Jac las: De Crucifix Killer – Chris Carter ***1/2

De crucifix killer.jpg

Over het boek:

Mike Farloe, een gestoorde reli, heeft ooit zeven moorden bekend, moorden op zondaars, die de wetten van God niet respecteerden en daarvoor gestraft moesten worden. Robert Hunter heeft altijd geweten dat er bepaalde zaken helemaal niet klopten. Een nieuwe, smerige moord, bevat een element dat hem helemaal niet aanstaat. Farloe kan die nieuwe moord onmogelijk gepleegd hebben, immers hij heeft al lang en breed één dodelijke injectie van de staat cadeau gekregen. Een ding is duidelijk, de moordenaar loopt nog steeds rond.

Conclusie:

Als referentiepunt voor de beoordeling en waardering van een thriller spelend in L.A. komt slechts een boek in aanmerking. Het lange afscheid van Raymond Chandler speelt in dezelfde broeierige sfeer van een door seks, drugs en geld bezeten stad. Met een verschil: het boek van Chandler met in de hoofdrol de hard boiled private eye Philip Marlow, is 56 jaar geleden geschreven.

Het boek van Carter stamt uit 2009. De schrijfstijl van Chris Carter kan niet in de schaduw staan van die van Chandler. Maar dat kunnen er maar weinig. De harde cynische humor, de onvoorstelbare hoeveelheid oneliners, het ontbreekt allemaal. De hoofdrolspeler, rechercheur Robert Hunter is een verschrikkelijk saaie vent, een all American boy die zijn auto netjes langs het trottoir parkeert, net als Batman. Het is allemaal te glad, te gepolijst, te politiek correct. Het verhaal op zich is best te pruimen, maar barst van de clichés. Het is allemaal een beetje voorspelbaar. De aandachtige lezer heeft zeker de paar uiterst subtiele indicaties opgepikt over de richting waarin we de dader moeten zoeken.

De Scandi auteurs, maar ook bepaalde Franse auteurs hebben het genre een geweldige duw gegeven richting maatschappelijke betrokkenheid en privé problematiek. Dit rechttoe rechtaan verhaal, hoe spannend ook, verliest toch zijn glans als je het vergelijkt met de generatie auteurs uit het Hoge Noorden. Wat blijft hangen is een ouderwetse pulpthriller, zeker spannend, maar niet boeiend. Voor de lezer die geen uitdaging zoekt in een thriller is dit best te pruimen.

Drie en halve sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: Doggerland: Misleiding – Maria Adolfsson ***

Misleiding

Misleiding is het eerste deel uit de serie Doggerland met in de hoofdrol Karen Eiken Hornby, waarnemend hoofd van de Doggerse recherche. Doggerland is een fictief land. Denk aan de Doggersbank, de ondiepte in de Noordzee, ten noordwesten van Engeland. Het is niet duidelijk waarom gekozen is voor een denkbeeldige locatie. Hornby is 49 jaar oud en alleenstaand na een verschrikkelijke gebeurtenis in het verleden.

Karen wordt wakker naast iemand naast wie ze helemaal niet wakker had mogen worden: Jounas Smeed, haar directe leidinggevende. (Voor alle zekerheid: deze kapitale spoiler staat ook op de backcover). Het is de dag na ‘Oistra ‘, het oesterfeest in Dunker, waarbij altijd flink ingenomen wordt tijdens de kroegentocht. Het is een genante positie waarin ze terecht gekomen is. Dat niet alleen, de seks met die hufter was beroerd, maar tot overmaat van ramp is er in die rotnacht een wrede moord gepleegd. De implicaties van die moord zijn ingrijpend voor Karen als zij hoort wie er is vermoord en waarom zij de opdracht krijgt de moord op te lossen en niet haar chef Jounas Smeed.

Het begin is ijzersterk en in de allerbeste scandi-thriller tradities waar privéproblemen een prominente rol spelen in het verhaal. Zo ook hier. De lezer gaat er eens goed voor zitten, edoch het loopt helemaal anders. Het verhaal zakt geweldig in en al spoedig komt het gevoel naar boven dat te omschrijven valt als dit hebben we allemaal al eens een keertje gelezen, maar dan beter. Het stikt van de clichés, zoals het machowereldje bij de recherche, de tegenwerking van de oude garde, het onderzoek dat maar niet los wil komen, de link naar het verleden. Toch kan dat een alleszins aanvaardbare kwaliteit opleveren, maar Maria Adolfsson schrijft met net te veel omhaal van woorden en net te gedetailleerd om de lezer in de ban te houden van het verhaal. De versnelling in de laatste vijftig bladzijden geeft aan waartoe ze in staat is bij een meer functionele schrijfwijze.

De quotes op de backcover zijn misleidend:

Drie sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Het oordeel – Hjorth Rosenfeldt ****

HetOordeel

Over het boek:

Klara Wahlgren weet ternauwernood een verkrachter van zich af te slaan. Door heel lang en hard te gillen gaat hij er vandoor. Een verkrachter met een spuit in zijn hand.

Er volgen meerdere verkrachtingen, een moord en een zelfmoord. Anne-Lie Ulander, commissaris van de politie in Uppsala, waar Vanja inmiddels werkt, besluit om de Nationale Recherche er bij te halen. En Sebastian Bergman. Bergman besluit het aanbod van Anne-Lie aan te nemen om mee te werken een aanrander te pakken te krijgen, als hij hoort dat Vanja Lithner daar werkt. Hij wil dolgraag dicht bij Vanja zijn. Maar Vanja niet bij hem.

Conclusie:

Het oordeel is het zesde deel uit de Bergmankronieken, een serie thrillers rond Sebastian Bergman, een sexverslaafde psychiater en volgens Vanja ‘ arrogant, egoïstisch, schaamteloos, seksistisch, een wandelend risico voor de werksfeer’

De constante factor in de reeks van zes thrillers tot nu toe is de verweving van de gebeurtenissen op het relationele vlak van alle leden van het onderzoeksteam met het onderzoek en de opsporing van de dader van  criminele activiteiten. Met name Sebastian Bergman kan er wat van. Zijn pogingen om zijn leven te verbeteren en niet elke ontmoeting met een vrouw te zien als een mogelijkheid om haar in bed te krijgen vallen hem zwaar. En voorwaar, hij verricht zelfs een onbaatzuchtige daad. In zijn ogen dan.

Wat toch keer op keer opvalt is de krachtige en kernachtige, perfect neergeschreven formulering van gedachten, gevoelens, mislukkingen, in feite het gevoelsleven van de hoofdpersonen. Of het nu Sebastian is, of Billy, Ursula, Torkel, Vanja, het maakt niet uit. Kraakhelder worden ze neergezet met al hun twijfels en onzekerheden in doodnormale maar ook vileine dialogen en beschrijvingen. Veelal boeiend, maar het gekeuvel over van alles en nog wat duurt hier en daar te lang. Ik heb de indruk dat de vertaalster Geri de Boer haar vak goed verstaat.

Het oordeel  is niet het beste deel uit de serie. De thriller op zich is er een van dertien in een dozijn en niets bijzonders. De uitvoering van de wraak lijkt vergezocht maar niets is uit te sluiten. Er lopen een hoop gestoorden rond met vreemde ideeën in hun hoofd. Sebastian Bergman draagt het boek. Hij gaat als een ongeleid projectiel tekeer en zijn persoonlijkheid is niet bepaald een bindende factor. De draai aan het einde van het verhaal is fenomenaal en  direct een van de twee cliffhangers.

Want er is er nog een …

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Dodenlijst -Martin Österdahl *****

Dodenlijst

Over het boek:

Proloog. De Koersk, een kernonderzeeër  en vlaggenschip van de Russische onderzeebootvloot zinkt op 12 augustus 2000 na twee heftige explosies. Alle bemanningsleden komen om. Onder hen de commandant die om zijn nek een sleutel draagt die de vrede moet waarborgen.

Op dezelfde dag wordt een oude dekenkist geveild. De veilingmeester had de kist geopend en een schok was door het publiek gegaan. Een vreselijk toegetakeld lichaam komt tevoorschijn. Het slachtoffer is Claes Callmér, directeur van de immigratiedienst.
Een C in spiegelschrift was in de hals gekerfd en op het voorhoofd was het cijfer 9 geëtst.. Hij is door midden gesneden. Levend. En in de kist gepropt. Een zorgvuldige, goed voorbereide en koelbloedige moord. De moord is gepleegd in Skeppsmyra tegenover het eiland Arholma, een oude Estse kolonie waar de juf van Max Anger, Maj-Lis, had gewoond. Zo wordt de brug geslagen naar WOII en vooral naar de organisatie  Oldervärnet genaamd, een geheime samenwerking tussen Zweden en Duitse SS’ers.

Conclusie:

Al vrij snel is de dader bekend. Beklemmend beschrijft Österdahl zijn achterlijke, geweldige verleden en zijn opzienbarende motief om te doen wat hij meende te moeten doen: moorden.

De geschiedenis van de vlucht van de Balten in de periode 1943- 1945 over de Oostzee en wat er daarna met ze gebeurd is in Zweden, is in deze thriller de basis voor een verschrikkelijk verhaal. Beetje bij beetje worden de geschiedenislessen in het verhaal getrokken. En gaan deel uitmaken van een gecompliceerd verhaal over de relaties tussen de Baltische volkeren, Zweden en Rusland. Maar het zijn niet de geopolitieke verhoudingen uit het verleden en heden die domineren, het gaat gelukkig om mensen van vlees en bloed, met hun misstappen, relaties en problemen. Goed uitgebouwde karakters van een aantal hoofdrolspelers. Hoofdrolspeler Max Anger, is duidelijk niet gepositioneerd als een macho Harry Hole, en daar heeft de auteur goed aan gedaan.

Martin Österdahl met studies over de Russische taal, economie en  Oost-Europese culturen in z’n rugzak, maakt ruimschoots gebruik van de opgedane kennis. Dat biedt boeiende uitstapjes over bijv. symbolen in verschillende culturen. Het boek, net als het debuut Vraag niet om genade, is buitengewoon intelligent geschreven, vol barokke details, die later op hun plaats vallen, vol ook met fraaie, hier en daar welhaast literaire zinnen met bittere humor. Veel personen en situaties, tijdslijnen in 2000, 1996, 1943 en 1945, het is een complex verhaal: neonazi’s, Russische agenten, koude oorlog dreigementen, complottheorieën, maar ook de blootlegging van een stukje Zweeds, duister verleden. Het is een boek,  512 blz. lang,  zoals ik graag geschreven zie worden.

Martin Österdahl heeft nu twee werkelijk uitstekende thrillers afgeleverd, en is daarmee een van de betere recente auteurs uit het Hoge Noorden, en zeker de moeite waard om gevolgd te worden.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: Middenwater – Arne Dahl *****

Middenwater

‘Er is op dit moment geen betere Scandinavische schrijver thrillerschrijver dan Arne Dahl’

staat achterop de laatste thriller van deze schrijver, Middenwater genaamd.
Aan ronkend taalgebruik nooit geen gebrek bij de uitgevers. Wie ben ik om dat te beoordelen? Maar het doet me wel deugd. Samen met Jo Nesbø en de in 2018 overleden Philip Kerr, behoort Dahl tot mijn favoriete auteurs. Niet toevallig zijn deze drie auteurs al twintig jaar of langer actief (geweest) met het schrijven van kwalitatief hoogwaardige thrillers. De Berger & Blom serie komt na de A-team en de Opcop reeksen. Middenwater is het derde en laatste deel uit deze reeks, na het fabelachtige Grensgebieden en Achterland, het tweede deel.

Middenwater staat voor de vervreemding bij het duiken als boven en onder, achter en voor, links en rechts niet meer bestaan en alles vloeibaar wordt en de juiste richting ontbreekt om weer veilig boven te komen. Sam Berger vraagt zich dat ook  regelmatig af, waarom hij juist uitgekozen is om een bepaalde klus te klaren, waarom hij zich op moet offeren om de waarheid boven tafel te toveren. Welke kant moet hij op? Wat is de waarheid in een wirwar van gebeurtenissen, waar allerlei inlichtingen-, veiligheids-  en opsporingsdiensten bij betrokken zijn?

 ‘De waarheid was iets tijdelijks geworden, iets wat voorbij ging, iets wat voortdurend kon verschuiven en veranderen.’

En dat is precies waar het in deze thriller om draait. Wie is te vertrouwen? Wie is de mol? Wat is de goede kant? Sam Berger heeft het moeilijk. Zijn partner Molly Blom ligt in coma in het ziekenhuis, en elke politieman in Zweden is op zoek naar Berger voor een moord die hij niet heeft begaan.

Het levert een zeer sterke thriller op, geschreven in de beklemmende op-de-huid schrijfstijl van Arne Dahl.  Al wat meer gezegd wordt gaat richting spoilers. Het levert in ieder geval een hoop spektakel op in een uiterst boeiende, intelligent geschreven thriller met een magnifiek plot.

Vijf dikverdiende sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Natan Z. – Arjan Alberts *****

collage Natan Z

Over de schrijver en achtergrond:

De actualiteit heeft de inhoud van Natan Z. ingehaald.
Een paar recente nieuwsberichten:
– Nieuw bewijs zou in het voordeel zijn van Ernest Louwes, die is veroordeeld voor de moord op weduwe Wittenberg uit Deventer.
–  Het rapport over Michael P., de moordenaar van Anne Faber, is vernietigend. Organisaties die slecht met elkaar communiceren en niet goed informatie aan elkaar doorgeven. Fouten door een falend systeem. (lees bureaucratie)
– En de super intelligente moordenaar Natan Z., de man met een narcistische persoonlijkheidsstoornis, lijkt die niet verdacht veel op Willem Holleeder?

Het komt allemaal aan bod in deze thriller.

Over het boek:

Het boek heeft twee verhaallijnen:

Suus heeft haar hele leven toegewerkt naar het moment waarop ze wraak kan nemen op Natan Z. Haar  moeder is het slachtoffer  geworden van deze zieke moordenaar. De dood van haar broertje, door dezelfde moordenaar, wordt afgedaan als bijkomende schade. Hoe ontzettend hard, cynisch en meedogenloos is dit.

Hannah de Graaf, thrillerschrijfster, heeft last van een writersblock en wordt door haar uitgever aan de kant gezet. Haar man Reinier de  Graaf is de advocaat van Natan Z., het megalomane monster. Zij duikt stiekem in het dossier van Nathan Z., zij wordt gefascineerd door Natan Z., zijn leven wordt haar bron van inspiratie. Zij trekt zich eenzaam en alleen, terug in een chalet, hoog in de Franse Alpen, om die thriller over Nathan Z. te gaan schrijven.

Een ding is zeker: Arjan Alberts, voormalig juridisch medewerker bij Justitie, en tot 2017 verantwoordelijk voor incidentonderzoek in gevangenissen en tbs-klinieken, heeft feilloos de tijdgeest aangevoeld, en dit verwoord in een donkere, naargeestige thriller, die bezwangerd is van spanning en onheil. Waarbij de door bezuinigingen geteisterde forensische instellingen, vaak ook  nog eens bemand/bevrouwd met (te) veel,  jong en onervaren personeel, een hoofdrol spelen als  broedplaats voor intriges en criminaliteit.

Daar blijft het niet bij. Erg opmerkelijk is de tirade van Antea Longo, de zus van de Italiaanse Antea Longo, die door Natan Z. vermoord is. Zij haalt keihard uit naar de macho, op roem en bekendheid beluste strafrechtadvocaten met hun grote ego’s, die net zo rot zijn als de daders. Alles bij elkaar een goed onderbouwd staaltje maatschappijkritiek, vrij uniek voor een Nederlandstalige thriller, tegen de achtergrond van een juridisch systeem waar veel goed gaat, maar waar door Alberts de vinger wordt gelegd op een aantal zaken die verkeerd gaan. De gevolgen voor de maatschappij zijn groot.

Een meer dan uitstekend debuut. Uitstekende karakters, nagelbijtende spanning en een snelle scènewisseling, prachtige beschrijving van machtige en onheilspellende grootsheid van de Alpen. Kritiek? Jazeker. Er zitten een aantal passages in het boek die het alleen al  waard zijn om verder uitgewerkt te worden in een tweede thriller of een prequel. En het ontbreken van humor, in dit geval harde humor, grappen of oneliners, die gezien het milieu waarin het verhaal zich afspeelt, voor de hand liggen. Tevens zijn de relationele verhoudingen niet of nauwelijks uitgewerkt.

Tot slot, het einde zit fabuleus ingenieus in elkaar. Het zal nog veel stof tot discussie opleveren. Edoch, het klopt als een bus. Maar het wordt je als lezer niet gemakkelijk gemaakt. Even puzzelen dus. Goed gedaan Arjan.

Voor het eerst in lange tijd weer vijf sterren voor een Nederlandstalige thriller.

Jac Claasen.

Jac las: Bloedspoor – Louise Boije af Gennäss ***1/2

Bloedspoor 2

“Hier klopt iets niet. Hier klopt iets niet. Hier klopt iets niet’.
Er gebeuren vele vreemde zaken rond Sara, het plattelandsmeisje uit Örebro, dat als bij een sprookje uit duizend-en–een-nacht terecht komt in een baan en leven vol luxe en glamour  in Stockholm, zaken die niet verklaard kunnen worden. Regelmatig gaan alle bellen rinkelen en springen bij Sara de seinen knerpend en gillend op rood. De lezer wordt in een alertfase geworpen. Met deze drie simpele zinnetjes weet de auteur bij de lezer binnen te dringen. Er ontstaat een gevoel van spanning.

Na de dood van haar vader ontdekt Sara honderden mappen met documenten en krantenartikelen. Allen doofpotzaken waarbij bepaalde belangengroeperingen uit de top van politieke en zakelijke establishment er voor zorgen dat onderzoeken stopgezet worden. Het draait om seks, geld en macht. Het zal eens niet zo zijn..Wie wat doorklikt op Google, komt terecht in deze niet zo frisse wereld, waarbij de naam van de later vermoorde premier van Zweden, Olof Palme, veelvuldig in beeld komt. Terecht of onterecht.

In feite is het centrale thema vriendschap en vertrouwen. Wie kan ik vertrouwen in het dagelijks leven, en kan ik als burger de overheid vertrouwen? Waarom wordt er zoveel geheim gehouden in Zweden, en in de doofpot gestopt? Of is er iets aan de hand met de rechtschapenheid van de Zweedse maatschappij, is die  niets meer dan een hardnekkige illusie? Louise Boije af Gennäss is niet mals met haar kritiek op de Zweedse samenleving en het ter sprake brengen van vele maatschappelijke issues.

De plot zit uitstekend in elkaar. Jammer van die soapachtige, oppervlakkige schrijfstijl, met lege poppen met lege karakters, virtuele dooddoeners, waar de Chablis altijd koud staat in de koelkast bla bla bla.. De potentie van het boek is daardoor de nek omgedraaid.

Daar komt bij dat de ik-vorm bij een thriller de auteur in de meeste gevallen direct op een achterstand zet. De beperkingen zijn groot, en je moet van goede huize komen om daar boven uit te komen. Louise Boije af Gennäss is geen Jean-Christophe Grangé.
De cliffhanger is ijzersterk. Of ik het vervolg ga lezen is twijfelachtig.

3,5 sterren.

Jac Claasen.