Jac las: Nulpunt – Horst & Enger ***

Nulpunt is het eerste deel uit een serie rond Alexander Blix, de 59 jarige inspecteur bij de politie van Oslo en Emma Ramm , een 24-jarige journaliste bij de nieuwssite news.no. Het is een gelegenheidsduo dat zich bezig houdt met de ontvoering van Sonja Nordstrøm. 

Nordstrøm is een bekende persoonlijkheid in Noorwegen, een ex-atlete met een indrukwekkende reeks atletiektriomfen op haar erelijstje, maar ook iemand die er niet voor terugdeinst om mensen op de kast te jagen. Emma rolt het verhaal in als zij Nordstrøm wil spreken en haar huis binnen loopt. De voordeur staat gewoon open. Maar Sonja is nergens te bekennen, weg, verdwenen.  Alexander Blix wordt belast met het onderzoek en ondervraagt Sonja. Het blijkt tevens het startpunt te zijn van een onverklaarbare samenwerking tussen de journaliste en de inspecteur, een samenwerking die alle perken te buiten gaat en niet alleen buitengewoon onwaarschijnlijk van opzet is maar ook en vooral uiterst knullig beschreven wordt. 

Het boek is slordig geschreven en stilistisch onder de maat. Als lezer wil ik geen afgelekte boterham, maar een heerlijk broodje. Met maanzaad. Horst en Enger zijn er als combinatie niet in geslaagd hun schrijverskwaliteiten op te krikken.
Het is spannend en daarmede is alles gezegd.
Het boek is ondanks alle namen, plaatsen en gebeurtenissen, ontzettend gemakkelijk te lezen, te gemakkelijk in feite. De auteurs zijn er niet in geslaagd interesse zijlijnen te creëren. Het is in dit opzicht dus een kale rechttoe rechtaan, snelle actiethriller. Wel spannend, maar zonder interessante karakters en beschouwingen. En dat heeft zo zijn weerslag op de waardering. 

Nulpunt is een thriller, snel te verteren, een stukje productiewerk, met alle voor- en nadelen van dien. Karakterloze figuren en weinig diepgang. Je leest de thriller vlug, vlug, want je wilt tenslotte weten hoe de zaak in elkaar zit, maar daarmee houdt het op. Maar er komt iets anders om de hoek kijken. Op een gegeven moment wordt de systematiek van de schrijvers duidelijk en dat levert bepaald geen leesgenot op. Het effectbejag met nog een dode en nog een dode is zo dood als een pier. Overdaad schaadt en de zaak stort als een plumpudding in elkaar.
Goethe zei het al : “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”.

De schrijfstijl van de auteurs kan gekarakteriseerd worden als ‘ grote stappen, snel thuis’, armtierig. Er wordt van alles en nog wat aangehaald om de bladzijden vol te krijgen, maar het klopt niet op meerdere plaatsen. Bij voorbeeld over de mensen die vermoord zijn : ‘ Ik heb hun onsterfelijkheid gegeven’ En in de zin daarna : ‘ Door mij zullen de mensen het nog lange tijd over hen hebben’. Close reading heeft geen zin.

Het is een effectief geschreven boek. De lezer krijgt waar voor z’n geld. Maar het verhaal had zich net zo goed in New York, Liverpool of  Kuala Lumpur kunnen afspelen. Geen ‘Nordic noir’ dus. Is dat een gemis? Wis en waarachtig is dat een gemis. De lezer krijgt niets meer mee van maatschappelijke en sociale  misstanden binnen de samenleving; gekaderd in het thrillergenre heeft dat een reeks onvergetelijke auteurs en romans opgeleverd. De vervlakking slaat toe. Zelfs Jo Nesbo en Jussi Adler Olsen slaan nog maar incidenteel op de trom. ‘Nordic noir’ is zo dood is een pier. 

Drie sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Winterland – Kim Faber & Janni Pedersen *****

Winterland is het debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak , zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers.

De herkenbaarheid is groot in dit boek. Er wordt een prachtig profiel geschetst van Martin Junckersen, ‘Juncker’ genaamd die z’n hele leven problemen heeft gehad met z’n vader, Mogens Junckersen. Maar nu op het einde van leven raakt Mogens de weg kwijt, hij glijdt langzaam af en wordt, zo goed en slecht als het gaat, verpleegd door zijn zoon. Naast de harde schetsen van de tragedies en problematiek van hoe een rijke samenleving belabberd omgaat met zijn oudste bewoners, levert dit prachtige en gevoelige stukjes op van een vader-zoon relatie. Met een paar werkelijk uitmuntende scènes wordt een toon gezet, die uitgaat boven het normale politie gooi- en smijtwerk. 

Na een keihard intro probeert op de dag voor kerstavond rechercheur Signe Kristiansen haar man Niels en hun kinderen Lasse (11) en Anne (13) te geven waar ze recht op hebben: de liefde en warmte van een gezin. De oproep in de Ikea verstoort het idyllische plaatje. Een enorme explosie op de kerstmarkt. Zij moet weg , weg van huis, naar het bureau en naar de plaats des onheils. De relatie tussen Signe en Niels staat onder druk. 

Er zitten een aantal mooie scènes in het boek, die helemaal passen in het Scandi genre maar ook niet zouden misstaan in willekeurige andere roman. Over mensen die in een paar woorden hun leven schetsen, dan zwijgend het glas wijn met duim en wijsvinger ronddraaien, naar de mond brengen, een slok nemen en verbitterd doorgaan met hun leven. Maar die evengoed kapot gaan aan drugs of drank. Of waarom vriendschappen teloor gaan en verdwijnen in de tijd maar ook door onbegrijpelijk kortzichtigheid of… lafheid.
Op die momenten is Winterland meer, veel meer dan een doorsnee thriller.

Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson ( Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappij-kritische ondertoon altijd en overal aanwezig is. De vraag is natuurlijk of Kim Faber en Janni Pedersen er in slagen een podium te scheppen dat langer stand houdt dan een of twee thrillers. We gaan dat volgen. Deze thriller is in ieder geval een uitstekend uitgangspunt. Immers het einde van het boek is geen einde.

Vijf sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Het nieuwe meisje – Daniel Silva ****

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar

Auteur: Daniel Silva

Uitgever: HarperCollins

Originele titel: The new girl

Vertaler: Angela Knotter

Aantal bladzijdes: 480

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 19 november 2019

Over de auteur:

Daniel Silva is de auteur van vele bestsellers, die in meer dan dertig landen worden uitgegeven. Hij is verbonden aan de United States Holocaust Memorial Council. Met zijn vrouw, cnn correspondente Jamie Gangel, en hun twee kinderen woont hij in Florida.

De achterflap:

Niemand weet wie ze is: het mooie meisje dat elke dag op een exclusieve privéschool in Zwitserland wordt afgezet door een zwaarbeveiligde autocolonne, alsof ze een staatshoofd is. Ze zou de dochter zijn van een rijke internationale businessman. Maar dat is ze niet, haar vader is de verafschuwde kroonprins van Saoedi-Arabië. Hij staat onder vuur voor zijn rol in de moord op een dissidente journalist. Als zijn dochter gewelddadig wordt ontvoerd, gaat hij naar de enige man die hij vertrouwt.

Gabriel Allon, de legendarische meesterspion, bijt zich vast in de zaak en komt terecht in een dodelijke en geheime oorlog met een oude vijand die de toekomst zal bepalen van het Midden-Oosten – en misschien wel de hele wereld…

Mening:

Gabriel Allon, de legendarische meesterspion- restaurateur en hoofd van de Israëlische geheime dienst, bijt zich vast in de zaak van een ontvoerd meisje. Het blijk niet zomaar een meisje te zijn; het is de dochter van de toekomstige heerser over Saudie-Arabië.

Het lijkt het begin te zijn van een standaard actiethriller. Het verhaal dendert voort en is niet slecht. Met veel details en mooie geopolitieke ontwikkelingen, grotendeels gebaseerd op de realiteit. In een nawoord verduidelijkt Silva wat fictie en wat realiteit is. Het tweede deel van de thriller is verreweg het beste deel van het boek. Ouderwetse spionage en contra spionage op het hoogste niveau maken er een heerlijke ouderwetse koude oorlogsthriller van. In de beste Britse tradities. En ach, het is altijd mooi dat een klein plaatsje in Nederland, Ouddorp, een figuranten rol speelt in het grote spel.

Een minpuntje in dit boek: de auteur is erg slecht in het beschrijven van emoties. De hoofdrolspeler Gabriel Allon is een houten Klaas van een superspion. Vergelijk het maar met de strips van Kuifje. Kapitein Haddock, Professor Zonnebloem of Jansen & Jansen zijn toch oneindig veel interessanter dan de hoofdpersoon? En, wat ook niet onvermeld mag blijven, alles en iedereen gaat verschrikkelijk over de top. Het is een extreem materialistische wereld waarin alleen, het beste, het duurste, het meest luxueuze telt. Het maakt niet uit of het over hotels, boten of schilderijen gaat, het is een idiote, materiële schijnwereld, waarin James Bond zich zonder twijfel op zijn gemak zou voelen.

Desondanks, een aangename kennismaking met een voor mij nieuwe auteur.

Het meest opmerkelijke aan dit boek is het grote kwaliteitsverschil tussen het standaard verhaal aan het begin van de thriller en de kwalitatief zeer goede verhaallijn in het tweede deel van de thriller. Met een fraai slot. De plot doet een beetje denken aan het betere werk van auteurs als John le Carré.
De schrijftrant doet echter een op en top Britse stiff upper lip auteur vermoeden, de schrijver is echter Amerikaans staatsburger. Prima.

Vier sterren 

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De nachtstemmer – Maarten ’t Hart *****

Het liefdevol opgeschreven sprookje van een sjofele orgelstemmer en een weelderige, verpletterende Braziliaanse schoonheid.

Normaliter wordt in deze groep weinig of geen aandacht besteed aan Maarten ’t Hart, mijn favoriete Nederlandse auteur. Maar het thrillerelement in deze schitterende roman is de moeite van het lezen waard en dus een mooie smoes om het boek te promoten.

Gabriel ( Gabe) Pottjewijd is stemmer van de Arp Schnitger-orgels, de Stradivarius onder de kerkorgels. Gabe is geen feestvierder, hij verafschuwt de uitingen van vrolijkheid tot in het diepst van zijn ziel. Zo wordt hij onpasselijk van het woord seniorenmiddagen. Zelden is het verschil in levensvreugde tussen de zwarte kousen en de Roomse papen beter verwoord. 

Hij komt terecht in een niet nader te noemen vissersplaatsje in het westen des lands, welke inwoners hij als volgt typeert: “ Uit de gouden korenaren, schiep God de Groningers, de Friezen en de Drentenaren, en uit het kaf en de andere resten, schiep hij de klootzakken uit het westen’’.
De toon is gezet, traditiegetrouw haalt ’t Hart weer flink uit naar de roomsen, naar de roomse gruwelprullaria zoals crucifixen en heiligenbeelden die worden neergesabeld en de pedofiele trekken bij bepaalde priesters, maar ook zijn voormalige geloofsgenoten krijgen er flink van langs. Gabe Pottjewijd zou Gabe Pottjewijd niet zijn als hij de dominee niet flink de les leest over de hangers in het geloof, de kwellingen van de ongerechtigheden en onwaarschijnlijkheden zoals met veel voorbeelden wordt uitgelegd.

En als vuurpijl daar bovenop de genocide op het volk van Amelek.

Wie op zoek is naar seks, drugs en rock and roll heeft bij Maarten ’t Hart weinig te zoeken. De lezer komt terecht bij hoofse liefde, een vga’ tje en Bach, Suk en Mozart. Ach, daar is ook niets op tegen, ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is.
Maar naast het thrillerelement is er nog een andere verhaallijn die de lezer aanzet om door te lezen, de oudste verhaallijn ter wereld.
Het verhaal van een sjofele orgelstemmer en een weelderige, verpletterende schoonheid, een Braziliaanse, Gracinha genaamd en haar dochter Lanna, begiftigd met een zekere eigenzinnigheid, die, zeker voor hen die daar voor doorgeleerd hebben, als autisme geïnterpreteerd kan worden.

Gabe heeft zich ooit, in een vlaag van verstandsverbijstering, laten inschrijven bij een bemiddelingsbureau voor relaties. Na het invullen van vele en lange vragenlijsten was er uitgekomen dat hij “ zorgwekkend asociaal’  was, het prototype van de einzelgänger. Zijn gevoelens voor Gracinha beperken zich dan ook tot de verrukkelijke soep en de aangebrande tosti’s.

Tientallen van dit soort beschouwingen, opmerkingen, zinsneden, aforismen, quote`s en levenswijsheden maken er een uiterst leesbaar en bij tijd en wijle humoristisch boek van. Dan weer vilein, dan weer uiterst meegaand maar immer in onberispelijk Nederlands opgeschreven.  De bekende thema’s uit het werk van ’t Hart komen terug, de grote hoeveelheid olijke opmerkingen en beschrijvingen zijn op z’n minst verbazingwekkend te noemen in deze uitermate leesbare roman.

Vijf sterren

Jac Claasen

 

 

Jac las: Verraad van spionnen – Manda Scott ****1/2

83038062_510933509537793_5216640691874037760_n

‘Ik weet niet meer wat de waarheid is’ 


Orléans, Gare des Aubrais, zondag 18 maart 2018. 

Een oude vrouw in een auto. 

Vermoord, met een gruwelijk detail :haar tong is uit haar mond gesneden. Zoals dat gebeurde met de verraders in de Tweede Wereldoorlog. Maar ook het aantal kogels – drie – en de plaats van de inslag – twee in de borst en één in het voorhoofd- hebben een ongebruikelijke duiding. Een professionele liquidatie zegt inspecteur Rollo tegen Commissaris  Inés Picaut, die de leiding heeft over het team van het onderzoek.
De naam van het slachtoffer: Sophie Destivelle.

Het is het begin van een goede, spannende thriller annex  spionageroman, die een behoorlijke lange aanloop nodig heeft om op gang te komen. De lezer moet daar doorheen om kennis te nemen van de situatie in 1944 in bezet Frankrijk, in de Jura , waar de maquisards vanuit een ruig en onheilspellend landschap een verbitterde strijd voeren in een  kat- en muisspel met de Duitse bezetters. Zij worden ondersteund vanuit Engeland , met droppings van materieel maar ook met mensen.

Na een slordige honderd bladzijden verandert de setting.

Het wordt buitengewoon intrigerend, spannend, boeiend.
Het was een smerige oorlog, smeriger dan je je kunt voorstellen, en die smerigheid ettert door. Zo zou je het boek kunnen afsluiten of wat misschien beter is, kunnen beginnen. Een soort waarschuwing aan de lezer om op te letten en niet alles te geloven wat hij onderweg in die reis door 500 bladzijden tegenkomt. 

Wat doe je als inspecteur in 2018 als je aanvoelt dat niet iedereen de waarheid vertelt of het achterste van z’n tong laat zien? Hetzelfde geldt in 1944.

De lange aanloop is, achteraf gezien, nodig om een glanzend vervolg te krijgen, tot de laatste pagina aan toe. Het is een boek van verraad.  De actiescènes zijn met dodelijk venijn beschreven, de lezer moet door of hij wil of niet, gevangen in de fascinatie van het moment.

Tot slot dit: Dit is een boek voor de precieze en ervaren lezer. Dat komt mede door de complexiteit van het verhaal en het grote aantal namen, verklein-, nep- en bijnamen en aliassen.  Op een gegeven moment heb ik maar snel een lijstje gemaakt in Keep. U bent gewaarschuwd. De snelle lezer wordt genadeloos afgestraft en raakt de draad kwijt en dat zou jammer zijn. Het is een bijzonder goede oorlogsroman, spelend in het schemergebied van de spionage, bedrog, verraad, wraak, complotten en contraspionage. Sophie Destivelle kent geen moraal. Kramme, de Duitse commandant evenmin. Haar enige moraal is een Browning Hi-power.
Maar het is toch vooral een bijzonder eerbetoon aan de Franse ondergrondse, de maquis.

Manda Scott heeft zich op een bijzonder goede manier gedocumenteerd, zoals ook in haar nawoord wordt aangegeven. Haar schrijfstijl kan het beste beschreven worden als warrig. De lezer moet veelal zelf maar uitmaken wie er aan het woord is.
Waar is het boek mee te vergelijken? ‘ De dag van de jakhals’?, ‘ De stille Amerikaan’?, ‘ De donkere kamer van Damokles’? Elke vergelijking gaat mank natuurlijk, elk monument heeft z’n eigen specifieke setting. Ondanks de minpuntjes:

4,5 sterren

Jac Claasen

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

Jac las: Sneeuwblind – Ragnar Jónasson ****1/5

Het boek

Ari Thór Arason kan een baan krijgen in het afgelegen plaatsje Siglufjörður, één van de meest noordelijk gelegen plaatsjes in IJsland. De welvaart die de haringvangst ooit met zich meebracht, ligt al lang achter de rug. Wat rest is een suf, ingeslapen vissersplaatsje waar nooit iets gebeurt. Bovendien is de tunnel, die het stadje met de buitenwereld verbindt , in de winter door sneeuwval regelmatig afgesloten. Alles bij elkaar een dooie boel. Ari snakt echter naar een baan en pakt de eerste de beste gelegenheid te baat om aan het werk te komen. Zijn vriendin Kristin is kwaad dat hij vertrekt uit Reykjavik in het voorjaar van 2009. De wereldwijde bankencrisis, met in de hoofdrol de megabank Lehman Brothers is dan al een paar maanden geleden losgebarsten. Een paar maanden later begint Ari in Siglufjörður. Bij de politie nog wel.
Hrólfur Kristjánsson, de beroemde schrijver van zijn enige boek, een  meesterwerk, genaamd ‘ Ten noorden van de bergen’, maar ook de voorzitter van de toneelclub, valt dood op de grond in de zaal van de toneelvereniging. Is hij achterover gevallen van de trap? Of is er iets anders gebeurd? Als een lopend vuurtje gaan de geruchten door het stadje Er zit iets onheilspellends in de lucht, een moordzaak? Binnen deze kleine gemeenschap?

De conclusie

Het is het begin van een enerverende, ouderwetse detective, een wie-heeft-het-gedaan thriller, in de beste Sjöwall & Wahlöö tradities. Sjöwall & Wahlöö, de eerste detective ( Martin Beck) met een sterke maatschappijkritische ondertoon. Langzaam ontrolt zich een patroon van leugens en bedrog, de wankele muur van de schone schijn valt om en de verrassende realiteit treedt naar voren. Ach, en de lezer is natuurlijk al lang bezig de toedracht te ontrafelen, want hij of zij wil op minst weten of de echte dader overeenkomt met de ontrafeling die hij in gedachten heeft. De vergelijking met Sjöwall & Wahlöö gaat zeker op voor de verdraaid goede sfeertekening. Echter met dit grote verschil dat het broeierige en harde sfeertje van Sjöwall & Wahlöö zich niet afspeelde in het ijskoude, door sneeuw en sneeuwjachten geteisterde noorden van IJsland. Het debuut van Ragnar Jónasson is er een van onberispelijke kwaliteit. Goede verhaallijn, dito personages maar vooral een heel goede sfeertekening: de alomtegenwoordige sneeuw die veel verhult en maar weinig los laat.  Je krijgt ‘t er koud van.

Wat humor zou wel op z’n plaats zijn. Maar de Scandinaviërs zijn geen lachebekjes, dat weten we. Gelukkig komt er een vervolg aan, ‘Blackout ’ is de titel van het tweede deel van de Dark Iceland serie, die inmiddels 5 delen telt. De uitgever loopt inmiddels tien jaar achter op de originele publicatie. Bedroevend.

4,5 sterren.

Jac Claasen

Jac las: Vers bloed – Stuart MacBride ****

81196955_463545921256166_1806255857906745344_n

Over het boek

In Aberdeen, een stad opgetrokken uit keihard en ijskoud graniet, bij het Politiekorps Grampian klinkt elke ochtend na de briefing de beruchte Steel-strijdkreet ‘ Falen is geen optie’. Klinkt het niet hard genoeg, dan laat inspecteur Steel haar mannen de slogan net zo lang herhalen, totdat ze de straat op mogen.

Sean Morrison, de 8-jarige leider van een jeugdbende heeft Jerry Cochrane vermoord. Cochrane is een moedige zeventiger die de zwangere Natalie Lenox te hulp komt als ze opzettelijk tegen de grond wordt gewerkt en met een dolle messteek van het leven wordt beroofd. Sean Morrison wordt het voorwerp van een klopjacht. Het korps wordt ernstig in verlegenheid gebracht door de belachelijke wild-west-achtervolging van een kind. Dat is niet het enige probleem.

Er loopt ook een verkrachter rond, die stevig huishoudt in Aberdeen en Dundee. Gelukkig is daar altijd nog lokeend Jackie Watson, die inmiddels samenwoont met  brigadier Logan McRay. Rozengeur en maneschijn is het daar thuis ook niet altijd.

Agent John Rickards is de bij tijd en wijle hevig blozende nieuweling, de sidekick, die zich in z’n vrije tijd bezig houdt met het geven en nemen van billenkoek en wat dies meer zij.

Maar goed aan alle plezier komt een eind. Steel dumpt Logan bij inspecteur Insch, die het best omschreven kan worden als een nijlpaard met een slecht humeur. Logan moet Insch gaan helpen om de druk op zijn afdeling wat weg te nemen.

Conclusie

Stuart MacBride schrijft in de overdrive, schmierend en zich niets aantrekkend van welke politieke correctheid dan ook. Dat levert niet alleen hele goede thrillers op, maar vooral thrillers die uiterst amusant zijn en een heleboel leesplezier opleveren. Alles is vet aangedikt, vèr en vèr over de top, maar wel erg leuk. Het hele boek door is het geschmier van een hoog gehalte.Stuart MacBride lijkt dan geen maat te kunnen houden op z’n uitbarstingen van ironie en sarcasme vol schimpscheuten en humorvol geblaat. Welke inspecteur zegt nou tegen een ondergeschikte die haar zojuist uit de brand geholpen heeft: ‘ Als ik ooit hetero word, dan mag jij als eerste. Gratis’.

Het verhaal moddert wat door, wat trouwens het beste als erg grappig doormodderen kan worden betiteld, maar komt in een stroomversnelling als de zoekgeraakte Robby MacIntyre wordt teruggevonden, de voetballende etterbak.

Het boek is  ontzettend leuk, ondanks, nou ja, misschien wel dankzij de vrij grove grappen en dito taalgebruik. Fijngevoeligheid is ver te zoeken.

Op elke pagina staan gegarandeerd drie of vier van die grappen of grollen. En er lopen enkele hilarische running gags door het hele boek heen, die voor enorm veel opwinding en leesplezier zorgen.

Het is duidelijk, MacBride is in deze thriller nauwelijks serieus te nemen en dat levert eerder een humoristische dan een spannende thriller op. Maar wel uiterst leesbaar én zeer goed geschreven.

Vier sterren

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂