Blogtour-Karin las: Reflectie-J. Sharpe****

Reflectie

Met dank aan J. Sharpe voor het recensie-exemplaar.

Auteur: J. Sharpe

Uitgever: Zilverspoor

Aantal pagina’s: 327

Genre: Suspense / NUR 330

Verschijningsdatum: augustus 2018

Over de auteur:

De mysterieuze thrillers van J. Sharpe ademen de sfeer en suspense uit van de boeken van Stephen King en Peter Straub. Zijn werk wordt vertaald naar het Engels, Spaans, Portugees, Italiaans en Duits en is meerdere keren genomineerd voor verschillende prijzen.

( https://jsharpebooks.com/ )

Achterflap:

Het idee was simpel: we zouden een filmpje maken voor ons YouTube-kanaal. Ik zou levend begraven worden. We zouden alles filmen en zo spectaculaire content maken voor onze kijkers.

 Jezus, het is allemaal zo misgegaan. Nu zitten we vast. Om onverklaarbare redenen is de zeespiegel met bijna zeventienhonderd meter gestegen. Op vier andere bergtoppen na, staat verdomme heel het eiland – misschien zelfs wel de rest van de wereld – onder water!

We hebben hier vrijwel niets. Er is geen eten, drinken of stroom en we kunnen geen contact maken met de buitenwereld. 

Er gebeuren hier afgrijselijke dingen, met name in het hotel. En ik heb het gevoel dat het niet zal stoppen voordat we allemaal de waarheid onder ogen hebben gezien. Iets speelt met ons en zorgt ervoor dat we langzaam gek worden. We worden in de gaten gehouden, ik weet het zeker.

 Mening:

Sjongejonge wat een aftrap! Sharpe begint met het levend begraven worden van Tiago door zijn vrienden en mien god dit is eng en spannend. Zoals de achterflap al vermeld gaat er vervolgens veel bijzonder en gruwelijk mis.

De ene na de andere personage doet zijn intrede en langzaam maar zeker rol je een totaal bizar geheel in. Het zet je keihard aan het denken hoe het onverklaarbare te verklaren en dat is ook weer zo mooi aan dit verhaal. Het kan niet maar het gebeurt, je verzint mee hoe dit dan kan en waar je de ene keer binnen de bochten overeind blijft, ga je bij de volgende afslag flink onderuit. Ge-wel-dig.

Sharpe hanteert weer een zeer prettig te lezen stijl en er wordt in die zin ook nergens moeilijk gedaan. Het leest makkelijk weg, het is soms ietwat traag, maar zowel de ontwikkelingen van de personages als de gebeurtenissen an sich blijven je als lezer nieuwsgierig houden. De personages worden dan ook prima uitgediept en een enkeling verandert mij net even te abrupt in gedrag. Dat is heel even schakelen en vervolgens is een Jenny dan ook ‘gewoon’ weer Jenny.

Al met al wil je de hele tijd maar één ding en dat is zeker weten hoe dit toch zit. Die antwoorden volgen gelukkig en deze opbouw met afronding wordt zo fantastisch neergezet, wat een geniaal plot! Ik ben uiteraard op mijn hoede wanneer het einde daar is en er een meer dan gaaf nawoord volgt. Godsamme jaaaa hoor, daar is de epiloog. Neeeeeeee hè!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Vier stralende sterren voor Reflectie.

Karin Meinen.

Advertenties

Corina las: Luotisade Schaduwen der verdoemenis – Natascha van Limpt

Luotisade.jpg

Met dank aan Natascha van Limpt voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Natascha van Limpt

Serie: Luotisade deel 1 (van een drieluik)

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 432

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: april 2016

Over de auteur:

In de zomervakantie vlak voordat Natascha naar de middelbare school ging, begon ze tijdens een logeerpartij bij haar opa en oma aan het schrijven van haar eerste verhaal. Niemand had gedacht dat het verhaal dat toen op papier verscheen de aanzet werd tot een reeks verhalen en een steeds groter wordende passie voor schrijven.

In 2008 dacht ze samen met haar broertje het plot uit voor een heuse fantasy-trilogie, en in 2014 slaagde ze erin Luotisade onder de aandacht te brengen bij uitgeverij Zilverbron. Zij wilden de onbekende schrijfster een kans geven en vol enthousiasme werd maanden en maanden aan het manuscript gewerkt.

Het eerste deel van Luotisade, Schaduwen der Verdoemenis verscheen in april 2016 en werd goed ontvangen. Zo bereikte ze de shortlist van de Stimuleringsprijs van Schrijverspunt en belandde ze in de top 10 “Mosted Wanted: Fantasy”-lijst op Hebban.
Het vervolg werd in mei 2017 uitgebracht en het afsluitende deel zal in de loop van 2018 op de markt verschijnen.

( Bron: www.nataschavanlimpt.weebly.com )

De achterflap:

Aan het sterfbed van haar moeder krijgt Eleanor te horen dat ze nog een broer heeft. Tijd om vragen te stellen is er niet, het dorp wordt aangevallen door trollen en met de grond gelijk gemaakt. De jonge vrouw vlucht weg en bijt zich vast in de zoektocht naar haar broer. Kilometers bij haar vandaan ontdekt de piraat Brian dat hij een mysterieus medaillon bezit, waarover hij van zijn kapitein niet mag spreken. Toch kan hij het geheim maar moeilijk naast zich neerleggen. Wanneer hij aan land gaat om Luotisade te verkennen, gebeuren er dingen die hij niet had voorzien. Zijn leven verandert voorgoed. Eleanor en Brian worden beiden gedwongen de gevreesde Verdoemenis in te trekken, een vergeten streek waar afschuwelijke wezens wonen en de dood constant op de loer ligt. Met gevaar voor eigen leven proberen ze de geheimen te ontrafelen, en het verleden en de toekomst aan elkaar te knopen.

Mening:

Ik heb nog nooit zo lang over een boek gedaan als over dit verhaal. Vier en halve maand, het is me nog nooit eerder gebeurd. Was het dan zo slecht? Nee dat niet perse, maar het was zeker niet mijn ding. 

Natascha heeft een fijne schrijfstijl en omschrijft de personages en situaties uitgebreid zonder langdradig te worden. Maar ik kan de dingen niet voor me zien. Ik ben sowieso al niet een die hard fantasy fan, en waar ik normaal echt een beeld lezer ben kan ik dat bij dit verhaal niet. Het land van verdoemenis, ze beschrijft het maar ik zie het niet. 

De personages zijn mooi uitgewerkt, maar ze irriteren me omdat ik het niet voor me kan zien. Ik denk wel dat een echte fantasyliefhebber hier van kan genieten. Qua schrijfstijl en het uitwerken van personages bewijst Natascha echt wel dat ze schrijven kan.

Ik geef  dit boek geen sterren, omdat het niet eerlijk voelt om deze er aan te hangen in verband met mijn dubbele gevoel over dit boek.

 Corina Nieuwenhuis.

 

Karin las: Tocht der Schaduwen-Kevin Deckers****

TochtderSchaduwen

Met dank aan Kevin Deckers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kevin Deckers

Serie: De Duistere Oorlog deel 2

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 242

Genre: Fantasy, NUR 334 / 285

Verschijningsdatum: april 2018

Over de auteur:

Kevin (1996) woont in het Limburgse plaatsje Heythuysen. Hij leest graag Fantasy en heeft al op jonge leeftijd besloten zelf een Fantasy boek te schrijven. In 2016 verscheen het eerste deel van de Duistere Oorlog getiteld Het begin van het einde bij uitgeverij Zilverbron.

www.zilverbron.com )

Achterflap:

Eindelijk is het moment daar. De Bloedmaan is opgekomen. De Tocht der Tochten zal gereden worden. Een tocht langs alle planeten. Voor de één een reis door het leven, voor de ander een reis naar de dood. Eén ding is zeker: de Dacan zal op de proef worden gesteld.

De Bloedmaan kondigt een dertig dagen durende nacht aan, waarin de connectie met de Goden wegvalt. Om dit te herstellen, moeten Rayon en zijn metgezellen de Tocht der Schaduwen afleggen en op alle Planeten van het Licht de Godenpoort openen. Haast is geboden: als dit hen niet binnen een maand lukt, worden alle werelden aan de macht van de Duistere onderworpen. Zonder bijstand van de Goden zal niets de Duistere meer kunnen stoppen.

Mening:

Deckers start dit tweede deel met Een toelichting van het Orakel, gevolgd door een overzicht van de personages. Waar ik in deel 1 nog wel eens van het padje afkwam door de hoeveelheid aan personages en lijntjes, vliegt het in dit tweede deel nergens uit de bocht en is het allemaal in balans en goed te volgen. Dit overzicht is dan ook echt een meerwaarde en het is prettig om tijdens het lezen even terug te kunnen kijken.

Vanaf het begin is de missie duidelijk. Het verhaal achter de Bloedmaan wordt op mooie wijze verteld, de belangrijke rol van de Dacan is een feit en vanaf nu rol je het avontuur van de Tocht der Schaduwen in.

Deckers zet dit verhaal heel beeldend neer, maakt regelmatig gebruik van krachtige korte zinnen en het heeft zich ontwikkeld tot een prima eigen stijl. Daarbij worden die elementen toegevoegd die ik zo graag zie in Fantasy. Het is spannend, vooral ook de lijn van de Drakenkrijger Donol liet me letters vreten, er wordt onverwachts fiks verlies geleden (de welbekende wtf momenten), en ook in dit boek wordt het gebruik van de magie prachtig verwoord; je voelt het gewoon mee.

Actie, gruwel, gevechten, avontuur, vriendschap. You win some you lose some en het blijft steeds een verrassing hoe dit zal gaan verlopen. De personages zijn grotendeels al eigen, ze voelen als thuiskomen en uiteraard staat tegenover dit gevarieerde en fantastische gezelschap het kwaad. En waar je aan Orks al genoeg zou hebben komt daar dan een tweelingbroer van Rayon op de proppen? En hoe! En hoe zit dit? Het is tot het einde toe een leesfeest hoe dit alles samen weet te komen. Uiteraard liggen er aan dit einde zeker nog voldoende lijntjes open en rest me nog maar 1 ding. Me verheugen op deel 3!

Conclusie:

Ik rond naar boven af: vier sterren voor de Tocht der Schaduwen.

Karin Meinen.

Blogtour-Karin las: Kleine moordenaar-Sophia Drenth****1/2

Bloedwetten

Met dank aan Sophia Drenth voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sophia Drenth

Serie: De tweede Bloedwetten-bronvertelling

Uitgever: Staaldruk / Quasis

Aantal pagina’s: 116

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: 15 maart 2018

 

Over de auteur:

Het eerste boek van Sophia Drenths Bloedwetten, Bloedwetten: Vonnis, werd genomineerd voor de Hebban Award 2015 en won de Bastaard Fantasy Award. Luitingh-Sijthoff publiceerde haar verhaal Gedichten van licht en schaduw in de bundel Halloween Horror Verhalen en bij Quasis Uitgevers verscheen Zwart hart, een afzonderlijk leesbare Bloedwetten-bronvertelling.

( Bron: www.bloedwetten.com )

Cover:

Dat oogt best luguber! Niet per se mooi, maar dit maakt me zeker nieuwsgierig naar de flaptekst.

Achterflap:

De twaalfjarige Rafaël heeft één wens: van de tirannieke luimen van zijn vader worden verlost. Wanneer hij in de door waterpest getroffen straten van Hofstedes Scheepskwartier getuige is van een moord, lijkt het erop dat hij de ideale leermeester heeft gevonden. Maar hij komt bedrogen uit.

Kleine moordenaar vertelt het verhaal over de geboorte van Ravàn, de rebel onder de Ath’vacii.

Mening:

Kleine moordenaar betekende mijn kennismaking met Sophia Drenth. Hoe is het mo-ge-lijk dat er in maar 116 bladzijden een groots geheel met zoveel inhoud past? Petje af, wat een kunstwerk.

Op elk front weet Drenth me in te pakken. De omgeving, de sfeer; je ziet het en je voelt het. Het is mooi èn het is duister. Dit blijft kenmerkend voor de rest van het boek. Je wordt als lezer in een sneltrein gezet en passeert bij elk station een ander gevoel. Het verhaal van Raf doet gruwelen, doet walgen, doet je huiveren, maar weet je dus ook te ontroeren en vervult je ergens nog met hoop. De grens tussen goed en kwaad wordt daarbij af en toe genadeloos in een grijs gebied gebracht. Wanneer iets slechts voelt als gerechtigheid, oeioei.

Na alle mishandelingen thuis, ellende in het Scheepskwartier, wil Raf maar één ding. Worden als de Gemaakte. Een man die niet menselijk en bloeddorstig blijkt. Dat dit alleen waargemaakt kan worden in het Gemaakte land door moeder Meg’aa betekent voor het jochie nog een lange en bizarre weg te gaan. Een weg gevuld met bijzondere personages, met goede en passende dialogen, waarbij die voorzien van spreektaal gewoon ook natuurlijk weglezen.

En dan het eind….fantastisch gedaan en dit suddert nog even na. Nu wil ik nog maar één ding: als de donder het eerste deel van Bloedwetten oppakken, want mennn ik wil meer van dit!

“Soi Ath’vaccii”

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Plot: 4.5

Vier en halve sterren voor Kleine moordenaar.

Karin Meinen.

Karin las: Midland-Marguerita Le Roy**1/2

Midland

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marguerita Le Roy

Serie: De terugkeer – Deel 1

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 528

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: december 2017

Over de auteur:

Marguerita Le Roy (1981) krabbelt maandenlang  alles neer wat er in haar opkomt en nadat ze orde heeft geschept in een chaos van notities, schrijft ze een ruwe versie van Midland. Althans … van het eerste deel ervan. Een te veel aan ideeën zorgt ervoor dat Marguerita zich genoodzaakt ziet er een trilogie van te maken.

Naast het uitdenken en op papier zetten van de volgende delen, schrijft ze een kort verhaal dat wordt gepubliceerd in het tijdschrift Fantastische Vertellingen en werkt ze zo nu en dan aan een losstaand verhaal dat zich, in tegenstelling tot haar trilogie, weigert te laten sturen door een zorgvuldig uitgestippelde verhaallijn. Verder verzamelt en leest ze zoveel mogelijk boeken, luistert ze graag naar muziek, hoopt ze ooit te achterhalen waar een komma nou precies hoort en zoekt ze elke dag een excuus om niet te hoeven koken.

( www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Fantastische cover en helemaal passend bij het verhaal en het genre. Love it!

Achterflap:

Als de grenzen tussen dromen en realiteit vervagen, waar vertrouw je dan op?

Wanneer Sammy beseft dat ze elke ochtend ontwaakt met schrammen en kneuzingen die ze in de duistere wereld uit haar nachtmerries heeft opgelopen, vreest ze dat ze krankzinnig wordt. Naarmate de ernst van de verwondingen toeneemt, rest haar echter geen andere keuze dan deze serieus te nemen.

Samen met haar beste vriend Matt probeert ze te achterhalen wat haar dromen betekenen. Hun zoektocht leidt hen naar Daron, iemand die haar zowel in haar slaap als in het dagelijks leven de stuipen op het lijf jaagt, en die beweert hetzelfde door te maken als zij. Hoewel Sammy liever uit zijn buurt blijft, ziet ze zich gedwongen zijn hulp te aanvaarden.

In het gezelschap van een man die ze niet vertrouwt, betreedt ze een wereld die eeuwenlang voor de mensheid wordt verborgen. Een wereld waar zelfs de doden onwelkom zijn.

Midland – De terugkeer is een verhaal over vriendschap, verlies en verraad.

Mening:

Le Roy weet met Midland een gevarieerd verhaal neer te zetten. De personages worden heel wisselend van karakter neergezet en verschillende lagen en lijnen zijn niet alleen goed uitgewerkt, maar zorgen ook voor gebeurtenissen die zo thuishoren in dit genre. De schrijfstijl is eenvoudig van aard en beeldend. Ik zit best lekker in het verhaal en al lezend komen er de nodige vragen boven, daar ik hou ik van.

Hoe zit het met de dromen en de verwondingen in die andere wereld, hoe zit het met het verleden van Sammy en wie is dat figuur in het gewaad? Dat Sammy ook nog eens over bijzondere krachten blijkt te beschikken geeft een lekkere schwung!

De opbouw wordt zorgvuldig uitgevoerd. Hoe een op het oog heel normaal meisje, stukje bij beetje in twee werelden fungeert en je als lezer van realiteit de pure Fantasy inrolt, heerlijk. De rollen van Daron, Matt en broer Caleb zijn minstens net zo belangrijk als die van Sammy zelf en zorgen voor thema’s als vriendschap, liefde, magie, actie en geweld. Wat dat betreft beschikt dit boek ook over een prima plot.

Waarom kom ik dan net niet tot een voldoende beoordeling? De schrijfstijl is me net eenvoudig genoeg, het had in zijn totaliteit wat volwassener aan mogen doen. Le Roy neemt daarbij te uitgebreid de tijd het verhaal neer te zetten en de herhaling is met regelmaat te veel van het goede. Het haalt de vaart uit het verhaal en het wordt her en der zo traag dat ik de motivatie en zin tot doorlezen verlies.

Ik denk dat dit boek de jongere lezers onder ons zeker zal aanspreken. Ik kwam jammer genoeg, om voldaan te raken, tekort.

Conclusie:

Twee en halve sterren voor Midland.

Karin Meinen.

Karin las: Een rijk in verval-Sebastiaan Koen****

Rijk

Met dank aan Sebastiaan Koen voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sebastiaan Koen

Serie: De verhalen van Auruco – Deel 1

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 327

Genre: Fantasy, NUR 334

Verschijningsdatum: november 2017

Over de auteur:

Sebastiaan Koen heeft van jongs af aan een talenknobbel gehad en las graag allerlei boeken. Gruwelijke en fantasierijke verhalen hebben hem altijd al geboeid. Dat weerspiegelt hij in zijn eigen verhaal. Ieder personage heeft te lijden.

( www.artbooksshop.com )

Cover:

Ja, hier hou ik van! Eenvoudig, maar doeltreffend. De silhouetten voor de vuurzee, de kleuren, het lettertype: gewoon mooi en het maakt me direct nieuwsgierig naar de flaptekst.

Achterflap:

De jonge broers Dorvin en Edilion worden door een aanval van afschuwelijke wezens, gedwongen hun geboortedorp te ontvluchten. Wraakgevoelens jegens de tovenaar Felkon Demonos die de wezens heeft geschapen, dringen zich aan hen op. In een zoektocht naar antwoorden op hun vragen, komen ze achter een geheim dat hun familie met zich meedraagt.

De gebroeders Staalhart vechten voor hun levens. In opdracht van de koning moeten ze deelnemen aan een bloeddorstig spel. Ternauwernood weten ze te overleven, waarna hun echte avontuur begint. Met nieuwe vrienden gaan ze de strijd met de tovenaar aan. Maar niet zonder gevolgen.

De vijand is overal.

Mening:

Voor in het boek is een landkaart en een uitleg van het Maandenstelsel te vinden. Achter in het boek vind je een uitklapbaar gedeelte van het Woordenboek van de Oude Taal. Noodzakelijk tijdens het lezen? Nee, maar zo prachtig bedacht en een meer dan mooie aanvulling. De landkaart is te wazig afgedrukt en dat is wel jammer.

Dit is nou zo’n verhaal waar je vanaf de eerste letter al geboeid bent, waar het van onderhoudend naar verslavend gaat, en waar je steeds meer en meer betrokken raakt ook met de personages. Hoe verder je komt, hoe dierbaarder ze je worden! Deze opbouw is fantastisch, het is makkelijk en prettig lezen en de schrijfstijl is filmisch.

Koen zet allereerst een uitgebreide (voor)geschiedenis neer, om vervolgens een sprongetje te maken naar 4 jaar later en dan gaat het avontuur dan ook echt beginnen. Oorlog breekt uit en de wijze waarop de chaos, het verdriet, maar ook de actie beschreven wordt, werkt echt wel op je in. Op een zijlijn doen andere prachtpersonages hun intrede en het kan toch niet anders of dit gaat samenkomen?

Dat doet het, en hoe.

Hoe mooi hoe elk personage prachtig uit zijn eigen verf komt. Waar de één uitblinkt in moed en vechtkunst, blinkt de ander uit in magie en hoe die kennis vervolgens ook doorgegeven wordt is zo mooi geschreven ook. Hoe een bondgenootschap ontstaat in het gevecht tegen Felkon en zijn Borreks met als klap op de vuurpijl Murok. Mien god, dat wil je niet tegenover je hebben staan en Koen gaat in dit alles een stukje gruwel ook zeker niet uit de weg. De humor, liefde, vriendschap en de saamhorigheid geven de prima tegenhanger en het schept hoop.

De spanningsboog wordt richting het einde nog even goed aangetrokken en wow wat een einde! Hier leren we Felkon nog wat beter kennen, en de taken liggen klaar. Van Goed tegen Kwaad. Jongusjongus wat een knap debuut en ik wil gewoon nú verder maar het wachten is op Deel 2. Goede nieuws is dat deze dit najaar volgt!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 4.5

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Vier dikke sterren voor Een rijk in verval.

Karin Meinen.

Karin las: De Erfwachter-Atalanta Nèhmoura****1/2

Erfwachter

Met dank aan Atalanta Nèhmoura voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Atalanta Nèhmoura

Uitgever: Nimisa Publishing House

Aantal pagina’s: 257

Genre: Fantasy

Verschijningsdatum: oktober 2017

Over de auteur:

Atalanta Nèhmoura is de auteur van de epische fantasyserie De kronieken van Ulriach de Waanzinnige. Ze schreef ook voor diverse verhalenbundels van Pure Fantasy en Books of Fantasy. Haar verhalen zijn ontsproten uit haar liefde voor de natuur, edelstenen en oosterse vechtkunsten. Kernpunten zijn: de oosterse filosofieën, onvoorwaardelijke liefde, vriendschap en loyaliteit, maar bovenal de balans tussen Yin en Yang, tussen goed en kwaad.

( http://www.atalantanehmoura.nl )

Cover:

Het gezicht achter de mysterieuze, en zo lijkt het, krachtige prachtige steen. Tof deze kleuren, ik hou er van.

Achterflap:

Al sinds mensenheugenis wordt een groot deel van Aranon geregeerd door God-Keizers. Ooit bezat de eerste van hen sterke magische krachten, maar nadat zes krijgsvrouwen eeuwen geleden zeven magische stenen uit de Maantempel van Kathan hebben gestolen, is de macht van de God-Keizers tanende.

Kay is twaalf jaar als hij op brute wijze bij zijn moeder vandaan wordt gehaald om te worden opgeleid tot Aisor, een van de vertrouwelingen van de God-Keizer. Hij moet daarvoor kastijdingen en ontberingen doorstaan. Op zijn twintigste verjaardag ontvangt hij zijn initiatie, maar de God-Keizer twijfelt aan Kays loyaliteit en weet die op een slinkse manier af te dwingen.

Lameira leeft in een van de vreedzame dalen van Athar, dat door bergen en dichte wouden wordt omringd en bijna volledig is geïsoleerd van de rest van de wereld. Allerlei legenden en bijgeloof houden de meeste vijanden buiten de deur, en anders zijn er nog de senhiar, de schaduwkrijgers, om het volk van Athar en de zeven magische stenen te beschermen. Lameira is twaalf jaar als ze diep teleurgesteld van huis wegloopt omdat ze wordt geweigerd voor de opleiding tot senhiar. Maar dan kruist Raaf, de Boodschapper van de Dood, haar pad en kan niemand haar meer tegenhouden om de weg van de senhiar te volgen.

In de nadagen van zijn bewind probeert de laatste God-Keizer, Azuran, wanhopig zijn macht weer terug te krijgen. Nu er nog maar vier Aisors zijn om hem te dienen, neemt hij een verschrikkelijke beslissing die Kay en Lameira als aartsvijanden tegenover elkaar plaatst. Maar wat begint als een klopjacht op de laatste magische steen en wraak voor de dood van haar ouders, krijgt een hele andere wending wanneer Lameira Kays geheim ontdekt.

Mening:

Na het persoonlijke en informatieve voorwoord is daar direct een landkaart. Dat vind ik echt een kadootje en ik heb het regelmatig tijdens het lezen weer even bekeken, heerlijk! Eigenlijk bij toeval stuit ik op de namenlijst achterin het boek. Perfecte aanvulling ook tijdens het lezen, niet heel noodzakelijk maar ook hier weer; een verrijking tijdens het lezen.

De proloog is een prachtige, nieuwsgierig makende voorbode op alles wat komen gaat. De geboorte van Kay en Lameira, vreemde termen en personages die natuurlijk aandoen. Ik zit er gelijk in en zie het met gemak voor me, wat een begin!

De hoofdstukken zijn wisselend in perspectief; de weg van Lameira tot senhiar en van Kay tot Aisor houdt je aan de bladzijden gekluisterd. De personages worden meer dan goed neergezet, de verhaallijnen laten je niet los en het is spannend wanneer deze wegen zich dan toch zullen gaan kruisen en wat dat met zich mee gaat brengen. Wanneer dit gebeurt, deze spanning dan wegvalt, dient de volgende spanningsboog zich gewoon weer aan. Gaat het kwaad overwonnen worden, wie zijn te vertrouwen en wie niet en wie blijken bondgenoten?

Actie, draken ( ik ben helemaal stapel op Paladin), elfen, arafen, oorlog. Vriendschap, liefde, magische stenen, eenhoorns, het is een kleine opsomming van ‘ingrediënten’ in een groot geheel wat je beleeft als een film.

Nèhmoura werkt op sublieme wijze naar het einde toe en wanneer daar dan de epiloog volgt…..Ik ben een gelukkig lezer. Dit is fictie wat je tegen beter weten in lekker voor waar aanneemt.

Fantasy op z’n best!

Conclusie:

Vier en halve sterren voor De Erfwachter.

Karin Meinen.