Karin las: 1000 nachten – Sophia Drenth ****1/2

1000nachten

Met dank aan Sophia Drenth voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sophia Drenth

Uitgever: Staaldruk

Aantal pagina’s: 268

Genre: Fantasy / NUR 334

Verschijningsdatum: 23 april 2019

Over de auteur:

Het eerste boek van Sophia Drenths Bloedwetten, Bloedwetten: Vonnis, werd genomineerd voor de Hebban Award 2015 en won de Bastaard Fantasy Award. Het vervolg Verlossing verscheen in april 2017. Ook dit deel won de Bastaard Fantasy Award en sleepte The Indie Award voor beste boek in de wacht. Luitingh-Sijthoff publiceerde haar verhaal Gedichten van licht en schaduw in de bundel Halloween Horror Verhalen en bij Quasis Uitgevers verscheen Zwart hart, een afzonderlijk leesbare Bloedwetten-bronvertelling. Na Kleine moordenaar volgt nu de derde bronvertelling: 1000 nachten.

( www.bloedwetten.com )

 Achterflap:

De mooiste vrouw van het noordelijk halfrond is onderweg naar een nieuw leven. Op een continent waar de gebruiken haar vreemd zijn, zal zij in het huwelijk treden met een man die ze nog nooit heeft ontmoet.

Wanneer haar karavaan wordt overvallen, valt zij in handen van een geheimzinnige bloedcultus. Vanaf dat moment zwaait een zwarte koningin de scepter over haar leven. Deze meedogenloze heerseres geeft haar de keus om na duizend nachten dienen te sterven of het eeuwige leven te omarmen.

Zij legt zich niet bij haar noodlot neer en smeedt een plan om te ontsnappen. Tot haar verbazing lijkt dat te werken, maar ze verliest twee natuurkrachten uit het oog: de dood en de liefde.

1000 nachten vertelt hoe Katine LaSoeur, de femme fatale onder de Ath’vacii, in naam van de liefde haar menselijkheid opoffert.

Mening:

En ja hoor, Sophia Drenth doet het weer. Met een onvoorstelbaar goed verhaal weet ze me weer onvoorstelbaar compleet in te pakken met 1000 nachten.

Dit is Fantasy op zijn best. Een bekend fenomeen; bloedlust, is je ineens onbekend in deze wereld die Drenth creëert. De schrijfstijl is fantastisch; kundig, zwaar soms bijna, en toch luchtig genoeg. Dit is origineel zijn ten top en als lezer groei je elke bladzijde mee het verhaal in. Hoe is deze wereld, met wie heb je te maken, hoe werkt dit en hoe zal dit gaan? Stukje bij beetje bewandel je de weg naar duidelijkheid over dit alles, ontvouwt zich de film in je hoofd hoe dit bizarre plaatje eruit ziet. Het zuigt je al denkend totaal dit vreemde gebeuren in dat je al groeiend nog eigen wordt ook, hoe knap gebracht wil je het hebben?

Katine, Madame, Ka’ahtin, wat ben je groots en uniek. De situaties waar ze in belandt (en denk dan ook echt aan de meest vreselijke) laten je gruwelen en hopen. Totale opoffering, ontberingen die je laten sidderen en die je verstand voorbij weten te gaan. En dan de liefde. Nog nooit las ik een verhaal gevuld met een liefde als dit. Het is verschrikkelijk en prachtig tegelijk. Wat betreft genade leer je als lezer vormen kennen waarvan je het bestaan niet wist, en ook richting jezelf is Sophia knap genadeloos. Genadeloos in de zin dat het zo onvoorspelbaar is ook, want niks is zeker. Het einde zelf is verrassend en magnifiek. Ik las nu twee van de drie bronvertellingen en het moge duidelijk zijn dat het lezen van Bloedwetten nu torenhoge prioriteit geniet!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 5

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

9/10 oftewel vier en halve sterren voor 1000 nachten.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker

Fotoverslag boekpresentatie Zondebok van Jacobine van den Hoek!

 

Op 11 april was het zover de boekpresentatie van Zondebok van Jacobine van den Hoek! In de prachtige boekhandel Scheltema te Amsterdam.

IMG_1283 (1)

Als ik om iets voor half 6 binnenkom is het nog rustig, maar dat zal niet lang duren. Ik wordt verwelkomd door een dame in klederdracht (?) met een crostini met kaas en een heerlijk glaasje wijn. Want echt wat een mooie en goed verzorgde boekpresentatie was dit. Ik kwam nog even aan de klets met auteur Femke Roobol. Waailap als ik ben vraag ik “Wat schrijf jij?” “Historische romans, ik ben nu met boek zeven bezig!” Okeeee Crien ga even op opletten of zo… even opgezocht natuurlijk en ja die komt op de ntl.

Als alle stoelen bezet zijn en de rest er achter staat aan de statafels begint het. De uitgever doet een inleidend praatje en daarna doet hij een klein interview met Jacobine.

Daarna komt Simone van der Vlugt het toneel op, want daar begon het allemaal drie en half jaar geleden op schrijfcursus. Na de cursus en dergelijke bleven zij contact houden en ook al kreeg Jacobine met het verstrijken van de tijd steeds meer het idee van “dit gaat nooit lukken” had Simone juist het idee “dit gaat jou lukken.” Ennnn ze kreeg gelijk!

Na het gesprek van Jacobine en Simone kwamen de bedankjes en dat waren er nogal wat. Helaas was niet iedereen die bedankt moest worden erbij, maar toch mooi gedaan. Ook kwam de man van Jacobine nog even op het podium om te vertellen hoe trots hij was op haar. Super leuk. Daarna was het tijd voor een praatje en nog een drankje en natuurlijk het signeren. Dat leverde een mooi plaatje op want waar er een supergrote stapel lag toen ik binnenkwam, lag er nog maar een klein stapeltje toen ik aan de kassa kwam.

 

Echt wat een mooie presentatie. Ik ga op tijd weg want moet nog met de bus en wilde niet te laat thuis zijn. Dat is gedeeltelijk gelukt, want ook al heb ik er gewoond en kom ik er zeer regelmatig, ik verdwaalde een soort van in eigen stad….. oeps. Maar dat mocht het nagenieten niet in de weg zitten.

Dank aan Uitgeverij Mozaïek  voor deze mooie avond en Jacobine bedankt voor dit mooie verhaal. Mijn recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Zondebok – Jacobine van den Hoek ****1/2

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Karin las: Doodzonde – Tieme Woldman ****

Doodzonde drenthe

Met dank aan Uitgeverij Koninklijke Van Gorcum voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tieme Woldman

Serie: Tom Wessels Detective deel 1

Uitgever: Koninklijke Van Gorcum

Aantal pagina’s: 192

Genre: Detective / NUR 331

Verschijningsdatum: april 2019

Over de auteur:

Tieme Woldman (1965) is thrillerschrijver, geboren in Assen en opgegroeid in Wijster. Hij is oud-winnaar van de Andries Greiner-prijs en debuteerde in 2013 met Moord in het Mantingerveld.

( www.vangorcum.nl )

Achterflap:

Johan Ruisbeek, deelnemer aan een bijzonder sportevenement in Drenthe, wordt op de top van de VAM-berg in Wijster met een even bijzonder wapen vermoord. Rechercheur Tom Wessels van het Team Zware Misdaden ontdekt dat het slachtoffer door een oude zakenpartner met de dood is bedreigd en trekt alles uit de kast om de verdachte tot een bekentenis te dwingen. Maar dan blijkt dat het slachtoffer een ‘zondig’ dubbelleven leidde en stuit Wessels op twee verdachten die hem wel heel erg na staan. Toch zet Wessels door waarbij hij zijn beste vriend Andries Geesink naar de rand van de afgrond drijft. En terwijl Andries voor zijn leven vecht, jaagt Wessels op de moordenaar die nog niet klaar is…

Doodzonde is het eerste deel in de reeks over rechercheur Tom Wessels. Tieme Woldman schreef eerder Moord in het Mantingerveld en weet op boeiende wijze de lezer tot op het laatst in spanning te houden.

Mening:

Het maakt voor de mening niets uit, maar het is voor mij als Drent een cadeau dat deze moordpuzzel zich afspeelt in de eigen omgeving. Woldman trapt af met een moord en het verhaal pakt dan ook direct. De schrijfstijl is beeldend, er wordt nergens moeilijk gedaan en ook de korte hoofdstukken dragen er aan bij dat het allemaal bijzonder prettig wegleest.

Het doet allemaal heel natuurlijk aan;  de dialogen zijn zo smeuïg als boter en de gevarieerde personages worden prachtig en uniek neergezet. Het is een leesfeest hoe Woldman de privélevens verweeft in een verhaal waar de nadruk ligt op onderzoek. Dit gebeuren wordt helemaal mooi in balans aangetikt, humor vindt hierbij ook zijn weg, en waar geen details nodig zijn worden ze compleet naar mijn smaak achterwege gelaten. Zwaardere thema’s worden niet uit de weg gegaan en toch voelt het niet zwaar. Liefde, vriendschap, bedrog, toffe collega’s, het is de prima basis want de hamvraag is uiteraard: wie is de dader en waarom?

Tot ver in het verhaal heb ik gewoon echt geen idee welke kant ik op moet denken. Wanneer er duidelijkheid lijkt te komen proef je als lezer al wel, dit is te makkelijk en te snel. Aanwijzing na aanwijzing volgt, en stukje bij beetje rolt het plot als een tapijt zich uit tot alles mooi vlak is. Van het begin tot het eind blijf je geboeid en wanneer het dan eindelijk duidelijk is hoe dit in elkaar steekt, dan denk je alleen nog maar: dit is gaaf, dit zie je niet aankomen en dit is gewoon goed in elkaar gezet.

Al is alles afgerond, ik kan me nu al verheugen op een deel 2 met Wessels, patholoog Lansberg, collega Saskia en uiteraard Sandy, want jonges ze zijn gewoon echt tof.

Conclusie:

Op alle fronten vier sterren voor Doodzonde.

Karin Meinen.

*Inschrijving Leesclub Samenlezenisleuker* 1000 nachten van Sophia Drenth!

collage 1000 nachten juist

Ennn we mogen weer een meer dan gave leesclub organiseren! 23 april verschijnt de nieuwe Bloedwetten-bronvertelling 1000 nachten van Sophia Drenth. Wij gaan met dit gave fantasy boek dus een leesclub houden en we zoeken ZES deelnemers die er van dromen dit boek te ontvangen en het samen met ons te lezen.

Wat moet je doen om mee te kunnen doen aan dit gave gebeuren? Oké, even opletten nu en neem het onderstaande even door:

*Wees of word lid van onze Facebookgroep Samenlezenisleuker

*Geef je op in een mailtje aan  Samenlezenisleuker@gmail.com, vermeld je adresgegevens, dan weten we waar het boek naar toe mag en ga akkoord met onderstaande voorwaarden:

*Je bent bereid het boek na ontvangst binnen drie weken te lezen en een recensie te sturen naar: Samenlezenisleuker@gmail.com

Natuurlijk plaatsen wij die op ons blog, delen we via onze kanalen, en het zou bijzonder fijn zijn als je je recensie dan ook plaatst op bijv. Hebban, Goodreads, en/of Bol o.v.v. onze leesclub.

*Je komt tijdens het lezen gezellig in onze speciaal daarvoor aangemaakte Facebookgroep, om zo met elkaar (wij zitten daar natuurlijk ook in) over het boek te kunnen brainstormen en ons van updates/quotes te voorzien welke wij tijdens het lezen via ons blog zullen plaatsen en delen.

*In je aanmeldingsmail vertel je ons alvast wat je van de cover vindt, zodat als je ingeloot wordt, wij direct kunnen starten met een mooi eerste item.

Op dinsdag 23 april zullen wij de winnaars bekend maken en dan zal op donderdag 2 mei de leesclub van start gaan!

Uiteraard een héle dikke dank aan Sophia Drenth voor het mogelijk maken van deze meer dan toffe actie 📚🧛‍♀️🧛‍♀️📚

Over 1000 nachten:

De mooiste vrouw van het noordelijk halfrond is onderweg naar een nieuw leven. Op een continent waar de gebruiken haar vreemd zijn, zal zij in het huwelijk treden met een man die ze nog nooit heeft ontmoet.

Wanneer haar karavaan wordt overvallen, valt zij in handen van een geheimzinnige bloedcultus. Vanaf dat moment zwaait een zwarte koningin de scepter over haar leven. Deze meedogenloze heerseres geeft haar de keus om na duizend nachten dienen te sterven of het eeuwige leven te omarmen.

Zij legt zich niet bij haar noodlot neer en smeedt een plan om te ontsnappen. Tot haar verbazing lijkt dat te werken, maar ze verliest twee natuurkrachten uit het oog: de dood en de liefde.

1000 nachten vertelt hoe Katine LaSoeur, de femme fatale onder de Ath’vacii, in naam van de liefde haar menselijkheid opoffert.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Verlaten Jane Harper

Over Verlaten:

Drie broers. Een dode. Geen antwoorden.

In de eenzame outback van Australië staan twee broers bij de omheining die hun boerderijen van elkaar scheidt. Ze zijn elkaars dichtstbijzijnde buren, hun huizen liggen drie uur rijden van elkaar. De derde broer ligt dood aan hun voeten. Cameron maakte zich ergens zorgen over. Besloot hij om zelf zijn dood tegemoet te lopen? Als hij dat niet heeft gedaan, blijven er in deze afgelegen omgeving maar weinig verdachten over.

Eenmaal thuis bij de achtergebleven familie wordt het wankele evenwicht op de boerderij verstoord. Niet alleen verdriet, maar ook verdenkingen spelen hoog op…

Jac leest:

Dodenlijst

Over Dodenlijst:

Dodenlijst is het ijzersterke, los te lezen, tweede deel in de Max Anger-serie van Martin Österdahl, die begon met Vraag niet om genade. Dodenlijst is een spannende internationale spionagethriller over een seriemoordenaar in Zweden en Rusland.

In een boerderij wordt een doormidden gezaagd lijk aangetroffen, in het voorhoofd staan symbolen gekerfd. Het blijkt de baas van de Zweedse immigratiedienst en hij is de eerste van meerdere hooggeplaatsten die in korte tijd vermoord worden. Angst heerst: niemand weet wie er zal volgen. Rond dezelfde tijd houdt de Russische marine een oefening die verkeerd afloopt – een onderzeeër komt niet meer boven water. Alleen Ruslandexpert Max Anger ziet het verband en kan de moordenaar stoppen. Maar hij wordt gedwarsboomd omdat sommige dingen uit het verleden het oppervlak niet mogen bereiken.

Karin leest:

Dank aan Uitgeverij Koninklijke van Gorcum voor het recensie-exemplaar.

Doodzonde drenthe.jpg

Over Doodzonde:

Johan Ruisbeek, deelnemer aan een bijzonder sportevenement in Drenthe, wordt op de top van de VAM-berg in Wijster met een even bijzonder wapen vermoord. Rechercheur Tom Wessels van het Team Zware Misdaden ontdekt dat het slachtoffer door een oude zakenpartner met de dood is bedreigd, en trekt alles uit de kast om de verdachte tot een bekentenis te dwingen. Maar dan blijkt dat het slachtoffer een ‘zondig’ dubbelleven leidde, en stuit Wessels op twee verdachten die hem wel heel erg na staan. Toch zet Wessels door, waarbij hij zijn beste vriend Andries Geesink naar de rand van de afgrond drijft. En terwijl Andries voor zijn leven vecht, jaagt Wessels op de moordenaar die nog niet klaar is…

Doodzonde is het eerste deel in de reeks over rechercheur Tom Wessels. Tieme Woldman schreef eerder Moord in het Mantingerveld en weet op boeiende wijze de lezer tot op het laatst in spanning te houden.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las: Engel zonder vleugels – Martyn van Beek ****

Engel zonder vleugels

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Martyn van Beek

Uitgever: Ellessy

Aantal pagina’s: 514

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 7 april 2019

Over de auteur:

Martyn van Beek (1975) woont in Waalwijk en schreef enkele goed ontvangen thrillers. Hij heeft in het verleden als pleegouder samengewerkt met Bureau Jeugdzorg. En hoewel fictie, zijn meerdere onderdelen van dit verhaal gebaseerd op eigen ervaringen, en aan hem toevertrouwde ervaringen van anderen. Zijn speciaal voor audio geschreven serie Tweede Kans won in 2017 de Hebban Award voor Beste Luisterboek.

( http://www.ellessy.nl )

De achterflap:

“Wat mijn advocaat niet voor elkaar kreeg, dat regel ik vanaf nu wel op mijn eigen manier. Ik krijg mijn zoon terug. Daar heb ik letterlijk alles voor over”.

Als Rob door Bureau Jeugdzorg de voogdij over zijn kind kwijtraakt, gaat hij over tot een drastische maatregel: hij ontvoert de dochter van gezinsvoogd Carla Kruiswijk. In ruil voor de dochter moet Kruiswijk op televisie bekendmaken dat ze tientallen kinderen onterecht uit huis heeft geplaatst. Ze bekent en een schok van verontwaardiging gaat door Nederland. Rob heeft zijn doel bereikt en wil de dochter vrijlaten. Maar vanaf dat moment raakt hij volledig de controle over de situatie kwijt.

Mening:

In een snelle schrijfstijl word je meegenomen door het verhaal. Het is bizar om te lezen hoe snel iets zo mis kan gaan in de jeugdzorg. Helemaal als je bedenkt dat Van Beek put uit eigen ervaringen van zijn werk. 

 Je voelt met Rob mee het hele verhaal door en al kan ik niet alle beslissingen van hem begrijpen, toch is het aan de andere kant ook weer logisch. Want wat zou jij doen als je kind onterecht bij je weg gehaald wordt en je hele leven jaren lang op de kop staat? 

De manier waarop Rob zijn kind terug wil krijgen is vrij rigoureus, en de reacties van de betrokken personen zijn mooi en duidelijk beschreven, en ondanks alles voel je ook mee met Carla. Aan de ene kant wil je haar door het stof laten kruipen, maar aan de andere kant heb je medelijden met haar.  

Er komen een paar onverwachtse wendingen voor die af en toe een beetje over de top zijn, maar het past wel bij het verhaal, en het klopt allemaal als een bus. Ook gaat het hier en daar een beetje snel en is het alsof de trein bijna ontspoort. Gelukkig blijft hij op de rails, mede door de ontwikkelingen van de side-kicks en Rob. Het einde is prachtig, tragisch en kloppend tot de laatste punt.

 Op alle vlakken vier sterren.

Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Quattro recensie De experimenten – Marion Pauw

DeExperimentenMarionPauw

Auteur: Marion Pauw

Uitgever: Lebowski

Aantal pagina’s: 256

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller. Eerder verscheen bij Lebowski Publishers Hotel Hartzeer, met Susan Smit. Met De Experimenten sloeg Pauw een nieuwe weg in. Ze verwerkte een waargebeurd verhaal over hoe een oorlogstrauma doorwerkt na de oorlog tot een roman.

( http://www.lebowskipublishers.nl )

Achterflap:

Vijftig jaar lang hebben ze elkaar niet gezien of gesproken. Maar nu is Alma ziek en dit weekend is er niemand anders om voor haar te zorgen dan haar stiefdochter Charlie. Zodra ze terug is in het huis van haar jeugd weet Charlie weer waarom ze het al die jaren geleden voorgoed heeft verlaten. Maar dan begint Alma te vertellen: over hoeveel mensen er in een kolenwagon passen; de eeuwige honger; over de experimenten in Blok 10 van Auschwitz. Kan een gruwelijke getuigenis een levenslange verwijdering overbruggen?

Mening:

Sandra:

Ik vond de cover heel mooi en ook de achterflap sprak mij direct aan. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Marion Pauw altijd prettig. Het boek heeft 3 verhaallijnen. Het heden van stiefmoeder Alma en stiefdochter Charlène (Charlie), de jeugd van Charlie en de jeugd van Alma. Het verhaal op zich is knap geschreven. Je begrijpt hoe het komt waarom Alma Charlie in haar jeugd op een bepaalde manier behandeld heeft. En ook is het logisch hoe de reactie van Charlie daarop geweest is. Alle lijntjes komen samen en alles klopt.

Riejanne:

Vanaf de eerste zinnen had dit verhaal me in zijn greep. Op een aangrijpende manier worden de verschillende verhaallijnen verteld. De jeugd van Charlie, die ik echt als beklemmend ervoer, maar ook de jeugd van Alma (stiefmoeder van Charlie) die gewoon voelbaar was.

Corina:

Pauw neemt je mee via drie verschillende periodes door het leven van Alma en Charlie (Charlène), door de mooie schrijfstijl en de duidelijke verschillen in de periodes raak je nergens de weg kwijt qua tijdlijn.

Karin:

Drie verhaallijnen, hoe mooi is dat, en wat wordt dit verhaal ge-wel-dig gebracht. Dit boek zit zó vol gevoel; het spatert je op verschillende manieren vanuit die lijnen recht je gemoed binnen. Alma en Charlène oftewel Charlie. Je volgt ze op de voet in het heden, in het verleden waarin Alma de nieuwe moeder wordt van Charlie en dan het stuk dat alles verklaart waarom Alma is wie ze is. Het gedeelte waarin de titel ook helemaal duidelijk wordt. De heftigste lijn voor mij, de ervaringen van Alma in Auschwitz en manman wat komt dit binnen.

Sandra:

Maar, op één of andere manier was dit toch niet mijn boek. Het is een heftig onderwerp, maar Pauw wist mij niet te raken. Ik had niks met beide personages. Zowel Alma als Charlie vond ik te oppervlakkig en misschien dat ik daardoor het verhaal ook te weinig diepgang vond hebben.

Riejanne:

Tussendoor het heden waarin ook Sofia (dochter van Charlie) een therapeutische rol speelt. In eerste instantie zag ik daar de meerwaarde niet van in, maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het passend. Pauw laat zien wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in je leven kunnen hebben. Hoe het de keuzes in je verdere leven bepaalt, maar ook hoeveel onbegrip er is als je dat soort dingen niet uitspreekt.

Corina:

Beide personages raken me diep alleen niet in alle drie de periodes. Waar ik zo vreselijk veel kippenvel krijg bij het verleden van Alma, maar ook van de periode waarin ze die nieuwe moeder wordt van Charlène komt dat zelfde gevoel niet binnen in de periode waarin ze elkaar weer zien na al die jaren. Dochter Sofia doet bij mij alleen maar irritatie opwekken en ik begrijp niet zo goed de toegevoegde waarde.

Karin:

Waar dat verleden afschuwelijk en ontzettend indrukwekkend is, zit je met je gevoel in de andere twee lijnen op een heel ander level. De wijze waarop Alma haar taak als moeder op zich neemt is mooi versus vreselijk. Want wat dit met de kleine Charlène doet is hartverscheurend. Het onbegrip wat het kind mee moet maken ook raakt me diep. Het is allemaal zo dubbel. Want kan dit verleden als achtergrond ‘goedmaken’ wat je aanricht voor de toekomst?

Die toekomst maak je dan als lezer geheel mee in het heden; waar Alma en Charlie elkaar na tientallen jaren weer treffen, waar de gevoelens weer alle kanten als in een droogtrommel ronddraaien. Hoe ga je langs een weg van verdriet, woede, frustratie, vrede en rust vinden? Kan dat überhaupt om zo’n geheel tot acceptatie te kunnen omtoveren? Pauw sleurt je mee, zet je met je neus bovenop en in dit verhaal en weet zowaar ook nog ergernis in de vorm van dochter Sofia te brengen. Nondeju, ja je weet waar ze het uit alle goede bedoeling  vandaan haalt, maar mien God wat irritant ook.

Sandra:

Er is ook nog een kleine rol voor de dochter van Charlie, Sofia, dit vond ik niet van toegevoegde waarde voor het verhaal. Vooral niet omdat het bijna komisch was hoe zij als therapeut neergezet werd en totaal niet serieus werd genomen door Charlie. Bovendien vond ik het einde een beetje jammer. Dat had van mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik vond het een beetje afgeraffeld.

Riejanne:

Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen 1 geheel worden en dan dat einde…..Het einde bezorgde me kippenvel en gaf stof tot nadenken. Het boek heeft mij erg geraakt en bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken.

Corina:

An sich vind ik het mooi dat Charlie alsnog haar Alma gaat helpen ondanks alles, maar de manier waarop zij reageert pakt me op de één of andere manier niet, Ik voel het niet door de pagina’s heen terwijl ik dat in de andere twee verhaallijnen wel heb. Ondanks dat raakt het boek me wel door het gevolg wat Alma haar verleden heeft op haar opvoeding op Charlène. Dat heeft Pauw mooi en integer beschreven.

Karin:

Aan alles komt een eind, en zo ook aan deze parel van een verhaal waarin de gebeurtenissen en personages je niet los weten te laten. Wanneer het doek valt is het nog wel even nadenken. Is het dat stukje nog even een keertje lezen. Om tot de conclusie te komen; wat een fantastische afronding zo.

Conclusie:

Sandra Remmig:

Twee en halve sterren.

Riejanne Zwiers:

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis:

Overall drie en halve sterren.

Karin Meinen:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De experimenten.