Blogtour-Karin las: Syndroom-J. Sharpe****1/2

Syndroom

Met dank aan J. Sharpe voor het recensie-exemplaar.

Auteur: J. Sharpe

Uitgever: Zilverspoor

Redactie: Cocky van Dijk

Aantal pagina’s: 288

Genre: Suspense / NUR 330

Verschijningsdatum: augustus 2017

 

Over de auteur:

Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasy boeken geschreven. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs als Stephen King, Dean Kootz en Peter Straub. Hij staat erom bekend verschillende genres met elkaar te mixen. Zijn thrillers bevatten vaak zowel horror, sci-fi en fantasy elementen.

( https://jsharpebooks.com/ )

Cover:

Al vond ik de cover lelijk, een nieuw boek van de hand van J. Sharpe pak ik hoe dan ook op. Daar is echter totaal geen sprake van. Mooie en treffende cover, gaaf kleurgebruik en de koptekst maakt me extra nieuwsgierig.

‘Een geweldige mindfuck’, tsja, dan heb je me al!

Achterflap:

HIJ IS OVERAL…

Wat begint als een spelletje, mondt uit in een verschrikking.

Al snel wordt het duidelijk.

Iemand zit achter ze aan.

En hij komt niet uit deze wereld.

HIJ IS OVERAL…

Als de zus van Peter verdwijnt, kan niemand zich haar herinneren.

Alleen hij weet nog van haar bestaan.

HIJ IS OVERAL…

Hoe vind je iemand die volgens anderen niet bestaat?

Na een ongeluk ligt Peters moeder in een coma en is zijn vader niet meer de man die hij vroeger was. Hierdoor is Peter genoodzaakt te stoppen met school, te gaan werken en de verzorging van zijn zusje op zich te nemen. Als hij haar op een dag ophaalt uit school en ze naar een winkelcentrum rijden, gebeurt het ondenkbare. Ze worden achtervolgd. En de achtervolger is niet van deze wereld…

Als ze even later een kledingwinkel binnenstappen, overtuigt Peter zichzelf ervan dat de achtervolging een hallucinatie was. Maar als zijn zusje het pashokje in verdwijnt en er niet meer uitkomt, wordt hem al snel duidelijk dat er iets vreselijk mis is. Zeker als niemand zich haar nog kan herinneren. Zelfs zijn vader beweert geen dochter te hebben. Het is alsof ze nooit heeft bestaan…

 

Mening:

Ja hoor, J. Sharpe flikt het gewoon wéér een verhaal neer te zetten wat niet in één specifieke categorie te plaatsen valt. Wat je van de ene verbazing in de andere laat vallen, wat je laat gruwelen, lachen, twijfelen en peinzen.

Welkom in de droomwereld van Syndroom, en maak gelijk maar even je gordel vast want het gaat me een ritje worden!

‘Wie geen dromen heeft, heeft evenmin een werkelijkheid.’ -Karel Boullart-

De proloog is spannend, dreigend en doorspekt met angst. Wat gaat dit brengen? In de ik-vorm is het vooral hoofdpersonage Peter, lijdend aan het bestaande schone-slaapstersyndroom, die je dit bizarre en fantastische verhaal insleurt. Waar is zijn zusje Aisha, en hoezo weet niemand meer van haar bestaan af? Het zijn slechts beginvragen, want waar je denkt ik begin er nu wat vat op te krijgen, denk je aan de andere kant; ik heb geen flauw benul hoe dit kan, waarom dit kan en moet het kunnen?

Hoe mooi wordt dit afgewisseld met de Intermezzo’s van de in coma liggende Emma Deferme, manman wat een personage is dit. Stille waters hebben diepe gronden. En dan hebben we uiteraard Jon Blund…godsgriezel die wil je niet tegenkomen en het grappige is, dat er zo met je gespeeld wordt dat tussen de horror door, hoop ook nog een boventoon weet spelen bij wat deze ‘gast’ nog gaat uithalen.

Wanneer zo richting het midden het gevoel me bekruipt van nu mag ‘het’ ook wel komen, sla ik de bladzijde om en BAM. Op spectaculaire wijze wordt er ineens een stuk duidelijkheid gegeven waar ik echt op zat te wachten en hoe! Daar kunnen we weer wat mee en het is weer letters vreten geblazen. Ook met Hannah weet Sharpe in Deel 2 dit verhaal weer die extra schwung te geven.

Sharpe werkt met een kundige pen richting einde, voegt her en der een flinke dot spanning toe, totdat dan het einde zowaar een feit is en je grijnzend het boek dichtslaat. Het dankwoord is daar, en te leuk om te lezen dat hoe het verhaal bedoeld is, exact zo bij me binnengekomen is. Sharpe zou Sharpe natuurlijk niet zijn of daar komt nog een staartje….

Neeeee, dit kun je niet menen, kom oppp. Sharpe is een ‘mindfucker’!

Conclusie:

Hou je van thriller, horror, fantasy? Pak dan dit boek op. Briljanter gemixt dan dit krijg je het niet!

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4

Leesplezier: 4.5

Ik rond uiteraard af naar boven, vier en halve sterren voor Syndroom.

Karin Meinen.

Advertenties

Karin las: Deze NU-Pascal Rijnja***1/2

DezeNu

Met dank aan Pascal Rijnja voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Pascal Rijnja

Uitgever: Literatum

Aantal pagina’s: 555

Genre: ScienceThriller / NUR 305,332

Verschijningsdatum: juni 2017

 

Over de auteur:

Deze NU is het debuut van Pascal Rijnja (1965). Het is het eerste deel van een vierluik.

( Bron: www.dezenu.nl )

Cover:

Perfect passend bij het verhaal. Spannend kleurgebruik, puur op uiterlijk zou ik het zeker oppakken. Het maakt nieuwsgierig.

Achterflap:

Deze NU is een spannende sciencethriller waarin op eigenzinnige wijze wordt gespeeld met de ‘wat als’-gedachte: Wat als je anders had gehandeld dan je hebt gedaan?

Hoe zou jouw leven er dan uit hebben gezien?

Beter, gelukkiger, mooier?

Had je misschien toch liever die andere keuze gemaakt?

Iedere keuze, zelfs een simpele of je naar links gaat in plaats van naar rechts, kan je leven al een volledig andere wending geven. Of je de consequenties nu wilt of niet. Het is echter onmogelijk om een gemaakte keuze terug te draaien, want reizen in de tijd kan helaas niet.

Althans, dat zeggen ze.

Want je kan misschien niet vooruit of achteruit.

Je kan wel opzij…

De studenten Matson en Lois komen erachter dat je niet alleen jouw gemaakte keuzes beleeft, maar al je niet gemaakte keuzes ook. Je gaat naar links èn je gaat naar rechts. Jij hebt daar alleen geen weet van, want je bent je alleen maar bewust van de door jou gemaakte keuze. Zodra de twee er in hun zoektocht achter komen hoe het mogelijk is om een overstap te kunnen maken naar andere, niet bewust gemaakte keuzes, blijken ze deuren te hebben geopend die beter gesloten hadden kunnen blijven.

De mogelijkheid om van een andere nu, Deze NU te maken, wordt van een leuk commercieel idee opeens de enige manier om te overleven en daarbij de wereld te behoeden voor de groots mogelijke ramp denkbaar.

Er is maar één nu, zegt men. Deze nu.

Maar dat is helemaal niet waar.

Je bent je alleen maar bewust van deze.

Mening:

Een sciencethriller: dat klinkt als helemaal mijn ding en dat was het ook. Rijnja opent op intrigerende wijze het verhaal. Thom, zijn verlies; samen met haar een andere nu.

‘Nee.

Niks andere.

Deze.

Deze nu.’

Op spannende wijze volgt de kennismaking met Ido, Lois en Matson. Waarom zijn ze op de vlucht en wordt er meer dan gericht op ze geschoten?

Rijnja neemt in een fijn te lezen schrijfstijl uitgebreid de tijd om met antwoorden te komen op alle vragen die ontstaan zijn. Door middel van hele betogen, filosofieën en een brede uitleg over o.a. de parallelle universa wordt het steeds duidelijker waar en om wie dit draait. Had dit korter gekund? Ja, wat mij betreft wel. Knap geschreven, ik geloof het ook, boeiend en goed te volgen maar deze uitgebreidheid en ook herhaling deed mijn gretigheid een tijdje behoorlijk de kop indrukken. Science veegt in dit gedeelte de thriller even goed onder de tafel.

Het lijkt allemaal van hot naar her te gaan maar niets is minder waar. Wat een opbouw! De verhaallijnen weten perfect samen te smelten en het onderzoek van de UATA (geheime dienst) is een spannende en smeuïge toevoeging. Dit is kat en muis en ik hou daar zo van. De personages zijn pakkend en worden zonder echt de diepte in te gaan op prachtige wijze neergezet.

Richting einde trekt Rijnja met volle kracht aan de spanningsboog. Ik zit op het puntje van mijn stoel hoe dit gaat aflopen en sla met een big smile op mijn gezicht Deze NU dicht. Een fantastisch en afgerond verhaal, wat me met wat overgebleven nieuwsgierigheden achterlaat en deel twee ga ik zeker oppakken!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 4.5

Plot: 4

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 3

Spanning: 2.5

Drie en halve sterren voor Deze NU.

Karin Meinen.

Karin las: Erindi-Dries Dereymaeker****

Erindi

Met dank aan Dries Dereymaeker voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Dries Dereymaeker

Uitgever: Boekscout

Aantal pagina’s: 185

Genre: Jeugdboek, Fantasy/Spanning

Verschijningsdatum:  oktober 2016

Over de auteur:

De achttienjarige Dries Dereymaeker komt uit Erpe-Mere. Naast zijn passie voor voetbal houdt hij ook van schrijven. Hij vindt het fantastisch om af en toe te kunnen wegdromen in de wereld van een goed boek of een goede film. Dat heeft ook de aanzet gegeven tot zijn eerste eigen werk. Hij hoopt hiermee een verhaal te creëren waar zijn lezers in kunnen wegvluchten als daar even nood toe is.

Cover:

Wat een prachtcover! Schitterend plaatje en het maakt nieuwsgierig. Wie is dit??

Achterflap:

Op een dag wordt het koninkrijk Estordia aangevallen door een oude vijand genaamd Egmond. Hij heeft jaren gezocht naar een manier om Estordia te overwinnen en nu heeft hij die eindelijk gevonden! Milan, Emma en Arthur, drie doodgewone kinderen, worden door het lot uitgekozen om Egmond te stoppen. Gelukkig staan de drie vrienden niet alleen voor deze loodzware opdracht.

Tijdens dit spannende avontuur krijgen ze de hulp van een aantal mysterieuze wezens en een vleugje magie …

Voor lezers vanaf tien jaar die dol zijn op spanning en avontuur.

Mening:

Ik val direct maar met de deur in huis. Wat een ontzettend tof boek is dit! Absoluut uiterst geschikt voor de jeugd vanaf tien jaar maar ook ik, als volwassene, heb er echt heerlijke leesuren aan beleefd.

Erindi start met een spannende en pakkende proloog. Vervolgens duik je een bijna sprookjesachtige wereld in, gevuld met prachtpersonages. Met in de hoofdrollen natuurlijk Emma, Arthur en Milan. Regelmatig heb ik werkelijk hardop gelachen, om de pittige Emma die me direct in wist te pakken, en hoe Dries het allemaal weet uit te drukken.

De opbouw van het verhaal is fantastisch en het is spannend, vol actie, zo mooi beeldend beschreven en de magie zit er op prachtige wijze in verweven. Er is voldoende uitdieping en ook emoties als angst, verdriet weet deze auteur prima op de kaart te zetten. Knap werk. De schrijfstijl is bijzonder vlot, beeldend, begrijpbaar en ‘lekker even lomp’ waar het kan, doorspekt met geweldige humor. Het tikje Vlaams leest ook voor de Nederlander heerlijk weg.

Af en toe maakt Dries naar mijn smaak wat te veel gebruik van uitroeptekens of een kleine herhaling van woorden om het gebeuren extra te benadrukken, wat in mijn ogen eigenlijk compleet onnodig is, want dit is avontuur ten top. Op redactioneel vlak net niet helemaal perfect, maar het mag eigenlijk geen naam hebben.

Daartegenover worden de kleine details die er juist toe doen, op een later moment subliem teruggehaald. De epiloog rondt uiteindelijk dit toffe verhaal mooi en compleet af. Hoe mooi en belangrijk is het toch dat er zulke leuke jeugdboeken geschreven worden!

Conclusie:

Erindi  biedt zo veel wat zó leuk is om te lezen: goed en kwaad oftewel de boeven versus de helden. Vriendschap, moed en jezelf overwinnen. Actie, gevechten, magische gebeurtenissen, en dit alles zo fijn gedoseerd.

Vier dikke sterren.

Karin Meinen.

Karin las: De Duistere Oorlog-Kevin Deckers***

deckers

Met dank aan Kevin Deckers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kevin Deckers

Uitgeverij: Zilverbron

Aantal pagina’s: 347

Genre: Fantasy

Verschijningsjaar: 2016

Over de auteur:

Kevin (1996) woont in het Limburgse plaatsje Heythuysen. Sinds hij kan lezen heeft hij al heel wat boeken verslonden. Zijn favoriete genre is Fantasy. Nadat hij in de brugklas een kort verhaal moest schrijven als opdracht voor het vak Nederlands is zijn interesse in schrijven gewekt. Hij is op zijn veertiende begonnen met het schrijven van een boek met als droom het ook uit te geven. Door Zilverbron is deze droom nu in vervulling gegaan.

Cover:

Mooie kleurstelling, mooie sfeer en mooi vormgegeven. Dit weet de aandacht te pakken en het is passend bij het verhaal.

Achterflap:

Één volk, duizenden machten en krachten. Zes werelden. Één vernietiging.

Wanneer het begin en het einde op dezelfde plek zijn, begint de Duistere oorlog.

De jonge dwerg Rayon wordt uitgekozen door de goden om de strijd aan te gaan met een demonengod, een missie om de zeven Planeten van het Licht te redden. De goden schenken Rayon en drie anderen een deel van hun krachten. Maar omdat Rayon een sterveling is, betaalt hij hier een prijs voor. Hij veroudert snel.

Om dit proces tegen te gaan hebben de goden zeven voorwerpen verspreid. Rayon moet deze zien te vinden. Het eerste voorwerp ligt in een kloof in het Dwergengebergte. Om daar te komen moet Rayon eerst een aantal obstakels trotseren.

Dit doet hij niet alleen, hij wordt geholpen door een aantal vrienden. Samen gaan ze de bloedige strijd aan tegen de troepen van De Duistere.

Mening:

Een jonge auteur, waarvoor direct al petje af. Een debuut. Fantasy! Ik hou van dit genre, mijn interesse is gewekt en het begin is meer dan goed. De proloog begint spannend en de actie vliegt je al snel om de oren. De geboorte van de dwerg Rayon, het drama wat geschiedt en via hoofdstuk 1 rollen we vervolgens in de introductie van een aantal verdere (hoofd) personages en is het een feestje om te lezen hoe men op elkaars pad terecht is gekomen. Tot zover is alles duidelijk, zijn de personages pakkend en is het een tof verhaal waarbij je degelijk getrakteerd wordt op het aspect Fantasy. Tot zover, want vanaf nu is het echt wel schakelen geblazen voor de lezer.

De hoofdlijn van het verhaal is duidelijk, de vele personages en verhaallijntjes tussendoor en erom heen brachten me echter regelmatig van het padje af. Vrij abrupt val je van de ene gebeurtenis in de ander met personages/wezens/Goden die je wel of niet al bekend waren en met namen die af en toe zo op elkaar lijken dat je denkt, euh wie was het ook alweer. Prettig lezen is dan anders.

Het overzicht behouden word je op deze manier behoorlijk moeilijk gemaakt en dit ging tussen nogal wat bedrijven door echt ten koste van mijn leesplezier. De schrijfstijl is open en direct, niet altijd even vloeiend en Deckers weet ook zeker, met name in de vrij eenvoudige dialogen, een tik humor uit te delen en daar hou ik dus van. Opvallend zijn de missende woordjes in zinnen en redactioneel ligt er nog huiswerk in dit geval. Het had van mij dan ook allemaal wat meer beeldend gemogen, met minder personages/ gebeurtenissen en meer uitdieping op kleinere schaal, wat rechter op het doel af, zodat het voor de lezer meer een geheel blijft en je ook meer connectie met het verhaal kunt ontwikkelen. Dit is overkill.

Waar zit dan de kracht in dit verhaal? Het grote geheel waar dus duidelijk naartoe gewerkt wordt. De actie- en vechtscenes zijn gewoon fantastisch; bruut, hard en niet voor de tere zieltjes. De magie; hoe er gezocht wordt naar de Oerkracht en hoe hiervan gebruik gemaakt wordt is werkelijk subliem geschreven. Het getrakteerd worden op Dwergen, Reuzen, Demonen, Magiërs, Orks, Bosnimfen, Draken om er eens wat op te noemen en zelfs Vampieren en Weerwolven komen tot mijn verbazing voorbij. Of ik deze passend vind in het rijtje is een tweede maar gaaf is het wel! Richting einde is het gewoon weer lekker onderhoudend en het einde zelf is een prima afronding van dit eerste deel. Dat er nog veel staat te gebeuren en dat er nog veel gebeuren moet is duidelijk.

Deel 2 van deze serie ga ik zeker oppakken. Ik ben benieuwd of de wijze van schrijven en het brengen van dit alles in Deel 1 vooral ook ter introductie dient van het geheel of dat dit de eigen wijze van schrijven en brengen is van Deckers.

We gaan het t.z.t. meemaken of ik afhankelijk hiervan mee blijf gaan in deze serie, of niet.

Conclusie:

Ik rond af naar boven.

Drie krappe sterren voor De duistere oorlog Boek 1 – Het begin van het einde.

Karin Meinen.

Karin las: De Oversteek-Justin Cronin****

deoversteek

Auteur: Justin Cronin

Uitgever: Cargo/De Bezige Bij

Aantal pagina’s: 994

Vertaald door: Dennis Keesmaat, Boukje Verheij

Genre: Fantasy, Thriller

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook

Voor de #Readingchallenge #JustinCronin, met dank aan Uitgeverij Cargo.

Over de auteur:

Justin Cronin is geboren en getogen in New England in de Verenigde Staten. Hij heeft al vele prijzen gewonnen, waaronder de Stephen Crane Prize en een PEN/Hemmingway Award. Cronin is docent Engelse literatuur aan de Rice University en woont in Texas.

Cronin schreef op verzoek van zijn dochter een boek met een klein meisje in de hoofdrol. Het resultaat is De oversteek (2010). Een epische, adembenemende pageturner over goed en kwaad. In 2012 verscheen het tweede deel in zijn trilogie: De Twaalf. De stad van spiegels is het laatste deel van zijn trilogie, welke op 12 januari 2017 verschijnt.

(Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

Cover:

Fantastische kaft! Pakkend, intrigerend, spannend, niks meer aan doen.

Achterflap:

Het lot van de wereld ligt in de handen van een klein meisje…

De zesjarige Amy Harper Belafonte is de dertiende proefpersoon in een geheim project van de Amerikaanse overheid. Een experiment dat volledig misloopt wanneer de eerste twaalf proefpersonen, besmet met een dodelijk virus, uitbreken. Amy weet te ontsnappen en verschuilt zich in de bossen van Oregon, ver verwijderd van de menselijke beschaving die wordt vernietigd door de gevolgen van het experiment.

Honderd jaar later weet een ommuurde kolonie zich staande te houden tegen de kwaadaardige wezens die het dorre Amerikaanse landschap bevolken. Dan verschijnt uit het niets een jonge vrouw, ze heeft geen stem, geen herinneringen. Ze raakt bevriend met een groep jonge overlevenden en samen maken zij de oversteek naar de plaats waar het ooit begon om het geheim van haar mysterieuze bestaan te ontdekken – een geheim met de kracht om de wereld te redden.

Mening:

Wat een groots boek is De oversteek. Groots in aantal bladzijden, groots in het verhaal an sich en groots in personages.

Wat een begin! Amy Harper Bellafonte… het kleine meisje en je wordt direct het verhaal aan je kraag ingetrokken. Het is schakelen van het experiment naar het zwerversbestaan van Amy en haar moeder en manman wat is dit een geweldige leesbeleving.

De schrijfstijl is een feest: filmisch, zo fijn lezend en met een uitgebreid oog voor detail. Stuk voor stuk doen personages hun intrede en de een weet nog meer indruk te maken dan de ander. Amy, Lacey, Wolgast. Leary, Carter, Babcock, Grey, om er eens een paar op te noemen. Waarbij voor de één een grotere rol weggelegd ligt dan voor de ander en de reis naar die ontdekkingen betekent van de ene lijn in de andere vallen en van de ene wereld een oversteek maken naar de volgende. Daarbij ook personages achterlatend, waarbij je gewoon even heimwee naar ze hebt en je bijna de nieuwe karakters niet wil leren kennen! Bijna, want het verhaal neemt na 100 jaar hele andere wendingen aan.

En daar was het wel even omschakelen dus. Het duurt even voordat ik weer binding heb met deze sprong in de tijd, met deze wereld en de nieuwe karakters, en er volgt zowaar een saai gedeelte. Er gebeurt even bar weinig en Cronin geeft nodige informatie voor later, maar had hier echt in kunnen korten. Welkom in de wereld van De Velen, van De Twaalf, van De Viralen en van kolonies en hechte groepen die zich proberen te beschermen tegen dit bizarre alles.

Het is weer gestadig het verhaal in groeien en na enige tijd vlamt het dan weer op! Gaan met name Alicia, Peter, Sara, Hollis maar ook anderen je weer keihard onder de huid zitten, met natuurlijk ook Amy. Richting einde leest het als een speer. Alle aspecten vallen perfect op de plaats en vele vragen zijn beantwoord.

Realistisch versus pure waanzin. Avontuur, gevechten, bloeddorstige wezens, helden, vriendschap, goed en kwaad zijn de hoofdingrediënten van De (apocalyptische) oversteek.

Wat een belevenis, op naar deel twee De Twaalf want ik kan niet wachten om te lezen hoe dit verder gaat!

“Er zijn krachtiger wapens dan geweren en messen,” antwoordde de vrouw. Ze vertoonde geen spoor van angst, alleen vastberadenheid.

“Het is tijd dat je het te zien krijgt.”

“Wát te zien krijg?”

“Datgene waarvoor je bent gekomen, De oversteek.”

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Spanning: 3.5

Plot: 4

Leesplezier: 4

Vier sterren voor De oversteek.

Karin Meinen.

Myrtle (14) las: De Vrije Wereld-Mathijs Hulster****1/2

mathijshulster

Met dank aan Mathijs Hulster voor het recensie-exemplaar.

Cover:

Je ziet een meisje met een masker in haar hand wat licht geeft, daarachter zie je een muur met hiërogliefen. Ik vind de cover erg mooi en mysterieus, ik zou dit boek zeker oppakken.

Achterflap:

Als Jessy met twee vrienden een oeroud masker opzet, ontwaken ze de volgende dag in de Vrije Wereld – het land waar de doden voortleven. Met de hulp van Ailea, een tweeduizend jaar oude Chinese vrouw, smeedt Jessy een plan om haar weg uit dit dodenrijk te vinden. Ze leert over magie en haar unieke gave en komt steeds dichter bij haar einddoel: het paleis van de wijze farao Ramses. Maar de geheimzinnige Orde van Apophis zet alles op alles om het masker in zijn bezit te krijgen…

De Vrije Wereld is het eerste deel in de Portaal-serie, een bloedstollend Young Adult-Fantasy avontuur.

Mijn mening:

Ik lees normaal nooit Fantasy boeken dus in het begin moest ik een beetje wennen, maar het is erg mooi geschreven waardoor het wel makkelijk leest. Jessy is de hoofdpersoon in dit verhaal en omdat ze ook even oud is als ik kon ik me heel erg goed in haar inleven. Soms verandert het perspectief omdat er dan iets gebeurt aan de andere kant van de wereld wat je ook moet weten, ik vond dit erg fijn lezen want dan is het allemaal niet zo van hetzelfde.

Lee en Fahim zijn Jessy’s beste vrienden en zijn het hele verhaal bij haar. Ondertussen als Jessy in De Vrije Wereld vast zit gaat het leven thuis gewoon door en doet haar vader Ron er alles aan om Jessy te vinden. Zij helpen haar overal bij en ze zijn een goed team met z’n drieën. Ik vond de schrijfstijl prettig omdat ik het echt heel goed voor me kon zien, alles werd mooi en niet te uitgebreid beschreven. Het boek leest erg fijn weg maar het werd heel soms iets langdradig, maar dat kwam meer omdat je dan wou weten wat er nou allemaal aan de hand was, ik ben waarschijnlijk gewoon iets te nieuwsgierig   😉

De stukken die over Jessy gingen vond ik het leukst, omdat ik met haar het beste kon meeleven en haar het meest begreep voor mijn gevoel. Ik vond het boek niet heel spannend, maar ik wou wel steeds weer weten wat er nou het volgende hoofdstuk ging gebeuren. Het boek bestaat uit 2 delen; deel 1 gaat vooral over wat De Vrije Wereld nou precies is en wat ze moeten doen om naar huis te gaan. Deel 2 gaat vooral over het echte werk en het uitvoeren van alles wat er moet gebeuren om terug te gaan naar huis.

Het leest als een trein maar er worden soms wel moeilijke woorden gebruikt. Ik vond het einde van het boek ook heel leuk en ik wil echt heel graag boek 2 van deze serie lezen!

Conclusie:

De Vrije Wereld is een erg leuk en bijzonder boek. Ik heb nog nooit iets in dit genre gelezen, en ga vanaf nu zeker vaker Fantasy lezen!

Vier en halve sterren voor De Vrije Wereld.

Myrtle Meinen.

Karin las: Eden-J.Sharpe****

eden

Met dank aan J. Sharpe voor het gesigneerde exemplaar.

Over de auteur:

Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasy boeken geschreven, alsmede meerdere korte spannende verhalen. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs zoals o.a Stephen King, Dean Koontz en Peter Straub.

Hij staat erom bekend verschillende genres met elkaar te mixen. Zijn thrillers bevatten vaak zowel horror, sci-fi of fantasy elementen. Zijn boek Gebroken geheugen was genomineerd voor de Harland Awards Romanprijs 2016, voor het beste boek van het afgelopen jaar, waar het naast de nominatie tevens een eervolle vermelding kreeg voor buitengewone originaliteit.

( Bron: www.jsharpebooks.com )

Cover:

Vanaf het moment dat de cover bekend werd was ik er compleet weg van. Hoofdzakelijk zwart/blauw en wat te verwachten? Wat is dat in godsnaam voor wezen? Duidelijk, die moet ik gewoon lezen.

Achterflap:

Engelen: ze zijn onder ons. Ik kan het weten. Er zit er één in me gevangen. Maar het beeld dat je waarschijnlijk hebt over deze “helpers van God” is verkeerd, dat garandeer ik je. Het zijn maniakale klootzakken.

Anna Meisner ontwaakt, naakt en in de war, vastgebonden op een stoel in een donkere ruimte. Tegenover haar zit een vrouw die sprekend op haar lijkt. Met tranen in haar ogen zet de vrouw een pistool tegen haar slaap en schiet zichzelf dood. Anna wordt pas dagen later gevonden, onderkoeld en op sterven na dood. Maar als ze in het ziekenhuis wakker wordt, komt ze er achter dat de politie haar niet als slachtoffer ziet, maar als dader. Het is het begin van een reeks catastrofale gebeurtenissen waar zij onderdeel van lijkt uit te maken. Is dit het einde van de mensheid?

Mening:

Met een glimlach lees ik het persoonlijke voorwoord van Sharpe. De meningen komen overeen dus met het leesplezier moet dit helemaal goed kunnen komen!

Hoe kun je van tevoren bevroeden hoe je na een bizar intro in zo’n wereld van hel en verdoemenis zal belanden? Met de meest uiteenlopende personages, inderdaad de maniakale engelen en de verhaallijnen in het heden en verleden die allemaal op de plek zullen vallen?

Het antwoord is: niet.

Het boek bestaat uit vier delen, geschreven in de ik-vorm, voornamelijk vanuit Anna en het lezen is een ‘go with the flow’. Ik laat me meeslepen in dit verhaal waarin de meest bizarre, erge en onwerkelijke dingen gebeuren. Het is een feestje om zelf niet te kunnen bedenken hoe dit verder zal gaan. Dappere Anna, ze steelt mijn hart. In haar gevecht voor alles wat haar lief is en tegen alles wat haar overkomt wordt het laag voor laag steeds duidelijker hoe dit in elkaar steekt en hoe dit tot zover is gekomen. Maar hoe dan verder?

Nieuwe werelden en deuren gaan open. Nieuwe contacten worden gelegd en de vraag is wie betrouwbaar is en wie niet. En dan is daar Abel, yeah! Het is onvoorstelbaar, het is spannend en ondertussen word ik geraakt door haar persoonlijke verliezen en vechtersmentaliteit. De schrijfstijl is puur en zeer toegankelijk en af en toe doorspekt met een tik humor, waarbij gruwel niet uit de weg wordt gegaan.

Richting einde weet Sharpe me iets minder te overtuigen. Deze insteek vanuit Hem himself is me te eenvoudig en vind ik minder sterk. Doet verder niks af aan dit boek. Sharpe heeft verschillende genres weer als een meester weten te combineren en met meer dan voldoening sloeg ik Eden dicht!

Conclusie:

Leesplezier: 4.5

Schrijfstijl: 4

Spanning: 4

Plot: 3.5

Originaliteit: 4

Vier sterren voor Eden.

Karin Meinen.

follow-this-blog-with-bloglovin