Riejanne las: Waar is mama? – Cathy Glass ****

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Cathy Glass

Uitgever: Boekerij

Originele titel: Where Has Mommy Gone

Vertaler: Janet Limonard – Harkink

Aantal bladzijdes: 320

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: 23 januari 2020

Mening:

Cathy woont samen met haar zoon (Adrian) en twee dochters (Paula en Lucy). Lucy is als pleegdochter bij Cathy komen wonen en uiteindelijk door haar geadopteerd.  Het verhaal begint met het telefoontje dat er weer een pleegkind is voor Cathy. Melody, een achtjarig meisje, dat onder schrijnende omstandigheden met haar moeder woont. Vanaf het moment dat Melody bij Cathy in huis is, is ze alleen maar bezig met zorgen maken over haar moeder Amanda. Daarnaast vindt ze de kat die Cathy in huis heeft smerig, omdat ze van haar moeder geleerd heeft dat die altijd vlooien hebben.  Dat het meisje zelf ernstig verwaarloost bij Cathy aan kwam had ze niet door. 

Al snel voelt Melody zich op haar gemak bij Cathy thuis. Het contact met Amanda wordt gelijk voor drie keer in de week ingepland en Melody zal haar ontmoeten in het omgangshuis. Al bij de eerste ontmoeting tussen Melody en Amanda, had ik enorm met Amanda te doen. Daarnaast had ik heel snel een vermoeden wat er met Amanda aan de hand was.

Melody is duidelijk geparentificeerd. De zorgen om haar moeder zijn voelbaar en ik kan me zo goed voorstellen hoe machteloos je bent als klein meisje, omdat niemand echt door lijkt te hebben wat er met haar moeder aan de hand is. Melody weet het, maar kan er geen woorden aangeven. Wel stuurt ze er bij Cathy steeds op aan om eten voor Amanda mee te nemen tijdens de bezoekjes.

Dan is daar de afspraak in het omgangshuis waarbij Amanda niet op komt dagen. De paniek is groot bij Melody en haar zorgen zijn niet ongegrond. Uiteindelijk komt het telefoontje dat Amanda opgenomen is in het ziekenhuis. De voogd besluit dat Melody pas bij haar moeder op bezoek mag, als er een duidelijke diagnose is. Wat heb ik met Melody te doen als ze dat te horen krijgt. Wetende waar je moeder is, maar je mag haar niet opzoeken. Hoewel het Melody rust geeft dat haar moeder goed verzorgd wordt in het ziekenhuis, wordt het verlangen naar haar steeds groter.

Als dan eindelijk het telefoontje komt dat Melody Amanda mag bezoeken is ze dolblij. Alles staat in het teken van dat bezoek, wat helaas op het laatste moment weer afgebeld wordt De teleurstelling is voelbaar, maar wat is Melody veerkrachtig. Cathy doet er alles aan om Melody zo goed mogelijk te begeleiden en vooral af te leiden. Dan zorgt moeder natuur voor een ontroerend momentje. 

Het heeft gesneeuwd en Melody verteld Cathy hoe haar moeder vroeger een sneeuwengel maakte. Cathy leert Melody hoe ze een sneeuwengel moet maken en dat moment komt echt bij me binnen. Moeder en dochter zover uit elkaar, maar door deze sneeuwengel meer verbonden dan ooit. 

Eindelijk is daar dan het lang verwachte bezoekje. Amanda is inmiddels verplaatst naar een verzorgingstehuis en op het moment dat ze binnen komen en Melody Amanda knuffelt zegt Amanda iets, wat me diep raakt. “Ik wist wel dat je me zou vinden. Je vindt me altijd als ik verdwaald ben.” 

Die ene zin omvat alle zorg van Melody voor haar moeder en laat ons tegelijkertijd zien hoe afhankelijk Amanda van haar achtjarige dochter is. De rollen zijn omgedraaid.

Helaas wordt het steeds duidelijker dat Amanda niet meer voor Melody kan zorgen en er wordt een adoptiegezin voor haar gezocht. Als er iemand is gevonden worden de bezoekjes van Amanda aan haar adoptiemoeder heel langzaam opgebouwd, zodat ze aan elkaar kunnen wennen en kijken of de klik er ook echt is. Dat is gelukkig het geval en mijn hart maakt een sprongetje dat ze nu een fijn huis krijgt waar er voor haar gezorgd wordt en waar ze vooral kind mag zijn.

Wat een respect heb ik voor Cathy Glass voor de manier waarop ze haar huis altijd openstelt, terwijl ze geen idee heeft wat haar nu weer te wachten staat. Wat een engelengeduld moet ze soms hebben en wat krijgt ze veel te incasseren. Desondanks spreekt ze vol liefde over haar pleegkinderen en dat was met dit boek niet anders. Het was gewoon voelbaar hoe ze Melody in haar hart sloot. Als laatste toch een diepe buiging voor Melody zelf. Wat een veerkrachtig, wijs meisje! Hopelijk brengt het leven je – na een slechte start- alleen nog maar zonneschijn!

Vier stralende sterren

Riejanne Zwiers

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva las: Hannelore – Frank Krake ****1/2

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Frank Krake heeft met De laatste getuige al bewezen dat hij met veel empathie en een heldere schrijfstijl een meester is in het schrijven van iemands levensverhaal. Met Hannelore doet hij dat dunnetjes over.
De reden dat ik zeer benieuwd was naar haar verhaal, is dat ik een behoorlijke fascinatie heb voor sektes. De vaak kwetsbare mens die valt voor de charmes van de charismatische leider, de daaropvolgende indoctrinatie en hersenspoeling en bovenal hoe ver volgers gaan in hun daden om zich te wentelen in de goedkeuring van hun sekteleider. Met Hannelore heeft Frank Krake exact beschreven hoe dit in zijn werk gaat en als lezer val je dan ook van de ene verbijstering in de andere. Het zijn daden waarvan vrijwel iedereen zou roepen: ‘Dat doe je toch niet! Zie je dan niet hoe ver je gaat? Hoe jij je laat manipuleren en hoe beïnvloedbaar je bent?’ Voor Hannelore gaat het nog een stuk verder. Zij is pas drie jaar oud als zij bij de sekte Gemeente Gods komt en groeit dus op in deze wereld. Voor haar is dit alles normaal, zij weet immers niet beter. Dat maakt haar verhaal extra beklemmend.

Wat een behoorlijke kracht is van de pen van Krake, is zijn zorgvuldige gebruik van woorden, waarmee hij de lezer weet te raken en mee te slepen. Je voelt aan alles dat hij een gedegen research heeft gedaan en écht geluisterd heeft naar haar verhaal. Het komt binnen en hoe!
Met een duidelijke beleving en gedachtegang volg je het leven van Hannelore, hoe zij opgroeit binnen de muren van het klooster en hoe zij volledig gehersenspoeld wordt op deze al zeer jonge leeftijd. Het is beangstigend om te lezen hoe dit alles in zijn werk gaat, bovenal door zwart op wit mee te ervaren hoe leden zich in allerlei bochten wringen om hogerop in de hiërarchie van de sekte te komen en hoe Hannelore en haar leeftijdsgenoten opgroeien met het wereldbeeld en de denkbeelden die leider Sipke Vrieswijk over zijn volgelingen uitstort.
Het geheel wordt ondersteund door foto’s en andere afbeeldingen die het verhaal nog tastbaarder maken, waardoor het geen enkele moeite kost om haar levensverhaal mee te beleven en deelgenoot te zijn van haar jeugd. Emoties wisselen elkaar af tijdens het lezen en na het omslaan van de laatste bladzijde zindert haar verhaal nog lang na, het gaat onder je huid zitten.

Persoonlijk juich ik het toe dat Krake Hannelore een stem heeft gegeven, dat hij haar heeft geholpen om haar verhaal – en dan bovenal de gevolgen van op deze manier opgroeien en uiteindelijk weten te ontsnappen – bekend te maken. Daar is een enorme moed voor nodig en ik vind het dan ook belangrijk dat dit verhaal gelezen wordt. Het lijkt een ver van je bed show, iets uit een film, maar als je beseft dat alleen al in Nederland meer dan tachtig sektes actief zijn, met zo’n tienduizend volgelingen, dan maakt dat ook meteen duidelijk hoe belangrijk het is dat (oud-)leden een boekje opendoen. Met dit verhaal wordt tevens duidelijk hoe alles in zijn werk gaat, hoe (kwetsbare) mensen, op zoek naar zingeving en geloof in hun leven vatbaar zijn voor figuren als Sipke en zich compleet mee laten slepen in hun waan. Als lezer kan je niets anders dan compassie voelen voor Hannelore, haar prijzen om haar dapperheid en haar steunen door het boek te lezen, zodat zij niet voor niets zo sterk is geweest om haar verhaal bekend te maken. Want sterk is zij en een vechter. Ze zegt zelf dat ze met dit boek een voorbeeld hoopt te mogen zijn voor velen en wat mij betreft is haar dat meer dan gelukt.

Eva Krap

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Duorecensie: Corina & Riejanne: Hannelore – Frank Krake *****

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Met dank aan Frank Krake voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Frank Krake

Uitgever: Achtbaan

Genre: Waargebeurd

Aantal pagina’s: 478

Verschijningsdatum: 5 februari 2020

Over de auteur:

Frank Krake (1968) studeerde Marketing Strategy aan de RUG. Hij publiceerde in de Verenigde Staten en schreef eerder de autobiografie De Rampondernemer (Pearson – 2013)

(Bron: http://www.uitgeverijachtbaan.nl)

De achterflap:

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte “Gemeente Gods” waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich deels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf “Profeet” noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek “ontvoerden” ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren van gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon. Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze de strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2019 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo een tienduizend volgelingen.

Meningen:

Riejanne:

Ik was een van de gelukkigen die Hannelore vooruit mocht lezen en was dan ook heel erg benieuwd naar dit boek.  Het verhaal begint met de manier waarop Julia ( de moeder van Hannelore) in contact komt met de sekteleider Vrieswijk. Langzaamaan wordt ze steeds verder meegezogen in zijn overtuigingen. Vooral in het begin lezen we veel over wat Vrieswijk predikt en dat maakt dat de rillingen me over de rug lopen. Ik betrap mezelf erop dat ik heel erg boos wordt op de manier waarop hij de mensen bespeelt. Hen ‘boodschappen’ geeft in de volle overtuiging dat zijn waarheid dè waarheid is. Het beklemt me en tegelijkertijd heb ik enorm te doen met de kinderen die meegenomen worden naar zijn diensten en daar soms urenlang zitten, verplicht luisteren naar de Broeder zoals hij zichzelf noemt.  Een van die kinderen is Hannelore, een op dat moment driejarig meisje dat geen andere keuze heeft dan met haar moeder mee te gaan naar de Gemeente Gods.

Corina:

Hoe bijzonder dat we dit boek vooruit mochten lezen. Je zit vanaf de eerste pagina in het verhaal, vanaf de proloog tot het nawoord zit je af en toe met ingehouden adem te lezen. Het is bij tijd en wijle ook herkenbaar uit de tijd dat ik zelf nog naar de kerk moest en de rillingen lopen over mijn rug. Ik voel zo intens mee met  Hannelore, omdat ze nog zo jong is en geen stem heeft.

Riejanne:

Vrieswijk is een meester in manipuleren en het uitdelen van straffen. De manier waarop hij zijn volgelingen vernedert is gewoon voelbaar. Het is gruwelijk om te lezen hoe graag de volgelingen gezien willen worden door Vrieswijk en daar alles voor over hebben. Natuurlijk denk je als lezer dat het jou nooit kan overkomen, maar dit boek bewijst  hoe ‘makkelijk’ het is om kwetsbare mensen het gevoel te geven ergens bij te horen, dat ze iemand zijn en vooral gezien worden. Vrieswijk is daar ontzettend sterk in. Daarnaast heeft hij heel duidelijk zijn voorkeuren voor een aantal volgelingen en helaas is Hannelore er daar ook één van. 

We volgen het leven van Hannelore, en beleven helemaal mee hoe zij van jongs af aan gehersenspoeld wordt met alle gevolgen van dien. Meermalen betrap ik mezelf erop dat ik haar daar weg wil halen, zo beklemmend voelt het.  De volgelingen wachten soms urenlang voor een dienst begint, omdat Vrieswijk volgens zijn zeggen nog geen seintje heeft gehad van God. Dit resulteert erin dat mensen soms hele dagen zitten te wachten op een dienst die pas in de avond begint en soms de halve nacht duurt. Dan is daar het moment dat Vrieswijk niet langer Broeder genoemd mag worden, maar de Profeet. Dit heeft God hem doorgegeven. Een titel met nog meer aanzien.

Corina:

Als het verhaal vordert en de eisen van Vrieswijk steeds bizarder worden, steeds groter, moet ik af en toe het boek weg leggen. Ik kan er niet bij dat dit gewoon echt gebeurt, hier in ons Nederland…

Er gebeurt veel en alles onder het mom van “zo sprak de Here van de Heerschare”. Oi oi die opmerking doet me elke keer weer huiveren. Ook hoe hij zogenaamd met God praat en hij de vrouwen andere namen gaat geven en uiteindelijk ook de dochters van bepaalde vrouwen. Waar de ene dochter mag blijven, wordt de andere zonder pardon weggestuurd en ik zit vol verbijstering te lezen dat de ouders dat allemaal goed vinden. Wat gaat zo een hersenspoeling ver!!

Riejanne:

Wat mij enorm raakt is het moment dat Hannelore voor haarzelf de oplossing vindt over hoe ze zich moet gedragen. “De enige oplossing, de manier om met de pijn te kunnen omgaan was stoppen met denken, stoppen met voelen en haar eigen persoonlijkheid begraven, haar eigen ik.’ Dit zinnetje geeft in één klap weer hoe je gevangen zit in een wereld, waar je niet uit kunt stappen, omdat je totaal geen weet hebt hoe het er ergens anders aan toegaat. 

Als dan na verblijf in het buitenland het moment komt dat Hannelore bevrijd wordt begint het grote gevecht pas echt. Hoe angstig moet het zijn om ineens zelf keuzes te mogen maken, terwijl die altijd voor je gemaakt zijn? Deel uitmaken van een wereld die nooit de jouwe is geweest en waarvan je nagenoeg niets weet, omdat je binnen de ‘veilige’ muren van een sekte bent opgegroeid. Wat een gevecht en wat dwingt Hannelore een respect af dat ze dat gevecht gewonnen heeft. Diepe buiging voor het feit dat ze haar verhaal naar buiten brengt.

Corina:

Als Hannelore na heel veel strijd (ook innerlijk van haar moeder) wordt bevrijd in Cyprus begint het volgende gevecht. Want hoe leef je in een wereld, waar je opeens na 15 jaar zelf moet denken, kiezen, voelen? Maar ze doet het en hoe! Wat fijn dat ze juist in die tijden de juiste mensen om zich heen had en haar geloof in God nieuw leven in kon blazen op een gezonde manier. Chapeau!

Conclusie:

Riejanne:

Krake heeft het weer gedaan. Hij heeft het vermogen om te schrijven met empathie zonder oordelen en zonder iemand tekort te doen. In no time zit je in het verhaal alsof je het van dichtbij beleeft. Daarnaast weet Krake haarfijn weer te geven hoe het er in de Gemeente Gods toegaat, waaruit ook weer blijkt hoe gedegen zijn research is. De foto’s maken het verhaal af. Dit boek kroop me echt onder de huid en daar blijft het nog lang zitten.  

5 stralende sterren

Corina:

Krake bewijst ook met dit boek weer dat hij op een integere, meelevende en gevoelige manier iemands levensverhaal kan vertellen. Hij laat je de krochten zien van hoe duister mensen kunnen zijn, maar ook hoe iemand daar zo immens sterk kan uitkomen. En dat alles in een fijne schrijfstijl die op geen enkel moment belerend wordt.

5 meer dan verdiende sterren

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Sandra las: Grand Hotel De Bajes – Andries Bik ****

70431992_428133144475154_51910718496178176_n

Auteur: Andries Bik

Uitgever: VanderBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Andries Bik groeit op tussen de prostituees als oudste zoon van seksondernemer Jan Bik.

( Bron: voorwoord Grand Hotel De Bajes )

Achterflap:

BAM!!! De voordeur knalt uit zijn voegen en een zwaarbewapend arrestatieteam stormt mijn huis binnen. Ik sta onder arrest.

Speciale units van de politie, FIOD en Defensie vallen op hetzelfde moment met meer dan driehonderd man dertig locaties binnen. De bordelen, panden en loodsen van mijn vader, seksondernemer Jan Bik, worden volledig uitgekamd. Hij en ik worden verdacht van het runnen van een criminele organisatie, fraude, witwassen en valsheid in geschrifte. Wij zouden de Belastingdienst voor zo’n 30 miljoen euro hebben opgelicht.

Ik word afgevoerd naar de gevangenis. Verschrikkelijke beelden razen door mijn hoofd. Met vier man op cel, geweld, misbruik onder de douche – ik word hun gevangenisbitch en slaap op de betonnen grond. Elke dag werken tot mijn handen bloeden en overleven op water en brood.

Het tegendeel blijkt waar.

Grand Hotel De Bajes is een verhaal dat u van de ene in de andere verbazing doet vallen. Het is vooral ook een verhaal waar u recht op hebt: Nederland heeft geen gevangenissen voor criminelen, Nederland deelt all inclusive-hotelkamers uit.

Mening:

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit boek met toch wel een beetje vooroordeel ging lezen. Of beter gezegd: luisteren, want ik heb m geluisterd via de luisterbieb app. Ik dacht in eerste instantie: Oké, crimineel schrijft een boek over zijn tijd in het huis van bewaring en doet daar lekker stoer over, want hij zal weleens even vertellen dat het leven achter de tralies gewoon een betaalde vakantie is. Toch was ik nieuwsgierig naar dit boek en ik ben blij dat ik het geluisterd heb, want man, wat zat ik er naast.

\Vanaf de allereerste zin werd ik gegrepen door dit boek. Ik wond me op over de manier hoe Andries behandeld werd. Echt, dan was ik aan het werk ondertussen luisterend naar het verhaal, en dan betrapte ik mezelf erop dat ik uitriep: ‘Nee, Andries! Daar trap je toch niet in zeker!’ Of ik moest hardop lachen, want hij heeft echt zo mijn humor. Hij lijkt op een vroegere vriend van mij. Grote mond, maar het hart op de goede plaats. Ik wilde ook maar blijven luisteren, want ik viel echt van de ene verbazing in de andere. Als dit er werkelijk zo aan toe gaat, dan valt er nog een hoop te gebeuren en veranderen in de Nederlandse gevangeniswereld. Mijn oma heeft in een verzorgingstehuis gezeten de laatste maanden van haar leven en, hoe cliché dit helaas ook klinkt: zij lag soms dagen in een smoezelig nachthemd en ongewassen in bed. Schandalig dit!

Ik heb ook zeker bewondering voor de manier waarop Andries zich staande houdt achter gesloten deuren. Hij gaat studeren, doet elke dag aan sport en schrijft daar een boekje over. Hij is heel open over alle aspecten van zijn leven. En tussen de regels door, voel ik de enorme liefde voor zijn moeder en weet hij me, door een brief van zijn moeder, zelfs tot tranen toe te roeren.

Conclusie:

Grand Hotel De Bajes is een boek dat ik eenieder zou aanraden te gaan lezen. Het geeft een duidelijke inkijk over hoe het er aan toe gaat in een huis van bewaring. Het leest als een trein. Heeft erg fijne humor, maar bovenal hoop ik oprecht dat Andries met zijn boek daadwerkelijk verandering op gang kan brengen. Want dat het anders moet, is mij in ieder geval wel duidelijk. Ik kijk enorm uit naar de volgende delen.

4 sterren.

Sandra Remmig.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

Riejanne las: Drie jaar cel en tbs – Marcella Kleine & Jorge Chito ****1/2

70189660_2480738708683586_2979690572995887104_o

Met dank aan Marcella Kleine voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Jorge Chito & Marcella Kleine

Uitgever: Uitgeverij RS

Aantal pagina’s: 184

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: 28 november 2019

Over de auteurs:

Jorge Chito werd geboren in de sloppenwijk in Colombia, waar een politieagent hem moederziel alleen aantrof. Op bijna driejarige leeftijd werd Jorge geadopteerd door een Nederlands gezin. Ondanks al hun liefde kon de adoptiefamilie de leegte in zijn gekwetste kinderziel niet vullen. Zelf kon Jorge de pijn alleen maar bestrijden met een intense boosheid op de wereld en met thrillseeking, waarbij hij niet op het rechte pad bleef. Maar de leegte verdween niet. Pas toen Jorge vanwege een ernstig delict veroordeeld werd tot drie jaar cel en tbs, keerde zijn leven dankzij de behandeling ten goede. Tegenwoordig is Jorge hbo-geschoold en werkzaam als ervaringsdeskundige hulpverlener in de Forensische Psychiatrische Kliniek, waar hij zelf behandeld werd.

Marcella Kleine-de Peuter werkt als cliëntvertrouwenspersoon voor mensen die met een tbs- of andere maatregel ter behandeling zijn opgenomen. Daarnaast schreef ze zelf een aantal levensverhalen, psychologische thrillers en spannende romans, waaronder In het verborgene, Binnenwereld, Vilein, Souvenir, Schemergebied, Schijnvertoning en De voltooiing

( http://www.marcellakleine.nl )

Achterflap:

Als de dertienjarige Jorge na een schooldag liftend naar huis gaat en bij een onbekende man in de auto stapt, kan hij niet vermoeden dat die gebeurtenis het verdere verloop van zijn leven zal bepalen. Zijn onhandelbare gedrag wordt van kwaad tot erger en hij belandt in de jeugdopvang en in gesloten internaten. Zodra Jorge de leeftijd van achttien bereikt, neemt hij zijn intrek in een daklozenpension in Rotterdam en begint een nieuw avontuur vol seks, drank en drugs. Als een stapavond met vrienden een dramatische afloop heeft, bereikt zijn leven een zwaar dieptepunt.

Mijn mening:

Soms pak je een boek op waarvan je al heel snel weet dat je dit boek nooit meer zult vergeten. Drie jaar cel en tbs is zo’n boek. Het boek begint met de omstandigheden waarin de kleine Jorge gevonden wordt en dat is gelijk het moment waarop ik Jorge in mijn hart sloot. Op driejarige leeftijd werd hij geadopteerd, maar wat een schade had hij toen al opgelopen. Het verhaal geeft duidelijk weer wat het met je doet als je achtergelaten wordt door de persoon die je het meest zou moeten vertrouwen. 

Wat me enorm raakt is hoe eenzaam Jorge is doordat hij niet kan delen wat er in hem omgaat. De overlevingsmechanismen die hij daardoor ontwikkelt zijn zo volstrekt logisch, maar maken ook dat hij steeds meer van zichzelf vervreemd. Hoe eenzaam is eenzaam als je nergens echt jezelf kunt zijn? Ondanks dat het verhaal me te pakken heeft vind ik dat er vooral in het begin veel herhaald wordt. Dat haalde voor mij even de vaart uit het boek, maar hield me absoluut niet tegen om verder te willen lezen. 

We volgen Jorge tijdens zijn puberteit en als jong adolescent en er zijn echt momenten waarop ik mezelf betrap dat ik zijn ogen wil openen, hem duidelijk wil maken dat hij eerlijk mag zijn. Er is zelfs een moment waarop ik breeduit zit te lachen om een kwajongensstreek die hij op school uithaalt. Niet gepast, maar zo mijn humor! En dan maakt mijn hart een sprongetje omdat hij een aantal vrienden ontmoet die -wat later blijkt- vrienden voor het leven zijn. Vrienden die zich niet af laten schrikken door zijn houding, maar bereid zijn om daar doorheen te kijken. 

Jorge gaat van huis naar huis, maar is nergens echt thuis. Dan is daar dat fatale moment. Het delict wat zijn leven op alle fronten verandert. Een delict waar jij en ik bijna dagelijks in de krant over lezen en dan zo ons oordeel klaar hebben. Nu beleven we het via de andere kant, namelijk met achtergrondinformatie van de dader en dat maakt dat je er genuanceerder naar kijkt, dingen snapt. Wat niet betekent dat ik het goedkeur, maar het begrip is er zeker. Er was een voorval tijdens het verhoor waarin ik kippenvel had en echt met Jorge te doen had. 

Een lange tijd in detentie begint. Een tijd waarin hij volkomen op zichzelf is aangewezen, niet beseffend dat hij zelf een groot aandeel in het herstel heeft. Mooi hoe Jorge ons meeneemt in het dagelijkse leven van de Forensische Psychiatrische Kliniek en ons deelgenoot maakt van de therapieën die hij ondergaat. Dit schetst een heel reëel beeld. Het is zo ontzettend mooi om te lezen hoe Jorge zichzelf langzaam blootgeeft en tot zelfreflectie komt. Wat een persoonlijke groei maakt hij door en ik kan dan ook niets anders dan een diepe buiging voor hem maken. 

Dan komt het moment dat hij de kliniek mag verlaten en alles in me schreeuwt dat ik hoop dat hij het gaat redden. De overgang van jaren ‘veilig binnen’ zitten naar een leven ‘buiten’ is enorm. Alles is veranderd, maar Jorge is ook veranderd. Hij knokt en knokt en wat ben ik trots op de manier waarop hij het aanpakt. Op het moment dat ik lees dat hij zijn hbo-diploma haalt stromen de tranen me over de wangen, gewoon omdat ik het hem zo gun.

Dank je wel Jorge voor een inkijkje in jouw leven, dat we getuige mogen zijn van jouw persoonlijke groei, waarin je jezelf absoluut niet spaart. Je bent -mede door jouw eigen verhaal- een enorme aanwinst voor de hulpverlening. Ik wens je alle goeds!

Dank je wel Marcella voor een boek dat nodig is. De verhalen waarin een tbs-er recidiveert horen we vaak en die blijven hangen. De succesverhalen blijven voor het grote publiek verborgen en daar heb jij nu verandering in gebracht. Wat mij betreft is dit een boek wat iedereen moet lezen, omdat het ogen opent, en ons leert dat er veel meer schuilgaat achter een simpele berichtgeving in de krant. 

4.5 stralende sterren.

Riejanne Zwiers.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Triple-recensie Corina, Eva & Riejanne: Grand Hotel de Bajes – Andries Bik ***1/2

Met dank aan Andries Bik voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Andries Bik

Uitgever: VanderBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Andries Bik groeit op tussen de prostituees als oudste zoon van seksondernemer Jan Bik.

(Bron: voorwoord Grand Hotel de Bajes)

De achterflap: 

BAM!!! De voordeur knalt uit zijn voegen en een zwaarbewapend arrestatieteam stormt mijn huis binnen. Ik sta onder arrest.

Speciale units van de politie, FIOD en Defensie vallen op hetzelfde moment met meer dan driehonderd man dertig locaties binnen. De bordelen, panden en loodsen van mijn vader, seksondernemer Jan Bik, worden volledig uitgekamd. Hij en ik worden verdacht van het runnen van een criminele organisatie, fraude, witwassen en valsheid in geschrifte. Wij zouden de Belastingdienst voor zo’n 30 miljoen euro hebben opgelicht.

Ik word afgevoerd naar de gevangenis. Verschrikkelijke beelden razen door mijn hoofd. Met vier man op cel, geweld, misbruik onder de douche – ik word hun gevangenisbitch en slaap op de betonnen grond. Elke dag werken tot mijn handen bloeden en overleven op water en brood.

Het tegendeel blijkt waar.

Grand Hotel De Bajes is een verhaal dat u van de ene in de andere verbazing doet vallen. Het is vooral ook een verhaal waar u recht op hebt: Nederland heeft geen gevangenissen voor criminelen, Nederland deelt all inclusive-hotelkamers uit.

Meningen:

Eva:

Toen ik hoorde dat ik Grand Hotel de Bajes mocht lezen, was ik verrukt en ik had mijn mening al klaar. Omdat ik zelf ben opgegroeid met het gevangeniswezen, verwachtte ik automatisch een verhaal dat inspeelt op de onderbuikgevoelens van de maatschappij. Een verhaal dat vooroordelen voedt en uitvergroot. De uitspraak dat gevangenissen net hotels zijn, is namelijk een veelgehoord iets en aangezien ik de andere kant ken, ging ik er dan ook eens goed voor zitten.

Riejanne:

Ik was erg benieuwd naar dit boek, omdat de auteur de gevangenis voortdurend promoot als een 5-sterren hotel. Toen ik net begon met lezen voelde ik voornamelijk irritatie, omdat mijn vermoeden bevestigd werd, namelijk een boek met veel bravoure geschreven.

Corina:

Door de promotiefilmpjes en dergelijke was ik zeer benieuwd naar dit waargebeurde verhaal. En vanaf het eerste hoofdstuk zat ik te genieten. Het las gelijk makkelijk weg en ik hoorde Andries gewoon tegen me praten.

Eva:

In eerste instantie leek ik even gelijk te krijgen. Hoe kon Andries bijvoorbeeld beweren een televisie en radio te hebben op zijn cel, als hij weken later met iemand belt en vraagt of ze in het nieuws te zien zijn. Dat had je dan zelf kunnen zien. Maar al snel sloeg mijn gevoel tijdens het lezen volledig om en werd ik zonder het te beseffen meegezogen in de belevenissen van Andries. Want wat had ik het mis…

Riejanne:

Nu weet ik beroepsmatig het een en ander van gevangenissen af, waardoor ik het boek ongetwijfeld anders gelezen heb dan de mensen voor wie dit onbekend terrein is. Daardoor stuitte ik al snel op ongeloofwaardigheden. Bik geeft aan in een cel terecht te komen, met televisie, radio etc. kortom het walhalla. Tegelijkertijd vertelt hij dat hij in volledige beperking zit. Als je in volledige beperking zit ben je verstoken van al het nieuws en mag je alleen contact hebben met je advocaat. Tijdens zijn eerste bezoekmoment wil hij de desbetreffende vriend heel graag vragen wat er over hem op het nieuws is geweest. Dit kwam heel ongeloofwaardig over. Als je immers televisie op cel hebt kun je dit zelf zien.

Corina:

Als het verhaal vordert ga ik bij mezelf twijfelen aan ons gevangeniswezen. Ik ben een leek op dat gebied en als ik dit allemaal lees dan klinkt het inderdaad als een half betaalde vakantie. Andries is wel een mannetje hoor en ik moet regelmatig lachen om zijn uitspraken, maar ook voel ik met hem mee als hij het even zwaar heeft i.v.m. zijn ouders en de onduidelijkheid wat het onderzoek betreft.

Eva:

Met een vlotte schrijfstijl en veel humor weet Andries de lezer volledig voor zich te winnen. Hij schrijft zoals hij praat, en daardoor is een authentiek boek ontstaan dat voor de volle honderd procent laat zien wat hij heeft meegemaakt en hoe hij dit alles ervaren heeft. Hij neemt je nietsontziend mee in zijn gedachtenwereld en weet dit vaak op grappige wijze te uiten. Van opgepakt worden en onschuldig in de cel gezet, tot kennismaken met de grote jongens en hoe het eraan toegaat in het huis van bewaring. Juist door geheel bij zichzelf te blijven, is een veelzijdig verhaal ontstaan. Enerzijds zijn verbazing hoe het echt is in de gevangenis, anderzijds zijn onzekerheden, onmacht en angsten. Vooral het laatste is tussen de regels door goed voelbaar. Hoe hij bijvoorbeeld toch wel erg onder de indruk is van sommige mannen die daar zitten en angstig voor waar zij toe in staat zijn. Maar ook het constante gevecht tegen justitie en de politie die er alles aan doen om hem vast te houden, terwijl hij niets gedaan heeft. We denken in een land te leven waar je onschuldig bent tot het tegendeel bewezen is, maar Andries zijn verhaal bewijst dat dat absoluut niet aan de orde is. Juist daarom doet hij ook zijn verhaal en het dient verteld te worden.

Riejanne:

Naarmate ik het boek verder las raakte ik de irritatie kwijt en kon ik het boek ook echt waarderen. Tussen de regels las ik dat het toch niet alleen een vijfsterrenhotel is en dat ook Bik het toch niet zo makkelijk vond om zijn dagen daar te slijten. Voor mij heel fijn om te lezen, omdat ik daardoor het verhaal serieuzer kon nemen. De klap dat Bik er nog dertig dagen bij krijgt en zich afvraagt hoe hij die dagen door moet komen. De dingen/mensen die hij mist van het leven buiten en het besef dat hij zijn kwetsbaarheid niet moet tonen aan medegevangenen, maakt dat er een reëler beeld ontstaat van het gevangenisleven.

Corina:

Hoe meer ik lees hoe meer ik geniet. Andries lijkt in zijn denken en positiviteit zo op mijn beste maatje dat ik veel herkenning voel. Ook in zijn dipjes, maar echt vooral in zijn “mijn glas is half vol-mentaliteit”. Genieten. Al valt mijn mond ook regelmatig open van verbazing over hoe makkelijk dingen gesmokkeld kunnen worden en hoe “makkelijk” de zwaardere criminelen denken over bv de isoleercel.

Eva:

Wat het boek extra bijzonder maakt om te lezen, is Andries zijn enorme levensvreugde en doorzettingsvermogen. In plaats van in de slachtofferrol te kruipen, wat echt niemand hem kwalijk zou nemen, weet hij de situatie naar zijn hand te zetten en alles eruit te halen wat erin zit. Zo begint hij studies, hij sport zich suf en weet daar zelfs een leuk boekje voor de gedetineerden over te maken. Deze enorme kracht maakt dat je extra sympathie voor hem voelt. Ook maakt dat het boek, ondanks de toch zware boodschap, luchtig om te lezen. Je valt weliswaar van de ene verbazing in de andere, maak vaak met een enorme lach op je gezicht door de hilarische wijze waarop Andries het nu weer omschrijft. Daarin schuilt dan ook de kracht van het verhaal.

Riejanne:

Bik beschrijft het leven in de gevangenis met een flinke dosis humor en ik denk zelfs dat dat hetgeen is wat hem op de been hield. Zijn optimisme klinkt door het hele boek heen. Hij blijft zichzelf bezighouden in de gevangenis zodat hij er zo goed mogelijk uitkomt en dat dwingt respect af. Overall gezien een boek wat heel toegankelijk is, qua geloofwaardigheid zo nu en dan erg uit de bocht vliegt, maar desondanks toch met plezier gelezen.

Corina:

Het hele boek is in mijn ogen mooi en snel geschreven zoals Andries ook overkomt in zijn vlogs en ik ben heel benieuwd naar zijn volgende boek. Macho, hilarisch maar ook zeker met gevoel, zo heb ik Grand hotel de Bajes ervaren. Thank you.

Conclusie:

Eva: 4 sterren

Riejanne: 3 sterren

Corina: 4 sterren

Maakt afgerond drie en halve sterren voor Grand Hotel de Bajes.

Corina Nieuwenhuis, Riejanne Zwiers en Eva Krap.

 

 

Triple-recensie: Karin, Riejanne & Corina lazen: Zwarte golven – Eric Wewerinke ***

P0001

Met dank aan Uitgeverij Water voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Eric Wewerinke

Uitgever: Water

Aantal pagina’s: 220

Genre: Thriller/Waargebeurd

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Zwarte golven is een thriller die je onder je huis gaat zitten. Een verhaal over vertrouwen in het goed, en over mensen die zich anders voordoen dan ze zijn. Eric Wewerinke (1973) is marketeer. Zijn debuut Zwarte golven is gebaseerd op zijn eigen ervaringen.

(Bron: http://www.uitgeverijwater.nl )

De achterflap:

Tot zijn grote geluk wordt Tim meegevraagd om een jacht naar Corfu over te zeilen. De schipper, miljonair Robert, vindt Tims gebrek aan zeilervaring geen enkel probleem. Eenmaal aan boord horen reisgenote Julia en Tim de meest fantastische verhalen van Robert. Maar gedurende de reis begint hij zich steeds merkwaardiger te gedragen.

Gaandeweg komt Tim erachter dat Robert niet de man is die hij leek. Gaat Tims fantasie met hem op de loop na weken op zee, of heeft hij hier te maken met een psychopaat?

Zwarte golven is een thriller die onder je huid gaat zitten. Een verhaal over vertrouwen in het goede, en over mensen die zich anders voordoen dan ze zijn.

Meningen:

Riejanne:

Tim en Julia hebben elkaar leren kennen tijdens een reis door India. Eenmaal weer in Nederland belt Tim Julia op en hoort dat ze meegaat om een jacht naar Corfu te zeilen. Het leven in Nederland valt Tim behoorlijk tegen, dus als hem gevraagd wordt om ook mee te gaan is de keuze snel gemaakt. Dat Tim geen enkele zeilervaring heeft is voor Robert (de schipper) geen enkel probleem. Hij zal Tim tijdens de reis alles bijbrengen wat nodig is. Gaandeweg blijkt het allemaal wat anders te gaan dan ze vooraf gedacht hebben.

Karin:

Op de voorkant prijkt “Een waargebeurde thriller”. Nu ben ik niet van waargebeurd en absoluut van de thriller dus dit maakt toch echt wel nieuwsgierig!

De proloog doet al weinig goeds beloven en Wewerinke neemt je vervolgens in een makkelijke en beeldende stijl mee op avontuur op zee en de halve wereld rond.

Het doet al vrij snel beklemmend aan. Tim en Julia gaan na een prima introductie met Robert mee en al snel heb je in de gaten dat dit wel eens een boottocht met rare kronkelingen kan gaan worden.

Corina:

Whoop, waargebeurd en een thriller kom maar op. Ow en ook nog een debuut ook. Het kan niet op. De achterflap belooft heel wat en ik ben benieuwd of dat waar gemaakt gaat worden.

Riejanne:

Het boek is makkelijk geschreven en leest daardoor als een trein. Robert roept bij mij vooral irritatie op door de manier waarop hij zichzelf profileert.  Het klinkt allemaal te mooi om waar te zijn. De manier waarop de drie met elkaar omgaan, waardoor er bijna geen ruimte is om iets voor zichzelf te gaan doen vliegt me zo nu en dan echt aan. Het komt op mij als te benauwend over.

Karin:

Het verhaal is onderhoudend, achtergronden van de personages worden duidelijk, echter mij niet altijd duidelijk genoeg. Graag had ik nog meer achter Robert vandaan zien komen en Julia blijft voor mij echt op afstand. Geen idee of ik haar bij de kop of de kont heb en de manier van reageren vind ik vaak meer irritant dan begrijpelijk, ik heb gedurende het hele verhaal bijzonder weinig gevoel bij haar. Dat dit verhaal om mee te maken een regelrechte thriller is, is me wel duidelijk. Ik had daarnaast graag als lezer zelf ook meer zaken als angst en spanning ondervonden, het verhaal loopt voort en dat thrillergevoel komt niet bij me binnen.

Corina:

Dit gebeurt deels. Doordat je weet dat het waargebeurd is geeft het je de kriebels, maar ondanks de vlotte en beeldende schrijfstijl komt het thrilleraspect niet echt binnen. Dat klinkt misschien wat gek, want ik geloof echt wel dat het een meer dan heftige ervaring is geweest. Maar doordat ze op de één of andere manier toch ook nog kunnen genieten van de dolfijnen, walvissen en dergelijke, komt het niet helemaal binnen.

Riejanne:

De manier waarop de weersomstandigheden en de waterdieren omschreven worden vind ik erg mooi en beeldend weergegeven. Hoewel het boek lekker leest, miste ik toch de spanning die kenmerkend is voor een thriller. Voor mijn gevoel kabbelde het verhaal een beetje door, maar ondanks dat toch met plezier gelezen.

Karin:

Wat wel binnenkomt is de beschrijving van de natuur, de beleving van de omgeving en dit stuk reisavontuur wordt prachtig neergezet. Al met al vond ik Zwarte golven een prima boek. Dat dit een onvergetelijke en bijzondere belevenis geweest moet zijn, staat als een huis boven water.

Corina:

Vooral de manier van reageren van Julia kan ik niet plaatsen, maar ja hoe zou ik gereageerd hebben met 21 jaar oud? Gelukkig zullen we dat nooit weten 🙂 Heb ik dan niet genoten van dit boek? Zeker wel, maar door de term thriller te gebruiken met waargebeurd word ik voor mijn gevoel een beetje op het verkeerde been gezet.

Conclusie:

Riejanne:

Schrijfstijl: 3.5

Spanning: 2

Originaliteit: 3

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 2.5

Plot: 2.5

Eindconclusie 3 sterren.

Karin:

Schrijfstijl: 3

Spanning: 2

Leesplezier: 3.5

Originaliteit: 4

Plot: 3.5

Psychologie: 3

Maakt drie sterren.

Corina:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3

Plot: 3

Leesplezier: 4

Psychologie: 3

Maakt drie en halve sterren.

Komen we tot een gemiddelde van drie sterren voor Zwarte golven!

Karin Meinen, Riejanne Zwiers en Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀