Myrtle (15) las: Showstopper-Hayley Barker*****

Showstopper

Auteur: Hayley Barker

Oorspronkelijke titel: Show Stopper

Vertaling: Zosja Jonker

Serie: Tweeluik, Deel 1

Uitgever: De Fontein Jeugd

Aantal pagina’s: 416

Genre: Young Adult / NUR 285, 302

Verschijningsdatum: februari 2018

 

Over de auteur:

Hayley Barker is docent Engels op de middelbare school. Ze schreef Showstopper vanwege haar angst voor de toenemende haat en agressie tegen minderheden in Engeland.

( Bron: http://www.uitgeverijdefontein.nl )

Cover:

Ik vind de cover enorm gaaf, het goud met rood doet me gelijk aan het circus denken. “Strijd op leven en dood”, dat klinkt al erg spannend, ik wil direct beginnen met lezen. Op de achterflap staat nog “Als je De Hongerspelen goed vond, dan vind je Showstopper geweldig!”, nou dat is zeker waar. De Hongerspelen vond ik geweldig om te lezen en ik kan niet wachten op deel 2 van Showstopper.

Achterflap:

Als je De Hongerspelen goed vond, dan vind je Showstopper geweldig!

Koorddanseres Hoshiko is de sterattractie van de gevaarlijkste show van Engeland, waarin kinderen van minderheden moeten optreden met gevaar voor eigen leven. De blanke elite is dol op Het Circus. Hoe meer doden, hoe beter.

Wanneer Ben, zoon van een machtig minister, de show bezoekt, wordt hij op slag verliefd op Hoshiko. Haar indringende blik laat hem niet meer los. Kan hij haar redden uit deze gevangenis? En heeft Ben de moed het systeem aan te klagen dat zijn moeder in stand houdt?

Mijn mening:

Het boek begint met een erg spannende proloog, ik merk dat ik het gelijk al erg leuk vind en heel graag door wil lezen. Het perspectief verandert steeds van Ben naar Hoshiko, dit vind ik wel verfrissend een keer, want dat lees ik niet vaak, maar vind ik wel erg fijn en leuk. Wanneer het vanuit Bens perspectief vaak lijkt alsof Hoshiko hem niet kan uitstaan en alleen maar nijdige opmerkingen maakt, lees je vanuit Hoshiko’s perspectief weer de gedachtegang die daar achter schuilt. Dat is dus ook wat ik zo prettig vind aan een wisselend perspectief, ik kan me helemaal in de personage verplaatsen en ik snap waarom ze reageren zoals ze doen.

Ik vond het ook ontzettend mooi om te lezen wat ze in het circus allemaal voor elkaar zouden opofferen, de liefde en doodsangst wordt erg mooi beschreven. Iedereen is erg bang, maar toch zouden ze dat niet laten zien, omdat ze groot willen blijven voor de kleinere kinderen. En dan Ben die er achter komt dat het allemaal niet zo normaal is wat er gebeurt en dat de Droesems niet verschillen van de Zuiveren, en misschien nog wel veel normaler zijn dan de Zuiveren. Hoe Ben zich dan verzet vind ik erg dapper, daar is moed voor nodig.

Het is ook wel grappig dat het zich gewoon in de echte wereld in Londen afspeelt, misschien zelfs een soort ‘reality check’. Ik denk dat ik het leukst aan het boek toch wel de emotie vond, de verschrikkelijke situatie waar de Droesems in zitten, maar zich niet klein laten krijgen en gewoon nog met elkaar kunnen lachen, de opofferingen van zowel Ben thuis, als Hoshiko in het circus, de doodsangst en de enorme liefde. Zolang ze elkaar maar hebben komt alles goed.

Conclusie:

5 sterren voor Showstopper.

Myrtle Meinen.

Advertenties

Corina las: Wat jij niet weet-Cecile Korevaar***

Watjijnietweet

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Cecile Korevaar

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 255

Genre: Young Adult

Verschijningsdatum: 9 december 2017

Over de auteur:

Cecile Korevaar (1976), vervult jarenlang diverse functies in het bedrijfsleven. Daarnaast is ze betrokken bij Stichting Samburu Child Support, waarvoor ze regelmatig Kenia bezoekt. Als kind al houdt ze van lezen en schrijven. Deze passie is ze nooit uit het oog verloren. Een paar jaar geleden maakt ze de definitieve switch naar fulltime schrijfster. Wat jij niet weet is haar debuut.

( Bron: http://www.cecilekorevaar.com )

De cover:

Gewoon mooi!

De achterflap:

De veertienjarige Amsterdamse Tess, verhuist van de een op de andere dag naar het platteland van Kenia. Ze spreekt de taal niet, begrijpt niets van de cultuur en mist haar vriendinnen. Dan blijkt dat er achter de ware reden van de verhuizing een groot geheim schuilgaat. Een geheim dat haar leven nog verder op zijn kop zet, maar ook antwoord geeft op vragen. Het zorgt er zelfs voor dat ze zich eindelijk begint thuis te voelen. Totdat er iets afschuwelijks gebeurt, iets dat haar onbevangen kijk op de wereld voorgoed verandert. Wordt haar leven ooit weer hoe het was?

Mening:

Op een mooie soms wat simpele manier van schrijven, word je meegenomen in het leven van Tess. Cecile weet waar ze over schrijft, dat voel je door het verhaal heen. Kenia wordt beeldend beschreven en je ziet het land voor je. De personages Chau, Morris en Kesi, sluit je in je hart samen met Tess. Ze zijn mooi beschreven, en je voelt met ze mee in hun problemen en struggles. Cecilia durft gewaagde problemen te beschrijven, en al vind ik het soms wat te simplistisch beschreven, geeft het wel goed weer hoe het gaat in Kenia. 

Het geheim van Tess haar vader en wat dat met haar doet was een beetje een voorspelbaar iets, maar voor de jeugd waarschijnlijk meer dan goed beschreven. Het einde is wel mooi gedaan, en je slaat met een glimlach het boek dicht en bent gewoon een beetje trots op Tess. 

Conclusie: 

Een mooi debuut, maar in mijn ogen echt voor de jeugd.

Drie sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: De Orde van de Poortwachters-Oli Veyn****1/2

Poortwachters

Met dank aan Godijn Publishing en Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Oli Veyn

Serie: Initiatie (deel 1)

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 380

Genre: Fantasy, Young Adult

Verschijningsdatum: 23 november 2017

 

Over de auteur:

Oli Veyn woont samen met haar man en drie kinderen in Berkel-Enschot en heeft een reguliere baan in het klinisch geneesmiddelenonderzoek.

In de zomer van 2014 begint ze met schrijven wanneer ze een boek veel te snel uit heeft en ze geen ander boek kan vinden die aan haar verwachtingen voldoet. Ze besluit om het boek dat ze zoekt, zelf te gaan schrijven.  Om haar schrijfvaardigheden te verbeteren, doet ze mee aan schrijfwedstrijden. Ze eindigt hoog met een verhaal en een manuscript, de bevestiging die ze nodig heeft om haar boek af te schrijven.

De Orde van de Poortwachters is haar debuut.

( Bron: www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Prachtcover! Helemaal mijn genre en helemaal mijn smaak. Puur op uiterlijk ben ik al direct nieuwsgierig naar de achterflap!

Achterflap:

Overal in de wereld staan poorten en erebogen.

Stel dat ze gebouwd zijn met een reden?

Wat gaat er schuil achter deze poorten?

En is er iemand die de wacht houdt?

Nadat Nido in aanraking komt met de geheime Orde van de Poortwachters wordt ze gedwongen hun wrede opleidingsprogramma te volgen om te worden opgeleid tot poortwachter.

Ze moet vechten om de meedogenloze beproevingen onder het tirannieke bewind van haar trainer Sert te overleven. Gevangen in de Orde en in een driehoeksverhouding, raakt Nido steeds dieper verstrikt in een mysterieuze wereld waarin de grenzen van het universum vervagen, poorten gesloten moeten blijven en sleutels machtiger zijn dan wapens.

De sleutelwoorden van deze Young Adult Urban Fantasy roman zijn: liefde, onvoorwaardelijke vriendschap en transformatie.

Mening:

Sjongejonge wat een debuut! Dit is Young Adult / Fantasy in de categorie roman ten top. Voeg daar een vleugje thriller ook nog aan toe en…voilà!

Men neme een schoolreisje naar Stonehenge. Nido is mollig, onzeker, wordt gepest, heeft maar weinig vrienden en komt dan weer wel uit een heel fijn gezin. Dan raakt Nido even afgezonderd, ontmoet Rag en het avontuur begint!

En wat voor avontuur. In een zeer fijne en beeldende schrijfstijl zet Veyn hier prachtpersonages neer, een wereld vreemd van de onze die je moeiteloos voor je ziet en het is meeslepend van de eerste tot de laatste letter.

Nido komt terecht in Berlijn waar de BTD ( Berlin Training Devision ), onderdeel van De Orde van de Poortwachters, zich bevindt. De training is zwaar, bruut, en ze maakt naast directe vijanden gelukkig ook nieuwe vrienden. Dit blijkt een geweldige grondslag voor dit spannende en ook romantische verhaal. De persoonlijke groei van Nodi zelf is prachtig; langzaam maar zeker wordt ze sterker, zekerder. De vriendschappen die opgebouwd worden, de liefde die ontstaat; het staat recht tegenover de actie en de keiharde gruwel. Werkelijk zalig hoe deze tegenstrijdige ingrediënten meer dan mooi samensmelten in dit verhaal. Zwijmel en huiver!

Veyn weet het geheel prachtig af te ronden en ik kan gewoon nu al niet wachten tot het volgende deel verschijnt. Nido, Nolin, Deveah, Rag en uiteraard Berger, ze zitten onder mijn huid en op naar de volgende ronde!

Conclusie:

Hoe krijg je de jeugd aan het lezen? Nou zo. En het mooie is, ook voor volwassenen is dit gewoon een geweldig boek! Is Fantasy, regelrechte actie en romantiek jouw ding? Dan kan ik alleen nog maar zeggen: pak op dit boek.

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 4

Plot: 4.5

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Maakt vier en halve sterren voor De Orde van de Poortwachters.

Karin Meinen.

Myrtle (15) las: Voorlopers-Mirjam Hildebrand****

Voorlopers

 

Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mirjam Hildebrand

Uitgever: Kluitman

Aantal pagina’s: 264

Genre: Young Adult / NUR 284

Verschijningsdatum: juni 2017

 

Over de auteur:

Mirjam Hildebrand studeerde psychologie aan de Universiteit Leiden en heeft haar eigen psychologiepraktijk in Haarlem. Daarnaast is zij schrijfster en vaste columnist voor haarlem.nieuws.nl. Ze werkte mee aan diverse verhalenbundels. Eerder verschenen haar succesvolle prentenboeken Opsekopse wereld en Rumme RupsVoorlopers is haar jeugdboekendebuut.

( Bron: http://www.kluitman.nl )

Cover:

Je ziet twee meiden en een jongen, met daaronder in het geel de titel. In de titel zie je in de eerste twee o’s twee schaduwen staan, dat vind ik erg leuk gedaan. Ik vind het jammer dat er echte mensen zijn gebruikt voor de cover, want zelf heb ik er vaak een ander plaatje bij. Toen ik de achterflap las trok het me eerst niet heel erg aan, maar ik ben heel blij dat ik het boek toch gelezen heb!

Achterflap:

De vijftienjarige Emma voelt zich anders: ze voelt, hoort en weet meer dan andere mensen. Dan vertelt de mysterieuze Philana haar dat Emma’s vader – die ze al ruim twee jaar niet meer heeft gezien – deel uitmaakt van een groep mensen die zich Voorlopers noemen. Emma besluit met haar mee te reizen naar het bergdorp in Frankrijk, waar de Voorlopers zich gevestigd hebben. Daar blijkt haar leven nog gecompliceerder te worden. Is Emma zelf ook een Voorloper? Waarom wil haar vader niet dat ze de Voorlopers helpt? Wat is er met de ouders van Philana gebeurd? En wie probeert haar in de val te lokken?

 

Mijn mening:

Het boek gaat over de vijftienjarige Emma die het niet makkelijk heeft, ze voelt zich het buitenbeentje en hoort nergens echt bij. Haar vader heeft hen verlaten nog voordat Emma’s broertje geboren werd, dus toen ze te horen kreeg dat ook hij “anders” was, was dat een hele klap voor haar. En dat niet alleen hij, maar nog veel meer mensen net als haar waren. Samen met Philana reist ze dan naar Zuid-Frankrijk en daar blijft ze niet onopgemerkt.

Ik vond het echt een erg leuk verhaal, de schrijfstijl was erg fijn, en het las daardoor ook lekker weg. Heel spannend was het niet, maar wel interessant, je wou steeds meer weten hoe het nou allemaal in elkaar zat. Wat kan ze nou werkelijk allemaal, en wat zou ik doen als ik dat zou kunnen. In tegenstelling tot de rest was het einde wel echt spannend, toen ik het boek bijna uit had kon ik ook echt niet meer stoppen! En toen ik Voorlopers dus ook werkelijk uit had was ik eigenlijk een beetje boos, want dan blijkt dus dat er nog een vervolg op is en het eindigt met het begin voor een nieuw verhaal. En zoals wij dat hier dan zeggen, dat bint gien grappn dat bint streekn 😉.

Conclusie:

Vier sterren voor Voorlopers!

Myrtle Meinen.

Yvonne las: De verkenner-Karen Willekens ***

De verkenner

Met dank aan Karen Willekens voor het recensie-exemplaar.

Taal: Nederlands

ISBN: 9789078437390

Productvorm: Paperback

Pagina’s: 270

Publicatiedatum: 25/03/2017

Genre: Fantasy, YA

Over Karen Willekens;

Karen Willekens (1976), uit Schoten, zou als kind nooit gedacht hebben – laat staan ervan gedroomd hebben – om schrijfster te worden. Lezen en spelling waren in de basisschool een echte kwelling voor haar. Pas veel later, na haar hogere studies Ergotherapie, kreeg de leesmicrobe haar te pakken. Waar Harry Potter de deur opende, sloeg Twilight die uit haar scharnieren. Massa’s boeken passeerden de revue. Hoewel ze verschillende genres leest, blijft haar voorliefde voor Young-Adult boeken en Fantasy behouden.

Pas in 2012 zette ze zich achter haar laptop en ontdekte haar passie voor schrijven. Het leukste eraan vindt ze om samen met haar hoofdpersonages verhaallijnen te ontdekken, puzzelstukjes te herschikken en met momenten verrast te worden door de fantasywereld in haar hoofd.

Haar debuutroman ‘De Verkenner’ is het eerste deel van een trilogie.

Cover:

Op de cover staat een tekening van een jonge vrouw met rode krullende haren met een boog in haar handen, op de achtergrond zie je een kasteel. Het geheel heeft een bruin kader met rozen en tekens erin. Het straalt meteen Fantasy uit vind ik, mysterieus, magisch, oud.

Mening:

Het is voor mij de eerste keer dat ik een boek uit het genre Fantasy op pak, en ook de eerste keer dat ik een Young Adult ga lezen. Dit maakt me dan ook enorm nieuwsgierig of het daadwerkelijk iets voor me is, of het me kan pakken en interesseren. Het verhaal begint 27 jaar geleden, twee mannen hebben een ontmoeting met een vrouw omdat ze hulp nodig hebben om hun doelen te bereiken. Ze vragen zich alleen af wat voor prijs ze hiervoor moeten betalen. Deze ontmoeting verloopt spannend en de mannen zijn vanaf dan voor altijd verbonden aan deze vrouw en moeten doen wat zij wil. Het verhaal speelt zich af in de provincie Atta, deze provincie is afgestote door het land Battalu en heeft 25 jaar geleden van de een op andere dag een muur om zich heen gekregen. Na 25 jaar van isolatie, krijgt Ella samen met 2 leeftijdgenoten de opdracht om de kroonprins van Battalu door het Schemerwoud naar de hoofdstad van Atta te begeleiden om vredesverdragen te ondertekenen. Ella is sceptisch, want ze leven al 25 jaar in oorlog met Battalu, waarom opeens vredesverdragen tekenen, en waarom komt de kroonprins via het Schemerwoud en niet via de Hoofdweg? Samen met Midas en Illia gaat ze richting de poort om de prins en zijn begeleiders op te halen. Tijdens de reis terug naar de hoofdstad van Atta gebeuren er magische dingen en blijkt Ella niet te zijn wie ze altijd gedacht heeft te zijn. En ook de oorlog die heerst tussen beide gedeelten zit heel anders in elkaar als de mensen ooit gedacht hebben. Ella is voor mij een herkenbaar hoofdpersoon, en ook al wordt het anders omschreven, veel magischer en met iets meer fantasy, ik herken in haar een hoog sensitieve persoonlijkheid waardoor ze voor mij herkenbaar wordt. Dat maakte het voor mij makkelijk lezen omdat ik op zekere hoogte me kon herkennen in haar, maar ook omdat ik zeker wel geloof in magie. Ik heb genoten van dit verhaal, wat soms wel ingewikkeld was met de omschrijvingen, de fantasiewereld over volken, magische krachten en de manier waarop deze ten uitvoer gebracht worden. Heb wel eens terug moeten lezen omdat ik het niet helemaal begreep om in een keer te lezen. Maar dat komt omdat de termen die gebruikt worden niet herkenbaar zijn uit de ‘gewone’ wereld.

Het leest over het algemeen makkelijk weg, en je zit gauw in het verhaal. Wat betreft het Young Adult gedeelte, dit heb ik heel moeilijk kunnen herkennen in het verhaal, omdat het genre voor mij niet heel concreet is. Ik heb altijd gedacht dat in een YA de zinsbouw eenvoudiger is, en ook het verhaal makkelijk toegankelijk. Het verhaal is toegankelijk, maar de zinsbouw doet niet onder voor een ‘volwassen’ verhaal. Het is geen literatuur, maar dat hoeft ook niet. Dit boek is voor mij een openbaring in het genre Fantasy, ik ben niet dol op boeken van Harry Potter, dat kan me dan weer niet boeien en daarop heb ik mijn mening over het genre Fantasy gebaseerd. Na het lezen van dit boek weet ik dat Fantasy ook een andere kant heeft die wel leuk en interessant is om te lezen. Deze trilogie lijkt me erg leuk om te lezen en De Verkenner is ook met een enorm spannende cliffhanger geëindigd, ik wacht dan ook met smart op het volgende deel!

Het boek krijgt van mij 3*** sterren.

Yvonne Vogels

Myrtle (14) las: Laat me met rust-Maaike Möllmann****

Maaike

Met dank aan Maaike Möllmann voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Maaike Möllmann

Uitgever: Taalkwestie

Aantal pagina’s: 175

Genre: Young Adult / NUR 284

Verschijningsjaar:  2017

 

Over de auteur:

Maaike Möllmann (1972) woont en werkt in Eindhoven. Ze schrijft er en maakt fictie van wat ze om zich heen ziet en hoort.

Laat me met rust is haar debuut.

( https://maaikemollmann.com )

Cover:

Ik vind het een mooie cover, vooral omdat het roze wat uit de mobiel komt doorloopt op de achterflap. Ook vind ik de cover goed bij het boek passen en omdat het ook wel opvallend is, zou ik het zeker oppakken.

Achterflap:

Het brommende geluid van de scooter achtervolgt haar nog altijd in haar slaap. Soms, heel soms, denkt ze terug aan hoe bijzonder ze zich voelde. Het gelukkigste meisje van de stad. Ze denkt aan de momenten dat hij haar terugbracht naar haar eenzame fiets op school. En dat ze eigenlijk geen afscheid wilde nemen… Een vuil, doordacht plan was het.

Hoe heeft ze zich zo kunnen vergissen?

Als Tess uiteindelijk breekt en haar beste vriendin Lize alles vertelt, komt hun vriendengroep in actie.

Mijn mening:

Het gaat over een meisje Tessa, het begint in de tegenwoordige tijd, en je hebt door dat het niet goed gaat met haar. Dan ga je steeds terug in de tijd, tot je weet waarom ze zich zo voelt. Wanneer je dat weet, blijft het verhaal in de tegenwoordige tijd.

Dat vond ik erg leuk gedaan, en daardoor bleef het spannend. Steeds weer was ik nieuwsgierig naar wat komen ging, ik heb het boek dan ook in één ruk uitgelezen. Ik vond het ook mooi om te lezen hoe haar vrienden haar hielpen, ze steunden haar en oordeelden niet.

Door de manier waarop het is geschreven, leek het allemaal heel echt. Ik kreeg het gevoel dat dit ook zomaar mij kon overkomen, het leek zo makkelijk te gaan. Het enige wat ik niet echt leuk vind is het einde, het verhaal is wel afgesloten, maar het laat je toch met vragen achter.

Verder vond ik het echt een leuk boek en denk ik dat het erg leuk is voor kinderen van mijn leeftijd!

Conclusie:

Vier sterren voor Laat me met rust.

Myrtle Meinen.

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Duorecensie Karin & Corina***1/2

Leesclub Alice Bakker

Met dank aan Godijn Publishing en Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Alice Bakker

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 187

Genre: Young Adult, NUR 285/ Fictie 15+

Verschijningsdatum: 6 mei 2017

 

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Corina:

Hij is me wat te donker, maar ik vind de kleurstelling wel mooi. Tikje mysterieus, i like it!!

Karin:

Party Machen! De cover in combinatie met de titel maakt vrolijk. Dit in tegenstelling tot het kleurgebruik wat dan juist weer donker oogt. Het is duidelijk dat het om een Young Adult gaat, tof gedaan. Het maakt nieuwsgierig naar de achterflap.

Achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles. Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Mening:

Corina:

Een actueel onderwerp, wat na het dichtslaan nog actueler werd. Korte hoofdstukken met grote letters maken dat je door het boek heen vliegt. Maar niet alleen daardoor. Alice heeft een vlotte schrijfstijl, al is hij mij wat te makkelijk soms. Dit kan door het YA genre komen, maar ik denk dat mijn nichtje van 17 het met mij eens gaat zijn en hem door zou schuiven naar haar broertje van 13.

Karin:

Slapen doen we morgen weer start met een spannende proloog. De ouders van Merel komen er via de tv achter hoe een aanslag een direct einde brengt aan het concert van Twils. Een concert waar dochter Merel aanwezig is….

Vervolgens gaat het even een stapje terug en maak je als lezer kennis met Merel, een puber die prima voorzien is van het ‘puberbrein.’ Impulsief en het in eerste instantie allemaal zelf wel denken te weten. Heerlijk. Bijna chronologisch vervolgt het verhaal zich en het leest allemaal bijzonder vlot weg. Groot lettertype, makkelijke schrijfstijl, korte hoofdstukken, je vliegt door de bladzijden en door het gehele boek heen.

Corina:

Merel is een echte puber en dat wordt mooi beschreven. Haar relatie met haar ouders is ook zoals je dat vaak ziet met pubers. Toch heb ik puntjes van twijfel en komt niet alles geloofwaardig over. Zoals bijvoorbeeld hoe de vader reageert vlak na de aanslag. Maar ook met betrekking tot het politie onderzoek en de ontwikkelingen met de dader en dergelijke, slaan mijn twijfels nog meer toe.

Karin:

Andere personages doen hun intrede, vrienden, familie, en ook de dader komt uiteraard aan bod. Het is actueel, bizar actueel zo bleek in Manchester, en een goed verhaal wat mijn aandacht vast wist te houden. Toch wist het me her en der niet geheel te overtuigen. Met name de manier van reageren van de vader en zeker ook de leraren zorgden ervoor dat ik het verhaal dan even niet kon geloven. De hulp die wordt geboden aan het politieteam is in mijn ogen een beetje ongeloofwaardig, maar het gaf weer wel een lekkere schwung aan het verhaal.

Neemt ook niet weg dat het een kunst is hoe in deze Young Adult zware onderwerpen als een aanslag en het verlies van mensen op gedoseerde wijze gebracht worden. Die passages zijn indrukwekkend maar blijven ondertussen geschikt voor de jeugdige lezers. Ook de jonge personages die vrij aan de oppervlakte blijven, en hun belevenissen, zal de jeugd in mijn ogen aanspreken. Voeg daar spanning en prachtige songteksten aan toe, en voilà!

Corina:

Toch is het een fijn boek om te lezen en weet Alice de spanningsboog redelijk strak te houden. Al met al een leuk boek voor twaalf- tot zestienjarigen denk ik.

Karin:

Al met al wordt hier een heftig gebeuren op een hele toffe manier neergezet en zo ik het inschat zou dit prima gelezen kunnen worden vanaf een jaar of 13 tot een jaar of 16.

Conclusie:

Corina:

Schrijfstijl: 3

Leesplezier: 3

Plot: 3.5

Spanning: 2.5

Originaliteit: 3

Psychologie: 2.5

Drie sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 3.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 2.5

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.