Corina las: Seringenmeisjes-Martha Hall Kelly****

Seringenmeisjes

Met dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Martha Hall Kelly

Uitgever: Ambo|Anthos

Aantal pagina’s: 552

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2017

Over de auteur:

Martha Hall Kelly werd geboren in New England en woont nu in Atlanta. Ze werkte in de reclamewereld voordat ze fulltime ging schrijven. Toen ze in 1999 op een tijdschriftartikel over Caroline Ferriday stuitte, raakte ze geïnspireerd om een roman gebaseerd op haar turbulente leven te schrijven. Momenteel werkt ze aan een tweede roman.

(Bron: http://www.amboanthos.nl)

De cover:

Een poort, een vrouw en mist… wat heeft dit met de titel te maken?

De achterflap:

1939. Het lot van drie vrouwen verandert voorgoed wanneer Hitler Polen binnenvalt. Caroline Ferriday is een hardwerkende vrouw die haar handen vol heeft aan haar vrijwilligerswerk op het Franse consulaat in New York. Aan de andere kant van de oceaan sluit de Poolse tiener Kasia Kuzmerick zich aan bij het verzet. Eén verkeerde stap kan vreselijke gevolgen hebben, zoals Kasia snel ondervindt. De ambitieuze Herta Oberheuser heeft een nieuwe positie aangeboden gekregen als dokter in dienst van de overheid, en wordt onderdeel van het kampregime in Ravensbrück. De drie vrouwen raken onlosmakelijk met elkaar verbonden wanneer Kasia ook in Ravensbrück terechtkomt en na de oorlog samen met Caroline strijdt voor gerechtigheid.

Mening:

In korte hoofdstukken word je meegenomen door het leven van Caroline, Kasia en Herta, net voor, tijdens en een aantal jaren na de Tweede Wereldoorlog.  Martha laat de personages tot leven komen en laat je de gebeurtenissen voelen en dan vooral in de verhaallijn van Kasia en Herta.

Waar je naarmate het boek vordert alleen maar meer en meer bewondering voor Kasia gaat voelen, krijg je met elke regel een grotere hekel aan Herta, bijzonder goed gedaan door de auteur.

Caroline blijft tot het einde een beetje onderbelicht naar mijn gevoel. En het duurt tot deel twee voor ik de link leg met de twee andere hoofdpersonages. Maar dan klopt ook alles. Het is bizar dat dit gewoon op waargebeurde feiten gestoeld is en OMG wat blijft het toch een verschrikking hoe dat toen ging, maar ook daarna…..

Martha Hall Kelly heeft op een mooie integere wijze de gruwel, maar ook zeker de moed en de liefde beschreven in deze roman.

Vier sterren voor Seringenmeisjes.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Irena’s Kinderen-Tilar Mazzeo****

irenas kinderen 2

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tilar Mazzeo

Vertaler: Danielle Stensen-Alders

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 384

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 20 april 2017

Over de auteur:

Tilar Mazzeo heeft al meerdere gerenommeerde boeken op haar naam staan, over zeer verschillende onderwerpen. Ze geeft les in het schrijven van non-fictie en woont en werkt in Maine en New York.

( Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

De cover:

Sober zo in het zwart wit. Het jongetje op de voorgrond met zijn handen omhoog grijpt je aan. Onschuldig in een vreselijke tijd.

Achterflap:

Het  verhaal  van een moedige vrouw, die meer dan 2000 kinderen wist te redden uit de handen van de nazi’s.

Als verpleegkundige wordt de Poolse Irena Sendler in 1942 toegelaten tot het getto van Warschau. Al snel smokkelt ze weeskinderen uit de afgesloten wijk en ze vraagt aan haar familie en vrienden om ze te verbergen. Met de hulp van haar grote liefde, een verzetsstrijder, en een geheim netwerk van vrouwen en moeders weet Irena Sendler uiteindelijk meer dan tweeduizend kinderen uit het getto te bevrijden. De kinderen worden verstopt in grafkisten en via geheime routes door het riool weet Irena met gevaar voor eigen leven de nazi’s te omzeilen. Van elk kind dat ze wist te redden schreef Irena Sendler de naam en ware identiteit op, zodat hun families ze zouden vinden als de oorlog ooit voorbij zou zijn.

Mening:

De proloog neemt je mee naar 1943 waar Irena in een gevangeniswagen wordt weg gevoerd. Wat is er gebeurd? In die tijd is het een doodvonnis als je naar Aleja Szucha werd gebracht. Het hoofdkwartier van de Gestapo in Warschau.

Na de proloog wordt je via verschillende tijdzones meegenomen door het leven van Irena. Vanaf haar prilste jeugd wordt haar verhaal verteld. Door het gehele verhaal heen zijn er veel namen, plaatsen en aannames te onthouden en dat maakt dat je je aandacht geen moment kunt laten verslappen en het soms ietwat lastig leest.

Vooral in de oorlog periode, waar je naast de al bekende namen ook de code namen door elkaar krijgt, is het opletten geblazen. De schrijfstijl is erg informatief en dat verschaft je veel inzicht in de hel die het getto van Warschau geweest moest zijn en de moed die Irena en haar netwerk gehad moeten hebben om te doen wat ze deden.

Herinneringen van overlevenden zijn opgetekend naast stukken waar geschreven staat: “het zou zo of zo gegaan kunnen zijn of het zou die of die geweest kunnen zijn.” Dit ben ik qua schrijfstijl niet gewend en ik heb er moeite mee. Toch zit ik aan het boek gekluisterd want je wilt toch weten of het Irena lukt om zelf ook te overleven en hoe het de overlevenden na de oorlog vergaat.

Al met al een heel mooi, verdrietig, bizar, moedig verhaal over een jonge vrouw die met hulp van vele anderen probeerde iets goeds te doen in een afschuwelijke tijd.

Vier sterren voor Irena’s Kinderen.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Tamar-Monique Hoolt****

Tamar 3

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Monique Hoolt

Uitgever: Futuro Uitgevers

Aantal pagina’s: 218

Genre: Oorlogsroman

Verschijningsdatum: 16 februari 2017

Over de auteur:

Monique Hoolt  (1965) woont sinds negen jaar in Le Marche. Op het Italiaanse platteland vond zij de rust om haar roman te schrijven. Dat haar eerste boek zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog komt voort uit haar fascinatie voor deze zwarte periode in de geschiedenis. Monique is verder werkzaam als freelancer, online communicatie en copywriting.

( Bron: http://www.futurouitgevers.nl )

De Cover:

Mysterieus! Een close-up van een gezicht en daar onder in mooie rode letters de titel.

De Achterflap:

Een vrouw stuift de hoek om, haar mantel wappert om haar benen, de sjaal om haar hals achtervolgt haar als een fladderende kraai. Ze kijkt over haar schouder en stopt. Met haar vuist bonst ze op iedere deur in de straat, met haar andere arm klemt ze een bundel in een groene deken stevig tegen haar borst. “Help me alstublieft!” Een hoge overslaande stem. Niemand doet open.

Oktober 1943. Tamar is negen maanden oud als haar moeder, op de vlucht voor Duitse soldaten, haar in de armen van een onbekende vrouw duwt. Het Joodse meisje groeit op in een pleeggezin en krijgt te maken met alle gevaren die de Tweede Wereldoorlog met zich meebrengt, van verraad en NSB’ers tot bombardementen.

Tamar gaat over het maken van morele keuzes in oorlogstijd en wordt door drie verschillende vrouwen verteld. Machteloze kleine mensen zoeken naar verklaringen om iets gruwelijks te begrijpen, het politieke drama is gevat in een ontroerend en meeslepend verhaal. Hoe overleef je een oorlog als je niemand kunt vertrouwen?

Mening:

Monique neemt je vanaf de eerste bladzijde mee in een vlot geschreven, doch indringend verhaal. Ze neemt je mee door het leven van Antonia en haar gezin die het als hun burgerplicht zien om het kleine mensje dat hun in de armen wordt geduwd te helpen. Ondanks alle gevaren die dat met zich mee brengt.

Op een mooie, subtiele manier beschrijft Monique de twijfels, de angsten, de emoties en de gevaren van een tijd die ons voorstellingsvermogen te boven gaat. Je voelt mee met Antonia en Herman als zij beslissingen moeten nemen die ook voor hun en hun twee zoons de dood tot gevolg kunnen hebben. En je leest vol afschuw tot wat voor een (wanhoops) daden andere mensen kunnen komen in tijden van oorlog en onderdrukking.

Tussendoor lees je het verhaal van Anna. Een getalenteerde violiste welke in Westerbork en later in Auschwitz belandt en door haar muzikale talent weet te overleven. Haar angsten tijdens die periode en haar wanhoop en schuldgevoel na de oorlog heeft Monique heel gevoelig en integer neergezet.

Als de twee verhaallijnen samen komen, komen ook alle emoties in een stroomversnelling. De pijn en angst van Antonia en Herman, de wilskracht maar het soms bijna tastbare onvermogen van Anna zijn ZO geloofwaardig geschreven en je hoopt maar één ding, dat het goed blijft gaan met Tamar.

En dan komt Tamar zelf aan het woord en krijg je een inkijk over hoe het zou kunnen zijn voor een klein kind die opgroeit met de wetenschap dat haar ouders zijn vermoord in de hel van de concentratie kampen en alle vragen die daar bij komen kijken. Heel mooi gedaan!!

Op alle fronten vier sterren voor dit mooie debuut.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Projekt 1065-Alan Gratz****

projekt 1065

Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Alan Gratz

Uitgever: Kluitman

Aantal pagina’s: 240

Genre: Young Adult, Oorlogsroman

Verschijningsdatum: februari 2017

Over de auteur:

Alan Gratz is geboren op 27 januari 1972 in Knoxville, Tennessee. Hij studeerde aan de Universiteit van Tennessee, waar hij eerst zijn bachelor in creatief schrijven heeft gehaald en daarna zijn master in Engelse educatie. Tegenwoordig is hij auteur van verschillende bekende Young Adult boeken, waaronder Projekt 1065. Naast het schrijven van boeken heeft hij ook een aantal toneelstukken geschreven. Tegenwoordig woont hij met zijn vrouw en dochter in North Carolina, waar hij graag spelletjes speelt, pizza eet en boeken leest.

Alan heeft ook zijn eigen website: www.alangratz.com/

( Bron: http://www.kluitman.nl )

De Cover:

Op de achtergrond soldaten en op de voorgrond een jongen die wegrent? Past bij het genre en vooral de tekst “Hij sloot zich aan bij de Hitlerjugend. Als spion….” triggert gelijk. Dus op naar de achterflap.

De Achterflap:

Alan Gratz is terug met een nieuw indrukwekkend boek over de Tweede Wereldoorlog. Projekt 1065 gaat over de 13-jarige Michael O’Shaunessy. Hij is Iers maar woont met zijn ouders in Berlijn. Net als de rest van zijn klas is Michael lid van de Hitlerjugend. Maar niemand weet dat hij en zijn ouders in werkelijkheid spionnen zijn. Met zijn fotografische geheugen is Michael een belangrijk onderdeel van de Ierse missie. Ook al is Michael tegen alles waar de Nazi’s voor staan, toch doet hij mee met de activiteiten van de Hitlerjugend. Hij moet mengen met zijn groepsgenoten en zijn identiteit koste wat kost geheimhouden. Als een van de jongens uit zijn groep hem in vertrouwen neemt over Projekt 1065, een belangrijke geheime missie die de hele loop van de oorlog kan beïnvloeden, doet hij er alles aan om nog dieper tot de Hitlerjugend door te dringen. Michael moet grote risico’s nemen, ook als het ten koste kan gaan van alles – en iedereen – waarvan hij houdt…

Mening:

Alan neemt je in korte duidelijke hoofdstukken mee door het leven van Michael. Makkelijk maar snel geschreven en vooral, het spreekt tot de verbeelding. Als volwassene weet je zo ongeveer wat er gebeurde in nazi Duitsland. Als jongere vanaf 12 jaar krijg je door dit verhaal een goede inkijk in hoe het toen kon gaan. Mooi gedaan!

Alan beschrijft de personages beeldend en geloofwaardig, het is een jeugdroman maar ik geniet met mijn 40 jaar van de schrijfstijl en de mooi opgebouwde spanning van het verhaal. En zoals vaker als ik boeken lees over WOll, ben ik blij dat ik niet in die tijd heb hoeven leven en al helemaal niet in Duitsland zelf, brrrrrr.

Feiten en fictie lopen mooi in elkaar over en je krijgt medelijden met Michael maar ook met jongens zoals Fritz, die gewoon niet beter weten dan dat Hitler DE man is. Beangstigend dat kinderen zo gehersenspoeld kunnen worden en Alan beschrijft dat erg goed!

Het plot is misschien wat over de top, maar stoort toch ook weer niet en zeker voor de jeugd, je wil toch dat er een held opstaat aan het eind van het verhaal? Echt goed gedaan en wie weet had het zomaar echt zo geweest kunnen zijn? In die tijd gebeurden er meer dingen die we nu nog steeds niet kunnen bevatten.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 3.5

Spanning: 4

Psychologie: 4

Vier sterren voor Projekt 1065.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Broederstrijd-Antonio Pennacchi***

broederstrijd

Met dank aan Uitgeverij De Bezige Bij voor het recensie-exemplaar.

Over de auteur:

Antonio Pennacchi (1950) werkte jarenlang als fabrieksarbeider, was politiek actief en studeerde op veertigjarig leeftijd alsnog af in de letteren. Het Mussolinikanaal was zijn grote doorbraak, waarmee hij in 2010 de Premio Strega won.

(Bron: http://www.debezigebij.nl )

Cover:

Ouderwets met een familie (?) op de voorgrond. Past wel bij de achterflap en de tijd van het verhaal. Niet perse mooi maar wel kloppend.

De achterflap:

25 mei 1944, de laatste oorlogsdag in Littoria. In het korte tijdsbestek tussen het vertrek van de Duitsers en de aankomst van de geallieerden duikt Diomedes Peruzzi een aan puin geschoten Italiaanse bank in en pakt wat hij pakken kan. In de dagen die volgen keren de evacués terug van hun schuilplaatsen in de bergen. De boerderijen liggen aan puin, elk gebouw draagt littekens van de bombardementen. Alleen heerst er nu een ander klimaat, want de wederopbouw begint. Met zijn provocerende, brutale blik die altijd wordt verzacht door een groot menselijk gevoel voor mededogen vertelt Antonio Pennacchi over de moeizame totstandkoming van het democratische, republikeinse Italië aan de hand van de lotgevallen van de Peruzzi’s, een omvangrijke en kleurrijke familie van pioniers, harde werkers en berooide helden.

Mijn mening: 

Antonio vertelt in de ik-vorm het verhaal van voornamelijk de familie Peruzzi: voor, tijdens, maar vooral na de Tweede Wereldoorlog. Met veel, erg veel details. Nu houd ik normaliter van details, maar Antonio vertelt wel heel erg uitgebreid. Het haalt de vaart uit het verhaal als je bij elke verhaallijn leest: “Nu staat daar een kerk, maar toen kon je zo door de bomen naar boerderij 517 kijken en daar achter zag je dan de kromming naar de rivier, welke in 1972 is droog gelegd. Wellicht heeft u er wel eens over gehoord of bent u er geweest?” (of iets in deze strekking.)

Toch is het interessant om te lezen hoe de mensen veranderen, maar ook het land zelf. De tegenstellingen tussen socialisten, fascisten en communisten komen sterk naar voren.

En natuurlijk blijft bijna het hele boek de vraag hangen wat heeft Diomedes gedaan met dat wat hij pakken kon uit die bank? Sowieso is Diomedes een interessant personage welke net even wat meer op de voorgrond wordt geplaatst dan de rest van de familie Peruzzi. Zijn gevecht tegen iedereen en zichzelf vanwege het anders zijn, het niet passen in het keurslijf van welke politieke stroming dan ook gaat als een rode draad door het verhaal.

Conclusie:

Schrijfstijl: 2.5

Spanning: 3

Leesplezier: 2.5

Originaliteit: 3.5

Plot: 3

Psychologie: 3

Drie sterren voor Broederstrijd.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Mischling-Affinity Konar*****

Mischling

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het exemplaar in de goodiebag.

Verschijningsdatum: 1-11-2016

ISBN: 978-90-5672-568-6

Aantal pagina’s: 400

Uitgever: Signatuur

Vertaler(s): Elvira Veenings

Genre: Literaire roman, novelle.

 

Over de auteur:

Affinity Konar behaalde haar Master of Fine Arts voor fictie aan de universiteit van Colombia en woont in Los Angeles. Mischling verschijnt in meer dan 15 landen.

Over Mischling:

Stacha en Perle waren één, tot nazidokter Mengele hun magische wereld betreedt.

Het is 1944 als de onafscheidelijke tweelingzusjes Perle en Stacha in Auschwitz aankomen. Ze zijn Mischling: blond haar en bruine ogen, Arisch en Joods tegelijk. Nazidokter Mengele plaatst ze meteen in zijn experiment. Ze proberen de gruwel te overstijgen met hun zelfverzonnen taal en magische wereld. Tot Perle verdwijnt. Stacha kan niet geloven dat Perle dood is. Na de bevrijding trekt ze met een jongen uit het kamp, die ook zijn tweelingbroer verloor, door het verwoeste Polen op zoek naar Perle. Een tocht vol hoop en gevaar, gedreven door wraak: ze willen ook Mengele vinden… In een onthutste wereld gaan ze op zoek naar een mogelijke toekomst.

‘ Mischling is een paradox. Het is een prachtige roman over de vreselijkste misdaad, een diepgravende herdenking met de lichtheid van een sprookje en een coming of age van kinderen die de kans niet krijgen om het volwassen worden te beleven. Als je ziel de tocht kan doorstaan, zal je beloond worden met een van de meest schokkende, krachtige en originele boeken van het jaar.’

ANTHONY DOERR, auteur van Als je het licht niet kunt zien.

Mijn mening:

In een sprookjesachtige schrijfstijl neemt Affinity je mee door de levens van Perle en Stacha. Je loopt naast ze en voelt hun hoop, angst, pijn en verdriet. Ze laat je beleven hoe het zou kunnen zijn als eeneiige tweeling voor, maar ook zeker in de hel van Auschwitz.

Op een verontrustende geloofwaardige manier wordt beschreven hoe Mengele speelde me tweelingen, meerlingen, lilliputters en elk anders dan Arische uitziende kinderen. Niet alleen de medische experimenten maar ook de mind-fucks en dergelijke. Het snijdt door je hart en na al die jaren krijg je nog steeds een intens medelijden met al die onschuldige kinderen die blijven hopen dat als ze maar meewerken met “oom dokter” ze misschien hun familie  kunnen redden.

Het ongeloof en de verwarring van Stacha als Perle verdwijnt komt regelrecht je ziel in en je vraagt je af of het mogelijk zou kunnen zijn het echt te voelen als je wederhelft wel of juist niet dood is. De hartverscheurende onwetendheid is voelbaar door de hoofdstukken heen.

Met tranen in mijn ogen heb ik gelezen hoe zowel Stacha als Perle hoop blijven houden in een uitzichtloze en über wrede wereld. Hoe ze hun zachtheid proberen te behouden maar toch harder worden. Hun alles omvattende pogingen om het zelfde te blijven terwijl ze met elk bezoek aan Mengele steeds iets meer van elkaar vervreemden.

Pijnlijk mooi en een  niet te evenaren verhaal over een tijd die niet vergeten mag worden, maar waar toch hoop en liefde in bestond.

Vijf sterren op alle fronten.

Corina Nieuwenhuis.

 

 

 

Corina las:De Boekendief-Markus Zusak****

markus-zusak-de-boekendief

Over De Boekendief:

Duitsland, 1939. Liesel is pas negen jaar oud wanneer ze door haar moeder naar een pleeggezin wordt gebracht. Een van haar geliefde bezittingen is een zwart boekje, dat ze vond op het graf van haar broertje. In de jaren dat Liesel bij de Hubermanns woont, wordt ze een gewiekste boekendief. Tijdens de verwoestende bombardementen klampt ze zich in de schuilkelder vast aan haar schatten. Dit is een verhaal over moed, vriendschap, liefde en overleven, dood en verdriet, verteld door de ogen van de Dood, een toepasselijke verteller. Maar zal hij haar ook sparen?

De cover:

Er zijn verschillende covers in omloop en bovenstaande vind ik toch wel de mooiste. Het geeft de liefde voor boeken in zijn geheel weer op een mooie simpele manier en de cover tekst spreekt direct aan!

Het verhaal:

“Ziehier een klein feit, je gaat dood.”

In de proloog doet de ik-persoon een poging zich zelf voor te stellen en deze zin intrigeert me. Wie is die ik-persoon? (ik las de achterflap niet dus vandaar). Je wordt meegenomen via deze persoon door het leven van kleine Liesel die door haar moeder wordt achtergelaten bij Rosa en Hans Hubermanns.

De Hubbermanns wonen in Mochling, een echt Nazi-stadje waar vele “parades” doorheen komen met Joodse gevangenen die onderweg zijn naar Dachau. Hans wil geen lid worden van de partij, wat hun buitenbeentjes maakt in een stadje met voornamelijk Hitler sympathisanten. Toch verloopt de oorlog voor hun in eerste instantie redelijk rustig. Hans is huisschilder en speelt accordeon in de plaatselijke cafés om wat bij te verdienen. Maar op een dag komt Hans zijn verleden aan de deur kloppen en Hans is een man van zijn woord dus hij houdt zijn belofte, welk gevaar dat ook inhoudt. Ondertussen speelt Liesel samen met haar boezemvriend Rudy buiten voetbal en gaan ze samen op dievenpad. Niet alleen voor dat extra eten maar Liesel vooral voor de boeken, want de woorden zijn voor haar de troost die ze zo hard nodig heeft na de dood van haar broertje en het missen van haar moeder. Ondanks dat ze nog zo jong is heeft ze de vaardigheid om met haar verhalen de mensen in de tijden van grote angst gerust te stellen. Ze geven haar hoop en laten haar zien wat vriendschap is.

Mijn mening:

Markus schrijft vanuit de ik-vorm en dat is even wennen vooral omdat het even duurde voor ik door had wie die ik was. Toch leest het vlot en wil je weten waar het verhaal je heen brengt. Liesel wordt neergezet als een lief, hoopvol en toch ook krachtig klein meisje. Haar verlangen, haar angsten en haar liefde voor de geschreven woorden worden mooi beschreven.

De ik-persoon is ondanks het heftige onderwerp bij tijd en wijle gewoon echt grappig al springt hij graag van de hak op de tak en blikt hij graag een stukje vooruit om daarna weer terug te gaan. Dat is af en toe verwarrend en je moet dan ook wel je aandacht erbij houden.

De Boekendief bevat alle elementen die een goede roman over de oorlog moet bezitten. Hoop, angst, liefde, verdriet, boosheid en op gezette momenten de naïeve en soms gevaarlijke onvoorwaardelijke vriendschap van een elfjarig meisje. Je sluit haar in je hart en hoopt maar 1 ding en dat is dat de ik-persoon haar niet te pakken krijgt.

De “rand”figuren krijgen allemaal precies de juiste hoeveelheid diepgang en alle lijntjes naar de toekomst en naar het verleden worden op de juiste manier uitgewerkt en kloppen voor 100%.

Op de achterflap staat ook nog :

De Boekendief is een imponerende oorlogsroman en verdient een plaats naast Het dagboek van Anne Frank

En daar sluit ik me volledig bij aan.

4 sterren.

Corina Nieuwenhuis.