Karin las: Tocht der Schaduwen-Kevin Deckers****

TochtderSchaduwen

Met dank aan Kevin Deckers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kevin Deckers

Serie: De Duistere Oorlog deel 2

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 242

Genre: Fantasy, NUR 334 / 285

Verschijningsdatum: april 2018

Over de auteur:

Kevin (1996) woont in het Limburgse plaatsje Heythuysen. Hij leest graag Fantasy en heeft al op jonge leeftijd besloten zelf een Fantasy boek te schrijven. In 2016 verscheen het eerste deel van de Duistere Oorlog getiteld Het begin van het einde bij uitgeverij Zilverbron.

www.zilverbron.com )

Achterflap:

Eindelijk is het moment daar. De Bloedmaan is opgekomen. De Tocht der Tochten zal gereden worden. Een tocht langs alle planeten. Voor de één een reis door het leven, voor de ander een reis naar de dood. Eén ding is zeker: de Dacan zal op de proef worden gesteld.

De Bloedmaan kondigt een dertig dagen durende nacht aan, waarin de connectie met de Goden wegvalt. Om dit te herstellen, moeten Rayon en zijn metgezellen de Tocht der Schaduwen afleggen en op alle Planeten van het Licht de Godenpoort openen. Haast is geboden: als dit hen niet binnen een maand lukt, worden alle werelden aan de macht van de Duistere onderworpen. Zonder bijstand van de Goden zal niets de Duistere meer kunnen stoppen.

Mening:

Deckers start dit tweede deel met Een toelichting van het Orakel, gevolgd door een overzicht van de personages. Waar ik in deel 1 nog wel eens van het padje afkwam door de hoeveelheid aan personages en lijntjes, vliegt het in dit tweede deel nergens uit de bocht en is het allemaal in balans en goed te volgen. Dit overzicht is dan ook echt een meerwaarde en het is prettig om tijdens het lezen even terug te kunnen kijken.

Vanaf het begin is de missie duidelijk. Het verhaal achter de Bloedmaan wordt op mooie wijze verteld, de belangrijke rol van de Dacan is een feit en vanaf nu rol je het avontuur van de Tocht der Schaduwen in.

Deckers zet dit verhaal heel beeldend neer, maakt regelmatig gebruik van krachtige korte zinnen en het heeft zich ontwikkeld tot een prima eigen stijl. Daarbij worden die elementen toegevoegd die ik zo graag zie in Fantasy. Het is spannend, vooral ook de lijn van de Drakenkrijger Donol liet me letters vreten, er wordt onverwachts fiks verlies geleden (de welbekende wtf momenten), en ook in dit boek wordt het gebruik van de magie prachtig verwoord; je voelt het gewoon mee.

Actie, gruwel, gevechten, avontuur, vriendschap. You win some you lose some en het blijft steeds een verrassing hoe dit zal gaan verlopen. De personages zijn grotendeels al eigen, ze voelen als thuiskomen en uiteraard staat tegenover dit gevarieerde en fantastische gezelschap het kwaad. En waar je aan Orks al genoeg zou hebben komt daar dan een tweelingbroer van Rayon op de proppen? En hoe! En hoe zit dit? Het is tot het einde toe een leesfeest hoe dit alles samen weet te komen. Uiteraard liggen er aan dit einde zeker nog voldoende lijntjes open en rest me nog maar 1 ding. Me verheugen op deel 3!

Conclusie:

Ik rond naar boven af: vier sterren voor de Tocht der Schaduwen.

Karin Meinen.

Advertenties

Blogtour-Karin las: Kleine moordenaar-Sophia Drenth****1/2

Bloedwetten

Met dank aan Sophia Drenth voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sophia Drenth

Serie: De tweede Bloedwetten-bronvertelling

Uitgever: Staaldruk / Quasis

Aantal pagina’s: 116

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: 15 maart 2018

 

Over de auteur:

Het eerste boek van Sophia Drenths Bloedwetten, Bloedwetten: Vonnis, werd genomineerd voor de Hebban Award 2015 en won de Bastaard Fantasy Award. Luitingh-Sijthoff publiceerde haar verhaal Gedichten van licht en schaduw in de bundel Halloween Horror Verhalen en bij Quasis Uitgevers verscheen Zwart hart, een afzonderlijk leesbare Bloedwetten-bronvertelling.

( Bron: www.bloedwetten.com )

Cover:

Dat oogt best luguber! Niet per se mooi, maar dit maakt me zeker nieuwsgierig naar de flaptekst.

Achterflap:

De twaalfjarige Rafaël heeft één wens: van de tirannieke luimen van zijn vader worden verlost. Wanneer hij in de door waterpest getroffen straten van Hofstedes Scheepskwartier getuige is van een moord, lijkt het erop dat hij de ideale leermeester heeft gevonden. Maar hij komt bedrogen uit.

Kleine moordenaar vertelt het verhaal over de geboorte van Ravàn, de rebel onder de Ath’vacii.

Mening:

Kleine moordenaar betekende mijn kennismaking met Sophia Drenth. Hoe is het mo-ge-lijk dat er in maar 116 bladzijden een groots geheel met zoveel inhoud past? Petje af, wat een kunstwerk.

Op elk front weet Drenth me in te pakken. De omgeving, de sfeer; je ziet het en je voelt het. Het is mooi èn het is duister. Dit blijft kenmerkend voor de rest van het boek. Je wordt als lezer in een sneltrein gezet en passeert bij elk station een ander gevoel. Het verhaal van Raf doet gruwelen, doet walgen, doet je huiveren, maar weet je dus ook te ontroeren en vervult je ergens nog met hoop. De grens tussen goed en kwaad wordt daarbij af en toe genadeloos in een grijs gebied gebracht. Wanneer iets slechts voelt als gerechtigheid, oeioei.

Na alle mishandelingen thuis, ellende in het Scheepskwartier, wil Raf maar één ding. Worden als de Gemaakte. Een man die niet menselijk en bloeddorstig blijkt. Dat dit alleen waargemaakt kan worden in het Gemaakte land door moeder Meg’aa betekent voor het jochie nog een lange en bizarre weg te gaan. Een weg gevuld met bijzondere personages, met goede en passende dialogen, waarbij die voorzien van spreektaal gewoon ook natuurlijk weglezen.

En dan het eind….fantastisch gedaan en dit suddert nog even na. Nu wil ik nog maar één ding: als de donder het eerste deel van Bloedwetten oppakken, want mennn ik wil meer van dit!

“Soi Ath’vaccii”

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Plot: 4.5

Vier en halve sterren voor Kleine moordenaar.

Karin Meinen.

Karin las: Midland-Marguerita Le Roy**1/2

Midland

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marguerita Le Roy

Serie: De terugkeer – Deel 1

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 528

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: december 2017

Over de auteur:

Marguerita Le Roy (1981) krabbelt maandenlang  alles neer wat er in haar opkomt en nadat ze orde heeft geschept in een chaos van notities, schrijft ze een ruwe versie van Midland. Althans … van het eerste deel ervan. Een te veel aan ideeën zorgt ervoor dat Marguerita zich genoodzaakt ziet er een trilogie van te maken.

Naast het uitdenken en op papier zetten van de volgende delen, schrijft ze een kort verhaal dat wordt gepubliceerd in het tijdschrift Fantastische Vertellingen en werkt ze zo nu en dan aan een losstaand verhaal dat zich, in tegenstelling tot haar trilogie, weigert te laten sturen door een zorgvuldig uitgestippelde verhaallijn. Verder verzamelt en leest ze zoveel mogelijk boeken, luistert ze graag naar muziek, hoopt ze ooit te achterhalen waar een komma nou precies hoort en zoekt ze elke dag een excuus om niet te hoeven koken.

( www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Fantastische cover en helemaal passend bij het verhaal en het genre. Love it!

Achterflap:

Als de grenzen tussen dromen en realiteit vervagen, waar vertrouw je dan op?

Wanneer Sammy beseft dat ze elke ochtend ontwaakt met schrammen en kneuzingen die ze in de duistere wereld uit haar nachtmerries heeft opgelopen, vreest ze dat ze krankzinnig wordt. Naarmate de ernst van de verwondingen toeneemt, rest haar echter geen andere keuze dan deze serieus te nemen.

Samen met haar beste vriend Matt probeert ze te achterhalen wat haar dromen betekenen. Hun zoektocht leidt hen naar Daron, iemand die haar zowel in haar slaap als in het dagelijks leven de stuipen op het lijf jaagt, en die beweert hetzelfde door te maken als zij. Hoewel Sammy liever uit zijn buurt blijft, ziet ze zich gedwongen zijn hulp te aanvaarden.

In het gezelschap van een man die ze niet vertrouwt, betreedt ze een wereld die eeuwenlang voor de mensheid wordt verborgen. Een wereld waar zelfs de doden onwelkom zijn.

Midland – De terugkeer is een verhaal over vriendschap, verlies en verraad.

Mening:

Le Roy weet met Midland een gevarieerd verhaal neer te zetten. De personages worden heel wisselend van karakter neergezet en verschillende lagen en lijnen zijn niet alleen goed uitgewerkt, maar zorgen ook voor gebeurtenissen die zo thuishoren in dit genre. De schrijfstijl is eenvoudig van aard en beeldend. Ik zit best lekker in het verhaal en al lezend komen er de nodige vragen boven, daar ik hou ik van.

Hoe zit het met de dromen en de verwondingen in die andere wereld, hoe zit het met het verleden van Sammy en wie is dat figuur in het gewaad? Dat Sammy ook nog eens over bijzondere krachten blijkt te beschikken geeft een lekkere schwung!

De opbouw wordt zorgvuldig uitgevoerd. Hoe een op het oog heel normaal meisje, stukje bij beetje in twee werelden fungeert en je als lezer van realiteit de pure Fantasy inrolt, heerlijk. De rollen van Daron, Matt en broer Caleb zijn minstens net zo belangrijk als die van Sammy zelf en zorgen voor thema’s als vriendschap, liefde, magie, actie en geweld. Wat dat betreft beschikt dit boek ook over een prima plot.

Waarom kom ik dan net niet tot een voldoende beoordeling? De schrijfstijl is me net eenvoudig genoeg, het had in zijn totaliteit wat volwassener aan mogen doen. Le Roy neemt daarbij te uitgebreid de tijd het verhaal neer te zetten en de herhaling is met regelmaat te veel van het goede. Het haalt de vaart uit het verhaal en het wordt her en der zo traag dat ik de motivatie en zin tot doorlezen verlies.

Ik denk dat dit boek de jongere lezers onder ons zeker zal aanspreken. Ik kwam jammer genoeg, om voldaan te raken, tekort.

Conclusie:

Twee en halve sterren voor Midland.

Karin Meinen.

Karin las: Een rijk in verval-Sebastiaan Koen****

Rijk

Met dank aan Sebastiaan Koen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sebastiaan Koen

Serie: De verhalen van Auruco – Deel 1

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 327

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: november 2017

Over de auteur:

Sebastiaan Koen heeft van jongs af aan een talenknobbel gehad en las graag allerlei boeken. Gruwelijke en fantasierijke verhalen hebben hem altijd al geboeid. Dat weerspiegelt hij in zijn eigen verhaal. Ieder personage heeft te lijden.

( www.artbooksshop.com )

Cover:

Ja, hier hou ik van! Eenvoudig, maar doeltreffend. De silhouetten voor de vuurzee, de kleuren, het lettertype: gewoon mooi en het maakt me direct nieuwsgierig naar de flaptekst.

Achterflap:

De jonge broers Dorvin en Edilion worden door een aanval van afschuwelijke wezens, gedwongen hun geboortedorp te ontvluchten. Wraakgevoelens jegens de tovenaar Felkon Demonos die de wezens heeft geschapen, dringen zich aan hen op. In een zoektocht naar antwoorden op hun vragen, komen ze achter een geheim dat hun familie met zich meedraagt.

De gebroeders Staalhart vechten voor hun levens. In opdracht van de koning moeten ze deelnemen aan een bloeddorstig spel. Ternauwernood weten ze te overleven, waarna hun echte avontuur begint. Met nieuwe vrienden gaan ze de strijd met de tovenaar aan. Maar niet zonder gevolgen.

De vijand is overal.

Mening:

Voor in het boek is een landkaart en een uitleg van het Maandenstelsel te vinden. Achter in het boek vind je een uitklapbaar gedeelte van het Woordenboek van de Oude Taal. Noodzakelijk tijdens het lezen? Nee, maar zo prachtig bedacht en een meer dan mooie aanvulling. De landkaart is te wazig afgedrukt en dat is wel jammer.

Dit is nou zo’n verhaal waar je vanaf de eerste letter al geboeid bent, waar het van onderhoudend naar verslavend gaat, en waar je steeds meer en meer betrokken raakt ook met de personages. Hoe verder je komt, hoe dierbaarder ze je worden! Deze opbouw is fantastisch, het is makkelijk en prettig lezen en de schrijfstijl is filmisch.

Koen zet allereerst een uitgebreide (voor)geschiedenis neer, om vervolgens een sprongetje te maken naar 4 jaar later en dan gaat het avontuur dan ook echt beginnen. Oorlog breekt uit en de wijze waarop de chaos, het verdriet, maar ook de actie beschreven wordt, werkt echt wel op je in. Op een zijlijn doen andere prachtpersonages hun intrede en het kan toch niet anders of dit gaat samenkomen?

Dat doet het, en hoe.

Hoe mooi hoe elk personage prachtig uit zijn eigen verf komt. Waar de één uitblinkt in moed en vechtkunst, blinkt de ander uit in magie en hoe die kennis vervolgens ook doorgegeven wordt is zo mooi geschreven ook. Hoe een bondgenootschap ontstaat in het gevecht tegen Felkon en zijn Borreks met als klap op de vuurpijl Murok. Mien god, dat wil je niet tegenover je hebben staan en Koen gaat in dit alles een stukje gruwel ook zeker niet uit de weg. De humor, liefde, vriendschap en de saamhorigheid geven de prima tegenhanger en het schept hoop.

De spanningsboog wordt richting het einde nog even goed aangetrokken en wow wat een einde! Hier leren we Felkon nog wat beter kennen, en de taken liggen klaar. Van Goed tegen Kwaad. Jongusjongus wat een knap debuut en ik wil gewoon nú verder maar het wachten is op Deel 2. Goede nieuws is dat deze dit najaar volgt!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 4.5

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Vier dikke sterren voor Een rijk in verval.

Karin Meinen.

Karin las: De Erfwachter-Atalanta Nèhmoura****1/2

Erfwachter

Met dank aan Atalanta Nèhmoura voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Atalanta Nèhmoura

Uitgever: Nimisa Publishing House

Aantal pagina’s: 257

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: oktober 2017

Over de auteur:

Atalanta Nèhmoura is de auteur van de epische fantasyserie De kronieken van Ulriach de Waanzinnige. Ze schreef ook voor diverse verhalenbundels van Pure Fantasy en Books of Fantasy. Haar verhalen zijn ontsproten uit haar liefde voor de natuur, edelstenen en oosterse vechtkunsten. Kernpunten zijn: de oosterse filosofieën, onvoorwaardelijke liefde, vriendschap en loyaliteit, maar bovenal de balans tussen Yin en Yang, tussen goed en kwaad.

( http://www.atalantanehmoura.nl )

Cover:

Het gezicht achter de mysterieuze, en zo lijkt het, krachtige prachtige steen. Tof deze kleuren, ik hou er van.

Achterflap:

Al sinds mensenheugenis wordt een groot deel van Aranon geregeerd door God-Keizers. Ooit bezat de eerste van hen sterke magische krachten, maar nadat zes krijgsvrouwen eeuwen geleden zeven magische stenen uit de Maantempel van Kathan hebben gestolen, is de macht van de God-Keizers tanende.

Kay is twaalf jaar als hij op brute wijze bij zijn moeder vandaan wordt gehaald om te worden opgeleid tot Aisor, een van de vertrouwelingen van de God-Keizer. Hij moet daarvoor kastijdingen en ontberingen doorstaan. Op zijn twintigste verjaardag ontvangt hij zijn initiatie, maar de God-Keizer twijfelt aan Kays loyaliteit en weet die op een slinkse manier af te dwingen.

Lameira leeft in een van de vreedzame dalen van Athar, dat door bergen en dichte wouden wordt omringd en bijna volledig is geïsoleerd van de rest van de wereld. Allerlei legenden en bijgeloof houden de meeste vijanden buiten de deur, en anders zijn er nog de senhiar, de schaduwkrijgers, om het volk van Athar en de zeven magische stenen te beschermen. Lameira is twaalf jaar als ze diep teleurgesteld van huis wegloopt omdat ze wordt geweigerd voor de opleiding tot senhiar. Maar dan kruist Raaf, de Boodschapper van de Dood, haar pad en kan niemand haar meer tegenhouden om de weg van de senhiar te volgen.

In de nadagen van zijn bewind probeert de laatste God-Keizer, Azuran, wanhopig zijn macht weer terug te krijgen. Nu er nog maar vier Aisors zijn om hem te dienen, neemt hij een verschrikkelijke beslissing die Kay en Lameira als aartsvijanden tegenover elkaar plaatst. Maar wat begint als een klopjacht op de laatste magische steen en wraak voor de dood van haar ouders, krijgt een hele andere wending wanneer Lameira Kays geheim ontdekt.

Mening:

Na het persoonlijke en informatieve voorwoord is daar direct een landkaart. Dat vind ik echt een kadootje en ik heb het regelmatig tijdens het lezen weer even bekeken, heerlijk! Eigenlijk bij toeval stuit ik op de namenlijst achterin het boek. Perfecte aanvulling ook tijdens het lezen, niet heel noodzakelijk maar ook hier weer; een verrijking tijdens het lezen.

De proloog is een prachtige, nieuwsgierig makende voorbode op alles wat komen gaat. De geboorte van Kay en Lameira, vreemde termen en personages die natuurlijk aandoen. Ik zit er gelijk in en zie het met gemak voor me, wat een begin!

De hoofdstukken zijn wisselend in perspectief; de weg van Lameira tot senhiar en van Kay tot Aisor houdt je aan de bladzijden gekluisterd. De personages worden meer dan goed neergezet, de verhaallijnen laten je niet los en het is spannend wanneer deze wegen zich dan toch zullen gaan kruisen en wat dat met zich mee gaat brengen. Wanneer dit gebeurt, deze spanning dan wegvalt, dient de volgende spanningsboog zich gewoon weer aan. Gaat het kwaad overwonnen worden, wie zijn te vertrouwen en wie niet en wie blijken bondgenoten?

Actie, draken ( ik ben helemaal stapel op Paladin), elfen, arafen, oorlog. Vriendschap, liefde, magische stenen, eenhoorns, het is een kleine opsomming van ‘ingrediënten’ in een groot geheel wat je beleeft als een film.

Nèhmoura werkt op sublieme wijze naar het einde toe en wanneer daar dan de epiloog volgt…..Ik ben een gelukkig lezer. Dit is fictie wat je tegen beter weten in lekker voor waar aanneemt.

Fantasy op z’n best!

Conclusie:

Vier en halve sterren voor De Erfwachter.

Karin Meinen.

Karin las: Drakenspoor-Pepper Kay***

Drakenspoor

Met dank aan Pepper Kay voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Pepper Kay

Serie: Deel 2

Uitgever: Futuro

Aantal pagina’s: 220

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: augustus 2017

 

Over de auteur:

Als vertaler van technische documentatie is Pepper Kay  vrijwel haar gehele werkzame leven al bezig met taal. Pas in 2010 ontdekte ze een onvermoede liefde voor het schrijven van verhalen.

Inmiddels heeft Pepper Kay zeven boeken op haar naam staan. Vijf daarvan maken deel uit van de SF-serie over interstellair privédetective Kit Guardner: ID-crisis, Slangenkuil, Vuurstorm, Doodvonnis en Maalstroom. Met haar boek Drakenbloed heeft Pepper Kay laten zien dat zij ook een wereld mét magie weet te creëren. Drakenspoor is hier het vervolg op.

( http://www.futurouitgevers.nl )

Cover:

Over smaak valt niet te twisten maar de cover spreekt me niet direct aan. Het is me niet duidelijk, het oogt wat saai en het weet me in die zin ook niet te triggeren. Op naar de achterflap.

Achterflap:

De villa waar Chris van Toorop is opgegroeid, moet wegens omstandigheden worden verkocht. Samen met zijn halfzus Felice gaat hij aan de slag om de inboedel te inventariseren en een veiling te organiseren voordat de makelaar ermee aan het werk gaat. Het leidt zijn aandacht een moment af van de angst om net als zijn ouders ten prooi te vallen aan een ongeneeslijke ziekte.

Tijdens het leeghalen van de zolder vindt hij de verzameling drakenbeeldjes van zijn moeder en een loden kistje. Het kistje intrigeert hem mateloos en hij neemt het mee naar huis. Vanaf dat moment wordt hij geplaagd door vreemde dromen en kan hij realiteit en fictie bijna niet meer uit elkaar houden. Zijn vrienden beginnen hem te ontlopen en de eenzaamheid wakkert zijn angsten verder aan. Dan gebeurt er iets wat zijn hele leven op zijn kop zet…

Mening:

Oef, wat een mooi geschreven proloog wat direct doet verlangen naar meer.

Vanuit deze mysterieuze en onheilspellende sfeer vloeit het verhaal over naar hoofdpersoon Chris en naar een sterk begin van dit verhaal. Personages worden meer dan prima neergezet, met als persoonlijk favoriet Felice. Wat een heldin! Drakenspoor is wat dat betreft prima op zichzelf staand te lezen. Er wordt af en toe subtiel teruggegrepen naar Drakenbloed. Ik las het eerste deel niet, maar had daardoor ook  niet het gevoel in dit verhaal dat gedeelte te missen.

Realiteit mengt zich met andere werelden en het is intrigerend, nieuwsgierig makend, want hoe zit dit? Hoe gaan deze elementen en personages in elkaar haken? Deze verhaallijn pakte me het meest. Waar daar spanning en een tik gruwel, met magische elementen, me geboeid weten te houden raakt Pepper Kay me in het middenstuk in Onland een beetje kwijt. Het is nog wel onderhoudend maar het kabbelt tevens een beetje voort. Voor mij zo af en toe wat teveel herhaling van dezelfde woorden en ik had zo her en der graag wat meer detail gezien ten behoeve van de beeldvorming. De wezens, de gebeurtenissen, ze overtuigen me in dit gedeelte niet genoeg. Het afsluitende deel van het verhaal, met een prachtige rol ook van Ferida, doet dan dan weer wel!

Wat een prachtig en sterk slot wordt hier neergezet. You win some you lose some….. Een fantastische mix van feelgood met dat zwarte randje, en dat in een wereld waar magie en draken net zo normaal zijn als je hond thuis in de mand.

En daarom hou ik nu zo van Fantasy.

Conclusie:

Drie dikke sterren voor Drakenspoor.

Karin Meinen.

Blogtour-Corina las: De Zaden der Hoop-Owan Drake**1/2

de zaden der hoop

Met dank aan Owan Drake voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Owan Drake

Serie: Boek 1 / De Val van Hymír

Uitgever: Brave New Books

Aantal pagina’s: 272

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: juli 2017

 

Over de auteur:

Hoi, ik ben Owan Drake, een schrijvend alter ego van iemand die je misschien kent, of wellicht niet.

( Bron: Facebook Owan Drake )

De cover:

Ouderwetse tekenfilmstyle, ja wel leuk, niet te druk, maar wat heeft het te doen met de titel??

De achterflap:

Heden en verleden vloeien samen als de oude wijsgeer, genaamd Benedictus, een serie van boeken aan zijn meest bekwame student Xavier wil laten lezen. Deze boeken bevatten vertellingen uit lang vervlogen tijden, en Xavier beleeft die verhalen alsof hij zich daar daadwerkelijk bevindt. Twee van deze verhalen worden in dit eerste boek geïntroduceerd, namelijk die van het licht en de duisternis. Ze wisselen elkaar naadloos af, samen met deze Benedictus hoofdstukken, die zich in het heden van de wereld, genaamd Sistna, afspelen. Maar wat Xavier niet weet, is dat hij door het verzoek van Benedictus op te volgen misschien wel een corrupte tak van de regering, genaamd de Bloedraven – die ook in die vertellingen uit het verleden voorkomen – kwaad gemaakt heeft, en dat hij misschien wel in een eeuwenoude oorlog is verstrengeld.

Mening:

Joehoe, goedemorgen, ik begin met een lijst met namen en denk omg moet ik die allemaal gaan onthouden? Want echt het zijn er veel!! Ik heb al de kriebels voor het verhaal echt begint, maar hé wie a zegt…

Het verhaal komt traag op gang, maar dat is maar even en dan gaat alles snel, sneller, snelst. Je gaat van het verleden naar het heden en van hot naar her, en Owan zoekt meer dan regelmatig de rand van de afgrond op. Ik hou an sich wel van fantasy, maar dit gaat een stapje verder en ik vind het lastig om door te lezen. Horror is niet mijn ding en daar neigt dit toch wel naar.

Mensen die er wel van houden, zouden zeker wel van het verhaal kunnen genieten, want de potentie om een goed verhaal te schrijven zit er zeker in bij Owan. Alleen mag het van mij allemaal iets minder. Iets minder personages, (ja ook dan had het verhaal kunnen kloppen en hoef ik als lezer niet zes keer terug te kijken, mijn aantekeningen te pakken om het nog te kunnen volgen), en alles iets minder snel, zou het boek in mijn ogen ten goede zijn gekomen.

De personages die er voor mij uitspringen en er echt toe doen heeft Owan wel echt goed neergezet, en daar kan het verhaal ook echt niet zonder. En dan dat einde!!! JA zie je, echt je kan het, maar iets minder ADHD in de schrijfstijl en je hebt iedereen die van fantasy met een dot horror houdt te pakken.

Conclusie:

Een verhaal met potentie, maar helaas not my cup of tea.

Twee en halve sterren.

Corina Nieuwenhuis.