Riejanne schrijft: Over grenzen en vriendschap

Hoever wil je gaan in een vriendschap en wat betekent een vriendschap nog als het ten koste van jezelf en de mensen waar je om geeft gaat? Ook ik had zo’n vriendschap, waarvan ik dacht dat die voor het leven was…

Zo’n vriendin die er altijd de kantjes van af loopt en elk gesprek naar zichzelf weet toe te draaien, maar ook een vriendin die ontzettend veel humor had…

Zo’n vriendin waar je letterlijk maandenlang dag en nacht mee bezig bent, omdat het leven haar niet toelacht, terwijl je haar dat zo gunt…

Zo’n vriendin die roept dat ze er ook altijd voor jou is, maar altijd over je verhaal heen walst, met stomme grappen die dan op dat moment gedeeld moeten worden…

Zo’n vriendin die duizend keer sorry zegt, om vervolgens weer precies hetzelfde te doen…

Zo’n vriendin die grenzeloos is, maar waardoor ik ook grenzen ging verleggen….

Zo’n vriendin die zich door externe factoren liet leiden en niet in wilde zien hoe ver ze al heen was, maar het daardoor ook niet zo nauw met de waarheid nam… Zo’n vriendin waardoor ik een dierbare vriendin zag breken…

Wanneer is het genoeg? Waarom verschuiven we die grens van onze toelaatbaarheid keer op keer? Is dat omdat we altijd het goede in de mensen willen zien, omdat we mensen niet willen verliezen, omdat we het gedrag vergoelijken omdat je weet dat de ander het zo moeilijk heeft? Ik zeg altijd dat humor het bitterste zoet maakt en zo zag ik deze vriendschap ook lange tijd. De humor won het van de ergernissen, tot dat ze ook haar humor verloor en daar uiteraard weer sorry voor zei….

Vriendschap is geen weegschaal waarin geven en nemen volledig in evenwicht moeten zijn, maar als de vriendschap doorslaat naar alleen maar geven is er toch iets mis. Waarom is het voor sommige mensen nooit genoeg? Ze nemen, nemen, nemen en durven dan hardop bij anderen te zeggen dat ze gehoord willen worden, dat ze aandacht willen hebben. Daar waar ik steeds mijn grenzen had verlegd, was die grens ineens bereikt. Het was genoeg geweest! Sterker nog, het had allemaal veel te lang geduurd, maar dat besef kwam pas nadat alle contacten verbroken waren.

En nee, de fout ligt niet volledig bij de ander, want ik liet het gebeuren…

Naast het feit dat de vriendschap over is kwam daar ook het besef dat ik in dat opzicht net zo grenzeloos als haar was geweest. Zij denderde over mijn grenzen heen en ik verlegde mijn grenzen waardoor zij nog meer ruimte kreeg, net zolang tot ik bijna stikte op dat kleine stukje dat nog over was. Loyaliteit in vriendschap is mooi, maar het mag niet grenzeloos zijn, dat gaat altijd ten koste van jezelf en de ander. Nu deze vriendschap al een tijdje achter me ligt, zie ik steeds meer. Ik zie hoe ze nog steeds draait, contact met mensen aangaat die ze altijd ver op afstand hield, omdat het haar mensen niet waren…

En toch wil ik haar bedanken voor de tijd die ze in mijn leven is geweest, omdat ik dankzij haar geleerd heb, wat ik nooit meer in mijn leven wil, omdat ik dankzij haar besef dat vriendschap niet grenzeloos mag zijn, omdat ik dankzij haar besef hoe waardevol en gelijkwaardig mijn andere vriendschappen zijn!

Riejanne Zwiers

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne schrijft: ‘Waarom bleef je niet voor mij?’

Afgelopen zaterdag keek ik de korte film: ‘Waarom bleef je niet voor mij?’ De programmamaakster had haar moeder aan suïcide verloren en ging in gesprek met vier jonge kinderen die allemaal hun vader verloren hadden aan suïcide. Wat vond ik het heftig. Kinderen die nog zolang kind zouden moeten zijn, maar al op de basisschoolleeftijd geconfronteerd werden met zo’n groot verlies en dan ook nog de wijze waarop. De programmamaakster die die vragen stelde die niemand anders ooit vraagt aan achterblijvers.

Ik vond het schrijnend om te zien dat die kinderen daar eigenlijk nooit over praten, omdat het toch nog steeds taboe is, omdat het zo raakt aan hun schuldgevoelens, omdat er zoveel vragen zijn waar zij nooit antwoord op krijgen….Het raakte me diep om het verdriet van die jonge kinderen te zien, die naast het feit dat ze hun vader moeten missen ook moeten dealen met het feit dat het zijn eigen keuze was. Hoe verenig je zoiets in je leven? Waarom heerst daar nog steeds zo’n taboe op? Is dat omdat veel mensen zeggen dat het egoïstisch is van degene die suïcide verkiest boven het leven, omdat ze niet aan de nabestaanden denken? Kun je in dit opzicht wel spreken van egoïsme?

Ik zelf vind het niet egoïstisch, maar eigenlijk heel moedig. Ik denk dat deze groep al te ver heen is om nog aan de nabestaanden te denken en dat er zelfs een percentage is die denkt dat de nabestaanden beter af zijn zonder hen, wat ontzettend triest is. En ja, ik krijg vaak tegengas als ik zeg dat ik het moedig vind, dat respecteer ik ook, maar het verandert mijn mening niet.

Teruggrijpend naar het programma had ik ontzettend veel respect voor deze kinderen, vond ik het knap dat zij dit bespreekbaar durfden te maken, eerlijk en open vertelden over hun angsten en verdriet en dacht ik even terug aan mezelf….

Ik was zestien toen mijn vader een einde aan zijn leven maakte en ook ik sprak er nooit over. Mijn vader was dood en dat was het. Een van de redenen waarom ik er niets over zei, was omdat de moeder van een vriendinnetje mij zei dat dit nooit gebeurd was als ik naar mijn vader toe was gegaan. Ik kan jullie vertellen dat de grond onder mijn voeten wegzakte. Dit was te groot om te dragen, maar het raakte me zo dat ik het met niemand deelde….Nog steeds denk ik niet graag terug aan die periode, omdat ik het zo verwarrend vond. Er zoveel gebeurde wat ik niet begreep. Ik voortdurend het zinnetje: “het is mijn schuld” door mijn hoofd hoorde rondzingen. Het moment waarop ik besloot dat ik dit nooit aan iemand zou vertellen, uit angst de schuld bevestigd te krijgen. 25 jaar heb ik het voor me gehouden. 25 jaar schuld, schaamte en eenzaamheid, leven met een groot geheim. 

Dat moment waarop ik trillend uitsprak dat het mijn schuld was dat mijn vader suïcide had gepleegd en iemand recht in mijn gezicht zei dat dat nooit, maar dan ook nooit mijn schuld was. Ongeloof, verwarring, hoe kon iemand dit zeggen? Al 25 jaar was ik van het tegendeel overtuigd! Ik kon geen woord meer uitbrengen, maar kon het ook niet binnen laten komen. Niet mijn schuld? Onmogelijk! Hoewel ik het niet kon geloven was er toch een zaadje geplant. Een zaadje waar ik regelmatig aan terugdacht. Zou het…zou het echt mijn schuld niet zijn? Had hij het niet gedaan als ik naar ‘m toe was gegaan? Had hij het dan op een later tijdstip alsnog gedaan? Zoveel vragen…. Vragen waar je in moet berusten, omdat het antwoord altijd uit zal blijven.

Nu ik weer een aantal jaren en vele gesprekken verder ben kan ik eindelijk zeggen dat het niet mijn schuld was. Maar wat heeft dit een stempel op mijn leven gedrukt! Jarenlang gebukt gaan onder schuldgevoel. Wist ik toen maar wat ik nu weet…. Wat voor keus iemand ook maakt, het is zijn/haar eigen verantwoordelijkheid! Ik kan alleen maar zeggen dat ik de last van mijn schouders af mag laten vallen en mezelf recht in de spiegel aan kan kijken, terwijl ik zeg: “Het was niet mijn schuld!”

En dat is precies wat ik eenieder zo gun die hier mee te maken heeft (gehad). Het is zo menseigen om de schuld bij ons zelf te zoeken maar het werkelijke probleem ligt bij degene die ervoor kiest het leven te verlaten. Diegene die zo ontzettend moedig was om die keuze te maken, diegene die niet zag hoe belangrijk hij/zij was voor de achterban, diegene die gewoon nog hier had moeten zijn…….

Riejanne Zwiers

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne schrijft: Jeugdsentiment

Kennen jullie dat? Van die momenten dat je niet zo goed weet wat je moet doen en dan maar appjes gaat versturen? Zo’n momentje hadden Kaat, Crien en ik. Wat begon als een flauwe opmerking over belletje trekken resulteerde in het ophalen van onze jeugdherinneringen, de spelletjes, tv- programma’s en natuurlijk leuke anekdotes. Zo mooi om te zien dat we alle drie in een ander deel van Nederland opgroeiden en toch nagenoeg dezelfde programma’s keken en dezelfde streken hadden.

Kaat die heel dapper zei dat ze nog wel eens een dagje kind zou willen zijn, weer rennen en sprinten zoals een kind dat zo goed kan. Goed idee? Nee! We kwamen al gauw tot de conclusie dat we na een halve dag bekaf zouden zijn of op de bank zouden eindigen met gekneusde en/of dikke enkels. Ook weer het voordeel van ouder worden hè, de consequenties overzien wat ons dan op een bepaalde manier ook weer beschermt tegen rare onbezonnen dingen.

De rages die er vroeger altijd waren met het buitenspelen. Verstoppertje, touwtjespringen, knikkeren, rolschaatsen, stoeprandje, stand in de mand en niet te vergeten de klikklak! Wat een ellende was dat zeg. Blauwe pijnlijke polsen, maar opgeven was geen optie. Oh, en dat moment dat de rollerskate kwam als vervanging voor de rolschaatsen. Geel met blauw met zo’n grote knop aan de voorkant, waarmee je kon remmen. Onze conclusie was dat die knop in het begin alleen maar in de weg zat. Als je namelijk iets te ver naar voren boog lag je al met je snufferd op de grond!

Kaat vertelde dat ze uuuuren lang kon touwtjespringen en dan met dubbeltouw. Kennen jullie dat nog? Oh wee, als je dan niet goed draaide dan riep degene die moest springen steevast: Jij draait pannenkoeken! Toen ik vertelde dat ik mijn springtouw van vroeger nog had (ja ja, zo’n hele lange waar je dubbel touw mee kan springen) was de afspraak snel gemaakt. De volgende keer neem ik ‘m mee en mag Kaat laten zien hoe goed ze dubbel kan springen. Eerlijkheidshalve moet ik hier wel bij opbiechten dat het een eenzijdige afspraak is hoor, Kaat weet hier niets van!

Het favoriete spelletje van Crien was spoorzoekertje, en ik ga er eigenlijk vanuit dat velen van jullie dat gespeeld hebben. Met stoepkrijt pijlen op de muur tekenen en daar natuurlijk opdrachten bij uitvoeren. Onze Crien kon dat urenlang spelen, jullie ook? Kaatsenballen konden we ook als de besten, en ik stel voor dat we een volgende keer gaan kijken of ons dat nog steeds zo makkelijk afgaat. De liedjes die erbij horen kennen we nog, dat werd wel duidelijk in de app.

Natuurlijk kwamen ook de tv-programma’s aan bod. Jullie kennen ze vast ook: Silas, Candy, Q&Q,  Stuif ’s in, Ren je rot, Klassenwerk en de familie Knots. Nou dat “kloddertje roze hier” van tante Til zullen velen van jullie zich nog wel kunnen herinneren. Q&Q kunnen we uiteraard nog steeds zingen hè, dus met ons geheugen zit het nog wel goed. Oh, en De Zevensprong, dat was zo spannend vroeger. Als klap op de vuurpijl konden Kaat en ik ook nog heel trots zeggen dat we De film van Ome Willem in het echt hadden gezien en beiden trots met zo’n blauw petje naar huis gingen.

Hoe mooi dat we elkaar hier weer zo in konden vinden, warme herinneringen met elkaar konden delen, een tijd waarin we eigenlijk alleen maar buiten speelden en dat zo volstrekt normaal was. Als de lantaarnpaal aan ging moest je naar binnen, zo simpel was het gewoon!

Ach en als je dan toch zo aan het kletsen bent komt natuurlijk het kattenkwaad ook aan de orde….   Ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar zo heilig als we lijken waren we dus zeker niet.

Ik weet nog goed dat onze AH vroeger een bovenverdieping had waar ze kleding en speelgoed verkochten. Oh, en die leuning van die trap mensen. Oranje met bruin en daar kon je zo mooi vanaf glijden. Steevast werden we beneden door de bedrijfsleider opgewacht die ons vertelde dat we niet van de leuning af mochten glijden, omdat dat veel te gevaarlijk was. Schuldbewust beloofden we de beste man dat we het nooit weer zouden doen. De man draaide zich enigszins gerust om en hoppa wij renden de trap alweer op voor de volgende glijpartij.

Belletje trekken deden we natuurlijk ook, en wie van jullie had gedacht dat het uitgerekend onze Crien was, die dan altijd vergat om weg te lopen? Nou wij niet hoor! Ach het zat Crien ook niet mee hoor. Bij voetbal was ze altijd het vliegende doel en wilde bovendien kassa worden als ze later groot was en daar werd ze natuurlijk mee gepest door haar broers. Ach Crien, ons maakt het helemaal niet uit wat je wilde worden, want we vinden je hoe dan ook leuk!

Oh, en onze Kaat kon er ook wat van hoor. Misschien kennen jullie het wel? Punaise, touwtje en een spijker en dan tikte je daarmee tegen de ramen aan. Tenminste dat was de bedoeling hè. Als je Karin Benjamins heet gaat dat toch wat anders. Dan pak je de hamer en slaat de spijker vast in het kozijn en natuurlijk niet bij je eigen huis, want daar deed je zulke dingen niet. Jullie snappen dat de angst echt toesloeg toen de bewuste bewoner ook nog eens riep dat hij echt wel wist waar ze woonde.

Mijn favoriete spelletje vroeger was taxietje spelen, samen met mijn beste vriendinnetje. De een was taxichauffeur en de ander als passagier achterop de fiets. De kunst was natuurlijk om de passagier zo snel mogelijk af te leveren en dat deden we dan ook. Tot dat moment dat ik als passagier achterop de fiets zat en mijn vriendinnetje een vrouw ondersteboven reed. Godsamme, de vrouw in kwestie boos en wij? Wij lagen slap van de lach op de grond met de fiets bovenop ons en konden geen woord meer uitbrengen. Nog even een spannend momentje toen de vrouw dreigde naar onze ouders te gaan, maar dat ging goed. Ze wist namelijk niet waar we woonden en dat was maar goed ook.

Eerder schreef ik al dat onze Crien vliegend doel was bij de voetbal, maar dat was niet geheel zonder risico hoor. Er was namelijk een buurman die de bal doormidden sneed als hij de kans kreeg. Natuurlijk pikte Crien dat niet! Als de beste man zijn auto gewassen had schoten zij met een pluimbuis plakbessen tegen zijn schone auto aan. Dat pikte de buurman niet, dus de politie kwam eraan te pas. Crien haar moeder verdedigde haar kinderen met verve en riep: “Dat doen mijn kinderen niet”, waarop ons altijd eerlijke Crien zei: “Ja, ik deed ’t meneer maar ga ik alstublieft niet naar de gevangenis?”

Jullie snappen denk ik wel dat we heerlijk gelachen hebben bij het ophalen van deze herinneringen en we vonden het zo leuk dat we het nu ook met jullie willen delen. Hoe mooi zou het zijn dat jullie door deze verhalen ook weer even terugdenken aan die tijd dat buiten spelen en kattenkwaad uithalen het belangrijkste was, dat je dat onbezorgde weer even naar boven kunt halen, en door het te delen weer heel even kind kunt zijn. Wij waanden ons weer even in onze jeugdjaren, en hoewel we die niet samen doorgebracht hebben, voelde het door de herkenning wel even zo……meiden, wat was het leuk en mooi om dit te delen. Wij zijn nog lang niet uitgepraat!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Gewoon een zaterdagochtend

5EtfLPat

 

Gewoon een zaterdagochtend. Prachtig weer, dus iedereen wil zo snel mogelijk zijn/haar boodschappen in huis hebben om daarna van andere leuke dingen te genieten. Ook voor mij was het zo’n zaterdag, dus ik besloot al vroeg naar de winkel te gaan. Op weg naar huis realiseerde ik me dat het niet voor iedereen zo’n gewone zaterdagochtend was. Ik kwam namelijk een lijkwagen tegen die voorafgegaan werd door de uitvaartleider. Ineens was ik dus getuige van het moment waarop weer een familie afscheid moest nemen van hun geliefde.

Automatisch stapte ik van mijn fiets om te wachten tot ze mij gepasseerd waren. Voor mij iets vanzelfsprekends dat ik van huis uit meegekregen heb. Tot mijn grote verbazing gaven auto’s extra gas om erlangs heen te rijden, werd ik gepasseerd door fietsers die mij boos aankeken omdat ik daar stil op de weg stond. Het allerergste was nog die fietser die tussen de uitvaartleider en de lijkwagen heen schoot.

Dit soort dingen maken me zo boos. Is het zo erg dat je een half minuutje later thuiskomt? Diegene die in de lijkwagen ligt komt nooit meer thuis! Op het moment dat de chauffeur mij passeerde draaide hij zich naar me om en zei: “Dank u wel mevrouw.’ Dat moment kwam zo bij me binnen. Ik had een brok in mijn keel, omdat ik besefte dat het voor hem uitzonderlijk was dat ik daar stil bleef staan, terwijl het zo vanzelfsprekend zou moeten zijn. Deze chauffeur hoefde mij niet te bedanken, want dit is gewoon een vorm van respect die je hebt.

 

Respect

 

Tegelijkertijd dwaalden mijn gedachten af naar de begrafenis van mijn moeder. Zij, die ons zo had bijgebracht om stil te staan als er een stoet aankwam. Er was weinig waar ze zo fel over was als dat gegeven. Bij haar uitvaart gebeurde het. We reden vanuit het uitvaartcentrum naar de begraafplaats. De uitvaartleider liep nog voorop tot de stoet gevormd was en ineens zagen we ze. Aan weerskanten stonden twee dames stil. De één was van de fiets afgestapt en de andere mevrouw stond stil met twee zichtbaar zware boodschappentassen in haar handen. Dat moment waarop mijn zus en ik zachtjes tegen elkaar zeiden: “Ach mevrouw, zet die tassen toch op de grond.” Maar ook het moment waarop we vol schoten, dat dit uitgerekend bij onze moeder gebeurde. Iets waar zij bij ons zo op hamerde. Het beeld van die twee dames staat op mijn netvlies gebrand.

Dit alles schoot in die luttele seconden dat ik daar stond te wachten door me heen. Gevolgd door een enorme boosheid. Het liefst wilde ik met name de fietser die er dwars doorheen reed aanspreken op zijn gedrag, maar uit respect voor de overledene zei ik niets. Hoe kan het toch dat we zo met dit soort dingen omgaan? En stel je voor dat het jouw geliefde is die daar in die lijkwagen ligt….. Ik zag de familie van de overledene op de stoep staan, machteloos toekijkend hoe iemand dwars door de stoet van misschien wel hun vader of moeder heen reed. De uitvaartleider die voor de auto uitloopt en ogen voor, achter, links en rechts moet hebben, terwijl ze gewoon haar werk doet.

Ik besef echt wel dat de manier waarop we met dingen bezig zijn veranderd, maar het is een gegeven dat de dood nooit zal veranderen. Dat eenieder van ons daar vroeg of laat mee te maken krijgt. Laten we met ons allen het respect voor de dood en de overledene behouden. Laten we met ons allen de uitvaartleiders hun werk laten doen, zoals het protocol het weergeeft, maar laten we bovenal onze menselijkheid tonen in die situaties die al triest genoeg zijn. Het is zoiets kleins, maar voor nabestaanden zo’n groot gebaar……

 

logo-zw_or

 

Riejanne Zwiers.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

Riejanne schrijft: Verdriet verrijkt…

Vanochtend kreeg ik een berichtje van iemand die me vertelde dat haar moeder morgen naar het hospice gaat voor haar laatste fase. Tegelijkertijd vertelde ze me hoe ze merkte dat de mensen uit haar omgeving afstand van haar namen en of ik dat herkende. Onmiddellijk dwaalden mijn gedachten af en moest bekennen dat ik het helaas herkende.

Met het overlijden van mijn moeder (18 jaar geleden) liet een van mijn beste vriendinnen vier maanden niets van zich horen, terwijl ze twee straten van me afwoonde. Ze vond het te moeilijk hoorde ik achteraf van haar. Iets wat een grote kloof in onze vriendschap heeft veroorzaakt, want als er iets was, was er altijd die ene gedachte: toen was je er ook niet. Goddank was zij de enige en bleek ik verder gouden vrienden te hebben.

Rietje 2019 1

Ik vind het jammer dat mensen het nog steeds moeilijk vinden om met dit soort dingen om te gaan en vooral dat ze het niet uitspreken. Zeg gewoon dat je het heel moeilijk vindt en niet weet wat je moet zeggen, dan is het ijs al gebroken en kun je het gesprek aan gaan. Juist als iemand in je omgeving ongeneeslijk ziek is wil je de steun van de mensen om je heen ervaren.

Wat is er mis met gewoon vragen in welk stadium iemand zit? Vragen of iemand er vrede mee heeft en wat het met hen doet? Waarom is het voor velen nog steeds zo moeilijk om hier mee om te gaan? Ik heb het wel eens aan mensen gevraagd en kreeg als antwoord: ik wil je niet verdrietig maken. Daar gaat het dus mis. Iemand die in zo’n situatie zit is al verdrietig! Maar kennelijk wordt dat verdriet pas echt erkend als iemand huilt en daar zijn velen juist zo bang voor, dus is de makkelijkste weg  om iemand uit de weg te gaan. Niet beseffend wat voor kraters dat in vriendschappen slaat.

Rietje 2019 3

Degene die mij vanochtend het berichtje stuurde vertelde dat ze hierdoor keihard was en contacten heel makkelijk afstoot nu en ook dat is iets wat ik herken. Juist in zo’n kwetsbare periode waarin je iedereen om je heen heel hard nodig hebt is het ook zo makkelijk om de mensen die er niet voor je te zijn af te schrijven. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat dat laatste niet altijd nodig is, dat ik gewoon door kan gaan met die mensen maar wel op een ander level. Accepteren dat de vriendschap niet is zoals jij dacht en op die grond verder gaan, waardoor het contact wat oppervlakkiger wordt. Wat ik tijdens het ziekbed van mijn zus overigens ook heel bijzonder vond was de categorie mensen die er precies het tegenover gestelde mee omgingen. De mensen die zeiden dat ze graag met mij op bezoek wilden bij mijn zus, want ze kenden haar immers. Ik moest dan diep nadenken waar ze haar van kenden en herinnerde me dan dat ze mijn zus wel eens gezien hadden samen met mij. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik deze categorie destijds niet begreep en nu nog steeds niet. Hoezo wil je naar iemands sterfbed als je diegene een keer vluchtig hebt gezien? Hoezo zeg je dat je dan iemand kent? Ik durf rustig te zeggen dat ik sommige mensen al jaren om me heen heb en ze nog steeds niet ken 😉

Bizar om te zien wat er allemaal kan veranderen als je geconfronteerd wordt met een zieke in je omgeving. ‘T is niet alleen het onder ogen zien dat je iemand gaat verliezen, maar ook ervaren dat het contact met de mensen om je heen anders wordt.

Gelukkig ken ik de andere kant ook. De mensen die niet bang zijn om het gesprek aan te gaan, waardoor ik mijn meest kwetsbare kant durfde te laten zien en we elkaar ook daarin vonden. Iets wat onze vriendschap alleen maar sterker gemaakt heeft en juist dat stukje gun ik iedereen om me heen. Juist door het gesprek aan te gaan kom je dichter bij elkaar. Barst iemand in tranen uit? Sla een arm om ze heen en deel dat verdriet, daar help je de mensen mee.

Laten we er met ons allen voor waken dat mensen vriendschappen verliezen, omdat ze zich niet gesteund voelen in de periode waarin ze dat het hardste nodig hebben. Gewoon door uit te spreken dat je het moeilijk vindt, niet weet wat je moet zeggen, juist dan vind je elkaar. In het durven erkennen dat je niet weet hoe je er mee om moet gaan ligt meer begrip en openheid dan je hoofd afdraaien. Juist het erkennen van het niet weten maakt dat je dichter bij de ander komt. Zullen we daar gewoon met z’n allen mee beginnen? Vandaag nog?

Rietje 2019 2

Gewoon omdat ik een ieder gun dat vriendschappen verdiept worden en nog intenser kunnen worden. Dat is voor mij de winst die ik uit mijn verdriet gehaald heb. Het verdriet dat me ooit lam legde, maar wat me ook zo ontzettend veel mooie dingen heeft opgeleverd….

Riejanne Zwiers.

Samen Uit: Riejanne ging naar de Boekpresentatie van Verdoemd!

Vandaag ( 10 januari) was het dan eindelijk zo ver. De presentatie van Verdoemd van Mariska Overman.

verdoemd aalsmeer

Samen met Marianne zou ik naar Hengelo gaan. Nu klinkt dat heel simpel, maar dat was het niet hoor! Als geboren en getogen Deventenaren presteerden wij het gewoon om rondjes door Deventer te rijden en vervolgens op een carpoolplaats te belanden…ja wij kunnen dat!! Toen we eindelijk op de goede weg zaten was er nog maar 1 oplossing, aldus Marianne, en dat was gassen. Het zou ons niet gebeuren dat we te laat kwamen. Iets over half acht kwamen wij bij Boekhandel Broekhuis binnen en het was behoorlijk druk.

Hey wie zien we daar? Frank Krake van De Laatste Getuige en natuurlijk Ilse Karman van De Crime Compagnie… Gauw een plaatsje zoeken voor het officiële gedeelte begon. Marianne en ik hadden ons net goed en wel geïnstalleerd toen de eigenaar van de boekhandel vertelde dat het jaar voor hem pas begon als Mariska haar boek had gepresenteerd, wat een compliment ook! Daarna was het woord aan Ilse Karman van De Crime Compagnie. Ze vertelde in het kort over het schrijven van Mariska en de interactie tussen hen. Erg leuk om te horen ook!

En dan het grote moment. Mariska mocht haar eerste boek uitreiken en die gaf ze aan haar dochter Nadia die een pittig jaar achter de rug had. Vervolgens werd Mariska zelf verrast door een cadeautje en mooie woorden van haar dochter. Hoe mooi is het om als moeder te horen dat je dochter onwijs trots op je is.  Aansluitend was er de ruimte om vragen te stellen. Mooi om te horen dat Mariska met haar boeken een duidelijk doel heeft. Ze wil mensen wat meegeven en aan het denken zetten en wat mij betreft is dat laatste zeker gelukt! Heerlijk ook om te horen dat Mariska het gevoel heeft onsterfelijk te willen zijn en dat op een bepaalde manier ook is, omdat mensen over 100 jaar vast nog wel een boek van haar in de kringloop kunnen kopen! Nou mensen ik zou niet wachten hoor, ik zou gewoon nu al naar de winkel sprinten 😉

Op de vraag of Mariska voor haar lezers schrijft was het antwoord duidelijk: Nee! Ze schrijft in eerste instantie voor haarzelf, omdat ervaring geleerd heeft dat het misgaat als ze voor de lezer schrijft. Je kunt het immers nooit iedereen naar de zin maken. Rick Meijer (kinderboekenschrijver) zong nog een prachtig lied wat echt bij Verdoemd hoort en begeleidde zichzelf op de gitaar.

Na het officiële gedeelte was het tijd voor Mariska om de boeken te signeren en voor ons om gezellig een babbeltje met de mensen te maken, onder het genot van een wijntje. De avond vloog veel te snel voorbij en met een dikke knuffel van Mariska namen we dan ook afscheid. Op naar het volgende boek zullen we maar zeggen!

verdoemd9

Riejanne Zwiers.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

Riejanne schrijft: Zo ineens

Rietje nov 1

Nietsvermoedend klik je Facebook open. Je scrolt wat door de berichten heen en ineens zie je die foto staan. Die foto van die jongeman die gewoon nog hier had moeten zijn…..Het bericht van zijn zus die gewoon nog grote zus had moeten zijn, die al die dingen die ze nu op papier toevertrouwt nog tegen hem zelf zou moeten kunnen zeggen. De herkenning om iemand voor een keer weer uit je hoofd te willen halen om ‘m te delen met de mensen om je heen, omdat ze nooit vergeten mogen worden, omdat het voor anderen vervaagt, maar jij het de rest van je leven met je meedraagt….

Die foto, die woorden, die snoeihard bij me binnen komen. Die me voor het eerst sinds jaren het gemis weer zo duidelijk laten voelen alsof het gisteren is gebeurd. Het verlangen hen weer uit mijn hoofd te halen, hen te delen met anderen, gewoon opdat ze niet vergeten worden. Het besef dat je zoveel over ze wilt vertellen, omdat dat hetgeen is dat ze levend houdt, omdat dat de enige manier is om die kleine ogenschijnlijk onbelangrijke dingen te onthouden. Die ogenschijnlijk onbelangrijke dingen die nu ineens heel belangrijk zijn, omdat daar de waarde in zit, omdat dat aangeeft hoe de band was, omdat dat laat zien hoe de ander was.

rietjes nov 2

Die ander die voor anderen zo onbekend is, maar voor jou zo waardevol. Die ander, waarvan het zo fijn is als iemand zijn of haar naam nog weet en die zo nu en dan noemt, gewoon omdat je dan weet dat iemand nog niet vergeten is. Die ander, die je zo graag nog een keer zou willen spreken, die je zo graag nog een keer die knuffel wil geven. Die ander, die gewoon nog bij je zou moeten zijn, in plaats van alleen maar in je hart.

Die foto, die woorden, waardoor ik hen vandaag weer uit mijn hoofd haalde en ze heel even deelde met de mensen om me heen. Het besef dat ik ze alle dagen zou willen delen, gewoon omdat ze dan nog deel van mijn leven uit zouden maken, omdat ik zo graag wil dat anderen hen zien zoals ik ze zie.

Een foto op Facebook, ogenschijnlijk onbelangrijk, maar achter die foto gaat een heel leven schuil. Een leven waarvan velen niets wisten, die velen nooit gekend hebben, maar die voor even zovelen onbetaalbaar is, was en blijft.

Rietjes nov 3

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Jarig

Daar sta ik dan aan de vooravond van mijn 46ste verjaardag. Verjaardagen die allang niet meer zo leuk zijn, omdat dat de momenten zijn dat ik mijn dierbaren extra mis. En toch is het dit jaar anders. Ik word 46, een leeftijd die mijn broer nooit heeft mogen halen.

Hoe gek dat ik mijn broer, die zes jaar ouder dan me was, nu in ga halen. Mijn grote broer, die zich van niets of niemand wat aantrok, die altijd deed wat hij wilde, zonder zich af te vragen wat een ander daarvan vond.

Mijn grote broer, voor wie ik altijd het kleine zusje bleef, behalve als we ruzie hadden…

rietje aug 3

Ik kan me nog goed herinneren hoe we elkaar vroeger in de haren vlogen en geloof me, als hij boos op me was hield hij er echt geen rekening mee dat ik zes jaar jonger was. Hij sloeg mij net zo hard als zijn vriendjes op school. Ach ik sloeg ook gewoon terug hoor, dus zielig was ik zeker niet hahaha .Op de momenten dat ik ruzie had sprong hij altijd voor me in de bres. Dan was ik ineens weer het kleine zusje dat hij moest beschermen. Gelukkig heb ik talloze herinneringen, en juist op deze avond lijken ze ineens allemaal naar boven te komen. Schiet ik van de ene in de andere herinnering, van een lach naar een traan en weer terug…

Dat moment dat we samen in onze pyjama mochten kijken hoe onze hond puppy’s kreeg. Op gepaste afstand languit op de grond in de woonkamer. Ik weet nog zo goed dat 1 van de puppy’s dreigde te stikken en jij ‘m redde. Wat vond ik je een held! Naarmate we ouder werden werd ons contact natuurlijk ook anders. We sloegen elkaar de hersenen niet meer in, maar een discussie gingen we niet uit de weg. Jij vond altijd dat je gelijk had en wilde altijd het laatste woord hebben. Als puber ging ik daar natuurlijk niet in mee en menig keer moest een ander ingrijpen, omdat het anders eindeloos door ging… Ach toen ik wat ouder werd kon ik het loslaten. Je hebt gelijk hoor zei ik dan, waarop jij trots zei, dat weet ik. Ik draaide me lachend om en dacht er het mijne van

Rietje aug

Wat ik ook zo waardeerde was jouw humor. Met jou op stap gaan was gegarandeerd buikpijn van het lachen. Het maakte je niet uit wie je tegenkwam, jij ging met iedereen in gesprek. Zelfs toen je ziek werd bleef je je humor behouden. Je stond in het ziekenhuis bekend als de man die altijd streken uithaalde en altijd bleef lachen. We hebben vaak bij je aan het bed gezeten, terwijl ons de tranen van het lachen over de wangen rolden. Of dat moment dat je me belde dat ik een fles wijn en een pak koekjes mee moest nemen naar het ziekenhuis. Ik stomverbaasd  vragend: wat moet je daarmee dan? Ach zei je, ik had een weddenschap met een verpleegkundige en die heb ik verloren.

Wat ben ik nu dankbaar voor al die gekke herinneringen zeg! Het songfestival dat zo met jou verbonden is. Steevast stuurde je me een berichtje. Kijk jij ook naar het songfestival?  Waarop ik lachend zei: Ja, ik doe ook aan zelfkwelling. Nou dan was het hek van de dam. Tot aan de uitslag vlogen de berichten over en weer, tussendoor afgewisseld met telefoontjes waarin we alleen maar moesten lachen.

rietje aug 2

Maar ook die grap die nu bijna pijnlijk is. Hoe jij er van genoot om mij met mijn leeftijd te pesten. Riejanne je wordt grijs, ach je schiet ook al mooi op hè, zei je dan lachend. Ach, 1 ding is zeker zei ik dan, jou haal ik nooit in.

Hoe bizar dat ik je nu in ga halen, dat ik een leeftijd ga bereiken die jij nooit hebt mogen halen. Jij die zo van het leven genoot, die tachtig wilde worden. Die me midden op de dag een berichtje stuurde met de vraag of ik kon raden waar je was. Natuurlijk kon ik dat niet. Vervolgens kwam er een foto van jou voor de Eiffeltoren. Ja hoor, je was in alle vroegte naar Parijs gereden om daar even te ontbijten. Dat was jij ten voeten uit.

Die gekkigheid van je mis ik nog steeds. En ja, het voelt heel gek om 46 te worden, omdat jij die zes jaar ouder was, voor altijd 45 zult zijn…….

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Samenlezenisleuker

Wie had gedacht dat Samenlezenisleuker zo’n groot succes zou worden? Ik niet. Ik ben lid vanaf de eerste dag en al heel snel was ik niet meer uit deze groep weg te slaan. Inmiddels hoor ik bij het meubilair en daar ben ik alleen maar ongelooflijk trost op!

Wat een bijzondere dingen brengt deze groep met zich mee. Ik weet nog zo goed dat moment dat Kaat en Crien vroegen of ik (samen met San en Carool) moderator wilde worden, omdat het niet meer te bolwerken was voor hen twee. Ze kozen daar ook een heel mooi moment voor uit. Ik was bezig met de samenloop voor hoop, een 24 uur durende wandelestafette van het KWF, toen het appje binnen kwam. Wil je moderator worden? Met mijn gedachten bij de samenloop zei ik: ‘Ja is goed.’ Totaal geen idee wat ik moest doen of wat ik moest verwachten. En toen kwam het….

Inmiddels  was ik al bijna 24 uur op en ik kreeg de ene na de andere melding binnen van mensen die lid wilden worden van de groep. Zien jullie het voor je? Daar liep ik midden in de nacht in de stromende regen en ja hoor daar begon mijn telefoon weer te piepen…..waailap als ik ben keek ik natuurlijk gelijk. En ja hoor, daar was weer iemand die lid wilde worden van Samenlezenisleuker  ‘Hoezo krijg ik deze meldingen?’ Nou ik kan jullie vertellen dat door het slaapgebrek dat kwartje pas een paar uur later viel. Ineens had ik een helder moment en bedacht me dat dat dan vast kwam omdat ik nu moderator was. Slimme zet hoor Kaat en Crien om dat te vragen op een moment dat ik alles maar voor de helft meekreeg 😉

DreamTeam

Maar jongens nu zijn we al zo’n tijd verder en heb ik mijn draai helemaal gevonden in deze groep. Nog elke dag ben ik er trost op dat ik mezelf een teamlid van de waailappen mag noemen. Hoe mooi is het dat ik door Samenlezenisleuker zoveel fijne mensen heb leren kennen. Nog elke dag zie ik hoe er vriendschappen binnen onze groep ontstaan en wat is er fijner dan dat? In een tijd waarin we vaak negatieve dingen over het internet horen zie ik een totaal andere kant. Nog elke dag ben ik blij en dankbaar voor de vriendschappen die er voor mij persoonlijk zijn ontstaan. Mensen die ik in het dagelijks leven nooit tegen was gekomen, simpelweg omdat we daarvoor te ver uit elkaar wonen. Mensen met wie ik nu lief en leed deel en die ik dagelijks spreek. Mensen die een plaatsje in mijn hart hebben en me erg dierbaar zijn geworden. Samenvriendschappenverdiepenisookleuker 😉

Zoals de meesten van jullie weten schrijf ik ook af en toe een stukje. Eigenlijk doe ik dat al jaren, maar hield dat altijd voor mezelf. Hier in deze groep voelt het goed om het te delen en elke keer ben ik weer verwonderd door de reacties die erop komen. Niet alleen wat betreft hetgeen ik schrijf, maar gewoon de openheid waarmee onze leden over hun eigen leven schrijven. En elke reactie treft me dan, gewoon omdat ik me er dan weer bewust van ben hoe veilig mensen onze groep ervaren. Zo veilig dat ze soms hele persoonlijke dingen durven te delen.

Inmiddels mag ik ook trost vertellen dat ik al een aantal keren proefgelezen heb en dat dat eigenlijk ook voort komt uit de contacten die ik onder andere via Samenlezenisleuker heb opgedaan. Dus ja, wat Samenlezenisleuker gebracht heeft is eigenlijk teveel om op te noemen. En ja zoals in elke groep zijn er bij ons ook wel eens wat kleine dingetjes, maar altijd is daar dan het supersnelle overleg met de waailappen hoe we het op gaan pakken. Wat dat betreft liggen we zo op 1 lijn en staan we voor, achter en naast elkaar en ik kan jullie vertellen dat dat heel erg fijn voelt!

Lieve Kaat en Crien, Samenlezenisleuker is bijna de beste beslissing die jullie genomen hebben twee jaar geleden, maar het allerbeste was natuurlijk om ons er in te betrekken hahaha. Ik hoop op nog heel veel mooie jaren met jullie samen! En wat betreft de leden, ik hoop dat jullie net zulke fijne vriendschappen mogen ervaren als wij en het is gewoon echt waar….samen is het leuker!!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Loslaten

vriendschap 1

Hoe vaak roepen we niet dat we iets los moeten laten, maar hoe moeilijk is datzelfde loslaten. Wanneer laat je iets los? Is dat omdat het moet? Omdat de tijd die beslissing voor je neemt, of laten we iets los omdat je er zelf voor kiest? En wat maakt het loslaten zo moeilijk? Is het makkelijker als de tijd de keuze voor je maakt dan wanneer je die beslissing zelf neemt?

Wordt loslaten makkelijker naarmate je het vaker doet? Daar kan ik kort en bondig op antwoorden:  nee! Noodgedwongen heb ik heel wat mensen los moeten laten, loslaten omdat zij door de tijd werden ingehaald. Met mijn verstand riep ik dat ze mochten gaan, dat ik ze los zou laten, terwijl alles in me schreeuwde dat ik ze dichtbij me wilde houden. Maar als lijden ondraaglijk wordt wint het houden van en houden van is loslaten……

Als ik voor mezelf spreek kan ik alleen maar zeggen dat ik het loslaten steeds moeilijker ben gaan vinden. Hoe meer mensen je verliest, hoe krampachtiger je de ‘rest’ nog bij je wil houden, en toch maak ik nu ook keuzes om mensen los te laten. Niet omdat de tijd hen inhaalt, maar omdat de tijd onze vriendschap ingehaald heeft, omdat ik veranderd ben, omdat ik nu anders in het leven sta. Ook dat doet loslaten met mij.

Vreindschap 2

Loslaten heeft mij geleerd om op een andere manier naar de mensen om me heen te kijken, maar ook om op een andere manier naar mezelf te kijken. Het heeft me geleerd hoe betrekkelijk het leven is, maar vooral ook hoe kort. En ja, juist doordat het leven zo kort is wil ik mensen om me heen waar ik mezelf kan zijn, bij wie ik me goed voel, ongeacht hoe ik in mijn vel zit. Mensen met wie ik lief en leed kan delen, maar ook urenlang kan lachen. Mensen die me op mijn fouten durven te wijzen en het me gewoon durven zeggen als ik iets doe wat hen niet aanstaat.

En zeg eens eerlijk…Hoeveel mensen heb jij om je heen waar je helemaal jezelf kunt zijn, maar die jou ook op fouten durven te wijzen? Ik kan ze op 1 hand tellen, maar dat zijn dan ook de mensen die ik koester en waar ik voor door het vuur ga.

Maakt het feit dat ik nu zelf de keuze tot loslaten maak het dan makkelijker? Nee, toch niet. Ergens is er nog gevoelsmatig iets wat zegt dat ik mensen om me heen wil houden, maar tegelijkertijd is er dat gevoel dat ik het niet meer op deze manier wil. Dus dan hebben we gelukkig weer het verstand dat dan de keuzedoorslag geeft. Die mij vertelt wie echt waardevol zijn in mijn leven, met wie ik contacten wil verdiepen en die gewoon een plaatsje in mijn leven en mijn hart verdienen. En ja dat zijn een paar ‘oude’ vrienden die ik nooit zal kunnen missen, maar inmiddels zijn daar ook een paar nieuwe bijgekomen. Mensen die in korte tijd heel waardevol voor me zijn geworden, gewoon omdat het gebaseerd is op wederzijds vertrouwen en respect. Dat is toch waar vriendschap om draait?

En ja….de andere mensen laat ik los, gewoon omdat er in mijn leven geen plaats meer voor hen is, gewoon omdat ik met hen geen mogelijkheden meer zie tot verdieping van het contact…en nee dat maakt hen geen slechte mensen, het zijn alleen niet langer de mensen die ik om me heen wil hebben….gewoon omdat ik die keuze mag maken, gewoon omdat ik nu mag kiezen wat goed voor me voelt….en voor de mensen met wie ik mijn pad niet meer samen bewandel, dank voor alles wat was, nu laat ik jullie los…….

vriendschap 3

Riejanne Zwiers