Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Dank aan Uitgeverij Boekerij / Best of Historische Romans voor het recensie-exemplaar.

Over Het geheime kistje van Elle ( verschijnt op 19 februari) :

Voor de lezers van De nachtegaal van Kristin Hannah, Bloemen voor mijn dochter van Sarah Jio en Het familieportret van Jenna Blum.

Wit-Rusland, 1941. Tijdens een razzia in haar geboortedorp is de Joodse Ella getuige van de moord op haar familie. Ze weet zelf te ontkomen en vlucht het bos in, waar ze wordt opgenomen door een groep verzetsstrijders die zich daar schuilhoudt. In hun midden wordt Ella onverwacht weer gelukkig, maar helaas is dat van korte duur. Na de bevrijding krijgt Ella, die niets meer te verliezen heeft, valse papieren met de naam Elle. Ze reist verder naar Parijs om informatie door te geven over voortvluchtige nazi’s. Over haar afkomst en haar verleden zwijgt ze als het graf.

Nederland, 2013. Janna maakt een moeilijke tijd door nadat haar man haar heeft verlaten. Als haar oma Elle in diezelfde periode overlijdt, helpt Janna haar moeder met het uitruimen van oma’s huis. Ze vindt een versleten kistje op zolder waar spullen in zitten die ze niet kan plaatsen: een davidster, een oud identiteitsbewijs in een onleesbare taal, en een gladde metalen ring. Had haar stille, gesloten oma een geheim verleden? Janna gaat op zoek naar de waarheid, een reis die haar via Parijs en Wit-Rusland terugbrengt naar haarzelf.

Riejanne leest:

Over Toevluchtsoord:

De jonge journalist Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil ze graag de plaats bezoeken waar haar grootmoeder vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Die zijn daar, net als haar grootmoeder, in 1946 komen wonen en er nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, want de bewoners zijn na al die jaren nog steeds doodsbang. Iets weerhoudt ze ervan het eiland te verlaten, alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zijzelf door iets of iemand in de gaten wordt gehouden. Iemand die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar grootmoeder.

Wanneer inspecteur Damien Bouchard te horen krijgt dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, treft hij haar zwaar getraumatiseerd en onder het bloed aan. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Jac leest:

Over Hotel Solitude:

‘Liegen kan je nog niet, vrees ik. Liegen is een van de meest complexe menselijke vaardigheden. De dag dat je consequent kan liegen en de leugen handhaven, verklaar ik je voor genezen.’

Voor Max Costa, een redacteur bij een prestigieuze Franse uitgeverij, is de onstuimige auteur Makarov een hindernis te veel in zijn leven. Makarov heeft zijn lezerspubliek al lang veroverd en voelt niet dezelfde druk als Costa om snel een nieuwe roman te publiceren. Na veel toegevingen slaagt Costa er toch in de oude schrijver opnieuw aan het werk te zetten, maar wanneer de roman eindelijk zijn voltooiing nadert, sterft de auteur onder verdachte omstandigheden en gaat het manuscript verloren. Het is aan Costa om duidelijkheid te scheppen over Makarov, het manuscript en zichzelf. Koen Strobbe schreef een roman waarin schuld, lijden en liegen even alomtegenwoordig als relatief zijn. Zeer langzaam komt de lezer erachter wie het meest de weg kwijt is: hijzelf of het hoofdpersonage.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Alex B.-Arjan Alberts****

Uitgever: Xander Uitgevers

Serie: Deel twee, opvolger Natan Z.

Aantal pagina’s: 319

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: september 2020

Over de auteur:

Arjan Alberts (1975) is schrijver en gevangenisdirecteur. Hij werkt sinds 2000 voor het ministerie van Justitie en Veiligheid en schrijft zijn romans op persoonlijke titel. Met zijn debuut Natan Z. won Alberts de ThrillZone Juryprijs voor beste Nederlandstalige thriller.

Bron: www.xanderuitgevers.nl

Achterflap:

Een hyperintelligente psychopaat jaagt op zijn slachtoffers en lokt ze in de val…

De jonge, veelbelovende advocaat Jurre van Loon krijgt de kans van zijn leven als hij wordt gevraagd om de beruchte seriemoordenaar Natan Z. te verdedigen. Tegelijkertijd wordt het OM opgeschrikt door de lugubere vondst van het verminkte lichaam van de minister van Justitie. Suus de Bruyn, ooit slachtoffer van Natan Z., werkt nu op de zwaarst beveiligde TBS-afdeling van Nederland. Ze is een ervaren therapeute, maar heeft ook een heel andere reden om dicht in de buurt van de levensgevaarlijke TBS’ers te zijn: wraak.

Arjan Alberts neemt de lezer mee in een bloedstollende achtbaan waarin een aantal ernstige misstanden op het ministerie van Justitie aan het licht komen, met de onherstelbaar beschadigde TBS’er Alex B. als onverwachte spil…

Mening:

Soms wil je een boek gewoon op zeker lezen omdat je de voorganger zo ontzettend goed vond. Het betreft in dit geval dus Alex B. , opvolger van Natan Z. Wanneer ik de voorkennis al heb dat ook Natan himself weer een rol gaat spelen, ja dan word je vanzelf erg gretig!

Alberts weet ook deze keer weer op meerdere fronten te imponeren. De schrijfstijl is kundig, filmisch, en het leest bijzonder prettig weg. Er wordt voldoende teruggegrepen zodat je weer lekker extra in het verhaal zit. Suus speelt weer een belangrijke hoofdrol en weet ook weer bijzonder enge en domme dingen te doen. Met name in de TBS kliniek gebeuren echt dingen die je je nagels kosten. Sjemig wat worden de TBS’ers steengoed neergezet. Ik bekijk een vliegenlamp ook nooit weer met dezelfde ogen. Het zit her en der ook op het randje of gaat erover, want ja dit is wel erg spannend maar daartegenover: ik geloof het soms niet, en dan haalt dat juist op zulke momenten de spanning ook onderuit. Gruwel wordt nergens uit de weg gegaan en dat krikt het vervolgens absoluut ook weer omhoog.

Waar was ik, imponeren. Wel, het plot in zijn totaliteit is toch echt wel imposant met de grote I. Grote goedheid wat worden de verschillende lijnen en invalshoeken ingenieus samengebracht en in elkaar gelegd. Dat is koppie erbij want ja, het is bijzonder intelligent en goed bedacht, maar voor de lezer soms ook veel. Veel in de zin van personages, veel in de zin van de bijkomstige moorden en gebeurtenissen. Verdere verrassende achtergronden worden duidelijk en die zijn ge-wel-dig.

Suus, Natan, Alex B. ( Joep is ook echt een vervèlende Joep, sorry Joep) Wat is het bizar goed hoe ze samengesmolten zitten in dit complexe verhaal waarin machtige privéperikelen samen met justitieel en politiek gekonkel zorgen voor veel leesgenot en twijfel op de weg naar het einde. Een einde waar veel lyrisch over zullen zijn maar waar ik dan minder voldoening aan beleef. Op naar een volgend deel, dus bietje doorschrijven Arjan want ik verheug me er nu al op!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4

Maakt een  8/10 oftewel vier sterren voor Alex B.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De vermisten en de doden – Stuart MacBride*****

‘Alle eenheden, graag uitkijken naar ene Julian Martin, blanke vrouw, tweeëndertig jaar. Gezocht wegens het maken van onzedelijk foto’s van een klein kind.’  

Logan McRae is een treetje lager gezet op de functieladder en zit voortaan in een politieauto, eindeloos rondjes rijdend en hoort de hele godganselijke dag meldingen als de bovenstaande. Zijn maatje is Janet Nicholson die als ringtone de tune van The Muppet Show gebruikt. Wie kent er American Graffiti nog? De film uit 1973 volgt vier schoolvrienden in het stadje Modesto (Californië) die in 1962 een laatste nacht doorbrengen voordat ze uit elkaar gaan om elders in het land te gaan studeren of naar Vietnam te gaan. Doelloos rondrijdend, de politie een hak zettend, ouwehoerend en rotzooi trappend tot het dag wordt en het echte leven begint. McRae en Nicholson doen niet veel anders, alleen is het niet bepaald doelloos dat rondrijden. In Grapian, Aberdeen, Schotland loopt tuig van allerlei soort rond. Het ergste zijn natuurlijk de kindermisbruikers.

Het Tarlair Openluchtzwembad is de crime scene. Een dood kind bij een oud, vuil, groezelig en roestig zwembad aan zee, vlak bij de vuile, vervallen, betonnen muur en de helling naar het zwembad, half in ’t water en half op de rotsen. Dat hakt er in.
Krantenkoppen in de trant van ‘Pedo op de loop; heeft griezel Wood weer een moord gepleegd?’

Stuart MacBride vermengt het ranzige politiewerk met een reeks van  privé gebeurtenissen van Logan. Ook daar een golf van gebeurtenissen met Samantha en Helen in de hoofdrol. En laten we vampier Napier niet vergeten, die hijgt Logan McRae in zijn nek, na een paar mislukte acties. Maar niet alleen hij. Er lopen nog wat bloedzuigers rond bij die club. En wie ooit nog eens een beoordelingsformulier moet invullen – alleen de Here hierboven is op de hoogte van het juiste aantal –  geef ik de gouden tip. Sturing. Altijd het woord sturing vermelden als je iets zinnigs wilt mededelen en je niets zinnigs voorhanden hebt. En kreten als ‘Het optimaliseren van de operationele efficiency.’ Dan kom je een heel eind op de apenrots die politieorganisatie heet.

Conclusie

Een laatste waarschuwing voor je aan dit boek van Stuart MacBride begint: enige aanleg voor het verteren van het betere en rauwere politiewerk is vereist. Gelukkig dempen de brede stromen sappen vol humor en venijn de oprispingen van maag en gal. Een arm bad. Ik heb grafstenen gezien die spraakzamer waren, is een mooie one-liner. Hard, veelal ranzig, maar ontzettend humoristisch. Er wordt traditioneel veel gegromd en geschreeuwd. Een van de betere tradities trouwens. En zijn figuurlijke knokpartijen met hoog geplaatsten, vier rangen hoger of zo zijn een mooie running gag. En een fantastisch slot, waar je het warm van krijgt.

Vijf sterren.

Jac Claasen.


PS: En wat betekent het als Logan met rozige wangen en warme handen zijn bureau binnen stapt?

PS2: ‘ The ballad of Eskimo Nell’ bestaat echt. Zoek, luister en huiver. 
Ik begin nu door te krijgen wat het woord ‘bawdy’ inhoudt.

http://www.traditionalmusic.co.uk/folk-song-lyrics/Eskimo_Nell(Amalgamated).htm

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Lydia las: Ik weet niet wat ik zeggen moet… – Mariska Overman Rob Bruntink*****

Met dank aan Mariska Overman en Bureau MORBidee voor het recensie-exemplaar.

Uitgever: Ten Have

Genre: Non-Fictie, Spiritualiteit.

Aantal pagina’s: 175

Verschijningsdatum: december 2020

Over de auteurs:

Mariska Overman en Rob Bruntink zijn de initiatiefnemers van Bureau MORBidee, dat als missie heeft de dood bespreekbaar te maken. Mariska Overman is van oorsprong docente levensbeschouwing en filosofie. Rob Bruntink is journalist en auteur met specialisaties palliatieve zorg en uitvaartzorg.

Bron: http://www.bureaumorbidee.nl

Achterflap:

Een gids voor praktische tips voor ongemakkelijke en ingewikkelde gesprekken over rouw en verlies.

Ervaringen met dood, verlies en rouw roepen al snel ongemak op. Als een collega ernstig ziek is, een vader op de school van je kind is overleden, of als je hebt vernomen dat die vriendin van vroeger niet lang meer te leven heeft…

Ik weet niet wat ik zeggen moet… helpt je op weg om het gesprek toch aan te gaan of een troostende schouder te bieden. Dit boek biedt praktische tips en slimme handvatten om er op het cruciale moment voor de ander te zijn.

Mijn mening:

Ik heb dit boek gewonnen bij de Facebookgroep Samenlezenisleuker. Zodra ik het boek in bezit had begon ik gelijk te lezen. Ik kwam tijdens het lezen herkenbare elementen tegen, waar ik zelf ook regelmatig tegen aan loop.

Je kent iemand in je vriendenkring die niet lang meer te leven heeft, of je kent iemand in je vriendenkring die een dierbare verloren heeft. Wat zeg je dan? De titel van dit boek Ik weet niet wat ik zeggen moet…. is een zin wat ik dan ook zeg. Ik vind het moeilijk om dan een gesprek aan te gaan. Want dan ben ik toch bang dat ik degene kwets door iets verkeerd te zeggen. Wat ik heb geleerd van dit boek  is dat stuntelen mag. Dit boek laat vele manieren zien hoe je iemand tot steun kan zijn die ernstig ziek is of bij iemand in de rouw. De tips die in dit boek worden beschreven geven je dan ook een waardevol inzicht in de verschillende situaties, praktische ideeën om vrienden of bekenden te steunen.

Ik weet niet wat ik zeggen moet… biedt troost en herkenning zo heb ik dat ervaren tijdens het lezen.

In het begin staat een zin die mij aan het denken heeft gezet. “De dood discrimineert niet, de dood is niet gebonden aan leeftijd, niet aan status, niet aan sekse, niet aan ras.” En zo is het, iedereen krijgt er vroeg of laat mee te maken. De dood is een onderwerp waar men niet graag over praat. Het is toch leuker om bijvoorbeeld te praten over dat ene programma waar iedereen over praat, Big Brother. Of praten over alledaagse dingen, het weer, of een bekende die gaat trouwen. En je haalt daarbij leuke herinneringen op. Maar toch is het zo belangrijk om over de dood te praten. Stel het niet uit tot later, want later komt eerder dan je denkt. Denk bijvoorbeeld aan je wensen. Ik heb naar aanleiding van dit boek een uitvaartwensformulier aangevraagd bij mijn uitvaartverzekering Monuta. Ook kan ik online in mijn account van Monuta mijn wensen kenbaar maken.

Ondanks het serieuze onderwerp leest het boek makkelijk en het is puur geschreven, helder en goed ingedeeld in hoofdstukken. Na het lezen van dit boek ben ik erachter gekomen dat rouw geen tijdslimiet heeft. Ook heb ik naar aanleiding van tips uit dit boek de telefoon gepakt, en gebeld met een dierbare. Het was een mooi telefoongesprek, een gesprek waarbij de ander haar wensen vertelde. En dankzij dit boek durf ik de gesprekken aan te gaan. Eigenlijk is dit boek een must have. En zou iedereen het moeten lezen. Ook denk ik dan aan de mensen die werken in de zorg of in de uitvaartbranche. Hoe fijn is het om een ander tot steun te zijn en troost te bieden. Dit boek Ik weet niet wat ik zeggen moet…. Krijgt een mooie plek in mijn boekenkast, zodat dit boek binnen handbereik is.

Ik wil Mariska Overman en Rob Bruntink bedanken voor het schrijven van dit boek. Een boek dat ik nog vaak zal pakken. Om de tips te gebruiken in gesprekken. Ook is het een aanrader om op de website www.bureaumorbidee.nl te gaan kijken, leerzaam. Ik heb gebruik gemaakt van het werkboek, opdrachten nodigen je uit om na te denken.

Samenlezenisleuker wil ik ook bedanken voor de winactie die ze gehouden hebben met dit boek. Ik voel me echt een bofkont dat ik dit boek heb mogen lezen. Een boek dat indruk op mij heeft gemaakt. Dank je wel.

Ik geef dit boek dan ook de volle 5 sterren.

Lieve leesgroet Lydia Buist.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Over Toevluchtsoord:

De jonge journalist Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil ze graag de plaats bezoeken waar haar grootmoeder vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Die zijn daar, net als haar grootmoeder, in 1946 komen wonen en er nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, want de bewoners zijn na al die jaren nog steeds doodsbang. Iets weerhoudt ze ervan het eiland te verlaten, alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zijzelf door iets of iemand in de gaten wordt gehouden. Iemand die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar grootmoeder.

Wanneer inspecteur Damien Bouchard te horen krijgt dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, treft hij haar zwaar getraumatiseerd en onder het bloed aan. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Jac leest:

Over De vermisten en de doden (Logan McRae (9) :

Als je een gestoorde moordenaar vangt, zou dat toch op z’n minst beloond moeten worden. Niet voor brigadier Logan McRae. Hij mag ‘zich verder ontwikkelen’ bij de regiopolitie, waar hij – terug in uniform – achter drugsdealers, winkeldieven en soms zelfs ontsnapt vee aan moet. Totdat in het slaapstadje Banff het lichaam van een jong meisje aanspoelt. Hoofdinspecteur Steele wil McRae terug bij Moordzaken, maar Logan heeft zijn handen vol aan zijn eigen B-divisie. Terwijl zijn oud-collega’s het platteland afstruinen, raakt hij toch in het onderzoek verstrikt. Eén ding is algauw duidelijk: de provincie herbergt allerlei gevaarlijke criminelen – en niet iedereen zal levend naar de stad terugkeren…

Riejanne leest:

Over Alex B. :

Arjan Alberts werkt al jarenlang voor het ministerie van Veiligheid en Justitie. Zijn kennis van zaken gecombineerd met zijn schrijftalent resulteren in zenuwslopend spannende thrillers, waarin feit en ?ctie ontzettend dicht bij elkaar liggen.

In Alex B. volgen we drie personages die zonder dat ze het weten een belangrijke rol spelen in de ontmaskering van een grote doofpotaffaire op het ministerie van Justitie. Als hooggeplaatste ambtenaren alles op alles zetten om zichzelf te redden, een hyperintelligente psychopaat op wraak zint en oude vrienden elkaar de hand boven het hoofd houden, kan dat alleen maar uitmonden in het meest gruwelijke scenario…

Met Alex B. brengt Alberts de schokkende opvolger van Natan Z.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: Mama gezocht! – Chloë Verbist**1/2

Met dank aan Chloë Verbist voor het recensie-exemplaar.

Uitgever: Ambilicious

Genre: Waargebeurd

Aantal pagina’s: 205

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Chloë is een jonge creatieve vrouw met een passie voor schrijven en beeldende kunst. Haar turbulent verleden, heeft haar gedreven tot het verwezenlijken van een biografie genaamd Mama gezocht!, waarin het ziektebeeld borderline, depressie en het leven met een hechtingsproblematiek, een aantal van de thema’s vormen die aan bod komen. Bron: www.ambilicious.nl

Achterflap:

Chloë kampt met depressies en durft zich aan niemand te hechten. Ondanks haar bewogen verleden, probeert ze de draad weer op te pikken en een normaal leven te leiden, samen met haar partner en 4 kinderen. Een oneindig gemis aan een moederfiguur laat Chloë balanceren op de grens tussen hoop en wanhoop. Na een zoveelste opname in het ziekenhuis, beseft ze dat weglopen van haar verleden geen enkele zin heeft. Samen met een, net afgestudeerde, psychologe bindt ze de strijd aan met zichzelf en haar demonen. Is het wel zo verstandig om terug in de tijd te gaan? Wie kan Chloë nog vertrouwen in een wereld vol teleurstelling?

Mijn mening:

We volgen Chloë van kleins af aan en al vrij snel wordt duidelijk dat haar ouders geen oog hebben voor wat er in Chloë omgaat. Tussen de ouders zijn er veel spanningen die regelmatig uitlopen tot grote ruzies, waarbij Chloë steevast haar moeder troost. Wat me gelijk opvalt zijn de hele korte hoofstukjes, waardoor ik niet lekker in het verhaal kom.

Doordat Chloë de aandacht van haar moeder thuis mist vertoont ze obsessief gedrag t.o.v. haar juf Esther. Ze ziet een moederfiguur in haar en bestookt haar met brieven en telefoontjes. Als Esther door omstandigheden de school verlaat voelt Chloë zich in de steek gelaten. Vanuit haar achtergrond snap ik dit als geen ander en ik vind het schrijnend dat het gebrek aan moederliefde deze uitwerking op haar heeft.

Het is triest om te lezen hoe ze in verschillende situaties terecht komt, waarvan iedereen weet dat ze niet goed voor haar zijn, die je haar absoluut niet gunt, maar vanuit haar achtergrond wel heel begrijpelijk zijn. Je leest in alles door dat Chloë slachtoffer van haar verleden is. Een verleden wat zwaar op haar drukt en die bepalend is voor de keuzes in haar verdere leven. De angst om zich aan mensen te hechten is in haar basis gelegd en dat laat zich in al haar contacten gelden. Een lange periode van therapie volgt, waarin Chloë de spoken uit haar verleden onder ogen moet zien, maar waarin ze ook leert dat ze dichterbij haar zelf komt, weer in contact komt te staan met haar eigen gevoel, waarin ze een nieuwe basis legt voor de rest van haar leven.

Hoewel het me tijdens het lezen duidelijk was hoe eenzaam Chloë is geweest, hoe hard ze gevochten heeft om haar verleden achter zich te laten voelde ik het niet. Het boek is met een bepaalde afstandelijkheid geschreven, waardoor het niet bij me binnen kwam. Het voelde niet als een geheel. Ik had meer het gevoel alsof ik allemaal korte stukjes las in plaats van een verhaal, iets wat ik heel erg jammer vond.

Nadat ik het boek dichtsloeg betrapte ik mezelf erop dat ik met een aantal vragen bleef zitten. Vragen die wellicht voor Chloë niet relevant genoeg zijn, maar die het voor mij wel afgemaakt zouden hebben. Daarnaast werd er ook heel veel herhaald, wat echt de vaart uit het boek haalde. Desondanks maak ik wel een diepe buiging voor Chloë voor alles wat ze overwonnen heeft en wens haar alle goeds toe voor de toekomst.

Twee en halve sterren voor Mama gezocht!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne schrijft: Over grenzen en vriendschap

Hoever wil je gaan in een vriendschap en wat betekent een vriendschap nog als het ten koste van jezelf en de mensen waar je om geeft gaat? Ook ik had zo’n vriendschap, waarvan ik dacht dat die voor het leven was…

Zo’n vriendin die er altijd de kantjes van af loopt en elk gesprek naar zichzelf weet toe te draaien, maar ook een vriendin die ontzettend veel humor had…

Zo’n vriendin waar je letterlijk maandenlang dag en nacht mee bezig bent, omdat het leven haar niet toelacht, terwijl je haar dat zo gunt…

Zo’n vriendin die roept dat ze er ook altijd voor jou is, maar altijd over je verhaal heen walst, met stomme grappen die dan op dat moment gedeeld moeten worden…

Zo’n vriendin die duizend keer sorry zegt, om vervolgens weer precies hetzelfde te doen…

Zo’n vriendin die grenzeloos is, maar waardoor ik ook grenzen ging verleggen….

Zo’n vriendin die zich door externe factoren liet leiden en niet in wilde zien hoe ver ze al heen was, maar het daardoor ook niet zo nauw met de waarheid nam… Zo’n vriendin waardoor ik een dierbare vriendin zag breken…

Wanneer is het genoeg? Waarom verschuiven we die grens van onze toelaatbaarheid keer op keer? Is dat omdat we altijd het goede in de mensen willen zien, omdat we mensen niet willen verliezen, omdat we het gedrag vergoelijken omdat je weet dat de ander het zo moeilijk heeft? Ik zeg altijd dat humor het bitterste zoet maakt en zo zag ik deze vriendschap ook lange tijd. De humor won het van de ergernissen, tot dat ze ook haar humor verloor en daar uiteraard weer sorry voor zei….

Vriendschap is geen weegschaal waarin geven en nemen volledig in evenwicht moeten zijn, maar als de vriendschap doorslaat naar alleen maar geven is er toch iets mis. Waarom is het voor sommige mensen nooit genoeg? Ze nemen, nemen, nemen en durven dan hardop bij anderen te zeggen dat ze gehoord willen worden, dat ze aandacht willen hebben. Daar waar ik steeds mijn grenzen had verlegd, was die grens ineens bereikt. Het was genoeg geweest! Sterker nog, het had allemaal veel te lang geduurd, maar dat besef kwam pas nadat alle contacten verbroken waren.

En nee, de fout ligt niet volledig bij de ander, want ik liet het gebeuren…

Naast het feit dat de vriendschap over is kwam daar ook het besef dat ik in dat opzicht net zo grenzeloos als haar was geweest. Zij denderde over mijn grenzen heen en ik verlegde mijn grenzen waardoor zij nog meer ruimte kreeg, net zolang tot ik bijna stikte op dat kleine stukje dat nog over was. Loyaliteit in vriendschap is mooi, maar het mag niet grenzeloos zijn, dat gaat altijd ten koste van jezelf en de ander. Nu deze vriendschap al een tijdje achter me ligt, zie ik steeds meer. Ik zie hoe ze nog steeds draait, contact met mensen aangaat die ze altijd ver op afstand hield, omdat het haar mensen niet waren…

En toch wil ik haar bedanken voor de tijd die ze in mijn leven is geweest, omdat ik dankzij haar geleerd heb, wat ik nooit meer in mijn leven wil, omdat ik dankzij haar besef dat vriendschap niet grenzeloos mag zijn, omdat ik dankzij haar besef hoe waardevol en gelijkwaardig mijn andere vriendschappen zijn!

Riejanne Zwiers

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Opgejaagd – Gabriel Bergmoser****1/2

Auteur: Gabriel Bergmoser

Uitgever: L.s Luitingh-Sijthoff

Vertaling: Carla Hazewindus

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 256

Verschijningsdatum: augustus 2020

Over de auteur:

Gabriel Bergmoser (27 jaar) woont en werkt in Melbourne, Australië. Hij won verschillende prijzen en nominaties voor zijn schrijfwerk in de toneelwereld, en schreef eerder YA-boeken. Opgejaagd is zijn eerste thriller.

Bron: www.lsamsterdam.nl

Achterflap:

Frank leidt een rustig leventje met zijn kleindochter op het platteland van Australië. Maar dan strompelt een zwaargewonde vrouw over de drempel van zijn tankstation, achtervolgd door een groep bloeddorstige jagers die haar koste wat kost willen omleggen.

Het tankstation wordt omgebouwd tot een fort, en nu moeten Frank en zijn klanten een bloederige strijd leveren met deze vreemde aanvallers. Want één ding is zeker: deze jagers stoppen niet totdat iedereen dood is.

Mening:

Alle keizers wat een snoeihard, gruwelijk, eng, snel, pakkend en stééngoed boek is dit! Ze zeggen wel eens ‘Niet voor tere zieltjes’ toch? Schaar Opgejaagd maar volledig in deze categorie en het klinkt dan altijd zo gek, maar wat hou ik hier vann.

Bergmoser laat je niet lezen, hij laat je een film in je hoofd zien en jonges wat een beelden! Het is goed geschreven, het wordt nergens moeilijk en in die verhaallijnen ademt dit boek Australië. Je ziet het, je voelt het, je ruikt het. Vanaf de eerste letter weet dit verhaal te boeien tot en met. De prima uitgewerkte personages dragen hier een flinke steen aan bij want ze zijn uniek, intrigerend en vooral heel verschillend. Het zijn klootzakken en goedzakken, of goed dat met een tikje kloot fantastisch wordt gemengd.

De zwaargewonde Maggie brengt gelijk al veel vragen met zich mee. Via switchen naar het onderliggende verhaal vanuit het verleden worden al je vragen stuk voor stuk beantwoord. Het zijn antwoorden die je wenkbrauwen tot je haarlijn laten komen en die je laten huiveren, meeleven, vloeken en genieten. In het heden ontpopt zich een vieze oorlog bij het tankstation waarbij Frank en kleindochter Allie vanuit het niks ineens lelijk betrokken raken bij echt hele lelijke dingen. Ook sidekicks spelen in dit afschuwelijke spektakel een belangrijke rol. De actie vliegt je om de oren, zo ook de doden, en je houdt je hart vast want je denkt alleen maar: hoe gaat dit fataal aflopen, want dat kan toch bijna niet anders? Wat een horror!

Het einde vond ik geweldig. Passend ook. Wat een dijk van een thrillerdebuut en Bergmoser heeft er nu per direct een fan bij.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Spanning: 4.5

Maakt een geweldige 9/10 oftewel vier en halve sterren.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Over Een tijd voor genade (Jake Brigance deel 3) :

In een sensationele moordzaak die de inwoners van Clanton, Mississippi tot op het bot verdeelt, staat één man tussen een zestienjarige verdachte en de doodstraf: advocaat Jake Brigance.

Drew Gamble wordt beschuldigd van de moord op een politieman in Clanton, een plaatsje in de staat Mississippi. Een groot deel van de plaatselijke bevolking ziet een slepende rechtszaak niet zitten. Waarom zou je, als gerechtigheid maar één ding kan betekenen: de doodstraf. Maar advocaat Jake Brigance, die Drews zaak heeft toegewezen gekregen, denkt daar anders over. Hoe meer hij te weten komt over de zaak, des te sterker hij ervan overtuigd raakt dat zijn cliënt – die slechts zestien jaar oud is – gered moet worden. Maar met zijn hardnekkige pogingen de onderste steen boven te krijgen, zet hij zijn carrière en de veiligheid van zijn gezin op het spel.

Jac leest:

Over De vermisten en de doden:

Als je een gestoorde moordenaar vangt, zou dat toch op z’n minst beloond moeten worden. Niet voor brigadier Logan McRae. Hij mag ‘zich verder ontwikkelen’ bij de regiopolitie, waar hij – terug in uniform – achter drugsdealers, winkeldieven en soms zelfs ontsnapt vee aan moet. Totdat in het slaapstadje Banff het lichaam van een jong meisje aanspoelt. Hoofdinspecteur Steele wil McRae terug bij Moordzaken, maar Logan heeft zijn handen vol aan zijn eigen B-divisie. Terwijl zijn oud-collega’s het platteland afstruinen, raakt hij toch in het onderzoek verstrikt. Eén ding is algauw duidelijk: de provincie herbergt allerlei gevaarlijke criminelen – en niet iedereen zal levend naar de stad terugkeren…

Riejanne leest:

Met dank aan Chloë Verbist en Ambilicious voor het recensie-exemplaar.

Over Mama gezocht!:

Chloë kampt met depressies en durft zich aan niemand te hechten. Ondanks haar bewogen verleden, probeert ze de draad weer op te pikken en een normaal leven te leiden, samen met haar partner en 4 kinderen. Een oneindig gemis aan een moederfiguur laat Chloë balanceren op de grens tussen hoop en wanhoop. Na een zoveelste opname in het ziekenhuis, beseft ze dat weglopen van haar verleden geen enkele zin heeft. Samen met een, net afgestudeerde, psychologe bindt ze de strijd aan met zichzelf en haar demonen. Is het wel zo verstandig om terug in de tijd te gaan? Wie kan Chloë nog vertrouwen in een wereld vol teleurstelling?

Chloë Verbist is een jonge creatieve vrouw met een passie voor schrijven en beeldende kunst. Haar turbulent verleden, dreef haar tot het verwezenlijken van een biografie, waarin ze het diepste van haar ziel blootlegt.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De dans van de tulpen – Ibon Martín *****

Het is vrijdag 19 oktober 2018 en Santi, machinist bij de Euskotren maatschappij, droomt een beetje weg bij het besturen van de trein, hij zwijmelt licht weg als hij zijn gedachten laat gaan over de relatie met zijn vrouw, Natali Extano. Tot het te laat is. In een bizar ongeluk verplettert hij zijn vrouw, die vastgebonden op het spoor ligt.
Ze had een rode tulp in haar handen toen ze van de rails af werd gekatapulteerd, een tulp die met lijm aan haar hand bevestigd. Maar het meeste shockerende moet nog komen: een livestream van de gebeurtenissen laat de moord in talloze huiskamers binnen dringen.

De Speciale Eenheid Ontwrichtende Moordzaken wordt belast met het oplossen van deze moorddadige actie. DeAne Cestero, lesbisch, voorzien van piercings en tattoos en behoorlijk heetgebakerd wordt het hoofd van de speciale eenheid die de zaak moet gaan oplossen. De weerstand is groot, met name onder de oudere mannelijke rechercheurs. En daarmee komen we aan een belangrijk thema in dit boek: vrouwenmishandeling seksistisch terrorisme, de moeizame relatie tussen mannen en vrouwen. Het boek staat bol van de relationele zaken uit het verleden, waarbij destructieve mannen de totale beschikking over vrouwen hebben en met veel huiselijk geweld heersen.

Dit is slechts een element uit een fascinerende thriller, die speelt in Baskenland. Vol met mooie beschrijvingen van mensen, rituelen, fascinerende steden en landschappen, sfeervolle processies uit gebieden vol bijgeloof en voorouderlijke mythes waar de dood of beter nog de angst voor zijn komst, het middelpunt van het leven is geworden. In het midden van de thriller komt de verwrongen geest van de moordenaar in beeld, een moordenaar die zijn handwerk ten uitvoer brengt, als de tulpen op hun mooist zijn.

Een indrukwekkende, ruim vijfhonderd bladzijden tellende thriller met klassieke opbouw en dito cliffhangers, waarin mannen duidelijk de tweede viool (moeten) spelen. En waarin de eguzkilore de bloem van de wilde distel, symbool staat voor het Baskische gevoel. Tijd om er eens op vakantie te gaan. En die tijd komt!!!

Vijf sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂