Yvonne las: Waanidee-Karin Hazendonk****1/2

Waanidee

Over Karin Hazendonk:

Karin Hazendonk (1961), werd geboren in Utrecht. Als enig kind in het gezin groeide ze op in Waddinxveen. Het lezen werd haar met de paplepel ingegoten. Door het plezier in lezen, kwamen de verhalen al op jonge leeftijd in haar hoofd. Na haar opleiding kwam ze in het bedrijfsleven terecht. Ze trouwde jong, (1982 op twintigjarige leeftijd), en werd moeder van een dochter (1983) en een tweeling (zoon en dochter 1987).  Nadat Karin jarenlang thuis aan haar gezin werkte, keerde ze terug naar het bedrijfsleven, koos voor een carrière in finance en werkte bij verschillende bedrijven. De ommekeer kwam in 2013. Wegens reorganisatie van het bedrijf waar ze werkte, ging haar baan verloren. Het gaf haar de mogelijkheid om iets te gaan doen met de verhalen die nooit uit haar hoofd waren verdwenen. Ze schreef een kinderboek en een boek voor de oudere jeugd. Daarna volgden twee thrillers en een aantal korte verhalen.

Details:

Titel: Waanidee

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgeverij: LetterRijn

ISBN: 9789491875397

Taal: Nederlands

Uitvoering: Paperback

Verschijningsdatum: 24-08-2017

 

Cover:

Op de cover staat een huis, in groentinten en met bomen ervoor. Ook de naam van de auteur staat in groentinten. De cover is onheilspellend, en triggert wel om het boek op te pakken en te gaan lezen. Wat ik wel jammer vind is dat de naam van de auteur en de titel ook in groentinten zijn, dus niet goed leesbaar, ik had dat opvallender gemaakt denk ik.

Achterflap:

Als Victor Bronckhorst op elfjarige leeftijd zijn ouders verliest, wordt hij door zijn grootouders in huis genomen. Ondanks het leeftijdsverschil en de sadistische karaktertrekken die zijn opa blijkt te hebben, ontstaat er een hechte band tussen de twee. Opa noemt hem de uitverkorene die een belangrijke taak heeft te vervullen.

Bronckhorst ontplooit zich tot een succesvol zakenman, maar de band met zijn grootvader blijft ook na diens dood bestaan. De gesprekken tussen beiden gaan door en ook geeft opa nog regelmatig advies, al speelt dit alles zich nu nog slechts in Victors hoofd af … Victor ontwikkelt een idee waarmee hij de door opa gegeven taak kan volbrengen. Hij verzamelt een kleine groep mensen om zich heen die hem met hun specifieke kennis van dienst kunnen en zullen zijn.

Twee jaar later wordt het land in de greep gehouden door een golf van onverklaarbare sterfgevallen. De chaos is compleet, en het land verandert in een puinhoop met overal mensen die op de vlucht slaan. De geschiedenis lijkt zich te herhalen.

 

Mijn mening:

Het boek begint wat warrig, een beetje hak op de tak, je wisselt in de verhaallijn in personage en je leest dat deze toch bij elkaar horen en dat ze bezig zijn met iets technisch. Maar wat is niet meteen duidelijk, dus je leest over technische details, maar je snapt het niet omdat je nog niet weet wat het grotere geheel is. Daarnaast verspring je dus tussen de karakters, wat ook warrig is.

Uiteindelijk valt alles op zijn plaats, en wordt duidelijk wat ze aan het creëren zijn en wordt ook duidelijk welke rol iedereen hierin heeft. Victor Bronckhorst heeft de hoofdrol, hij heeft het plan bedacht waarmee hij zijn taak waarvoor zijn opa hem heeft uitgekozen, gaat proberen te vervullen. De mensen die hij hierbij nodig heeft, heeft hij in zijn leven zorgvuldig gekozen, en gezorgd dat deze mensen bij hem in het krijt staan op wat voor manier dan ook, zodat zij zich min of meer verplicht voelen om hem te helpen. Nederland verandert in een bijzondere plek, een angstaanjagende plek, door het plan van Victor. Gaat de geschiedenis zich herhalen? Of wordt er op tijd een halt toegeroepen aan de waanideeën van Victor Bronckhorst?

Het boek wordt naarmate je het leest steeds spannender, ik kon het steeds minder goed wegleggen omdat het zo angstaanjagend was wat er gebeurt. Het is heel realistisch omschreven, en het enige wat ik steeds bij mezelf dacht was, “ Dit gaat hopelijk nooit echt gebeuren!” . Het is lang geleden dat ik een boek zo vlug uitgelezen heb, zonder dat het te snel ging. Ik heb ervan genoten!

Sterrenwaarding:

Leesplezier: 5

Spanning: 4

Plot: 5

Originaliteit: 5

Psychologie: 4

Schrijfstijl: 4

Totaalscore: Vier en halve sterren voor Waanidee.

Yvonne Vogels.

Advertenties

Jac en Chriss lazen: Het vorige meisje-J.P. Delaney***1/2

Vorige Meisje

Over de auteur:

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje is zijn eerste thriller, en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard (regisseur van de Dan Brown-films).

(Bron: http://www.debezigebij.nl/auteurs/j-p-delaney/)

Volgens de volgende bron heeft J.P. Delaney reeds meerdere succesvolle boeken op zijn of haar naam staan: https://www.bookbrowse.com/biographies/index.cfm/author_number/x11907/jp-delaney

Over het boek:

Een nieuwe auteur met een debuut.

Dat betekent dat de harde schijf gereset moet worden. Immers, onbevooroordeeld, zo blanco mogelijk, wil je kennis nemen van het nieuwe. Jammer genoeg wordt op de achterzijde Lee Child aangehaald die het heeft over ‘een vrijwel perfecte psychologische thriller’. Fout denk je bij jezelf. Twee keer fout. De uitspraak klopt niet, nog erger is dat Lee Child deze doet. Maar goed, de harde schijf nogmaals gereset.

De eerste veertig bladzijden had ik een goed gevoel bij het boek. Vreemd, onrust, dreiging, er hangt iets in de lucht, er zit iets aan te komen met dit boek. De onbestemdheid van het debuut, een nieuwe auteur die iets meeslepends opzet.

Hier kan wel eens een vijf sterren debuut aankomen.

Edward Monkford, architect van beroep, charmant, charismatisch, heeft een maf technohuis gebouwd. De eisen die hij aan de huurders stelt zijn ridicuul en worden in een contract van tweehonderd bladzijden extreem gedetailleerd opgelegd. Het wordt al snel duidelijk dat deze Edward Monkford een obsessieve, manipulatieve controlfreak is, een sociopaat van de ergste soort, een man met een antisociale persoonlijkheidsstoornis die weigert zich aan te passen aan de gebruikelijke gedragsnormen. Zo’n exoot trekt probleemgevallen aan.

Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn en zeker spanningsverhogend kunnen werken, als de twee andere hoofdpersonen maar niet zo overduidelijk blijk geven van een werkelijk infantiele naïviteit. Het resultaat: twee Barbie popjes, Emma en Jane geheten, die in hun grenzeloze aanbidding voor een Ken met een piemeltje, alle alarmbellen negeren. Want er gaan een hoop alarmbellen af. Het moet gezegd worden dat Jane naar het einde toe wat assertiever wordt en zelfs haar verstand gaat gebruiken.

Wat mankeert er aan dit boek? Van alles.

Het absurde, absoluut ongeloofwaardige plot, de plastic karakters zonder enige diepgang. Maar vooral de koudheid en kilheid die dit boek ten toon spreidt. Niet alleen blijkt het uit de ridicule en absurde eisen en voorschriften m.b.t. de bewoning, maar vooral uit de leegheid van het techno huis. Symbool voor de leegheid van de hoofdpersonen.

Om een voorbeeld te geven van de ongeloofwaardigheid.

Toen op een bepaald moment, mijnheer de architect met beide handen (sic) sexuele handelingen begon te verrichten, midden op het inwijdingsfeestje van een gebouw en niemand iets in de gaten had, sloeg de slappe lach toe en kon J.P. Delaney niet meer serieus genomen worden.

De waardering zakt naar een ster.

De mening had postgevat dat de semi, quasi-intelligente, meerkeuzevragen afkomstig waren uit de Amerikaanse variant van Mijn Vriendin. Grote vergissing. Een hele club van psychologen en psychiaters in Amerika schijnt hier mee bezig geweest te zijn.

In de regel leg ik een boek na honderd bladzijden aan de kant. Echter een gegeven paard kijk je niet in de bek – leesmaatje Chriss had ook voor mij een exemplaar toegezonden gekregen – dus ik lees maar door. Een duorecensie begin je met z’n tweeën en beëindig je samen.

En zie: daar gebeurt het wonder.

Gelukkig dondert die verschrikkelijke Edward op, hij gaat op zakenreis, en dan blijkt dat er een alleraardigste thriller uit rolt. Maar meer ook niet.

J.P. Delaney hanteert de ik-vorm bij het schrijven, vanuit het perspectief van Emma en Jane wordt een verhaal verteld. Beide geschiedenissen, in verschillende tijdlijnen, lopen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig synchroon. Zodanig zelfs dat het niet meer uitmaakt wie aan het woord is. In het begin is dat wisselen van heden naar verleden best verwarrend. Op den duur leest het toch wel lekker weg.

Ik heb een hekel aan de ik-verteltrant. De veelal beperkte visie en de veelheid aan persoonsgebonden gedachten, gevoelens maken een verhaal er meestal niet beter op. Dat valt mee. Emma en Jane blijven plastic figuren.

Met een hele grote uitzondering: Delaney weet op een zeer boeiende en emotionele manier de unieke beleving van een zwangerschap te verweven in dit boek. En wel op een zeer speciale manier.

De ontknoping is echt niet zo waanzinnig als de Daily Mail doet voorkomen. Toevallig had ik een keertje goed opgelet, en die ene hint die de schrijver geeft, is genoeg om wat zaken door te hebben. Echter in de allerlaatste zin dat Jane aan het woord is komt wel een mooie draai. Alhoewel?  Als een konijn uit een hoge hoed komt de auteur met een tweesnijdend ‘deus ex machina’ tevoorschijn.

Delaney maakt veel goed in het tweede deel van het boek. Er is sprake van een intelligent opgebouwd plot,  en de uitwerking van de vele raadsels die aan Monkford en het huis kleven worden prima uit de doeken gedaan.  Het boek is zeker behoorlijk spannend, maar de achterstand is te groot. Opvallend is het gebrek aan humor in het verhaal, geen glimp of begin van zelfs maar een glimlachje.

De gedachte aan een bloedeloze Amerikaanse sitcom met ingeblikt geluid blijft rondzweven. Een surrealistische thriller in een surrealistische omgeving met surrealistische mensen van vlees en bloed.

Waardering:  zeven op 10 punten, afgerond op:

Drie en halve sterren.

Chriss, Jac Claasen.

PS: Vergeet vooral niet het dankwoord te lezen. In de allerlaatste regel van het boek komt wat mij betreft de echte ontknoping naar voren.

Jac en Chris lazen: Ik heb een mens vermoord-Machteld Libert, Walter Damen & Chris Dillen

ik heb een mens

Ondertitel: Drie moordenaars vertellen.

Auteurs: Machteld Libert, Walter Damen en Chris Dillen

Inleiding:

In april 2017 hebben Chris van Camp en ondergetekende De Pruimelaarstraat van Louis van Dievel gelezen. In dit boek gaat van Dievel terug naar het begin van de jaren zeventig, toen een seriemoordenaar en verkrachter de streek rond Mechelen terroriseerde. Deze moordenaar, Gustaaf (Staf) van Eyken, groeit op in de Pruimelaarstraat, gelegen in Bonheiden bij Mechelen. Van Dievel beschrijft vanaf een afstand, maar met liefde en toewijding de bewoners van deze straat.

Maar hoe is het verder gegaan met seriemoordenaar Staf van Eyken?

Over de auteurs:

Machteld Libert is gerechtsjournaliste bij de VRT nieuwsdienst, en tracht op haar manier in de huid te kruipen van de moordenaars. Hoe gaan ze om met de feiten? Kunnen ze leven met hun misdaad?

Walter Damen is strafpleiter, en gaat in op de juridische kant van feiten en daders: de problemen bij hun proces, strafuitvoering en de weg terug. M.n. de ontmenselijking van de daders heeft zijn aandacht.

Prof. Dr. Chris Dillen is gerechtspsychiater, en licht toe hoe mensen tot hun gruweldaden kunnen komen. Van de onvolwassen meeloper (Brusk Ba), borderliner (Antoon Timmermans) tot psychopaat (Staf van Eyken). Wordt de mens zo geboren (genetische lotsbestemming), of zijn het de invloeden van jeugd en opvoeding die iemand maken tot wat hij uiteindelijk wordt? Hoe stel je een diagnose en is behandeling mogelijk? En nog vele andere zaken.

De drie auteurs bekijken de daders elk vanuit hun eigen specifieke invalshoek. Het wordt een confronterende zoektocht zoals Libert het omschrijft, die meer dan een jaar in beslag neemt. Achter elke misdaad zit een schrijnend persoonlijk verhaal.

Over de daders:

Antoon Timmermans (pseudoniem), overigens de echte naam en verdere gegevens zijn eenvoudig te googelen, is een borderliner. Hij is charmezanger van beroep, die de ene vrouw na de andere verslindt, op zoek naar de perfecte liefde en tenslotte zijn laatste liefde, Isabel, keihard vermoord in een vlaag van woede en drankzucht. Zijn zelfmoordpoging mislukt.

Timmermans heeft volgens Dillen een borderline-persoonlijkheidsstoornis, die in zijn jeugd moet zijn gevormd. Dillen beschrijft uitermate boeiend en in een voor leken goed leesbare stijl de ik-gerichtheid van dit soort mensen, de angst om een relatie kwijt te raken, de sterke seksgerichtheid, seks – ik-gericht beleefd, niet als iets gemeenschappelijks-  is een instrument. Niets gevoelsmatigs, het is een wapen als agressie- of manipulatiemiddel, de relaties die schommelen tussen de hoogste pieken en de diepste dalen. Timmermans is een theatrale persoonlijkheid, die in zijn chaotische leven, vol drank, iedereen meesleurt in zijn eigen chaos en problematiek.

Daar komt bij dat Timmermans onvruchtbaar is  (‘Ik voel me een dode tak’), een verachtende omstandigheid volgens de strafpleiter. Maar ook – mede- een van de redenen dat vrouwen hem uiteindelijk altijd verlaten. Het mondt tenslotte uit in een passioneel drama.

Libert legt met de nauwkeurigheid van visfileerder het rechtbankgebeuren vast. Koel en afstandelijk, maar de emoties spelen zo hoog op en spatten van de bladzijden af. Zij misstaan in geen enkele thriller. Echter dit is de realiteit, hier komt geen acteur aan te pas.

Gustaaf van Eyken (‘Nooit wil ik vrijkomen’) is de serieverkrachter en -moordenaar uit De Pruimelaarstraat van Louis van Dievel. Drieëntwintig jaar na zijn veroordeling heeft hij zijn draai gevonden in Leuven Centraal. Damen wordt ingeschakeld om zijn uitgangsdagen terug te bekomen.

Libert beschrijft uitermate gedetailleerd  zijn verleden van aanrandingen, verkrachtingen en moorden, waarbij geen detail achterwege wordt gelaten. Sensatiejournalistiek? Neen, in genen dele. Door de nuchtere bewoordingen en koele, afstandelijke manier van schrijven, ontstaat een aangrijpend verhaal.

Als Staf bij het welkom de omhelzing iets te lang aanhoudt, krijgt zij rillingen.

Dillen: Staf heeft psychopatische trekken, maar is geen echte psychopaat.

Immers bij zijn aanhouding heeft hij direct alles bekend, hij voelde zelf dat hij aan het ontmenselijken was.

Volgens Dillen is hij primair een abandonist: ooit affectie en liefde gekend, maar afgestoten. Afstoting maakt een grote hoeveelheid agressie los. Seks is afstoting en afstoting is agressie en omgekeerd. Een vicieuze cirkel: hij wil borsten (uitvloeisel van de gedragingen van zijn tante, die hem vier jaar lang, van tien tot veertien, het bed intrekt), hij wil seks, maar is niet in staat om op een normale manier relaties aan te gaan en wordt afgestoten. Hij wil dat voorkomen, dat afstoten, dat doet pijn, dus gaat hij op zoek naar een manier om die afstoting in de hand te houden en te controleren. Dus seks in een totaal beheersbare omgeving – verkrachting – evolueert naar de extreemste vorm van het vermijden van een afstoting: het doden.

Dankzij therapie ontstaat er een nieuwe Staf, die niet meer terug wil de maatschappij in. Een unieke situatie en niet voorzien in het strafrecht.

Brusk Ba (‘Ik ben blij met wie ik nu ben’), pseudoniem, een allochtone jongere, afkomstig uit Koerdistan, komt via het klassieke patroon op het slechte pad. Schoolmoe, criminele vrienden, spijbelen, experimenteren met soft drugs, en ten slotte zijn problemen wegblowend. Een roofmoord loopt verkeerd af en hij wordt gepakt. Deze moord zal verder niet besproken worden.

Conclusie:

Een uitermate informatief en boeiend boek, waarin vele onderwerpen die met strafrecht, de psyche van de mens en zijn daden te maken hebben, boeiend verwoord worden. De drie auteurs hebben met passie een boek geschreven over wat hun na aan het hart ligt: moordenaars, hun verhaal, hun schuld en boete.

Waar boven Walter Damen niet aan het woord gekomen is, komt dat omdat de door hem besproken onderwerpen ( De bekentenis, Jonge delinquenten, Wat als iemand niet vrij wil komen etc. ) buiten het kader van deze beschouwing vallen.

Persoonlijk hebben wij geen enkel begrip op kunnen brengen voor de misdadigers, en is geen enkele vorm van mededogen gerijpt.

Tot slot. In Nederland kennen wij geen juryrechtspraak. Diverse malen wordt in het boek gestipuleerd dat in Nederland de zorg tot inpassing in de maatschappij op een hoger peil staat dan in België. Eenvoudigweg omdat er meer geld en psychiaters beschikbaar zijn voor deze zaken.

Chris van Camp en Jac Claasen.

Elsa las: Schijngestalten-Staf Schoeters ***

schijn

Gastrecensie:

Voor de leesclub van Thrillzone heb ik deze actuele thriller van Staf Schoeters mogen lezen. Ik was vooraf niet bekend met eerder werk van Schoeters, terwijl hij toch al een behoorlijk aantal boeken (namelijk 27 stuks!) op zijn naam heeft staan. De cover en de achterflaptekst van het boek spraken mij aan, en daarbij was ik nog niet erg bekend met het genre actuele thriller, wat ook mijn nieuwsgierigheid wekte.

Het boek vertelt het verhaal van de journalist Enzo Marsman, die door zijn eigen stommiteit voor het blok wordt gezet, om vervolgens een dubbelrol te moeten spelen. In eerste instantie vindt hij dit fantastisch, maar gaandeweg raakt hij steeds meer verstrikt in leugens en intriges. Wat betekent het moeten spelen van een dubbelrol eigenlijk voor je liefdesleven, vriendschappen en eigenheid?

Er worden behoorlijk wat waargebeurde memorabele momenten uit het verleden aangehaald in dit boek, wat waarschijnlijk het genre actuele thriller verklaart. De geschiedkundige gebeurtenissen uit het verleden en, helaas nog, gaande actuele gebeurtenissen spelen een grote rol. Dit geeft een realistische vorm aan het geheel. De schrijfstijl is passend, ook al is het zo hier en daar Vlaams qua bewoording leest het toch soepel. Mooi taalgebruik, maar zeker niet te ingewikkeld. Het verhaal had mij echter niet gelijk vanaf het begin te pakken. Voor mijn gevoel kwam het geheel wat traag op gang. Een te lange uiteenzetting naar waar het uiteindelijk om gaat. Na een stuk gevorderd te zijn, kreeg het verhaal toch zijn grip op mij en kwam er vaart in. Wat er toch voor gezorgd heeft dat ik het boek met plezier gelezen heb.

Ik geef dit boek 3 sterren.

Spanning: 6

Plot: 7

Leesplezier: 7

Schrijfstijl: 7,5

Originaliteit: 7

Psychologie: 7

Elsa Bakker

Mieke las: Achter gesloten deuren-B.A Paris ****

achter gesloten deuren.jpg

Recensie

Titel: Achter gesloten deuren

Auteur: B.A. Paris

Uitgever: Amboanthos

Genre: Literaire thriller

Vertaling: Ireen Niessen

Paperback – 354 bladzijden

Verschijningsdatum: Oktober 2016

ISBN: 978 90 263 3689 8

 

Over de auteur:

B.A. Paris (1958) is van Frans-Ierse afkomst en groeide op in Engeland. Ze heeft ook een tijdje in Nederland gewoond. Momenteel woont ze in Frankrijk, waar ze met haar man een talentenschool heeft opgezet. Achter gesloten deuren is haar debuut, waarmee ze in één klap haar naam als schrijver heeft gevestigd. De thriller is een New York Times-bestseller.

Over de cover:

Een witte/lichtblauwe deur met een groot slot, die het hele verhaal weergeeft. Perfect gekozen.

Achterflap:

Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.

Soms is het perfecte huwelijk de perfecte leugen.

 

Over de inhoud en mijn mening:

Jack is een succesvolle advocaat, die nog nooit een zaak heeft verloren.  Grace werkt bij groentefirma Harrods en moet voor haar werk veel reizen.  Ze heeft een zusje Millie, die het Downsyndroom heeft en verblijft op een privékostschool. De ouders van Grace en Millie hadden niet nog een tweede kind gewild, en toen Millie er eenmaal was wilden ze haar al helemaal niet meer. Grace neemt met veel liefde de zorg voor haar zusje op zich.

Jack ontmoet Grace en Millie in het park, en al snel krijgen ze een relatie en trouwen.  Grace zegt haar baan op en wordt de elegante vrouw des huizes.  Jack accepteert Millie volledig, en zal als ze 18 jaar is en weg moet op de privékostschool bij Jack en Grace gaan wonen. Er wordt een prachtige gele kamer  ingericht voor Millie die zich hier erg op verheugt, aangezien geel haar lievelingskleur is.

Het verhaal bestaat uit korte hoofdstukken en wordt verteld door Grace, afwisselend in heden en verleden.

Achttien maanden geleden werd mijn leven perfect, op de dag dat Jack in het park met Millie danste.

Blijft dit ook zo, of spat haar perfecte leven uit elkaar?

Is Jack de liefhebbende en zorgzame echtgenoot die Grace denkt dat hij is?

Hoever kan en durft een mens te gaan en hoeveel kan deze verdragen? Hoe sterk is een mens en wat speelt zich er allemaal in hun hoofd af? Wat beïnvloedt hun handelen en denken? Hoe ziek kan een mens zijn? Je leest het allemaal in deze roman.

Gaat het om Jack? Hebben jullie hem gevonden? Mijn gezicht is een en al opluchting. O, goddank.! Waar is hij? Waarom heeft hij zijn telefoon niet opgenomen? Is hij op weg hiernaartoe?

Dit boek heeft een goede verhaallijn, blijft boeien en is toegankelijk geschreven. De auteur heeft een prettige schrijfstijl. De karakters worden voldoende uitgediept, zodat ik mij helemaal kon inleven.

De ontknoping kwam voor mij niet als een verrassing. Halverwege het verhaal wist ik al wat er zou gaan gebeuren, en ook al min of meer hoe. Toch heb ik deze roman met veel plezier gelezen, omdat het voldoende spannende elementen bevat, een stukje psychologie om de hoek komt kijken, mij kan voorstellen dat een aantal dingen in werkelijkheid ook voorkomen, en mij steeds afvroeg wanneer “het” zou gaan gebeuren, of “het” zou lukken en of de dader er mee weg zou komen.

Een heerlijk boek om mee op vakantie te nemen.

Knap debuut en ik ben zeer benieuwd naar de volgende roman Gebroken.

4****

Yvonne las: De verkenner-Karen Willekens ***

De verkenner

Met dank aan Karen Willekens voor het recensie-exemplaar.

Taal: Nederlands

ISBN: 9789078437390

Productvorm: Paperback

Pagina’s: 270

Publicatiedatum: 25/03/2017

Genre: Fantasy, YA

Over Karen Willekens;

Karen Willekens (1976), uit Schoten, zou als kind nooit gedacht hebben – laat staan ervan gedroomd hebben – om schrijfster te worden. Lezen en spelling waren in de basisschool een echte kwelling voor haar. Pas veel later, na haar hogere studies Ergotherapie, kreeg de leesmicrobe haar te pakken. Waar Harry Potter de deur opende, sloeg Twilight die uit haar scharnieren. Massa’s boeken passeerden de revue. Hoewel ze verschillende genres leest, blijft haar voorliefde voor Young-Adult boeken en Fantasy behouden.

Pas in 2012 zette ze zich achter haar laptop en ontdekte haar passie voor schrijven. Het leukste eraan vindt ze om samen met haar hoofdpersonages verhaallijnen te ontdekken, puzzelstukjes te herschikken en met momenten verrast te worden door de fantasywereld in haar hoofd.

Haar debuutroman ‘De Verkenner’ is het eerste deel van een trilogie.

Cover:

Op de cover staat een tekening van een jonge vrouw met rode krullende haren met een boog in haar handen, op de achtergrond zie je een kasteel. Het geheel heeft een bruin kader met rozen en tekens erin. Het straalt meteen Fantasy uit vind ik, mysterieus, magisch, oud.

Mening:

Het is voor mij de eerste keer dat ik een boek uit het genre Fantasy op pak, en ook de eerste keer dat ik een Young Adult ga lezen. Dit maakt me dan ook enorm nieuwsgierig of het daadwerkelijk iets voor me is, of het me kan pakken en interesseren. Het verhaal begint 27 jaar geleden, twee mannen hebben een ontmoeting met een vrouw omdat ze hulp nodig hebben om hun doelen te bereiken. Ze vragen zich alleen af wat voor prijs ze hiervoor moeten betalen. Deze ontmoeting verloopt spannend en de mannen zijn vanaf dan voor altijd verbonden aan deze vrouw en moeten doen wat zij wil. Het verhaal speelt zich af in de provincie Atta, deze provincie is afgestote door het land Battalu en heeft 25 jaar geleden van de een op andere dag een muur om zich heen gekregen. Na 25 jaar van isolatie, krijgt Ella samen met 2 leeftijdgenoten de opdracht om de kroonprins van Battalu door het Schemerwoud naar de hoofdstad van Atta te begeleiden om vredesverdragen te ondertekenen. Ella is sceptisch, want ze leven al 25 jaar in oorlog met Battalu, waarom opeens vredesverdragen tekenen, en waarom komt de kroonprins via het Schemerwoud en niet via de Hoofdweg? Samen met Midas en Illia gaat ze richting de poort om de prins en zijn begeleiders op te halen. Tijdens de reis terug naar de hoofdstad van Atta gebeuren er magische dingen en blijkt Ella niet te zijn wie ze altijd gedacht heeft te zijn. En ook de oorlog die heerst tussen beide gedeelten zit heel anders in elkaar als de mensen ooit gedacht hebben. Ella is voor mij een herkenbaar hoofdpersoon, en ook al wordt het anders omschreven, veel magischer en met iets meer fantasy, ik herken in haar een hoog sensitieve persoonlijkheid waardoor ze voor mij herkenbaar wordt. Dat maakte het voor mij makkelijk lezen omdat ik op zekere hoogte me kon herkennen in haar, maar ook omdat ik zeker wel geloof in magie. Ik heb genoten van dit verhaal, wat soms wel ingewikkeld was met de omschrijvingen, de fantasiewereld over volken, magische krachten en de manier waarop deze ten uitvoer gebracht worden. Heb wel eens terug moeten lezen omdat ik het niet helemaal begreep om in een keer te lezen. Maar dat komt omdat de termen die gebruikt worden niet herkenbaar zijn uit de ‘gewone’ wereld.

Het leest over het algemeen makkelijk weg, en je zit gauw in het verhaal. Wat betreft het Young Adult gedeelte, dit heb ik heel moeilijk kunnen herkennen in het verhaal, omdat het genre voor mij niet heel concreet is. Ik heb altijd gedacht dat in een YA de zinsbouw eenvoudiger is, en ook het verhaal makkelijk toegankelijk. Het verhaal is toegankelijk, maar de zinsbouw doet niet onder voor een ‘volwassen’ verhaal. Het is geen literatuur, maar dat hoeft ook niet. Dit boek is voor mij een openbaring in het genre Fantasy, ik ben niet dol op boeken van Harry Potter, dat kan me dan weer niet boeien en daarop heb ik mijn mening over het genre Fantasy gebaseerd. Na het lezen van dit boek weet ik dat Fantasy ook een andere kant heeft die wel leuk en interessant is om te lezen. Deze trilogie lijkt me erg leuk om te lezen en De Verkenner is ook met een enorm spannende cliffhanger geëindigd, ik wacht dan ook met smart op het volgende deel!

Het boek krijgt van mij 3*** sterren.

Yvonne Vogels

Katrien las: Jaloers-Anja Feliers ****

Jaloers

Gastrecensie:

De auteur:

Anja Feliers is geboren op 31 augustus 1971 in Bilzen (Limburg). Ze groeide op in het dorpje Rekem (Lanaken). Daar woonde ze samen met haar vader en haar moeder, haar zes jaar oudere broer en met haar bomma en bompa.

In 2004 debuteerde zij met “Donkere kamers”.  Een boek met een zeer persoonlijke insteek, waarin een ontroerend verhaal over het taboe “kanker” werd geschreven.  Op 35-jarige leeftijd schreef ze een nieuwe psychologische roman “Littekens”, waarin ze opnieuw een pijnlijk onderwerp aansnijdt, en hierdoor ook bewijst dat ze geen ééndagsvlieg is.

In “Jaloers” legt ze de broosheid van een jarenlange vriendschap bloot.

Anja Feliers verstond toen al de kunst om tragiek suggestief via een omweggetje naar boven te laten komen.  Toch schuwt Feliers de rechtstreekse confrontatie met de dramatiek niet, die dan meestal gepast sober wordt gehouden.

De cover:

Je ziet een jong meisjesgezicht waarop een groene schijn straalt.  De titel werd in het rood bovenaan geplaatst.  Het rode van de titel en de groene schijn op het meisjesgezicht, maakten dat ik de indruk had een zwaar verhaal tegemoet te gaan.  Onderaan vind je dan, zeer subtiel geplaatst, de naam’ Anja Feliers’ in het groen staan, die precies vloeit uit het groen vanuit het meisjesgezicht.  De cover is voor mij dan ook meer dan geslaagd.

De flaptekst:

Wanneer Sarah het prestigieuze modellencontract krijgt dat eigenlijk aan haar beste vriendin ‘Zoë’ beloofd was, lijkt daarmee een einde te komen aan hun jarenlange vriendschap. Maar na haar eerste woede en ontgoocheling, geeft Zoë haar vriendschap met Sarah een nieuwe kans.  Dan beginnen er tal van zaken mis te lopen in het leven van Sarah.  En of ze het nu wil of niet, als ze deze nachtmerrie wil laten eindigen, zal ze de vreselijke waarheid onder ogen moeten zien…

Beoordeling:

Het verhaal begint leuk en luchtig,  precies zoals wij ons een vriendschap kunnen voorstellen, met zowel de mindere momenten als uitstekende samenzweringen.  Bladzijde na bladzijde voel je de kracht van de personages groeien en nemen die u mee het verhaal in.

Zoë is iemand die nogal graag fuift, en dan ook wel regelmatig onder invloed van drank iemand meeneemt naar huis, het is te zeggen, naar het appartement van Sarah waar zij een kamer mag gebruiken bij zware uitgangsavonden, zodat ze niet in beschonken toestand naar huis moet zien te geraken.  Sarah is zowat de moederlijke vriendin en Zoë de flierefluiter, op die manier lijken ze elkaar perfect aan te vullen.

Zoë werkt voor een modellenbureau en krijgt een aanzienlijk belangrijke fotoshoot te mogen doen, en dit zou voor haar wel eens de doorbraak kunnen zijn.  In al haar enthousiasme neemt ze Sarah mee de fotostudio in, iets wat ze daarvoor nooit had gedaan, zo zeker is ze van haar stuk.  Uiteindelijk blijkt Sarah het contract binnen te rijven.  Zij begreep het niet zo goed en vroeg dan ook bedenktijd, dit had ze niet zien aankomen en ook nooit bij stil gestaan dat haar dit zou kunnen overkomen.  Ze voelt zich dan ook zeer onwennig als ze deze mededeling onder de kiezen krijgt.  Wat zal Zoë zeggen? Hoe gaat Zoë reageren?  Zal ze Sarah kunnen vergeven als deze ‘ja’ zegt op het aanbod?  Allemaal vragen die hun vriendschap op het spel kunnen zetten,en dat is wat Sarah betreft zeker niet de bedoeling.

Hierna begint dan de helse strijd tussen 2 hartsvriendinnen.  Slagen ze erin om hun vriendschap na de eerste storm terug verder te zetten, of is er meer aan de hand dan enkel het modellencontract?

“De waarheid over een vrouw hoort men vaak van haar beste

                                Vriendin of van haar grootste vijand en vaak is dat

                                Dezelfde persoon.”   – V. De Sica –

 

De personages worden dermate uitgewerkt, dat de voeling met Sarah en Zoë precies tastbaar wordt.  De diepgang van de personages laat ons toe om volledig zonder enige vraag hun gangen mee te bewandelen.  Je kent ze binnen en buiten, en toch is er meer dan ruimte genoeg om ons alsnog te verbazen met bepaalde karaktertrekken en handelingen.

Geert, de nieuwe casting-director wordt dan niet echt uitgediept, wat geen enkel gevolg heeft in het verloop van het verhaal, ondanks dat hij een belangrijke rol speelt.  Hij stapt het leven van de vriendinnen binnen, en waar Zoë overtuigd is van zijn woelige leven wat vrouwen betreft, krijgt Sarah precies een andere Geert te zien.  Speelt hij een spelletje met Sarah of is het hem bittere ernst wat het modellencontract betreft

“ Te weten wat men weet en te weten wat men niet weet, dat is

                   Kennis.”  – Confensius –

Door de ganse heisa wat het modellencontract betreft, wordt het voor Sarah ook heel moeilijk op het werk waar ze werkt als redactrice bij het tijdschrift “Look”.  Door haar toedoen kreeg Zoë een baantje als telefoniste aangeboden, zodat Zoë ook een vast inkomen zou hebben, want met haar modellenwerk alleen kan ze het niet rooien.  Blijkbaar denkt  Zoë hier niet aan als ze haar giftige tong laat rollen.  De collega’s mijden dan ook Sarah, met uitzondering van 1 iemand, waaraan Sarah toch wat steun heeft en ze haar verhaal eens kan vertellen.  Op een gegeven moment moet Sarah voor de redactie een artikel schrijven over het interview met een heel gekend iemand, maar het bestand op haar computer blijkt leeg te zijn. Ze kan nergens haar notities van het interview terugvinden.  Gelukkig heeft ze nog de vragen die ze gesteld heeft, en kan ze aan de hand daarvan toch het artikel schrijven.  Wat overkomt haar toch allemaal?  Ze riskeert ook haar job als redactrice te verliezen door haar onvrijwillige slordigheden.

 

“De aanleiding van woede is vaak veel minder erg dan haar

                           gevolgen.”  – Marcus Aurelius –

 

De schrijfstijl van dit boek is wel goed.  Er wordt vanuit de “ik” persoon geschreven, en dat maakt dat je volledig met Sarah meeleeft en precies zelf alles ondergaat.  Ook de korte hoofdstukken maken het lezen aangenaam. Deze schrijfstijl is ook de stijl die Anja Feliers verder heeft ontwikkeld, en die haar succes voor haar psychologische thrillers heeft bepaald.  Er werd heel subtiel naar het plot toe gewerkt, waarvan ik aanvankelijk dacht dat het op een zachte manier zou uitdeinen tot een slot, maar niets was minder waar.  Er wordt je nog een zware pil aangeboden om door te slikken.

Het verhaal was echt wel boeiend en las zeer vlot en aangenaam.  Het verhaal is dan ook niet zomaar verzonnen, het is een reële problematiek die door Anja Feliers op een goeie manier naar voor werd gebracht.  Het specifieke aan dit boek is dat bij ieder hoofdstuk een prachtig gezegde wordt meegegeven, en dit maakt dat het boek hierdoor toch een hogere dimensie krijgt.

Naar mijn bescheiden mening is hier duidelijk dat de auteur een prachtige pen hanteert, en dat heeft ze ons al laten merken in haar thrillers.

 

Spanning 4

Plot 4

Leesplezier 4

Schrijfstijl 4

Originaliteit 4

Psychologie 4

Katrien Baert