Corina las: Onkruid – Simone Grimberg ****1/2

73186829_10157682316757118_3691290036021493760_n

Met dank aan Simone Grimberg voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Simone Grimberg

Uitgever: Lima Books

Aantal pagina’s: 368

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 18 oktober 2019

Over de auteur:

Je bent benieuwd naar wie de schrijfster is achter mijn debuut triller Niemand die me ziet en mijn tweede thriller Onkruid. Ik zal proberen een goede indruk te geven.

Ik ben geboren als een eigenzinnig meisje op 18 oktober 1965 in Haarlemmermeer. Op mijn tweede jaar vertrok ons gezin naar Paramaribo in Suriname. In de negen jaar dat ik hier verbleef, zat ik driekwart van de dag in het zwembad omdat ik erg slecht tegen de hitte kon. Het terugkeren naar Nederland was voor mij een verademing.

(Bron: http://www.simonegrimberg.nl )

De achterflap:

‘O God, laat me mijn bewustzijn verliezen, bad ik, maar Hij besloot anders. Ik moest alles meemaken.’

Een jonge zedendelinquent ontsnapt uit een survivalkamp. Zijn begeleider wordt vastgezet. De bewijzen tegen Willem stapelen zich op, maar rechercheur Liesbeth Ligthart weet beter. Zij en haar collega Inge de Wit storten zich op de zaak die jaren geleden afgesloten leek.In hun zoektocht naar de jongen, belanden ze in een web van benauwende gemeenschapsbanden, familiegeheimen en stilzwijgen. Dat op de donkerste plekken ook vriendschap, mededogen en solidariteit bloeien, maakt hun zoektocht niet gemakkelijker. Wie helpt wie en waarom?

Mening:

368 pagina’s met onderhuidse spanning ten top. Personages die psychologisch tot in de puntjes zijn uitgewerkt en een schrijfstijl die meer dan heerlijk is. Wat wil een thrillerlezer nog meer? Nou niet zo heel veel eigenlijk.

Rechercheurs Liesbeth en Inge staan het hele verhaal voor raadsels, wat is er in het verleden gebeurd en hoe verhoudt zich dat met de gebeurtenissen in het heden? Waarom is Tristan ontsnapt? Wat heeft wie met elkaar te maken? De vragen stapelen zich op en met een paar originele twists hup je van het ene verkeerde been op het andere. Als langzaam de vraagstukken beantwoordt worden en de stukjes in elkaar vallen, kan je alleen maar een diepe buiging maken voor de schrijfster. Wat een ingenieus en knap in elkaar vallend geheel is dit.

De ontknoping en de weg er naar toe, het is in één woord grandioos. Je kan merken dat de schrijfster werk heeft gemaakt van het inlezen en inleven van kleine gemeentes en intriges. Niets is ongeloofwaardig en het is dan ook echt een page-tuner.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4.5

Spanning: 4.5

Plot: 5

Een prachtige vier en halve sterren voor Onkruid

Corina Nieuwenhuis

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De denkbeeldige vriend – Stephen Chbosky ***

Dedenkbeeldigevriend

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stephen Chbosky

Oorspronkelijke titel: Imaginary Frend

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Aantal pagina’s: 779

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: oktober 2019

Over de auteur:

Stephen Chbosky is een succesvol filmregisseur en de auteur van de internationale bestseller van De belevenissen van een muurbloem (The Perks of Being a Wallflower), waarvan wereldwijd miljoenen exemplaren over de toonbank gingen. In 2017 kwam hij weer in de belangstelling met zijn regie van de film Wonder, met in de hoofdrollen onder meer Julia Roberts en Owen Wilson.

( Bron: www.awbruna.nl )

Achterflap:

Christopher is zeven.

Christopher is de nieuweling.

Christopher heeft een denkbeeldige vriend.

Alleenstaande moeder Kate Reese is op de vlucht. Vastbesloten om het leven voor haar en haar zoon te verbeteren, ontsnapt ze midden in de nacht samen met Christopher aan een gewelddadige relatie. Samen belanden ze in de hechte gemeenschap van Mill Grove, Pennsylvania, ver van de bewoonde wereld. Slechts één snelweg leidt erheen en één snelweg eruit. Eerst lijkt het de ideale plek om eindelijk tot rust te komen. Maar dan verdwijnt Christopher. Zes afschuwelijke dagen lang kan niemand hem vinden. Totdat Christopher tevoorschijn komt uit het bos aan de rand van het dorp, ongedeerd maar niet onveranderd. Hij keert terug met een stem in zijn hoofd die alleen hij kan horen, met een missie die alleen hij kan volbrengen: hij moet voor kerst een boomhut in het bos bouwen, anders zullen zijn moeder en alle anderen in het dorp nooit meer hetzelfde zijn. Algauw raken Kate en Christopher verzeild in het gevecht van hun leven — een strijd tussen goed en kwaad, met hun dorp als het strijdtoneel.

Mening:

Op de kaft prijkt Thriller maar wie dit verwacht komt van een koude kermis thuis. Ja, dit heeft thrillerelementen. Nee, dit is toch echt geen thriller. Het is sprookjesachtig en vooral fantasy,  waar zo her en der tikken horror uitgedeeld worden. Wat het in ieder geval ook is: hartstikke origineel en weird. Weird maar goed!

Het begint allemaal geweldig. Christopher is samen met zijn moeder weer verhuisd en zowel de achtergronden als de komst op de nieuwe school worden mooi neergezet. Nieuwe vrienden en vijanden worden gemaakt, dyslectisch zijn krijgt op fantastische wijze een nieuwe dimensie. Op zijlijnen doen volwassen personages als Mary Katherine hun intrede en al is dit soms warrig, later zal dit allemaal stuk voor stuk compleet op de plek vallen. De stijl is makkelijk van aard en af en toe behoorlijk staccato. Waar staccato extra kracht toe kan voegen, haalt het hier de flow er wat mij betreft steeds uit tot zelfs het punt dat dit gaat irriteren. Verder is het wel heel beeldend en leest het gewoon fijn weg allemaal.

Maar dan. Waar Chbosky me allereerst volledig in weet te pakken met werkelijk prachtige personages als een Ambrosis, en met een spannend en werelds verhaal, verliest hij me gedurende deze 779 bladzijden steeds meer. Waar ik de onwerkelijke figuren, de onwerkelijke wereld met de meest onwerkelijke gebeurtenissen eerst volledig geloof, wordt dit alles me te langdradig en te warrig. Oei dit is traag, wat wordt dit gerekt zeg. De zin om het op de voet te blijven volgen ontgaat me daar en naar mijn mening had dit allemaal véél effectiever gekund. Goed versus kwaad is een mooi gegeven en er zitten zeker leuke verrassingen in maar DE plottwist is geen verrassing. Zo ook het einde zelf. Verrassend? Niet echt, maar gelukkig wel helemaal ‘tof’ en prima zo.

Conclusie:

Waar De denkbeeldige vriend voor mij als vijf sterren begon, eindigt deze uiteindelijk nog net als voldoende.

Drie sterren.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

De Top 10 van 2019 van: Jac!

image0 (1)

Die bonus van 20 procent van vorig jaar is, vanwege het overdonderend succes, gecontinueerd. Dus geen top 10 maar een top 13 over 2019.  De dertien beste en mooiste boeken die in 2019 op thrillergebied door ondergetekende gelezen zijn. Het mooie van dit lijstje is, dat er drie echte uitschieters zijn, waarvan twee van een debutante op de Nederlandse en Vlaamse markt. En dat zijn:  De stilte van de witte stad en De riten van het water van Eva García Sáenz de Urturi  en Perfecte resten van Helen Fields. De boeken hebben gemeen dat het debuutboeken zijn voor de Nederlandstalige markt, althans twee van de drie, zeer toegankelijk, spannend en uitermate goed geschreven zijn.

Deze boeken hebben dan wel de eerste drie plaatsen ingenomen op deze korte ranglijst, dat doet niets af aan het ongelooflijke leesplezier dat de rest van de ranglijst heeft opgeleverd. En dat zijn lang niet allemaal publicaties uit 2019. Wat te denken bijvoorbeeld van de harde reeks uit 2007 rond inspecteur Logan Macrae van de schrijver Stuart MacBride, een meer dan uitstekende reeks maar helemaal ondergesneeuwd in de onverbiddelijke jacht op al weer een derderangs schrijfsel. Het is van alle tijden; wij van Samenlezenisleuker doen ons best u zo goed mogelijk te informeren. Het aanbod is gigantisch en wij proberen de krenten uit het aanbod te pikken voor iedereen en vele doelgroepen. En soms komen die krenten wat later.

Overigens: de rangnummers van 4 tot en met 13 zijn willekeurig en hebben niets van doen met kwaliteit, plezier of beleving, het is maar dat u het weet.

1: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi

De zeer toegankelijke schrijfstijl, met oog voor detail en emotie, cultuur en historie, couleur locale èn het fraaie scenario maken de 489 pagina’s tellende thriller tot een buitengewoon plezierige en aangename leeservaring. Uitzonderingsgewijs is de betiteling ‘Literaire thriller’ niet (geheel) misplaatst. Laat u daardoor niet afschrikken: het boek is uitermate leesbaar. 

De stilte van de witte stad is het vierde boek  dat van Eva op de markt gebracht wordt en het eerste in de Nederlandse taal. Plaats van handeling: het Spaanse Baskenland met name de stad Vitoria. De menselijke geest en ziel zijn de aanjagers tot de fatale misstappen bij de moordenaars. Tegen een veelal historische achtergrond. Het is vele keren geprobeerd om psychopaten te duiden in thrillers, het lukt slechts zelden zo overtuigend als bij deze auteur. Daar komt bij dat Eva formidabel kan schrijven. Misschien is De stilte van de witte stad van Eva García Sáenz de Urturi  daarim wel dé verrassing van 2019.

2: De riten van het water – Eva García Sáens de Urturi

Ach,Eva trekt trekt probleemloos de lijn door van haar debuut in de Lage Landen met  een overdonderend boek, een meeslepend verhaal waarin de zoektocht naar de waarheid, tijdlijnen overschrijdt en weer bij elkaar brengt. Eva kan schrijven hoor, in een verbazingwekkende tour de force mengt zij de zoektocht naar een psychopatische geest van de dader èn naar de dader zelf, met vele,  gedegen onderzochte. historische achtergronden en boeiende zijlijnen. Het levert een topproduct op, misschien nog wel beter dan ‘De stilte van de witte stad’’. 

3: Perfecte resten – Helen Fields

Perfecte resten, met als ondertitel : Eerst grijpt hij hen, dan breekt hij hen, is een kwalitatief bijzonder goede thriller, een ijzersterk debuut. Een van de beste thrillers van 2019 en misschien wel  het beste debuut van 2019.

“Hij dorstte naar kennis zoals anderen hunkerden naar geld en dat maakte het moeilijk om iemand te vinden die zijns gelijke was. Dat was de reden waarom hij zich gedwongen zag te moorden.”

Ach, hebben we ooit een mooiere reden gehad om iemand de nek om te draaien? Ik kan het me niet herinneren. Er klopt natuurlijk helemaal niets van, maar Helen Fields geeft al op de derde bladzijde van het eerste hoofdstukje bloot dat we hier van doen hebben met een bijzonder exemplaar van de mensheid: een moordenaar met een groot intellect.

4: Dood kalm – Stuart McBride

Een goede thriller doorstaat de tijd, nou ja, laten we het in dit geval maar houden op twaalf jaar. Dood kalm, de tweede politieroman van Stuart MacBride uit 2007, blijft fier overeind staan in de golf van policiers van de afgelopen decennia. MacBride is op zijn best in het beschrijven van toestanden, vol van een deprimerende sfeer, verval, rotting en verwaarlozing. En dat geldt voor de ronduit smerige stadsdelen, de tot op de draad versleten burelen en nog veel erger voor de personen die daar werken en de boeven die ze moeten vangen. De ijzeren, ironische humor trekt alles weer in evenwicht.

5: Metropolis – Philip Kerr

Metropolis is het laatste en 14e deel in de reeks rond Bernie Gunther van auteur Philip Kerr, de in maart 2018 overleden auteur. In zekere zin sluit met dit boek de cirkel. Het eerste deel van de reeks, Een Berlijnse kwestie, speelt zich af in 1936. Het tweede deel van de Berlijnse trilogie, Het handwerk van de beul,  in 1938, de overige elf titels spelen zich allen af na WO II, waarbij er altijd wel een facet is dat de lezer meeneemt naar de donkere jaren van het Eeuwige Groot-Duitse Rijk. Het is een boek in de bekende Kerr stijl met al die typische kenmerken die zijn boeken tot een waar leesgenot maken. Gedetailleerd en grondig gedocumenteerd zijn de ontelbare verwijzingen naar personen, situaties en gebeurtenissen uit die tijd, de jaren twintig dertig en veertig  van de 20ste eeuw.

In dit boek wordt de jonge Bernie Gunther neergezet in een welhaast, fascinerend tijdsdocument over het Berlijn in die roekeloze, decadente eind twintiger jaren. Het is een roman waarin talloze bekende en minder bekende figuranten uit die jaren figureren. De opkomst van de bruinhemden, het begin van eliminatie van de Joden uit het openbare leven, de enorme armoede, het flamboyante nachtleven, het leest als veel meer dan een simpele thriller.

6: De zigeunerbruid – Carmen Mola

De zigeunerbruid  is het eerste deel van een trilogie. De opbouw van het verhaal is degelijk. Het boek heeft behoorlijk wat bladzijden nodig om op stoom te komen. Daarna wordt het boeiend, spannend, zeer spannend, nagelbijtend spannend. De privé verhaallijn van Elena en de zoektocht naar de moordenaar van de zigeunerbruidje(s) lopen mooi synchroon. De schrijfstijl is helder, krachtig en zeer toegankelijk. De draaiingen in het verhaaltje zijn ingenieus en niet te voorzien.

7: Het mes – Jo Nesbø

Het mes, deel 12 uit de reeks rond Harry Hole, is bij tijd en wijle een erg donker boek. Harry Hole zet vraagtekens bij de zin van zijn bestaan, waarin angst, pijn en onzekerheden omhoog komen, even zwart als de ontwenningsverschijnselen na een nacht heftig doordrinken. Hij neemt duidelijk revanche op zijn versie van Macbeth. Een zeer goede Harry Hole. Samen met Politie een uitschieter in deze toch al kwalitatief hoogstaande serie.

8: Dood de Koning – Sandrone Dazieri

Het barst van de markante koppen en uitgefreesde karakters, rauw en ongeciviliseerd. De veelheid aan personen en de spaghetti aan gebeurtenissen, inclusief mooie zijverhalen en wise cracks ( De waarheid wordt altijd overschat )  maken het een behoorlijk ingewikkelde thriller. En dat kunnen we alleen maar toejuichen. Veel, heel veel dialogen, bitter, vilein en humoristisch. En af en toe helemaal over de top. De Dood de Vader trilogie behoort tot de absolute top van wat er de laatste jaren op thrillergebied verschenen is. Een voltreffer.

De moraal van dit verhaal: let op voor mensen met een Ham-Brook-classic-wandelstok.

9: De kleuren van de brand – Pierre Lemaitre

Pierre Lemaitre die we vooral kennen van een viertal harde thrillers heeft veel meer geschreven dan thrillers. Het uitbundige Tot ziens daarboven uit 2013, handelend over de handel en zwendel met doodskisten op militaire begraafplaatsen en oorlogsmonumenten na WO I, wordt als zijn belangrijkste werk gezien.

De kleuren van de brand (2018) is het vervolg hierop. Deel twee uit wat wel de Interbellum trilogie wordt genoemd. Deel drie moet nog geschreven worden. Beide romans spelen in het interbellum, de periode tussen WO I en WO II. Deze periode wordt politiek gezien, gekenmerkt door de verschrikkelijke gevolgen van WO I, revanchistische gevoelens, de economische crisis en de opkomst van het fascisme. Deze thema’s komen ook in dit boek terug.

10: Dodenlijst – Martin Österdahl

Martin Österdahl met studies over de Russische taal, economie en Oost-Europese culturen in z’n rugzak, maakt ruimschoots gebruik van de opgedane kennis. Dat biedt boeiende uitstapjes over bijvoorbeeld symbolen in verschillende culturen. Het boek, net als het debuut Vraag niet om genade, is buitengewoon intelligent geschreven, vol barokke details, die later op hun plaats vallen, vol ook met fraaie, hier en daar welhaast literaire zinnen met bittere humor. Veel personen en situaties, tijdslijnen in 2000, 1996, 1943 en 1945, het is een complex verhaal: neonazi’s, Russische agenten, koude oorlog dreigementen, complottheorieën, maar ook de blootlegging van een stukje Zweeds, duister verleden. Het is een boek,  512 blz. lang, zoals ik graag geschreven zie worden.
Martin Österdahl heeft nu twee werkelijk uitstekende thrillers afgeleverd, en is daarmee een van de betere recente auteurs uit het Hoge Noorden, en zeker de moeite waard om gevolgd te worden.

11: Middenwater – Arne Dahl

Middenwater staat voor de vervreemding bij het duiken als boven en onder, achter en voor, links en rechts niet meer bestaan en alles vloeibaar wordt en de juiste richting ontbreekt om weer veilig boven te komen. Sam Berger vraagt zich dat ook  regelmatig af, waarom hij juist uitgekozen is om een bepaalde klus te klaren, waarom hij zich op moet offeren om de waarheid boven tafel te toveren. Welke kant moet hij op? Wat is de waarheid in een wirwar van gebeurtenissen, waar allerlei inlichtingen-, veiligheids-  en opsporingsdiensten bij betrokken zijn? Arne Dahl op z’n best.

12: Weerzin – Bernard Minier

Vanaf Een kille rilling  acteert Bernard Minier op een hoog niveau. Het zijn een aantal factoren die maken dat deze auteur boven de meeste van zijn collega’s uitsteekt. In de boeiende schrijfstijl van een groot verteller, wisselen duistere hoofdpersonen af met  de apocalyptische dreiging die uitgaat van de Pyreneeën met zijn donkere hoge bergen, kliffen en rotsen, de vries- en sneeuwkou, de huilende koude wind. Maar ook de vele dialogen, reflecties, beschouwingen, verhandelingen en meningen over tal van zaken die niet direct met de oplossing van het onderzoek te maken hebben, maar duidelijk het leesplezier aanmerkelijk verhogen.

13: Godenstemmen – Jean-Christophe Grangé

Grangé voert de lezer mee. Op een reis naar de waanzin. Geen enkele indicatie, geen enkele hint naar de bestemming. De reis op zich is het uiteindelijke doel, niet de bestemming. En dat is ook het patroon wat in praktisch elk boek van Grangé terugkomt: de reis naar de waarheid voert langs talloze, aan de geweldige fantasierijke geest van de schrijver ontsproten tussenstations. In dit boek ontspint zich een waanzinnig verhaal rond kinderen in traditionele Bayerische Tracht met lederhosen en groene hoedjes met veren, waanzinnige chirurgen en meer van dat soort volk die zich uitleefden op het voetvolk tegen de achtergrond van de geopolitieke verhoudingen in de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw. En de wedergeboorte van het kwaad in Parijs en Frankrijk.

Grangé gaat in deze macabere mix van thriller en een vleugje horror wel erg te keer en scheert langs de donkerte en duisternis van de afgronden van de menselijke geest èn lichaam, waar nauwelijks grenzen lijken te zijn aan het verderf en rottingsproces van een tot op het bot verdorven homo erectus. De donkere kijk van Grangé op de mensheid  bevat geen grijstinten meer, maar is zwart, pikzwart.

Een goede gezondheid en veel leesplezier in 2020!!!!

Jac Claasen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Corina las: Schaduw van de nacht – Tess Gerritsen ****

Schaduwvandenacht

Met dank aan The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tess Gerritsen

Uitgever: The House of Books

Originele titel: The Shape of Night

Vertaling: Y.J.F.G. Klaasse-De Swart

Aantal pagina’s: 288

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 17 oktober 2019

Over de auteur:

Tess Gerritsen is arts en een bestsellerauteur. Haar populaire thrillerreeks rondom Jane Rizzoli en Maura Isles was jarenlang tevens een internationaal goed bekeken tv-serie. Maar ze schreef ook Speel met vuur, dat voortkwam uit een geschenkboekje dat ze speciaal voor Nederland en België schreef. Na het succes van het laatste deel in de Rizzoli & Isles-serie, Ik weet een geheim, keert ze terug met Schaduw van de nacht, een verleidelijke standalone thriller geschreven.

(Bron: http://www.thehouseofbooks.nl )

Achterflap:

Ava Collette ontvlucht haar verleden in Boston en huurt Brodie’s Watch, een oud huis in een afgelegen kustdorpje in Maine. En ook al gaan er verhalen over de rondwarende geest van kapitein Brodie, ze voelt zich er onmiddellijk op haar gemak. Totdat ze vreemde geluiden begint te horen en de dorpelingen ontfutselt wat ze liever geheim houden voor buitenstaander: iedere vrouw die het huis bewoont heeft er ook is komen te overlijden. Is de geest van kapitein Brodie ervoor verantwoordelijk of is een moordenaar van vlees en bloed de schuldige? Iemand die steeds dichter in de buurt van Ava komt…

Mening:

Dit was mijn eerste kennismaking met deze bestseller auteur (schaam, schaam) en wat een fijne! De schrijfstijl is vlot en pakkend, niet te simpel, maar ook niet te moeilijk. In eerste instantie gebeurt er niet echt iets spannends, maar je voelt aan alles dat het er aan zit te komen. Want waarom is Ava Boston ontvlucht? En waarom zoekt ze haar heil in de drank?

Als na een paar hoofdstukken er een geest ten tonele wordt getoverd, moet ik even schakelen. Het is in het begin een beetje zweverig en ik irriteer me aan Ava die wel, niet, half in de geest gelooft. Toch geeft het de spanningsboog wel net dat extra rukje en wil je weten of er nou echt een geest is of dat Ava aan waanideeën lijdt.

Ava is een tof karakter met een rugzakje waar we pas wat later een inkijkje in mogen nemen. En dan verliest ze toch wel even mijn respect. Oi oi Ava toch! Toch komt dat ook wel weer goed al blijft het wel in mijn hoofd spelen, wat haar uiteindelijk echter overkomt…nee dat gaat te ver.

De side-kicks zijn zeker van toegevoegde waarde, maar worden niet heel goed uitgewerkt. Wat ik enerzijds jammer vind, maar ook wel begrijp het gaat uiteindelijk toch wel echt om Ava en ……. Kapitein Brody?

Hoe dat en dus het plot tot stand komen en sowieso het hele plot is geniaal en maakt je “blij” en tja bestaat die geest nou? Je zou het zomaar kunnen of willen geloven.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 4

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 3.5

Een mooie vier sterren voor Schaduw van de nacht.

Corina Nieuwenhuis.


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva vraagt door: Luna van Roosen van de Young Adult Day Dreamer!

bron - het laatste nieuws.jpg

Luna van Roosen heeft met Day Dreamer een weergaloos debuut geschreven. Het verhaal gaat over Lora, een meisje dat is opgezadeld met een een draak van een stiefzus. Samen met haar hondje Henry vlucht ze dan ook regelmatig naar het bos. Op een dag valt ze daar in slaap en als ze wakker wordt is het ineens donker. Gelukkig ziet zij in de verte een licht branden. Het blijkt van een kasteel te zijn. Maar het kasteel herbergt zo zijn eigen geheimen en mysteries… En dan is er ook nog de knappe prins waar Lora als een blok voor valt, tot haar stiefzus plotsklaps voor hun neus staat en de jongen van haar dromen voor haar neus wegkaapt.

Day Dreamer is een hedendaags sprookje vol romantiek en een vleugje urban fantasy. Het geheel is pakkend en spannend en laat je geen moment meer los. Ik was dan ook met recht meteen fan van Luna haar heerlijke schrijfstijl en bijzondere verhaal. Luna is nog relatief jong in boekenland – ze is geboren op kerstavond 1999 – maar ze overstijgt met haar boek nu al het niveau van een aantal auteurs die al langer in het vak zitten. Ze is dan ook een veelbelovende schrijfster en ik was zeer benieuwd naar wie zij is, wat haar ertoe heeft aangezet om dit boek te schrijven en waar zij haar inspiratie vandaan haalt. Het werd een verrassend leuk gesprek.

Hoe zou jij zelf zijn als zus?

Ik heb het ‘geluk’ een grote zus te mogen zijn van twee broers en een zus. We zijn typische broers en zussen voor elkaar. Het ene moment kunnen we het vinden en doen we onnozel. Nog geen twee seconden later kan dat plots omslaan en zijn we als kat en hond. Klinkt het bekend? 🙂 Mocht het erop aankomen dan zullen we er wel zijn voor elkaar. Hoewel geen van hen graag leest, luistert mijn zus wel eens (onder lichte dwang ;)) naar mijn verhalen. Mijn jongste broertje is heel enthousiast en probeert me op zijn manier te helpen.

Je zit echt boordevol fantasie. Nou las ik dat je graag nachtelijke wandelingen maakt. Ik kan me zo voorstellen dat als je ergens inspiratie vandaan haalt, het dat is. Klopt dat of haal jij het uit andere elementen?

Nee, daar krijg ik inderdaad ideeën door, soms. Inspiratie is een eigenaardig iets. Fantaseren is iets wat ik me moeilijk kan laten, met alle gevolgen van dien… Ik zie in het echte leven iets, of ik dénk dat ik iets zie en dan gaan mijn radertjes draaien. Het meeste van de tijd krijg ik mijn verhaalideeën als het al wat donkerder is. Zo ontstaan veel van mijn horrorverhaaltjes ’s nachts tijdens het piekeren. Of door een droom. Omdat ze zo onlogisch zijn heb ik de drang om ze logisch te willen maken en uiteindelijk ontstaat er rond dat nachtelijk beeldmateriaal een hele historie.

Je bent duidelijk een schrijfster in hart en nieren en je schrijft korte horror verhalen. Toch is je debuut een realistisch sprookje. Hoe kwam dat zo?

Goh, ‘een schrijfster in hart en nieren’ hoe je dat zo aardig zegt, moet een beetje van alles proberen te schrijven, denk ik. Zo leer je je eigen sterktes en zwaktes kennen en leer je misschien iets bij over je eigen schrijfstijl. Ten slotte heeft ieder verhaal spanning nodig. Ik vind niet dat je een verhaallijn opzij moet laten liggen omdat het niet tot een bepaald genre behoort. Ik hou van verschillende genres en je moet toch alles eens proberen, niet? En als je een idee hebt voor een sprookje, hoe wil je daar in godsnaam aan weerstaan als verhaalliefhebber?!

Niet :-). Hoe was het voor jou om Day Dreamer te schrijven? Tijdens het lezen werd ik compleet meegezogen in de wereld waar Lora in terechtgekomen is. Had jij dat ook tijdens het schrijven?

Ja, absoluut. Dat heb ik eerlijk gezegd met mijn huidige verhaal minder. Day Dreamer/Night Thinker was letterlijk iets waarmee ik opstond en ging slapen. Ik werd erdoor afgeleid tijdens mijn lessen. En soms ging ik dan best hard glimlachen, zodanig dat de leerkracht me zelfs eens vroeg wat er was. En als ik niet schreef maakte ik tekeningen of zocht ik ‘decors’ op internet op. Het hield me zelfs uit mijn slaap omdat ik plots de juiste woorden wist om iets te beschrijven of een leuke dialoog in mijn hoofd werd ‘afgespeeld’. Die zogenaamde ‘nachtelijke schrijfaanvallen’ had ik rond die tijd enerverend vaak. Nu heb ik dat minder en ik wéét dat het aan mijn liefde voor Day Dreamer/Night Thinker lag. (Of omdat ik tegenwoordig uit mezelf mijn schrijftijd ’s nachts inplan ;)).

Dat viel mij al op: de prachtige vormgeving van het boek én de mooie tekeningen. Zou jij daar meer mee willen doen, bijvoorbeeld een kinderboek willen illustreren? Of is het echt voor je eigen verhalen?

Momenteel maak ik enkel tekeningen voor mijn eigen verhalen. (En die traditie zou ik graag willen volhouden, als de uitgeverij het daar ook mee eens is.) Mocht iemand mij later een leuk voorstel doen om tekeningen bij een ander boek te voorzien, zou ik dat zeker overwegen. Hoewel het me dus allemaal erg leuk lijkt, zijn dat dingen om later over na te denken. Met mijn eigen boek(en) en studie is mijn agenda aardig volgepland tegenwoordig.


Day Dreamer speelt zich af in een kasteel, er zijn de prachtigste jurken, er is een droomprins… En toch komt er ook een duistere kant in voor. Wat trekt jou als auteur aan, aan die mysterieuze, tikkeltje gevaarlijke kant?

Waarom hou ik van de nacht, denk je? Mysterie en gevaar maakt het boek (én het echte leven) onvoorspelbaarder en dus ook interessanter. Met andere woorden: het maakt het leven het leven waard en het boek het lezen waard. Je ziet het licht pas als er schaduw is. Dat is een feit. Je kan pas écht van de mooie dingen genieten als die er niet constant zijn en je ook weet dat je alles met één verkeerde beslissing kan verliezen. Wie wil er nu in godsnaam een boek lezen waar altijd alles rozengeur en maneschijn is? Af en toe mag er een nacht zijn waarbij de maan geen licht voor je voeten uit werpt. Sterker nog, die moeten er zijn. 🙂 Hopelijk is die abstracte voorliefde nu een beetje in begrijpbare woorden omgezet.

Was je als kind wel eens bang in het donker?

Tuurlijk! Maar het is zalig omdat je fantasie dan op hol slaat. Dat is vaak de trigger voor het verzinnen van een fantastisch verhaal. En zolang je weet dat het je fantasie maar is (de nacht is in principe niet gevaarlijker dan overdag) ben je een beetje bang, maar niet angstig.

Momenteel maak je veel contact met de lezers en potentiële lezers van je boek(en). Krijg je veel reacties?

Ja, toch wel. Het is fantastisch om te horen dat lezers ervan genoten hebben en wat hun mening van Day Dreamer was. (Bij deze: laat het me vooral weten!).
Het is toch een soort bevestiging die je krijgt. Ook omdat ik op deze manier ook dingen leer over mijn schrijfstijl en zelfs over mijn eigen boek. Het is grappig hoe mensen dingen anders kunnen opvatten en bekijken dan hoe ik het voor ogen had. Ik vreesde er bijvoorbeeld voor dat mensen het mysterie meteen zouden doorzien, maar dat lijkt absoluut niet het geval te zijn. De meningen over Bobby liggen ook ver uit elkaar en daar schrok ik van. Mensen bekijken hem op een manier die ik niet had zien aankomen, misschien net omdat ik weet wat hij denkt. Zijn ‘uitstraling’ zegt blijkbaar iets heel anders.

Nu ben ik benieuwd, hoe bekijken mensen Bobby dan en wat verraste jou daaraan?

Sommigen vinden Bobby een beetje een meisjeszot omdat hij zowel met Amaryllis als Lora omgaat. Daar schrok ik van, want er zit een logische redenering achter (zijn redenering). Ik beschouw hem absoluut niet als zo iemand.

Zo zag ik hem ook absoluut niet.  Inmiddels is de cover van Night Thinker een feit. Hij is prachtig geworden! Hoe voelde het voor jou om het eindresultaat te bewonderen?

Even wennen om het ‘gezicht’ van jouw ‘kind’ te zien. Gelukkig is iedereen het erover eens dat het beiden schatjes zijn. 😉 Mijn mama noemde de jongen al grappend haar ‘schoonzoon’. Ze lachte ermee: éérst een kleinkind, nu een schoonzoon…

Ben je al zenuwachtig voor de respons straks op dit tweede deel?

Ja, ergens wel, maar dat is normaal volgens mij. Ik ben wel een beetje minder zenuwachtig dan voor Day Dreamer. In Night Thinker wordt alles alleen maar spannender! (Mijn bescheiden mening ;)). Waar deel één vooral in het mysterie duiken was, bestaat deel twee uit de ontknoping! Ik ben zelf ook benieuwd wat de lezers ervan vinden, of ze het tegen het einde zelf al hebben ontrafeld of niet… Zenuwachtig ben ik dus een beetje, maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in. 😀


***Interview by Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Luna herself volgen? Wij zeggen doenn en dat kan HIER

*SuperRecensieWinactie Gesloten* Win en lees het nieuwe boek van Frank Krake! Hannelore, het meisje uit de sekte

Hopsakee het is eindelijk 4 januari dus hier zijn we dan met de vijfentwintig mazzelaars die #Hannelore vooruit mogen gaan lezen! 📚 🥳 📚🥳 Wat een mailtjes vlogen er onze mailbox in zeg….. net de 100 niet over dus potver dat was even een klus, maar natuurlijk is het gelukt. Dus check maar gauw of jouw naam er tussen staat. 👊 Want dit zijn de winnaars…….

Eva Krap

Ans Arts

Lydia Buist

Linda Hilgers

Chantal Hofmeester

Renzo de Muijnck

Indra Laferte

Silvia van Elzelingen

Dini van Heumen

Wendy Wenning

Nel Crea Aanhane

Danique van der Heide

Esli van Boven

Mariska van Westen-Langhorst

Bellona Bosboom 

Peter Maas 

Marianne Snellaars ( Marie Quickboots )

Diane Kooistra

Marja Legius

Erna Eikhoudt

Meike Damen

Sharon Glorie – de Klerk

Xanne Smid

Jitske Kingma – Postma

Wilma Veltkamp

Had je adres gegevens nog niet gemaild? Doe dat dan nu gelijk naar samenlezenisleuker@gmail.com en dan regelen wij de rest!

Nogmaals dikke dank aan Frank Krake voor deze geweldige actie. Wij zijn heel benieuwd naar jullie meningen!!! 📚 💃 📚

—————————————————————————————————————————————–

In februari 2020 verschijnt het bijzondere en indrukwekkende boek Hannelore, het meisje uit de sekte geschreven door Frank Krake

Dat is al prachtig maar nu komt het! Namens Uitgeverij Achtbaan zoeken wij vijfentwintig serieuze recensenten die dit boek vóór verschijnen willen ontvangen en binnen drie weken willen voorzien van hun mening. Geweldig toch?

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Wil jij dit bijzondere verhaal lezen en recenseren? Onderneem dan de onderstaande stappen en wie weet ben jij één van de vijfentwintig mazzelaars!

1: Like de Facebookpagina van Uitgeverij Achtbaan via onderstaande link:

Uitgeverij Achtbaan

2: Stuur een mailtje naar Samenlezenisleuker@gmail.com en vertel ons waarom je dit boek graag wil lezen en voorzien van je mening.

3: Belangrijke voorwaarde: Stuur ons vanaf 1 februari en uiterlijk op 10 februari je recensie toe via Samenlezenisleuker@gmail.com en plaats die ook op Hebban.nl, Bol.com, Goodreads, AKO, Libris, je eigen blog of op de website van je eigen boekhandel. De keuze is reuze, des te meer des te mooier 💪 Let op! Niet voor 1 februari plaatsen!

Nou dat was dat, piece of koekie en mocht je één van de vijfentwintig gelukkigen zijn dan krijg je via de uitgever en ons een begeleidende brief toegestuurd met de spelregels omtrent de recensie.

Owja! Ben je nog geen lid van onze te gezellige Facebookgroep? Tja dat kan gebeuren hè, maar het is voor deze actie wel een voorwaarde 🙂 Klik dan even de link hieronder en join us:

Samenlezenisleuker

De actie van De laatste getuige toentertijd was ronduit fantastisch. Dat gaan we ook graag weer meemaken met Hannelore. We kijken uit naar jullie mailtjes en heel veel succes allemaal!  Op zaterdag 4 januari zullen we de winnaars bekend maken! 📚🥂🥂📚

Over Hannelore, het meisje uit de sekte:

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte “Gemeente Gods” waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich deels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf “Profeet” noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek “ontvoerden” ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren van gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon. Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze de strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2019 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo een tienduizend volgelingen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva las: De stille oorlog van mijn vader – Annemieke de Schepper *****

De stille oorlog van mijn vader

Over de auteur:

Annemieke de Schepper is docent, schreef columns, artikelen en verhalen. De stille oorlog van mijn vader is haar debuutroman.
www.annemiekedeschepper.nl

Op persoonlijk vlak heb ik soms van dichtbij gezien wat de oorlog met mensen heeft gedaan. Ouderen die er niet over kunnen praten, getraumatiseerd zijn. Of de mensen die er juist wél over willen praten om hun verhaal kwijt te kunnen. Er zijn al vele romans en waargebeurde verhalen over de oorlog geschreven. Vaak raken zij ons diep. Het leed, de onmacht, maar ook de menselijkheid zijn zaken waarmee wij ons kunnen vereenzelvigen en waarbij wij ons in kunnen leven op een dieper niveau. Maar de huidige generatie heeft geen idee hoe het toen echt was; we kunnen ons er gelukkig slechts een voorstelling van maken.

Annemieke de Schepper neemt je in haar prachtige debuutroman mee naar de slag om de Schelde, een vaak vergeten verhaal, maar een met een behoorlijke impact op de levens van de mensen die het hebben meegemaakt. Zij brengt dit stukje zeer belangrijke geschiedenis tot leven, op levensechte wijze en weet het zo te omschrijven dat het lijkt alsof je er zelf bij bent. Al lezend proef, voel en ervaar je de gebeurtenissen op intense wijze.

In De stille oorlog van mijn vader neemt hoofdpersonage Anna je mee op reis. Na het overlijden van haar vader wil zij zijn as terugbrengen naar huis: Biervliet in Zeeuws-Vlaanderen, waar hij geboren is. De veerpont waarop haar reis begint, komt echter stil te liggen en aan boord vertelt haar tante het verhaal van haar vader. Het beeld dat zij van haar vader had, krijgt een andere kant, een ander verhaal. Ze is dan ook vastbesloten om de reis die zijn leven was in zijn ware kern te beleven. Ze bezoekt de plaatsen van zijn jeugd en leert hem kennen op manieren die ze niet voor mogelijk had gehouden. Met dit uitgangspunt is dan ook een ontroerend en rakend verhaal ontstaan. Want hoe goed kennen wij onze ouders echt? Juist door deze zoektocht voert menselijkheid de boventoon, het leren zien van de ware ik achter haar vader. En wat menselijk leed voor sporen achterlaat.

De kracht van de roman schuilt hem in de beeldende schrijfstijl, de prachtige personages en bovenal het gevoel waarmee dit verhaal geschreven is. Je proeft de liefde voor elk woord, de betrokkenheid bij Anna en haar naasten, maar bovenal de empathische vermogens van de auteur. De ene na de andere emoties raast voorbij. Zo heb ik bij vlagen gelachen, want de auteur heeft ook veel humor in het verhaal verwerkt, waardoor het niet zwaar op de hand is, maar juist enorm binnenkomt. Het andere moment mag je de tissues wel klaarleggen, omdat zij je behoorlijk weet te ontroeren.

In de eerste plaats is dit boek een oorlogsverhaal, maar toch is het zoveel meer dan dat. Zelden heeft een boek mij zo weten te raken op niet alleen emotioneel vlak, maar vooral op het menselijke aspect. Wat mij betreft dan ook een absolute aanrader als je houdt van verhalen over het échte leven, een verhaal over mens zijn en de invloed van (traumatische) gebeurtenissen op ons bestaan. Maar ook de zoektocht naar je naasten, het eren van hun leven en zodoende een stukje van jezelf vinden.

Als dit het debuut is van De Schepper, ben ik zeer benieuwd wat zij nog meer voor inspiratie heeft. Want dat schrijven in haar bloed zit, is meer dan een voldongen feit. Van mij krijgt dit verhaal dan ook de volle vijf sterren.

Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂