Duorecensie Karin & Corina: Weerzin-Bernard Minier****

weerzin

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bernard Minier

Serie: Deel vijf Martin Servaz serie

Originele titel: Soeurs

Vertaler: Aniek Njiokiktjien & Félice Portier

Uitgever: Xander Uitgevers

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 14 februari 2019

Over de auteur:

Bernard Minier (1960) groeide op in de Pyreneeën. Hij werkte als douanebeambte, maar droomde van een bestaan als schrijver. Zijn debuut Een kille rilling werd lovend ontvangen door de Franse pers en wereldwijd vertaald en verfilmd voor Netflix. Minier woont in Essonne, ten zuiden van Parijs.

( Bron: http://www.xanderuitgevers.nl )

Mening:

Karin:

Aha, het vijfde deel in de serie en goed op zichzelf staand te lezen. Dat is tof want dit wordt dan eindelijk mijn kennismaking met Minier. De kundige schrijfstijl weet je direct te pakken en we begeven ons in het verleden. Een mysterieuze en brute dubbele moord, de toon is alvast goed gezet.

Corina: 

Wauw wat een achterflap! Minier kwam al regelmatig voorbij in de groep, maar ik zag een beetje op tegen het beginnen aan een serie. Maar volgens het persbericht is het goed los te lezen en wat hebben ze daar gelijk in gehad. We beginnen in het verleden en hoe! Wat gaat dit Servaz brengen?

Karin:

Je raakt al snel bekend met Servaz en de overige personages en het is duidelijk dat er achter deze sympathieke rechercheur het nodige in het verleden ligt. Dat maakt alsnog weer nieuwsgierig naar de vorige delen maar dit even terzijde.

Na de overgang naar het heden verlies ik even die binding met de personages. Dit valt al snel weer op de plek en rode draad blijft Lang, een auteur van gruwelijke boeken met een best bijzondere schare aan fans. Wat is zijn rol?  Het is nogal eens wisselen van mening daarover tijdens het lezen en daar hou ik zo van. Na een sterk begin wordt het vervolgens een beetje hetzelfde van het gekonkel rondom dit gegeven. Het blijft echter onderhoudend, en van onderhoudend gaat het dan ook weer naar meeslepend, het is weer spannend!

Corina:

Minier heeft een fijne schrijfstijl, maar het is ook af en toe wat langdradig waardoor de aandacht weg valt. Na de zoveelste beschrijving van hoe het kronkelpaadje langs de bomen wegglijdt om aan te komen bij verlaten weides met aan het eind een berg weet ik het wel en wil ik gewoon een beetje actie. Maar voor echte actie hoef je niet bij Minier te zijn. Het is bij tijd en wijle echt wel spannend, maar meer onderhuids en je wil de draadjes aan elkaar knopen, maar het wil maar niet.

Karin:

Moord, ontvoering, actie, doorweven met de persoonlijke perikelen en de puzzeltocht van Servaz en zijn team laten je nagelbijtend lezen. Enn dan komt daar nog de plottwist! Dat zag ik niet aankomen, ge-wel-dig gedaan en ook richting einde zit de vaart er goed in. Is het allemaal even geloofwaardig? Nee, net niet maar dat hoeft ook niet. Prima afgerond, lekker dubbel gevoel en er ligt weer ruimte voor een deel zes. Count me in!

Corina:

Op het einde is daar dan toch even een klein wtf momentje, want wat een gave wending! Hoe dan? Over de top? Jazeker, maar het is wel echt gaaf gedaan en maakt het verhaal af! Servaz leer je goed kennen en met af en toe een kleine verwijzing naar de eerdere delen word je nieuwsgierigheid gewekt. Ook de randpersonages komen goed uit de verf, zowel in het verleden als in het heden. Maar het is vooral Servaz die het verhaal maakt.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 4

Vier sterren voor Weerzin.

Corina:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Vier unanieme sterren voor Weerzin.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Samen wachten op, om te recenseren..

collage feb 2019 deel één

En ook in de tweede maand van 2019 mogen wij weer mooie dingen gaan lezen ter recensie. Heerlijke vooruitzichten weer voor Ka & Co! Lees met ons mee en wie weet wordt jouw lijstje ook weer een klein beetje langer.

**Op 31 januari 2019 verscheen van thriller auteur Edward Hendriks de novelle Het meisje van toen. Dit is zijn eerste boek in eigen beheer uitgegeven en wij zijn dan ook heel blij dat we het mogen gaan lezen! Dus houd ons in de gaten….

**In november van vorig jaar verscheen bij ISJB Uitgevers het mooie verhaal van Marielou Uyttenhove, namelijk Gestolen jeugd. Een aangrijpend verhaal over de ouders van de auteur.

**Op 5 februari dit jaar verscheen bij A.W. Bruna Uitgevers het debuut van de Scandinavische auteur Katrine Engberg, en wel met de bijzondere titel De krokodilvogel. Als kadootje viel hij in Drenthe op de deurmat, hoe mooi is dat dan weer? Dat wordt vast genieten!

Over Het meisje van toen:

Twintig jaar geleden bedroog Paul Meertens de vrouw met wie hij pas getrouwd was. Nu, terwijl hij een goede baan bij een IT-bedrijf heeft, staat hij oog in oog met zijn onenightstand van toen, Lieve Breevoort. Ze solliciteert naar de functie van managementassistente. Paul is van slag, maar herpakt zich. Hij besluit een afwijzingsbrief te sturen en het hele voorval zo snel mogelijk te vergeten. Maar zo makkelijk laat Lieve zich deze keer echter niet aan de kant schuiven. Weldra ziet hij haar terug als danslerares van zijn jongste dochter, als de nieuwe squashpartner van zijn vrouw en als de invalster op school. Hij begint haar werkelijk overal te zien. Wordt hij gek? Nee, het is erger dan dat. Ze is uit op wraak en ze heeft verdomd lang de tijd gehad om die voor te bereiden…

Over Gestolen jeugd:

François groeit op in Antwerpen, in een eenvoudig arbeidersgezin. Als hij begin 1942 als 17-jarige jongen in Duitsland te werk wordt gesteld, is zijn jeugd in één klap voorbij. Maria’s jeugd in Stuttgart-Zuffenhausen staat in het teken van de economische crisis, de opkomst van de nazi’s en uiteindelijk een nietsontziende oorlog. Maria en haar familie overleven de vele bombardementen, maar krijgen in 1944 een enorm drama te verwerken als Maria’s tweelingzus Edeltraud in een psychiatrische kliniek belandt en het helse naziregime niet overleeft. Zij wordt niet ouder dan 17 jaar.

De oorlog brengt François en Maria bij elkaar, en tussen deze twee jonge mensen bloeit een diepe liefde op. Maar de oorlog rukt hen ook weer uit elkaar. Terwijl François onwetend in een gevangenenkamp verblijft, schenkt Maria eind 1945 het leven aan hun dochter Maria Luise. Pas in 1947 zien zij elkaar terug en proberen zij in België samen een nieuw leven op te bouwen. Maar zal hun liefde bestand zijn tegen alle trauma’s van de oorlog én tegen de anti-Duitse stemming die de Duitse Maria in België continu ervaart…?

Over De krokodilvogel:

Op een vroege ochtend in het centrum van Kopenhagen loopt de gepensioneerde Gregers Hermansen voorzichtig de trap van zijn appartement af om zijn vuilniszak buiten te zetten. Op de begane grond klemt de deur een beetje. Gregers probeert de deur open te krijgen, maar struikelt en valt door de deur naar binnen. Als hij weer bijkomt, ontdekt hij dat hij boven op het bebloede lichaam van een jonge vrouw ligt. Het is het begin van een nachtmerrie voor de bewoners van het appartementencomplex, en eveneens voor rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner. Vooral omdat er algauw wordt ontdekt dat een andere bewoner van het complex een thriller schrijft over de moord op een jonge vrouw in een appartementencomplex…

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker

Karin las: Het Weeskind van Haamstede-Angelique van der Bijl****

rjhl4705

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Angelique van der Bijl

Uitgever: Ellessy

Aantal pagina’s: 347

Genre: Psychologische Thriller

Verschijningsdatum: 8 februari 2019

Over de auteur:

Angelique van der Bijl (1982) woont in het Brabantse Geertruidenberg en is werkzaam als Marketing & Communicatie Manager. Het Weeskind van Haamstede is na haar thrillerdebuut Nachtschade haar tweede psychologische thriller.

( www.ellessy.nl )

Achterflap:

“We redden het wel samen.” Het zijn de woorden die haar moeder vroeger fluisterde als ze Isa in hun huis aan de Zeeuwse kust in haar armen klemde, het voorteken dat Isa weer dagen niet naar buiten mocht. Isa de Nooijer weet tot op de dag van vandaag nog steeds niet waarom haar moeder de buitenwereld vreest. Als geen ander begrijpt haar vriend, Willem Zuyderhout, dat talloze vragen haar ’s nachts wakker houden. Zijn vader beroofde Willems moeder en broertje dertig jaar geleden, op kerstavond, van het leven en pleegde daarna zelfmoord. Willem bleef als eenjarige alleen achter.

Als Isa voor het eerst in haar leven echt gelukkig is, wordt haar moeder vermoord. Ze duikt in het verleden en is verbijsterd als ze vermoedt dat Willems familie iets met de moord te maken heeft. Ze raakt meer en meer verstrikt in het machtsspel van de familie Zuyderhout, die er alles voor over heeft om het verleden te laten rusten…

Mening:

Jeetjemina wat is dit boek anders dan Nachtschade en ben ik weer onder de indruk? Dat is een dikke ja. Nu hangt Het Weeskind van Haamstede niet van een spanning aan elkaar waar je een mes doorheen kunt snijden. Dit is geen ‘standaard thriller’, maar dit is sowieso een erg goed verhaal wat indruk maakt door de bijzondere en prachtige setting, door de karakters die steeds meer eigen worden. Hier is onderzoek gedaan en hier is goed over nagedacht. Is er dan geen spanning? Zeker wel, en een stuk gruwel wordt ook niet uit de weg gegaan, maar deze spanning is gedurende het verhaal meer van dreigende aard en dit mag de naam psychologische thriller dan ook zeker dragen.

De Deltawerken, de watersnoodramp, het zit op werkelijk prachtige wijze verweven in dit alles. Voeg daar o.a. het reilen en zeilen van een scheepswerf en een strandpaviljoen aan toe en je waant je in de wereld die Zeeland heet. Van der Bijl hanteert een kundige pen en deze mooie en prettig weg te lezen stijl is ook weer heel beeldend. Er wordt op fijne wijze geschakeld van het heden naar het verleden waarbij het verleden schuingedrukt wordt weergegeven. Het geeft extra duidelijkheid, maar dit leest minder fijn en had van mij dus niet gehoeven. Dit doet verder niks af aan de inhoud want beetje bij beetje kom je steeds meer te weten over de personages en de gebeurtenissen. Stap voor stap komen het heden en het verleden bij elkaar en je wil gewoon graag de uiteindelijke ontknoping weten.

Hoe zit het met de (vreselijke) geheimen in twee families en hoe raakt dit elkaar? Zit ik wel goed met mijn vertrouwen in bijvoorbeeld Hannah of ga ik straks lelijk op mijn smoel? Zowel de personages als de onderlinge relaties worden heel pakkend neergezet, wat een knap staaltje werk. Wanneer dan richting einde de dreiging piekt en je antwoord krijgt op alle vragen, dan is het nagenieten van weer een goed boek van eigen bodem.

Conclusie:

Het Weeskind van Haamstede is op een fraaie wijze doorspekt met een stuk geschiedenis, met geheimen en dreiging. Het is gevuld met een compleet, indrukwekkend verhaal over twee families die in het heden en het verleden, op ook brute wijze, met elkaar verbonden zijn.

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4.5

Vier stralende sterren.

Karin Meinen.

Samen praten met: Mariska Overman inclusief dubbele Winactie!

MAriska Overman

In april 2017 maakte Nederland, en wij bij Samenlezenisleuker dus ook, kennis met Mariska Overman. Haar debuut Hoofdzaak viel gelijk meer dan in de smaak. Wat een kei goed debuut met Isabel in de hoofdrol. Daarna volgde Voltooid en waren we helemaal overtuigd. Dit is een auteur die we niet mogen vergeten.

Afgelopen januari verscheen haar derde thriller met de bijzondere Isabel in de hoofdrol, namelijk Verdoemd, en wat was die weer verdomd goed.

Recensie van Corina gemist? Kijk dan hier:

Corina las: Verdoemd-Mariska Overman****1/2

Tijd om weer even wat vragen te stellen natuurlijk. Ennnnn na het lezen van het interview, maak je ook nog eens kans op een fysiek exemplaar OF een ebook van deze gave thriller, dus blijven lezen hè!

Het interview:

1: Onlangs verscheen je derde thriller Verdoemd. Is het schrijfproces veranderd sinds je eerste boek?

Een beetje wel. Hoofdzaak schreef ik volledig zonder vooraf uitgedacht plan. Bij Voltooid had ik grofweg een idee, en bij Verdoemd heb ik nog iets meer vooraf uitgedacht. Vanwege de twee tijdlijnen die goed samen moesten vallen, was dat nodig.

2: Wij zijn nog lang niet klaar met Isabel. Hoeveel verhalen kunnen we nog verwachten met haar in de hoofdrol?

Wat mij betreft in ieder geval een vierde, en misschien daarna nog meer? Zolang er ontwikkeling mogelijk is in haar karakter, vind ik het leuk om te doen. Ik wil niet dat het uiteindelijk een herhaling van zetten wordt, dan schrijf ik liever iets anders.

3: Zou je ooit een ander genre willen schrijven? Of misschien een samenwerking met een andere auteur?

Een ander genre wel. Ik wil graag een feelgood schrijven (maar wel met een randje), en een roman. Een historisch mysterie staat hoog op mijn lijstje, die zit al een tijd in mijn hoofd, ik heb er al research voor gedaan in Weimar, Duitsland.

Een andere auteur….nee, ik vrees dat ik teveel de controle wil over het verhaal. Ik werk overigens nu wel met mijn man aan een non-fictie boek. Bij non-fictie vind ik samenwerken goed te doen. Het wordt een boek over de dood….(uiteraard 😉 )

collage mariska

4: Stel je verhalen worden verfilmd, wie zou dan de rol van Isabel “moeten” spelen volgens jou?

Carice van Houten vind ik wel een Isabel…

5: Zitten er in je personages dingen van jezelf of van mensen die je kent?

Absoluut. In Isabel zit wel iets van mij (vooral de moeilijke en ingewikkelde kanten, hahaha). In Peter zit wel iets van mijn man. En in andere personen zitten verschillende karaktertrekken van mensen die ik ken verspreid…

6: Heb je een favoriet moment om te schrijven?

Meestal in de ochtend. Maar als ik er zin in heb kan het eigenlijk op elk moment wel.

7: Als je schrijft heb je dan een vast plan en bijvoorbeeld het plot al in je hoofd, of is dat een proces wat tijdens het schrijven gebeurt?

Ik heb een vaag idee, meestal heb ik een beginzin in mijn hoofd, en dan begin ik gewoon. Al schrijvend ontstaat er van alles. En tussendoor denk ik soms weer een beetje vooruit, zeker als ik vast zit. Bij Verdoemd had ik het einde al vrij snel in mijn hoofd, en daar heb ik naartoe gewerkt.

***Wij bedanken Mariska natuurlijk voor haar tijd en antwoorden, en dan nu dankzij Uitgeverij De Crime Compagnie jullie kans op een fysiek of digitaal exemplaar! Wat te doen? *Opletmodus aan*

1: Wees of word lid en reageer op dit bericht in onze gezellige Facebookgroep Samenlezenisleuker en laat ons weten of je meedoet voor het fysieke exemplaar of voor het digitale exemplaar.

2: Geef Uitgeverij De Crime Compagnie je like via deze link:

De Crime Compagnie 

Als je dan toch bezig bent en het nog niet gedaan hebt, doe onze openbare pagina dan ook even je like via deze link:

Samenlezenisleuker

3: Heb een klein beetje geduld dan zullen wij op woensdag 20 februari de winnaars bekend maken whoohooo! 📚🥂🥂📚

Corina las: Lava-Fenne van Heemstede**

lava

Met dank aan Uitgeverij Ambilicious voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Fenne van Heemstede

Uitgever: Ambilicious

Aantal pagina’s: 283

Genre: Erotische roman

Verschijningsdatum: 12 december 2018

Over de auteur: 

Fenne van Heemstede (1979), is geboren in Vlaanderen en groeide op in Nederland. De kosten voor haar studie Rechtsgeleerdheid knipte ze als goedlachse kapster bij elkaar. Hoewel ze meer dan bang is in het donker, vindt ze juist daar de inspiratie voor haar succesvolle oeuvre. Meditatieve momenten brengen haar naar een verborgen wereld vol erotiek die ons via haar pen en potlood bereikt. Haar schrijfstem is zacht, haar verhalen vol genot.

De achterflap:

Fleur is een levenslustige, poly-amorische, jonge vrouw, die samen met haar partner een kunstgalerie runt. Prettig in de omgang, aantrekkelijk en bruisend van energie legt ze makkelijk contacten. Connecties die vaak verder gaan dan gebruikelijk, want Fleur houdt van de goede dingen van het leven én van erotiek. In tegenstelling tot het woord ‘delen’ komt ‘ontrouw’ in haar woordenboek niet voor.

Fleur is een groot liefhebber van verleiden en verleid worden, en deelt dit gul met degenen die haar na aan het hart liggen. Innemende mannen en aantrekkelijke vrouwen om mee te praten, te lachen, te eten, maar zeker ook om met veel plezier de liefde mee te bedrijven. Van nature is ze wat verlegen, maar als haar altijd sluimerende vlindertjes zich eenmaal roeren, gaat ze er volledig voor.

Mening:

De achterflap belooft heerlijk wegzwijmelen bij een mooi en af en toe erotisch verhaal. Helaas is het echter niet af en toe, maar constant erotisch. Fenne beschrijft de erotische delen mooi, uitgebreid, en gelukkig wordt het nergens plat, maar dat is dan ook helaas één van de weinige pluspunten.

Fleur en Daniël hebben een kunstgalerie en je hoopt dat je hun in dat gedeelte van het verhaal leert kennen en er misschien nog verhaal bij zit. Niets van dit alles. Als lezer kom je nergens achter wat dat betreft, op een paar kleine nietszeggende  details na. Zoals dat Fleur het voor elkaar krijgt dat er een klein gedeelte van de collectie in huis komt te staan. Totaal niet relevant, want het gehele verhaal gaat verder over hoe Fleur of Daniël tijdens een uitje een man of vrouw opduikelen en daar dan een spannende avond voor de open haard mee beleven. Het “opduikelen” gaat allemaal erg snel, en waar er in de flaptekst staat dat Fleur het wil delen met de mensen die haar aan het hart liggen, kan ik alleen maar denken: Hoe dan? Want je kent ze net 5 minuten.

Als je als vrouw (of man) nieuwe standjes wil leren dan is dit boek misschien echt een aanrader, mits je een open haard hebt. Wil je naast erotiek ook een mooi verhaal lezen, dan pak je beter een ander boek in dit genre. Het is zonde, want Fenne hanteert een fijne schrijfstijl, maar door gebrek aan verhaal komt het niet uit de verf en blijft het bij wat het is, twee mensen die veel van seks houden.

Overall 2 sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Samenlezenisleuker: De Duistere School-De Cover!

inschrijven leesclub - de duistere school

We gaan van start met de leesclub voor De Duistere School en natuurlijk trappen we af met de meningen over de cover. Dat is toch het eerste wat je ziet hè? Daar komt ie…..

Lieselotte en Luna:

De cover vinden we er beiden eng uitzien. Vooral de zin eens je erin bent kom je er niet meer uit zei Luna,  mama waarom? Wat gebeurt er dan?  Haar nieuwsgierigheid en die van mij was direct gewekt. Het effectieve antwoord kon ik haar niet geven,  maar ze kan het boek wel op haar lijsten van te lezen boeken zetten.

Ondanks dat de cover eng is,  is hij wel mooi het huis, de kraai,  zelfs een beetje mysterieus. Het ziet er ook niet echt als een school uit, maar eerder als een ‘spookhuis’.

Gerrit:

Als ik de kaft van het boek bekijk zie ik een beetje een duistere omgeving met een volle maan boven een mistbank en bliksemschicht die een eenzaam gebouw met kale bomen eromheen  omgeven. Een beetje luguber en met de zwarte kraaien erbij voorspelt het niet veel goeds…..

Zeer benieuwd hoe het verhaal zal verlopen.

Marieke:

De cover ziet er heel duister uit,  net zoals de titel. Een soort spookachtig huis erop. Het is een boek dat ik als 12-13 jarige ook zeker had opgepakt. Er staat ook een spannende quote op de cover. Het maakt nieuwsgierig naar meer.

Marie:

De cover prikkelt direct mijn verbeelding en mijn nieuwsgierigheid, ik wil meteen weten wat er zich achter deze ramen allemaal afspeelt, kom maar op! Ik waag een poging!

Vicky:

Ik vind deze zeer geslaagd. Als ik het boek in de boekhandel zou zien liggen, ik zou hem zeker vastnemen en de achterkant lezen.

Reactie van de kinderen:

Annissa: 12 jaar: de cover past heel goed bij de titel.

Elise: 10 jaar: het lijkt een griezelverhaal te worden.

Cayla: 6 jaar: leuk, een griezelig verhaal! Wil je het voorlezen voor mij, mama?

Corina:

Ik vind de cover echt mooi. Lekker duister, en de angstaanjagende lichtflits maakt het geheel af voor mij. En de tekst, jaja dat maakt nieuwsgierig.

Over De Duistere School:

Eenmaal je op deze school zit, geraak je er nooit meer weg.

Op de dag na de Grote Storm staat er plots een nieuw gebouw in het midden van Kraaidorp.De Duistere School wordt het genoemd, een internaat voor alle kinderen die in Kraaidorp wonen. Niemand wil luisteren naar de twaalfjarige Quinten, die als enige zweert dat er iets vreemds aan de hand is in zijn dorp. Zelfs zijn vader en zijn beste vrienden geloven rotsvast dat Bertus en Colette Zwart, de schooldirecteurs, het goed met hen menen.

Maar dan verdwijnen de kinderen een voor een.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

Karin las: De stille patiënt-Alex Michaelides****1/2

Destillepatient

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Alex Michaelides

Uitgever: Cargo

Originele titel: The Silent Patient

Vertaler: Els Franci-Ekeler

Aantal pagina’s: 351

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 7 februari 2019

Over de auteur:

Alex Michaelides (Cyprus,1977) studeerde psychotherapie en werkte in een gesloten inrichting voor jongeren; de ervaring die hij daar opdeed verwerkte hij in dit debuut. De filmrechten voor De stille patiënt werden al voor verschijnen verkocht aan de productiemaatschappij van Brad Pitt.

( www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

‘Zij is de enige die weet wat er gebeurd is…

Ik ben de enige die haar kan laten praten.’

Alicia Berenson lijkt een perfect leven te leiden; ze is kunstenaar, gelukkig getrouwd en woont in een prachtig huis in een goede buurt in Londen. Maar als haar man op een avond thuiskomt doet ze iets verschrikkelijks: ze schiet hem vijf keer in het gezicht. Sindsdien zwijgt ze. Alicia’s weigering om te praten, of een verklaring te geven voor haar daad, maakt de moord op haar man tot een mysterie dat tot de verbeelding spreekt van media en publiek. Haar kunst wordt onbetaalbaar, terwijl Alicia zelf ver van alle media in een psychiatrische inrichting is opgenomen.

Psychotherapeut Theo Faber heeft lang moeten wachten voor hij de kans krijgt om Alicia te behandelen. Hij is vastbesloten Alicia aan het praten te krijgen en het motief voor haar daad te achterhalen. Maar met zijn vastberaden zoektocht naar de waarheid brengt hij ook zichzelf in gevaar.

Mening:

Kanonnen wat een geweldig, verrassend en goed debuut is dit! Met in verhouding maar weinig personages zet Michaelides hier in een pracht van een schrijfstijl een dijk van een psychologische thriller neer. Deze auteur studeerde dus psychotherapie en dat is nu net ook de originele en ijzersterke insteek van dit verhaal. Waar het start met een stuk gruwel, mysterie en de wetenschap dat de verteller in de ik-vorm de waarheid kent rondom de moord van zes jaar geleden, gaat het stap voor stap verder richting die waarheid, en hoe!

Het gebeuren in de psychiatrische inrichting, het wordt fantastisch neergezet. Alles wat boven water komt wat betreft de achtergronden van hoofdpersonages Alicia en Theo; keer op keer stap je dieper dit verhaal in en de spanning zit hem in de hele sfeer, in het aan het praten krijgen van Alicia in het heden, en in de gebeurtenissen in het verleden die laag voor laag meer en meer verklaring geven. Van collega’s tot familieleden, het is één grote breinbreker wie nu werkelijk welke rol speelt, of heeft gespeeld, en de opbouw in deze is subliem.

Dit is opgeslokt worden en je voelt gewoon dat hier op de een of andere manier een speciale draai aan gegeven gaat worden. Dat gevoel was dus helemaal juist en tot het einde toe blijven er dan nog die twistjes uitgedeeld worden waar je als lezer zo ontzettend blij van wordt. Wat een onmundig goed plot, wat een kracht aan karakters en wat prachtig gebracht en in elkaar gezet. Psychologische thriller ten top.

Conclusie:

De stille patiënt is zo’n boek dat bijblijft. Zo’n verhaal dat je je na een tijd gewoon nog steeds goed weet te herinneren. Dikke aanrader!

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Leesplezier: 5

Psychologie: 5

Spanning: 4

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren.

Karin Meinen.