Karin las: De Centurion #1 – Owan Drake *1/2

DeCenturion

Met dank aan Owan Drake voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Owan Drake

Serie: De Centurion #1 – Bruwick Anvilgard

Uitgever: Brave New Books

Aantal pagina’s: 37, ebook

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum:  november 2018

Over de auteur:

Owan Drake is het schrijvend alter ego van iemand die je misschien kent, maar misschien ook niet. Om persoonlijke redenen heeft hij er voor gekozen om zijn identiteit niet prijs te geven totdat hij zal sterven. Zijn debuutroman is de Zaden der Hoop Boek I – De Val van Hymír, gepubliceerd op 22-03-2017.

( Bron: www.hebban.nl )

Achterflap:

Ter nagedachtenis aan een van Owan Drake’s vrienden, die zichzelf van het leven beroofd heeft, komt hij met een bloedstollend verhaal waarin hij zijn emoties verwerkt!

In het universum van De Zaden der Hoop is er een onderdeel van de Koninklijke Garde, genaamd de Centurion; zij zijn gespecialiseerd in het doden van Nachtzaden. De Centurion bestaat uit drie hoofdleden. Het zijn zeer bekwame en kundige magiërs. In dit eerste deel van de trilogie volgen we Bruwick Anvilgard, die in een wel heel benarde positie komt te zitten. Weet hij zich hieruit te redden of sleurt hij de hele Centurion mee de afgrond in?

Mening:

Korte verhalen / Fantasy; dit is helemaal mijn ding, toch had ik altijd het idee dat het werk van Owan mijn ding niet zou zijn. Dan is een kort verhaal een fijne manier om daar achter te komen en mijn gevoel zat juist.

De Centurion wist me op geen enkel vlak te raken, wist me nergens te pakken en ik vraag me na het lezen af wat ik nu eigenlijk precies gelezen heb. In mijn ogen is het een kunst op zich om in een kort verhaal een volledig verhaal met krachtige karakters neer te zetten. En dat gegeven mis ik compleet in De Centurion. Het verhaal an sich gaat van de hak op de tak en ook de rode draad blijft een vraagteken. De schrijfstijl weet me niet te bekoren; regelmatig vind ik de zinnen onhandig of onsamenhangend geformuleerd, met zo her en der op een toon waarbij je je als lezer onderschat voelt. Het is me te eenvoudig en redactioneel gezien verdient dit verhaal ook extra aandacht.

Het gedrag van de personages is me een raadsel. De personages zelf komen ook niet binnen, ze zijn er maar ik ben ze ook zo weer vergeten. Owan staat aardig bekend om het gebruik van grofheid. Nu is het mij maar zelden te grof of te lomp, maar ik heb hier ondanks zo af en toe een grinnik, het gevoel dat het grof is om het grof zijn, dat het schelden is om het schelden. Ik zie de meerwaarde of het nut niet en dan ben je me kwijt. Dit is te kinderlijk voor de volwassene maar daartegenover schotel je dit je kind ook niet voor.

De Dankbetuiging na het Voorwoord is leuk gedaan en ook de toon is leuk en vol humor. Inhoudelijk kom ik echter tot de conclusie dat ik nergens onder de indruk ben. Jammer, het blijft persoonlijk en dan is het zoals het is.

Conclusie:

Anderhalve ster voor De Centurion.

Karin Meinen. 

Myrtle (16) las: De Staf van Apophis-Mathijs Hulster***1/2

Portaal

Met dank aan Mathijs Hulster voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mathijs Hulster

Serie: Portaal-serie boek 2

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 331

Genre: YA / Fantasy

Verschijningsdatum: 27 november 2018

Over de auteur:

Mathijs Hulster begon in zijn tienertijd met het schrijven van fantasy- en sciencefictionverhalen en artikelen voor levensbeschouwelijke tijdschriften. In 2008 startte hij naast zijn werk als fysiotherapeut met De Vrije Wereld. Fans kenmerken zijn zijn werk als origineel en diepgaand. De Staf van Apophis is het tweede boek van de Portaal-serie en het vervolg op De Vrije Wereld.

( http://www.mathijshulster.nl )

Cover:

De cover heeft een zelfde soort opbouw als het eerste deel, bovenaan zie je de titel en onderaan de naam van de schrijver, de twee covers passen mooi bij elkaar.  Je ziet een man met een staf staan, De Staf van Apophis. De cover past goed bij het verhaal, maar ik vind het niet een hele mooie cover. Het gezicht van de man ziet er een beetje gek uit.

Achterflap:

Het Egypte van het dodenrijk bereidt zich voor op oorlog.

Farao Ramses is rusteloos nadat er in de kerkers onder zijn stad een raadselachtig magiespoor wordt ontdekt. In Perzië vinden zijn spionnen een omvangrijke legermacht die onderweg is naar Egypte. Ondertussen onthuld Meester Lhanima in de donkere wouden van Bharat een kracht die er al een eeuw lang ongestoord woekert.

Thyranoens meesterplan ontwikkelt zich snel dankzij een machtig nieuw wapen. Maar door het te hanteren, stelt hij zichzelf bloot aan een groot gevaar.

Voor Jessy lijkt er een bijzondere taak weggelegd. Kan de Meester haar leren de kracht van het masker te gebruiken? Zal ze eindelijk de oorsprong van haar gave ontdekken?

Mijn mening:

Ik heb het eerste deel van deze serie ook gelezen, ik was toen nog een stukje jonger en het was mijn eerste fantasy boek. Ik merkte tijdens het lezen van dit boek dat ik het nog best wel lastig vond om alles te begrijpen aangezien het al een tijdje geleden was dat ik het eerste deel had gelezen. Het eerste deel vond ik erg leuk en daarom had ik veel zin om in het tweede deel te beginnen.

Ik moest echt even inkomen, het waren nieuwe en oude verhaallijnen, en soms wist ik even niet meer goed wie wie was, omdat er ook wel lastige namen worden gebruikt, daardoor kon ik soms niet goed verder lezen. Hoe verder ik in het boek kwam hoe leuker ik het vond worden, in het begin zijn er veel verhaallijnen die ik niet goed begreep, maar later werden dit er minder en las het al veel makkelijker. Er gebeurt erg veel en je moet je hoofd er echt bijhouden, soms werden dingen voor mijn gevoel iets te uitgebreid omschreven of ging een gesprek langer door dan nodig was, en verloor ik mijn interesse. Andere stukken werden juist weer erg mooi omschreven, waardoor ik alles erg goed voor mij zag. Aangezien het soms ook ging over dingen die niet echt bestaan, is het knap om het zo te schrijven dat het echt lijkt.

Hoe dichter ik bij het einde kwam hoe sneller ik door het boek heen ging, het werd erg spannend en ik werd echt meegesleurd met het verhaal. Het boek eindigt niet met een echte afsluiter, dus nu maar wachten op het derde deel!

Drie en halve sterren voor De Staf van Apophis.

Myrtle Meinen.

Karin las: Gwendys Knoppenkist-Stephen King & Richard Chizmar****

gwendysknoppenkist

Met dank aan Overamstel uitgevers / The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteurs: Stephen King & Richard Chizmar

Uitgever: The House of Books

Originele titel: Gwendy’s Button Box

Vertaler: Nathaly Schrijnder

Aantal pagina’s: 168

Genre: Thriller / NUR 332

Verschijningsdatum:  november 2018

Over de auteurs:

Stephen King heeft meer dan vijftig romans op zijn naam staan en tientallen korte verhalen. Hij schreef spanning, horror, fantasy, bovennatuurlijk, en in welk genre hij zich ook waagt, steeds weet hij wereldwijd miljoenen lezers aan zijn boeken gekluisterd te houden.

Richard Chizmar’s werk heeft in tientallen publicaties gestaan en hij heeft er meerdere prijzen mee gewonnen, waaronder twee World Fantasy Awards en vier International Horror Guild Awards. Hij heeft meerdere verhalenbundels gepubliceerd.

Achterflap:

Een duister verhaal uit het hart van Stephen Kings wereld, Castle Rock.

Er zijn drie manieren om bij het uitzichtpunt in het plaatsje Castle Rock te komen: Route 117, Pleasant Road en de zogenaamde Suicide Stairs.

In de zomer van 1974 neemt de 12-jarige Gwendy Peterson elke dag de trap, die stevig verankerd zit met bouten in de bergwand. Als Gwendy op een dag boven aan de trap op adem staat te komen, wordt ze aangesproken door een vreemdeling. Op een bankje in de schaduw zit een man met een zwarte broek aan, een zwarte overjas en een wit overhemd. Op zijn hoofd heeft hij een zwart hoedje. Er zullen dagen komen dat Gwendy nachtmerries heeft over dat hoedje.

Mening:

Gwendys Knoppenkist telt 168 bladzijden en het had niet korter of langer moeten zijn. Wat een pracht van een verhaal, compleet, voorzien van mooie illustraties en wat is dit boek(je) ontzettend mooi uitgevoerd. Dit wil je in je kast!

Je waant je vanaf de eerste zinnen in een modern sprookje. De stijl is eenvoudig, maar mooi eenvoudig en het maakt indruk. Het begin in ’74, hoe Gwendy Farris ontmoet, en wat dit allemaal teweeg gaat brengen is een lust om in te verdwijnen. De rode draad is natuurlijk de Knoppenkist. Oeh, dat lijkt een geweldig kistje om te hebben maar je voelt  op je klompen wel aan hoeveel poep zoiets ook kan geven. King & Chizmar weven met dit gegeven zoveel fantastische draadjes en zijlijnen. Wat gaat Gwendy doen, beleven en beslissen gedurende de jaren? Het is gewoon niet in te schatten en het aangename is dan ook dat het een heel ander verloop heeft dan je zou denken.

Macht, verleiding. Liefde en verlies. Moord, klootzakken en helden. Dit alles gebracht in een prachtige setting, fantasy gecombineerd met realiteit, en het houdt je aan de bladzijden gekluisterd. Dit juweeltje wordt vervolgens met een meer dan mooi einde afgerond. Vind ik dan hè. Ik was al een groot King fan maar dat ik nu ook boeken van Chizmar op ga snorren is een feit!

Conclusie:

Op alle fronten vier stralende sterren voor Gwendys Knoppenkist.

Karin Meinen.

Karin las: Een Koninklijk Verraad-Sebastiaan Koen****

EenKoninklijkVerraad

Met dank aan Sebastiaan Koen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sebastiaan Koen

Serie: De verhalen van Auruco, deel 2

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 300

Genre: Fantasy / NUR 334

Verschijningsdatum: december 2018

Over de auteur:

Sebastiaan Koen heeft van jongs af aan een talenknobbel gehad en las graag allerlei boeken. Gruwelijke en fantasierijke verhalen hebben hem altijd al geboeid. Dat weerspiegelt hij in zijn eigen verhaal. Ieder personage heeft te lijden.

Achterflap:

Er zijn geen veilige oorden in deze oorlog.

Na de vlucht uit Rodean en na Sedrans dood, is er weinig tijd om te rusten voor de gebroeders Staalhart en hun vrienden. Hun volgende doel is om de koning af te zetten en dat moet zo snel mogelijk gebeuren.

Terwijl Skjald en Elisia daar de eerste stappen voor ondernemen, reizen Edilion en Dorvin naar Vatthar af om meer over hun ouders te weten te komen. Daarbij krijgen ze meer informatie over de veroverde stad Istongyr. Buiten dat komt de gruwelijke achtergrond van Thorgdar boven tafel.

De tovenaar Felkon heeft de jacht op de broers en hun vrienden geopend.

Mening:

Ik was fan van deel één Een rijk in verval en ik blijf na dit deel ook absoluut fan van De verhalen van Auruco. Sebastiaan is een kei in het opbouwen van een avontuurlijk verhaal. Het is steeds meer in het verhaal groeien, met regelmatig owja-momenten en de personages worden langzaam maar zeker weer eigen. Er wordt subtiel teruggegrepen en af en toe denk ik hoe zat het ook al weer, help me even. Dit slaat gedurende het verder lezen om in duidelijkheid en hoe de ene na de andere opdracht uitgevoerd dient te worden door dit geweldige reisgezelschap om de kwaadaardige Felkon en consorten te kunnen stoppen.

Koen hanteert een kundige en beeldende pen en het leest allemaal makkelijk en fijn weg. Dit boek is wat mij betreft dan ook niet alleen bijzonder geschikt voor volwassenen, maar is ook zéker weggelegd voor de wat oudere jeugd.

Het loeispannende en ook afschuwelijke begin loopt over in een gevarieerd avontuur doorspekt met de elementen die je verwacht en dan ook graag ziet in Fantasy. Het gaat van onderhoudend naar letters vreten en je wordt meegenomen op deze queeste door fantastische omgevingen, gevuld met fantastische wezens. Je gevoel met de personages groeit met de minuut en de gebeurtenissen laten je zo af en toe op het bekende puntje van de stoel zitten. Gevechten, oorlog, plannen smeden, actie en jonges de magie.

Wat prachtig neergezet en wat brengt het ook de nodige verrassingen. Daar waar tovenarij meehelpt, daar waar hoop groeit, weet Sebastiaan je ondertussen om de oren te slaan met verliezen waar je even goed van moet slikken. Niks is dus zeker, personages staan dan minder vast dan je zou denken en dat maakt het extra eng. Want waar je de ene onder de mat wenst, wil je de ander gewoon niet kwijt.

Wanneer de spanning weer op grote hoogte piekt is gloeiende gloeiende het einde daar. Mooi kloten maar vooral helemaal mooi super dat we ons weer kunnen gaan verheugen op deel 3! Ik geniet nog even van de toffe landkaart voorin het boek, hier hou ik zó van en ik neem daarna het stukje Woordenboek Oude Taal achterin nog even door. Love it.

Sluit ik af met: graag een beetje doorschrijven heer Koen, we willen doorrrr.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Maakt vier sterren voor Een Koninklijk Verraad.

Karin Meinen.

Blogtour-Karin las: Zielenmenners-Terrence Lauerhohn****

Zielenmenners

Met dank aan Terrence Lauerhohn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Terrence Lauerhohn

Uitgever: Ambilicious

Aantal pagina’s: 289

Genre: Fantasy / NUR 334-330

Verschijningsdatum: november 2018

Over de auteur:

Terrence Lauerhohn is geboren op 31 mei 1960, en lag in een Brabantse wieg te ’s Hertogenbosch. Pas op zijn 51-jarige leeftijd is hij gaan schrijven. Met zijn donkere pen weet hij thriller-en fantasylezers tot de laatste punt geboeid te houden.

( http://www.123website.nl/lauerhohn/ www.ambilicious.nl )

Achterflap:

De ooievaar brengt volgens onze folklore de kinderen. Dit volksgeloof verklaart niks meer dan dat. De mythe heeft echter een duistere, diepere oorsprong. Het woord ooievaar is een verbastering van het Proto-Germaanse woord auda-bara-, dat letterlijk ‘schatdrager’ betekent. Hij draagt inderdaad een grote schat, de kinderziel. De ziel van het kind komt uit de Andere of Onderwereld. Deze wereld  is onder meer via een waterbron te bereiken.

Suzan Maryot is een ervaren politierechercheur in Manhattan. Zij en haar partner Bill jagen op twee seriemoordenaars die allebei  bovennatuurlijke krachten schijnen te bezitten. Suzan is vastbesloten om de waarheid over deze twee moordenaars te achterhalen. Wat ze ontdekt is een waarheid die voor gewone mensen beter geheim kan blijven.

… Niet elke mens heeft een menselijke ziel …

Mening:

Om maar met de deur in huis te vallen; wat een bijzonder en indrukwekkend boek zet Terrence hier neer met Zielenmenners. Allereerst bevind je je nog redelijk in de realiteit. De schrijfstijl voelt direct als een dikke yes, dit is weer thuiskomen in de wereld van Lauerhohn. De moorden zijn grof en bruut, en je hebt al snel in de gaten dat realiteit, zoals wij die kennen, in ieder geval geen stand gaat houden. Toby wordt fantastisch neergezet, zijn drijfveer, zijn krachten, dit is prachtig en dit is tevens niet best.

Zo ook de foute chemie tussen hem en Suzan. Deze foute aantrekkingskracht slingert je heen en weer want je keurt het af, maar het intrigeert des te meer.

Van de echte wereld vlieg je vervolgens regelrecht de met horror doorspekte fantasy in en hoe! Ik absorbeer elk woord, vertraag het leestempo, want hier wordt op een heel eigen, beschrijvende, en niet altijd makkelijke wijze, het geheel aan personages/wezens en gebeurtenissen in een bizarre wereld neergezet. Het zal daardoor voor een ieder niet altijd even toegankelijk zijn, maar manman dit is wel wat je noemt een vet potje schrijven! En no worries, de snelheid komt er met regelmaat zeker weer in d.m.v. de dialogen en de gevechten die ook ruimschoots aanwezig zijn. Goed vs. Kwaad en denk niet dat dit zwart/wit is want je waant je zo af en toe ook even flink in dat grijze schemergebied. Dat zijn spannende stukken en de personages weten te raken. Je verafschuwt ze, en je houdt van ze.

De spanningsboog wordt steeds meer en prachtig aangetrokken en het blijft zó de vraag hoe dit gaat aflopen. En dan is daar de laatste bladzijde, BAM zo recht je hart binnen en dan zet het te denken. Moet het bezinken.

Om vervolgens tot de conclusie te komen: Damn, dit is niet altijd makkelijk maar wel steengoed!

Conclusie:

Vier sterren voor Zielenmenners.

Karin Meinen.

Blogtour-Karin las: Reflectie-J. Sharpe****

Reflectie

Met dank aan J. Sharpe voor het recensie-exemplaar.

Auteur: J. Sharpe

Uitgever: Zilverspoor

Aantal pagina’s: 327

Genre: Suspense / NUR 330

Verschijningsdatum: augustus 2018

Over de auteur:

De mysterieuze thrillers van J. Sharpe ademen de sfeer en suspense uit van de boeken van Stephen King en Peter Straub. Zijn werk wordt vertaald naar het Engels, Spaans, Portugees, Italiaans en Duits en is meerdere keren genomineerd voor verschillende prijzen.

( https://jsharpebooks.com/ )

Achterflap:

Het idee was simpel: we zouden een filmpje maken voor ons YouTube-kanaal. Ik zou levend begraven worden. We zouden alles filmen en zo spectaculaire content maken voor onze kijkers.

 Jezus, het is allemaal zo misgegaan. Nu zitten we vast. Om onverklaarbare redenen is de zeespiegel met bijna zeventienhonderd meter gestegen. Op vier andere bergtoppen na, staat verdomme heel het eiland – misschien zelfs wel de rest van de wereld – onder water!

We hebben hier vrijwel niets. Er is geen eten, drinken of stroom en we kunnen geen contact maken met de buitenwereld. 

Er gebeuren hier afgrijselijke dingen, met name in het hotel. En ik heb het gevoel dat het niet zal stoppen voordat we allemaal de waarheid onder ogen hebben gezien. Iets speelt met ons en zorgt ervoor dat we langzaam gek worden. We worden in de gaten gehouden, ik weet het zeker.

 Mening:

Sjongejonge wat een aftrap! Sharpe begint met het levend begraven worden van Tiago door zijn vrienden en mien god dit is eng en spannend. Zoals de achterflap al vermeld gaat er vervolgens veel bijzonder en gruwelijk mis.

De ene na de andere personage doet zijn intrede en langzaam maar zeker rol je een totaal bizar geheel in. Het zet je keihard aan het denken hoe het onverklaarbare te verklaren en dat is ook weer zo mooi aan dit verhaal. Het kan niet maar het gebeurt, je verzint mee hoe dit dan kan en waar je de ene keer binnen de bochten overeind blijft, ga je bij de volgende afslag flink onderuit. Ge-wel-dig.

Sharpe hanteert weer een zeer prettig te lezen stijl en er wordt in die zin ook nergens moeilijk gedaan. Het leest makkelijk weg, het is soms ietwat traag, maar zowel de ontwikkelingen van de personages als de gebeurtenissen an sich blijven je als lezer nieuwsgierig houden. De personages worden dan ook prima uitgediept en een enkeling verandert mij net even te abrupt in gedrag. Dat is heel even schakelen en vervolgens is een Jenny dan ook ‘gewoon’ weer Jenny.

Al met al wil je de hele tijd maar één ding en dat is zeker weten hoe dit toch zit. Die antwoorden volgen gelukkig en deze opbouw met afronding wordt zo fantastisch neergezet, wat een geniaal plot! Ik ben uiteraard op mijn hoede wanneer het einde daar is en er een meer dan gaaf nawoord volgt. Godsamme jaaaa hoor, daar is de epiloog. Neeeeeeee hè!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Vier stralende sterren voor Reflectie.

Karin Meinen.

Corina las: Luotisade Schaduwen der verdoemenis – Natascha van Limpt

Luotisade.jpg

Met dank aan Natascha van Limpt voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Natascha van Limpt

Serie: Luotisade deel 1 (van een drieluik)

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 432

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: april 2016

Over de auteur:

In de zomervakantie vlak voordat Natascha naar de middelbare school ging, begon ze tijdens een logeerpartij bij haar opa en oma aan het schrijven van haar eerste verhaal. Niemand had gedacht dat het verhaal dat toen op papier verscheen de aanzet werd tot een reeks verhalen en een steeds groter wordende passie voor schrijven.

In 2008 dacht ze samen met haar broertje het plot uit voor een heuse fantasy-trilogie, en in 2014 slaagde ze erin Luotisade onder de aandacht te brengen bij uitgeverij Zilverbron. Zij wilden de onbekende schrijfster een kans geven en vol enthousiasme werd maanden en maanden aan het manuscript gewerkt.

Het eerste deel van Luotisade, Schaduwen der Verdoemenis verscheen in april 2016 en werd goed ontvangen. Zo bereikte ze de shortlist van de Stimuleringsprijs van Schrijverspunt en belandde ze in de top 10 “Mosted Wanted: Fantasy”-lijst op Hebban.
Het vervolg werd in mei 2017 uitgebracht en het afsluitende deel zal in de loop van 2018 op de markt verschijnen.

( Bron: www.nataschavanlimpt.weebly.com )

De achterflap:

Aan het sterfbed van haar moeder krijgt Eleanor te horen dat ze nog een broer heeft. Tijd om vragen te stellen is er niet, het dorp wordt aangevallen door trollen en met de grond gelijk gemaakt. De jonge vrouw vlucht weg en bijt zich vast in de zoektocht naar haar broer. Kilometers bij haar vandaan ontdekt de piraat Brian dat hij een mysterieus medaillon bezit, waarover hij van zijn kapitein niet mag spreken. Toch kan hij het geheim maar moeilijk naast zich neerleggen. Wanneer hij aan land gaat om Luotisade te verkennen, gebeuren er dingen die hij niet had voorzien. Zijn leven verandert voorgoed. Eleanor en Brian worden beiden gedwongen de gevreesde Verdoemenis in te trekken, een vergeten streek waar afschuwelijke wezens wonen en de dood constant op de loer ligt. Met gevaar voor eigen leven proberen ze de geheimen te ontrafelen, en het verleden en de toekomst aan elkaar te knopen.

Mening:

Ik heb nog nooit zo lang over een boek gedaan als over dit verhaal. Vier en halve maand, het is me nog nooit eerder gebeurd. Was het dan zo slecht? Nee dat niet perse, maar het was zeker niet mijn ding. 

Natascha heeft een fijne schrijfstijl en omschrijft de personages en situaties uitgebreid zonder langdradig te worden. Maar ik kan de dingen niet voor me zien. Ik ben sowieso al niet een die hard fantasy fan, en waar ik normaal echt een beeld lezer ben kan ik dat bij dit verhaal niet. Het land van verdoemenis, ze beschrijft het maar ik zie het niet. 

De personages zijn mooi uitgewerkt, maar ze irriteren me omdat ik het niet voor me kan zien. Ik denk wel dat een echte fantasyliefhebber hier van kan genieten. Qua schrijfstijl en het uitwerken van personages bewijst Natascha echt wel dat ze schrijven kan.

Ik geef  dit boek geen sterren, omdat het niet eerlijk voelt om deze er aan te hangen in verband met mijn dubbele gevoel over dit boek.

 Corina Nieuwenhuis.