrijft. Tot ongeveer de helft voel ik alleen maar antipathie voor haar, ondanks dat ik tot op zekere hoogte haar beslissingen kan begrijpen. (Wat zegt dit over mij? Daar ga ik eens over nadenken), en daarna komt er toch een gevoel van sympathie voor haar. Ze neemt op de vlakken waarvan ze weet dat ze “fout” was haar verantwoordelijkheid, maar blijft het onrecht dat haar aan gedaan is bevechten. En dat beschrijft Ed op een mooie manier en maakt Frau Angela dat stukje sympathieker en voel je met haar mee in al je vezels. 

Al met al een totale score van 4 sterren voor dit bijzondere verhaal. 

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Wolfsangel – Aslak Nore ****1/2

Wolfsangel

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Aslak Nore

Uitgever: HarperCollins Holland

Originele titel: Ulvefellen

Vertaler: K. Snoeijing

Aantal pagina’s: 320

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 9 april 2019

Over de auteur:

Aslak Nore grew up in Oslo, the son of writer Kjartan Fløgstad and chief physician Anne Kathrine Nore. He made the conscription Of the Telemark Battalion and has served in The NATOForce in Bosnia as a rifle man. He has been a journalist in the Norwegian force in Afghanistan and US Forces in Iraq. Nore graduated from the University of Oslo and has Had a Fulbright Scholarship at new School for Social Research in new York. He has also lived and worked in Guatemala.

Nore has worked as a journalist in the class struggle and has been Associated with contemporary, prose, Elle, Ny time, VG and Aftenposten as a freelance writer. Nore is also a documentary editor in Gyldendal.

( Bron: Wikipedia )

De achterflap:

Gedesillusioneerd keert soldaat Henry Storm terug van het Oostfront waar hij voor de nazi’s heeft gevochten. Hij probeert zich aan te sluiten bij het verzet, maar wordt daar met argwaan ontvangen. Daarom gaat hij als spion voor de geallieerden terug naar Duitsland om te achterhalen of een geheime raketbasis waarover hij geruchten heeft opgevangen, echt bestaat. Daar zou zich een superwapen bevinden waarmee de nazi’s het tij hopen te keren…

Storms grote rivaal Werner Sorge, hoofd van het Sonderkommando Wolfsangel van de SS, jaagt op MI6-spion ‘De Griffioen’ en diens infiltranten in het Duitse wapenprogramma. Daarbij zet hij zijn eigen geheime wapen in: een beeldschone Poolse die gerekruteerd is als Duitse agent.

Lukt het Storm zijn buitgemaakte kennis het Derde Rijk uit te smokkelen, of slaagt Sorge erin hem te vangen?

Mening:

Wauw, wat een intelligent geschreven thriller, die zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelt. Nore heeft een ietwat trage, maar mooi gedetailleerde schrijfstijl die vol zit met informatie over hoe bepaalde organisaties werkten in die tijd. Er zitten vele historische feiten in het verhaal, en dat geeft het verhaal aan de ene kant dat extra laagje, maar haalt ook op bepaalde momenten de vaart die al niet zo hoog ligt, uit het verhaal.

Storm en Sorge zijn fantastische personages, maar ook de beeldschone Poolse staat als een huis. Haar beweegredenen zijn zo invoelbaar, en je wilt tegen haar schreeuwen: doe niet!! En aan de andere kant wil je haar knuffelen en zeggen: het komt wel goed.

Storm is een moeilijk personage, en ook zijn beweegredenen zijn zo goed te begrijpen, maar zijn gedachtegang is soms wel chaotisch. Toch steelt hij mijn hart, ondanks dat hij eerst aan de verkeerde kant stond. Want ook de reden dat hij dat deed is begrijpelijk gemaakt, de reden dat hij omdraait is nog mooier beschreven, inclusief de gruwelijke details. Sorge is een echte aanhanger van het nationaal socialisme, maar hoe langer de oorlog duurt hoe meer ook hij twijfels krijgt, mooi beschreven en het maakt hem net even minder slecht in mijn ogen.

De verschuivingen in tijd zijn door duidelijke aanduidingen goed te volgen, en als het plot daar is en alle touwtjes aan elkaar geknoopt zijn zit je echt even te denken: Dit had gewoon allemaal echt gebeurd kunnen zijn. Briljant gedaan.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 4

Originaliteit: 5

Plot: 5

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4.5

Vier en halve sterren voor Wolfsangel.

Corina Nieuwenhuis.

Quattro recensie De experimenten – Marion Pauw

DeExperimentenMarionPauw

Auteur: Marion Pauw

Uitgever: Lebowski

Aantal pagina’s: 256

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller. Eerder verscheen bij Lebowski Publishers Hotel Hartzeer, met Susan Smit. Met De Experimenten sloeg Pauw een nieuwe weg in. Ze verwerkte een waargebeurd verhaal over hoe een oorlogstrauma doorwerkt na de oorlog tot een roman.

( http://www.lebowskipublishers.nl )

Achterflap:

Vijftig jaar lang hebben ze elkaar niet gezien of gesproken. Maar nu is Alma ziek en dit weekend is er niemand anders om voor haar te zorgen dan haar stiefdochter Charlie. Zodra ze terug is in het huis van haar jeugd weet Charlie weer waarom ze het al die jaren geleden voorgoed heeft verlaten. Maar dan begint Alma te vertellen: over hoeveel mensen er in een kolenwagon passen; de eeuwige honger; over de experimenten in Blok 10 van Auschwitz. Kan een gruwelijke getuigenis een levenslange verwijdering overbruggen?

Mening:

Sandra:

Ik vond de cover heel mooi en ook de achterflap sprak mij direct aan. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Marion Pauw altijd prettig. Het boek heeft 3 verhaallijnen. Het heden van stiefmoeder Alma en stiefdochter Charlène (Charlie), de jeugd van Charlie en de jeugd van Alma. Het verhaal op zich is knap geschreven. Je begrijpt hoe het komt waarom Alma Charlie in haar jeugd op een bepaalde manier behandeld heeft. En ook is het logisch hoe de reactie van Charlie daarop geweest is. Alle lijntjes komen samen en alles klopt.

Riejanne:

Vanaf de eerste zinnen had dit verhaal me in zijn greep. Op een aangrijpende manier worden de verschillende verhaallijnen verteld. De jeugd van Charlie, die ik echt als beklemmend ervoer, maar ook de jeugd van Alma (stiefmoeder van Charlie) die gewoon voelbaar was.

Corina:

Pauw neemt je mee via drie verschillende periodes door het leven van Alma en Charlie (Charlène), door de mooie schrijfstijl en de duidelijke verschillen in de periodes raak je nergens de weg kwijt qua tijdlijn.

Karin:

Drie verhaallijnen, hoe mooi is dat, en wat wordt dit verhaal ge-wel-dig gebracht. Dit boek zit zó vol gevoel; het spatert je op verschillende manieren vanuit die lijnen recht je gemoed binnen. Alma en Charlène oftewel Charlie. Je volgt ze op de voet in het heden, in het verleden waarin Alma de nieuwe moeder wordt van Charlie en dan het stuk dat alles verklaart waarom Alma is wie ze is. Het gedeelte waarin de titel ook helemaal duidelijk wordt. De heftigste lijn voor mij, de ervaringen van Alma in Auschwitz en manman wat komt dit binnen.

Sandra:

Maar, op één of andere manier was dit toch niet mijn boek. Het is een heftig onderwerp, maar Pauw wist mij niet te raken. Ik had niks met beide personages. Zowel Alma als Charlie vond ik te oppervlakkig en misschien dat ik daardoor het verhaal ook te weinig diepgang vond hebben.

Riejanne:

Tussendoor het heden waarin ook Sofia (dochter van Charlie) een therapeutische rol speelt. In eerste instantie zag ik daar de meerwaarde niet van in, maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het passend. Pauw laat zien wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in je leven kunnen hebben. Hoe het de keuzes in je verdere leven bepaalt, maar ook hoeveel onbegrip er is als je dat soort dingen niet uitspreekt.

Corina:

Beide personages raken me diep alleen niet in alle drie de periodes. Waar ik zo vreselijk veel kippenvel krijg bij het verleden van Alma, maar ook van de periode waarin ze die nieuwe moeder wordt van Charlène komt dat zelfde gevoel niet binnen in de periode waarin ze elkaar weer zien na al die jaren. Dochter Sofia doet bij mij alleen maar irritatie opwekken en ik begrijp niet zo goed de toegevoegde waarde.

Karin:

Waar dat verleden afschuwelijk en ontzettend indrukwekkend is, zit je met je gevoel in de andere twee lijnen op een heel ander level. De wijze waarop Alma haar taak als moeder op zich neemt is mooi versus vreselijk. Want wat dit met de kleine Charlène doet is hartverscheurend. Het onbegrip wat het kind mee moet maken ook raakt me diep. Het is allemaal zo dubbel. Want kan dit verleden als achtergrond ‘goedmaken’ wat je aanricht voor de toekomst?

Die toekomst maak je dan als lezer geheel mee in het heden; waar Alma en Charlie elkaar na tientallen jaren weer treffen, waar de gevoelens weer alle kanten als in een droogtrommel ronddraaien. Hoe ga je langs een weg van verdriet, woede, frustratie, vrede en rust vinden? Kan dat überhaupt om zo’n geheel tot acceptatie te kunnen omtoveren? Pauw sleurt je mee, zet je met je neus bovenop en in dit verhaal en weet zowaar ook nog ergernis in de vorm van dochter Sofia te brengen. Nondeju, ja je weet waar ze het uit alle goede bedoeling  vandaan haalt, maar mien God wat irritant ook.

Sandra:

Er is ook nog een kleine rol voor de dochter van Charlie, Sofia, dit vond ik niet van toegevoegde waarde voor het verhaal. Vooral niet omdat het bijna komisch was hoe zij als therapeut neergezet werd en totaal niet serieus werd genomen door Charlie. Bovendien vond ik het einde een beetje jammer. Dat had van mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik vond het een beetje afgeraffeld.

Riejanne:

Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen 1 geheel worden en dan dat einde…..Het einde bezorgde me kippenvel en gaf stof tot nadenken. Het boek heeft mij erg geraakt en bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken.

Corina:

An sich vind ik het mooi dat Charlie alsnog haar Alma gaat helpen ondanks alles, maar de manier waarop zij reageert pakt me op de één of andere manier niet, Ik voel het niet door de pagina’s heen terwijl ik dat in de andere twee verhaallijnen wel heb. Ondanks dat raakt het boek me wel door het gevolg wat Alma haar verleden heeft op haar opvoeding op Charlène. Dat heeft Pauw mooi en integer beschreven.

Karin:

Aan alles komt een eind, en zo ook aan deze parel van een verhaal waarin de gebeurtenissen en personages je niet los weten te laten. Wanneer het doek valt is het nog wel even nadenken. Is het dat stukje nog even een keertje lezen. Om tot de conclusie te komen; wat een fantastische afronding zo.

Conclusie:

Sandra Remmig:

Twee en halve sterren.

Riejanne Zwiers:

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis:

Overall drie en halve sterren.

Karin Meinen:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De experimenten.

Corina las: Blonde Dolly – Tomas Ross ****1/2

Blonde Dolly Aalsmeer

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 7 februari 2019

Over de auteur:

Tomas Ross (1944, pseudoniem van Willem Hogendoorn) is auteur en scenarist. Na zijn studie aan de School voor Journalistiek in Utrecht, werkte hij korte tijd als journalist voor Het Vaderland, waarna hij in 1974 zijn doctoraal niet-westerse sociologie behaalde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1979 schreef hij zijn eerste boek, Loch Ness – Mythe of werkelijkheid. Niet lang daarna volgende onder het pseudoniem Tomas Ross zijn eerste thriller De honden van het verraad (1980).

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog springlevend. Al decennia zoeken politiemensen en journalisten naar haar moordenaar. Haar moord is een raadsel, een mysterie, zoals Sebilla Niemans alias Blonde Dolly dat zelf ook was. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentie Orkest. Ze reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs, en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels.

De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar is haar beruchte blauwe boekje gebleven waarin ze de namen van haar clientèle zou hebben genoteerd?

Mening:

Vanaf regel één zit je in het verhaal en weet je dit is Ross ten voeten uit. Feiten en fictie worden weer mooi door elkaar verweven, en door de lijst met personages voorin kan je dat qua personages zeer goed uit elkaar houden. Vanuit verschillende personages en af en toe vanuit verschillende tijdsperiodes word je mee genomen door het na-oorlogse Den Haag.

Hannah/Hanneke is een mooi uitgewerkt persoon, waar je vanaf het eerste moment voeling mee hebt. Blonde Dolly en al haar aliassen blijft het hele boek door een mysterieuze vrouw, en al voel ik enerzijds met haar mee, toch houd ik ook het gevoel dat ze erg “uitgenast” is. Wat haar werkelijke bedoelingen/redenen geweest zijn zullen we ook in dit boek niet ontdekken. Maar dat is voor mij niet erg, zo blijft de mysterieuze sluier mooi bestaan.

Op veel vlakken kun je voelen waar feiten en fictie elkaar kruisen, maar Ross weet op een prachtige manier alles zo bij elkaar te brengen dat je kan geloven dat het daadwerkelijk zo gegaan is. Zelfs de fictieve personages hadden gewoon echt kunnen bestaan. Prachtig.

Is de thriller nagelbijtend spannend? Nee. Is dat erg? Wederom nee. Ross pakt het oorlogsverleden en de periode daarna in een heel mooi onder de huid kruipend jasje, waardoor je helemaal in het verhaal getrokken wordt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 3,5

Plot: 4,5

Psychologie: 4

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor Blonde Dolly.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Gestolen jeugd – Marielou Uyttenhove ****

Gestolen jeugd Aalsmeer

Met dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marielou Uyttenhove

Uitgever: ISJB

Aantal pagina’s: 342

Genre: Historische roman

Verschijningsdatum: november 2018

Over de auteur: 

Gestolen jeugd is het indrukwekkende verhaal van de jonge Belg François en het Duitse meisje Maria. Hun dochter Marielou Uyttenhove (1945) vertelt het verhaal van haar ouders op eerlijke en ontroerende wijze. Een aangrijpend liefdesdrama tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog.

(Bron: http://www.isjb.nl)

De achterflap:

François groeit op in Antwerpen, in een eenvoudig arbeidersgezin. Als hij begin 1942 als 17-jarige jongen in Duitsland te werk wordt gesteld, is zijn jeugd in één klap voorbij. Maria’s jeugd in Stuttgart-Zuffenhausen staat in het teken van de economische crisis, de opkomst van de nazi’s en uiteindelijk een nietsontziende oorlog. Maria en haar familie overleven de vele bombardementen, maar krijgen in 1944 een enorm drama te verwerken als Maria’s tweelingzus Edeltraud in een psychiatrische kliniek belandt en het helse naziregime niet overleeft. Zij wordt niet ouder dan 17 jaar.

De oorlog brengt François en Maria bij elkaar, en tussen deze twee jonge mensen bloeit een diepe liefde op. Maar de oorlog rukt hen ook weer uit elkaar. Terwijl François onwetend in een gevangenenkamp verblijft, schenkt Maria eind 1945 het leven aan hun dochter Maria Luise. Pas in 1947 zien zij elkaar terug, en proberen zij in België samen een nieuw leven op te bouwen. Maar zal hun liefde bestand zijn tegen alle trauma’s van de oorlog én tegen de anti-Duitse stemming die de Duitse Maria in België continu ervaart…?

Mening:

Marielou neemt je na een kijkje in haar eigen jeugd mee door het leven van François in België, en daarna door dat van Maria in Duitsland. Hierdoor leer je hen allebei goed kennen en voel je hun angsten, maar ook hun liefde door het hele verhaal heen. Als je dan aankomt bij het gedeelte dat ze weer samen zijn, en je de gevolgen van de oorlog in elke vezel voelt.

Want al was het vrede, en zou je denken dat elk weldenkend mens ook wel begrijpt dat een meisje van 19 er niets aan kan doen dat ze Duits is, toch krijgen Maria en haar dochter te maken met zoveel discriminatie en roddel en achterklap. Het is gewoon tenenkrommend dat er na de oorlog nog vele jaren zoveel haat was. 

De schrijfstijl is voor mij erg wennen, maar past wel bij de persoonlijke aard van het boek. Het is erg vertellend, en er wordt tijdens het verhaal af en toe verwezen naar het heden, wat ik soms verwarrend vind. Toch zit je aan de bladzijdes gekluisterd, want het is zo een persoonlijk, pakkend en indrukwekkend verhaal. Marielou schuwt niets en beschrijft gedetailleerd alle horror die een oorlog met zich meebrengt, zowel tijdens als daarna. 

Mooi detail zijn de foto’s door het hele boek heen en de op grijs gedrukte stukken met achtergrondinformatie. Dat gaf nog net even dat extra aan het verhaal.

Overall geef ik vier sterren aan Gestolen jeugd.

Corina Nieuwenhuis.

Blogtour-Corina las: Zoeken-Yoeke Nagel ***

Met dank aan Uitgeverij Droomvallei voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yoeke Nagel

Uitgever: Droomvallei

Aantal pagina’s: 262

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Yoeke Nagel (1963) is journalist en schrijfcoach. Zij publiceerde dertien andere boeken en stond aan de wieg van Loesje.

( http://www.yoekenagel.nl )

De cover:

Ouderwets aandoend en persoonlijk vind ik hem niet mooi.

De achterflap:

Jeanne van Emden, mijn moeders moeder, liet haar twee dochters onderduiken en verdween in de oorlog. Goed, ze ging als vurig internationalist en radicaal socialist in het verzet, hielp een Duits oorlogsschip op te blazen, werkte voor een illegale krant, werd verraden als spion in het Englandspiel, ze was joods en nog doof ook, dus haar overlevingskans was niet zo groot. Maar geen enkel archief bewijst dat ze echt dood is gegaan in de oorlog. Daarom zoekt mijn moeder al meer dan 70 jaar naar haar moeder. Ik heb beloofd om haar daar wat bij te helpen. Op tafel liggen drie mappen met papieren. Nu hoeven mijn moeder en ik al die informatie alleen nog maar te ordenen en op te schrijven wat er is gebeurd met Jeanne. Dat is belangrijk, want als je de geschiedenis niet vastlegt, kun je hem niet afsluiten. Maar hoe dan, in vredesnaam? Waar ontstaat de vaste verkering tussen feit en fantasie? En hoe kan ik verder schrijven nu de oorlog in mezelf ondergedoken blijkt te zitten en opeens op ‘aan’ is gegaan?

Een ontdekkingstocht door oorlogsherinneringen, angsten, fantasieën en idealen van drie generaties opstandige moeders en dochters.

Mening:

Zoeken is een indringend, persoonlijk verhaal over de zoektocht naar wat er gebeurd is in de oorlog. Ook is het een verhaal van een tweede generatie die in de nasleep van de oorlog vele vragen onbeantwoord ziet omdat er sprekers en zwijgers zijn.

Yoeke schrijft helaas een beetje chaotisch waardoor ik niet lekker in het verhaal kom. En dat terwijl ik wel door wil omdat je de vragen beantwoord wilt zien. De verschillende opvattingen over hoe alles ervaren wordt, zowel door haar moeder als bijv. haar tante, zijn herkenbaar. Ik zie dat erg terug in ons eigen gezin waar mijn vader 8 was toen de oorlog afliep en ook daar pas vele jaren later gezocht werd naar antwoorden en uitleg.

Ondanks de schrijfstijl die mij het leesplezier een beetje ontnam is het wel echt een mooi en puur verhaal. En krijg je meer inzicht in bijv. radicale socialisten in tijden van de Tweede Wereldoorlog.

Drie sterren voor Zoeken.

Corina Nieuwenhuis.

Benieuwd wat anderen vinden van Zoeken? Klik dan even deze link naar de recensie van De Leestafel: Recensie Zoeken De Leestafel

En hou Boeklovers in de gaten via deze link: Boeklovers Daar zal op 22 april de recensie verschijnen.

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

de laatste getuigen

Met dank aan Uitgeverij Achtbaan voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Frank Krake

Uitgever: Achtbaan

Aantal pagina’s: 382 (inclusief foto’s)

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 4 april 2018

Over de auteur:

Schrijver en ondernemer Frank Krake (1968) heeft een fascinatie voor bijzondere levensverhalen. Hij ontmoette Wim Alosery bij de presentatie van zijn boek Menthol, en werd gegrepen door zijn survival story.

Krake studeerde en publiceerde aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij geeft veel lezingen en geeft zijn werk met succes uit in eigen beheer met Uitgeverij Achtbaan. Van zijn boek Menthol (2016), over de man die Nederland leerde tandenpoetsen, werden 20.000 exemplaren verkocht. Ook schreef hij Rood Bloed, over voormalig FC Twente-voorzitter Joop Munsterman (Overamstel, 2017) en De Rampondernemer (Pearson,
2013)

(www.uitgeverijachtbaan.nl )

De cover:

Prachtig gewoon, die ogen zeggen alles!

De achterflap:

Wim Aloserij (1923) zwerft als kleine jongen door de straten van Kattenburg in Amsterdam om uit de handen van zijn drinkende stiefvader te blijven. Daar leert hij te overleven en ontwikkelt hij eigenschappen die tien jaar later zijn leven zullen redden.

Liggend op het dak van een rijdende trein ontvlucht hij de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer in West-Friesland en schuilt maandenlang in een kist onder de grond, tot hij bij een razzia wordt opgepakt. Na een verblijf in het beruchte Gestapo-hoofdkwartier in de Euterpestraat en het Huis van Bewaring aan de Weteringschans, wordt hij opgesloten in Kamp Amersfoort. Na enkele weken gaat hij op transport naar een relatief onbekend concentratiekamp in Duitsland: Neuengamme, bij Hamburg. Hij weet te overleven door zijn inventiviteit, levenskracht en wat hij op Kattenburg leerde.

Enkele dagen voor de bevrijding komt hij na een gruwelijke tocht met zevenduizend medegevangenen op de luxe oceaanstomer Cap Arcona terecht, in de baai van Lübeck en op twee kilometer van de kust. De bevrijding is nabij. Terwijl de geallieerden het Duitse leger op de wal tot overgave dwingen voeren jachtvliegtuigen van de RAF bombardementen uit op de schepen die in de baai voor anker liggen.

Op wonderbaarlijke wijze weet Wim het inferno te ontvluchten. Met niet meer dan vierhonderd andere gevangenen overleeft hij één van de grootste scheepsrampen aller tijden.

Op 94-jarige leeftijd is Wim de laatste overlevende die dit nog kan navertellen.

Mening:

Waar moet ik beginnen met het beschrijven van mijn mening van dit bizarre, meeslepende en toch ook mooie verhaal? Krake heeft een prachtige schrijfstijl, en neemt je op een heldere manier mee door het leven van Wim, van de jaren voor de oorlog tot de gruwelijkheden in de oorlog.

Je leert het Amsterdam van voor de oorlog kennen, en je geniet met Wim mee van zijn zwerftochten door de stad en zijn liefde voor zijn zus. De stiefvader zit je tijdens het lezen te vervloeken, maar je voelt door het verhaal dat hij Wim er niet onder krijgt. Als de oorlog uitbreekt hebben Wim en zijn familie er in eerste instantie weinig last van. En als Wim opgeroepen wordt voor de Arbeitseinsatz, gaat hij in eerste instantie vol goede moed naar Duitsland, maar het wordt steeds zwaarder, en uiteindelijk vlucht hij en duikt onder. Als hij uiteindelijk opgepakt wordt dan begint de ellende, en jemig dat is echt niet te bevatten.

Ik las al veel over de oorlog, maar de meeste verhalen gaan over Auschwitz en dergelijke, Neuengamme en Husse waren mij redelijk onbekend, maar mijn hemel wat een ontberingen en wat een hel op aarde was ook dat. Wim zijn overlevingstactiek doet je verwonderen, en ja daar zou je bijna de stiefvader voor bedanken.

Krake beschrijft de vreselijke gebeurtenissen op een integere manier, maar schuwt geen details en ik zit regelmatig kokhalsend te lezen. De agressie van zowel de SS-ers, maar ook de kapo’s, vorarbeiters, blockälteste, doen je de rillingen over je rug lopen, en Krake beschrijft heel duidelijk hoe een oorlog en ontberingen het slechtste in een mens naar boven kan halen. Maar ook hoe verbeten je kan zijn om vooral niet zo te worden, en er alles aan doen om te overleven en je mens te blijven voelen in omstandigheden waar we nu niet bij kunnen met onze gedachten.

De naoorlogse situatie en de reden waarom Wim jaren niet heeft gepraat over zijn maanden in Neuengamme en Husse en de dagen op het schip, zijn zo begrijpelijk geschreven en komen ZO binnen. Dit was zeker een verhaal wat verteld moest worden, want mensen wat hebben wij het anno 2018 toch maar goed in Nederland.

Vijf sterren voor De laatste getuige.

Corina Nieuwenhuis.