Dineke las: De laatste verhalenweefster-Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Ik mocht over De laatste verhalenweefster van Marita Coppes een recensie schrijven. Het boek kreeg ik, via Samenlezenisleuker,  van Ambo|Anthos uitgevers.

Het boek speelt zich af in Guatemala en wordt verteld door verschillende personen. Het verhaal gaat vooral over Kate Baker. Zij is advocaat bij T-Petrol. Het bedrijf heeft gruwelijke daden gedaan in het verleden om olieboringen te kunnen doen. In het begin gaat Kate vol voor het bedrijf, maar langzaam komt ze achter de waarheid. Het dorp dat haar vader heeft laten wegvagen was het dorp van een oude Maya stam. De stam was beroemd om zijn verhalenweefsters. Zij kwamen door weven in een trance en konden dan zien wat er in het verleden was gebeurd. Kate blijkt als klein meisje ook al in een trance te kunnen komen en mee te kunnen kijken naar de patronen die de verhalen vertelden. Nadat ze naar kostschool is gestuurd vergeet ze dit.

Het kostte mij even tijd om goed in het verhaal te komen. Er worden snel veel personages gepresenteerd. Toen eenmaal duidelijk was wie wie is, greep het boek me zo aan dat ik het in één ruk heb uitgelezen. Je moet wel mee kunnen gaan in de magische wereld van beelden zien en het in trance komen door het weven. De schrijfster schuwt gruwelijkheden niet. Maar als op het einde alles bij elkaar komt ligt er een prachtig verhaal over liefde, verraad, eerbied en doorzetten!

Een aanrader wat mij betreft!

Dineke de Heer.

Over De laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Advertenties

Mireille las: Mevrouw C.- José Fernanda***

Mevrouw C

Constance en Sophie zijn 2 zussen, maar een grotere tegenstelling tussen zussen bestaat er niet.  Constance, gevierd pianiste, is na het overlijden van haar echtgenoot een van vroomheid en kilheid overlopende kenau. Sophie, beloftevolle artieste, heeft een artistieke dip, leeft er op los en heeft veel vrienden en vriendinnen.  Als Constance, door haar personeel “Mevrouw C” genoemd, Sophie nog net niet beveelt haar te komen verzorgen op het kasteel van wijlen haar man, hoopt deze laatste tot een betere verstandhouding te komen met haar grote zus. Beetje bij beetje worden de verschillen tussen de zussen echter groter, en komt een familiegeheim aan het licht dat waarschijnlijk een heel grote invloed gehad heeft op de jeugd van Constance. 

José Fernanda werkt de tegenstellingen in de aard en het karakter van beide zussen erg goed uit.  De auteur studeerde aan het HKA in Arnhem (schilderen en grafiek)  en had lange tijd haar eigen galerie in Amsterdam. In 2014 verscheen haar eerste boek, Weerloos, gevolgd door Weerstand en Weet je wat Jantje nu weer heeft gedaan? Mevrouw C. is haar vierde boek.

Drie sterren.

Mireille Declerck.

Over Mevrouw C.

Vrienden kies je, familie niet

De steenrijke doch eenzame, kille en godsdienstwaanzinnige Constance woont op een kasteel en regeert met harde hand over haar personeel. Als ze ziek is, vraagt ze haar artistieke, vrijgevochten zus Sophie voor haar te komen werken. De zussen zijn elkaars tegenpolen, en blijken allebei zo hun geheimen te hebben.

Tegen het decor van het grote lege kasteel, met ontevreden personeel, is het de komst van een man die de verhoudingen finaal doen ontsporen. Om toch door te dringen tot haar zus, schrijft Sophie een ontroerend verhaal voor haar.

Mevrouw C. is een intrigerende, verrassende roman over twee zussen die niet zonder, maar zeker ook niet met elkaar kunnen. Het is deels gebaseerd op waargebeurde feiten.

Ina las: De laatste verhalenweefster – Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Helemaal blij was ik toen bleek dat ik een van de uitverkorenen was om het boek De laatste verhalenweefster te lezen via de Facebookgroep Samenlezenisleuker.

Ik las de achterkant van het boek en dat sprak me erg aan. Het verhaal was niet helemaal wat ik er van verwachtte.

Kate is advocaat bij de oliemaatschappij van haar vader. Na zijn dood komt ze tot een vreselijke ontdekking. Hier wil ze  een oplossing voor verzinnen. Dit blijkt wel wat lastiger dan ze denkt. Niet iedereen is ’t eens met de beslissing die zij neemt.

Ondertussen neemt haar eigen leven ook nog een dramatische wending die haar voor een lastige beslissing stelt. Uiteindelijk wordt de beslissing iets makkelijker voor haar door ’t contact met de dochter van haar oude nanny. Kate heeft fijne herinneringen aan haar. Ze delen samen een bijzonder verleden. En uiteindelijk blijkt er een bijzondere band tussen hun te zijn. Het contact met haar moeder is ook lastig maar ontwikkelt zich gedurende het boek erg mooi.

Het verhaal is moeilijk in te komen en in het begin best heftig. Uiteindelijk begint ’t wel te lopen. Met een spannend en voor mij ontroerend einde.

Ina Beekman.

Over De  laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Willem las: Pelgrim zonder God – Herman Vuijsje

PelgrimzonderGod

De Camino, de pelgrimsweg naar Santiago de Compostela, brengt vele mensen in beweging. Veel wandelaars, pelgrims genoemd, lopen de wandeltocht vanuit een spirituele behoefte. Zij hopen de vaak broodnodige verlossing te vinden voor hun (psychische) problemen. Ze hopen die zuivering te ervaren die hen in staat stelt een nieuwe weg in te slaan op het levenspad. Zo ook de, naar eigen zeggen, atheïstische auteur Herman Vuijsje. Bijna dertig jaar geleden liep hij de wandeltocht der wandeltochten. Maar wel in omgekeerde richting. Hij begon in Santiago de Compostela. En liep vervolgens terug naar Amsterdam, het Sodom en Gomorra van het westen.

In Pelgrim zonder God blikt Herman Vuijsje terug op zijn wandelreis van weleer, dit doet hij in een herzien voorwoord. In mooie volzinnen, kritisch kijkend naar de religieuze en spirituele kant van de wandelzaak en met een milde (zelf)spot verwoordt hij zijn filosofische bepeinzingen:

‘Het lijkt erop dat de ‘opbrengst’ van Compostela bestaat uit datgene wat je ’t minst was en het liefst zou willen zijn.’

De tocht naar Compostela geeft zowel positieve als negatieve vrijheden betoogt de auteur. Hij gaat dieper in op de vrijheden die de pelgrimstocht biedt: vrijheid van expressie, vrijheid van gedachten, vrijwaring van keuzen en vrijwaring van tijdgebrek. ‘Wie naar Santiago trekt, maakt zich juist los van waarden als doelgerichtheid, efficiëntie en effectiviteit. Vaak weet hij juist niet wat hij wil, maar gaat hij op pad om daar achter te komen.’

De pelgrimstocht als medicijn tegen depressies. Deze tocht functioneert als een prima antidepressivum. ‘De Santiagopelgrimage speelt in op eigentijdse noden: ze voert ons terug naar eenvoud, on-opgesmuktheid en authenticiteit.’

Herman Vuijsje schrijft verderop: ‘Santiago laat zien hoezeer de grens tussen godsdienst en medemenselijkheid vervaagt en van on-belang wordt.’ De schrijver laat duidelijk voelen dat de idee van een religieuze voettocht naar het hogere, geestelijke doel er niet meer toe doet. Hij maakt daarom de keuze in omgekeerde orde de pelgrimage te volbrengen. Vanuit de middeleeuwen naar de moderne tijd trekkend. In bijna metaforische bewoordingen toont Herman Vuijsje de lezer aan dat God en godsdienst ondergeschikt is. Al het oude moet weg, welkom wetenschap en verstand! Zijn afkeer van religie toont tegelijkertijd volstrekt helder aan dat zelfs een atheïst nooit loskomt en losgezongen wordt van God. Waarom heeft hij anders de mond vol over God?

Los van het uitgebreide en boeiende voorwoord beschrijft hij uiteraard zijn wandelervaringen: zijn contacten met medereizigers, mooie natuurbeschrijvingen en een vertelling over de Europese ideeëngeschiedenis. Een speurtocht naar de ankers voor moraal en spiritualiteit in een wereld waarin de kerk en traditie op hun retour lijken, zo staat op de achterkant van het boek te lezen. Ik ben blij dat er staat ‘lijken’. Zo eindigt het boek niet in een atheïstische klaagzang, maar staat de deur zelfs op een kier voor diezelfde traditie en voor diezelfde kerken.

Willem van Hartskamp

Over Pelgrim zonder God:

Herman Vuijsje legde te voet de oude Sint-Jacobsroute af, maar niet op de traditionele manier. Hij maakte de tocht in zijn eentje en in omgekeerde richting: van Santiago de Compostela terug naar Amsterdam. Pelgrim zonder God is een klassieker in de Nederlandse pelgrimsliteratuur en verplichte kost voor iedere langeafstandswandelaar. Al hebben de pelgrims van nu vaak andere doelen dan vroeger, toch blijft de caminho een onvergetelijke ervaring. Voor deze editie schreef Herman Vuijsje een nieuwe, uitgebreide inleiding.

‘Een tijdlang voortstappen door de wereld, het landschap, het weer en de natuur, op jezelf teruggeworpen worden – ik geloof niet dat iemand daar onberoerd onder kan blijven.’ – Herman Vuijsje (2018)

 

Viviane las: De laatste verhalenweefster – Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Via de Facebookgroep Samenlezenisleuker mocht ik een recensie exemplaar van dit recent verschenen boek ontvangen.

De prachtige kleurrijke cover maakte dat ik erg nieuwsgierig werd naar het verhaal over de verhalenweefsters in Guatemala. Je leert in het boek de advocate Kate kennen. Zij werkt voor het oliebedrijf T-Petrol van haar vader. Na zijn dood komen er dingen aan het licht en maakt Kate heftige dingen mee. Ze besluit op zoek te gaan naar de laatste verhalenweefster. Als kind had ze een verzorgster die de mooiste dingen kon weven waarmee familieverhalen werden ontrafeld.

Kate stapt uit de harde zakelijke oliewereld. En komt in een magische wereld waarbij het gaat om liefde, intuïtie en familiebanden. Ik vond het best realistisch beschreven en niet zweverig. Het boek bouwt toe naar een climax. Het is een roman; geen thriller maar het werd toch behoorlijk spannend. Een aanrader, ik had het boek zomaar uit.

Dit is het eerste boek van Marita Coppes. Ik ben benieuwd of ze nog meer mooie verhalen als dit weet te schrijven.

Viviane Meerenga.

Over De laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Juanita las: Pelgrim zonder God – Herman Vuijsje

PelgrimzonderGod

Het boek begint met een heuse “uiteenzetting” over wat het wandelen van de pelgrimsroute zo aantrekkelijk maakt, vooral de 4 vrijwaringen van een pelgrim (expressie, tijd, keuze en denken) komen aan bod. Dit was voor mij een beetje langdradig en ik moest er voortdurend voor zorgen dat mijn aandacht bij het boek bleef.  Er wordt ook over de tocht verteld, waarbij het ene hoofdstuk al iets interessanter is dan het andere, maar al bij al blijft het boek voor mij een beetje saai en langdradig. Misschien dat je als toekomstige pelgrim wel een boodschap hebt aan dit boek. Of als je ooit de camino gedaan hebt, is dit boek waarschijnlijk wel een toffe herkenning. Maar aangezien ik niet de ambitie heb om pelgrim te worden, is dit boek voor mij geen toppertje.

Juanita Buseyne

Over Pelgrim zonder God:

Herman Vuijsje legde te voet de oude Sint-Jacobsroute af, maar niet op de traditionele manier. Hij maakte de tocht in zijn eentje en in omgekeerde richting: van Santiago de Compostela terug naar Amsterdam. Pelgrim zonder God is een klassieker in de Nederlandse pelgrimsliteratuur en verplichte kost voor iedere langeafstandswandelaar. Al hebben de pelgrims van nu vaak andere doelen dan vroeger, toch blijft de caminho een onvergetelijke ervaring. Voor deze editie schreef Herman Vuijsje een nieuwe, uitgebreide inleiding.

‘Een tijdlang voortstappen door de wereld, het landschap, het weer en de natuur, op jezelf teruggeworpen worden – ik geloof niet dat iemand daar onberoerd onder kan blijven.’ – Herman Vuijsje (2018)

Lucette las: De laatste verhalenweefster-Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Het boek De laatste verhalenweefster vertelt het verhaal van Kate Baker. Zij is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij van haar vader. Als haar vader overlijdt, ontdekt zij dat T-Petrol en dus haar vader, opdracht heeft gegeven voor het wegvagen van een dorp en zijn inwoners, ten gunste van het bedrijf. In dit dorp woonde een generatie verhalenweefsters, waaronder het vroegere kindermeisje van Kate, Calixta. Via de familiebanden van Calixta komt Kate in contact met de laatste verhalenweefster en krijgt zij de kans deze traditie voort te zetten.

De cover van het boek is zeer toepasselijk en beeldt een geweven kleed uit, met de prachtige kleuren die daarbij horen en een afbeelding van een verhalenweefster. Wanneer je de eerste bladzijden opslaat, verschijnt er al snel een illustratie van een heupweefgetouw, welke een grote rol speelt in het boek. Zowel met de cover als met de illustratie zet de schrijfster meteen een sfeer neer die, zoals later blijkt, zeer goed bij het verhaal past.

Het verhaal heeft regelmatig magisch realistische momenten, maar ongepast zweverig wordt het niet. De schrijfster vertelt op een mooie, beeldende manier een heel bijzonder verhaal, waarin familiebanden zeer belangrijk zijn.

‘Na al die jaren van eenzaam overleven, zonder familie, zonder dorpsgenoten met wie ik ben groot geworden, is de geur van mijn zoon, die ik opsnuif als ik hem vasthoud, een medicijn.’

Tevens is het een erg spannend boek, je wilt weten hoe het afloopt, het leest als een thriller.

Centraal staat dat de verhalenweefsters stellen dat gebeurtenissen uit het verleden, invloed hebben op het heden. Maar ook en vooral dat wanneer dit slechte dingen zijn, je altijd ervoor kunt kiezen het tij ten goede (proberen) te keren, het patroon te doorbreken. Dit gegeven werd van dochter op dochter doorgegeven door de verhalenweefsters. Nu het doorgeven niet meer op die manier kan, proberen ze het op een andere manier.

‘Wil onze kennis overleven, dan zal die gedragen moeten worden door een nieuwe generatie blanken, die openstaat voor wat wij te zeggen hebben.’

Het boek leest erg fijn, heeft een mooie boodschap en biedt veel wijsheid. Tevens komt de problematiek van oliewinning in de jungle uitgebreid aan bod. De auteur Marita Coppes is onder andere vertelkunstenaar en docent aan de Nationale Vertelschool. Dat is zeker in dit boek tot uiting gekomen, een prachtig verhaal dat doet uitkijken naar een volgend boek van deze schrijfster.

Lucette Commiens


Over De laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.