Jac las: Schaduw over Berlijn-Volker Kutscher****

Schaduw over Berlijn

Over de auteur:

Volker Kutscher, 1962, studeerde Duits, filosofie en geschiedenis, en begon zijn carrière als redacteur bij een krant. In 1996 schreef hij zijn eerste krimi. Het is bijzonder leuk te lezen dat Kutscher al op achtjarige leeftijd Emil und die Detektive heeft gelezen. Zijn fascinatie voor Döblin’s klassieker Berlin Alexanderplatz komt duidelijk tot uiting in deze serie rondom Gereon Rath die voorlopig zeven delen zal tellen.

Kutscher zegt het volgende over de setting. ‘De verloren W.O.I, de inflatie, de verbroken ketenen van een keizerrijk, de nieuwe vrijheid uitte zich in een ongebreideld verlangen naar genot, alsof men al het naderend einde in gedachten had.’ En over Berlijn: ‘Een moderne, vooruitstrevende stad, te vergelijken met New York of Chicago.’

(Bron: www.gereonrath.de)

Over het boek:

Berlijn is in 1929 de draaischijf van Midden-Europa, een kosmopolitische metropool van vier miljoen inwoners en een van de grootste steden ter wereld.

En een van de tolerantste. Tolerantie betekent seks, drugs en rock and roll  in overvloed. Nou ja, rock and roll avant la lettre.. Gereon Rath, inspecteur recherche bij de Moord brigade in Köln, komt als provinciale Rijnlander, na een incident zwaar onder vuur te liggen in zijn woonplaats en wordt geparachuteerd bij Inspectie E, de zedenpolitie, in Berlijn. Want de tolerantie ten spijt zijn er nog steeds bepaalde zaken die niet door de beugel kunnen.  Zoals kritiek leveren op de machthebbers in dubieuze en ondeugende filmpjes. Rath leert snel, is ambitieus en wil graag scoren. Hij wil het liefste naar de afdeling A, de recherche.

Hier komen we een bekende tegen die ook regelmatig opduikt in de verhalencyclus met Bernie Gunther in de hoofdrol: Ernst Gennat, de 150 kg wegende en taartjes etende hoofd recherche. Vergeet Philip Kerr, vergeet Bernie Gunther, dit boek gaat over complottheorieën, samenzweringen, de jacht op het goud van de Sorokins in een periode dat Duitsland op z’n kop stond en danste op de vulkaan.

Rath gaat op eigen houtje wat zaken onderzoeken die verband houden met een moord, en komt terecht in de broeierige wereld van het decadente Berlijn. Boeiend wordt de wereld beschreven van het uitgaansleven met z’n danscafés, kroegen, bioscopen, hoeren, pooiers, travestieten, cocaïnegebruik, de corruptie bij de politie en de ellende aan de onderkant van de samenleving. Rath komt terecht in een maalstroom van activiteiten van talrijke criminele bendes en stromingen zoals het communisme, het opkomend fascisme, en de revanchisten die de nederlaag in 1918 niet kunnen vergeten, al die groeperingen die ook onderling weer een bittere strijd uitvechten.

Barricadegevechten in Wedding en Neuköln, communistische agigatoren die straatgevechten uitlokken, politie die met behulp van pantserwagens de straten schoonveegt en met scherp schiet. De mei onlusten van 1929 vormen onderdeel van de fraaie sfeertekening die Volker Kutscher schetst van het Berlijn in die jaren.

Conclusie:

De hoofdpersoon Gereon Rath is geen gelikte, politiek correcte inspecteur. Hij overschrijdt duidelijk grenzen in dit verhaal en liegt om de waarheid boven water te krijgen. Alles voor de rechtvaardigheid. De zoektocht naar de kwade genius, die al vrij snel bekend is, levert weinig spanning op. Dit geldt tevens voor de romantische perikelen van Gereon, die  het bekende patroon volgen van aantrekken en afstoten.

Wat verder opvalt in deze roman/thriller is de grondigheid, de historische correctheid en gedetailleerdheid van de beschrijvingen van Berlijn. Fascinerend! Dat geldt tevens voor de open seksuele moraal èn de emancipatie van de vrouwen.

De schrijfstijl van Volker Kutscher kan het beste omschreven worden als wollig en van een Duitse degelijkheid. De invloeden van Hammett en Chandler zijn onmiskenbaar. Het 573 bladzijden tellende boek moet het vooral hebben van  mooie sfeervolle beschrijvingen van een broeierige wereldstad aan de vooravond van de catastrofe die W.O.II heet.

De setting, van Schaduw over Berlijn, het roerige Berlijn eind jaren twintig van de vorige eeuw, is uitstekend gekozen en leverde de basis voor de serie Babylon Berlin, de duurste niet-Engelse tv-productie ooit.

4 sterren.

Jac Claasen.

Advertenties

Jac las: Oktober-Søren Sveistrup****1/2

Oktober 3

Over het boek:

Het extreem gewelddadige intro, spelend in 1989, op 31 oktober om precies te zijn, verhaalt van een aantal bloedige moorden. Het is een bloedbad, een welhaast horrorachtig scenario met twee overlevenden, een jongen en een meisje.

De auteur springt naar maandag 5 oktober nu. Laura Kjer wordt op een beestachtige manier afgemaakt. Een van haar handen is afgehakt. Er volgen nog twee wrede moorden, op vrouwen, waarbij opnieuw sprake is van afgezaagde ledematen.

Nieuwe scène. Naia Thulin en Mark Hess worden op de zaak gezet, als onderdeel van een heel team van de afdeling Moordzaken met aan het hoofd de streber Nylander. Thulin en Hess zijn interessante figuren. Hess is om disciplinaire redenen vanuit het hoofdkantoor van Europol in Den Haag zolang teruggeplaatst naar Kopenhagen, en Thulin wil weg naar NC3, de cybercriminaliteit. Het vlot niet tussen die twee.

Snelle scènewisseling. Naar de opening van het parlementaire jaar in Denemarken. Rosa Hartung, minister van sociale zaken, wiens 12 jarige dochter vorig jaar spoorloos verdwenen is, keert terug in de politieke arena na een lang  ziekteverlof, en trekt, niet onverwacht, alle aandacht naar zich toe. Bijzonderheid: iemand heeft de moord op haar dochter bekend, echter het stoffelijk overschot is nooit gevonden.

De lezer is al aan het gissen.

Wie is de dader van de moorden in oktober nu en is er een verband met de  ontvoering c.q. moord op Kristine Hartung? En hoe moeten we de slachtpartij op 31 oktober 1989 plaatsen?

Conclusie:

Oktober is een vrij spectaculaire thriller, waarin de auteur in staat is gebleken  het hele boek de spanning er in te houden. En dat is een hele prestatie, want het boek telt 542 bladzijden.

Voor een groot deel is dit gelukt door de vele scènewisselingen en bijbehorende cliffhangers aan het einde van de hoofdstukjes, 130 in getal, cliffhangers die stuk voor stuk de illusie geven van geweldige ontwikkelingen, maar dat lang niet altijd zijn. Søren Sveistrup is een uiterst geroutineerde, functionele schrijver.

Personen, omstandigheden, achtergronden en de geschiedenis van hoofdpersonen, worden zorgvuldig en boeiend uit de doeken gedaan. Daar blijft het bij. Geen zijlijntjes of interessante toelichting op onderwerpen die het boek net wat extra’s kunnen geven. De auteur beschrijft een eenduidige verhaallijn, die hier en daar rammelt. Maar een kniesoor die daar op let. Verrassend genoeg ontbreekt het aan psychologische diepgang bij veel hoofdrolspelers , Naia Thulin en Mark Hess zijn overigens wel behoorlijk uitgewerkt.

De enorme spanning is het gehele boek door aanwezig, dankzij een werkelijk ingenieus plot, en dat vergoedt veel, heel veel. Maar niet alles. De kale schrijfstijl gooit toch wat roet in het eten.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

NB: Het is onbegrijpelijk dat de uitgever de oorspronkelijke titel Kastanjemanden (Kastanjemannetje) niet heeft gehandhaafd. En ook die gotspe ‘literaire thriller’ staat weer prominent op het voorblad. Ik kan u verzekeren, er is niets literairs te vinden in dit boek. Het is een uiterst leesbare wegleesthriller van grote klasse. Niet meer en niet minder.

Duorecensie Jac & Corina: De andere vrouw-Michael Robotham****1/2

MichaelRobotham

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar van Corina.

Auteur: Michael Robotham

Uitgever: Cargo

Originele titel: The other wife

Vertaler: Danielle Stensen

Aantal pagina’s: 366

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 11 oktober 2018

Over de auteur:

De Australische journalist Michael Robotham (1960) schreef eerder de zeer succesvolle thrillers De verdenking, Het verlies, Nachtboot, Gebroken, Zeg dat het je spijt, Door mijn ogen, Leven of dood en Sluit je ogen. Zijn werk is bekroond met de Ned Kelly Award.

(Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Een geheim leven. Een geheim huwelijk.

Een moordenaar die je geheimen kent.

William en Mary zijn al zestig jaar getrouwd. William is een gerenommeerd chirurg, Mary zijn liefdevolle echtgenote. Ze geloven beiden dat je de wereld in goed of slecht kan indelen. William en Olivia zijn al twintig jaar samen. William is een gerenommeerd chirurg, Olivia een oud-tennisspeelster. Ze maken samen prachtige reizen en zijn getrouwd op Bali. Klinisch psycholoog Joe O’Loughlin kent maar een van deze twee verhalen, maar als hij zijn vader bezoekt in het ziekenhuis komt zijn leven op de kop te staan. Wie is de mysterieuze vrouw die aan Williams bed zit te huilen? Een vriendin, een maîtresse, een leugenaar, of een moordenaar?

Over het boek:

Jac:

God’s Persoonlijke Lijfarts, professor in de heelkunde en volksgezondheid, adviseur van diverse regeringen, oprichter van het International Trauma Research Center, docent, schrijver en filantroop, heeft een maîtresse, een tweede vrouw met wie hij zelfs getrouwd is?

William O ‘Loughlin, de vader van Joe, wordt in zijn tweede huis in Londen, in het huis waar zijn andere vrouw woont, aangevallen en met een hard voorwerp zodanig geslagen dat hij opgenomen moet worden op de afdeling traumachirurgie van het St. Mary’s. Hij komt in een levensbedreigende coma terecht, en wordt als een kasplantje in leven gehouden. Bij aankomst van Joe in het ziekenhuis zit een vrouw, Olivia Blackmore, aan het ziekbed van zijn vader. Zij stelt zich voor als zijn andere vrouw. De ontreddering is groot. William is al twintig jaar samen met deze Olivia en tegelijkertijd al  zestig jaar getrouwd met zijn geliefde Mary. Wat is er gebeurd? Is er sprake van een dief die gestoord is bij zijn inbraak of een geplande aanslag op het leven van William? Waarom en wie? Dat zijn de vragen die inspecteur Stuart Macdermid moet oplossen. Tegelijkertijd  moeten Mary en haar kinderen, Joe en zijn drie zussen, de strijd aan met die Olivia.

De derde verhaallijn vertelt hoe Joe omgaat met het opvoeden van zijn kinderen Emma, 12 jaar, intelligent en licht autistisch lijkt het wel, en Charlie, die inmiddels uit huis is en studeert. Psychologie. En dat valt niet altijd mee, zoals alle ouders weten.

Corina:

Daar kom je dan bij je vader in het ziekenhuis en zit daar een andere vrouw aan zijn bed. Joe wil en kan niet geloven dat wat zij vertelt waar is. Hij kent zijn vader toch het beste? En al voelt hij misschien geen liefde, ontzag ja dat heeft hij wel, maar dat ontzag begint te wankelen. Dit eerste mysterieuze gedeelte van het verhaal, brengt je gelijk ook in het privéleven van Joe die worstelt met het opvoeden van Emma, zijn gesloten ietwat vreemde (?) dochter en brengt hem weer in contact met zijn vriend Vincent. Al is hij een  rechercheur in ruste, hij bijt zich vast in de zaak.

Daarnaast loopt nog een andere verhaallijn en je vraagt je lange tijd af hoe Michael dat nu ooit bij elkaar gaat brengen!

Mening:

Jac:

Robotham beschrijft feilloos het milieu van een typische upperclassfamilie in de Engelse standenmaatschappij, waar deugden als tucht en emotieloze emotie belangrijk zijn. De verhoudingen tussen William en Mary, en de kinderen Joe, Lucy, Patricia en Rebecca, de opvoeding , de relatie van Joe met zijn vader, worden genadeloos beschreven en uitgebeend. William, hoofd van een gezin, ‘ waar kinderlijke gehoorzaamheid een gebod was en persoonlijk geluk genotzucht’.  Joe voelt zich verraden, vernederd en verlaten door zijn vader, die door ‘ The Times’ beschreven wordt als een ‘ baanbrekend chirurg’ en ‘ medisch filantroop’. Liefde voor zijn vader? Neen, wel ontzag.

Corina:

Vanaf regel één is het weer thuiskomen met de schrijfstijl van Michael. Vlot, beeldend en met een mooie dosis humor. Wat kan ik genieten van zijn gesprekjes met dochter Emma en de dialogen met bijvoorbeeld Vincent. Dat is de extra kers op het taartje! Ik las niet alle delen met Joe als hoofdpersoon, maar heb geen enkel moment het gevoel dat ik iets mis. Michael pakt subtiel af en toe terug op het verleden. De emoties van alle betrokkenen komen goed over en laten je medelijden voelen, maar ook geven ze je bij tijd en wijle het gevoel van kom op nou gast!

Jac:

In de fijne schrijfstijl van Robotham worden vileine dialogen afgewisseld met briljante beschouwingen en hilarische scènes, zoals met de schoolcounselor meneer Carmine, maar vooral veel sprankelende, lichtvoetige zinsneden, zoals over de relatie ‘ Jongere vrouw — oudere man’. De opname in het ziekenhuis is het begin van de ontmanteling van het fort, het bastion dat William en Mary schijnbaar hadden opgetrokken. Het thema van de in scherven vallende façade is niet onbekend in de literatuur en film.

Corina:

De andere vrouw is geen keiharde bloedstollende thriller, maar de spanning is wel degelijk aanwezig. Door kleine speldenprikjes blijf je geïntrigeerd en wil je weten hoe wat en waar! Michael geeft ook de side-kicks allemaal net dat extra waardoor je van iedereen wil weten wat ze beweegt en hoe het af gaat lopen.

Jac:

Het boek is met veel empathie geschreven, zonder in goedkope dramatiek te vervallen. Het is bovenal intelligent geconstrueerd met fraaie zinnen en mooie quotes die je doen glimlachen of die je als lezer wat langer doen stil staan. En een goed plot met een bloedstollende actiescène. Vertaalster Danielle Stensen heeft goed werk  afgeleverd. Voor zover dat beoordeeld kan worden. Robotham is terug op zijn oude niveau.

Corina:

Als de ontknoping nadert wordt het nog wel even echt spannend en zit ik toch nog even een mooi aantal bladzijdes op het puntje van mijn stoel. Heerlijk! Dit is Michael Robotham ten voeten uit. Onverwacht, maar kloppend tot de laatste punt.

Conclusie:

Jac:

Het was een genoegen dit boek te lezen. Het is geen thriller die je ’s nachts doorleest, omdat de ontknoping bekend moet zijn voor de zon opkomt, het is wat zo mooi genoemd wordt door de uitgevers een boek ‘op het snijvlak van roman en thriller’. En daar tendeert Michael Robotham steeds meer naar. En daar kunnen we blij om zijn. U begrijpt De andere vrouw is niet alleen door de thrillerbril bekeken.

Corina:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Plot: 4.5

Psychologie: 4.5

Dat maakt unaniem vierenhalve sterren voor De andere vrouw!

Jac Claasen en Corina Nieuwenhuis.

 

NB: Extra info over de schrijver:

Dit is het dertiende deel uit de Joe O’Loughlin en Vincent Ruiz reeks. De schrijver zegt in zijn dankwoord daarover het volgende : “Toen ik professor Joe O’Loughlin introduceerde in De verdenking, had ik er nog geen idee van dat hij mijn langst blijvende  en geliefdste personage zou worden… een briljante psycholoog met een enorm inzicht in het beste en het slechtste van de mens.”

“Joe (Joseph) O’ Loughlin, klinisch psycholoog van professie, heeft mijn hart gestolen. Simpel, omdat deze briljante psycholoog ook maar een mens is en dus afschuwelijke blunders maakt. ‘Hij is geniaal in het oppikken van kleine incidentele details, patronen die anderen niet zien, constateert afwijkingen en onvoorspelbare handelingen die uitschieters zijn en de grenzen van het menselijk gedrag vormen.”

“Vincent Ruiz, is in dit boek al met pensioen, maar blijft de keiharde politieagent die maar een ding verkeerd doet. Hij kiest altijd de verkeerde vrouwen. Wellicht kiezen de verkeerde vrouwen hem. Of zou het dan toch zo zijn dat de vrouw altijd kiest en de man blij is met wat hij kan krijgen?”

Jac las: De jongen in de sneeuw-Samuel Bjørk****

De jongen in de sneeuw

Over het boek:

Kerstmis 1999.
Een man van eenenzeventig hapt naar adem na de noodstop. Voor hem bij een temperatuur van min 20 graden staat, onbeweeglijk op de weg, een jongetje , onbeweeglijk en blauw van de kou. Met een reeëngewei op z’n kop.

April 2013
De 10-jarige Thomas gaat vissen met z’n vader in een afgelegen bergmeertje, de Svarttjonn. Hij heeft beet. Een lijk, een meisje. In een balletpakje met witte maillot en spitzen aan.

In een paar bladzijden is de toon gezet. Het speciale onderzoeksteam van Holger Munch aan de Mariboes Gate wordt weer bij elkaar getrommeld nadat gebleken is dat de moord op de jonge veelbelovende ballerina geen op zichzelf staande zaak is. Er volgen nog enkele bizarre moorden. Die leden kennen we nog uit Ik reis alleen en Doodsvogel.
Naast Holger Much is het vooral de persoon Mia Krüger die de kar trekt in deze serie. Mia, het indianenmeisje met de blauwe ogen, is afgekickt van de verdovende drank en pillen, en wil niets liever dan op vakantie gaan. Munch betrekt haar in de zaak.

Conclusie:

Samuel Bjørk laat de privéproblemen van de rechercheurs samen oplopen met moord en doodslag. Een beproefd procedé. Op zich niets bijzonders. Maar het is vooral de persoon van Mia Krüger, die associaties ziet en verbanden legt waar anderen vastlopen, die deze thrillers zo interessant maakt. Het gebeurde met haar zusje Ingrid drukt als een loden last op haar schouders. De rest van het team blijft vrij vlak. De serie kan nog verder uitgebouwd worden. Er lopen genoeg interessante figuren rond die zich daartoe lenen.

De beschrijvende stukken tekst hebben veelal betrekkingen op overdenkingen, overpeinzingen en worden snel weer afgewisseld met dialogen, heel veel dialogen. Die vele goede, geraffineerd in elkaar gestoken levensechte dialogen zijn voor mij de grote plus van de thrillers van Samuel Bjørk.

De plot zit verdraaid goed in elkaar, er figureren een aantal fraaie bijfiguren in het boek, en ook de bijverhalen ( over hallucinogenen: scopolamine, hyoscyamine en atropine ) hebben allure. En in het slot komen alle eindjes mooi bij elkaar.

De Noor Samuel Bjørk is een pure aanwinst in het genre ‘Nordic noir’ en heeft zich met dit boek definitief geschaard onder mijn favoriete auteurs.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Een dodelijk venijn-Fred Vargas****

Eendodelijkvenijn

Fred Vargas – Een dodelijk venijn

 Over het boek

De hele club, het hele team is nog aanwezig na zijn uitstapje naar IJsland. Spoedig zit commissaris Jean-Baptiste Adamsberg weer in zijn dagelijks ritme. Zijn oplossingspercentage neemt alsmaar toe.

Maar dan, twee doden door het gif van een kluizenaarsspin en dan nog een derde. Bij Jean-Baptiste vormen de gedachten zich al voordat hij heeft nagedacht. De bubbels, de belletjes in de bloedbaan doen zich gelden. Hij weet dat er iets aan de hand is, terwijl er in het geheel nog geen zaak is. Hij dramt door maar de zaak loopt telkens dood in een of andere baai of ander water. De uitdrukking ‘ We naderen de 52ste breedtegraad’ krijgt een andere betekenis. De doorbraak. Die komt maar niet.

Rebellie dreigt binnen het team. Voor de tweede keer binnen een jaar. Wat is er met Adamsberg aan de hand? Waar is zijn verbeeldingskracht en zijn verdraagzaamheid? En Danglard, zijn oudste vriend, doet hij een gooi naar het leiderschap? Volgt een confrontatie? En dat allemaal over het gedoe met de kluizenaarsspin.

Conclusie

De Loxosceles rufescens = de kluizenaarsspin

Dit kleine spinnetje en dan met name het miniscule beetje gif dat het beestje kan produceren speelt  bijna de hoofdrol in deze 392 tellende literaire thriller annex vertelling. Een van de weinige keren dat deze betiteling ook feitelijk correct is.

#MeToo heeft zijn sporen nagelaten en komt duidelijk naar voren in dit boek. Sterker nog , de thematiek van de seksuele intimidatie, aanranding, misbruik en prostitutie  speelt een hoofdrol in dit boek. In twee verhaallijnen nog wel. De gevolgen zijn schrijnend en grotesk en worden door Vargas uitvergroot neergezet. Een mooi stuk historie maar ook de psychologie van het groepsgedrag en het verband tussen gif en impotentie zijn mooie zijlijntjes.

Fred Vargas heeft weer een geweldig boek gepubliceerd.  Een boeiend verhaal waarin de verschillende leden van het team, die allemaal wel een rare tik hebben, hun rol spelen. De plot zit goed en lekker ingewikkeld in elkaar.  De Monty Python achtige humor wordt weer rijkelijk uitgestrooid over de lezer.

‘You love it of you hate it’ zoals men in goed Nederlands zegt.

Maar dat geldt eigenlijk voor de gehele reeks rond Adamsberg. Wie eenmaal gegrepen is door de bijzondere schrijfstijl waarin de couleur locale, de historie en psychologie maar ook de eigenaardige humor en de tegendraadse manier van oplossen van Jean-Bapiste elk hun eigen plaats hebben, zal dit boek in een mum van tijd uitgelezen hebben.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: De moord op Harriet Krohn-Karin Fossum***

DemoordopHarrietKrohn

Karin Fossum – De moord op Harriet Krohn

Het boek opent met een brief aan Julie en eindigt met een brief aan de dochter van Charlo Torp. Een mooie symmetrie, echter de brieven geven een wereld van verschil te zien qua toonzetting en inhoud.

De tijdsspanne tussen de twee brieven wordt door Karin Fossum beschreven in enerzijds een monologue intérieur ( de niet uitgesproken gedachtegang) van de hoofdpersoon Charles Olav Torp, en anderzijds een paar lange verhoorsessies.

Dat is waar inspecteur Konrad Sejer om de hoek komt kijken.  Het boek handelt over de persoon van Charlo Top, een man die weggezakt is door een explosief mengsel van obsessief gokgedrag en liegen alsof het gedrukt staat. En een oplossing zoekt voor de betaling van zijn schulden, maar wat veel belangrijker is, hij wil zijn dochter Julie weer recht in de ogen durven te kijken

Conclusie

Het boek valt in twee delen uiteen. Het doen en laten van Torp enerzijds, aan de andere kant de verhoren van inspectuer Konrad Sejer, die eerst op blz. 163  zijn intrede doet in het verhaal. Daarvoor is Karin Fossum vooral bezig geweest met het beschrijven van de angsten, demonen en emoties van Torp. Het drie, vier, vijf keer verwoorden, met telkens een andere woordkeuze van een bepaalde emotie is op den duur een beetje teveel van het goede. Dat een auteur in de huid wil kruipen van een bepaalde persoon is prima, maar het kan ook teveel worden.

Het bijzondere van dit verhaal is gelegen in de knappe schrijfstijl van Fossum die de lezer uiterst geraffineerd manipuleert en hem laat meeleven en meevoelen met een moordenaar.

Het boek schat ik toch wat lager in dan gebruikelijk van Fossum gewend. Dit ligt hoofdzakelijk aan de beschrijvende stijl die gehanteerd is en simpele verhoortechniek, welke boeiend beschreven wordt maar op den duur voorspelbaar overkomt.

Drie sterren.

Jac Claasen.

Duorecensie Jac & Karin: De opvolger-Fiona Cummins*****

DeOpvolger

Auteur: Fiona Cummins

Oorspronkelijke titel: The collector

Serie: De Bottenverzamelaar deel 2.

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Uitgever: Ambo|Anthos

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: september 2018

Over de auteur:

Fiona Cummins was journalist voor de Daily Mirror en volgde de schrijversopleiding aan de Faber Academy. Ze debuteerde in 2017 met de enthousiast onthaalde thriller De verzamelaarDe opvolger is haar tweede thriller.

( Bron: http://www.amboanthos.nl )

Achterflap:

In de thriller De opvolger van Fiona Cummins woont de negenjarige Jakey Frith met zijn ouders aan de Engelse zuidkust. Hij is ternauwernood ontsnapt uit de klauwen van een macabere seriemoordenaar. Maar de Bottenverzamelaar loopt nog altijd vrij rond en wacht het moment af om alsnog toe te slaan. Clara, het meisje dat nog door hem wordt vastgehouden, klampt zich vast aan de gedachte dat ze ooit gered zal worden.

De Bottenverzamelaar heeft ondertussen een leerling gevonden, die hij klaarstoomt om zijn bottenmuseum over te nemen. Maar hij kan Jakey en de detective die zijn dromen doorkruiste niet uit zijn hoofd zetten en zint op de ultieme wraak.

Mening:

Karin:

Wat kun je je toch verheugen op bepaalde boeken. Oi oi oi en dan is De opvolger ook nog minstens zo sterk als De verzamelaar! Het is direct thuiskomen, de personages staan me nog helder voor de geest en het is letters vreten vanaf de eerste bladzijde.

Wat een fantastische schrijfstijl is dit toch en wat wordt er weer een fantastisch verhaal neergezet. De verschillende lijnen moeten weer samen zien te komen en de wijze waarop dit dan ook allemaal weer gebeurt is briljant. Dit is opbouwen, uitdiepen, gruwelen, hopen en gewoon thriller ten top.

Jac:

Brian Howley noemt zich voortaan meneer Silver. Deze meneer Silver is vastbesloten om zijn verloren gegane bottenverzameling nieuw leven in te blazen, en ter wille van de continuïteit op zoek te gaan naar een opvolger. Saul is een getraumatiseerde, hyperintelligente jongen en  beschadigde tiener van 16 jaar die in deze fase van zijn leven regelmatig geneigd is om tegendraads te acteren. Daar zijn redenen toe. Niet in het minst door het Geheim dat hij deelt met zijn moeder, het drankorgel Gloria Anguish, waar hij tot overmaat van ramp nog voor moet zorgen ook. De andere hoofdpersonen kennen we: Jakey Frith en Clara Fowley. Zij komen in groot gevaar als meneer Silver in actie komt. En natuurlijk Etta Fitzroy, die haar eigen demonen bij zich draagt.

Karin:

De opvolger is los te lezen maar het zou werkelijk zonde zijn als je De verzamelaar niet eerst zou lezen. Cummins pakt zeker even terug met een korte uitleg maar neem nou bijvoorbeeld kleine Jakey, of de sympathieke stoere Etta Fitzroy die maar één hoofddoel heeft, en dat is deze seriemoordenaar pakken. Neem de kleine Clara, nog steeds vermist en hoe dan? Ik bedoel maar, de achtergronden moet je eigenlijk niet willen missen want dit is voor nu een tweeluik waar je U tegen zegt.  Ook Silver/De Nachtman himself komt uiteraard weer uitgebreid aan bod en de titel wordt je al vrij snel zeer duidelijk door middel van Saul, de antiheld?

Jac:

Cummins heeft een opmerkelijke schrijfstijl. Zij schrijft bijna literair over geuren, kleuren, emoties en natuursensaties. Woordgebruik en zinsconstructie leiden veelvuldig tot fraaie metaforen en mooi taalgebruik. Het verhaal is erg beeldend geschreven, en situaties en dialogen zijn van hoog niveau en dringen zich snel de geest van de lezer binnen. Een compliment voor de vertaalster Saskia (‘ Kanjer’) Peterzon-Kotte. Opmerkelijk is ook dat de gebeurtenissen niet of nauwelijks plaatsvinden op een politiebureau, een mortuarium of gevangenis. Geen beschrijvingen van lijkschouwingen, geen CSI-achtige hi- tech analyses. Zelfs de persoon van Etta Fitzroy heeft een minder belangrijke rol in het geheel.

Karin:

Richting einde wordt de spanningsboog nog even flink aangetrokken en zit je op het puntje van je stoel. Om vervolgens na het epiloog het boek met een dikke zucht dicht te klappen. Het verleden, het nu….ai lof Etta en dit suddert nog wel even na!

‘Ting!’

Jac:

Het is niet persé de spanning die Fiona Cummins zo’n prettig leesbare auteur maken. Het zijn de excentrieke figuren, de fraaie karaktertekeningen,de zielige, bijzonder gevormde slachtoffertjes, de mesjogge dader, de donkere setting van het verhaal, maar vooral de intelligente schrijfstijl, die ver en ver uitstijgt boven hetgeen  we gebruikelijk zijn te lezen in de thrillerwereld. De plot steekt ijzersterk in elkaar, en vooral het laatste kwart van het boek kan niet neergelegd worden. Fiona Cummins heeft haar eerste boek duidelijk overtroffen.

Tip: Het verdient aanbeveling eerst De verzamelaar te lezen.

Conclusie:

Unaniem vijf sterren voor De opvolger.

Jac Claasen & Karin Meinen.