Boven water – linda Jansen — Boekenfans!, De Blog

GESCHONKEN DOOR UITGEVERIJ NAU RECENSIES GESCHREVEN DOOR Karin Meinen-Benjamins Over de auteur: Linda Jansen (Roosendaal, 1978) is schrijfster en woont met haar gezin in het Bourgondische Brabantse land. Op jonge leeftijd schreef zij al gedichten en songteksten. Na de geboorte van haar jongste kind begon zij in de spaarzame stille uren te […]

via Boven water – linda Jansen — Boekenfans!, De Blog

Cees las: Het glazen huis-Leonora Christina Skov***

1200x630bf

Gastrecensie ‘Het glazen huis’ van Leonora Christina Skov (***)

Meedenken in een sterk psychologisch avontuur

Oorspronkelijke titel: Hvor intet bryder vinden

ISBN: 9789023495796

Uitgeverij: Uitgeverij Cargo

Pagina’s: 365

De in 1976 in het Deense Helsinge geboren Leonora Christina Skov, is meer dan alleen schrijfster. Als min of meer nationaal eigendom van de Deense bevolking verschijnt ze regelmatig op de landelijke televisie en is ook tot Regenboogpersoonlijkheid uitgeroepen door de Nationale Vereniging voor homo’s en lesbiennes. Het idee voor haar roman ‘Het glazen huis’ is geboren tijdens een lang schrijversverlof achtereenvolgens in China, Zwitserland, Griekenland, Frankrijk, Cambodja en Ethiopië.

‘Het glazen huis’ begint met een briefbezorging aan zeven kunstenaars en wetenschappers waarin ze worden uitgenodigd een maand lang door te brengen op het onbewoonde eiland Stormø, voor de Deense kust gelegen. Ze verblijven gedurende die periode in het Stormøhus waar ze zich volledig en ongestoord kunnen wijden aan hun artistieke, literaire en creatieve producten. Het enige waar ze rekening mee zullen moeten houden zijn hun andere uitgenodigde collega’s die allen een kamer hebben in een transparant huis waarvan muren en vloeren volledig uit helder glas bestaan.

In eerste instantie onbekend met elkaars identiteit, zoeken Robin, Kevin, Joachim, Anne, Sofie, Greta en Poul Erik langzaam contact met elkaar en proberen de reden van de uitnodiging te vinden. Communicatie met het vasteland is niet mogelijk en bijna iedereen blijkt met zijn eigen verleden te worstelen waarbij enkele gasten wel raakvlakken lijken te hebben met elkaar. Dan gebeuren er onverwachte dingen die hun verblijf op het eiland plotseling in een ander daglicht plaatsen en de vraag doet rijzen wie de initiator is en wat zijn of haar drijfveer daarbij kan zijn….

‘Het glazen huis’ is zeker geen thriller in de klassieke zin van het woord. Er komt geen politie aan te pas maar het zwaartepunt ligt nadrukkelijk op het verleden van de zeven uitgenodigde gasten. De auteur heeft zich eigen gemaakt om een langzaam groeiende psychologische spanning de drager van deze spannende roman te laten zijn. Daarbij besteedt ze in het begin belangrijk veel tekst om de lezers te informeren over het maatschappelijke, maar nog meer het voorbije sociale leven van de uitverkoren groep. Skov’s schrijfwijze staat hierbij volledig ten dienste aan het laten groeien van de nieuwsgierigheid bij haar lezers. Iets meer weten van het verleden, betekent bijna automatisch het ontstaan van de vraag of er sprake is van eerdere onderlinge relaties en zo ja, welke en met wie dat dan zou kunnen zijn.

Dat spel wordt op een bedreven en kundige wijze door de auteur gespeeld waarin ook het aspect ‘drama’ niet wordt verwaarloosd. Het zal de originaliteit van het idee zijn dat wat vragen oproept bij de wat meer regelmatige thrillerlezer. Enkele maanden geleden verscheen van de hand van Ruth Ware een soortgelijk verhaal onder de titel ‘In een donker, donker bos’. In detail wat anders uitgewerkt maar in de basis hetzelfde van opzet. Niettegenstaande is ‘Het glazen huis’ voor liefhebbers van verhalen met een langzaam groeiende psychologische spanningslijn en onverwachte antwoorden op alle vragen, zeker een must om te lezen.

Eindoordeel: 3 sterren

Spanning: 2 sterren

Plot: 3 sterren

Leesplezier: 3 sterren

Schrijfstijl: 4 sterren

Originaliteit: 2 sterren

Psychologie: 4 sterren

Cees van Rhienen.

Karin las: Wisseling van de wacht-Stephen King****

wisseling-van-de-wacht-stephen-king

 

Over Wisseling van de wacht:

In Wisseling van de wacht keert de duivelse Mercedes-Killer Brady Hartsfield terug. Hij drijft zijn vijanden tot zelfmoord en als Bill Hodges en Holly hem niet weten te stoppen, zullen ze zelf slachtoffer worden, want hij richt zich vastbesloten op de mensen die hem het ziekenhuis in kregen.

King combineert de detectivestijl van Mr. Mercedes en De eerlijke vinder met de adembenemende, bovennatuurlijke suspense waar hij zo beroemd mee is geworden. Wisseling van de Wacht is genomineerd voor Vrij Nederland Thriller van het Jaar 2016 en bekroond met vijf sterren in Vrij Nederland Detective en Thrillergids.

Stephen King (1947) heeft meer dan tweehonderd verhalen op zijn naam staan, waaronder ruim vijftig horror- en fantasyboeken. Alle titels werden wereldwijde bestsellers. Een tv-serie gebaseerd op Mr. Mercedes is in voorbereiding.

( Bron: www.lsamsterdam.nl )

Mening:

Eindelijk daar is hij dan, de finale van de Mercedeskiller-trilogie. Bill versus Brady, here we go!

Vanaf de eerste bladzijde is het weer thuiskomen in de serie. Het verhaal pakt gelijk, mijn favoriete personages komen weer bloeiend tot leven en staan als een huis. Het is dan ook zeker aan te raden eerst de vorige twee delen te lezen, al wordt er wel voldoende terugverwezen. Wisselende verhaallijnen lopen vloeiend in elkaar over, de spanning blijft continue onderhuids aanwezig en de personages houden me in de houdgreep. Moord en zelfmoord, ze vliegen je bruut om de oren en het speuren, het onderlinge gekonkel en de persoonlijke ontwikkelingen houden me aan het verhaal gekluisterd.

Tot ongeveer de helft vreet ik de bladzijden op maar dan gaat het verhaal een kant op die wat mij betreft toch afbreuk doet aan de serie en de vorige twee delen. Het is King ten voeten uit, maar in deze totale verhaallijn was het voor mij te ongeloofwaardig en over the top. Wel wordt nu helemaal duidelijk hoe de cover perfect bij het boek past.

Richting einde gaat het van spannend, naar nagelbijtend, naar pageturning. Het loopt nog ietwat anders af dan ik verwacht had maar wat een prachtige afsluiting van een meesterlijke trilogie!

Conclusie:

Wisseling van de wacht is spannend met geweldige personages, over the top maar steengoed. In zijn geheel een fantastische trilogie en wat mij betreft een aanrader!

Vier sterren.

Karin Meinen.

 

 

Coenraad las: Kruso van Lutz Seiler***

9789025448141-kruso-l-LQ-f

Titel: Kruso

Auteur: Lutz Seiler

Genre: Roman

Uitvoering: Paperback

ISBN: 9789025448141

391 pagina’s| Uitgeverij Atlas Contact|2016

3***

Kruso–Lutz Seiler

Hiddensee is een eiland in de Oostzee, waar mensen een heenkomen zoeken. Zo ook de 24-jarige Ed, die op de vlucht is. Hij wordt afwasser in het restaurant van Alexander Krusovitsj , oftewel Kruso, die  zijn personeel een groep van aangespoelde drenkelingen noemt, die samen een bijzondere maar hechte groep vormen. Het zijn zonderlinge einzelgängers die zijn zaak draaiende houden.

Het verhaal speelt zich af in 1989 en wereldwijd zijn de tijden aan het veranderen. Op Hiddensee vangt men af en toe flarden van deze ontwikkelingen op. Het thema is of de kleine gemeenschap van Kruso ertegen bestand is of langzaam afbrokkelt.

Lutz Seiler heeft met dit boek een niet-alledaagse wereld gecreëerd waar mensen naartoe trekken, als een vrijplaats om uit hun leven en aan hun problemen te ontsnappen.

Het leven op Hiddensee is druk, maar het verhaal verloopt langzaam. Hoewel op het eiland genoeg aan de hand is, lijkt de tijd stil te staan. De karakters zijn zeer divers en ieder heeft zijn of haar redenen waarom voor dit eiland is gekozen. Ondanks de diversiteit aan persoonlijkheden kreeg ik geen band met het verhaal, dat vragen blijft oproepen waar vaak geen antwoorden op komen. Het boek is voor mij daardoor een zoekplaatje geworden.

Ik kon me er niet volledig in inleven, hoe intrigerend het verhaal ook is. De afstand tussen de personages bleef namelijk bestaan.

Coenraad de Kat.

 

 

Corina las: Weg zonder genade van John Hart****

Dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Over Weg zonder genade :

Weg zonder genade is de langverwachte thriller van John Hart, de meesterlijke verhalenverteller en Edgar-winnaar. Voor de lezers van Harlan Coben en literaire thrillers. Elizabeth Black is een heldin. Onlangs heeft ze eigenhandig een meisje uit gevangenschap gered, en de twee meedogenloze ontvoerders doodgeschoten. Maar Elizabeth heeft ook donkere geheimen. En als de jongen Gideon met een pistool staat te wachten tot de moordenaar van zijn moeder uit de gevangenis komt, raakt haar leven in een stroomversnelling.

‘De proloog is hartverscheurend en de volgende hoofdstukken zuigen je naar binnen als materie in een zwart gat. Lees dit boek!’ David Baldacci.

Mijn mening:

Elizabeth is al dertien jaar bij de politie als Adrian Wall vrijkomt na een veroordeling voor doodslag. Elizabeth is de enige die vast gelooft in zijn onschuld. Maar wie heeft het dan gedaan?
In een rustig maar fijn tempo beschrijft Hart de zoektocht naar de waarheid. Want simpel zit het niet in elkaar.
Vele personages komen voorbij en uiteindelijk houden ze allemaal verband met elkaar. Goed uitgewerkt en het verleden van Elizabeth is er mooi doorheen verweven al blijf je je tot bijna het eind afvragen waarom?

John Hart’s schrijfstijl is echt heerlijk. Geen te lange zinnen en vooral niet te moeilijke woorden. Maar wel zo dat je blijft lezen. Hij houdt je in de greep door steeds net niet teveel vrij te geven en je hersens blijven kraken.
Wat is er gebeurd met Elizabeth zowel in haar jeugd als in de kelder?

En wat te denken van Adrian? Wat is er toch allemaal met hem gebeurd? Waarom is hij zo gebroken? Hart beschrijft de emoties en flashbacks van Adrian op een sublieme manier en de details zijn af en toe echt tenenkrommend gruwelijk. Maar het past in het verhaal en medelijden, misselijkheid en boosheid strijden om een plek in je hoofd.

Het plot is onverwacht en de dader al helemaal. Mooi gedaan, ik had verschillende scenario’s in mijn hoofd maar dit was er niet één van. Heerlijk als je je zo kan vergissen.

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 4 

Plot: 4 

Vier sterren voor Weg zonder genade.

Corina Nieuwenhuis.

Katrien las: Angélique van Erik Vlaminck*****

angelique-erik-vlaminck-boek-cover-9789028420083

 

“Zuster Marie-Angélique,” zei hij, ‘het is een delicate zaak. En het is een pijnlijke zaak’.

Woorden gesproken bij het Hoogste Gezag.

Een oud doorleefd vrouwtje verblijft in een opvangtehuis voor psychisch gestoorde en getraumatiseerde vrouwen. Dat Angélique getraumatiseerd is, vraagt geen verdere uitleg. Ze is als jong meisje ingetreden bij de zusters van het Goddelijk Hart van Maria en werd uitgezonden naar Belgisch Congo. De vernederingen die ze onderging tijdens de bloedige onafhankelijkheidsstrijd resulteert zelfs tot een verloren kind.

Deze gebeurtenissen grijpen haar dermate aan dat ze het kloostergebeuren achter zich laat en daarmee ook haar Katholieke geloof. Uiteindelijk verliest ze de greep op haar leven en eindigt als een gebroken vrouw. Nu doolt ze rond met een winkelkarretje die haar ganse hebben en houden herbergt. Ze belandt van het ene opvangtehuis in het andere. Tijdens één van haar verblijven ontmoet ze Nancy. Een jong meisje met een bolle buik, maar reeds getekend voor het leven. Heel diep vanbinnen vindt Angélique toch nog wat menslievendheid en stelt ze zichzelf heel kort de vraag of ze nog kan liefhebben en of ze dit meisje kan helpen. Maar al even vlug als de gedachte opkwam verdwijnt ze alweer. De ontmoeting van de verbitterde Angélique met het jonge meisje Nancy eindigt in een alweer dramatisch gebeuren.

Erik Vlaminck heeft hier een novelle neergeschreven die je je adem ontneemt. Van de eerste zin word je in het verhaal meegenomen en hoe verder je in het verhaal komt hoe minder je het kan loslaten. Hoe het leven van iemand kan verkeren wordt hier duidelijk uitgeschreven. Ik heb er geen woorden voor. De sympathie die je voelt voor Angélique kan ik voor mezelf omschrijven als “in crescendo” om dan iets later toch de neiging te hebben tot een decrescendo over te gaan en net op dat moment krijg je de finale over je heen. Dan verdween, voor mij, mijn muzikale begeleiding en kwam de rollercoaster in de plaats. Alhoewel je het enigszins kan vermoeden, verrast het einde je uiteindelijk toch. Hiermee valt mijn tirade stil, want het verhaal greep me wel aan.

Ik heb deze novelle dan ook de verdiende volle vijf sterren gegeven.

Katrien Baert.

Riejanne schrijft: Zussenliefde

Riejanne

Zussenliefde…

Heel veel mensen zijn gezegend met een zus, al zullen er ook velen zijn die dat helemaal niet als een zegen ervaren. Ook ik had een lieve zus….Bijna twaalf jaar ouder dan ik dus in die zin speelde ze ook verschillende rollen in mijn leven.

Als klein meisje vond ze het heerlijk om over mij te moederen en nam me overal mee naar toe. Voor mij was ze dan ook echt mijn grote zus. Hoe klein ik ook was, ruzie maken konden we ook! Ik denk dat ze me menigmaal vervloekt heeft, omdat ik vond dat ik ook groot genoeg was voor de dingen die zij deed. Toen ik 11 was ging ze de deur uit en oh wat vond ik dat erg. Mijn zus en ik waren altijd vier handen op 1 buik….Op mijn twaalfde werd ik tante van haar prachtige dochter! Ook toen kibbelden we nog aardig wat af. Ik weet nog goed dat haar dochtertje lag te jengelen (huilen in mijn beleving, want ik was 12) en ik mijn zus vertelde dat ze haar dochter uit bed moest halen. Dat deed ze dus echt niet, waarop ik haar aankeek en zei dat ze een slechte moeder was omdat ze “mijn” nichtje zomaar liet huilen…Haar laconieke antwoord was: “Dat mag je vinden hoor Riejan, maar ik haal haar er echt niet uit”. Later hebben we hier samen nog vaak om gelachen….

Of die keren dat ik naar haar toe ging, maar ze niet thuis was. Geen probleem, want ik had een sleutel, dronk even wat, keek of ze nog leuke boekjes had en legde dan een briefje op tafel dat ik was geweest. De boekjes nam ik dan gewoon mee, want die wilde ik lezen. Vervolgens kreeg ik later op de dag een telefoontje, waarin ze me bedankte dat ik de boekjes mee had genomen. Ze had ze net gekocht met het plan die avond vroeg op bed te gaan lezen, omdat haar man nachtdienst had 😉 Andersom ging het net zo hoor! Ik weet nog dat ik het hele huis op de kop heb gezet om een bepaalde broek te zoeken. Toen ik haar uiteindelijk belde en zei dat ik toch echt niet begreep waar die broek was zei ze doodleuk: “Oh die ligt hier, want die wilde ik aan”. Zo zijn er nog tientallen herinneringen!

Naarmate we ouder werden veranderde onze band. Vroeger moederde ze over me, daarna werd ik echt het kleine zusje (wat ik op een bepaalde manier ook altijd bleef), maar naarmate ik ouder werd, werd onze band gelijkwaardig. Zij kon de moederrol laten varen en ik keek niet meer tegen haar op als mijn “grote” zus. We werden vriendinnen! Doordat we ver uit elkaar woonden zagen we elkaar niet wekelijks, maar belden wel 10 tot 12 keer per dag. Ik snap dat veel mensen zich dat niet voor kunnen stellen, maar wij hadden elkaar niets te vertellen, maar altijd wat te vertellen…..En we presteerden het dan ook rustig om een uur aan de telefoon te hangen. Of die keren dat ze me op de mobiel belde omdat ik met mijn vaste lijn in gesprek was. Ze zei dan steevast: “Ik weet wel dat je in gesprek bent hoor, maar dit moet ik je echt even vertellen”.

Uren kletsen, de slappe lach hebben, maar ook heel serieus zijn. We deelden alles met elkaar! In de familie kregen we een aantal sterfgevallen achter elkaar, maar dat verstevigde onze band alleen maar. In een volle kamer hoefden we elkaar maar aan te kijken om te weten wat we bedoelden. En wat waren we blij toen ze eindelijk na 30 jaar weer in mijn woonplaats kwam wonen. Hele plannen maakten we…samen naar de markt, uit eten gaan, etc. etc. Nu deden we die dingen ook, maar dan bleef ik meestal een paar dagen bij haar slapen. Hoe leuk dat ze nu op vijf minuten fietsafstand van me kwam wonen. November 2013 was het zover! Voor de mensen die denken dat ons belgedrag daardoor wel zou veranderen….jullie hebben het mis 😉 Nog steeds belden we elkaar 10 tot 12 keer per dag en daarnaast zagen we elkaar dus ook! Ik weet nog goed dat ze me belde om te vragen of ik iets in huis had, waarop ik zei dat ik het wel even kwam brengen. Heel enthousiast zei ze: “Nee, ik kom het wel halen, want ik ben nog niet op de fiets bij jou geweest”. Wat een lol hadden we, als kleine kinderen zo blij dat we zo naar elkaar toe konden fietsen.

Helaas was het lot haar niet gunstig gezind en heeft ze maar 9 maanden in Deventer mogen wonen. Alle plannen die we hadden gemaakt hadden we intussen uitgevoerd, maar wat had ik graag gewild dat we dit nog jaren konden doen! Hoe bizar ook hoe onze rollen weer veranderden. Samen met mijn zwager en nichtje heb ik haar verzorgd. Ik was helemaal bij hen in huis in die periode. Vroeger moederde ze over mij, waste me, trok me mijn pyjama aan etc. Nu deed ik precies hetzelfde bij haar. Heb uren bij haar aan bed gezeten, hand in hand. We hebben gezegd wat we nog wilden zeggen en daarnaast hebben we tot het laatste toe ontzettend gelachen, want ondanks dat ze ziek was, bleef ze haar humor houden. Ik was erbij toen ze haar mooie ogen sloot….Mijn grote zus, vroeger ook een beetje mijn moeder, maar bovenal mijn beste vriendin! Wat ben ik trots op jou en wat ben ik dankbaar dat ik je heb gekend…mis je nog elke dag……

Riejanne Zwiers.

Zus