Duorecensie Riejanne & Corina: De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde – Jeremy Dronfield ****1/2

de jongen die zijn vader

Auteur: Jeremy Dronfield

Uitgever: Boekerij

Originele titel: The Boy Who Followed his Father into Auschwitz

Vertaling: Gerard Suurmeijer

Aantal pagina’s: 432

Genre: Roman

Verschijningsdatum: April 2019

De achterflap: 

In 1939 werden Gustav Kleinmann, een Weense stoffeerder, en zijn zestienjarige zoon Fritz samen met honderden andere Joodse mannen gearresteerd door de SS. Losgerukt van hun familie werden Gustav en Fritz in eerste instantie naar Buchenwald in Duitsland gestuurd, waar het beruchte concentratiekamp op dat moment werd gebouwd.
Het is het begin van een oorlogsverhaal dat zijn weerga niet kent, voor de eerste keer verteld in dit boek. Gustav en Fritz werden gedwongen om te helpen Buchenwald te bouwen. Ze deden loodzwaar werk in de steengroeve van het kamp waaraan veel dwangarbeiders stierven. Toen de ouder wordende Gustav en vierhonderd andere Joden werden geselecteerd voor overplaatsing naar het angstaanjagende nieuwe kamp Auschwitz, kon Fritz het niet verdragen om gescheiden te worden van zijn vader. In een daad van buitengewone liefde en moed bood Fritz zichzelf ook aan voor het transport naar Auschwitz. Zo begon een nieuwe beproeving voor hen allebei, nog wreder en gruwelijker dan hun ervaringen tot dan toe.

Meningen:

Riejanne:

Het verhaal begint met het ontstaan van de oorlog. Hoe de Duitsers Wenen binnenvallen met alle gevolgen van dien. We volgen het gezin Kleinmann, bestaande uit Gustav,  zijn vrouw Tini en hun zonen (Kurt en Fritz) en twee dochters (Edith en Herta). Langzaam zien we hoe de bewegingsvrijheid van onder andere dit gezin steeds meer ingeperkt wordt. Dat mensen die jarenlang hun vrienden waren nu lijnrecht tegenover hen stonden. Voor mij onvoorstelbaar hoe je mensen die je in je hart gesloten hebt ineens als je vijand kunt zien en hen daar naar behandelt.

Hoe kinderen leuzen op straat scanderen: “Wanneer Joods bloed van het mes druipt, dan zingen en lachen we.” Echt, de rillingen liepen me over de rug.

Corina:

Je wordt meegenomen in het Wenen van net voor de oorlog. Hoe de anschluss van Oostenrijk ontstaat en hoe het leven van de Joodse familie Kleinmann steeds kleiner wordt. Hoe je beste vrienden je opeens niet meer zien staan en je zelfs publiekelijk vernederen, alleen maar omdat je dus Joods bent. Praktiserend of niet. Jarenlang loop je zij aan zij en opeens lig je buiten de maatschappij. Het is treffend beschreven, waardoor het extra schokkend is om te lezen. 

Riejanne:

We zien hoe moeder Tini er alles aan doet om haar kinderen te beschermen, maar ook zij kan niet voorkomen dat Fritz samen met zijn vader opgepakt wordt. De gebeurtenissen in het kamp worden heel gedetailleerd verteld, doordat Gustav tijdens zijn kampjaren een dagboek bij heeft gehouden. Hierin beschreef hij hoe de dagen eruit zagen. Gruwelijke details en tegelijkertijd de liefde tussen vader en zoon die hen beiden op de been hielden. Die hen beiden de kracht gaven om toch vooral maar door te gaan, ongeacht de situatie waarin ze verkeerden. Fritz vertelde onder meer dat hij in het kamp vriendschap ervoer die fundamenteel was voor de rest van zijn leven. “Dit was buiten kampmuren niet mogelijk geweest.” Deze opmerking zette mij wel even aan het denken. Ik vind het intriest dat er een onmenselijk bestaan nodig is om zo’n fundamentele vriendschap te ervaren.

Wat ik persoonlijk heel fijn vond aan dit boek is dat er ook verteld wordt hoe het de rest van het gezin Kleinmann is vergaan. Het verhaal draait natuurlijk grotendeels om Fritz en Gustav, maar de informatie over de andere gezinsleden maakten wel dat het verhaal compleet was.

Corina:

Als bij een wonder vinden vader Gustav en zoon Fritz elkaar als ze afzonderlijk van elkaar opgepakt zijn op de Bloedweg  richting Buchenwald. Gustav heeft met gevaar voor zware straffen een klein dagboek mee naar binnen kunnen smokkelen. Wat uiteindelijk van veel waarde zal zijn, mede voor het schrijven van dit boek. Het leven in het kamp wordt heel feitelijk en zonder de gruwelijkheden te schuwen beschreven. Toch voel je ook de hechte vriendschappen die daar ontstaan in de meest onmenselijke omstandigheden tot in je vezels. Hoe bijzonder. 

Deze afschuwelijke omstandigheden en gebeurtenissen worden afgewisseld met het verdere vergaan van moeder Tini en de twee dochters en jongste zoon. Het is in- en intriest om te lezen hoe bureaucratische ellende van zowel de Duitsers als bijvoorbeeld de Amerikanen zoveel mensen de kans is ontnomen om te vluchten uit Europa.

Riejanne:

Ik heb door de jaren heen heel wat oorlogsboeken gelezen, maar toch raakte dit boek me niet in de kern, hoe gruwelijk de feiten ook waren. Het verhaal pakte me zeker, maar toch miste ik het gevoel. Het boek is met een bepaalde afstandelijkheid geschreven, waardoor het leek alsof er feiten opgesomd werden in plaats van een gevoelig verhaal. Dat vond ik jammer en in die zin had ik er ook meer van verwacht.

Vier sterren.

Corina:

De manier waardoor Fritz zijn vader volgt naar Auschwitz bezorgt me echt de rillingen over mijn lijf. Wat een liefde in zo een wanhopige tijd. Ook het einde en hoe ze uiteindelijk de oorlog overleven is gewoon bizar. Toch heb ik minder gevoel bij het lezen van dit verhaal doordat het allemaal heel feitelijk beschreven wordt. De feiten geven mij toch ook wel kippenvel en voor de zoveelste keer vraag ik mij af: hoe kunnen mensen zo onmenselijk zijn, maar ook hoe kunnen mensen in zulke onmenselijke situaties zo menselijk blijven?

Door de schrijfstijl net geen volle bak, maar vier en halve sterren.

Riejanne Zwiers en Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las: Stella -Takis Würger ****1/2

Stella Aalsmeer

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers / Uitgeverij Signatuur voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Takis Würger

Uitgever: A.W Bruna cq Signatuur Uitgevers

Originele titel: Stella

Vertaler: Goeverdien Hauth-Gubber

Aantal pagina’s: 208

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 16 april 2019

Over de auteur:

Takis Würger (1985) is redacteur bij het nieuwstijdschrift Der Spiegel. Hij behaalde zijn master in Geschiedenis, Sociale en Politieke Wetenschap aan St. John’s College Cambridge in Engeland, waar hij ook bokste voor de amateur boksclub van de universiteit en lid werd van veel studentenverenigingen. Hij wordt gezien als een van de jonge topjournalisten in Duitsland, en zijn werk heeft hem op vele plekken op de wereld gebracht.

(Bron: www.awbruna.nl )

De achterflap:

Hoe schuldig ben je als je er alles aan doet om het leven van je naasten te beschermen, zelfs als dat de dood van vele anderen betekent?

De jonge Zwitser Friedrich vertrekt in 1942 naar Berlijn. Daar, op de kunstacademie, wordt hij verliefd op de mooie, mysterieuze Kristin. Maar al gauw blijkt dat ze niet is wie ze zegt dat ze is… Haar echte naam is Stella Goldschlag. Als haar Joodse identiteit ontdekt wordt, stellen de nazi’s haar voor de keuze: of ze verraadt andere Joden, of ze verliest haar familie. Hoe ver gaat Stella om haar dierbare leven in stand te houden? En kiest Friedrich voor zijn geliefde of zijn geweten?

Mening:

Wat een bijzonder verhaal is dit geweest. De schrijfstijl is apart, maar toch ook wel heel mooi. Je moet er echter wel je gedachten goed bijhouden, zeker door de schuingedrukte stukken tekst tussen de hoofdstukken door.

Tot op ongeveer een kwart lijkt het meer een liefdesverhaal welke bij toeval speelt in de Tweede Wereldoorlog. Maar dan is daar de wending en zit je in shock te lezen. Je kan je niet voorstellen hoe en waarom Stella de keuzes maakt die ze maakt. En toch ook weer wel. Het is schokkend als je achtergrondinformatie zoekt over deze Joodse vrouw. Verbijsterend is deze geschiedenis. Verbijsterend is ook de manier waarop Friedrich reageert op Stella. Kan liefde dit met iemand doen of was het het niet willen geloven van?

Sowieso is de reden waarom Friedrich naar Berlijn vertrekt midden in de oorlog een vreemd iets. Hij komt heel jong en naïef over voor een jongeman van ongeveer 20. En ik ben verbaasd dat hij door het geld van zijn familie nog zoveel voor elkaar krijgt in het jaar 1942 midden in Berlijn.

Het einde is schokkend en ook al doet Stella boete voor haar misdaden, ik lees nergens iets over spijt. Eerder dat ze probeert te verhullen wat ze gedaan heeft. Ik ben in shock. Würger heeft een verbijsterend en ontluisterend boek over een stukje Berlijnse geschiedenis geschreven die me nog lang zal bij blijven.

Door de schrijfstijl, waar ik erg aan moest wennen, kom ik op vier en halve sterren uit voor Stella.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las : Frau Angela – Ed Bruyninckx ****

FrauAngela

Met dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ed Bruyninckx

Uitgever: ISJB Uitgevers

Aantal pagina’s: 200

Genre: Historische Roman

Verschijningsdatum: 23 april 2019

Over de auteur:

Ed Bruyninckx (Morstel, 1947) studeerde aan de Rijksnormaalschool van Lier en was dertig jaar lang directeur basisonderwijs. Hij publiceerde al met succes drie dichtbundels. Poëzie-scherven (2010), Vlucht in woorden (2013) en Woord over boord (2017). Daarnaast is hij auteur van tientallen toneelstukken en sketchbundels. Met Frau Angela debuteert Ed als romanauteur.

( http://www.isjb.nl )

De achterflap:

Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog sluit de jonge Vlaamse zakenvrouw Angélique (Angela) Dams een riskante transactie. Ze wordt verraden en belandt uiteindelijk in een gevangenis te Keulen. Tijdens een zwaar bombardement loopt Angela een ernstige bloeding op, waarna ze toestemming krijgt om in België te herstellen. Daar pakt ze haar oude leven op, maar als het moment nadert dat ze moet terugkeren naar Duitsland, vliegt de angst haar naar de keel en neemt ze een beslissing die dramatische gevolgen zal hebben voor het verdere verloop van haar leven.

Mening:

Wat een bijzonder en indrukwekkend verhaal. In een makkelijke maar vlotte schrijfstijl neemt Ed je mee door het leven van Angela. Het is bijzonder om te lezen hoe zij door winstbejag, verliefdheid en soms gewoon dommigheid bepaalde beslissingen neemt die zo ontzettend veel effect hebben op zowel haar leven als dat van andere.

Ik vind het heel mooi gedaan hoe Ed Frau Angela beschrijft. Tot ongeveer de helft voel ik alleen maar antipathie voor haar, ondanks dat ik tot op zekere hoogte haar beslissingen kan begrijpen. (Wat zegt dit over mij? Daar ga ik eens over nadenken), en daarna komt er toch een gevoel van sympathie voor haar. Ze neemt op de vlakken waarvan ze weet dat ze “fout” was haar verantwoordelijkheid, maar blijft het onrecht dat haar aan gedaan is bevechten. En dat beschrijft Ed op een mooie manier en maakt Frau Angela dat stukje sympathieker en voel je met haar mee in al je vezels. 

Al met al een totale score van 4 sterren voor dit bijzondere verhaal. 

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Babygehalte – Kobe Lecompte

Babygehalte.jpg

Met dank aan Kobe Lecompte voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kobe Lecompte

Uitgever: Partizaan

Aantal pagina’s: 202

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 6 februari 2019

Over de auteur:

Kobe Lecompte (1979), geboren te Brussel, heeft vijftien jaar de prachtigste modeboetieks van de wereld afgeschuimd om er Belgische modecollecties te verkopen. Nadien vond hij het welletjes, deed de boeken toe en vervoegde het Belgisch leger als soldaat. Hij wilde zijn land dienen, hunkerde naar kameraadschap, maar wilde vooral gewoon doen en zijn.

In psychiatrische instellingen deed Kobe vijf jaar onderzoek naar verschillende ziektebeelden om op die manier de puzzel van de menselijke psychologie proberen op te lossen.

Van kinds af aan schreef Kobe vaak stiekem. Het boek Babygehalte kende nét twintig jaar geleden zijn eerste zinnen. Het boek heeft een intens rijpingsproces gekend, en Kobe heeft het boek ook vaak en ver opgeborgen in de diepvries. Zoveel jaar later, na lessen in de nuchterheid, heeft Kobe het boek afgewerkt.

( http://www.kobelecompte.be )

Achterflap:

Mijn ervaringen en levensovertuiging hebben dit boek tot een soort ‘levensgids’ gemaakt in de vorm van een verhaal vol waanzinnige momenten.

Dit verhaal gaat over een engel die op aarde komt om mensen die het leven als een groot ongeluk beschouwen, gelukkig te maken. Het boek is een zoektocht vol oplossingen naar geluk, met regelmatig pauzes in de vorm van losse teksten als mijmermoment voor de lezer.

Wie ben ik om jullie het geluk te wijzen? Ik kan enkel opdienen wat ik leerde.

Mening:

Tja,en wat moet ik nu zeggen over deze roman? Ik denk dat er zeker mensen zijn die zullen genieten van dit verhaal. Voor mij echter klopt het niet,  ik voel me zelfs een beetje dom, want ik snap het verhaal niet. 

De schuingedrukte stukken zijn mooie poëtische stukken, en al snap ik niet wat ze met het verhaal te maken hebben, ze zijn wel echt mooi. Daar geniet ik van, maar maakt het leesplezier niet goed. Want het verhaal zelf is mij gewoon niet duidelijk. Ik snap niet wat ik lees en wat het met me zou moeten doen. 

Natuurlijk is de opdracht van Winter mij wel duidelijk, dat gedeelte snap ik, maar de manier van vertellen en alle omstandigheden rondom die opdracht worden me te veel. Ik raak de draad steeds weer kwijt, en herlees passages om ook daarna vertwijfeld naar mijn ereader te kijken. Misschien ligt het aan mij? Misschien ligt het aan de schrijfstijl? Ik weet het niet. Ik kan me echt voorstellen dat mensen meer houden van het literaire en poëtische schrijven, maar het was helaas niet aan mij besteed. 

Ik vind het om deze reden ook niet eerlijk om sterren toe te kennen aan dit verhaal. Want hoe beoordeel je een boek wat je maar gedeeltelijk snapt? Houd je van poëtisch en literair, dan is dit wellicht wel iets voor jou. Want er zitten echt wel mooie stukjes in de schuingedrukte gedeeltes, maar voor mij was dit het net niet. 

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Quattro recensie De experimenten – Marion Pauw

DeExperimentenMarionPauw

Auteur: Marion Pauw

Uitgever: Lebowski

Aantal pagina’s: 256

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller. Eerder verscheen bij Lebowski Publishers Hotel Hartzeer, met Susan Smit. Met De Experimenten sloeg Pauw een nieuwe weg in. Ze verwerkte een waargebeurd verhaal over hoe een oorlogstrauma doorwerkt na de oorlog tot een roman.

( http://www.lebowskipublishers.nl )

Achterflap:

Vijftig jaar lang hebben ze elkaar niet gezien of gesproken. Maar nu is Alma ziek en dit weekend is er niemand anders om voor haar te zorgen dan haar stiefdochter Charlie. Zodra ze terug is in het huis van haar jeugd weet Charlie weer waarom ze het al die jaren geleden voorgoed heeft verlaten. Maar dan begint Alma te vertellen: over hoeveel mensen er in een kolenwagon passen; de eeuwige honger; over de experimenten in Blok 10 van Auschwitz. Kan een gruwelijke getuigenis een levenslange verwijdering overbruggen?

Mening:

Sandra:

Ik vond de cover heel mooi en ook de achterflap sprak mij direct aan. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Marion Pauw altijd prettig. Het boek heeft 3 verhaallijnen. Het heden van stiefmoeder Alma en stiefdochter Charlène (Charlie), de jeugd van Charlie en de jeugd van Alma. Het verhaal op zich is knap geschreven. Je begrijpt hoe het komt waarom Alma Charlie in haar jeugd op een bepaalde manier behandeld heeft. En ook is het logisch hoe de reactie van Charlie daarop geweest is. Alle lijntjes komen samen en alles klopt.

Riejanne:

Vanaf de eerste zinnen had dit verhaal me in zijn greep. Op een aangrijpende manier worden de verschillende verhaallijnen verteld. De jeugd van Charlie, die ik echt als beklemmend ervoer, maar ook de jeugd van Alma (stiefmoeder van Charlie) die gewoon voelbaar was.

Corina:

Pauw neemt je mee via drie verschillende periodes door het leven van Alma en Charlie (Charlène), door de mooie schrijfstijl en de duidelijke verschillen in de periodes raak je nergens de weg kwijt qua tijdlijn.

Karin:

Drie verhaallijnen, hoe mooi is dat, en wat wordt dit verhaal ge-wel-dig gebracht. Dit boek zit zó vol gevoel; het spatert je op verschillende manieren vanuit die lijnen recht je gemoed binnen. Alma en Charlène oftewel Charlie. Je volgt ze op de voet in het heden, in het verleden waarin Alma de nieuwe moeder wordt van Charlie en dan het stuk dat alles verklaart waarom Alma is wie ze is. Het gedeelte waarin de titel ook helemaal duidelijk wordt. De heftigste lijn voor mij, de ervaringen van Alma in Auschwitz en manman wat komt dit binnen.

Sandra:

Maar, op één of andere manier was dit toch niet mijn boek. Het is een heftig onderwerp, maar Pauw wist mij niet te raken. Ik had niks met beide personages. Zowel Alma als Charlie vond ik te oppervlakkig en misschien dat ik daardoor het verhaal ook te weinig diepgang vond hebben.

Riejanne:

Tussendoor het heden waarin ook Sofia (dochter van Charlie) een therapeutische rol speelt. In eerste instantie zag ik daar de meerwaarde niet van in, maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het passend. Pauw laat zien wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in je leven kunnen hebben. Hoe het de keuzes in je verdere leven bepaalt, maar ook hoeveel onbegrip er is als je dat soort dingen niet uitspreekt.

Corina:

Beide personages raken me diep alleen niet in alle drie de periodes. Waar ik zo vreselijk veel kippenvel krijg bij het verleden van Alma, maar ook van de periode waarin ze die nieuwe moeder wordt van Charlène komt dat zelfde gevoel niet binnen in de periode waarin ze elkaar weer zien na al die jaren. Dochter Sofia doet bij mij alleen maar irritatie opwekken en ik begrijp niet zo goed de toegevoegde waarde.

Karin:

Waar dat verleden afschuwelijk en ontzettend indrukwekkend is, zit je met je gevoel in de andere twee lijnen op een heel ander level. De wijze waarop Alma haar taak als moeder op zich neemt is mooi versus vreselijk. Want wat dit met de kleine Charlène doet is hartverscheurend. Het onbegrip wat het kind mee moet maken ook raakt me diep. Het is allemaal zo dubbel. Want kan dit verleden als achtergrond ‘goedmaken’ wat je aanricht voor de toekomst?

Die toekomst maak je dan als lezer geheel mee in het heden; waar Alma en Charlie elkaar na tientallen jaren weer treffen, waar de gevoelens weer alle kanten als in een droogtrommel ronddraaien. Hoe ga je langs een weg van verdriet, woede, frustratie, vrede en rust vinden? Kan dat überhaupt om zo’n geheel tot acceptatie te kunnen omtoveren? Pauw sleurt je mee, zet je met je neus bovenop en in dit verhaal en weet zowaar ook nog ergernis in de vorm van dochter Sofia te brengen. Nondeju, ja je weet waar ze het uit alle goede bedoeling  vandaan haalt, maar mien God wat irritant ook.

Sandra:

Er is ook nog een kleine rol voor de dochter van Charlie, Sofia, dit vond ik niet van toegevoegde waarde voor het verhaal. Vooral niet omdat het bijna komisch was hoe zij als therapeut neergezet werd en totaal niet serieus werd genomen door Charlie. Bovendien vond ik het einde een beetje jammer. Dat had van mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik vond het een beetje afgeraffeld.

Riejanne:

Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen 1 geheel worden en dan dat einde…..Het einde bezorgde me kippenvel en gaf stof tot nadenken. Het boek heeft mij erg geraakt en bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken.

Corina:

An sich vind ik het mooi dat Charlie alsnog haar Alma gaat helpen ondanks alles, maar de manier waarop zij reageert pakt me op de één of andere manier niet, Ik voel het niet door de pagina’s heen terwijl ik dat in de andere twee verhaallijnen wel heb. Ondanks dat raakt het boek me wel door het gevolg wat Alma haar verleden heeft op haar opvoeding op Charlène. Dat heeft Pauw mooi en integer beschreven.

Karin:

Aan alles komt een eind, en zo ook aan deze parel van een verhaal waarin de gebeurtenissen en personages je niet los weten te laten. Wanneer het doek valt is het nog wel even nadenken. Is het dat stukje nog even een keertje lezen. Om tot de conclusie te komen; wat een fantastische afronding zo.

Conclusie:

Sandra Remmig:

Twee en halve sterren.

Riejanne Zwiers:

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis:

Overall drie en halve sterren.

Karin Meinen:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De experimenten.

Corina las: Zondebok – Jacobine van den Hoek ****1/2

IMG_0952

Met dank aan Uitgeverij Mozaïek voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Jacobine van den Hoek

Uitgever: Mozaïek

Aantal pagina’s: 304

Genre: Historische Roman

Verschijningsdatum: 9 april 2019

Over de auteur:

Jacobine van den Hoek (1973) is blogger, vlogger, columnist en werkzaam in de culturele sector van Amsterdam. Ze woont in Amstelveen en is oprichter van het Amstelveens schrijverscollectief.

(Bron: www.uitgeverijmozaiek.nl )

De achterflap:

Zondebok van Jacobine van den Hoek is een sfeervolle en spannende historische roman over een krachtige vrouw in het zestiende-eeuwse Amsterdam aan de vooravond van de 80-jarige oorlog, zeer geschikt voor lezers van Simone van der Vlugt.

Het is 15 januari 1566 wanneer de burgerweeskinderen uitbreken en Amsterdam onveilig maken. Fye Lieveheer heeft erover gedroomd, maar vertelt dit behalve aan haar dochter Sara en man Gerrit, aan niemand. Fyes ontmoeting met haar oude liefde Laurens, een rijke korenkoper, maakt haar van slag en onvoorzichtig. Ze wordt verliefd, haar relatie met Gerrit staat op scherp en het klassenverschil tussen hen beiden wordt zichtbaarder dan ooit. Intussen neemt de politieke onrust in Amsterdam toe, steeds duidelijker zetten de burgers zich af tegen de macht van de katholieken en van de elite in de stad. Het vroedschap van Amsterdam zoekt een oorzaak voor de opstand van de weeskinderen, en vindt een zondebok in Fye.

Een roman, gebaseerd op waargebeurde feiten, over liefde, moed en macht, in de aanloop naar de 80-jarige oorlog. Een periode waarin het gevaarlijk was om anders te zijn.

Mening:

Wauw, wat een heerlijke historische roman was dit. In korte duidelijke hoofdstukken word je vanaf 1542 meegenomen naar 1566. Vooral de laatste jaren worden uitgelicht, maar de aanloop daar naar toe en de terugblikken naar de periode zijn een hele fijne aanvulling. Door bij elk hoofdstuk aan te duiden waar het verhaal zich afspeelt, raak je nergens de weg kwijt en is alles meer dan goed te volgen.

Ik heb meerdere keren Google geraadpleegd, omdat ik meer wilde weten over een bepaald gedeelte in het verhaal. Super interessant. De hoofdpersonen worden mooi neergezet, en al geloof ik niet per se in helderziendheid, het wordt mooi beschreven en is geloofwaardig in het verhaal. Vooral omdat er in die tijd zo op het “anders zijn” werd gejaagd.

Bijzonder om te lezen hoe mensen in die tijd zo bang waren voor “anders”, maar het toch ook wel interessant vonden. Hoe een roddel tot de gekste dingen kon leiden. Hoe geloof liefde kan laten omslaan in haat en hoe hebzucht tot verschrikkelijke daden kan leiden.

De beschrijving van een proces tegen Fye is beeldend beschreven en doet je huiveren als je aan de manier probeert te denken waarop een judaswieg werkte. Kolere wat een barbaars iets. Als dan het plot daar is ben ik even in de war. Het gaat me iets te snel en de wending die het verhaal maakt van de ene “dader” naar de andere “dader” volg ik niet helemaal. Wellicht is dit expres gedaan omdat het nooit is opgelost in het verleden, maar ik had er een beetje een teleurgesteld gevoel van.

Maakt dat mijn leesplezier minder? Misschien een beetje, maar ik kom overall zeker op 4.5 sterren uit.

Dusss vier en halve sterren op alle vlakken.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Over de grens – Mechtild Borrmann *****

Overdegrens

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mechtild Borrmann

Uitgever: A.W. Bruna

Aantal pagina’s: 277

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 5 maart 2019

Over de auteur:

Mechtild Borrmann (Keulen, 1960) begon pas na een carriére als danks- en theatherpedagoog, gestalttherapeut en personeelsmanager met het schrijven van romans. Ze ontving voor haar eerder werk in Duitsland al de gerenommeerde Friedrich-Glauser-Preis en de Deutsche Krimi Preis. In Frankrijk ontving ze de Grand prix dez lectrices va n ELLE Magazine.

(Bron: http://www.awbruna.nl )

De achterflap:

Een aangrijpende roman van een verloren Duitse jeugd. Gebaseerd op een duister hoofdstuk uit de Duitse naoorlogse geschiedenis: kindertehuizen in de jaren vijftig

De Schönings wonen in een dorp aan de Duits-Belgische grens. Zoals veel gezinnen daar proberen ook zij in de zware jaren na de oorlog wat extra’s te verdienen met het smokkelen van koffie. De zeventienjarige Henni is hier vanaf het begin bij betrokken en kent de route over het verraderlijke moerasgebied op haar duimpje. Zij kan de smokkelaars, voornamelijk kinderen, veilig in het donker door het gebied loodsen.Maar vanaf 1950 gaat de georganiseerde misdaad zich met de smokkel bemoeien en schrikt de douane er niet voor terug op hen te schieten. En op een nacht gebeurt het ondenkbare: Henni’s zusje wordt neergeschoten. Henni wordt in een tuchtschool vastgezet. Vanwege de koffiesmokkel. Maar dat is slechts een deel van de waarheid. Haar jongere broertjes, die Henni sinds de dood van hun moeder onder haar hoede had, belanden in een katholiek kindertehuis. Waar een van hen, de kleine Matthias, aan longontsteking sterft. Ook dat is slechts een deel van de waarheid…

Mening:

Een helder geschreven en indrukwekkend boek, dat is het eerste wat in mij opkomt na het dichtslaan. En jemig wat kan liefde en schuldgevoel veel met een mens doen. Wat maken die twee gegevens dat je zo irrationeel kan handelen?

Je wordt via verschillende personages en door verschillende tijdzones meegenomen door het naoorlogse Duitsland en het leven van Henni Schöning. Op een bijzonder mooie manier wordt het verhaal verteld, en je voelt de angst, vastberadenheid, de wil om te slagen door elke zin die over Henni gaat in de tijd dat ze probeert voor het gezin te zorgen nadat haar moeder is overleden. Het is schokkend om te lezen hoe een pastoor en een vader beslissingen kunnen nemen omdat een kind niet precies in het gareel wil lopen. Maar ook de manier hoe een kindertehuis werd gerund, hoe verschrikkelijk die kinderen behandeld werden doet gewoon pijn om te lezen. Wat dat ook later in het volwassen leven nog voor een impact geeft is kippenvel-gevend.

Mooi beschreven wordt ook het onwankelbare vertrouwen van Elsa in Henni net als Henni haar strijd, en later berusting in wat er in het verleden gebeurd is, maar toch vooral haar volharding (wat later weer) om het goed te maken, omdat haar zo’n immens schuldgevoel is aangepraat dat ze niet anders kan dan dat doen wat ze doet.

Borrmann heeft echt een meer dan bijzonder fijne schrijfstijl, en als het einde daar is en alle stukjes in elkaar vallen zou je haast een traantje laten voor Henni die door schuldgevoel, de bekrompenheid van de kerk, haar dorpsgenoten en een falend rechtssysteem overkomt wat haar overkomt.

Concusie:

Overall gewoon vijf stralende sterren voor Over de grens.

Corina Nieuwenhuis.