Corina las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

Kinderen van de Rivier.jpg

Auteur: Lisa Wingate

Oorspronkelijke titel: Before We Were Yours

Vertaling: Ambo|Anthos, Corien Metaal

Uitgever: Ambo|Anthos

Aantal pagina’s: 415

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2018

Over de auteur:

Lisa Wingate is journalist en auteur. Ze schreef meerdere romans en werd genomineerd voor diverse prijzen. Kinderen van de rivier werd in 2017 bekroond met de Goodreads Choice Award voor beste historische fictie.

( www.amboanthos.nl )

Achterflap:

Memphis 1939. De twaalfjarige Rill Foss leidt met haar broertje en zusjes een zorgeloos leven in een woonark op de Mississippi. Maar wanneer Rill door omstandigheden de verantwoordelijkheid over het gezin krijgt, slaat het noodlot toe. De kinderen worden uit huis weggehaald en meegenomen naar een weeshuis. Daar zijn ze overgeleverd aan een wrede directrice en dreigt Rill haar broer en zussen kwijt te raken. Ze moet alles op alles zetten om dit te voorkomen.

South Carolina, heden. De rijke Avery Stafford leidt een bevoorrecht leven, maar een toevallige ontmoeting dwingt haar haar familiegeschiedenis onder de loep te nemen; er blijkt meer verzwegen te zijn dan ze ooit had kunnen vermoeden.

Kinderen van de rivier gaat over familiebanden en de verregaande gevolgen van geheimen. Deze aangrijpende roman is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van weeshuisdirecteur Georgia Tann, die kinderen uit arme gezinnen ontvoerde en verkocht aan rijke families.

Mening:

De achterflap belooft het al, kippenvel. En vanaf de proloog is dat een feit! Auw die komt wel binnen. Lisa heeft me gelijk te pakken, en de emoties die ik voel vanaf de proloog blijven het hele boek door bij me, weliswaar alleen in het verhaal wat speelt in 1939. De verhaallijn in het heden is zeker mooi en je wilt weten hoe dat verweven gaat worden met het verleden, maar het roept niet dezelfde emotie op bij mij. Avery wekt zelfs in het begin een soort van irritatie op. Dit verandert gaandeweg haar verhaal wel, en komt er toch sympathie voor in de plaats.

De schrijfstijl is wonderschoon en beeldend, en de gebeurtenissen van Rill en haar familie laten je hart inkrimpen. Wat een verschrikking. Wat een onmenselijke mensen die deze praktijken uitvoerden en/of lieten gebeuren. Het egoïsme, het goed praten van, het omvangrijke van deze kinderhandel, ik zit met verbazing en een bonzend hart van boosheid te lezen. Als ik over mijn eerste antipathie voor Avery heen ben en haar beter en beter leer kennen, wil ik haar alleen nog maar helpen met haar zoektocht. Haar verlangen om de puzzelstukjes die ze mondjesmaat aangereikt krijgt bij elkaar te laten passen maken het verhaal tot een feestje om te lezen.

Als langzaam het verband zichtbaar wordt van wat het verleden met het heden van doen heeft en andersom, geeft Lisa je de bevestiging die je het hele boek door al voelde, wat een enerzijds verschrikkelijk en anderzijds prachtig verhaal. Een verhaal dat zeker verteld moest worden! Geromantiseerd? Ja natuurlijk, maar dat doet geen afbreuk aan de triestheid van het verleden en het mooie van wat sommige mensen voor elkaar over hebben. Toen en nu.

Vijf stralende sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Karin las: Het nadeel van eerlijkheid-Marco Termes****

Hetnadeelvaneerlijkheid

Met dank aan Klapwijk & Keijsers Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marco Termes

Uitgever: Klapwijk & Keijsers

Aantal pagina’s: 255

Genre: Roman

Verschijningsdatum: juni 2018

 

Over de auteur:

Marco Termes (1957) is schrijver, dichter en kunstenaar. Zijn werk is vaak maatschappij-kritisch en kent altijd een diepe persoonlijke onderlaag. Hij publiceerde meerdere romans en dichtbundels.

( www.klapwijkenkeijsers.nl )

Achterflap:

​Tijdens een geheime Interpol-operatie verdwijnt Bruno Richard Donner achter Turkse tralies. Niemand die hem zoekt. Een aardbeving geeft hem zijn vrijheid terug. Hij gaat naar Parijs, op zoek naar de waarheid achter zijn verdwijning. Het onderzoek is de meest ingrijpende zaak ooit voor de inspecteur. De waarheid is bitter als gal als blijkt dat zijn familie een duistere rol speelt.

Mening:

Het nadeel van eerlijkheid gaat spectaculair van start. Termes weet me ook met zijn schrijfstijl meteen in te pakken. Dit is tot the point, hard, en ik zit er direct in. Prachtig geformuleerde zinnen, prima dialogen en een verhaal an sich dat intrigeert en spannend is. Ik lees en lees en denk alleen maar wow dit is gaaf zeg.

Verschillende lagen en lijnen zorgen ervoor dat je je kop erbij houdt en de personages worden fantastisch neergezet. Bruno, wat een originele wereldkerel met al zijn gebreken, die ik dan eigenlijk niet als gebreken zie. Het middenstuk is onderhoudend en Termes neemt op fijne wijze de tijd dit gevarieerde geheel uit te lijnen en op te bouwen. Dit gaat gepaard met een hele aparte en pakkende sfeer en het maakt je als lezer steeds nieuwsgierig waar dit naar toe zal gaan, je komt steeds dat  stukje verder. Tot dan uiteindelijk in een vlammend einde alles duidelijk wordt.

Wat een geweldig plot en wat een goed boek!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Plot: 4.5

Vier stralende sterren voor Het nadeel van eerlijkheid.

Karin Meinen.

Karin las: De grens voorbij-Bastiaan Mellink**

Degrensvoorbij

Met dank aan Bastiaan Mellink voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bastiaan Mellink

Uitgever: Palmslag

Aantal pagina’s: 148

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Bastiaan Mellink (1982) groeide op in Overijssel en studeerde Creatieve Therapie in Utrecht. Hij werkt al jaren in de gezondheids- en verslavingszorg, tegenwoordig bij een beschermde woonvorm waar hij mensen met complexe problematiek begeleidt. De laatste jaren heeft hij cursussen gevolgd aan de Vrije Universiteit om zijn schrijven naar een hoger niveau te tillen. Met passie schrijft hij over alles wat hem bezighoudt en inspireert. De grens voorbij is zijn debuutroman.

( www.palmslag.nl )

Achterflap:

Adolescenten Lambert en Bagrat zijn al jaren bevriend. Door bij een stomme weddenschap van een brug te springen is Lambert deels verlamd geraakt, maar Bagrat heeft zijn vriend nooit in de steek gelaten. Zelf streed Bagrat jarenlang vruchteloos voor een vaste verblijfsvergunning. Nu hij te horen heeft gekregen dat hij definitief wordt uitgezet naar Georgië, is Bagrat vastbesloten de politiek eens flink wakker te schudden.

Samen met Lambert bedenkt hij een plan om aandacht voor zijn situatie te trekken. Om de slagingskans te vergroten, besluiten ze er een derde persoon bij te betrekken. Mikolaj deinst nergens voor terug en sleept Bagrat steeds verder mee. Naarmate De Grote Dag nadert, komt de vriendschap onder enorme druk te staan en dreigt het plan gigantisch uit de hand te lopen.

Mening:

Een debuut, ik hou er zo van en sla zeer benieuwd dit boek open. De schrijfstijl is voor mij direct een struikelblok. Het is bijna opdreunend, voorlezend, het loopt niet vloeiend en ik vind het niet lekker lezen. Deze wijze van brengen en wat er gebracht wordt kan mijn interesse niet wekken en dit blijft het hele boek zo. Het gaat af en toe even zo ook van de hak op de tak dat ik even denk: wat lees ik nu eigenlijk. Wat is “Samen Sterk”? Dat wordt uiteindelijk wel duidelijk maar het haalt de vaart uit het lezen. De dialogen voelen vaak onnatuurlijk aan en de personages weten me regelmatig te irriteren. Er is er niet één die ik sympathiek vind, het lukt me niet me in te leven en de opeens soms groffe uitspraken staan dan voor mijn gevoel ook weer zo haaks op de wijze hoe de rest geschreven is. Ik mis daarnaast verdere uitdieping in dit verhaal en neem als bijvoorbeeld een in mijn ogen ontbrekende rol van de pleegouders van Bagrat. Waar zijn jullie? Ja, in Canada, ik weet het. Ondanks snelle, vlotte en ook spannende stukjes is ook het einde voor mij iets waar ik niet in mee kan gaan. In de afronding vind ik geen voldoening en dan is het zoals het is; niet elk boek kan je ding zijn en De grens voorbij is niet mijn boek.

Conclusie:

Schrijfstijl: 2

Originaliteit: 3

Leesplezier: 2

Plot: 2.5

Psychologie: 2

Twee sterren voor De grens voorbij.

Karin Meinen.

Corina las: De laatste verhalenweefster – Marita Coppes****

De laatste verhalenweefster 2

Met dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marita Coppes

Uitgever: Ambo|Anthos

Aantal pagina’s: 248

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 7 juni 2018

Over de auteur:

Marita Coppes (Cali, 1974) woonde als kind in Colombia en maakte later reizen naar Zuid-Amerika, waar ze van dichtbij meemaakte wat oliewinning in de jungle aanricht. Ze is coach en docent aan de Nationale Vertelschool en leert professionals verhalen vertellen.

( Bron: http://www.amboanthos.nl )

De achterflap:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Mening:

Wat een heerlijke schrijfstijl en wat een mooi verhaal. Voor mij af en toe een beetje aan de zweverige kant, maar dat drukt de leespret niet. Kate is een ijzersterk neergezet personage, en je leeft met elke beslissing, confrontatie en gebeurtenis met haar mee.

De overige belangrijke personages komen ook goed naar voren en je leert iedereen voldoende kennen. Je ziet het land voor je, en al kan ik niets met het verschijnen van geesten en dergelijke, toch wordt het zo beschreven dat je het gelooft en het je raakt. Het heden en het verleden worden mooi en passend met elkaar in verband gebracht, en je wil niets anders dan weten hoe en wat. De onderlinge verhoudingen geven je tijdens het lezen een speciaal gevoel, en maken het verhaal een prachtig geheel.

Conclusie:

Coppes weet op een mooie manier een maatschappelijk probleem te verweven in een prachtig familieverhaal welke je tot het einde toe blijft intrigeren.

Vier sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Blogtour-Karin las: Confrontatie!-Esther van der Ham****

Confrontatie!

Met dank aan Droomvallei Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Esther van der Ham

Serie: Deel 3 C-serie

Uitgever: Droomvallei

Aantal pagina’s: 255

Genre: Psychologische Roman

Verschijningsdatum: april 2018

 

Over de auteur:

Esther van der Ham schrijft en illustreert kinderboeken, richtte Droomvallei Uitgeverij op en verzorgt creatieve workshops voor kinderen en volwassenen. Zij schrijft met Confrontatie! Een zinderende derde deel in de C-serie. Het vervolg op Controle! en Contact!.

( http://www.droomvalleiuitgeverij.nl )

Achterflap:

Na een traumatische ervaring in Spanje tijdens een weekje vakantie met de familie, probeert Annabel thuis de draad weer op te pakken. Er wordt haar hulp aangeboden. Dit gaat helemaal mis. Annabel heeft bijna geen grip meer op de werkelijkheid. Het contact met de familie verslechtert, en dan wordt ze ook nog beschuldigd op haar werk. Kan de ondersteuning uit onverwachte hoek haar helpen?

Krijgt Annabel haar leven weer op de rit? Je leest het in Confrontatie!, deel drie van de C-serie.

Mening:

Allereerst is het erg leuk hoe je na Contact! doorrolt naar de volgende generatie in Confrontatie! In dit verhaal zit op mooie wijze het vorige boek verweven en het voelt gelijk ook als thuiskomen in een echte Van der Ham. Dit derde boek van de C-serie is er duidelijk weer één met de grote C van Calamiteiten, en hoe!

Dit verhaal, gevuld met zware onderwerpen als verslaving, prostitutie, (verkrachtings)drugs, wordt weer zó neergezet dat je leestempo opgevoerd wordt naar bovengemiddeld. Het wordt nergens moeilijk en daartegenover wil je gewoon maar doorlezen en doorlezen. De personages staan als een huis en waar je het ene moment begrip voor Annabel kunt opbrengen, medeleven voelt, denk je het volgende moment: ow come onnnn.

Toch is daar tevens het besef dat dit ook in het echte leven gebeurt en de achtergronden geven goede redenen voor beslissingen die gemaakt worden. Het is verklaarbaar maar niet minder frustrerend en heftig.

In dit naargeestige gebeuren, waarbij spanning continue op een bepaald pitje aanwezig is, zorgen familie en onverwachte hulp van buitenaf voor het gloren van hoop aan de horizon. Kan en gaat dit allemaal nog goed aflopen is de vraag en het is wat je hoopt tot het einde aan toe. Dat einde volgt uiteraard, wederom met een afsluiter die geeft wat je wil weten, en daarnaast volop de ruimte geeft voor een vervolg.

Conclusie:

Ben je op zoek naar een boek met zwaardere onderwerpen maar wat dan weer niet zwaar geschreven is?

Pak dan Confrontatie! op. Aanrader!

Vier sterren.

Karin Meinen.

 

Hekkensluiter van deze Blogtour is Wendy Wenning! Haar recensie vind je op 22 mei op:

Passie voor Boeken

 

Karin las: Noem het liefde-Daan Heerma van Voss*****

Noemhetliefde

Met dank aan Uitgeverij De Bezige Bij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Daan Heerma van Voss

Uitgever: De Bezige Bij

Aantal pagina’s: 297

Genre: Roman / NUR 301

Verschijningsdatum: 17 mei 2018

 

Over de auteur:

Daan Heerma van Voss (1986) is romanschrijver en columnist bij De Morgen. Voor zijn journalistieke werk ontving hij De Tegel, en zijn romans werden genomineerd voor verschillende literaire prijzen. Stukken van zijn hand verschenen onder meer in NRC Handelsblad, De Volkskrant, Haaretz, en The New York Times. Zijn recentste roman De laatste oorlog (2016) wordt vertaald in het Duits, Zweeds, Spaans en Chinees.

( www.debezigebij.nl  www.daanheermavanvoss.nl )

 Achterflap:

Geloof ik eigenlijk nog wel in de liefde? Die vraag heeft de vierendertig-jarige Tomas Wolf zich lang niet durven stellen. Maar nu zijn grootmoeder erover denkt haar leven te beëindigen en zijn beste vriend ernstig ziek is, besluit hij te geloven. Hij stelt zich weer open voor de liefde. En hoe. Hij valt voor het jongere meisje A., dat, beïnvloed door de volgens Tomas narcistische tijdsgeest, een totaal andere kijk op de liefde heeft. Noem het liefde is een even betoverende als genadeloze schets van deze tijd. Spiegel en hamer ineen.

Mening:

Vanaf het moment dat je het boek openslaat is daar allereerst al de schrijfstijl. Het doet wat ‘zwaarder’ aan, het is een prachtig kunstwerk met woorden, waar zo her en der ook een frisse tik humor uitgedeeld wordt, en Heerma van Voss blaast me alleen al op dit punt van de stoel. Bewust vertraag je je leestempo, ga je ergens in het verhaal nog even terug naar het beginstuk, puur om het nog even extra te beleven. Ik geniet van zinnen met tegenstrijdigheden waar ik hardop van in de lach schiet ook, goeiedag wat onmundig goed schrijven! Mooi ook hoe elke titel van het deel dat je leest zo duidelijk wordt, menn dit is tof.

Komen we uiteraard op het verhaal an sich. Tomas en meisje A. ; what the hell? Als eerste zou je op voorhand al keihard willen oordelen, en dat doe ik ook: het is een dikke No Go, ware het niet dat het zo neergezet wordt dat je bloednieuwsgierig bent wie dit zijn, hoe zich dit kan en zal ontwikkelen. En daar ga je dan! Helemaal mee in het verhaal, hoe dubbel kan het zijn, en het onderbuikgevoel blijft continue aanwezig. De naastliggende lijnen met de grootmoeder en beste vriend Adriaan zijn zo anders, net zo intrigerend, en het geeft je een extra kijk ook op Tomas zelf.

Het is bizar hoe een verhaal dat zo ver van je afstaat je zo in de greep houdt. Waar herinneringen fantastisch neergezet worden, waar ook zware onderwerpen kort maar krachtig om je oren gekletst worden en diepe indruk weten te maken. Waar side-kick Adriaan eigenlijk gewoon stiekem mijn favoriet is, wat een held. Dit hele bijzondere geheel wordt dan uiteindelijk zo afgerond dat je denkt: ja, dit was onontkoombaar. Dat daar dan ook hoop, geluk en beslissingen met goed boerenverstand doorheen schemeren, beter had het wat mij betreft niet gekund.

Conclusie:

Wanneer geef je de volle bak sterren? Ja, nu.

Vijf sterren voor Noem het liefde.

Karin Meinen.

Corina las: Alya-Hay van den Munckhof****

Alya 2

Met dank aan Hay van den Munckhof voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Hay van den Munckhof

Uitgever: Mozaïek

Aantal pagina’s: 304

Genre: Historische Roman

Verschijningsdatum: 24 april 2018

Over de auteur:

Aan pseudoniemen doe ik niet. Hay van den Munckhof is dus gewoon mijn echte naam en ook mijn schrijversnaam. In 1949 werd ik als tweede in een gezin van zeven kinderen geboren in Koningslust, een dorpje in Noord-Limburg met zo’n duizend inwoners. Sinds 1973 woon ik met mijn vrouw en twee zoons (intussen allebei uitgevlogen) in het naburige Panningen, dat je een groot dorp, maar met enig recht ook wel een kleine stad zou kunnen noemen. Van 1969 tot 2011 werkte ik als onderwijzer, meestal in de leeftijdsgroep van tien tot twaalf jaar, groep 7 en/of 8 dus.

( Bron: http://www.hayvandenmunckhof.nl )

De cover:

Prachtige kleuren en wat een mooi lettertype voor de titel… echt schitterend.

De achterflap:

Deze debuutroman van Hay van den Munckhof is het eerste deel van een tweeluik over de veertienjarige Alya. In het islamitische Cordoba van het jaar 842, beheerst Alya de talen van alle omliggende landen. Dankzij Oncha, haar slavin uit Navarra, spreekt zij zelfs het Frankisch van de koninkrijken in het noorden. Als dat de emir ter ore komt, blijkt Alya’s gave niet alleen een zegen te zijn. Zeer tegen de zin van haar vader stuurt de emir Alya als tolk mee met een gezantschap naar het christelijke Navarra. Dat wordt het begin van een barre tocht, die Alya dwars door het negende-eeuwse Europa voert.

Mening:

In een frisse beeldende schrijfstijl neemt Hay je mee door het leven van Alya. Vanuit haar perspectief word je meegenomen door het eeuwenoude Cordoba en alle andere landen, inclusief Europa. 

Alya is zeker voor die tijd een bijzonder meisje dat struggelt met hoe het hoort en hoe zij het zou willen. Je leert haar meer dan goed kennen, en hebt op het ene moment bewondering voor haar moed en vindingrijkheid, en daarna weer medelijden omdat ze zoveel moet doorstaan.

Hay verstaat de kunst van het vertellen, en geeft je het gevoel dat je terug bent in de tijd en je naast Alya loopt, every step of the way. Ik hou er van om me te proberen voor te stellen hoe de landen er toen uit zagen, en door de mooie details die precies in de juiste proporties aanwezig zijn, lukt dat uitstekend. Daarentegen is het af en toe verbijsterend om te lezen hoe er toentertijd bijvoorbeeld slavenhandel werd gedreven.

Het einde is verrassend, maar wel des Alya’s, en je zou het liefste gelijk doorlezen in deel twee. 

Conclusie:

Een prachtige debuutroman die je meevoert door het verleden. Echter vind ik het persoonlijk eerder een echt jeugdboek, maar dat maakte het genieten niet minder.

Vier sterren voor Alya.

Corina Nieuwenhuis.