Karin las: Historische Verhalen-Korte verhalen uit de Oudheid***

Hist verhalen

Met dank aan Uitgeverij Historische Verhalen voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Marjolijn van de Gender, Denise Michelle Pol, Key Tengeler

Uitgever: Historische Verhalen

Aantal pagina’s: 272

Genre: Verhalenbundel / NUR 303

Verschijningsdatum: juni 2017

 

Rik van der Vlugt, Hoofdredacteur Historische Verhalen over de auteurs:

Voor elk verhaal is uitvoerig onderzoek gedaan. De auteurs hebben oude inscripties bestudeerd, archeologische bevindingen bekeken en zijn te rade gegaan bij geschiedschrijvers als Herodotus en Tacitus.

Uit dit onderzoek hebben zij historische feiten gedistilleerd, die ze op wonderlijke wijze hebben verweven met hun fantasie en welke als een gouden draad door de verhalen lopen. Dit merk je tijdens het lezen van de verhalen: in elke vertelling zijn fascinerende feitjes te ontdekken.

De verhalen in deze bundel waren een genot om te lezen en te redigeren – hopelijk beleeft u er net zoveel plezier aan.

( Bron: https://www.historischeverhalen.nl/ )

Cover:

Puur op cover zou ik het niet direct oppakken, hoe passend ook bij deze bundel. Smaken verschillen, ik ben gek op geschiedenis dus op naar de achterflap!

Achterflap:

De Oudheid is een periode die bekendstaat om haar befaamde filosofen, haar legendarische veldheren en machtige heersers. Historische figuren zoals Aristoteles, Leonidas en Nero hebben de Oudheid een gezicht gegeven en hun daden spreken tot op de dag van vandaag tot de verbeelding.

In deze bundel zijn we niet alleen getuige van Romeinse staatsgrepen, Griekse veldslagen, Perzische samenzweringen en Babylonische belegeringen, maar ook van het dagelijkse leven van de gewone burger. Zo bouwt een Romeinse bakker een nieuw bestaan op in Londen, komt een olijfboer uit Souk-el-Khemis in opstand en vieren de inwoners van Athene een week lang feest ter ere van de godin Demeter.

Na afloop van ieder verhaal geeft de betreffende auteur toelichting op de historische context, de geraadpleegde bronnen en de balans tussen feit en fictie. Hierdoor worden de verhalen niet alleen ingebed in de geschiedenis, maar het laat ook zien hoe de auteurs erin geslaagd zijn om historische feiten om te vormen tot levendige, spannende en kleurrijke verhalen.

Mening:

22 verhalen, 3 auteurs. De eerste bundel Historische Verhalen heb ik met plezier gelezen en ik was direct nieuwsgierig naar deze verhalen gericht op de Oudheid.

Na het meer dan mooie voorwoord van de hand van Rik van der Vlugt volgt een landkaartje, ik hou daar zo van. Vervolgens word je getrakteerd op de uitmuntende inleiding geschreven door Dr. K. Beerden van de Universiteit Leiden.

Mij heb je, volle kracht vooruit nu het verleden in!

Die kracht is ook zeker aanwezig in een aantal verhalen. Het is je aan het begin van elk verhaal direct duidelijk waar en wanneer je je bevindt tijdens het lezen, bijzonder prettig. Dat de auteurs een ieder op eigen wijze het schrijven en vertellen meer dan goed beheersen staat als een paal boven water. De kennis en kunde smelt als boter samen met de eigen toegevoegde fantasie.

En toch ging ik als geschiedenisliefhebber juist met de kennis en kunde regelmatig even de mist in. De Latijnse termen, al dan niet direct uitgelegd, tezamen met de gebruikte namen haalden de vaart er voor mij te vaak uit. De verhalen geven op regelmatig spannende wijze de meest uiteenlopende gebeurtenissen weer, maar van diepgang is op deze wijze weinig sprake. Ik zag het allemaal met gemak voor me maar voelde meestal weinig binding met de personages.

Variatie is volop aanwezig: oorlog, slaven, goden, koningen, de gebruiken uit die tijd; elke auteur had er wel een verhaal bij zitten wat me wist te pakken. De persoonlijke toelichting nadien schept elke keer weer duidelijkheid en extra inzicht, echter ervoer ik deze daarnaast ook als ‘taaie’ kost. Het leest niet altijd even soepel en daar bij de les blijven was voor mij een dingetje.

En dan komt daar het laatste verhaal en vlam ik helemaal op. Sparta!! Als ergens mijn interesse ligt is het daar! Met open mond volg ik de insteek van Denise Michelle Pol. Wat een heerlijke ‘rotstreek’ om er deze draai aan te geven.

Een cadeautje als afsluiter van deze Korte verhalen uit de Oudheid, en ik hou stiekem mooi vast aan mijn eigen fantasie.

Conclusie:

Originaliteit: 5

Schrijfstijl: 4.5

Leesplezier: 2

Plot: 2.5

Psychologie: 2

Drie sterren voor Korte verhalen uit de Oudheid.

Karin Meinen.

*WinActie* Win één van de TWEE exemplaren van Niemand die me ziet!

niemand-die-me-ziet

Vorig jaar lazen Ka & Co al Niemand die me ziet van Simone Grimberg maar nu is er een herziene versie en daar mogen wij er TWEE van in de Winactie gooien, waarvoor een heule dikke dank!!

Waarom een herziene versie?

Voor haar leek het afgelopen jaar een eeuwigheid te duren, maar eindelijk is het nu zover. De herdruk van het boek Niemand die me ziet wordt door Lima Books uitgebracht. Vanaf 1 januari dit jaar heeft Simone Grimberg de rechten terug en is het boek na een goede eindredactie en een passendere cover vanaf 18 juli weer verkrijgbaar.

Simone:

‘Ik ben een rasechte perfectionist, een boek zonder fouten is natuurlijk ondenkbaar, maar geen eindredactie dat kan niet. In januari ben ik hard aan de slag gegaan, samen met Marja Duin is er een verhaal tot stand gekomen waar ik volledig achter sta. De cover is ontworpen door mijn dochter Denise. Beangstigend vind ik het, net als het verhaal. Uit het leven gegrepen -met waargebeurde elementen- die niemand van ons zou moeten meemaken, laat staan een jong meisje van 15 jaar.’

Ook zo nieuwsgierig nu? 😀  Wat moet je doen om te winnen? Een paar kleine dingetjes:

1: Bekijk de boektrailer van Niemand die me ziet via onderstaande link:

Boektrailer Niemand die me ziet

2: Laat in een reactie onder dit bericht in onze gezellige Facebookgroep weten waarom jij graag wil winnen en wie weet….

Samenlezenisleuker

En dat was het dan alweer! Wij zullen twee winnaars loten op zaterdag 29 juli.

Namens ons en Simone heel veel succes!!

Over Niemand die me ziet:

‘De sleutel wordt omgedraaid. Heel langzaam adem ik uit. Geen klappen dit keer.’

Er is een meisje vermist. Een naaktfoto van haar wordt aangetroffen op de mobiel van een pedofiel. Maar van Sofie zelf geen enkel spoor…

‘Sorry oma,’ schreef ze achter op een foto in haar slaapkamer.

Sorry waarvoor? Vraagt rechercheur Liesbeth Ligthart zich af.

Haar jongere collega Inge de Wit weet zeker dat Sofies broer Bram iets achterhoudt. Maar hoe kan ze hem ertoe bewegen te praten? Er is al veel tijd verloren, maar met alles wat ze in zich hebben werpen de twee agenten zich op deze zaak. En dat is meer dan je zou vermoeden… Is het genoeg om Sofie te vinden?

 

Jac las: Dood de Engel-Sandrone Dazieri*****

dood de engel

Sandrone Dazieri:

Sandrone Dazieri is geboren in Cremona op 4 november 1964. Hij volgt een opleiding tot kok en oefent dit vak tien jaren uit. Als kind las hij strips en later allerlei genres zoals horror en sf. Hij begint met schrijven in de schoolkrant, en later probeert hij een paar horror  verhalen aan de man te brengen. Zonder succes overigens.

In Milaan gaat hij politieke wetenschappen studeren. Hij slaapt als een dakloze op het Centraal Station en kraakt woningen. Dazieri is een activistische student, die strijdt voor het milieu, tegen de kerncentrales en de woningnood. Hij wordt meerdere keren gearresteerd en voor korte perioden in hechtenis genomen. Zijn activistische periode eindigt in 1994. Hij verlaat de Universiteit zonder getuigschrift.

Na een tijdje corrector te zijn geweest, kan hij aan de slag als journalist. In 1999 komt zijn eerste roman uit. Hij schrijft vier romans voor volwassenen, een roman voor tieners, een aantal korte verhalen en diverse scenario’s voor film en tv. In 2004 wordt hij directeur van een uitgeverij. In 2006 kiest hij er voor om full time te gaan schrijven.

In 2014 publiceerde hij Dood de Vader. Deze thriller werd al snel een bestseller en is uitgebracht in 20 landen.

( Bron: http://www.sandronedazieri.it/biografia/ )

 

Over het boek Dood de Engel, het tweede deel van een trilogie:

Het intro speelt in een cel, waar een meisje van een jaar of 13 en een schoenmaker en een politieagent opgesloten zitten in de Doos, een cementen kubus zonder ramen. In een onbestemde omgeving, in een onbestemde tijd. Beklemmend.

De hoofdrolspelers uit Dood de Vader, Colomba Caselli en Dante Torre, keren terug in een onderzoek naar een aanslag op een treinwagon waarbij veertien passagiers om het leven kwamen. De sabotage van een geavanceerd ventilatiesysteem is de doodsoorzaak. In een videoboodschap claimt IS de aanslag. CC voelt intuïtief aan dat er veel meer aan de hand is. Zij schakelt Dante Torre in. Dante kan mensen lezen, d.w.z. aan de hand van microbewegingen en mensenkennis, en beoordelen of iemand de waarheid spreekt.

Het loopt allemaal anders dan gepland. Na een mislukte interventie wordt CC op verplicht ziekteverlof gestuurd. Het inlevingsvermogen van Dante Torre leidt naar de twee figuranten uit het videofilmpje van de aanslagplegers. Dante is ervan overtuigd dat met de arrestatie van de twee het niet gedaan is. Is de aanslag een cover up? Maar wie is dan het bedoelde slachtoffer, en zijn de overige slachtoffers te beschouwen als bijkomende schade? De passagierslijst biedt geen handvat. Dante denkt dat ‘ De Engel’ echt bestaat, en weet Colomba over te halen er naar te kijken en op jacht te gaan.

Wie is die Engel?

Wie is die Giltiné, de betoverd mooie engel uit Litouwen?

De wrake Gods?

Een mysterieuze zzp’er die op bestelling moordt en daarbij geen sporen achterlaat? Dazieri neemt ons mee op een fascinerende speurtocht naar deze Engel. Dwars door Europa, naar een decadent Berlijn en tenslotte naar Venetië. Het boek is een spel van waan en waanzin, en van een waanzinnige ziekte.

Zoals wij gewend zijn uit Dood de Vader’is het verhaal ook ditmaal tamelijk rechtlijnig. Er zitten wel wat zijlijntjes in, zoals de amoureuze avonturen van Colomba en gefilosofeer over complottheorieën en natuurlijk het dunne lijntje van de zoektocht van Dante naar zijn broer, maar Dazieri heeft fantasie genoeg om de grote verhaallijn uit te diepen en steeds verder uit te breiden.

Colomba, de reïncarnatie van de activistische Dazieri van weleer, en Dante Torre als de Man uit de Silo, die met al z’n fobieën en trauma’s weer moet integreren in de maatschappij, sluiten vrede. De twee antihelden kunnen niet zonder elkaar. De donkere en beklemmende sfeer uit het begin kan Dazieri niet handhaven. Hij is er in geslaagd een bijzonder boeiende thriller te produceren, die geen moment verveelt door de veelheid van bijzondere personages en situaties. Maar ook door de koppeling aan duistere randverschijnselen uit het oude USSR ten tijde van Tsjernobyl. Maar vooral ook door het grote aantal boeiende dialogen.

Dazieri heeft met dit boek duidelijk ingespeeld op de actualiteit. Een aanslag toegeschreven aan IS, de beroerde inval in een islamitisch centrum, maar ook  misinformatie en  nepnieuws, zo prominent in beeld bij bepaalde regeringsleiders, spelen een rol. De auteur geeft geen cadeautjes weg. Op basis van bepaalde historische feiten, construeert Dazieri een uiterst intelligent verhaal, met elementen uit de fantasy wereld, zeker, waarbij de lezer niet gespaard wordt.

Dood de Engel is een ander boek dan Dood de Vader. De accenten zijn verlegd – een figuur als de Vader was uniek in zijn slechtheid en kwaadaardigheid – maar opnieuw een kwalitatief meer dan uitstekende thriller van 523 blz., filmisch geschreven met korte hoofdstukjes en vele wendingen en wisselingen in locaties, personen en situaties. En met een zinderend slot.

Tot slot. Lezen als losstaande titel is mogelijk. Beter is het eerst Dood de Vader te lezen. Dood de Vader was vijf sterren cum laude.

Dood de Engel is 5 sterren min.

Enige nuancering in waardering is op z’n plaats. Verschil moet er zijn.

Jac Claasen.

Corina las: Ik ben Eleanor Oliphant-Gail Honeyman****

Elephant

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Gail Honeyman

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 8 juli 2017

 

Over de auteur:

Gail Honeyman woont en werkt in Glasgow. Haar korte verhalen hebben meerdere prijzen gewonnen. Ik ben Eleanor Oliphant is haar debuutroman.

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

De cover:

Gekleurd, grappig en dat maakt nieuwsgierig.

De achterflap:

Eleanor Oliphant heeft haar leven vrij goed onder controle. Ze draagt elke dag dezelfde kleren, eet elke dag dezelfde maaltijd, en koopt elk weekend twee flessen wodka. Met Eleanor Oliphant gaat eigenlijk alles goed. Haar zorgvuldig gestructureerde leven loopt op rolletjes en ze mist niks. Of althans, soms (best wel vaak eigenlijk) is ze eenzaam en zou ze gelukkig willen zijn.

Als Eleanor op een dag samen met een collega een oudere man helpt die gevallen is, verandert haar hele leven onverwachts. De muren die haar al zo lang beschermen verdwijnen als sneeuw voor de zon, en ze zal voor het eerst de confrontatie met haar angsten en twijfels aan moeten gaan. Want Eleanor Oliphant weet misschien wel hoe ze moet functioneren, maar ze heeft geen idee hoe ze moet leven.

Mijn mening:

Honeyman heeft een snelle pakkende schrijfstijl, maar je moet je koppie erbij houden. Eleanor is een intelligente maar wat wereldvreemde vrouw en gebruikt veel “moeilijke” woorden. Tijdens het lezen was Google dan ook mijn beste vriend. Toch verstoorde dat in eerste instantie het leesplezier niet. De dialogen die Eleanor met zich zelf houdt waren bij tijd en wijle hilarisch en de “moeilijke” woorden pasten helemaal bij haar.

Vanaf het begin weet Honeyman je nieuwsgierigheid wakker te houden door net niet toe te lichten wat er met Eleanor gebeurd is. En dat is dan ook gelijk de reden waarom ik door wou lezen ondanks dat vanaf de helft ongeveer Eleanor me ging vervelen. Het naïeve, de gesprekken met zichzelf, het duurt me te lang maar toch wil je weten hoe of wat. En wat word ik beloond voor het doorlezen want wat een prachteinde geeft Honeyman aan deze roman. Het laatste kwart is weer net zo mooi en ontroerend als de eerste helft van het boek en je kan niets anders dan bewondering hebben voor dit debuut.

Conclusie:

Een mooie, geestige en ontroerende roman die misschien iets ingekort had gemogen, maar al met al een top debuut!

Afgerond vier sterren voor Ik ben Eleanor Oliphant.

Corina Nieuwenhuis.

Mieke las: Kruimels zijn ook brood-Marelle en Joop Boersma*****

Kruimels 2

Gastrecensie:

Titel: Kruimels zijn ook brood

Auteurs: Marelle Boersma en Joop Boersma

Genre: Autobiografische roman

Uitgeverij: Droomvallei

Verschijningsdatum: 21 juni 2017

Paperback – 231 bladzijden

ISBN: 978 – 94 – 91886 – 76 – 8

 

Over de auteurs:

Marelle Boersma (1957) heeft inmiddels elf thrillers op haar naam staan, waaronder: Ik volg jeNobody en de bestseller Vals Alarm. Haar nieuwste thriller Blind Date is in januari 2017 verschenen. Ze won verschillende prijzen met haar boeken.

Ze schrijft boeken over actuele misstanden, vaak gebaseerd op waargebeurde verhalen van slachtoffers. Zelf zegt ze hierover: “Het is goed dat dit verborgen leed zichtbaar gemaakt wordt. Op deze manier draag ik hopelijk een klein steentje bij aan het oplossen van deze misstanden, zodat meer mensen weer rust in hun leven gaan ervaren.”

Verder geeft ze al enige jaren (online) schrijftrainingen en organiseert schrijfvakanties.

Joop Boersma (1926) heeft na zijn carrière als reumatoloog de pen opgepakt, en schreef o.a. de roman Nachtregenboog, de dichtbundels Zielenvogels, In het begin het eind, Mijn caleidoscoop en het biografische verhaal: Het op hol geslagen vale paard.

Joop volgde in 1995 cursussen aan de schrijversvakschool in Amsterdam Tevens schildert en  fotografeert hij, en heeft diverse bestuurs- en organisatorische activiteiten.

Over de cover:

Deze is zacht groen, waarom voor deze kleur gekozen is werd mij duidelijk tijdens het lezen van dit boek. Bovenaan staat een prachtige familiefoto van heel lang geleden, daar waar het verhaal van Joop begint. De titel: Kruimels zijn ook brood is treffend voor de inhoud van deze roman. Sublieme combinatie van titel en cover.

Achterflap:

Bijna een eeuw leven vat je niet in één gesprek samen. Toch is dat precies wat Marelle wil: met haar negentigjarige vader praten over wezenlijke zaken, over ervaringen van vroeger. Tijdens een wandeling door Arnhem komen ze tot de kern van het leven. Wat heeft je gemaakt tot wie je nu bent? Zijn dat de genen? Of wordt het leven op een andere manier doorgegeven van ouder op kind?
Eerst komen er wat aarzelende ontboezemingen, over de armoede in Joops jeugd, het onderduiken in de oorlog. Daarna delen ze diepe emoties met elkaar, die ze altijd voor elkaar verborgen hebben gehouden.

Over de inhoud en mijn mening:

Wat zou jij nog aan je ouders willen vragen?

Vraag dieper dan je ooit eerder ging, voordat de tijd verstreken is.

Een vraag die tot nadenken zet!

Zomer 2016: Marelle en Joop hebben afgesproken op de natuurbegraafplaats in Doetinchem waar veel groen is en een oase van rust heerst. Joop wil zijn dochter laten zien waar hij begraven wil worden. Waarom hij voor deze plaats heeft gekozen omschrijft hij zelf als volgt: De natuur accepteert iedereen, daarom spreekt deze plek mij aan.Alhier spreken ze af waar het gesprek tussen vader en dochter zal plaatsvinden: een wandeling door Sonsbeek in Arnhem, daar waar zich het grootste deel van hun gemeenschappelijke leven zich heeft afgespeeld.

Ze beginnen hun wandeling aan de rand van de parkeerplaats, met als doel later op de dag te eindigen aan de Rijn. Al wandelend komen de verhalen van Joop die beginnen in 1871 in Drenthe, waar zijn grootouders woonden en hij als kind graag de zomervakantie doorbracht. Daarna vervolgt hij zijn verhalen o.a. over de armoe, oorlog, gelijke kansen voor jongens en meisjes, studie, sporten, vriendschap, stil zijn, natuur, kennis willen vergaren, buitenbeentje zijn en het gezin waarin hij opgroeide.

Ook Marelle vertelt haar verhaal dat in 1976 begint in Rozendaal tijdens haar examenjaar VWO. Geen gemakkelijke tijd, en met het luisteren naar muziek probeert ze haar emoties in de hand te houden. Bij het waterpolo kan ze haar agressie kwijt. Ze vertelt o.a. over de warme en intense vriendschap die ze had met haar overleden zusje Christine, beroepskeuze en haar werk.

Telkens als Joop of Marelle hun ziel hebben blootgegeven, hun hart gelucht en diepste gevoelens uitgesproken zijn, wordt er door beiden over nagedacht, gepraat, (door)gevraagd en komt er steeds meer wederzijds begrip.

Observeren is meer dan kijken, het is je verhaal vertellen zonder te spreken.

Een 90 jarige man die geleerd heeft dat zwijgen beter is, kan lastig tot praten komen.  Toch lukt het Joop en Marelle om diepgaande, openhartige en emotionele gesprekken te voeren. Onthullingen te doen. Moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken, en te filosoferen over dilemma’s waar ze ooit mee te maken kregen. Wederzijds begrip, respect, waardering, vertrouwen en genegenheid zijn in deze belangrijke pijlers geweest.

Ondanks hun leeftijdsverschil en verleden, blijkt al pratend dat Marelle en Joop dezelfde drive hebben, zijn de paralellen van leven duidelijk zichtbaar, en hun verschillen ook veel overeenkomsten te bevatten. Er zit maar één gedachte in het hoofd van Marelle: “We lijken op elkaar, misschien wel meer dan we weten”. Veel herinneringen komen bovendrijven, soms met een lach, soms verdrietig, maar dit alles heeft hun gevormd tot de personen die ze nu zijn.

Joop schreef: De mens is overgeleverd aan het toeval en het lot. Maar het toeval kan ook heel fijne ervaringen met zich meebrengen, het hangt ervan af hoe je met het lot omgaat.                                                                                                              

Het boek leest als een trein en heeft korte hoofdstukken. Is toegankelijk, vlot, ontroerend en met humor geschreven. De warmte en respect waarmee dit verhaal is verwoord straalt ervan af. Had tijdens het lezen het gevoel alsof ik naast Marelle en Joop liep, zo dichtbij kwamen zij en beroerde hun woorden mijn emoties. Mooi is het om te lezen dat Kruimels zijn ook brood op verschillende manieren wordt uitgelegd en van toepassing zijn in dit verhaal.

Heb dit boeiende, liefdevolle verhaal met veel genoegen gelezen, er veel van opgestoken, mede door de enorme wijsheden en overpeinzingen die beschreven worden. Joop vertelt prachtig over de groene natuur, vogeltjes en geschiedenis van Sonsbeek, wat maakte dat ik mij hier een duidelijke voorstelling van kon maken en de vogeltjes bij wijze van spreken kon horen. Daarnaast staan er enkele mooie gedichten van Joop in het boek. Dit alles maakt deze roman compleet.

Veel respect en waardering voor Marelle en Joop dat zij het aandurfden hun levensverhaal, waarbij ze geen enkele emotie uit de weg gaan en zich daarmee kwetsbaar opstelden, met ons lezers wilden delen. Daarmee hopelijk velen een aanzet geven om eindelijk dat gesprek aan te gaan voor het te laat is. Heel bijzonder!

Zonder verleden, geen heden.

Afscheid nemen is als een dal tussen bergen, je moet erdoorheen wil je verder komen.

5*****

Mieke Wijnants.

Jac las: De Passagier-Grangé*****

 

Grange.jpg

Jean Christophe Grangé-De Passagier

Jean-Christophe Grangé is journalist, schrijver en scenarist, en geboren op 15 juli 1961 in Boulogne-Billancourt. Hij is een van de weinige Franse thriller auteurs die doorgebroken is in de VS.

Hij studeert aan de Sorbonne en begint als copywriter. In 1989 werkt hij als freelancer voor fameuze tijdschriften, zoals Paris Match, The Sunday Times en National Geographic. De reizen en verslagen die hij maakt zullen een bron van inspiratie voor zijn latere werken blijken te zijn. In 1994 schreef hij zijn eerste roman De vlucht van de ooievaars. Geroemd door de kritiek. Zijn tweede roman, De bloedrode gletsjer (1998), is zijn doorbraak naar het grote publiek.

Naast zijn carrière als romanschrijver, schreef hij diverse scenario’s gebaseerd op zijn eigen boeken, maar schreef ook het scenario voor een stripboek La Malédiction de Zener (de Philippe Adamov).

(Bron: http://www.fnac.com/Jean-Christophe-Grange/ia6134#Biography)

Over het boek

Mathias Freire, psychiater, heeft alle beroepsregels aan zijn laars gelapt en is een verhouding begonnen met een betoverende patiënte, die echter zelfmoord pleegt door zich op te hangen aan de riem van Freire. Hij ontspringt de dans en gaat werken in Bordeaux, in het psychiatrisch ziekenhuis: Pierre-Janet. Hij wordt geconfronteerd met een enorme man met een cowboyhoed op en cowboylaarzen aan zijn voeten die niets meer weet. Hij is zijn geheugen kwijt. Een amnesiepatiënt met een bahcosleutel en een telefoonboek, beide vol bloed. De man wordt verdacht van een gruwelijke moord. Mathias gaat er achteraan.

Anaïs Chatelet is politieofficier, kapitein bij de nationale politie, en haar eerste moord is nabij het station Saint-Jean. Zij vindt het opwindend. De moord is verschrikkelijk. Een stierenkop, de minotaurus, geplaatst op het hoofd van een junkie. Symboliek? Een ritueel? Anaïs is een neuroot, getekend door verschrikkelijke gebeurtenissen in het verleden. In de loop van het verhaal ontwikkelt zij zich tot een politiek incorrecte anarchocop, die volkomen vast loopt in de politiebureaucratie. Met alle gevolgen van dien.

Freire stelt de diagnose: retrograde amnesie. Geheugenverlies, gevolgd door het  aannemen van een nieuwe identiteit, oftewel het syndroom van de ‘Passagier zonder bagage’.

Het boek handelt over de identiteit of liever gezegd over het verlies van identiteit. Mathias Freire en Anaïs Chatelet zijn beiden hun greep op de werkelijkheid kwijt. Wat is echt en wat is verzonnen? Mathias gaat op zoek naar zijn eigen identiteit, en komt steeds in een andere persoonlijkheid tot leven. Hij vervangt de ene schil door de andere. Grangé houdt een boeiende beschouwing over de problematiek van de identiteit. De erfenis van het DNA, versus de invloed van het leven zelf?

Het patroon van Grangé is duidelijk. Zijn hoofdpersonen komen keer op keer in absurde situaties terecht, het boek neemt absurde wendingen, en er zijn tal van mensen met absurdistische karaktertrekken. Het is bij tijd en wijle hilarisch. Toch wordt de hoofdlijn niet uit het oog verloren. Het verhaal deed me een beetje denken aan The Fugitive. De oudere jongeren onder ons kennen deze serie nog wel, met David Janssen in de hoofdrol, als de arts die constant op de vlucht is als verdachte voor een misdaad (de moord op zijn vrouw), die hij niet begaan heeft.

Het boek telt 636 bladzijden. Een homerisch aantal voor een thriller. De vraag is of Grangé de aandacht gevangen weet te houden. Het antwoord is een volmondig ja. Het is niet alleen een superspannend boek, door de veelheid aan zijlijntjes, door de grandioze schrijfstijl, de vele bizarre, humoristische en boeiende dialogen en de ontzettend grote fantasie van Grangé, heeft hij een thriller gecreëerd die mij overrompeld heeft. Grangé is bovenal een meester verteller met surrealistische en fantasy invloeden. En hij sleept de lezer, die wel wat tijd moet uittrekken, mee naar deze bizarre wereld.

Grangé heeft er twee fans bij. Dit was het eerste boek van deze schrijver. Ik ben benieuwd naar de rest van zijn oeuvre.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Coenraad las: Het hoofdgerecht-Maarten Blom****

Het hoofdgerecht

Gastrecensie

Titel: Het hoofdgerecht

Auteur: Maarten Blom

Genre: Roman

Uitvoering: Paperback

ISBN: 9789026337734

248 pagina’s|Ambo-Anthos Uitgevers|2017

 

4****

Fer Orschouw beschikt over een bijzonder culinair talent. Hij kan met simpele ingrediënten mooie en complexe gerechten bereiden. Op een dag laat zijn gave hem helaas in de steek, en hij neemt het besluit om twee zeer speciale gasten een uniek gerecht voor te schotelen, waarmee hij zijn restaurant van de ondergang kan redden.

Als Fer in zijn keuken bezig is met het voorbereiden van dit gerecht, wordt hij overspoeld door herinneringen aan zijn vader die sterrenkok was. Ook gedachten aan zijn moeder overvallen hem, die zijn talent wilde aanscherpen en verfijnen. Tevens voelt hij zich sterk betrokken bij zijn grote liefde Eva. Fer verneemt dat die avond ook een Michelin-inspecteur naar zijn restaurant zal komen, waardoor hij drie bijzondere gasten van zijn kunsten moet zien te overtuigen..

Het hoofdgerecht is een reis door het leven van Fer Orschouw. In het verhaal wordt het heden en het verleden afgewisseld. De lezer leert de hoofdpersoon Fer steeds beter kennen. Toch blijft hij op een bepaalde manier ondoordringbaar, en dat geldt tevens voor de andere personages. Ze hebben allen wel iets herkenbaars in zich met de passie waar ze volledig voor gaan. Helemaal zijn de personages dus niet te doorgronden, waardoor er een bepaalde afstand blijft bestaan.

Liefde en obsessie zijn belangrijke ingrediënten. Dat geldt tevens voor de haat tegenover zijn moeder en het respect voor zijn te vroeg overleden vader, waarvoor Fer een grote bewondering had en door hem op een voetstuk wordt geplaatst. Het verhaal is krachtig opgebouwd met voldoende zijsporen, waardoor ik getriggerd bleef, door te lezen tot aan de verrassende ontknoping aan het einde van het boek.

Het hoofdgerecht is een debuutroman met thrillerachtige kenmerken. Het smaakt zeker naar meer.

Coenraad de Kat.