Dineke las: De laatste verhalenweefster-Marita Coppes

De laatste verhalenweefster 2

Ik mocht over De laatste verhalenweefster van Marita Coppes een recensie schrijven. Het boek kreeg ik, via Samenlezenisleuker,  van Ambo|Anthos uitgevers.

Het boek speelt zich af in Guatemala en wordt verteld door verschillende personen. Het verhaal gaat vooral over Kate Baker. Zij is advocaat bij T-Petrol. Het bedrijf heeft gruwelijke daden gedaan in het verleden om olieboringen te kunnen doen. In het begin gaat Kate vol voor het bedrijf, maar langzaam komt ze achter de waarheid. Het dorp dat haar vader heeft laten wegvagen was het dorp van een oude Maya stam. De stam was beroemd om zijn verhalenweefsters. Zij kwamen door weven in een trance en konden dan zien wat er in het verleden was gebeurd. Kate blijkt als klein meisje ook al in een trance te kunnen komen en mee te kunnen kijken naar de patronen die de verhalen vertelden. Nadat ze naar kostschool is gestuurd vergeet ze dit.

Het kostte mij even tijd om goed in het verhaal te komen. Er worden snel veel personages gepresenteerd. Toen eenmaal duidelijk was wie wie is, greep het boek me zo aan dat ik het in één ruk heb uitgelezen. Je moet wel mee kunnen gaan in de magische wereld van beelden zien en het in trance komen door het weven. De schrijfster schuwt gruwelijkheden niet. Maar als op het einde alles bij elkaar komt ligt er een prachtig verhaal over liefde, verraad, eerbied en doorzetten!

Een aanrader wat mij betreft!

Dineke de Heer.

Over De laatste verhalenweefster:

De laatste verhalenweefster van Marita Coppes is een gelaagde familieroman met magisch-realistische elementen. Wiens verhaal leef je en is het lot niet simpelweg een zich herhalende familiegeschiedenis?

Kate Baker is advocaat bij T-Petrol, de oliemaatschappij in Guatemala waarvan haar vader directeur is. Als hij overlijdt ontdekt ze dat hij tijdens de burgeroorlog opdracht heeft gegeven een Maya-dorp uit te roeien om olieboringen op die plaats mogelijk te maken. Dat dorp, El Sede de Ixchel, heeft generaties lang vermaarde verhalenweefsters voortgebracht, en Kate’s geliefde nanny Calixta was een van hen. De druk om de rijke traditie van de verhalenweefsters voort te zetten komt bij Kate te liggen.

Advertenties

Mireille las: Mevrouw C.- José Fernanda***

Mevrouw C

Constance en Sophie zijn 2 zussen, maar een grotere tegenstelling tussen zussen bestaat er niet.  Constance, gevierd pianiste, is na het overlijden van haar echtgenoot een van vroomheid en kilheid overlopende kenau. Sophie, beloftevolle artieste, heeft een artistieke dip, leeft er op los en heeft veel vrienden en vriendinnen.  Als Constance, door haar personeel “Mevrouw C” genoemd, Sophie nog net niet beveelt haar te komen verzorgen op het kasteel van wijlen haar man, hoopt deze laatste tot een betere verstandhouding te komen met haar grote zus. Beetje bij beetje worden de verschillen tussen de zussen echter groter, en komt een familiegeheim aan het licht dat waarschijnlijk een heel grote invloed gehad heeft op de jeugd van Constance. 

José Fernanda werkt de tegenstellingen in de aard en het karakter van beide zussen erg goed uit.  De auteur studeerde aan het HKA in Arnhem (schilderen en grafiek)  en had lange tijd haar eigen galerie in Amsterdam. In 2014 verscheen haar eerste boek, Weerloos, gevolgd door Weerstand en Weet je wat Jantje nu weer heeft gedaan? Mevrouw C. is haar vierde boek.

Drie sterren.

Mireille Declerck.

Over Mevrouw C.

Vrienden kies je, familie niet

De steenrijke doch eenzame, kille en godsdienstwaanzinnige Constance woont op een kasteel en regeert met harde hand over haar personeel. Als ze ziek is, vraagt ze haar artistieke, vrijgevochten zus Sophie voor haar te komen werken. De zussen zijn elkaars tegenpolen, en blijken allebei zo hun geheimen te hebben.

Tegen het decor van het grote lege kasteel, met ontevreden personeel, is het de komst van een man die de verhoudingen finaal doen ontsporen. Om toch door te dringen tot haar zus, schrijft Sophie een ontroerend verhaal voor haar.

Mevrouw C. is een intrigerende, verrassende roman over twee zussen die niet zonder, maar zeker ook niet met elkaar kunnen. Het is deels gebaseerd op waargebeurde feiten.

Riejanne schrijft: Jarig

Daar sta ik dan aan de vooravond van mijn 46ste verjaardag. Verjaardagen die allang niet meer zo leuk zijn, omdat dat de momenten zijn dat ik mijn dierbaren extra mis. En toch is het dit jaar anders. Ik word 46, een leeftijd die mijn broer nooit heeft mogen halen.

Hoe gek dat ik mijn broer, die zes jaar ouder dan me was, nu in ga halen. Mijn grote broer, die zich van niets of niemand wat aantrok, die altijd deed wat hij wilde, zonder zich af te vragen wat een ander daarvan vond.

Mijn grote broer, voor wie ik altijd het kleine zusje bleef, behalve als we ruzie hadden…

rietje aug 3

Ik kan me nog goed herinneren hoe we elkaar vroeger in de haren vlogen en geloof me, als hij boos op me was hield hij er echt geen rekening mee dat ik zes jaar jonger was. Hij sloeg mij net zo hard als zijn vriendjes op school. Ach ik sloeg ook gewoon terug hoor, dus zielig was ik zeker niet hahaha .Op de momenten dat ik ruzie had sprong hij altijd voor me in de bres. Dan was ik ineens weer het kleine zusje dat hij moest beschermen. Gelukkig heb ik talloze herinneringen, en juist op deze avond lijken ze ineens allemaal naar boven te komen. Schiet ik van de ene in de andere herinnering, van een lach naar een traan en weer terug…

Dat moment dat we samen in onze pyjama mochten kijken hoe onze hond puppy’s kreeg. Op gepaste afstand languit op de grond in de woonkamer. Ik weet nog zo goed dat 1 van de puppy’s dreigde te stikken en jij ‘m redde. Wat vond ik je een held! Naarmate we ouder werden werd ons contact natuurlijk ook anders. We sloegen elkaar de hersenen niet meer in, maar een discussie gingen we niet uit de weg. Jij vond altijd dat je gelijk had en wilde altijd het laatste woord hebben. Als puber ging ik daar natuurlijk niet in mee en menig keer moest een ander ingrijpen, omdat het anders eindeloos door ging… Ach toen ik wat ouder werd kon ik het loslaten. Je hebt gelijk hoor zei ik dan, waarop jij trots zei, dat weet ik. Ik draaide me lachend om en dacht er het mijne van

Rietje aug

Wat ik ook zo waardeerde was jouw humor. Met jou op stap gaan was gegarandeerd buikpijn van het lachen. Het maakte je niet uit wie je tegenkwam, jij ging met iedereen in gesprek. Zelfs toen je ziek werd bleef je je humor behouden. Je stond in het ziekenhuis bekend als de man die altijd streken uithaalde en altijd bleef lachen. We hebben vaak bij je aan het bed gezeten, terwijl ons de tranen van het lachen over de wangen rolden. Of dat moment dat je me belde dat ik een fles wijn en een pak koekjes mee moest nemen naar het ziekenhuis. Ik stomverbaasd  vragend: wat moet je daarmee dan? Ach zei je, ik had een weddenschap met een verpleegkundige en die heb ik verloren.

Wat ben ik nu dankbaar voor al die gekke herinneringen zeg! Het songfestival dat zo met jou verbonden is. Steevast stuurde je me een berichtje. Kijk jij ook naar het songfestival?  Waarop ik lachend zei: Ja, ik doe ook aan zelfkwelling. Nou dan was het hek van de dam. Tot aan de uitslag vlogen de berichten over en weer, tussendoor afgewisseld met telefoontjes waarin we alleen maar moesten lachen.

rietje aug 2

Maar ook die grap die nu bijna pijnlijk is. Hoe jij er van genoot om mij met mijn leeftijd te pesten. Riejanne je wordt grijs, ach je schiet ook al mooi op hè, zei je dan lachend. Ach, 1 ding is zeker zei ik dan, jou haal ik nooit in.

Hoe bizar dat ik je nu in ga halen, dat ik een leeftijd ga bereiken die jij nooit hebt mogen halen. Jij die zo van het leven genoot, die tachtig wilde worden. Die me midden op de dag een berichtje stuurde met de vraag of ik kon raden waar je was. Natuurlijk kon ik dat niet. Vervolgens kwam er een foto van jou voor de Eiffeltoren. Ja hoor, je was in alle vroegte naar Parijs gereden om daar even te ontbijten. Dat was jij ten voeten uit.

Die gekkigheid van je mis ik nog steeds. En ja, het voelt heel gek om 46 te worden, omdat jij die zes jaar ouder was, voor altijd 45 zult zijn…….

Riejanne Zwiers.

Duorecensie Karin & Corina: Vonk – Anita Terpstra*****

vonk.png

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anita Terpstra

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 285

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 3 juli 2018

Over de auteur:

Anita Terpstra (1974), studeerde journalistiek en kunstgeschiedenis. Ze debuteerde in 2009 met Nachtvlucht. Samen (2016) stond op de shortlist van de Gouden Strop. Haar thrillers worden ook uitgegeven in Duitsland en Frankrijk.

www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

In de balletwereld vormen de Nederlandse Mischa en de Russische Nikolaj een beroemd droompaar. Het auto-ongeluk waarbij hun dochtertje om het leven is gekomen, lijkt hen nog dichter bij elkaar te hebben gebracht. Maar dan breekt er brand uit in het huis waar ze tijdelijk wonen. Mischa en Nikolaj overleven het vuur, maar liggen beiden met zware verwondingen in het ziekenhuis. Als de politie de brand onderzoekt, is al snel duidelijk dat deze is aangestoken. Het geluk van het danspaar blijkt niet meer dan een zorgvuldig geconstrueerde leugen. Mischa beschuldigt Nikolaj ervan de brand te hebben gesticht. Op zijn beurt beweert Nikolaj dat Mischa hem wil vermoorden. Wie van de twee spreekt de waarheid? En wie liegt?

Mening:

Corina:

Dit is mijn eerste kennismaking met Terpstra en wat voor één! Meer dan enthousiast ben ik over dit verhaal!

Karin:

Wat is het toch een fantastisch iets wanneer een boek je met alles, maar dan ook alles van je sokken blaast. Ik was al fan van Anita Terpstra en toen ik een tijd geleden het prijsgeven van de cover voorbij zag komen werd ik al hyper. Goeie genade wat gaaf en wat ligt de verwachting dan hoog! Die verwachting werd ruimschoots overtroffen.

Terpstra Vlamt met Vonk. Met een grote V.

Corina:

Terpstra neemt je vanaf het begin af aan mee in een ingenieus psychologisch spelletje. Er wordt duidelijk aangegeven in welke tijd je bent in het verhaal en de vraagtekens tollen door je hoofd. Wie spreekt de waarheid? Wat is er in het verleden gebeurd? En wat heeft dat voor een invloed op het heden?

Karin:

Ik ben compleet leek wat betreft de balletwereld maar ik geloof elke letter moeiteloos. Zie het moeiteloos voor me allemaal, en voel het moeiteloos. Wat een pracht van een setting, wat een indrukwekkende sfeer. En wat een personages! Hoe verbluffend goed kan iemand dit neerzetten? Wat een leesfeest is dit zeg en wat komt er stukje bij beetje een hoop (ellende) tevoorschijn. Via Mischa en Nikolaj word je dit verhaal compleet ingezogen. Van het heden, naar wat maanden geleden, naar elf jaar geleden; het loopt naadloos in elkaar over en het he-le verhaal lang zit je twijfelen, denk je overtuigd te zijn, wat weer omver geworpen wordt. De spanning zit onderhuids, in het vinden naar de antwoorden, en is continue en gedoseerd aanwezig. Dit verhaal is aan alle kanten indringend.

Corina:

De personages staan allemaal als een huis en je gevoelens voor Micha en Nikolaj gaan van hot naar her. Je gelooft ze allebei op hun woord, om dat twee seconden later toch weer in twijfel te trekken. Ook de side-kicks komen voortreffelijk uit de spreekwoordelijke verf en doen je hersens laten kraken. Als alles uiteindelijk samenvalt en het plot daar is, ben ik dan ook gewoon een beetje flabbergasted! Die zag ik toch weer net even niet aankomen.

Karin:

Komt hier dan nu een puntje van kritiek? Nope. De schrijfstijl is fantastisch, het plot zit briljant in elkaar en richting einde komt daar óók nog de verrassing die ik niet zag aankomen. Daar scoort het nog even lekker hoog op de factor ‘het thrillerelement’. De titel wordt je op een meer dan mooie wijze duidelijk en ik kan wel door blijven tikken maar het moge duidelijk zijn. Wat een ge-wel-dig boek!

Conclusie:

Corina:

Een prachtig psychologisch verhaal over de keiharde balletwereld met een twist waar menig auteur een puntje aan kan zuigen.

Leesplezier: 5

Originaliteit: 5

Spanning: 4,5

Psychologie: 4,5

Plot: 5

Schijfstijl: 4,5

Vier en halve stralende sterren voor Vonk.

Karin:

De volle bak hoor! Vijf sterren voor Vonk.

 

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

Karin las: De grens voorbij-Bastiaan Mellink**

Degrensvoorbij

Met dank aan Bastiaan Mellink voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bastiaan Mellink

Uitgever: Palmslag

Aantal pagina’s: 148

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Bastiaan Mellink (1982) groeide op in Overijssel en studeerde Creatieve Therapie in Utrecht. Hij werkt al jaren in de gezondheids- en verslavingszorg, tegenwoordig bij een beschermde woonvorm waar hij mensen met complexe problematiek begeleidt. De laatste jaren heeft hij cursussen gevolgd aan de Vrije Universiteit om zijn schrijven naar een hoger niveau te tillen. Met passie schrijft hij over alles wat hem bezighoudt en inspireert. De grens voorbij is zijn debuutroman.

( www.palmslag.nl )

Achterflap:

Adolescenten Lambert en Bagrat zijn al jaren bevriend. Door bij een stomme weddenschap van een brug te springen is Lambert deels verlamd geraakt, maar Bagrat heeft zijn vriend nooit in de steek gelaten. Zelf streed Bagrat jarenlang vruchteloos voor een vaste verblijfsvergunning. Nu hij te horen heeft gekregen dat hij definitief wordt uitgezet naar Georgië, is Bagrat vastbesloten de politiek eens flink wakker te schudden.

Samen met Lambert bedenkt hij een plan om aandacht voor zijn situatie te trekken. Om de slagingskans te vergroten, besluiten ze er een derde persoon bij te betrekken. Mikolaj deinst nergens voor terug en sleept Bagrat steeds verder mee. Naarmate De Grote Dag nadert, komt de vriendschap onder enorme druk te staan en dreigt het plan gigantisch uit de hand te lopen.

Mening:

Een debuut, ik hou er zo van en sla zeer benieuwd dit boek open. De schrijfstijl is voor mij direct een struikelblok. Het is bijna opdreunend, voorlezend, het loopt niet vloeiend en ik vind het niet lekker lezen. Deze wijze van brengen en wat er gebracht wordt kan mijn interesse niet wekken en dit blijft het hele boek zo. Het gaat af en toe even zo ook van de hak op de tak dat ik even denk: wat lees ik nu eigenlijk. Wat is “Samen Sterk”? Dat wordt uiteindelijk wel duidelijk maar het haalt de vaart uit het lezen. De dialogen voelen vaak onnatuurlijk aan en de personages weten me regelmatig te irriteren. Er is er niet één die ik sympathiek vind, het lukt me niet me in te leven en de opeens soms groffe uitspraken staan dan voor mijn gevoel ook weer zo haaks op de wijze hoe de rest geschreven is. Ik mis daarnaast verdere uitdieping in dit verhaal en neem als bijvoorbeeld een in mijn ogen ontbrekende rol van de pleegouders van Bagrat. Waar zijn jullie? Ja, in Canada, ik weet het. Ondanks snelle, vlotte en ook spannende stukjes is ook het einde voor mij iets waar ik niet in mee kan gaan. In de afronding vind ik geen voldoening en dan is het zoals het is; niet elk boek kan je ding zijn en De grens voorbij is niet mijn boek.

Conclusie:

Schrijfstijl: 2

Originaliteit: 3

Leesplezier: 2

Plot: 2.5

Psychologie: 2

Twee sterren voor De grens voorbij.

Karin Meinen.

Jac las: Onrust-Jesper Stein****1/2

Onrust

Het verhaal:

De ontruiming van een jeugdhonk zet Kopenhagen in vuur en vlam en leidt tot grootscheepse, ongekende rellen in Nørrebro en Christianshavn. De rellen worden georganiseerd en geleid door de pikzwart geklede autonomen, een uiterst linkse groepering die vernietiging van de kapitalistische maatschappij als voornaamste doestelling heeft. Tijdens de rellen van de autonomen wordt in Kopenhagen iemand vermoord op het Assistens Kirkegård ( kerkhof). De implicaties van deze moord kunnen vergaand zijn als zou blijken dat het slachtoffer door politiegeweld om het leven is gekomen. De autonomen en de sensatiepers zouden vernietigend uithalen met als gevolg enorme reputatieschade en dalend vertrouwen van de burgers in de politie.

Axel Steen heeft dienst op de afdeling Moordzaken en wordt wild gewekt door zijn mobieltje, uit z’n natte droom – ‘de hemel bestond’ – met z’n ex Cecieli. Hij moet aan de bak. En dat valt niet mee. Het barst van de lamstralen bij de ME’ers die die nacht actief zijn geweest bij de bestrijding van de gewelddadigheden. Hij heeft privé problemen, variërend van slaapproblemen – zijn wegvallen als de slaap als ‘koelvloeistof zijn hersens binnen druppelt’ – tot de moeizame relatie met z’n ex Cecilie. Maar ook binnen de politie-organisatie is van alles aan de hand: concurrerende politie- en veiligheidsdiensten, bureaucratie en grootscheepse reorganisaties die meer ongelukken veroorzaken dan zaken oplossen.  Het lijkt Nederland wel. En dan is daar het feit dat hij moet samenwerken met die, altijd breed lachende, van veel tics voorziene irritante carrière jurist Jens Jessen, de nieuwe minnaar van zijn Cecilie. Daar komt bij dat Alex Steen  een eenling is, een regelwreker, die niet altijd de voorgeschreven protocollen en regeltjes volgt. Confrontaties en aanvaringen liggen voor de hand.

Conclusie:

 Komt dit alles u bekend voor? Dat kan kloppen. Alex Steen is een ijzersterke kloon van Harry Hole.

Onrust is een klassieke politiethriller met alle ingrediënten die het verhaal tot een (bijna) vijf sterren kwalificatie upgraden: spannend, een uitstekend plot en intelligent geschreven, met hier en daar zelfs poëtische formuleringen. Het eerste deel van een nieuwe reeks rond rechercheur Axel Steen.

Er zitten vele, goed geformuleerde, compacte zijlijntjes verweven in de grote verhaallijn flashbacks en herinneringen aan arrestaties, daders en slachtoffers uit het verleden, die het verhaal een duidelijke meerwaarde geven.

Jasper Stein is buitengewoon goed geïnformeerd of heeft zich goed gedocumenteerd. En die documentatie gebruikt de auteur. Zijn schrijfstijl verschilt in dat opzicht wezenlijk van Jo Nesbø. De uitdieping van het gehele proces van opsporing, tegenslagen, tegenwerking, is gedetailleerder beschreven dan Nesbø in de regel doet. Het einde van dit boek is onverdraaglijk. Zijn de liefde en de waarheid dan toch onverenigbaar?

4,5 sterren.

Jac Claasen.

Corina las: De dood heeft blauwe ogen – Karin Hazendonk**1/2

de dood heeft

Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Hazendonk

Uitgever: LetterRijn

Aantal pagina’s: 320

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 30 juni 2018

Over de auteur:

Karin Hazendonk (1961), werd geboren in Utrecht. Als enig kind in het gezin groeide ze op in Waddinxveen. Het lezen werd haar met de paplepel ingegoten. Door het plezier in lezen, kwamen de verhalen al op jonge leeftijd in haar hoofd. Na haar opleiding kwam ze in het bedrijfsleven terecht. Ze trouwde jong (1982 op twintigjarige leeftijd) en werd moeder van een dochter (1983) en een tweeling (zoon en dochter 1987). Nadat Karin jarenlang thuis aan haar gezin werkte, keerde ze terug naar het bedrijfsleven, koos voor een carrière in finance en werkte bij verschillende bedrijven. De ommekeer kwam in 2013. Wegens reorganisatie van het bedrijf waar ze werkte, ging haar baan verloren.
Het gaf haar de mogelijkheid om iets te gaan doen met de verhalen die nooit uit haar hoofd waren verdwenen. Ze schreef een kinderboek en een boek voor de oudere jeugd. Daarna volgden twee thrillers en een aantal korte verhalen.

( Bron: www.letterrijn.nl )

De achterflap:

Jan van Dijk heeft een saaie baan en zit gevangen in zijn huwelijk met Martine waarin sleur en vastgeroeste gewoontes de boventoon voeren. De enige die kleur aan zijn bestaan geeft is zijn dochter Hannah. Als Hannah spoorloos verdwijnt, verandert zijn leven in een hel. De verdwijning van hun dochter maakt de scheurtjes in het huwelijk van Jan en Martine groter en zichtbaar voor de buitenwereld. Leugens die diep begraven liggen in het leven van Martine, komen langzaam maar zeker aan de oppervlakte.

De vermissing van Hannah van Dijk is de eerste zaak die Loes de Koning krijgt in haar hoedanigheid van familierechercheur. Ze worstelt met de minachting van haar directe chef, onzekerheid en haar persoonlijke betrokkenheid bij deze zaak. Als echter zwaar verminkte mannen worden gevonden, komt haar vechtlust terug en bijt ze zich vast in het onderzoek. Iemand is heel erg kwaad,en alle sporen leiden naar één persoon …

Mening:

Het begin is uitstekend en leest vlot weg, al erger ik me eigenlijk gelijk wel aan het gebruik van zinnen als “Je hebt je klauw er onder gezet” Ja ik weet dat dat een handtekening betekent en ja ik weet dat er in het echte leven door sommige mensen zo wordt gepraat. Maar ook dan irriteert het me, en ik vind het gewoon echt niet fijn lezen.

Hannah is een typische tiener die met een smoesje naar een verboden feestje gaat. En dan loopt alles uit de hand. Zowel voor Hannah in het verhaal als het verhaal zelf. Vanaf het moment dat Hannah gevonden wordt vliegt het verhaal compleet uit de bocht. De clichés vliegen je om de oren en op familierechercheur Loes na wordt niemand echt zo uitgewerkt dat ik er enige voeling mee krijg. Zelfs niet met slachtoffer Hannah. Martine is een irritant figuur met een cliché geheim en Jan komt voornamelijk over als een softie die van alles zegt maar als ’t puntje bij paaltje komt niets doet. De ontknoping c.q. plot is tof bedacht, maar gaat te snel en vooral de rol van Jan is daarin ongeloofwaardig.

Conclusie:

Het had een goede thriller kunnen zijn, want ik weet na Waanidee dat Hazendonk kan schrijven, maar door het (in mijn ogen) verkeerd gebruiken van bijv. de tijdsspanne en het gebruiken van net even teveel clichés is dit niet wat het had kunnen wezen.

Leesplezier: 2,5

Schrijfstijl: 3

Originaliteit: 2

Plot: 2,5

Psychologie: 2

Spanning: 2,5

Twee en halve ster.

Corina Nieuwenhuis.