Riejanne schrijft: Een bijzondere en mooie periode bij verdriet

bloemen riejannne

Bijzonder hoe je soms iemand kunt ontmoeten en daar ineens een heel open gesprek mee kunt voeren over dingen die normaal bijna niet bespreekbaar zijn, namelijk de dood en alles wat daarbij hoort. Hoe het ook herinneringen omhoog haalt aan een hele verdrietige, maar mooie periode in mijn leven. Een periode die ik ondanks het verdriet niet had willen missen! Het ziekbed van mijn lieve zus en hoe we samen naar haar dood toewerkten. Hoe bijzonder dat we er gewoon open over konden praten, er zelfs grappen over konden maken! En ja niet iedereen kon dat waarderen. Er was iemand die niet snapte dat ik die laatste weken met mijn zus ook mooi vond en mij steevast zei dat deze periode niet mooi kon zijn, dat iemand dood zien gaan niet mooi kan zijn, nou mensen ik kan jullie vertellen dat ik het een hele mooie periode vond en het voor geen goud had willen missen!

Zoals wij het leven omarmen, omarmden wij nu de dood, gewoon omdat die onvermijdelijk was en zo bij het leven hoort. En ja die trieste dood leidde vaak tot hilarische situaties en grappen. Wat fijn om er op die manier mee om te kunnen gaan, omdat ik nog steeds denk dat je met humor heel veel kunt ontladen.

Vanaf het moment dat ze haar doodvonnis kreeg, wilde ze haar eigen crematie regisseren, en wat bracht dat mooie, maar ook confronterende dingen met zich mee. Ineens stond haar dood centraal, en ja we hadden ontkennend kunnen reageren, ons hoofd er van weg kunnen draaien, maar dan hadden we zulke fijne momenten gemist…

Ik weet nog goed hoe ik bij haar binnen stapte toen ze net uit het ziekenhuis kwam. ‘Riejan, 11 augustus moet je hier sowieso om 16.00 uur zijn hoor, want dan komt de uitvaartleider en gaan we mijn crematie regelen.’ Slik.. Natuurlijk ben ik daarbij! Ze zei het op een manier alsof ik een brood voor haar moest kopen, gewoon omdat het de realiteit van dat moment was.

En dan de wensen die ze had. Wat ben ik blij dat we onze kop niet in het zand staken, maar alles bespreekbaar was. Ik weet nog goed hoe ze me vroeg om een foto te maken van een bos bloemen die ze van vrienden van mij had gekregen. Paars wit. Paars was haar lievelingskleur. Ik deed netjes wat ze vroeg, liet haar de foto zien, waarop ze zei ‘Stuur ‘m ook even naar de email toe, want dit wordt mijn rouwkaart.’ Bam! ‘Oh en ik wil ook dat je een selfie maakt.’ ‘Een selfie?’ ‘Ja, samen met Martin en Chantal.’ (Haar man en dochter). ‘Die moet je dan uitprinten en mij tussen de handen leggen als ik er niet meer ben. Op die manier neem ik jullie met me mee.’ ‘Oh je bedoelt dat je ons ook in de brand wilt steken?’ ‘Precies dat ja…’

‘Oh en als jullie die foto tussen mijn handen neerleggen, moet je er een klein puntje uit laten steken.’ ‘Hoezo dat dan?’ ‘Nou,’ was haar antwoord: ‘dan zetten we er een grote pot naast en mogen mensen tegen betaling raden wat ik tussen mijn handen heb. Help Martin, Chantal en Riejanne de winter door hahaha…..’

Ze had overal zo goed over nagedacht. Ze wilde dat haar kist beschilderd werd. Het moest een heel fleurig geheel worden met bloemen, maar hoefde niet realistisch te zijn. Nou kan ik jullie vertellen dat ik echt geen kunstenaar ben, dus dit beloofde nog wat te worden.  Dus op naar de volgende stap. Op zoek naar een kunstenaar die een doodskist wilde beschilderen. Daarnaast wilde ze nog een paar woorden voor Martin, Chantal, mij, en de verdere familie en  vrienden op het deksel schrijven. Dit moest met een rode stift. Daarna mochten Martin, Chantal en ik in het groen onze tekst voor haar op de deksel schrijven (groen was heel bewust gekozen, omdat dat de lievelingskleur van onze overleden broer was). Vervolgens moesten rood en groen weg, en mochten de andere familieleden en vrienden hun boodschap aan haar met blauw of zwart schrijven.

ipp

Stapte ik nietsvermoedend haar huis binnen was het eerste wat ze zei: ‘Riejan, ik heb jouw tekst voor op de kist klaar, wil je m lezen?’ Natuurlijk. En weer een slikmoment…het zoveelste inmiddels!

Dan het moment dat de kist thuis ‘bezorgd’ werd. Wat confronterend zeg! Mijn zus vond het hilarisch. Zag het al helemaal voor zich dat buurtbewoners een kist naar binnen zagen gaan, maar er vervolgens geen lijk het huis uitgedragen werd. Wat een lol had ze daar om zeg. Nou daar zaten we dan met een doodskist op de grote tafel, en ja die moesten wij gaan beschilderen, dus wat doe je dan? Je moet eigen worden met die kist. Nou dat was aan Martin, Chantal en mij wel besteed. Wilma keek vanuit haar bed toe hoe wij foto’s aan het maken waren, terwijl we onze handen uit de kist lieten steken, tussen het deksel doorkeken etc. Tranen over de wangen van het lachen, en wat denk ik nog met een warm gevoel aan dat moment terug! Al die mensen die op bezoek kwamen en die we van tevoren moesten waarschuwen omdat er een doodskist op tafel stond. Ik weet nog dat we op een gegeven moment aan de praat waren en dat ik haar voorstelde om een foto van de kist op Face te plaatsen onder de noemer nieuwe gadget. Wie weet zou ze een nieuwe trendsetter worden.

Als ik nog terugdenk aan het moment dat haar teksten op de deksel geschreven moesten worden, rollen me de tranen nog over de wangen van het lachen. Doordat ze zo hard achteruit ging kon ze ze er zelf niet meer op schrijven, maar ze wist wel precies waar wat moest komen te staan. En ja hoe doe je dat dan hè? Chantal zou schrijven.’Eh mam ..op welke plaats moet die tekst komen te staan?’ ‘Ter hoogte van het hart ongeveer.’ ‘Oh oké, maar nu weet ik nog niets, want dat kan ik niet inschatten.’  Dus…..deksel op de grond, Martin ernaast en we hadden de juiste hoogte!

Op een zondagmiddag kwam de kunstenares bij ons thuis. Wat een bijzonder moment was dat. Zo uit de losse hand tekende ze de hele kist vol. Vervolgens zaten wij eromheen om het samen met haar in te schilderen. In het begin waren we nog aan het lachen, maar langzaam wenden we aan het idee waar we mee bezig waren en hing er een hele ontspannen sfeer, waarin ruimte was voor grapjes, maar ook voor stille momenten. Wilma lag in bed met ons mee te kijken en genoot van elke minuut. ‘Zullen we de crematiemuziek ook even opzetten?’ vroeg ze. Natuurlijk! Wat een serene sfeer hing er. Toen de kist klaar was kwam het moeilijke gedeelte. Wilma haar teksten stonden er al op, maar nu moesten wij. Wat een bizar moment. Van een heel ontspannen “gezellig” moment terug naar de keiharde realiteit! Opschrijven wat ik haar nog wilde zeggen, wat op de kist zou blijven staan. Aangezien Wilma haar bed niet meer uit kon, verwachtte ze dan ook dat we hardop voorlazen wat we geschreven hadden. Ach dat was om het ons makkelijk te maken denk ik dan.

Ze wilde ook weten wie er ging spreken op haar uitvaart en vooral wat ze dan gingen zeggen. ‘Het gaat over mij toch?’ zei ze dan.  ‘Vertel het me dan maar, want straks mis ik alles.’ Menigeen zette je daarmee voor het blok. Je wist ook dat ik ging spreken, maar ik kon het je niet laten lezen, simpelweg omdat ik het niet kon schrijven zolang je nog bij ons was. Iets waar ik me best schuldig over voelde, maar jij zei alleen maar:  ‘Geeft niet Riejanne, van jou heb ik het liedje.’ Ons liedje, ons, omdat ie speciaal voor jou ingezongen is, aangepast aan jou en ik draai m nog regelmatig! Dat moment dat we er samen voor het eerst naar luisterden koester ik nog elke dag! Tranen, omdat het zo confronterend was, omdat we wisten dat ie voor jouw uitvaart was, maar ook zo mooi dat we dit samen konden delen. En alle grappen die we maakten omdat we zeiden dat we je helemaal naar de oven zouden brengen. Ik moet wel zeker weten dat je weg bent Wil!

vlinder riejannne

Heerlijke zwarte humor die ons door deze tijd heen hielp, die ik een ieder die hiervoor komt te staan ook zo gun. Die openheid, eerlijkheid en zwarte humor die ons hielp het ondraaglijke te verdragen, net zoals mijn zus iedereen tijdens haar ziekbed droeg!

Riejanne Zwiers.

Advertenties

Riejanne schrijft: 44 jaar

44 jaar

Je maakt volop plannen, want je hebt nog een heel leven voor je. Je gaat samenwonen met de liefde van je leven na een aantal hele nare jaren. Niets staat het geluk meer in de weg, tenminste dat dacht je en dat dachten wij!

Helaas had het lot andere plannen met jou! Op de dag dat je zou gaan samenwonen, bleek het plotseling jouw tijd te zijn. Geen waarschuwing, geen afscheid, maar alleen oorverdovende stilte!

En wat word je dan weer met de neus op de feiten gedrukt. Onwerkelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd plotseling het leven laat, en wat doet dat met de mensen om je heen? Weer even het harde besef dat het leven zo betrekkelijk is, dat het zo ineens afgelopen kan zijn , dat het niet vanzelfsprekend is dat je oud wordt. En ja, dan is het de kunst om je daar niet door te laten leiden, want leven met die gedachte is geen leven!

In plaats van samenwonen bleef je koud en alleen achter in een kamertje waar je dierbaren je nog een paar dagen konden bezoeken….Moesten er beslissingen genomen worden om jou de laatste eer te bewijzen. Groter kon het contrast niet zijn!

Wie wil nadenken over muziek, over welke kleding je aan moet, terwijl je gewoon nog bij ons had moeten zijn! Hoe dubbel is het dat je je met dit soort dingen bezig moet houden, terwijl je er het liefst heel hard voor weg wil vluchten, maar het tegelijkertijd zo goed mogelijk wilt doen, omdat je het nooit meer over kunt doen, omdat je maar één kans hebt om het goed te doen. En hoe gek is het om in dit geval over kansen te praten, terwijl jij geen enkele kans had!

En ja, natuurlijk denk ik ook terug aan die onverwachts gezellige rummikubavond die we hadden met natuurlijk de nodige wijn 😉,  de aparte thee waar we naar op zoek waren en die we samen zouden gaan drinken. Ik heb de thee gevonden, maar helaas te laat….Het armbandje dat ik van je kreeg en waar ik nu nog zuiniger op zal zijn!

Voor mij is het een armbandje, waarmee de beslissing die te bewaren heel snel en makkelijk gemaakt is, maar jouw naasten wacht nu de zware taak om jouw spullen uit te gaan zoeken. Om te beslissen wat er bewaard moet worden en wat weg kan. Het liefste wil je alles bewaren, want overal kleven herinneringen en verhalen aan vast, maar helaas is het de realiteit dat het onmogelijk is om alles te bewaren. Dan de afweging, wie krijgt wat, keuzes die moeilijk zijn, maar helaas ook onvermijdelijk, noodgedwongen, simpelweg omdat jij geen kans meer kreeg!

Tegelijkertijd met al het verdriet en de moeilijke beslissingen, is er dan ook het besef dat we elke dag moeten plukken. Elke dag moeten leven alsof het de laatste dag is, omdat jij liet zien dat dat zomaar ineens werkelijkheid kan worden. Laten we die les van jou leren en meenemen in ons leven, zodat jouw zinloze dood toch nog iets zinvols met zich mee brengt….

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Verlangen

Velen van jullie zullen het moment al meegemaakt hebben, het moment dat je je ouders verliest. Voor mij was dat op tamelijk jonge leeftijd. Ik was 16 toen mijn vader ging en 28 toen het ook mijn moeders tijd was. Op het moment dat ze nog leven denk je dat je nooit zonder ze kunt, dat je daar echt nooit overheen komt….Maar als het moment daar is, gaat het leven gewoon verder.

Ik weet nog goed hoe ik heel even in paniek was toen mijn moeder overleed. Het besef ik heb geen ouders meer, ik ben geen kind meer! Dat gevoel was ook met vijf minuten weer weg, omdat je je dan realiseert dat je volwassen bent en het leven zelf kunt leven, maar desondanks blijft het een heel gek gevoel dat ik geen ouders meer heb. En soms zijn er die momenten dat ik zo terug kan verlangen naar toen alles nog ‘gewoon’ was.

Ik geniet er enorm van als ik anderen hoor zeggen dat ze een bakkie gaan doen met hun moeder of dat ze gezellig bij moeders aan gaan schuiven voor het eten. Want zeg nou zelf, niemand maakt de gerechten toch zo lekker klaar als je eigen moeder? En hoezeer ik er ook van geniet, zijn er ook momenten dat het even pijn doet, ondanks dat ik al zoveel jaar zonder ze leef, of misschien wel juist omdat ik al zoveel jaar zonder ze leef!

Dat verlangen om nog één keer met je moeder samen te zijn, om nog één keer van haar maaltijd te genieten die ze altijd met liefde voor je klaarmaakte, om haar de vragen te stellen die je altijd wilde stellen, maar waar de tijd helaas een stokje voor heeft gestoken. Gewoon het gevoel hebben weer even kind te zijn. Is dat niet wat we diep in ons hart allemaal willen? Kind zijn en vooral kind blijven?

Zij is immers degene die je vroegste vroeger kent, die jou alles leerde wat je moest leren in het leven. De basis waar je altijd weer naar terugkeerde als je verdrietig was, en waar je jezelf kon zijn zonder dat je daarop veroordeeld werd.

Het verlangen weer even klein te zijn, zonder je zorgen over van alles en nog wat te hoeven maken, gewoon kind zijn, gewoon omdat dat kan! Oh en al die woordenwisselingen die je hebt gehad, die je nu diep in je hart terug zou willen draaien. Soms omdat het gewoon onterecht was wat je zei, maar soms ook omdat je nu ziet hoe je op haar lijkt. Hoe je jezelf betrapt om datgene te zeggen wat je van je moeder niet wilde horen.

En soms vraag ik me af in hoeverre mijn herinneringen nu gekleurd zijn. We kennen immers allemaal de uitspraak: “Over de doden niets dan goeds.” Ga je ze mooier maken naarmate de jaren verstrijken? Omdat je ze misschien anders wilt herinneren dan ze in werkelijkheid waren? Niet eens bewust denk ik, maar gewoon omdat iedereen momenten anders beleeft, omdat we -ook al kijken we naar hetzelfde beeld- allemaal iets anders zien.

En ja, ik zou graag nog een dagje met mijn moeder door willen brengen. Haar vragen hoe zij haar leven beleefd heeft, of ze terugkijkend dingen anders zou doen, maar vooral ook om te kijken hoe verschillend wij dezelfde herinneringen beleefd hebben. Dingen delen die nooit uitgesproken zijn, omdat daar de tijd niet voor was, omdat daar het moment (nog) niet voor was, maar misschien ook wel omdat we daar toen de moed (nog) niet voor hadden.

Hoe zou het zijn als je die kans nog kreeg? Zou je dan echt al deze dingen gaan vragen, of laat je je onderdompelen in het feit dat je je moeder gewoon weer even ziet? Zouden alle vragen dan op de voorgrond staan, of geniet je dan alleen maar van het weer even samen zijn?  Hoe mooi zou dat zijn? Nog een laatste dagje, waarin zij nog eens mag moederen, omdat je dat nu veel beter snapt en jij je voor één keer weer heel even kind mag voelen, gewoon omdat je daar soms zo intens naar kunt verlangen…..

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Taalmaatjes

Een paar maanden geleden bedacht ik me dat ik graag weer iets als vrijwilliger wilde doen, maar wat? Er zijn zoveel mogelijkheden dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Wel stond het gelijk al vast dat ik echt iets met mensen wilde doen in plaats van voor mensen. Nou dat was al een goede stap in de richting 😉

img_1881

Al zoekende stuitte ik op het Huis der Taal. Nu zullen jullie wel begrijpen dat bij het lezen van het woord taal onmiddellijk alle bellen gingen rinkelen. Ik bedoel Taal en lezen.…dat is toch onlosmakelijk met elkaar verbonden! Dus de stoute schoenen aangetrokken, de laptop erbij gepakt en gemaild met de vraag of ze nog vrijwilligers nodig hadden. Het antwoord volgde al snel en was kort maar krachtig: Ja!

Al snel besloot ik me aan te melden als vrijwilliger en volgde er een intakegesprek. Vanuit dat intakegesprek werd ik steeds enthousiaster en besloot gelijk akkoord te gaan. Nu was het wachten op de introductiecursus….

31 januari was het dan zover. De cursus zou beginnen. Ik had geen idee wat ik er van moest verwachten, dus besloot er blank in te gaan en alles op me af te laten komen. We waren in totaal met 12 mensen die zich aangemeld hadden. Eerst volgde een korte kennismaking en kregen we informatie over de inhoud van de training.

Daarna begon het “echte “ werk. Er ging een wereld voor me open wat informatie betreft. Iedereen weet dat men hier een inburgeringsexamen moet doen, maar voor mij was het totaal nieuw dat men dat ook op verschillende niveaus kan doen! Ik heb altijd gedacht dat het een standaard examen was, maar gelukkig dachten velen dat met mij 😉 Oh en dan alle communicatieregels die ineens op je af komen! Zoveel dat we elkaar soms vertwijfeld aan keken. Hoe moeten we dit ooit gaan onthouden en sterker nog, in de praktijk gaan brengen? Bizar eigenlijk hoe zoiets je dan ineens onzeker kan maken, terwijl het eigenlijk niets anders was dan hoe we in ons dagelijks leven communiceren.  Het enige verschil was dat we ons nu bewust waren van hoe we communiceren, wat daar eigenlijk allemaal bij komt kijken! Erg leuk om dat eens onder de loep te nemen mensen, je staat versteld van wat je allemaal doet!

img_1880-1

7 februari was de tweede training. We moesten in een kring gaan zitten, zonder dat we een idee hadden wat ons te wachten stond. Vervolgens kwam er een dame de ruimte binnen, ging voor de groep staan en begon een heel verhaal -in wat later bleek- Pools te vertellen. In eerste instantie dachten we nog dat ze zich aan het voorstellen was, maar het verhaal duurde wel heel lang. Vervolgens ging ze heen en weer lopen tussen een tafel en een stoel.  Hilarisch wat er dan in een groep gebeurt! De gekste dingen ga je bedenken om erachter te komen wat ze ons wil vertellen. Er waren zelfs cursisten die haar stappen gingen tellen! Om het nog wat ingewikkelder te maken kwamen er ook nog eens een boek, een krant, een bloem en een koffiekopje tevoorschijn. En toen kwam het! Volledig in het Pools ging ze ons opdrachten geven. Ook wel weer heel bijzonder om te ervaren hoe ver je met handen en voeten komt, door gewoon te kijken naar wat iemand doet!

Wat een wijze les was dit zeg, confronterend ook! Omdat het zo goed weergeeft hoe iemand zich moet voelen die hier als anderstalige het land binnen komt. En ja, ik was me er van bewust dat ik me te midden van een grote groep Nederlanders bevond en dus ten alle tijden om hulp kon vragen, kon communiceren in mijn eigen taal, maar wilde ook zo graag weten wat de Poolse ons duidelijk wilde maken. Wilde horen wat ze te zeggen had! Als wij dit gevoel al zo sterk hebben, hoe moet het dan voor een anderstalige zijn die noodgedwongen huis en haard heeft moeten verlaten? Die in een land komt, waarvan ze niet weet wat er van haar verwacht wordt, waar ze zich niet verstaanbaar kan maken, simpel om de reden dat wij hun taal niet spreken en ons Nederlands voor hen abracadabra is! Hoe verloren voel je je dan?

De laatste training was 14 februari en hierin werd materiaal besproken wat we kunnen gebruiken om hun woordenschat te vergroten, hoe belangrijk het is om met verschillende werkvormen te spreken etc.  En natuurlijk de cultuurverschillen. Dat laatste spreekt mij dan ook weer zo aan! Ik hou van andere culturen, vind het mooi om te zien hoe elke cultuur zijn eigen waarden en normen heeft. En hoe mooi is het dat je van elke cultuur ook weer wat kunt leren!

Inmiddels ben ik gekoppeld aan een anderstalige en hoop ik heel snel te gaan starten. Hoe groot was de verrassing dat deze persoon naast het leren spreken ook iemand zocht die met haar mee wilde lezen, omdat ze ook die vaardigheid wil verbeteren. Gekscherend zei ik nog dat de eerste woorden die ik ze ga leren zijn: Samenlezenisleuker en waailap! Want eerlijk is eerlijk, als je die woorden kent is het leven toch een stuk leuker 😉

img_1879-2

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Trip down memory lane

sister .png

Trip down memory lane

Hebben jullie dat wel eens? Je bent op zoek naar bepaalde foto’s voor iemand en komt ineens van alles tegen. Mij gebeurde dat onlangs. Speurend door mijn dvd-koffer zag ik ineens teksten voorbij komen als: dagje apenheul, verjaardag Riejanne, lente-feest etc. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt, want ik wist niet eens meer dat ik deze dvd’s had. Toch sloeg ook de twijfel toe. Wil ik dit zien? Kan ik dit zien? Zouden het duidelijke beelden zijn van mijn overleden broer en zus?

Ik besloot eerst maar wat anders te gaan doen, maar toch werden mijn ogen steeds weer naar de dvd’s getrokken en het werd me al heel snel duidelijk dat ik dat ook niet los kon laten. Toch maar naar de laptop…..

travel back.jpg

De eerste beelden waren genoeg om de tranen over mijn wangen te laten stromen. Dit kon ik niet helemaal kijken. Heel voorzichtig spoelde ik steeds een klein stukje door, zodat ik in grote lijnen zag wat er gebeurde in de film. Na een kwartier was het genoeg en heb ik de dvd uitgezet. Wat was het gemis groot, maar wat was ik tegelijkertijd ontzettend blij dat ik deze dvd’s in mijn bezit heb.

De volgende ochtend wist ik het zeker. Ik was voor niemand thuis en zou een reis door het verleden gaan maken……Een reis waarbij mijn broer en zus gewoon nog ‘een levend onderdeel’ van mijn leven zouden zijn. En dan te bedenken dat ik zo vaak mopperde op mijn zwager, omdat hij er weer aankwam met zijn camcorder. Nou ik kan jullie vertellen dat ik daar nu enorm dankbaar en blij om ben!

Ik ben altijd bang geweest dat ik op een dag hun stem zou vergeten, hun lach en de mimiek. Kleine bewegingen die zo normaal zijn als je iemand in het dagelijkse leven vaak ziet. Kleine dingen die zo vanzelfsprekend en vertrouwd voor je zijn, dat je er niet aan denkt om ze op te slaan in je geheugen. Nu zag ik ze terug! Mijn lieve broer en zus die ik al zes en drie jaar niet meer in levende lijve heb gezien. Hoe bijzonder……

Vond ik het eerst nog moeilijk om te kijken, nu genoot ik met volle teugen. Lachte weer om de grappen die destijds gemaakt werden, en vond het zo fijn om ons ‘gewoon’ weer samen te zien. Alsof de tijd niet een gat van jaren tussen ons in had geslagen. Mooie herinneringen die ik in grote lijnen wist, maar die nu weer in detail naar boven komen, omdat ik de beelden heb. De gekkigheid van mijn broer die altijd zijn eigen plan trok, ongeacht wat een ander daar van vond en de zorgzame kant van mijn zus die iedereen in de gaten hield.

De zus-momentjes die we deelden, de blikken die we zonder woorden begrepen, gewoon weer even jij en ik zoals het nog zolang had moeten duren. Heel even had ik jullie weer bij me, alsof er niets veranderd was. Nu laat ik jullie weer los tot onze volgende reis door het verleden…..

samen zijn.jpg

 

Riejanne schrijft: Gewoon “gewoon.”

Gewoon “gewoon.”

Rietjes juli

Zomaar ineens wil ik je bellen. Even ouderwets met je kletsen, met je lachen, maar vooral je stem horen en je dichtbij me voelen. Gewoon, alsof er niets veranderd is! Helaas is bij ons gewoon allang niet meer gewoon. Jij hebt je aardse bestaan moeten verruilen voor een plaatsje hierboven en ik heb beloofd je los te laten. Maar soms zijn er die momenten dat ik had gewild dat ik je een touwtje mee had gegeven. Dat het trekken aan dat touwtje voldoende was om je heel even terug te halen, gewoon voor een momentje, om je even een knuffel te geven, gewoon zomaar, alsof er niets veranderd is. Of maak ik het mezelf dan alleen maar moeilijker? Loslaten is één, maar je nog een keer loslaten? Is dat eigenlijk niet wat ik nu steeds doe? Ik haal je even terug in mijn herinneringen, denk aan alle mooie momenten die we samen beleefd hebben en laat je dan weer gaan. Gewoon, omdat jij daar om vroeg. Loslaten is niet makkelijk, maar makkelijker dan iemand waar je zielsveel van houdt te zien lijden. Dan is de belofte heel snel gemaakt. Natuurlijk wilde ik jou niet kwijt, maar als leven ondraaglijk wordt is er geen andere keuze. Dan staat houden van voorop en houden van betekent loslaten, gewoon, omdat je dat verdient!

Mijn grote zus, waar ik altijd zo trots op was en natuurlijk nog steeds ben. Mijn zus met wie ik alles aankon. Mijn zus met wie ik uren kon lachen om helemaal niets. Mijn zus die ik alleen maar aan hoefde te kijken om te weten wat ze bedoelde. Mijn zus, waarover ik helaas alleen nog maar in de verleden tijd kan praten. Mijn zus die altijd een speciale plek in mijn hart zal hebben en die ik nooit, maar dan ook nooit zal vergeten.

Rietje juli 3

Er zijn nog zoveel dingen die ik jou wil vertellen en dat doe ik ook, alleen krijg ik geen antwoord meer. Weet je bij hoeveel dingen ik nog denk dat ik je even moet bellen? Of als er een bepaald programma op de tv is waarvan ik weet dat jij daar ook vreselijk om zou kunnen lachen. Soms hoor ik je dan gewoon opmerkingen maken en krijg ik een grote glimlach op mijn gezicht. Gewoon, omdat het dan lijkt alsof je er toch een beetje bij bent. En natuurlijk ga ik verder met mijn leven, precies zoals jij dat ook wilde en lach ik en geniet van de dingen om me heen, maar soms is daar opeens die leegte, gewoon omdat ik je zo mis. Het zit ‘m niet in grote dingen, het zijn de ogenschijnlijk onbelangrijke dingen die nu opeens belangrijk zijn!

Rietje juli 2

Weet je nog hoe we ons altijd konden verheugen als er sneeuw voorspeld was? Volwassen vrouwen als kleine kinderen naar de lucht starend of er al een sneeuwvlokje te zien was. En maar bellen naar elkaar….heb jij al sneeuw? Als we bij elkaar waren wisten we niet hoe snel we naar buiten moesten, want was is er nu heerlijker dan het gekraak van verse sneeuw onder je schoenen? Oh en als we dan een stukje zagen waar nog niemand gelopen had wisten we niet hoe snel we daar naartoe moesten rennen. Twee volwassen vrouwen, maar als kinderen zo blij, gewoon omdat ’t kon! En weet je lieve zus, ik doe die dingen nog steeds. Nu met jou in gedachten en dan geniet ik er ook echt van. Gewoon, om alles wat niet meer gewoon is, weer gewoon te maken. Gewoon, omdat het leven doorgaat, ondanks dat jij er niet meer bent. En eigenlijk ga ik er ook gewoon vanuit dat we elkaar gewoon weer terug gaan zien. Gewoon, omdat de gedachte je nooit meer te zien onverteerbaar is. En tot die tijd beleef ik alles heel gewoon voor ons samen, zodat je er toch bij bent.

En hoe verdrietig de momenten van het gemis ook zijn, zijn ze eigenlijk ook heel erg mooi, omdat ik dan gewoon weer even kan voelen hoe (on)gewoon het is dat je niet meer naast me staat. Juist op die momenten besef ik weer hoeveel ik van je hou, zoveel dat ik je gewoon los kan laten!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: De Waailappen-Brigade #part one

Waailap 2

 

Op 3 mei 2016 ontving ik via Facebook een privébericht van Mini meeters. Het eerste wat ik dacht was: ‘Wie is dat nu weer? Ik ken heel die vrouw niet.’ Maar zoals dat gaat wint de nieuwsgierigheid het dan toch en ik klikte het berichtje open. Nou mensen ik kan jullie vertellen dat ik op dat moment bevestigd werd in het waailap-zijn, want waar ik dacht dat het een vrouw was, bleek het gewoon een Engelse benaming te zijn, namelijk the minimeeters, oftewel Kaat, Crien en Carool!

Voorzichtig begonnen de eerste gesprekken die in het begin voornamelijk over boeken gingen. We kenden elkaar immers uit een Facebookgroep en dat is toch anders dan kletsen via privéberichten.  Al heel snel voelde het vertrouwd en supergezellig. We ontdekten dat we alle vier lekker sarcastisch konden zijn en de liefde voor de zwarte humor deelden. Er werden links en rechts heel wat ‘klappen’ uitgedeeld!

Op 10 juni 2016 zijn we overgestapt op Whatsapp, omdat dat toch veel makkelijker was dan Facebookmessenger. Nou toen was het hek helemaal van de dam hoor! Via Whatsapp kun je namelijk naast het typen ook spraakberichten sturen. En geloof me, dat kunnen wij als de beste!!! Menigmaal zit ik hier hardop te lachen om de grappen die in de groep gemaakt worden en waailappen als wij zijn gaan we onze lach dan opnemen en verzenden die uiteraard. Resultaat: nog veel harder lachen!!

Ook zijn we alle vier met periodes behoorlijk slechte slapers en wat is er fijner dan ’s nachts gewoon een heel verhaal in de Whatsapp te gooien. Het komt regelmatig voor dat ik ’s ochtends heeeeel veel berichten in de app vind, omdat één van ons niet kan slapen. Geloof me dan wordt je al wakker met een grote glimlach, omdat er altijd wel weer een humoristische draai aan gegeven wordt!

Het mooiste van ons groepje is het respect dat we voor elkaar hebber! Eigenlijk kan alles, maar niets moet! Heb je geen zin om mee te kletsen? Prima toch! Wel is het dan wijs om tussentijds de appjes te lezen, want geloof me soms kijk je een uur niet en kunnen er zo ineens 180 berichtjes staan. 😉

Waailap 3

Met mijn verjaardag bijvoorbeeld werd ik verrast door liedjes in de Whatsapp, gezongen door Kaat, Crien en Carool zelf en ik kan dus vanuit mijn eigen ervaring zeggen: Holland got talent! Lieve meiden als jullie ooit de boekjes zat zijn, voorzie ik in jullie de nieuwe K3! Ik kan in dat geval zeggen dat ik jullie al kende voor jullie beroemd werden en nog hele bijzondere geluidsfragmenten op mijn telefoon heb staan, al vraag ik me af of die geschikt zijn voor het grote publiek! 😉

Maar natuurlijk is het niet altijd lang leve de lol. Zoals elk mens hebben ook wij onze mindere dagen, en wat is het dan fijn dat ons groepje zo vertrouwd is dat we dat ook met elkaar delen! Of je nu vrolijk bent, verdrietig of boos, het kan en mag allemaal! Soms zijn we net een stel pubers die tegen de hele wereld aan schoppen! Hoe fijn is het dan dat je als ‘puber’ het gesprek ingaat en vervolgens in lachen uitbarst doordat je je zo hebt af kunnen reageren waardoor je als ‘gezonde volwassene’ het gesprek weer beëindigd! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik me afvraag in hoeverre ‘gezonde volwassenen’ voor ons vier van toepassing is hoor 😉

Jemig meiden wie had kunnen bedenken dat we lief en leed zouden gaan delen op die dag dat de minimeeters ontstond. Elkaar nog nooit gezien, maar het voelt alsof we elkaar al jarenlang kennen! Wat ben ik dankbaar en trots dat ik jullie om me heen heb! En wat hebben we een kwaliteiten in onszelf ontdekt! We zijn inmiddels psychologen, dierenartsen, coaches, boksballen, stand-up comedians en free fighters, al naar gelang de rol die nodig is! 😉

Ik hoop op nog heel veel mooie jaren met jullie samen waarin we nog heel veel lief en leed gaan delen! Hopelijk meer lief dan leed, maar dat is gewoon omdat ik jullie het allerbeste gun!

En waar kan ik beter mee afsluiten dan ons motto: Het is geen feest als de minimeeters niet zijn geweest! Trost op!!!!

Riejanne Zwiers.

waailap 4