Jac las: Vers bloed – Stuart MacBride ****

81196955_463545921256166_1806255857906745344_n

Over het boek

In Aberdeen, een stad opgetrokken uit keihard en ijskoud graniet, bij het Politiekorps Grampian klinkt elke ochtend na de briefing de beruchte Steel-strijdkreet ‘ Falen is geen optie’. Klinkt het niet hard genoeg, dan laat inspecteur Steel haar mannen de slogan net zo lang herhalen, totdat ze de straat op mogen.

Sean Morrison, de 8-jarige leider van een jeugdbende heeft Jerry Cochrane vermoord. Cochrane is een moedige zeventiger die de zwangere Natalie Lenox te hulp komt als ze opzettelijk tegen de grond wordt gewerkt en met een dolle messteek van het leven wordt beroofd. Sean Morrison wordt het voorwerp van een klopjacht. Het korps wordt ernstig in verlegenheid gebracht door de belachelijke wild-west-achtervolging van een kind. Dat is niet het enige probleem.

Er loopt ook een verkrachter rond, die stevig huishoudt in Aberdeen en Dundee. Gelukkig is daar altijd nog lokeend Jackie Watson, die inmiddels samenwoont met  brigadier Logan McRay. Rozengeur en maneschijn is het daar thuis ook niet altijd.

Agent John Rickards is de bij tijd en wijle hevig blozende nieuweling, de sidekick, die zich in z’n vrije tijd bezig houdt met het geven en nemen van billenkoek en wat dies meer zij.

Maar goed aan alle plezier komt een eind. Steel dumpt Logan bij inspecteur Insch, die het best omschreven kan worden als een nijlpaard met een slecht humeur. Logan moet Insch gaan helpen om de druk op zijn afdeling wat weg te nemen.

Conclusie

Stuart MacBride schrijft in de overdrive, schmierend en zich niets aantrekkend van welke politieke correctheid dan ook. Dat levert niet alleen hele goede thrillers op, maar vooral thrillers die uiterst amusant zijn en een heleboel leesplezier opleveren. Alles is vet aangedikt, vèr en vèr over de top, maar wel erg leuk. Het hele boek door is het geschmier van een hoog gehalte.Stuart MacBride lijkt dan geen maat te kunnen houden op z’n uitbarstingen van ironie en sarcasme vol schimpscheuten en humorvol geblaat. Welke inspecteur zegt nou tegen een ondergeschikte die haar zojuist uit de brand geholpen heeft: ‘ Als ik ooit hetero word, dan mag jij als eerste. Gratis’.

Het verhaal moddert wat door, wat trouwens het beste als erg grappig doormodderen kan worden betiteld, maar komt in een stroomversnelling als de zoekgeraakte Robby MacIntyre wordt teruggevonden, de voetballende etterbak.

Het boek is  ontzettend leuk, ondanks, nou ja, misschien wel dankzij de vrij grove grappen en dito taalgebruik. Fijngevoeligheid is ver te zoeken.

Op elke pagina staan gegarandeerd drie of vier van die grappen of grollen. En er lopen enkele hilarische running gags door het hele boek heen, die voor enorm veel opwinding en leesplezier zorgen.

Het is duidelijk, MacBride is in deze thriller nauwelijks serieus te nemen en dat levert eerder een humoristische dan een spannende thriller op. Maar wel uiterst leesbaar én zeer goed geschreven.

Vier sterren

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: Zoeter dan wraak ****

81191718_10157824303772118_7164528916047069184_n

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 254

Genre: Verhalenbundel

Verschijningsdatum: november 2019

Achterflap:

Een lijk in een moeras, een onverwacht overlijden in een chique villa, onverklaarbare doden. Ongelukkige omstandigheden of kwade opzet? Hoe sluw moet je zijn? Vergelding, liefde en moord spelen de hoofdrol in tien zinderende verhalen.
Motief voor deze bloedstollende bundel: het goede doel.

De opbrengst van de bundel ‘Zoeter dan wraak’ is bestemd voor Diabetesvereniging Nederland DVN. Diabetes wordt ook wel suikerziekte genoemd en is een chronische stofwisselingsziekte waarbij er te veel suiker in het bloed zit. Iedereen kan diabetes krijgen met lichamelijke complicaties tot gevolg. Op dit moment hebben ruim een miljoen Nederlanders diabetes; daar komen wekelijks ongeveer twaalfhonderd mensen bij. Voorlichting en ondersteuning zijn daarom van het grootste belang.

Mening:

Tien verschillende verhalen en alle tien van redelijk hoog niveau. De auteurs zijn dan ook geen beginners meer en dat merk je in elk verhaal terug. Elk verhaal is grondig genoeg uitgewerkt en ook de personages hebben de juiste hoeveelheid van alles.

Zoeter dan wraak als titel dekt bij elk verhaal voor 100% de lading. In elk verhaal zit een mooie twist en is de spanning goed opgebouwd. Ik kan niet echt een favoriet aanwijzen omdat elk verhaal uniek is. Al moet ik zeggen dat Waar het moeras zwijgt mij toch wel het meest verrast heeft qua originaliteit.

Maar ook In naam van Oranje verraste mij met zijn plot. Maakt dit de andere verhalen minder goed? Nee natuurlijk niet, maar deze twee wilde ik toch even extra benoemen.

Dus al met al een hele gave verhalenbundel en ook nog eens voor het goede doel, dus hop hop bestellen maar!

Vier sterren voor Zoeter dan wraak

Corina Nieuwenhuis

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

Sandra las: Blauwe bonen – Terrence Lauerhohn *****

collage Blauwe Bonen (1)

Met dank aan Terrence Lauerhohn voor het recensie exemplaar

Uitgever: Ambilicious Uitgever

Auteur: Terrence Lauerhohn

Aantal pagina’s: 195

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: november 2019

Over de auteur:

Terrence Lauerhohn is geboren in 1960 en lag toen in een Brabantse wieg te s’Hertogenbosch. Tegenwoordig woont hij in Rilland (Zeeland). Pas op 51-jarige leeftijd is hij gaan schrijven. Met zijn donkere pen weet hij thriller- en horrorliefhebbers tot op de laatste punt geboeid te houden.

Achterflap:

Aan mijn ontreddering. Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben… Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam. (De Crooner)

Daer gy in ’t geraes en gedonder van ’t geschut moet staan, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen. (Desiderius Erasmus)

Mening:

Dit was mijn eerste kennismaking met Terrence Lauerhohn en wat voor één. Het verhaal wordt verteld vanuit Frits Jansen, een doodnormale naam, maar met een hele bijzondere bijnaam: De Crooner. De Crooner heeft een niet alledaags beroep, hij is huurmoordenaar. Lauerhohn heeft dit personage enorm krachtig neergezet. Je voelt de bitterheid, de hardheid en de eenzaamheid. De Crooner kruipt onder je huid en tijdens het lezen krijg je het gevoel dat je niet vanaf een afstand kijkt, maar dat je letterlijk met hem mee op pad bent.

Maar nu wordt er op de Crooner zelf gejaagd. Door De Prikker, in opdracht van Stolten, de gangsterbaas. De Crooner heeft geen idee hoe deze persoon eruit ziet en neemt dan ook zijn maatregelen om te voorkomen dat hij vermoord wordt.

Dan is er nog Merel, de dochter van Stolten. Ook zij is enorm goed neergezet door Lauerhohn. Geweldig hoe hij meerdere kanten van haar weet te belichten en dat door de interactie tussen haar en de Crooner, er toch wat menselijke trekjes naar boven komen bij deze geharde man.

Het boek leest als een film, het is duister, ik zat op het puntje van mijn stoel en steeds als je denkt te weten wat er gaat gebeuren, loopt het toch net weer even anders.

Op alle fronten een dikke 5 sterren.

Sandra Remmig

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

Sandra las: Recept voor geluk – Saskia M. N. Oudshoorn ****

Winactie Recept voor geluk

Met dank aan Saskia M.N. Oudshoorn voor het recensie exemplaar.

Uitgever: Kobo Originals

Auteur: Saskia M.N. Oudshoorn

Aantal pagina’s: 158

Genre: Feelgood Roman

Verschijningsdatum: november 2019

Over de auteur:

Saskia M.N. Oudshoorn won met deze heerlijke feelgood ‘Recept voor geluk’ de #KoboTalent schrijfwedstrijd 2019.

Achterflap:

De 24-jarige Liv werkt onder toeziend oog van een opdringerige manager in de keuken van een grote hotelketen. De uren zijn lang en het werk eentonig, ze kan niets van haar creativiteit kwijt in het gebak dat ze dag in dag uit op basis van exact hetzelfde recept moet maken. Wanneer ze op een regenachtige middag samen met haar vriend Onno langs een verwaarloosd winkelpand in de binnenstad slentert, komt haar droom van een eigen patisserie weer in alle hevigheid opzetten.

Onno heeft zijn bedenkingen, maar Liv besluit de sprong te wagen en ondertekent impulsief het huurcontract. Al snel komt ze erachter dat het beginnen van een eigen zaak heel wat voeten in de aarde heeft. De hulp die ze krijgt van Matthew, de handige en vooral knappe zoon van de huurbaas, is daarom meer dan welkom. Maar zijn aanwezigheid zorgt er ook voor dat Livs relatie met Onno steeds meer onder druk komt te staan.

En wie is toch dat meisje dat elke dag langskomt en alle recepten overschrijft…?

Mening:

Voor mij is dit een boek buiten mijn ‘comfort zone’. Normaal gesproken lees ik alleen thrillers en horror, maar zo af en toe een uitstapje naar een ander genre vind ik ook leuk. En daar heb ik met deze feelgood roman zeker geen spijt van. We volgen Liv, die ondanks haar onstabiele relatie met Onno en weinig financiële zekerheid, het toch aandurft haar droom te volgen. Ik vind Liv een leuke, pittige meid, alhoewel ik haar in relatie tot haar werkgever wel wat feller had willen zien. Toch heb ik bewondering voor haar. Ze durft het aan haar droom, een eigen patisserie, na te jagen. In een impuls huurt ze een verwaarloosd winkelpand. De huurbaas, meneer Nienhuis, regelt dat zijn zoon Matthew haar komt helpen het pand op te knappen. Er is direct een klik tussen Liv en Matthew en uiteraard is dat niet naar de zin van Onno.

Saskia heeft een fijne, vlotte schrijfstijl. Het is een verhaal over liefde, over keuzes maken, je dromen volgen en verantwoording nemen voor je eigen geluk. Je weet eigenlijk van te voren al hoe het gaat aflopen, maar dat is niet erg, want het verhaal is gewoon heel mooi. Met personages die goed beschreven worden, je voelt wat zij voelen en begrijpt waarom ze bepaalde keuzes maken. Ik heb er in ieder geval enorm van genoten.

Wat het boek voor mij helemaal afmaakte zijn de recepten uit het boek die achterin beschreven staan. Ik ga ze zeker uitproberen.

4 sterren voor deze hartverwarmende roman.

Sandra Remmig

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Corina las: Zonnemeisjes – Hedwig Meesters ***

Winactie Zonnemeisjes (1)

Met dank aan Hedwig Meesters voor het recensie-exemplaar.

Uitgever: Paris Books

Auteur: Hedwig Meesters

Aantal pagina’s: 190

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2019

Over de auteur:

Hedwig Meesters is geboren in 1958. Na de middelbare school wordt ze au pair in Engeland, reist ze de wereld rond en verdient tussendoor haar geld als administratief uitzendkracht. Daarna werkt ze bijna dertig jaar als secretaresse in de chemie. Sinds ze in 2016 haar baan verliest door een reorganisatie legt ze zich vooral toe op schrijven.

Vanaf haar jeugd schrijft ze korte en langere verhalen, waarvan er drie in verzamelbundels met werk van andere auteurs worden uitgegeven.
In mei 2019 verschijnt haar debuutroman ‘Zonnemeisjes’ bij uitgeverij Paris Books.
Hedwig woont samen met haar kat Karel in Roosendaal.

 

Achterflap:

Zonnemeisjes is een luchtige en beeldend geschreven roman over jaloezie, het verlangen naar liefde en vergeving en de noodzaak om af te rekenen met een onverwerkt verleden.

Dertiger Kitty ontvangt een uitnodiging voor het verjaardagsfeest van oud-buurjongen Gijs op wie ze als tiener verliefd was. Veertien jaar eerder raakt zusje Micky zwanger en maakt een einde aan haar leven. Sindsdien staat Kitty’s leven in het teken van schuld. Ze heeft het gevoel dat ze de dood van Micky had kunnen voorkomen. Voor Kitty is het duidelijk dat vader de schuldige is. Mooie Micky was zijn lieveling. Het weerzien met Gijs krijgt een wending die het leven van veel dorpsbewoners door elkaar zal schudden wanneer Kitty besluit dat ze één en ander recht heeft te zetten.

Mening:

Je wordt meegenomen door het leven van Kitty, met flashbacks naar haar jeugd. De schrijfstijl is luchtig, ontspannen en makkelijk.  En je leest vlot door het verhaal heen.

De eerste helft van het verhaal kan me op de één of andere manier echter niet echt boeien. Ik irriteer me aan Kitty en haar jaloezie op haar jongere zusje, haar zelfmedelijden en haar verliefdheid op Gijs. Het is een beetje de hele tijd van hetzelfde en ik vraag me af of er nog iets komt waardoor ik de achterflap ga begrijpen.

En ja hoor, dat gebeurt. Langzaam krijg je meer inzicht in het hoe en waarom Kitty zo reageert als ze doet. Er had misschien wat meer diepgang in kunnen zitten, maar als je het combineert met de schrijfstijl is het wel in juiste proporties.

Naar het plot toe gaat het in mijn ogen af en toe net even te snel, maar het is wel een originele twist en hij pakt op zeker.

Al met al een mooi debuut en drie stralende sterren waard.

Corina Nieuwenhuis

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Slachtoffer 2117-Serie Q – Jussi Adler-Olsen ****1/2

79985006_470720563647787_1274705182025842688_n

Over het boek

Het zit Joan Aiguader niet mee. Als freelance journalist is het leven geen rozengeur en maneschijn. Door zijn onoplettendheid wordt de veronderstelde grandioze scoop over de aangespoelde vluchtelinge één grote afgang. Slachtoffer 2117 op het strand in Ayia Napa op Cyprus is niet verdronken aangespoeld, maar ze is het slachtoffer van een brute moord.
Hij en met hem de hele redactie van ‘Hores del día’ staat voor joker. Ze was in haar nek gestoken, tussen de derde en vierde nekwervel, met zo’n lang ding. Ook het eerste aangespoelde lijk was niet wat het moest zijn: geen vluchteling maar de leider van een terreurcel.
Joan wordt op straat gezet met vijfduizend euro.
Hij heeft veertien dagen de tijd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Alleen. Geen enkele collega wil er zijn handen aan branden. 

Carl is nu 53 en hij is het eigenlijk goed zat op afdeling Q. Hij heeft geen zin meer in die klotezooi, die bergen energie en tijd kost, alleen omdat de andere afdelingen hun eigen  zaakjes niet fatsoenlijk kunnen afronden.
Assad ontdekt bij Rose wie nummer 2117 is. Zijn hart slaat op hol. Assad wil de dader te pakken krijgen, wat het ook moge kosten en hoe hoog de prijs ook mag zijn. Hij beseft niet waar hij aan begint.

Het begin van een odyssee, een zoektocht, een zwerftocht, een wraaktocht waarbij het centrale thema de strijd van goed tegen kwaad is, door Jussi Adler-Olsen uitgesmeerd over 477 bladzijden en zich afspelend op pikzwarte locaties in Irak en culminerend in het fantastische decor van de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche, de holle kies aan de Kurfüstendamm in hartje Berlijn.

Conclusie

In 2008 las ik De vrouw in de kooi, wat achteraf het eerste deel bleek te zijn van een sterke serie gebouwd rondom inspecteur Carl Mörck en zijn team. Een raar clubje mensen. Maar ze lossen wel onopgeloste zaken van andere afdelingen op. Met een milde schrijfstijl worden de gruwelijkste zaken beschreven, opgelost en dat laatste met veel humor beschreven. Adler-Olsen slaagt er als één van de weinigen in om humor een volwaardige plaats in zijn boeken te geven. Deze thriller is daarop een uitzondering. De verschrikkelijke oorlogen in het Midden-Oosten hebben een desastreuze invloed op één bepaald lid van deze elite eenheid onder de speurders.
Maar ook in het team is niet alles wat het lijkt. We weten nu alles over Rose, de excentrieke secretaresse ( Selfies). In deze thriller wordt het verleden van Assad bloot gelegd. En hoe! Voor het eerst overheerst de donkerte en duisternis boven de lichtheid van het bestaan in dit ijzersterke verhaal.

De hoofdpersonen hebben hier en daar ingewikkelde verhoudingen en achtergronden. Adler-Olsen kan het vele thrillers lang laten duren vooraleer iemand uit de kast komt. Overigens deze laatste opmerking dient u niet (verkeerd) te interpreteren, zoals te doen gebruikelijk is in het maatschappelijk verkeer, maar zoals ie bedoeld is, recht voor z’n raap derhalve. 

Assad komt uit de kast en hoe. Assad vertelt zijn verhaal, een verschrikkelijk verhaal uit een verschrikkelijk land, waar geweld telt en een mensenleven niets waard is, waar executies en ophangingen aan de orde van de dag zijn. En waar herinneringen aan geluk het hoogst haalbare zijn. Irak dus. De man met de baard, zijn tegenstrever is Abdul Azim oftewel Ghaalib, een moordenaar pur sang, een ex-gevangenenbewaarder met alternatieve bevoegdheden van ‘The Bagdad correctional facility, annex 1, Abu Ghraib prison’, een wrede Arabische terrorist, met een enorme haat jegens die witte honden, eigenlijk jegens iedereen die niet in zijn straatje past.

Het buiten de centrale verhaallijn vallend, smerige sprookje over Alexander bevat de grote, sociale, ontzettend goed verpakte boodschap van deze thriller: de maatschappelijke onverschilligheid en kilheid zullen onherroepelijk als een boemerang op diegenen terugslaan, die ze opgeroepen hebben. Dus weg met het koude, heersende neo liberalisme. Met andere woorden: een intelligent en onverwacht pleidooi voor meer warmte in de samenleving. 

En Rose moet het in de praktijk brengen!!! 

Jussi Adler-Olsen op z’n best.

4,5 *

Jac Claasen

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

 

Eva vraagt door: Annemieke de Schepper van De stille oorlog van mijn vader

portret annemieke marcel cloo

Annemieke de Schepper heeft met De stille oorlog van mijn vader een prachtig debuut geschreven. In de eerste plaats is het een oorlogsroman, maar het verhaal gaat bovenal om menselijkheid.
De stille oorlog van mijn vader is een boek over de vergeten Slag om de Schelde en de invloed die deze traumatische gebeurtenis heeft op een alledaags gezin in Biervliet. In het jaar 2000 gaat Anna met de as van haar overleden vader in zijn oude tabaksdoos naar Zeeuws-Vlaanderen. In de dichte mist blijft de veerpont midden op de Westerschelde stilliggen en in de uren die passeren ontmoet ze haar tante Lieve die het verhaal over haar familie vertelt. Anna’s beeld van haar vader gaat hierdoor kantelen. Eenmaal aan de overkant bezoekt ze de plaatsen van haar vaders jeugd en ervaart ze hoe hij zich een buitenstaander heeft gevoeld. De oorlog heeft op ieder van het gezin zijn sporen nagelaten, ook op haar vader bij wie de dramatische gebeurtenis niet bijgeschreven stond in zijn persoonlijke levensgeschiedenis.

Een boek over een vergeten oorlog in een vergeten gebied. Over grote strategische beslissingen en de kleinmenselijke ervaringen die daarvan het gevolg zijn. Over de menselijke behoefte om gekend en geliefd te worden door je naasten.
Met haar vloeiende pen heeft zij dit verhaal tot leven weten te brengen en de reacties liegen er dan ook niet om. Hoog tijd dus om deze auteur enkele vragen te stellen.


Wat een prachtige debuutroman heb je geschreven! Met welke insteek besloot jij om dit verhaal op te schrijven?

Dank je :-). Ik was al lang van plan om een roman te schrijven maar na een eerste poging tot een geheel fictief verhaal kwam ik toch terug bij een meer autobiografische insteek. Het Zeeuws-Vlaamse land uit mijn jeugd, de verstilde sfeer en de beklemming daar, het water als natuurlijke grens; dat alles had mij al eerder geïnspireerd tot een kort verhaal. Toen die fictieve roman na zo’n 25.000 woorden in de la bleef liggen, heb ik dat autobiografische werk opgepakt. Daar zat kennelijk meer energie op. Eén van mijn eerdere korte verhalen, ‘De laatste boot’,  ging ook al over mijn vader en zijn Zeeuwse roots. Dat verhaal was genomineerd bij de Arnhemse schrijfwedstrijd en dit heb ik als kaderverhaal gebruikt voor mijn roman. Ik had sterk het gevoel dat ik hier veel meer mee kon. (Het thema was toen ‘grensgeval’ en ook in dat verhaal is een dochter al op zoek naar wie haar vader eigenlijk was).

In grote lijn gaat het verhaal om de littekens die zijn ontstaan tijdens de slag om de Schelde, een vaak vergeten deel van de oorlog. Hoe was het voor jou om in deze geschiedenis te duiken?

Bizar! Ik wist haast niets over deze ‘vergeten’ slag. Ik wist ook niet wat er precies met mijn familie gebeurd was. Het enige wat ik wist was dat mijn vader geobsedeerd was door de Tweede Wereldoorlog. Hij las er alles over. En hij zei wel eens: ‘Er is heel hard gevochten hier in West-Zeeuws-Vlaanderen, Annemieke. Maar dat weet haast niemand.’ Maar hij zweeg over wat er precies was gebeurd met hem en met hun gezin. Toen ik twee tantes en een oom sprak en zij wel het hele verhaal aan me vertelden, maakte dat enorme indruk op me. Het was heftig. En het voelde bizar en vervreemdend dat ik dat nooit uit mijn vaders mond had gehoord. Dat intrigeerde me enorm. Dat ‘zwijgen’ en het ‘waarom daarachter’ is ook eigenlijk het belangrijkste thema van mijn roman geworden.

Wat dat betreft is het ook een ode aan je vader, vind ik, en alle mensen die het hebben meegemaakt. Wat vond jij het meest beangstigend om te horen/ontdekken? 

Klopt! Tja, het hele verhaal van mijn opa en oma die met hun tien kinderen tussen de 4 jaar en 18 jaar, waaronder één met Down Syndroom, uit hun brandende huis vluchten, is heftig. Maar doordat het over mijn familie gaat ging ik me echt voorstellen hoe het zou zijn als ik dit zelf had meegemaakt met mijn drie kinderen: ondergedoken zitten in de kelder onder je huis met je gezin en een heleboel buren. In paniek je huis uitvluchten. Op straat middenin het vuurgevecht tussen Duitsers en Canadezen terechtkomen. De paniek, de angst om je kinderen die je dan hebt. Ik kan natuurlijk nooit echt weten hoe dat voor mijn opa en oma voelde, maar het is wel een stuk dichterbij gekomen.

Zou je gewild hebben dat je al deze verhalen over je familie eerder geweten had, zodat je er misschien met ze over had kunnen praten?

Nee, het leven loopt zoals het loopt. Het is goed zo. Voor alles is een tijd. Ik had het eerder niet gedurfd om mijn nog levende familie hiernaar te vragen. En wellicht hadden zij er eerder ook niet over kunnen praten. Ik voelde heel sterk dat het nu het juiste moment was.

Hoe voelde het voor jou om het verhaal op te schrijven? Het lijkt mij een behoorlijk emotionele achtbaan. 

Een boek schrijven is sowieso een emotionele achtbaan ;-). Niet alleen vanwege het onderwerp. Het hele proces heeft allerlei fases waarin euforie, onzekerheid, en onrust elkaar afwisselen. Het verhaal over de oorlog was wel heftig maar de echte emotie zat hem bij mij vooral in het terugblikken op de band die ik met mijn vader had. Die herinneringen werden steeds sterker tijdens het schrijfproces. Er waren wel nachten dat ik zo onrustig was dat ik door het huis liep te banjeren omdat er allerlei beelden van mijn vader door mijn hoofd spookten. Met schrijven lijkt het alsof er steeds meer luikjes in je hoofd opengaan waardoor je vergeten beelden ineens weer terug kunt halen.

Lijkt mij ook heel bijzonder, dat je op dat moment heel dicht bij je vader stond. Heb je ook het gevoel dat hij jou in dit proces bijstond? 

Nou, dat is wel erg spiritueel… ik weet het niet. Ik vind het mooi om te denken dat het zo is, maar ik realiseer me dat het wel echt mijn eigen proces was. Of hij vanuit de hemel met me heeft meegekeken? Misschien wel.

Dit is je debuut. Smaakt het naar meer?

Jazeker! Ik krijg zoveel mooie reacties van mensen op mijn boek. Ook zijn er mensen die aangaven dat ik echt een volgend boek moet gaan schrijven en veel mensen vragen of ik al bezig ben. Dat stimuleert! Ik ben er nu nog niet klaar voor. Mijn hoofd zit nog te vol met dit boek en met de promotie eromheen. Maar ik verlang wel al af en toe weer naar het verstilde proces van het schrijven.

Heb je al een concept in je hoofd voor een volgend verhaal?

Nee, zeker geen heel concept. Wel weet ik dat het dit keer een minder autobiografisch verhaal gaat worden. Geen familiegeschiedenis dus zoals nu. Misschien pak ik wel het romanidee weer op waar ik al een heel eind mee was gevorderd. Dat speelt zich af in een klooster waar twee mensen die elkaar niet kennen allebei een weekend doorbrengen. De man wil juist contact leggen en zijn verhaal doen, de vrouw wil op zichzelf zijn. Dat botst. Maar omdat ze in dat klooster elkaar niet echt kunnen ontlopen, ontstaat er toch contact wat tot bijzondere inzichten en ontwikkelingen leidt. Dat gegeven, dat mensen op een bijzondere plek tot elkaar veroordeeld zijn, dat trekt me. In De stille oorlog van mijn vader speelt dat natuurlijk ook: de veerpont komt in de dichte mist midden op de Westerschelde stil te liggen, wat maakt dat de passagiers niet weg kunnen. Dat zet van alles in gang bij Anna en haar tante.

Ik denk ook dat daar uiteindelijk de mooiste contacten uit voortkomen. Je idee klinkt dan ook heel bijzonder! Wat trekt jou zo aan in dat menselijke, het elkaar echt tot in de kern zien voor wie hij of zij is?

Het intrigeert mij altijd al hoe mensen vaak net niet echt met elkaar contact maken. Er lijkt een soort onvermogen van mensen om echt tot de kern te komen, of te durven komen. Terwijl we tegelijkertijd allemaal ernaar hunkeren om echt gekend te worden, of zoals jij zegt ‘gezien te worden voor wie je echt bent.’ Dat schuurt en die wrijving boeit me. Dat laat ik hopelijk ook in mijn boek voelen. Zeker bij Anna en haar tante op de boot, die onmacht van beide kanten. Dat menselijk onvermogen boeit me, het hindert me en tegelijk heb ik er compassie voor.

Dat heb je zeker, het komt heel duidelijk naar voren. Wat is het mooiste compliment dat je tot nu toe ontvangen hebt op je boek?

Ik heb heel veel mooie reacties gekregen. Maar wat ik erg fijn vind is dat veel lezers mijn schrijfstijl beeldend vinden. Iemand noemde die beeldend en krachtig, dat vind ik een compliment omdat ik zelf de stijl in een boek ook erg belangrijk vind. Daarnaast is het mooiste compliment dat lezers echt geraakt worden door mijn boek. Mensen gaven aan dat ze het met liefde en warmte geschreven vonden. Dat ze zowel moesten huilen als lachen om scènes in mijn boek. Dat is zo ongelooflijk mooi, daar doe je het voor als schrijver. Zinnen als die van jou: ‘Zelden heeft een boek mij zo weten te raken op niet alleen emotioneel vlak, maar vooral op het menselijke aspect.’ En: ‘Je proeft de liefde voor elk woord, de betrokkenheid (…) maar bovenal de empathische vermogens van de auteur.’ Ja, daar ga ik van glimlachen en blozen. Dat vind ik super: dat je zo je best doet om treffend, beeldend, en bondig te schrijven in de hoop dat het raakt. En dat dat dan lukt. Gaaf.

signeersessie Goes

Dat is het zeker! Is dat voor jou als auteur ook meteen de grootste uitdaging om dat voor elkaar te krijgen of zijn er andere aspecten aan het schrijven waar je dat meer mee hebt?

Dat er kennelijk warmte in mijn schrijven zit en empathie dat gaat vanzelf, daar doe ik niets aan op bewust niveau. Het beeldende daar ben ik me wel bewust van. Ik werk graag vanuit een sterk beeld dat me treft. Zo’n eerste versie schrijf ik meestal in een flow. Als de scène dan in grote lijnen op papier staat dan voel ik in mijn lijf ‘ja, dit is goed’. Daarna ga ik schaven en schrappen op woordniveau. Dubbele woorden eruit, een beter synoniem vinden, afwisseling lange en korte zinnen vergroten, zinsopbouw krachtiger maken, overbodige woorden schrappen. Dat is hard werken.

Naast boeken schrijf je ook wel eens liedteksten voor het theatraal dameskoor Uit volle borsten waar je deel van uitmaakt. Wat is het grote verschil tussen een liedtekst en een roman?

Een roman heeft een grote spanningsboog, een liedtekst een heel korte. Ook heeft een liedtekst een vastere vorm dan een roman. Het heeft minstens een paar coupletten met een bepaald rijmschema en een refrein dat de centrale boodschap weergeeft. Soms een bridge waarin je een wending in het verhaal maakt. Dat alles maakt het voor mij makkelijker. Tegelijk moet je strak in het ritme van de melodie kunnen schrijven. Maar dat vind ik alleen maar leuk. Het moet strak en soepel zingen. Geen lettergreep te veel of te weinig. Dat vind ik de uitdaging :).

Als je moest kiezen tussen deze twee: welke doe je dan het liefst?

Dan kies ik absoluut voor een roman schrijven. Daar kan ik veel meer van mezelf in kwijt. En omdat de vorm niet zo vast ligt, kun je er alle kanten mee op. Dat maakt het lastiger en daarmee ook boeiender om te doen.

Laatste vraag: wat is jouw ultieme droom op schrijfgebied?

Mijn droom was om een roman te schrijven. Dat heb ik gedaan. Ik heb nu geen ultiem doel. Wat ik hoop te gaan doen is op een rustiger manier aan een tweede boek werken. Zonder die druk om het af te maken. Gewoon gaan en kijken wat er uitkomt. Ik heb veel geleerd van het schrijven van mijn eerste roman, op allerlei vlakken: van het schrijven zelf, maar ook van het durven ervoor te gaan en erachter te staan. Je werk de wereld in te gooien, de kwetsbaarheid daarvan te verdragen en mezelf te blijven voorhouden: ‘het is goed genoeg’.

 

***Interview by Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Annemieke zelf volgen? Dat kan. Klik dan HIER