Jac en Tal lazen: Zielsgeheim-Sharon Bolton*****

img_1341

Duorecensie Sharon Bolton – Zielsgeheim*****

Over de schrijver:

Sharon werd geboren in 1961 en groeide op in Lancashire. Ze was een dromerig meisje wat graag en veel las. Als kind wilde ze actrice worden. Ze zat op ballet en tapdansen. Later ging ze drama studeren aan de universiteit. Ze heeft zelfs enkele kleine rolletjes in toneelstukken gespeeld, maar uiteindelijk kon ze geen werk meer vinden en solliciteerde ze op alles wat op haar weg kwam. Ze kreeg zij een baan als junior marketingassistente.

Sharon Bolton heeft later een MBA-opleiding gevolgd en had een carrière in de marketing en communicatie. Ze werkte in Londen stad in de public relations. Ze was in de dertig toen ze een journalist sprak die 15.000 pond verdiend had met een boek. Dit zette haar aan het denken. Met 15.000 pond kon ze de lening die ze had afgesloten om haar studie te betalen aflossen. Toen ze die avond thuiskwam had ze al een verhaal in haar hoofd. Ze liep direct naar haar laptop en begon met schrijven. Ze kon er niet meer mee stoppen en schreef de hele nacht door. Haar eerste boek, de psychologische thriller Offerande werd geboren. Sharon ging op zoek naar een uitgever. De J. in haar naam staat nergens voor. Haar uitgeverij vond het een goed idee wanneer ze haar boeken uitgaf met initialen. Twee vond ze beter staan dan één. Sharon heeft maar één voornaam dus de J. werd verzonnen om aan de S. toe te voegen.

Sharon werd altijd al gefascineerd door griezelige verhalen en horror, dus haar keuze voor thrillers was niet toevallig. Haar ervaring met toneel en drama is waarschijnlijk verantwoordelijk voor haar duidelijke visuele verteltrant. Sharon is getrouwd met Andrew, die ze leerde kennen tijdens haar MBA-studie en samen hebben ze een zoon en een hond.

( Bron: https://kunst-en-cultuur.infonu.nl/mensen/102242-sharon-bolton-thrillerschrijfster.html )

Over het boek:

Ons beider eerste kennismaking met een thriller van Sharon Bolton, tevens ook het eerste deel rond rechercheur Lacey Flint.

Wie is Lacey Flint?

Lacey Flint is 29 jaar, ongehuwd en rechercheur bij bureau Southwark. Ze heeft een rot jeugd achter de rug, is verslaafd geweest en heeft acht maanden op straat geleefd. Wat haar liefdesleven betreft, gaat ze op zoek naar mannenvlees, als de hulpmiddelen niet meer toereikend zijn. Zij is bepaald niet op haar mondje gevallen. Zij is werkzaam bij de Metropolitan Police en houdt zich vooral bezig met seksuele delicten, m.n. groepsverkrachtingen. Zij heeft een grote fascinatie: seriemoordenaars, met name sadistische psychopaten. Jack de Ripper is haar favoriet.

Vrijdag 31 augustus

Een dode vrouw leunde tegen mijn auto.

Dit zijn de eerste woorden uit het boek. 31 augustus, de avond dat Geraldine Jones was vermoord, was de dag van de eerste onweerlegbare Rippermoord 120 jaar geleden. Emma Boston, een alternatieve journaliste, ontvangt een brief. Zodra de woorden Saucy Jack vallen, weet Lacey dat er iets meer aan de hand is. Een copycat?

Zij wordt toegevoegd aan Tullochs onderzoeksteam dat de moord op Geraldine Jones onderzoekt. Met haar collega, hoofdrechercheur Mark Joesbury, revaliderend en werkzaam bij Schotland Yard, bij S010, Special Operations oftewel Geheime Operaties, onderhoudt ze een moeizame relatie. Dat is wederzijds. Zij vindt hem een klootzak. Er is min of meer sprake van een haat-liefde relatie tussen de twee. Dat geeft het verhaal een extra dimensie. Er volgen meer daden en feiten die wijzen op een navolger van Jack the Ripper. De kennis van Lacey komt van pas. De jacht op de moordenaar begint.

Conclusie:

Sharon Bolton heeft een bijzonder goed gestructureerde thriller neergezet. Bij het voor een tweede keer doorbladeren van het boek blijkt pas goed hoe intelligent het plot in elkaar zit.

Het is een thriller, pageturner zoals we die graag zien: angstaanjagend spannend, met gruwelijke moorden en een groot aantal verrassingen. Er zit, midden in het boek, een zekere oase van rust. Daarna pakt Bolton de draad weer op en dendert de moordtrein door. Tijdens het lezen, zit je regelmatig op het puntje van je stoel en wil je niet meer stoppen met lezen.

De scherpe kantjes van het verhaal worden regelmatig gerelativeerd door de vileine dialogen tussen Flint en Joesbury. Karakterologisch worden beiden behoorlijk uitgediept evenals Hoofd rechercheur Diana Tulloch, dit zorgt er alleen al voor dat je ook de volgende delen van Flint persé wil lezen. Al met al redenen genoeg om Lacey Flint toe te voegen aan het standaardrepertoire.

Waarderingen:

Tal Plantaz: 5 sterren

Jac Claasen: 4,5 sterren.

Advertenties

Edo las: Uitstap-Tonny van Wijhe n.a.v. de recensie-actie!

Uitstap .JPG

Uitstap is een kort maar krachtig verhaal over het einde van een ‘gewoon’ leven. Geboren worden en weer doodgaan, alles wat er tussen in gebeurt noemen we het leven en lijkt soms een bijzaak. Op de achterzijde van het boek eindigt het verhaal met de uitspraak:

“Uit welk hout je ook gesneden bent, aan het eind staat niemand stil”

Erg mooi en ontroerend. Persoonlijk heb ik deze onrust bij meerdere personen aan het einde van hun leven mogen meemaken, ik hoop dan ook dat dit mij nog even gespaard zal blijven, en tot die tijd nog vele ontroerende verhalen mag lezen, zoals deze van Tonny van Wijhe.

Edo de Waard.

Jac en Tal lazen: Negendoder-Ule Hansen***1/2

DE negendoder.jpg

Over de auteur:

De flaptekst

Ule Hansen is een pseudoniem voor het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule ( van Duitse komaf) en Erik Hansen (Amerikaan). Negendoder is hun eerste thriller en de start van een razend spannende thrillerserie in het hedendaagse Berlijn.

Over het boek:

Emma Carow, 19 jaar oud en maagd, wordt meegenomen en drie dagen lang mishandeld, verkracht en gekerfd door haar ontvoerder. Het bloed stroomt uit al haar lichaamsopeningen. Haar leven wordt beheerst door een obsessieve gedachte: wraak.

Als na zeven jaar cel haar ontvoerder vrij komt, barst er een ongekende mediagekte los. Uwe Marquart houdt lezingen, verschijnt in praatprogramma’s en heeft een brede schare fans. De perverse verkrachter wordt bejubeld en bewierookt. In zijn boek ‘Loutering. Mijn lange reis naar mijzelf’ wordt Emma op een bepaalde manier neergezet.

Emma heeft een politieopleiding gevolgd, en is doorgestoomd naar de functie van profiler. In die hoedanigheid wordt zij geraadpleegd over de hangende lijken van de Leipziger Platz, al gauw in de volksmond als de ‘mummiemoorden’ betiteld, de cocons van ducktape waarin de slachtoffers zijn gewikkeld en de uitdrogingsdood zijn gestorven. Zij heeft het moeilijk in het macho politiewereldje.

Haar privé leven is in wanorde, staat op z’n kop. Alles loopt door elkaar. Seks wordt geconsumeerd als een slice pizza. Hap, slik, klok, weg. Aanvaringen, botsingen. Haar therapeute heeft haar geadviseerd om een profiel van zichzelf te maken. Een profiler die zichzelf moet profileren! Hoe leuk.

Ondertussen lopen de absurde moorden door. Emma kan het niet laten om te gaan rechercheren. Het is haar taak niet en het valt ook nog eens buiten haar bevoegdheden. Het profiel van de dader(s) wordt bijgesteld, maar een aspect heeft zij over het hoofd gezien. Met alle gevolgen van dien…

Conclusie:

Ule Hansen heeft een klassieke thriller geschreven waarin het hele proces van onderzoek tot ontmaskering van de dader op een bijzonder boeiende manier beschreven wordt.

Uitgebreid wordt stilgestaan bij het functioneren van een gigantisch politieapparaat, zoals dat van Berlijn. Dat levert fascinerende inkijkjes op, en vele mooie, humoristische en snelle dialogen. De stad Berlijn speelt een prominente rol in deze thriller. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts met de drek en uitwassen die bij een wereldstad horen.

De geile mediagekte rond een vrijgekomen verkrachter deed mij denken aan een gerespecteerd verslaggever als Twan Huys. Deed hij, verblind door de te verwachten kijkcijfers, niet hetzelfde door Holleeder uit te nodigen voor zijn promotietour?

Het boek telt een groot aantal bovenmatig goede scènes. De schrijvers zijn op hun best in gevatte dialogen en typeringen. Zoals daar zijn de Urbexers ( Urban Explorers). Maar ook de hilarische scène in opvanghuis ´Rust in de Storm’, of een hilarische beschrijving van de heavy metal scene en zijn aanhangers.

Het boek kent een zeer sterke eerste helft, vijf sterren waardig. Op een gegeven moment doet zich een merkwaardig feit voor. Emma ontspoort, maar niet geheel toevallig, hetzelfde gebeurt met het verhaal. De auteurs raken het gevoel voor verhoudingen kwijt, lopen uit de rails en worden ongeloofwaardig. Veel erger kan een schrijver niet overkomen. De auteurs treden teveel in detail, waardoor je de draad soms kwijtraakt. Het verhaal is spannend, en toch komen bepaalde delen ongeloofwaardig over en is het verhaal redelijk voorspelbaar.

Wij komen beiden uit op:

Drie en halve ster.

Tal Plantaz & Jac Claasen.

De klapekster ( negendoder) doet iets wat vrijwel geen andere vogel doet: hij spietst z’n prooi aan de boom. Overigens eet de klapekster lang niet al z’n vangsten op. Hij is een hebberd die meer vangt dan hij op kan; de vogel wordt daarom ook wel negendoder genoemd.

(Bron: https://vroegevogels.bnnvara.nl/nieuws/lugubere-winterhobby )

Yvonne las: Waanidee-Karin Hazendonk****1/2

Waanidee

Over Karin Hazendonk:

Karin Hazendonk (1961), werd geboren in Utrecht. Als enig kind in het gezin groeide ze op in Waddinxveen. Het lezen werd haar met de paplepel ingegoten. Door het plezier in lezen, kwamen de verhalen al op jonge leeftijd in haar hoofd. Na haar opleiding kwam ze in het bedrijfsleven terecht. Ze trouwde jong, (1982 op twintigjarige leeftijd), en werd moeder van een dochter (1983) en een tweeling (zoon en dochter 1987).  Nadat Karin jarenlang thuis aan haar gezin werkte, keerde ze terug naar het bedrijfsleven, koos voor een carrière in finance en werkte bij verschillende bedrijven. De ommekeer kwam in 2013. Wegens reorganisatie van het bedrijf waar ze werkte, ging haar baan verloren. Het gaf haar de mogelijkheid om iets te gaan doen met de verhalen die nooit uit haar hoofd waren verdwenen. Ze schreef een kinderboek en een boek voor de oudere jeugd. Daarna volgden twee thrillers en een aantal korte verhalen.

Details:

Titel: Waanidee

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgeverij: LetterRijn

ISBN: 9789491875397

Taal: Nederlands

Uitvoering: Paperback

Verschijningsdatum: 24-08-2017

 

Cover:

Op de cover staat een huis, in groentinten en met bomen ervoor. Ook de naam van de auteur staat in groentinten. De cover is onheilspellend, en triggert wel om het boek op te pakken en te gaan lezen. Wat ik wel jammer vind is dat de naam van de auteur en de titel ook in groentinten zijn, dus niet goed leesbaar, ik had dat opvallender gemaakt denk ik.

Achterflap:

Als Victor Bronckhorst op elfjarige leeftijd zijn ouders verliest, wordt hij door zijn grootouders in huis genomen. Ondanks het leeftijdsverschil en de sadistische karaktertrekken die zijn opa blijkt te hebben, ontstaat er een hechte band tussen de twee. Opa noemt hem de uitverkorene die een belangrijke taak heeft te vervullen.

Bronckhorst ontplooit zich tot een succesvol zakenman, maar de band met zijn grootvader blijft ook na diens dood bestaan. De gesprekken tussen beiden gaan door en ook geeft opa nog regelmatig advies, al speelt dit alles zich nu nog slechts in Victors hoofd af … Victor ontwikkelt een idee waarmee hij de door opa gegeven taak kan volbrengen. Hij verzamelt een kleine groep mensen om zich heen die hem met hun specifieke kennis van dienst kunnen en zullen zijn.

Twee jaar later wordt het land in de greep gehouden door een golf van onverklaarbare sterfgevallen. De chaos is compleet, en het land verandert in een puinhoop met overal mensen die op de vlucht slaan. De geschiedenis lijkt zich te herhalen.

 

Mijn mening:

Het boek begint wat warrig, een beetje hak op de tak, je wisselt in de verhaallijn in personage en je leest dat deze toch bij elkaar horen en dat ze bezig zijn met iets technisch. Maar wat is niet meteen duidelijk, dus je leest over technische details, maar je snapt het niet omdat je nog niet weet wat het grotere geheel is. Daarnaast verspring je dus tussen de karakters, wat ook warrig is.

Uiteindelijk valt alles op zijn plaats, en wordt duidelijk wat ze aan het creëren zijn en wordt ook duidelijk welke rol iedereen hierin heeft. Victor Bronckhorst heeft de hoofdrol, hij heeft het plan bedacht waarmee hij zijn taak waarvoor zijn opa hem heeft uitgekozen, gaat proberen te vervullen. De mensen die hij hierbij nodig heeft, heeft hij in zijn leven zorgvuldig gekozen, en gezorgd dat deze mensen bij hem in het krijt staan op wat voor manier dan ook, zodat zij zich min of meer verplicht voelen om hem te helpen. Nederland verandert in een bijzondere plek, een angstaanjagende plek, door het plan van Victor. Gaat de geschiedenis zich herhalen? Of wordt er op tijd een halt toegeroepen aan de waanideeën van Victor Bronckhorst?

Het boek wordt naarmate je het leest steeds spannender, ik kon het steeds minder goed wegleggen omdat het zo angstaanjagend was wat er gebeurt. Het is heel realistisch omschreven, en het enige wat ik steeds bij mezelf dacht was, “ Dit gaat hopelijk nooit echt gebeuren!” . Het is lang geleden dat ik een boek zo vlug uitgelezen heb, zonder dat het te snel ging. Ik heb ervan genoten!

Sterrenwaarding:

Leesplezier: 5

Spanning: 4

Plot: 5

Originaliteit: 5

Psychologie: 4

Schrijfstijl: 4

Totaalscore: Vier en halve sterren voor Waanidee.

Yvonne Vogels.

Jac en Chriss lazen: Het vorige meisje-J.P. Delaney***1/2

Vorige Meisje

Over de auteur:

J.P. Delaney is het pseudoniem van een Amerikaanse auteur. Het vorige meisje is zijn eerste thriller, en zal binnenkort worden verfilmd door Ron Howard (regisseur van de Dan Brown-films).

(Bron: http://www.debezigebij.nl/auteurs/j-p-delaney/)

Volgens de volgende bron heeft J.P. Delaney reeds meerdere succesvolle boeken op zijn of haar naam staan: https://www.bookbrowse.com/biographies/index.cfm/author_number/x11907/jp-delaney

Over het boek:

Een nieuwe auteur met een debuut.

Dat betekent dat de harde schijf gereset moet worden. Immers, onbevooroordeeld, zo blanco mogelijk, wil je kennis nemen van het nieuwe. Jammer genoeg wordt op de achterzijde Lee Child aangehaald die het heeft over ‘een vrijwel perfecte psychologische thriller’. Fout denk je bij jezelf. Twee keer fout. De uitspraak klopt niet, nog erger is dat Lee Child deze doet. Maar goed, de harde schijf nogmaals gereset.

De eerste veertig bladzijden had ik een goed gevoel bij het boek. Vreemd, onrust, dreiging, er hangt iets in de lucht, er zit iets aan te komen met dit boek. De onbestemdheid van het debuut, een nieuwe auteur die iets meeslepends opzet.

Hier kan wel eens een vijf sterren debuut aankomen.

Edward Monkford, architect van beroep, charmant, charismatisch, heeft een maf technohuis gebouwd. De eisen die hij aan de huurders stelt zijn ridicuul en worden in een contract van tweehonderd bladzijden extreem gedetailleerd opgelegd. Het wordt al snel duidelijk dat deze Edward Monkford een obsessieve, manipulatieve controlfreak is, een sociopaat van de ergste soort, een man met een antisociale persoonlijkheidsstoornis die weigert zich aan te passen aan de gebruikelijke gedragsnormen. Zo’n exoot trekt probleemgevallen aan.

Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn en zeker spanningsverhogend kunnen werken, als de twee andere hoofdpersonen maar niet zo overduidelijk blijk geven van een werkelijk infantiele naïviteit. Het resultaat: twee Barbie popjes, Emma en Jane geheten, die in hun grenzeloze aanbidding voor een Ken met een piemeltje, alle alarmbellen negeren. Want er gaan een hoop alarmbellen af. Het moet gezegd worden dat Jane naar het einde toe wat assertiever wordt en zelfs haar verstand gaat gebruiken.

Wat mankeert er aan dit boek? Van alles.

Het absurde, absoluut ongeloofwaardige plot, de plastic karakters zonder enige diepgang. Maar vooral de koudheid en kilheid die dit boek ten toon spreidt. Niet alleen blijkt het uit de ridicule en absurde eisen en voorschriften m.b.t. de bewoning, maar vooral uit de leegheid van het techno huis. Symbool voor de leegheid van de hoofdpersonen.

Om een voorbeeld te geven van de ongeloofwaardigheid.

Toen op een bepaald moment, mijnheer de architect met beide handen (sic) sexuele handelingen begon te verrichten, midden op het inwijdingsfeestje van een gebouw en niemand iets in de gaten had, sloeg de slappe lach toe en kon J.P. Delaney niet meer serieus genomen worden.

De waardering zakt naar een ster.

De mening had postgevat dat de semi, quasi-intelligente, meerkeuzevragen afkomstig waren uit de Amerikaanse variant van Mijn Vriendin. Grote vergissing. Een hele club van psychologen en psychiaters in Amerika schijnt hier mee bezig geweest te zijn.

In de regel leg ik een boek na honderd bladzijden aan de kant. Echter een gegeven paard kijk je niet in de bek – leesmaatje Chriss had ook voor mij een exemplaar toegezonden gekregen – dus ik lees maar door. Een duorecensie begin je met z’n tweeën en beëindig je samen.

En zie: daar gebeurt het wonder.

Gelukkig dondert die verschrikkelijke Edward op, hij gaat op zakenreis, en dan blijkt dat er een alleraardigste thriller uit rolt. Maar meer ook niet.

J.P. Delaney hanteert de ik-vorm bij het schrijven, vanuit het perspectief van Emma en Jane wordt een verhaal verteld. Beide geschiedenissen, in verschillende tijdlijnen, lopen onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig synchroon. Zodanig zelfs dat het niet meer uitmaakt wie aan het woord is. In het begin is dat wisselen van heden naar verleden best verwarrend. Op den duur leest het toch wel lekker weg.

Ik heb een hekel aan de ik-verteltrant. De veelal beperkte visie en de veelheid aan persoonsgebonden gedachten, gevoelens maken een verhaal er meestal niet beter op. Dat valt mee. Emma en Jane blijven plastic figuren.

Met een hele grote uitzondering: Delaney weet op een zeer boeiende en emotionele manier de unieke beleving van een zwangerschap te verweven in dit boek. En wel op een zeer speciale manier.

De ontknoping is echt niet zo waanzinnig als de Daily Mail doet voorkomen. Toevallig had ik een keertje goed opgelet, en die ene hint die de schrijver geeft, is genoeg om wat zaken door te hebben. Echter in de allerlaatste zin dat Jane aan het woord is komt wel een mooie draai. Alhoewel?  Als een konijn uit een hoge hoed komt de auteur met een tweesnijdend ‘deus ex machina’ tevoorschijn.

Delaney maakt veel goed in het tweede deel van het boek. Er is sprake van een intelligent opgebouwd plot,  en de uitwerking van de vele raadsels die aan Monkford en het huis kleven worden prima uit de doeken gedaan.  Het boek is zeker behoorlijk spannend, maar de achterstand is te groot. Opvallend is het gebrek aan humor in het verhaal, geen glimp of begin van zelfs maar een glimlachje.

De gedachte aan een bloedeloze Amerikaanse sitcom met ingeblikt geluid blijft rondzweven. Een surrealistische thriller in een surrealistische omgeving met surrealistische mensen van vlees en bloed.

Waardering:  zeven op 10 punten, afgerond op:

Drie en halve sterren.

Chriss, Jac Claasen.

PS: Vergeet vooral niet het dankwoord te lezen. In de allerlaatste regel van het boek komt wat mij betreft de echte ontknoping naar voren.

Jac en Chris lazen: Ik heb een mens vermoord-Machteld Libert, Walter Damen & Chris Dillen

ik heb een mens

Ondertitel: Drie moordenaars vertellen.

Auteurs: Machteld Libert, Walter Damen en Chris Dillen

Inleiding:

In april 2017 hebben Chris van Camp en ondergetekende De Pruimelaarstraat van Louis van Dievel gelezen. In dit boek gaat van Dievel terug naar het begin van de jaren zeventig, toen een seriemoordenaar en verkrachter de streek rond Mechelen terroriseerde. Deze moordenaar, Gustaaf (Staf) van Eyken, groeit op in de Pruimelaarstraat, gelegen in Bonheiden bij Mechelen. Van Dievel beschrijft vanaf een afstand, maar met liefde en toewijding de bewoners van deze straat.

Maar hoe is het verder gegaan met seriemoordenaar Staf van Eyken?

Over de auteurs:

Machteld Libert is gerechtsjournaliste bij de VRT nieuwsdienst, en tracht op haar manier in de huid te kruipen van de moordenaars. Hoe gaan ze om met de feiten? Kunnen ze leven met hun misdaad?

Walter Damen is strafpleiter, en gaat in op de juridische kant van feiten en daders: de problemen bij hun proces, strafuitvoering en de weg terug. M.n. de ontmenselijking van de daders heeft zijn aandacht.

Prof. Dr. Chris Dillen is gerechtspsychiater, en licht toe hoe mensen tot hun gruweldaden kunnen komen. Van de onvolwassen meeloper (Brusk Ba), borderliner (Antoon Timmermans) tot psychopaat (Staf van Eyken). Wordt de mens zo geboren (genetische lotsbestemming), of zijn het de invloeden van jeugd en opvoeding die iemand maken tot wat hij uiteindelijk wordt? Hoe stel je een diagnose en is behandeling mogelijk? En nog vele andere zaken.

De drie auteurs bekijken de daders elk vanuit hun eigen specifieke invalshoek. Het wordt een confronterende zoektocht zoals Libert het omschrijft, die meer dan een jaar in beslag neemt. Achter elke misdaad zit een schrijnend persoonlijk verhaal.

Over de daders:

Antoon Timmermans (pseudoniem), overigens de echte naam en verdere gegevens zijn eenvoudig te googelen, is een borderliner. Hij is charmezanger van beroep, die de ene vrouw na de andere verslindt, op zoek naar de perfecte liefde en tenslotte zijn laatste liefde, Isabel, keihard vermoord in een vlaag van woede en drankzucht. Zijn zelfmoordpoging mislukt.

Timmermans heeft volgens Dillen een borderline-persoonlijkheidsstoornis, die in zijn jeugd moet zijn gevormd. Dillen beschrijft uitermate boeiend en in een voor leken goed leesbare stijl de ik-gerichtheid van dit soort mensen, de angst om een relatie kwijt te raken, de sterke seksgerichtheid, seks – ik-gericht beleefd, niet als iets gemeenschappelijks-  is een instrument. Niets gevoelsmatigs, het is een wapen als agressie- of manipulatiemiddel, de relaties die schommelen tussen de hoogste pieken en de diepste dalen. Timmermans is een theatrale persoonlijkheid, die in zijn chaotische leven, vol drank, iedereen meesleurt in zijn eigen chaos en problematiek.

Daar komt bij dat Timmermans onvruchtbaar is  (‘Ik voel me een dode tak’), een verachtende omstandigheid volgens de strafpleiter. Maar ook – mede- een van de redenen dat vrouwen hem uiteindelijk altijd verlaten. Het mondt tenslotte uit in een passioneel drama.

Libert legt met de nauwkeurigheid van visfileerder het rechtbankgebeuren vast. Koel en afstandelijk, maar de emoties spelen zo hoog op en spatten van de bladzijden af. Zij misstaan in geen enkele thriller. Echter dit is de realiteit, hier komt geen acteur aan te pas.

Gustaaf van Eyken (‘Nooit wil ik vrijkomen’) is de serieverkrachter en -moordenaar uit De Pruimelaarstraat van Louis van Dievel. Drieëntwintig jaar na zijn veroordeling heeft hij zijn draai gevonden in Leuven Centraal. Damen wordt ingeschakeld om zijn uitgangsdagen terug te bekomen.

Libert beschrijft uitermate gedetailleerd  zijn verleden van aanrandingen, verkrachtingen en moorden, waarbij geen detail achterwege wordt gelaten. Sensatiejournalistiek? Neen, in genen dele. Door de nuchtere bewoordingen en koele, afstandelijke manier van schrijven, ontstaat een aangrijpend verhaal.

Als Staf bij het welkom de omhelzing iets te lang aanhoudt, krijgt zij rillingen.

Dillen: Staf heeft psychopatische trekken, maar is geen echte psychopaat.

Immers bij zijn aanhouding heeft hij direct alles bekend, hij voelde zelf dat hij aan het ontmenselijken was.

Volgens Dillen is hij primair een abandonist: ooit affectie en liefde gekend, maar afgestoten. Afstoting maakt een grote hoeveelheid agressie los. Seks is afstoting en afstoting is agressie en omgekeerd. Een vicieuze cirkel: hij wil borsten (uitvloeisel van de gedragingen van zijn tante, die hem vier jaar lang, van tien tot veertien, het bed intrekt), hij wil seks, maar is niet in staat om op een normale manier relaties aan te gaan en wordt afgestoten. Hij wil dat voorkomen, dat afstoten, dat doet pijn, dus gaat hij op zoek naar een manier om die afstoting in de hand te houden en te controleren. Dus seks in een totaal beheersbare omgeving – verkrachting – evolueert naar de extreemste vorm van het vermijden van een afstoting: het doden.

Dankzij therapie ontstaat er een nieuwe Staf, die niet meer terug wil de maatschappij in. Een unieke situatie en niet voorzien in het strafrecht.

Brusk Ba (‘Ik ben blij met wie ik nu ben’), pseudoniem, een allochtone jongere, afkomstig uit Koerdistan, komt via het klassieke patroon op het slechte pad. Schoolmoe, criminele vrienden, spijbelen, experimenteren met soft drugs, en ten slotte zijn problemen wegblowend. Een roofmoord loopt verkeerd af en hij wordt gepakt. Deze moord zal verder niet besproken worden.

Conclusie:

Een uitermate informatief en boeiend boek, waarin vele onderwerpen die met strafrecht, de psyche van de mens en zijn daden te maken hebben, boeiend verwoord worden. De drie auteurs hebben met passie een boek geschreven over wat hun na aan het hart ligt: moordenaars, hun verhaal, hun schuld en boete.

Waar boven Walter Damen niet aan het woord gekomen is, komt dat omdat de door hem besproken onderwerpen ( De bekentenis, Jonge delinquenten, Wat als iemand niet vrij wil komen etc. ) buiten het kader van deze beschouwing vallen.

Persoonlijk hebben wij geen enkel begrip op kunnen brengen voor de misdadigers, en is geen enkele vorm van mededogen gerijpt.

Tot slot. In Nederland kennen wij geen juryrechtspraak. Diverse malen wordt in het boek gestipuleerd dat in Nederland de zorg tot inpassing in de maatschappij op een hoger peil staat dan in België. Eenvoudigweg omdat er meer geld en psychiaters beschikbaar zijn voor deze zaken.

Chris van Camp en Jac Claasen.

Elsa las: Schijngestalten-Staf Schoeters ***

schijn

Gastrecensie:

Voor de leesclub van Thrillzone heb ik deze actuele thriller van Staf Schoeters mogen lezen. Ik was vooraf niet bekend met eerder werk van Schoeters, terwijl hij toch al een behoorlijk aantal boeken (namelijk 27 stuks!) op zijn naam heeft staan. De cover en de achterflaptekst van het boek spraken mij aan, en daarbij was ik nog niet erg bekend met het genre actuele thriller, wat ook mijn nieuwsgierigheid wekte.

Het boek vertelt het verhaal van de journalist Enzo Marsman, die door zijn eigen stommiteit voor het blok wordt gezet, om vervolgens een dubbelrol te moeten spelen. In eerste instantie vindt hij dit fantastisch, maar gaandeweg raakt hij steeds meer verstrikt in leugens en intriges. Wat betekent het moeten spelen van een dubbelrol eigenlijk voor je liefdesleven, vriendschappen en eigenheid?

Er worden behoorlijk wat waargebeurde memorabele momenten uit het verleden aangehaald in dit boek, wat waarschijnlijk het genre actuele thriller verklaart. De geschiedkundige gebeurtenissen uit het verleden en, helaas nog, gaande actuele gebeurtenissen spelen een grote rol. Dit geeft een realistische vorm aan het geheel. De schrijfstijl is passend, ook al is het zo hier en daar Vlaams qua bewoording leest het toch soepel. Mooi taalgebruik, maar zeker niet te ingewikkeld. Het verhaal had mij echter niet gelijk vanaf het begin te pakken. Voor mijn gevoel kwam het geheel wat traag op gang. Een te lange uiteenzetting naar waar het uiteindelijk om gaat. Na een stuk gevorderd te zijn, kreeg het verhaal toch zijn grip op mij en kwam er vaart in. Wat er toch voor gezorgd heeft dat ik het boek met plezier gelezen heb.

Ik geef dit boek 3 sterren.

Spanning: 6

Plot: 7

Leesplezier: 7

Schrijfstijl: 7,5

Originaliteit: 7

Psychologie: 7

Elsa Bakker