Jac las: Uitgebroed-Pat Craenbroek****1/2

UItgebroed

Pat Craenbroek – Uitgebroed

 Over het boek:

‘Ik ben vaak banger voor de levenden dan voor de doden’

Lilith van Winckel heeft haar medicijnenstudie niet afgemaakt, maar komt toch goed terecht als assistente bij lijkschouwingen. In haar privéleven heeft zij het slechter getroffen. Op het oog een modelhuwelijk met een modelman en modelkinderen, achter de voordeur barst het mentale en fysieke geweld los. Liefde? Daar is geen sprake van. In elk opzicht. Jim is gewoon een ploert van een vent. En haar kinderen haten haar.

Het boek opent met een paar verhaallijnen, die later feilloos in elkaar vallen. De proloog, over een vrouw die groupie wenst te worden van een gevangene. En we maken kennis met inspecteur Karin Zachée, die de moord onderzoekt in een stinkende garage waarbij het slachtoffer met een brandblusser tot moes is geslagen. De drie vriendinnen van vroeger, Lilith, Charlotte en Nina,  die op de koude Noordzee op een ijskoude boot het eens worden en tot een akkoord komen.

In een paar bladzijden zet de auteur de toon. Zij doet dat in een kalme, ingehouden, rustige schrijfstijl. Het scenario is geraffineerd. De plot is uiterst precies en met veel gevoel voor details uitgewerkt. Het boek is volstrekt helder en transparant, ondanks de wisselingen in tijdlijn van de zomer van 2015 tot het najaar van 2017. Het camerawerk is prima verzorgd. Behoorlijk snel wisselende shots van de persoon in beeld. Het is altijd duidelijk wie aan het woord is en wiens gedachtespinsels gespuid worden.

Het enige wat in negatieve zin opvalt is het (te) lieve, naïeve en bedeesde taalgebruik in situaties waarin normaliter met krachttermen gesmeten wordt. Het had best wat harder, ruwer en rauwer mogen zijn op bepaalde momenten. Het doet niets af aan de kwaliteit van het verhaal.

Pat Craenbroek heeft uitermate dankbaar gebruik gemaakt van haar baan als gerechtsarts. Dit levert uitermate boeiende beschouwingen op. Zoals over de leeftijden van degenen die op de snijtafels terecht komen, maar ook de mooie discussie tussen vrouwen en mannen over de vrouwelijkheid of mannelijkheid van de dood. Dit soort zijlijntjes geven het boek een duidelijke meerwaarde.

Opvallend is het vermogen van de schrijfster om zeer empathisch te werk te gaan. Er gebeurt nogal wat in dit boek. En waar nodig wordt een deken van invoelende beschrijvingen over de personen in kwestie heen gelegd zonder dat dit leidt tot sentimentele drama’s. Verraad, moord en wraak zijn de ingrediënten van het boek volgens de flaptekst. Het is  veel meer geworden dan dat. De schrijfster heeft het zich heel moeilijk gemaakt naar het einde toe, maar is er in geslaagd een volkomen logisch slot te creëren. Met als toetje een geweldige epiloog.

Een handleiding, genaamd ‘How to murder your husband for dummies’ zou de ondertitel kunnen luiden voor dit zinderende debuut. Het zou ook zo maar een fantastisch scenario voor een hele goede serie op Netflix kunnen zijn.

Chapeau.

9/10 oftewel 4,5 sterren.

Jac Claasen.

Advertenties

Jac las: De ring van Möbius – Franck Thilliez****

De Ring

In eerste instantie draait het in dit boek om twee verhaallijnen.

Vic Marchal, beginnend inspecteur, wordt op een grote zaak gezet. Annabelle Leroy,  een luxe hoer, wordt op een gruwelijke manier vermoord. Vic heeft het moeilijk. Hij wordt gepest door zijn collega’s, zijn bang aangelegde vrouw is in verwachting en vindt het maar niets in Parijs, en bovendien zit er geen schot in de oplossing van de moord. Hij vindt wel een ingang: Juliette Poncelet, actrice en pornosterretje in de SM scene is lesbisch en heeft een kunsthand. Zij heeft iets met Annabelle Leroy die blijkt te vallen op invaliden.

Stéphane Kismet is maker van maskers en decors voor horrorfilms. Hij wordt  achtervolgd door morbide dromen. Die dromen blijken op een gegeven moment voorspellende waarde te hebben. Hij kan de verschrikkelijke toekomst niet veranderen. Lijkt het. Hij zit gevangen in een grote lus, de ring van Möbius. Vic en Stéphane vinden elkaar na verloop van tijd, en gaan de strijd aan met de ring van Möbius. Het begin van een complex avontuur.

Conclusie:

In het boek is sprake van  een groot aantal moorden, waarbij met extreem zwaar geweld mensen om het leven worden gebracht. Thilliez heeft zich bepaald niet ingehouden met bloed en wat er zoal meer uit een lichaam naar buiten komt rollen als het mes er in wordt gezet. Het vinden van de moordenaar wordt bemoeilijkt door de voorspellende dromen. Het dilemma is het volgende : het verhinderen van gebeurtenissen uit de dromen leidt tot de realisatie van de werkelijkheid.

Thilliez heeft wel deus ex machina nodig om er uit te komen. In het algemeen duidt dat op een gebrek aan geloofwaardigheid. Toch is dat in dit verhaal niet het geval. De thriller is boeiend van het begin tot het einde.  Veel spanning en morbide scènes, echter van horror is geen sprake. De multiversum problematiek is op een bepaald moment wel een dissonant.

Tot slot. Er is een zeer opvallende overeenkomst op één echt essentieel onderdeel in dit boek met de twee jaar eerder gepubliceerde Millennium-triologie. Geen spoilers op deze plaats, de lezer mag dit zelf uitzoeken.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Heimwee naar bloed-Dario Correnti*****

Heimweenaarbloed

Dario Correnti – Heimwee naar bloed.

Over de schrijver:

Dario Correnti is een pseudoniem waarachter twee auteurs schuilgaan, zoals de flaptekst mededeelt. Twee journalisten naar alle waarschijnlijkheid, gezien de vele verhalen en achtergronden over het krantenbedrijf. Ik vermoed een man en een vrouw. Ik heb de indruk dat de auteurs hier en daar wraak nemen op oud-collega’s. Zoals bijvoorbeeld de hoofdredacteur Cannistrà die wordt getypeerd als een oververhitte, oversekste  Danny DeVito.

Over het boek:

Marco Besana is geen chagrijnige misdaadjournalist, hij drinkt weliswaar en heeft problemen met de andere sekse, met name met zijn voormalige echtgenote, maar wat hem het meeste dwars zit is dat in het veranderende medialandschap geen plaats meer voor hem is. Die wordt ingenomen door zelfbenoemde deskundigen, die goed bekeken, de zaak bij elkaar jatten en de hijgerigheid  aanwakkeren. De 20 jarige stagiaire Ilaria Piatti, bijgenaamd Piattola, tuthola, zo noemen ze haar op de redactie, heeft een flink rugzakje. Daarnaast is ze klunzig, onhandig, zij verstopt haar magere lichaam in paarse Hello Kitty laarsjes en een joggingbroek of legging, met op het hoofd een door oma gebreide muts met oorflappen en pom. Zij wil graag onzichtbaar zijn.

In Bottanuco, Bergamo, Italië, worden een paar afschuwelijke moorden gepleegd. De modus operandi vertoont opmerkelijke overeenkomsten met de moorden op Giovanna Motta en Elisabetta Pagnoncelli gepleegd in 1870 en 1871. De dader daarvan was Vincenzo Verzeni. De dader anno nu ondertekent met ViVe. Het is duidelijk: er is een copycat actief. Het monster van Bottanuco wordt hij genoemd, de seriemoordenaar. Marco, als misdaadjournalist, en Ilaria, het hoogst eigenaardige duo,wordt door de krant op de moord gezet. In een streek, waar discretie het hoogste gebod is, wordt het moeilijk zoeken.

Conclusie:

De auteur heeft een uitstekende thriller geschreven waarin vele elementen aan bod komen. Hij laat de onderzoekers in vele doodlopende straten terecht komen. Echter er is steeds wel een opening die leidt naar een volgende stap in het onderzoek. Op het plot is hier en daar best wat op aan te merken. Maar een kniesoor die zich daar druk om maakt. De karakters van de vermoeide journalist en zijn  frisse, jonge, onhandige stagiaire, en het door de auteur gecreëerde enorme leeftijdsverschil zorgen voor mooie tegenstellingen en worden goed uitgebuit.

Het is een geanimeerde thriller met veel humor. Gevat, geestig en af en toe hilarisch, met een lichte ironische ondertoon. De ontwikkelingen gaan alle kanten op. Ondanks de veelheid aan gruwelijke gebeurtenissen straalt het boek een zekere optimistische, positieve en levendige sfeer uit. Zeker in de eerste helft van het boek. Het tweede deel van het boek is wat serieuzer, minder frivool. Er komt wat meer mist opzetten, letterlijk en figuurlijk. Het wordt donkerder. Het barst van de mooie kleine interessante koppen en karakters. Zoveel dat het wel de freakshow uit Sayricon leek.

Verrukkelijke, korte bondige beschrijvingen van bijv. de inrichting van een huis, of de Aula Scarpa, de anatomiezaal in de universiteit van Pavia. Vol met prachtige ter zake doende opmerkingen die een scherp oog voor details verraden. Kort en bondig zoals ik het graag zie. En altijd en overal uitstekend gedocumenteerd. De couleur locale komt terug in de vele Italiaanse gerechten die de revue passeren en beschrijvingen van toestanden met vakbonden en ander ongerief in Italië. Zoals het verdwijnen van de elegantie: zelfs het dumpen van een lijk onder een bordje ‘Verboden vuil te storten‘ is eerder regel dan uitzondering. Maar ook over de teloorgang van de journalistiek oude stijl. En, misschien wel het mooiste van het boek, Ilaria ontwaakt. ‘Coming of age’ is te ver gezocht, maar het gaat wel die kant op.

Een intrigerende, scherp geschreven thriller, met korte hoofdstukjes en vele, vele uitstekende dialogen. Uitermate boeiend  door de vele zijlijntjes over o.a. de historie van de criminologie en – hoe actueel – DNA onderzoek en vele,vele andere bijverhaaltjes. Een thriller met een hoge amusementswaarde. Ik heb het boek met ontzettend veel plezier gelezen.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Voorbij de zwarte lijn-Jean-Christophe Grangé*****

 

zwarte lijn

Over het boek:

Marc Dupeyrat werkt na tal van beroepen te hebben uitgeoefend, als journalist bij een kleine sensatiekrant, daar is hij op een dood spoor in z’n leven aangekomen. Hij heeft een artikel geschreven voor zijn krantje, met als titel ‘EEN SERIEMOORDENAAR ONDER DE TROPENHEMEL’. Het stukje handelt over Jacques Reverdi, een apneuduiker (duiken zonder duikfles) die na zijn arrestatie in Cambodja opgesloten is in een psychiatrisch ziekenhuis.

Hij wordt beschuldigd van de moord op Pernille Morensen en andere vrouwen. Marc raakt in de ban van de man. Is Jacques Reverdi, een dwangmatige moordenaar, een wild beest, een verleider, een vrouwen fanaat zoals de meeste apneuduikers? ‘Is hij de verpersoonlijking van het Kwaad die een geheim doel nastreefde. Een moordenaar die dankzij zijn spirituele praktijken een juiste kijk had op zijn neurose en glashelder het gezicht van de Misdaad te zien kon geven’ Marc wil de vonk van het kwaad in de hersenen van de moordenaar ontdekken. Moord als ultieme vorm van bezit.

Het begin van een queeste, op zoek naar de waarheid, door Zuid-Oost Azië

  • De Levensweg
  • De Bakens naar de Eeuwigheid
  • De Kamer van de Zuiverheid
  • De kleur van de Waarheid en de Kleur van de Leugen.

Het lijken esoterische kletspraatjes in die zoektocht. De realiteit is een afschuwelijke.

Conclusie:
Het is een donkere, fascinerende zoektocht naar de waarheid, naar de weg van het bloed, het donkere bloed, het zoete bloed,  ijzingwekkend en smerig.

Grangé beschrijft in huiveringwekkende beelden de hel van het met aids besmette rottende afval onder de gevangenen, maar ook de bizarre modus operandi, de groteske werkwijze waarmee  Jacques Reverdi zijn slachtoffers vermoordt. En vele andere beelden die niet zo maar van je netvlies verdwijnen. Een lange weg met talrijke, haast ontelbare, verontrustende, fascinerende en mooie feiten, weetjes en zijlijntjes. Zij bieden de lezer telkens een klein stukje aan van de grote zoektocht naar de uiteindelijke oplossing van de puzzel.

Welk een enorme fantasie legt de auteur aan de dag voor het bereiken van dit doel. Ruim 500 bladzijden in de ban van Grangé, dat leidt onverbiddelijk naar meer.

5 sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Meisje zonder huid – Mads Peder Nordbo****

Meisje zonder huid

Over het boek:

‘ Vergeet niet dat er altijd twee kanten aan een verhaal zitten en dat de waarheid schuilt in de details van de leugens.’

In 1973 worden op Groenland een viertal mannen op een werkelijk beestachtige manier om het leven gebracht: opengesneden, gevild en de ingewanden ritueel in een cirkel om het lichaam heen gelegd, zo worden ze gevonden.

Hoofdcommissaris Jakob Pedersen, een Deen, en Karlo Lange, zijn Groenlandse collega, worden op de moorden gezet. Tegelijkertijd zijn er twee meisjes spoorloos verdwenen. Pedersen schrijft in een klein notitieboekje op wat hem beroert. Dat zijn poëtische ontboezemingen, maar ook veel aantekeningen en notities over het onderzoek naar de moorden. Jakob verdwijnt spoorloos. In 2014 wordt in een ijsspleet een skelet ontdekt. De opwinding is groot. Een Groenlandse Ötzi?

Matthew Cave is journalist bij het blad Sermitsiaq en vliegt samen met de fotograaf Malik naar de vindplaats. De dag na terugkomst meldt Malik dat alle foto’s en apparatuur uit zijn appartement gestolen zijn. Bij de tweede vlucht blijkt dat de bewaker vermoord is en de Vikingmummie verdwenen. Aqqalu, de bewaker, is op een gruwelijke wijze  afgemaakt. Ook de visser die het skelet gevonden heeft, ondergaat dit afschuwelijke lot. Het politieonderzoek begint en de publicatie gaat niet door.

Cave komt in het bezit van het notitieboekje en ontdekt dat de modus operandi van de moorden in 1973 en 2014 hetzelfde zijn. Wat is het verband?

Conclusie:

Het gebruik van twee tijdlijnen is een veelvuldig toegepaste techniek om verleden en heden met elkaar te verbinden.

In een ingenieus, maar toch helder plot laat Mads Peder Nordbo beide lijnen bij elkaar komen. De verhaallijn uit 1973 is in eerste instantie superieur aan die van 2014. In de tweede helft van het boek worden de zaken omgedraaid.

De schrijfstijl kan het best getypeerd worden met compact – Nordbo beschrijft niet de werking van een koffiemachine – en terughoudend. Dit laatste m.n. in empathische zin. Met uitzondering van een dramatische gebeurtenis lukt het de auteur niet om het hart van de lezer te raken. Er gebeurt veel in het boek en de wisselwerking tussen de gebeurtenissen in 1973 en 2014 is er de oorzaak van dat het boek toch ruim 300 blz telt. Mijn ervaring is dat de veelheid aan Groenlandse namen goed in de gaten gehouden moet worden.

Er valt niet veel te lachen in dit boek. Tegen de achtergrond van politiek en financiëel machtsmisbruik, corruptie en nepotisme, schetst Nordbo een ontluisterend beeld van de Groenlandse samenleving. Achter de voordeur vindt van  alles plaats: verkrachtingen, kindermishandeling, incest en huiselijk geweld. Een uiterst vrouwonvriendelijk land. Het is niet zo vreemd dat Tupaarnaq, de vrouwelijke hoofdrolspeelster, zowel fysiek als mentaal, geboetseerd is naar Lisbeth Salander.

Daar blijft het niet bij. De smerige zeehondenjacht wekt weerzin op. In de schildering van de omgeving, de couleur locale, komen de kleuren betongrijs, blauwzwart, roestbruin, donkergrijs, vaak voor en het zeehondenvlees, de blubber, is zwart, pikzwart. En de smerige bouwblokken hebben stalinistische betitelingen als Blok P en Blok 2.

Is het boek als thriller gelukt? Absoluut. Neem Nordic Noir letterlijk in z’n meest elementaire betekenis en er komt toch een opwindende thriller van formaat uit rollen over mensen en misdaad op een vreemd, koud eiland.

Jammer dat het lang duurt vooraleer het verhaal op stoom komt.

Vier  sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Onrust-Jesper Stein****1/2

Onrust

Het verhaal:

De ontruiming van een jeugdhonk zet Kopenhagen in vuur en vlam en leidt tot grootscheepse, ongekende rellen in Nørrebro en Christianshavn. De rellen worden georganiseerd en geleid door de pikzwart geklede autonomen, een uiterst linkse groepering die vernietiging van de kapitalistische maatschappij als voornaamste doestelling heeft. Tijdens de rellen van de autonomen wordt in Kopenhagen iemand vermoord op het Assistens Kirkegård ( kerkhof). De implicaties van deze moord kunnen vergaand zijn als zou blijken dat het slachtoffer door politiegeweld om het leven is gekomen. De autonomen en de sensatiepers zouden vernietigend uithalen met als gevolg enorme reputatieschade en dalend vertrouwen van de burgers in de politie.

Axel Steen heeft dienst op de afdeling Moordzaken en wordt wild gewekt door zijn mobieltje, uit z’n natte droom – ‘de hemel bestond’ – met z’n ex Cecieli. Hij moet aan de bak. En dat valt niet mee. Het barst van de lamstralen bij de ME’ers die die nacht actief zijn geweest bij de bestrijding van de gewelddadigheden. Hij heeft privé problemen, variërend van slaapproblemen – zijn wegvallen als de slaap als ‘koelvloeistof zijn hersens binnen druppelt’ – tot de moeizame relatie met z’n ex Cecilie. Maar ook binnen de politie-organisatie is van alles aan de hand: concurrerende politie- en veiligheidsdiensten, bureaucratie en grootscheepse reorganisaties die meer ongelukken veroorzaken dan zaken oplossen.  Het lijkt Nederland wel. En dan is daar het feit dat hij moet samenwerken met die, altijd breed lachende, van veel tics voorziene irritante carrière jurist Jens Jessen, de nieuwe minnaar van zijn Cecilie. Daar komt bij dat Alex Steen  een eenling is, een regelwreker, die niet altijd de voorgeschreven protocollen en regeltjes volgt. Confrontaties en aanvaringen liggen voor de hand.

Conclusie:

 Komt dit alles u bekend voor? Dat kan kloppen. Alex Steen is een ijzersterke kloon van Harry Hole.

Onrust is een klassieke politiethriller met alle ingrediënten die het verhaal tot een (bijna) vijf sterren kwalificatie upgraden: spannend, een uitstekend plot en intelligent geschreven, met hier en daar zelfs poëtische formuleringen. Het eerste deel van een nieuwe reeks rond rechercheur Axel Steen.

Er zitten vele, goed geformuleerde, compacte zijlijntjes verweven in de grote verhaallijn flashbacks en herinneringen aan arrestaties, daders en slachtoffers uit het verleden, die het verhaal een duidelijke meerwaarde geven.

Jasper Stein is buitengewoon goed geïnformeerd of heeft zich goed gedocumenteerd. En die documentatie gebruikt de auteur. Zijn schrijfstijl verschilt in dat opzicht wezenlijk van Jo Nesbø. De uitdieping van het gehele proces van opsporing, tegenslagen, tegenwerking, is gedetailleerder beschreven dan Nesbø in de regel doet. Het einde van dit boek is onverdraaglijk. Zijn de liefde en de waarheid dan toch onverenigbaar?

4,5 sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Dark Matter – Blake Crouch***

Dark

Parallelle werelden zijn een bekend begrip in de SF-wereld.

Blake Crouch gooit er een quasi wetenschappelijk sausje tegenaan om het verschijnsel van het multiversum te verklaren. En wel met behulp van de kwantummechanica.
Het gaat dan om verklaringen in de trant van: ‘Supergeleidende kwantumbits die geïntegreerd zijn met een serie resonatoren die in staat zijn om simultane toestanden als vibraties te registreren.’ Als verstandige lezer moet je hier maar gauw overheen lezen.

De onwaarschijnlijke tegenstrijdigheden, voortvloeiend uit het thema, worden door Crouch gebruikt om de lezer in een redelijk verhaal te trekken. Redelijk, maar met een hoog imponeergehalte door het gebruik van niet bestaande woorden:  decohereren ??? En rare zinnen: ‘Ons levensbloed is volledig en absoluut te vertrouwen.’ Levensbloed???

Soms had ik de indruk dat Lafayette Ronald Hubbard aan het woord was – ‘Een mens in superpositie brengen – , een productieve en controversiële Amerikaanse schrijver en oprichter van Scientology. Op een bepaald moment viel het kwartje. Dark Matter is een zwakke, hedendaagse versie van De Tijdmachine. De waarschijnlijk eerste echte sciencefictionroman. Van de Britse schrijver Herbert George Wells uit 1895. Een aantal keren verfilmd en inspiratiebron voor velen (https://nl.m.wikipedia.org/wiki/De_Tijdmachine)

Bij H. G. Wells nam de tijdreiziger plaats in een imposante zetel, en haalde de hendel over die hem naar een van tevoren ingestelde datum bracht. Daar kun je anno 2018 niet meer mee aankomen. Crouch bedacht een technologische oplossing, meer passend bij deze tijd.

Hoe moeten we dit boek beschouwen? Als een mislukte sciencefiction roman of een geslaagde thriller?  Dat is te veel eer voor Blake Crouch, die misschien wel te goed naar Philip K. Dick gekeken heeft. Het barst van de typische Philip K. Dick thema ’s in dit boek zoals de tijd paradox, de onbetrouwbare werkelijkheid en de identiteitscrisis: ben ik wie ik denk te zijn?. Een redelijke thriller en een achterhaalde SF roman lijken mij meer op z’n plaats.

Al met al drie sterren, met name door de bloedstollende momenten.

Jac Claasen.