Corina las: De verdwenen dochter-Sara Lövestam***1/2

 

de verdwenen dochter 2

Met dank aan Uitgeverij Stortebeeker voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sara Lövestam

Uitgever: Stortebeeker

Oorspronkelijke titel: Sanning met modifikation

Vertaler: Edith Sybesma

Aantal pagina’s: 265

Genre: Misdaadroman

Verschijningsdatum: oktober 2017

Over de auteur:

De Zweedse Sara Lövestam (geb.1980), schrijft met veel inlevingsvermogen en humor over mensen uit alle hoeken van de samenleving. In De verdwenen dochter, Lövestams eerste misdaadroman, voert ze Kouplan ten tonele, een illegale immigrant die zijn best doet als privédetective het hoofd boven water te houden. Het boek werd door de Zweedse Academie van Misdaadschrijvers tot het beste thrillerdebuut van 2015 uitgeroepen. In Frankrijk werd het bekroond met de grand prix de litérature policière 2017.

( Bron: www.stortebeeker.nl )

Cover:

Simpel, maar wel mooi. Leuk de laarsjes in de cirkel…

Achterflap:

Kouplan is vanuit Iran naar Zweden gevlucht, hij heeft geen papieren en zit zonder geld. Wanneer hij zich op internet als privédetective aanbiedt, roept Pernilla zijn hulp in bij het zoeken naar haar zesjarige dochtertje Julia. Wanneer Kouplan zich in de zaak verdiept, loopt hij tegen steeds meer onduidelijkheden aan, en hij vraagt zich af wat Pernilla voor hem verzwijgt.

Mening:

Het begin is sterk, en je denkt “shit wat erg, hoe gaat dit verder?” En je wilt verder lezen, maar dat wordt je moeilijk gemaakt door een rommelig verhaal, welke van de ene personage naar de andere huppelt zonder dat dit duidelijk aangegeven wordt en zonder enige logica. Het kan natuurlijk zijn dat dit door de vertaling komt, maar het leest niet lekker en ik moet regelmatig terug lezen om te begrijpen waar ik zit in het verhaal en wie het vertelt.

Pernilla wordt ansich wel goed neer gezet, maar haar keuzes zijn vreemd en ik kan niet met haar meevoelen. Kouplan heeft dat aspect wat meer, al komt hij op andere vlakken weer ongeloofwaardig over. Zijn situatie is wel actueel, maar de stappen die hij neemt volgens het verhaal, werpen vraagtekens op. Als ik op de helft ben, ben ik dan ook geneigd het boek maar aan de kant te leggen….

Thank god dat ik dat niet gedaan heb, want uiteindelijk komt Lövestam met een kei toffe twist en denk je “ow?” Het maakt niet alles goed, want de schrijfstijl blijft een beetje rommelig, maar deze twist maakt wel duidelijk dat ze het schrijven wel in zich heeft. Eigenlijk hoop ik gewoon dat die rommelige schrijfstijl echt door het vertalen komt, dus voor wie hem in de originele taal las…. Let me know.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3

Originaliteit: 4

Leesplezier: 2.5

Psychologie:

Spanning: 3

Plot: 4

Totaal Drie en halve sterren voor De verdwenen dochter.

Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij The House of Books / Overamstel voor het recensie-exemplaar.

GeirTangen

Over Het meesterwerk:

Journalist Viljar Ravn Gudmundsson ontvangt een mail van iemand die aankondigt als scherprechter het leven van een vrouw op zal eisen. Als de vrouw de volgende dag vermoord wordt aangetroffen, realiseert Viljar zich dat het bloedserieus was. Zeker als hij na door de politie ondervraagd te zijn weer een aankondiging ontvangt. Inspecteur Lotte Skeisvoll moet op jacht naar een achteloze seriemoordenaar die eropuit lijkt de politie te willen tergen. Maar is hij wel zo achteloos?

Het meesterwerk verschijnt op 1 februari.

 

Myrtle ( 15 ) leest:

Proeflezen

Myrtle is op dit moment voor het eerst een manuscript in de categorie Young Adult aan het proeflezen!

 

Jac leest:

ijskoud-isa-maron

Over IJskoud:

Op een koude novemberdag worden de doorgewinterde rechercheur Maud Mertens en de jonge Kyra Slagter weer samengebracht door een mysterieuze zaak. Twee jonge kinderen verdwijnen op bijna hetzelfde moment. Hoewel de politie met man en macht onderzoek doet, kan dat niet voorkomen dat er de volgende dagen meer kinderen ontvoerd worden. Er is geen enkele connectie tussen de verdwijningen: ze vinden overal in West-Nederland plaats, de kinderen zijn tussen de acht en twaalf jaar oud en er wordt geen losgeld geëist. Diverse Amber Alerts leveren niets op. Hoe meer kinderen verdwijnen, hoe groter de onrust in het land wordt. Voor Mertens vormen de verdwijningen een onwelkome herinnering aan een oude zaak waarin een jong meisje slachtoffer werd. Toch maakt dit juist dat ze verbeten achter de ontvoerders aan gaat. Kyra weet wat het is als een familielid wordt weggerukt en je vol vragen achterblijft: ontvoerd, vermist, vermoord? De zaak spoort haar nog meer aan haar eigen vermiste zus te vinden: vier jaar geleden verdween Sarina, zonder spoor of bericht. Tot Kyra ineens een briefkaart van Sarina ontvangt.

IJskoud is het tweede deel in de spannende serie De Noordzeemoorden.

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Voltooid

Over Voltooid:

Een gruwelijke moord. Een boodschap. Is dit slechts het begin?

Een onbekende man wordt dood aangetroffen in het bos. Uit zijn borst steekt een tak met een witte vlag: KLAAR.
Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur, wordt bij de zaak betrokken. Wie heeft deze bizarre moord gepleegd, en vooral: waarom? Welke boodschap wil de dader overbrengen? En misschien belangrijker nog… blijft het bij dit ene slachtoffer?

Voltooid is na Hoofdzaak deel 2 in de Isabel Dieudonné serie, en verschijnt op 26 januari.

Jac las: Topman-Jens Lapidus****1/2

Topman

Over de schrijver:

Jens Lapidus is een zeer succesvolle strafrechtadvocaat, hij verdedigde enkele van de meest beruchte misdadigers van Zweden. Hierdoor verwierf hij unieke kennis van het criminele circuit. Zijn Stockholm trilogie* wordt vergeleken met het werk van James Ellroy en Dennis Lehane. In Zweden gingen er al twee  miljoen exemplaren van over de toonbank. Jens Lapidus woont met zijn gezin op Mallorca.

*Deze trilogie omvat: Snel geld, Bloedlink en Val dood.

Over het boek:

Lapidus introduceert op een mooie manier de hoofdrolspelers van de verschillende verhaallijnen.

Roksana, haar ouders komen uit Iran, en Z ontdekken een doos achter de dubbele wand in de garderobekast van het huis dat ze zojuist betrokken hebben. Ze ontdekken een groot aantal zakjes met wit spul. Zij zijn aanhangers van ‘plant-based biologsich voedsel, forks over knives weet je wel, er komt geen plastic over de drempel’. Vriendin Billie verafschuwt ‘hetero-normatief denken, het is fascistisch. Woorden zijn autoritaire instrumenten in de machtsverhoudingen tussen de seksen’. Veel inside en trendy taalgebruik uit de uitgaanswereld, de opgepompte stijl van leven, de elektro partyscene, waarbij razendsnel ego’s en imago’s opgebouwd en afgebroken worden in een sfeertje van geurige kruiden en positieve vibes, waar populariteit gelinkt wordt aan de beschikbaarheid van drugs en d.j.’s halfgoden zijn in clubs waar je nog moeilijker in komt dan in de hemel.

Maar ook deze hemel op aarde duurt niet lang. De verpatste en opgestookte Ketamine moet terugbetaald worden. Zij hebben geen rooie cent. De druk en dreiging van het milieu om terug te betalen wordt groter en groter.

Teddy heeft acht jaar bajes achter de rug. De reïntegratie in de normale maatschappij is moeilijk. Hij krijgt een telefoontje van Emelie Janson, die  haar eigen advocatenkantoor is begonnen. Zij moest weg bij advocatenkantoor Leijon. Leijon, waar de onbarmhartige prestatiecultuur de allesbepalende factor is, waar de vennoten op de top van de apenrots zitten, met daaronder de  jankende assisterende juristen die nog aan de ratrace van de beklimming moeten beginnen, en dat alles onder  het motto  ‘up or out’.

Emelie heeft de hulp nodig van Teddy in een ontvoeringszaak.

Nikola, de zoon van  Linda, zus van Teddy,  heeft de rotzooi achter zich gelaten en is het straatmilieu ontvlucht. Hij werkt als leerling-elektricien  en studeert binnenkort af als gecertificeerd elektricien. Totdat zijn beste vriend Chamon, zwaar verankerd in het criminele milieu, wordt vermoord. Hij zweert wraak.

De laatste verhaallijn betreft de transcripties van telefoongesprekken en sms-berichten uit de jaren 2005-2006, 10 jaren terug in de tijd derhalve, tussen speculant Hugo Pederson en een groot aantal personen. Langzaam aan wordt duidelijk hoe Pederson zijn geld vergaard heeft, en er in geslaagd is  tot de bovenkant van de maatschappij te gaan behoren. Hij behoort tot de opportunisten in de financiële wereld die het motto hanteren dat ‘greed good’ is.

Conclusie:

In  Topman komen alle lijntjes bij elkaar die in de vorige delen van deze trilogie, Viproom en Stockholm delete , waren uitgezet. Centraal staat de jacht op mensen die meisjes vreselijk misbruiken en daarmee vele jaren lang weg komen. De auteur doet dit kort, koel en afstandelijk, geen sentimenteel gedoe. Daarnaast zijn er behoorlijk wat zijlijntjes en verwikkelingen, die tezamen met het goede plot, er voor zorgen dat er een bovengemiddeld goede thriller tot stand komt.  Het leesplezier zit  voor een groot deel in de beschrijving van de subculturen. Met name de scène van de partycultuur wordt als één grote parodie neergezet.

Zijn achtergrond als strafpleiter is overduidelijk aanwezig, en vertaalt zich in  beschrijvingen van de mengeling van de culturen van Syriërs, Iraniërs, Serven, in het gescharrel in de kleine en grote criminaliteit, de omgang met elkaar, de manier van communiceren, de straattaal en de muziek. Lapidus schildert dit alles kleurrijk,  erudiet, met kennis van zaken, sarcastisch en cynisch, in compacte zinnen. In 479 bladzijden gebeurt derhalve heel veel. De lezer moet goed opletten.

Je wordt niet zo heel blij van dit harde en rauwe boek. Misschien wel het meest maatschappijkritische boek van Lapidus tot nu toe. De kritiek op Zweden is niet mals. Over de teloorgang van Stockholm in bepaalde wijken die verworden zijn tot no-go area’s. De verharding van de criminele activiteiten, de vergroting van de kloof tussen arm en rijk. Er is hoop. Die ligt besloten in de buik van een aanstaande moeder.

4,5 sterren.

Jac Claasen.

Samenlezenisleuker-De leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest recensie Corina****

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 december 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Ouderwets…… heerlijk gewoon, dat nodigt uit.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Mening:

Jolanda zet met dit boek een indringend, pijnlijk en toch ook mooi verhaal neer. Door de pakkende schrijfstijl wil je het niet weg leggen, ondanks dat je soms bijna met tranen in de ogen zit en op andere momenten van verontwaardiging het boek wil dichtklappen.

In drie delen beschrijft ze het leven van Nelis en Renate en de kinderen, en hoe en waar het uiteindelijk zo fout ging dat het gouden gezin niet meer bestaat. Gevoelens van alle personages worden zo beschreven dat je met een ieder meeleeft en je op elk personage wel een kritiekpuntje kan hebben, maar toch ook op andere vlakken sympathie kan voelen.

Door persoonlijke gebeurtenissen raakte dit verhaal mij op meerdere vlakken, maar waar ik daar normaal wel eens moeite mee heb, wilde ik nu alleen maar doorlezen omdat ik eindelijk het gevoel heb “I am not alone, dit gebeurt ook bij andere gezinnen.”

Conclusie:

Een mooi aangrijpend verhaal. Krachtig en toch gevoelig geschreven. In dit genre een meer dan verdiende vier sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Samenlezenisleuker-De Leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest-Duo-recensie Jessica en Fleur ****1/2

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 December 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Jessica:

Erg mooi barok achtergrond in een kleur goud/geel met mooie barok fotolijstjes. Dit maakt het een prachtige eyecather. Een boek dat ik gewoon moet lezen

Fleur:

Ik vind de cover echt prachtig, het triggert mij om door te lezen.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Meningen:

Jessica:

Wat emotioneel sla ik dit boek dicht.. Prachtig geschreven ! Het zorgt voor vochtige ogen en een brok in mijn keel. Herkenbaar op vele vlakken.

Voorop staat “Hoe mantelzorg kapot maakt wat je lief is ” ,wat slaat ze hiermee de spijker op de kop !

Fleur:

Het eerste kwart is goed opgebouwd. Je wil wel doorlezen en komt meer te weten over de personages, wat er soms best wel veel zijn. Waardoor je vaak terug moet bladeren naar de personageslijst.

Jessica:

Een gouden gezin dat 2 maal wordt getroffen door een groot verlies.

Het boek is opgesplitst in 3 delen. Hierdoor leest het boek lekker makkelijk weg. Ieder deel heeft zijn eigen doel.

Het 1ste deel vertelt in korte hoofdstukken over het gezinsleven. Het begint met de ziekte van Nelis en diens overlijden. Dan volgen we het verdere leven van mama Renate op de voet. Haar gezondheid gaat geleidelijk aan achteruit. Haar jongste zoon Job woont thuis, en die krijgt te maken met hartproblemen en kan de zorg niet meer alleen aan. Hier komen de andere zussen en broers om de hoek kijken om voor hun moeder te zorgen en Job bij te staan om hem ook wat te ontlasten. Dit tot ongenoegen van een aantal gezinsleden.

Fleur:

Het boek is erg goed, en omdat het een bekend onderwerp heeft begrijp je de personages beter. Op ongeveer de helft van het boek gaat de schrijfstijl over op brieven. De brieven zijn kort, maar op het begin wel even wennen.

Jessica:

In deel 2 krijgen we inzage in een schriftje wat bijgehouden werd toen Renate in een verzorgingstehuis kwam te wonen. Hierin werden belangrijke punten en mooie momenten geschreven. Als een soort dagboek. Terwijl je dit door leest voel je duidelijk de spanningen tussen de broers en zussen. In het 3de deel vinden de nachtwake’s plaats. Cornè en zijn zussen Renate, Avelinde en Judith, samen met kleindochter Janneke, blijven om de beurt de nachten bij hun moeder/oma. Tot zij haar laatste adem uitblaast. Dit deel begint met mama Renate, die vertelt aan Judith dat ze elke avond de gordijnen even open doet en dan vraagt of Nelis ( haar overleden man ) haar alsjeblieft wil komen halen. Zelfs nu ik het typ voel ik de tranen komen.

Fleur:

Het beste aan het boek is dat de personages zo herkenbaar zijn, er zijn personages waar je van houdt, maar er zijn er ook waar je een hekel aan krijgt. De schrijfstijl is fijn en de hoofdstukken zijn kort. Waardoor je door het boek heen vliegt en je hebt het niet eens door.

Jessica:

Omdat er flinke scheuren in het gezin zijn gekomen, willen de 2 broers Johan en Pierre niet komen als hun zussen er zijn, en andersom willen de zussen niet weggaan om ruimte te maken voor hun broers. Dit zorgt ervoor dat Pierre en Johan geen afscheid van hun moeder komen nemen. Je zou denken dat ze in deze tijden juist de koppen bij elkaar zouden steken, maar het is duidelijk dat trots soms behoorlijk in de weg kan staan. De een wil teveel en de ander onderneemt niks. Uit eigen ervaring weet ik dat dit inderdaad voorkomt. In plaats dat ze met zijn allen samenwerken, vormen zich juist 2 kampen met alle gevolgen van dien. Dit boek geeft een inzage in het leven als mantelzorger, dit is een hele heftige taak om op je te nemen. Zo heb ik dat in levende lijve ondervonden. De wrijvingen in de familie zijn mij helaas ook niet bespaard gebleven. Dit boek had voor mij dus een enorm raakvlak. Ik merkte dat mijn eigen verleden even de kop op kwam steken.

Conclusie:

Fleur:

Dit boek krijgt van mij vier sterren!

Jessica

Bedankt Jolanda, je hebt dit zo prachtig geschreven. Of je nou wel of niet hiermee te maken hebt gehad. Dit boek is zeker een aanrader ! Van mij dan ook welverdiende 5 sterren..

Een dikke vier en halve sterren namens

Fleur Soors en Jessica van Hest.

Samenlezenisleuker-De leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest duo-recensie Mariska en Hans ****

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 December 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Mariska:

De tekst op de cover greep me meteen, doordat mijn echtgenoot mijn mantelzorger is. De portretjes maken duidelijk dat het om een familie of gezin draait. Ik kreeg een idee over de leeftijd van de betrokkenen, want zulke portretjes worden nu niet meer zoveel in huizen gehangen, dat is meer iets van een tijdje terug.

Hans:

De cover vind ik heel toepasselijk, omdat het om een gezin gaat dat met alle facetten op de cover weergegeven aan de muur omringd door goud.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Meningen:

Mariska:

Allereerst kan ik zeggen dat het boek me genoeg boeide, want ik bleef maar lezen en had het in anderhalve dag uit. Het is een meeslepend verhaal, en  het zette me af en toe aan het denken over wat de toekomst in petto heeft voor het gezin waar ik zelf uit kom.

Mede door de korte hoofdstukken en goed leesbare druk leest het vlot.

Hans:

Ik vind het verhaal goed geschreven op een begrijpelijke manier, het is vanaf pagina één goed te volgen, en er wordt duidelijk beschreven waar het om gaat in dit boek en om wie het allemaal gaat, want anders klopt de titel niet vind ik en laat je de lezer in achterstand over wie er bij betrokken zijn.

Als je kijkt naar hoe het verhaal in mekaar zit, zie ik vergelijkbare zaken die ikzelf ook tegenkom in de echte wereld, de man komt te overlijden en voelt zich alleen, herpakt zich maar het gemis komt weer enorm terug, dat is menselijk. Ook hetgene wat met geld te maken heeft komt me bekend voor uit me werk dat er altijd één of meerdere familieleden minder empatisch zijn en eigelijk weinig medeleven betuigen, maar uit zijn op eigenbelang, geld dus. Het is allemaal zo herkenbaar uit het echte leven met dat er altijd mensen dwars liggen, minder willen doen of geen tijd hebben.

Mariska:

Ik moest een beetje wennen aan de schrijfstijl. Ik heb meerdere boeken gelezen waarbij er over het dagelijks leven van een persoon wordt geschreven, zoals de boeken van Bart Chabot over Herman Brood, of de boeken van Michel van Egmond over René van der Gijp.
Dit is wel andere koek, het is meer in dagboek stijl en deels logboek stijl, geschreven door de persoon zelf. Je leest echt de persoonlijke beleving.
Ik vond het hierdoor af en toe wat eenzijdig, je vormt je een idee over de  andere personages via de inhoud van het logboek, en dat is duidelijk persoonlijk gekleurd.

Hans:

ik maak situaties mee in me werk dat er mensen zijn die de ander pijn doen en niet denken wat het voor een ander betekent als druk, stress en net doen of de neus bloedt. Want vergeet niet, buiten de zorg voor de moeder hebben sommige personages ook nog een eigen leven, dat echt opgaat aan de zorg van de moeder, en een aantal broers zijn daar erg hard in.
Terwijl de moeder wel voor hun heeft gezorgd tot dat ze het huis uitgingen.

Het meest heb ik te doen met de moeder, Judith, Renate, Avelinde en Andrea, want zij tonen zoveel hart aan hun moeder en krijgen er feitelijk weinig voor terug. Je moet het eigenlijk zien alsof je water naar de zee brengt, alleen het enige verschil is dat het menselijke er aan te pas komt. Ik denk dat de meeste mensen het bekend voorkomt dat je soms veel voor een ander doet en er weinig voor terugkrijgt, dan wel onmacht, of ze kunnen er echt niks aan doen.

Mariska:

Het boek wordt onderverdeeld in het genre literaire roman, ik vind het meer een autobiografisch relaas.
Het is soms schokkend en wrang om te lezen over de gedachten en daden van de moeder van het gezin en enkele kinderen.
In onze Nederlandse cultuur en maatschappij zijn de ouderen echt in een verdomhoekje gekomen. Het is een triest verhaal en waarschijnlijk voor een hoop mensen erg herkenbaar.

Hans:

Tijdens het hele boek heb ik meegeleefd met de personages en situaties, want eigenlijk verwacht je van anderen terug aan wat je geeft, en als je dat niet krijgt doet het eigenlijk pijn. Sommige stukken zijn hartverscheurend, omdat de personages soms machteloos staan op veel momenten, want je hebt de ander niet in de hand met haar of zijn manier van denken en doen, en aangezien in veel werk met een bepaalde doelgroep, raakt dit verhaal me extra omdat ik de link snel kan leggen met de praktijk in het nu.

De zorg van de thuiszorg of in het verzorgingstehuis in het boek is ook net als in het echt, ze kunnen niet meer doen dan nodig is, met tijd, inleven, want er zijn meer mensen, er zijn uitzonderingen natuurlijk met zorgverleners die net dat stukje extra doen, zoals met een kaars bij de receptie, je komt het niet veel tegen als er iemand overlijdt in een tehuis waar dan ook.

Conclusie:

Mariska:

Vier sterren 

Hans:

Al met al zijn dit soort boeken een les voor het leven en de vraag rijst dan telkens, kan het ooit veranderen tot een ideale wereld, ik denk het niet, want iedereen denkt in zijn eigen Ego, en het Ego wordt gemaakt door invloeden en ervaringen met alles.

Vier sterren.

Vier unanieme sterren namens

Mariska van Westen en Hans Groenewold

Samenlezenisleuker-De Leesclub: Een gouden gezin-Jolanda Zuydgeest-Duo-recensie: Katrien en Karin ****

leesclub stap1 Zuydgeest Gouden Gezin copy

Met dank aan Godijn Publishing voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Jolanda Zuydgeest

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 232

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 December 2017

Over de auteur:

Jolanda Zuydgeest-Prina (1962), groeit op in een gezin met negen kinderen. Als kind is ze al druk , veel lezen, lekker schrijven en creatief bezig zijn. Na een onbezorgde jeugd trouwt ze met Alex, en samen krijgen ze drie fijne dochters.

(Bron: www.godijnpublishing.nl.)

De cover:

Karin:

De cover geeft een nostalgisch beeld. Fotolijstjes van weleer. Retrobehang. Een gevoel van geborgenheid. Het verhaal is echter van alle tijden en ik denk dichterbij dan verwacht. Je weet niet altijd het verhaal/verdriet wat in gezinnen kan afspelen.

Katrien:

Alleen bij het zien van de cover zou ik het boek gaan lezen. Prachtig vind ik die. Het behangpapier van weleer is zeer subtiel als achtergrond gekozen. De fotokettingen zijn ook typisch iets van vroeger. Dat hing volgens mij in iedere woning. Hij straalt veel warmte uit. Hij straalt enorm veel warmte uit. Als het verhaal even mooi is als de cover, dan krijgen we een echte pageturner.

De achterflap:

‘Ik heb een gouden gezin.’ Het zijn de laatste woorden van mijn vader voor hij overlijdt. Met hulp van haar negen kinderen lukt het mijn moeder om verder te gaan met haar leven. Tot er opnieuw tegenslag is. Ze wordt depressief en probeert zichzelf van het leven te beroven. De zorg voor haar neemt toe, waardoor ook de spanning tussen de kinderen oploopt. Externe hulp komt moeizaam op gang.

De laatste twee jaar van mijn moeders leven zijn zwaar. De druk van de mantelzorg veroorzaakt een breuk in het gezin. Mijn moeder voelt zich tot last.

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien.’

Judith

Meningen:

Karin:

De verwachte hulp van buitenaf laat op zich wachten als de moeder depressief wordt. De kinderen  willen het beste voor  hun moeder en worden mantelzorger. Dit veroorzaakt de nodige wrijvingen binnen het gezin. Moeder voelt zich bezwaard en wil eigenlijk niet verder leven! Te begrijpen dat de gezinssituatie verder onder spanning komt te staan

Katrien:

Bij het lezen van het voorwoord wou ik onmiddellijk verder lezen.  De bladzijde daarna werden de namen van de kinderen uit het gouden gezin meegegeven,te beginnen met de oudste.  Dit bleek bij het verder lezen echt nuttig.  Het eerste deel was zeer aangenaam lezen, alhoewel ik absoluut geen erkenning noch herkenning heb met deze problematiek .Het verhaal wordt verteld vanuit het standpunt van de jongste van het gezin, namelijk Judith. Een gezin met 9 kinderen dat, alhoewel ieder op zichzelf woont, een blijvende band heeft, of is dit gewoon schijn? Bij het overlijden van de vader die zijn gezin “het gouden gezin” noemt, maakte dat er toch enkele hiaten naar boven kwamen.  Tot zover las het verhaal zeer vlot. Naarmate moeder ouder werd, kwamen er meer en meer verantwoordelijkheden te liggen op de schouders van de kinderen, maar dan blijkt dat niet iedereen bereid is evenveel tijd te besteden om hun moeder op te vangen. Aanvankelijk bleef ik volledig in het verhaal, maar vanaf de tijdsaanduidingen bleek het moeilijker en moeilijker te verlopen. Ik kon mij wel inleven, maar toch miste ik iets, waar ik de vinger niet kan op leggen.

Karin:

‘mamma gaat op in de wind, net als het gouden gezin” Blz. 225.

Ik vind dit boek een aanrader!

De schrijfstijl is makkelijk.  Je wordt emotioneel  meegetrokken in de personages.

Katrien:

Het tweede deel viel mij dan helemaal tegen, maar gelukkig kwam daar verandering in, en kon ik het verhaal toch terug volledig positief bekijken, ook het deel dat mij was tegengevallen.  Blijkbaar hebben de situaties en gebeurtenissen mij op een bepaald moment toch gegrepen en ja, ik durf zeggen dat er toch menig traantje is gevloeid.

Dit is een boek dat ik toch aan enkele mensen zal aanraden te lezen.

Wat de personages betreft, vind ik dat deze voldoende werden uitgediept.

De auteur heeft hier toch wel een aangrijpende dagdagelijkse problematiek naar voor gebracht, die voor de mensen die met deze problematiek niets te maken hebben, voeling en openheid geven én die maakt dat het de lezers raakt.

Doordat het verhaal werd verteld vanuit het oogpunt van de jongste dochter Judith, kennen we haar visie, maar niet het gevoel en de visie van de broers en de zussen. wat uiteindelijk niets af deed aan het verhaal.  Mocht elk zijn gevoelens en meningen volledig worden uitgediept, zou het één kluwen zijn geworden.

Conclusie:

Karin:

Soms  tenenkrommend, dan weer  tranentrekkend.

Een mooi verhaal met een boodschap!

Waardering 4 sterren.

Katrien:

Waar het mij op een bepaald moment moeilijk viel om verder te lezen door het agenda-vertellen, bleek nadien toch zijn nut te hebben.

Originaliteit 3*

Personages 3*

Spanning 3*

Leesplezier 3*

Schrijfstijl 3*

Plot 3*

Afgerond vier mooie sterren namens

Katrien Baert en Karin van Gemst