Jac las: Vers bloed – Stuart MacBride ****

81196955_463545921256166_1806255857906745344_n

Over het boek

In Aberdeen, een stad opgetrokken uit keihard en ijskoud graniet, bij het Politiekorps Grampian klinkt elke ochtend na de briefing de beruchte Steel-strijdkreet ‘ Falen is geen optie’. Klinkt het niet hard genoeg, dan laat inspecteur Steel haar mannen de slogan net zo lang herhalen, totdat ze de straat op mogen.

Sean Morrison, de 8-jarige leider van een jeugdbende heeft Jerry Cochrane vermoord. Cochrane is een moedige zeventiger die de zwangere Natalie Lenox te hulp komt als ze opzettelijk tegen de grond wordt gewerkt en met een dolle messteek van het leven wordt beroofd. Sean Morrison wordt het voorwerp van een klopjacht. Het korps wordt ernstig in verlegenheid gebracht door de belachelijke wild-west-achtervolging van een kind. Dat is niet het enige probleem.

Er loopt ook een verkrachter rond, die stevig huishoudt in Aberdeen en Dundee. Gelukkig is daar altijd nog lokeend Jackie Watson, die inmiddels samenwoont met  brigadier Logan McRay. Rozengeur en maneschijn is het daar thuis ook niet altijd.

Agent John Rickards is de bij tijd en wijle hevig blozende nieuweling, de sidekick, die zich in z’n vrije tijd bezig houdt met het geven en nemen van billenkoek en wat dies meer zij.

Maar goed aan alle plezier komt een eind. Steel dumpt Logan bij inspecteur Insch, die het best omschreven kan worden als een nijlpaard met een slecht humeur. Logan moet Insch gaan helpen om de druk op zijn afdeling wat weg te nemen.

Conclusie

Stuart MacBride schrijft in de overdrive, schmierend en zich niets aantrekkend van welke politieke correctheid dan ook. Dat levert niet alleen hele goede thrillers op, maar vooral thrillers die uiterst amusant zijn en een heleboel leesplezier opleveren. Alles is vet aangedikt, vèr en vèr over de top, maar wel erg leuk. Het hele boek door is het geschmier van een hoog gehalte.Stuart MacBride lijkt dan geen maat te kunnen houden op z’n uitbarstingen van ironie en sarcasme vol schimpscheuten en humorvol geblaat. Welke inspecteur zegt nou tegen een ondergeschikte die haar zojuist uit de brand geholpen heeft: ‘ Als ik ooit hetero word, dan mag jij als eerste. Gratis’.

Het verhaal moddert wat door, wat trouwens het beste als erg grappig doormodderen kan worden betiteld, maar komt in een stroomversnelling als de zoekgeraakte Robby MacIntyre wordt teruggevonden, de voetballende etterbak.

Het boek is  ontzettend leuk, ondanks, nou ja, misschien wel dankzij de vrij grove grappen en dito taalgebruik. Fijngevoeligheid is ver te zoeken.

Op elke pagina staan gegarandeerd drie of vier van die grappen of grollen. En er lopen enkele hilarische running gags door het hele boek heen, die voor enorm veel opwinding en leesplezier zorgen.

Het is duidelijk, MacBride is in deze thriller nauwelijks serieus te nemen en dat levert eerder een humoristische dan een spannende thriller op. Maar wel uiterst leesbaar én zeer goed geschreven.

Vier sterren

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Sandra las: Blauwe bonen – Terrence Lauerhohn *****

collage Blauwe Bonen (1)

Met dank aan Terrence Lauerhohn voor het recensie exemplaar

Uitgever: Ambilicious Uitgever

Auteur: Terrence Lauerhohn

Aantal pagina’s: 195

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: november 2019

Over de auteur:

Terrence Lauerhohn is geboren in 1960 en lag toen in een Brabantse wieg te s’Hertogenbosch. Tegenwoordig woont hij in Rilland (Zeeland). Pas op 51-jarige leeftijd is hij gaan schrijven. Met zijn donkere pen weet hij thriller- en horrorliefhebbers tot op de laatste punt geboeid te houden.

Achterflap:

Aan mijn ontreddering. Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben… Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam. (De Crooner)

Daer gy in ’t geraes en gedonder van ’t geschut moet staan, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen. (Desiderius Erasmus)

Mening:

Dit was mijn eerste kennismaking met Terrence Lauerhohn en wat voor één. Het verhaal wordt verteld vanuit Frits Jansen, een doodnormale naam, maar met een hele bijzondere bijnaam: De Crooner. De Crooner heeft een niet alledaags beroep, hij is huurmoordenaar. Lauerhohn heeft dit personage enorm krachtig neergezet. Je voelt de bitterheid, de hardheid en de eenzaamheid. De Crooner kruipt onder je huid en tijdens het lezen krijg je het gevoel dat je niet vanaf een afstand kijkt, maar dat je letterlijk met hem mee op pad bent.

Maar nu wordt er op de Crooner zelf gejaagd. Door De Prikker, in opdracht van Stolten, de gangsterbaas. De Crooner heeft geen idee hoe deze persoon eruit ziet en neemt dan ook zijn maatregelen om te voorkomen dat hij vermoord wordt.

Dan is er nog Merel, de dochter van Stolten. Ook zij is enorm goed neergezet door Lauerhohn. Geweldig hoe hij meerdere kanten van haar weet te belichten en dat door de interactie tussen haar en de Crooner, er toch wat menselijke trekjes naar boven komen bij deze geharde man.

Het boek leest als een film, het is duister, ik zat op het puntje van mijn stoel en steeds als je denkt te weten wat er gaat gebeuren, loopt het toch net weer even anders.

Op alle fronten een dikke 5 sterren.

Sandra Remmig

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

Jac las: Slachtoffer 2117-Serie Q – Jussi Adler-Olsen ****1/2

79985006_470720563647787_1274705182025842688_n

Over het boek

Het zit Joan Aiguader niet mee. Als freelance journalist is het leven geen rozengeur en maneschijn. Door zijn onoplettendheid wordt de veronderstelde grandioze scoop over de aangespoelde vluchtelinge één grote afgang. Slachtoffer 2117 op het strand in Ayia Napa op Cyprus is niet verdronken aangespoeld, maar ze is het slachtoffer van een brute moord.
Hij en met hem de hele redactie van ‘Hores del día’ staat voor joker. Ze was in haar nek gestoken, tussen de derde en vierde nekwervel, met zo’n lang ding. Ook het eerste aangespoelde lijk was niet wat het moest zijn: geen vluchteling maar de leider van een terreurcel.
Joan wordt op straat gezet met vijfduizend euro.
Hij heeft veertien dagen de tijd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Alleen. Geen enkele collega wil er zijn handen aan branden. 

Carl is nu 53 en hij is het eigenlijk goed zat op afdeling Q. Hij heeft geen zin meer in die klotezooi, die bergen energie en tijd kost, alleen omdat de andere afdelingen hun eigen  zaakjes niet fatsoenlijk kunnen afronden.
Assad ontdekt bij Rose wie nummer 2117 is. Zijn hart slaat op hol. Assad wil de dader te pakken krijgen, wat het ook moge kosten en hoe hoog de prijs ook mag zijn. Hij beseft niet waar hij aan begint.

Het begin van een odyssee, een zoektocht, een zwerftocht, een wraaktocht waarbij het centrale thema de strijd van goed tegen kwaad is, door Jussi Adler-Olsen uitgesmeerd over 477 bladzijden en zich afspelend op pikzwarte locaties in Irak en culminerend in het fantastische decor van de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche, de holle kies aan de Kurfüstendamm in hartje Berlijn.

Conclusie

In 2008 las ik De vrouw in de kooi, wat achteraf het eerste deel bleek te zijn van een sterke serie gebouwd rondom inspecteur Carl Mörck en zijn team. Een raar clubje mensen. Maar ze lossen wel onopgeloste zaken van andere afdelingen op. Met een milde schrijfstijl worden de gruwelijkste zaken beschreven, opgelost en dat laatste met veel humor beschreven. Adler-Olsen slaagt er als één van de weinigen in om humor een volwaardige plaats in zijn boeken te geven. Deze thriller is daarop een uitzondering. De verschrikkelijke oorlogen in het Midden-Oosten hebben een desastreuze invloed op één bepaald lid van deze elite eenheid onder de speurders.
Maar ook in het team is niet alles wat het lijkt. We weten nu alles over Rose, de excentrieke secretaresse ( Selfies). In deze thriller wordt het verleden van Assad bloot gelegd. En hoe! Voor het eerst overheerst de donkerte en duisternis boven de lichtheid van het bestaan in dit ijzersterke verhaal.

De hoofdpersonen hebben hier en daar ingewikkelde verhoudingen en achtergronden. Adler-Olsen kan het vele thrillers lang laten duren vooraleer iemand uit de kast komt. Overigens deze laatste opmerking dient u niet (verkeerd) te interpreteren, zoals te doen gebruikelijk is in het maatschappelijk verkeer, maar zoals ie bedoeld is, recht voor z’n raap derhalve. 

Assad komt uit de kast en hoe. Assad vertelt zijn verhaal, een verschrikkelijk verhaal uit een verschrikkelijk land, waar geweld telt en een mensenleven niets waard is, waar executies en ophangingen aan de orde van de dag zijn. En waar herinneringen aan geluk het hoogst haalbare zijn. Irak dus. De man met de baard, zijn tegenstrever is Abdul Azim oftewel Ghaalib, een moordenaar pur sang, een ex-gevangenenbewaarder met alternatieve bevoegdheden van ‘The Bagdad correctional facility, annex 1, Abu Ghraib prison’, een wrede Arabische terrorist, met een enorme haat jegens die witte honden, eigenlijk jegens iedereen die niet in zijn straatje past.

Het buiten de centrale verhaallijn vallend, smerige sprookje over Alexander bevat de grote, sociale, ontzettend goed verpakte boodschap van deze thriller: de maatschappelijke onverschilligheid en kilheid zullen onherroepelijk als een boemerang op diegenen terugslaan, die ze opgeroepen hebben. Dus weg met het koude, heersende neo liberalisme. Met andere woorden: een intelligent en onverwacht pleidooi voor meer warmte in de samenleving. 

En Rose moet het in de praktijk brengen!!! 

Jussi Adler-Olsen op z’n best.

4,5 *

Jac Claasen

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

 

 

*Blogtour* Blauwe Bonen – Terrence Lauerhohn

collage Blauwe Bonen (1)

Op 2 december verscheen bij Ambilicious Uitgever het nieuwste boek van Terrence Lauerhohn. Namelijk Blauwe bonen. Ennnnnn daarom heen is een blogtour georganiseerd, waar onze Sandra aan meedoet. Whooooop is dat gaaf of niet? 📚🙌🙌📚

Op 14 januari zal haar recensie online gaan, dus nog even geduld. Natuurlijk kun je altijd even bij onze collega bloggers spieken. Neem maar eens een kijkje HIER

So stay tuned, want dit belooft weer wat moois te worden……

Over Blauwe bonen:

Aan mijn ontreddering.

Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben… Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam.
(De Crooner)

Daer gy in “t geraes en gedonder van “t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen.
(Desiderius Erasmus)

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: Onkruid – Simone Grimberg ****1/2

73186829_10157682316757118_3691290036021493760_n

Met dank aan Simone Grimberg voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Simone Grimberg

Uitgever: Lima Books

Aantal pagina’s: 368

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 18 oktober 2019

Over de auteur:

Je bent benieuwd naar wie de schrijfster is achter mijn debuut triller Niemand die me ziet en mijn tweede thriller Onkruid. Ik zal proberen een goede indruk te geven.

Ik ben geboren als een eigenzinnig meisje op 18 oktober 1965 in Haarlemmermeer. Op mijn tweede jaar vertrok ons gezin naar Paramaribo in Suriname. In de negen jaar dat ik hier verbleef, zat ik driekwart van de dag in het zwembad omdat ik erg slecht tegen de hitte kon. Het terugkeren naar Nederland was voor mij een verademing.

(Bron: http://www.simonegrimberg.nl )

De achterflap:

‘O God, laat me mijn bewustzijn verliezen, bad ik, maar Hij besloot anders. Ik moest alles meemaken.’

Een jonge zedendelinquent ontsnapt uit een survivalkamp. Zijn begeleider wordt vastgezet. De bewijzen tegen Willem stapelen zich op, maar rechercheur Liesbeth Ligthart weet beter. Zij en haar collega Inge de Wit storten zich op de zaak die jaren geleden afgesloten leek.In hun zoektocht naar de jongen, belanden ze in een web van benauwende gemeenschapsbanden, familiegeheimen en stilzwijgen. Dat op de donkerste plekken ook vriendschap, mededogen en solidariteit bloeien, maakt hun zoektocht niet gemakkelijker. Wie helpt wie en waarom?

Mening:

368 pagina’s met onderhuidse spanning ten top. Personages die psychologisch tot in de puntjes zijn uitgewerkt en een schrijfstijl die meer dan heerlijk is. Wat wil een thrillerlezer nog meer? Nou niet zo heel veel eigenlijk.

Rechercheurs Liesbeth en Inge staan het hele verhaal voor raadsels, wat is er in het verleden gebeurd en hoe verhoudt zich dat met de gebeurtenissen in het heden? Waarom is Tristan ontsnapt? Wat heeft wie met elkaar te maken? De vragen stapelen zich op en met een paar originele twists hup je van het ene verkeerde been op het andere. Als langzaam de vraagstukken beantwoordt worden en de stukjes in elkaar vallen, kan je alleen maar een diepe buiging maken voor de schrijfster. Wat een ingenieus en knap in elkaar vallend geheel is dit.

De ontknoping en de weg er naar toe, het is in één woord grandioos. Je kan merken dat de schrijfster werk heeft gemaakt van het inlezen en inleven van kleine gemeentes en intriges. Niets is ongeloofwaardig en het is dan ook echt een page-tuner.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4.5

Spanning: 4.5

Plot: 5

Een prachtige vier en halve sterren voor Onkruid

Corina Nieuwenhuis

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De denkbeeldige vriend – Stephen Chbosky ***

Dedenkbeeldigevriend

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stephen Chbosky

Oorspronkelijke titel: Imaginary Frend

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Aantal pagina’s: 779

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: oktober 2019

Over de auteur:

Stephen Chbosky is een succesvol filmregisseur en de auteur van de internationale bestseller van De belevenissen van een muurbloem (The Perks of Being a Wallflower), waarvan wereldwijd miljoenen exemplaren over de toonbank gingen. In 2017 kwam hij weer in de belangstelling met zijn regie van de film Wonder, met in de hoofdrollen onder meer Julia Roberts en Owen Wilson.

( Bron: www.awbruna.nl )

Achterflap:

Christopher is zeven.

Christopher is de nieuweling.

Christopher heeft een denkbeeldige vriend.

Alleenstaande moeder Kate Reese is op de vlucht. Vastbesloten om het leven voor haar en haar zoon te verbeteren, ontsnapt ze midden in de nacht samen met Christopher aan een gewelddadige relatie. Samen belanden ze in de hechte gemeenschap van Mill Grove, Pennsylvania, ver van de bewoonde wereld. Slechts één snelweg leidt erheen en één snelweg eruit. Eerst lijkt het de ideale plek om eindelijk tot rust te komen. Maar dan verdwijnt Christopher. Zes afschuwelijke dagen lang kan niemand hem vinden. Totdat Christopher tevoorschijn komt uit het bos aan de rand van het dorp, ongedeerd maar niet onveranderd. Hij keert terug met een stem in zijn hoofd die alleen hij kan horen, met een missie die alleen hij kan volbrengen: hij moet voor kerst een boomhut in het bos bouwen, anders zullen zijn moeder en alle anderen in het dorp nooit meer hetzelfde zijn. Algauw raken Kate en Christopher verzeild in het gevecht van hun leven — een strijd tussen goed en kwaad, met hun dorp als het strijdtoneel.

Mening:

Op de kaft prijkt Thriller maar wie dit verwacht komt van een koude kermis thuis. Ja, dit heeft thrillerelementen. Nee, dit is toch echt geen thriller. Het is sprookjesachtig en vooral fantasy,  waar zo her en der tikken horror uitgedeeld worden. Wat het in ieder geval ook is: hartstikke origineel en weird. Weird maar goed!

Het begint allemaal geweldig. Christopher is samen met zijn moeder weer verhuisd en zowel de achtergronden als de komst op de nieuwe school worden mooi neergezet. Nieuwe vrienden en vijanden worden gemaakt, dyslectisch zijn krijgt op fantastische wijze een nieuwe dimensie. Op zijlijnen doen volwassen personages als Mary Katherine hun intrede en al is dit soms warrig, later zal dit allemaal stuk voor stuk compleet op de plek vallen. De stijl is makkelijk van aard en af en toe behoorlijk staccato. Waar staccato extra kracht toe kan voegen, haalt het hier de flow er wat mij betreft steeds uit tot zelfs het punt dat dit gaat irriteren. Verder is het wel heel beeldend en leest het gewoon fijn weg allemaal.

Maar dan. Waar Chbosky me allereerst volledig in weet te pakken met werkelijk prachtige personages als een Ambrosis, en met een spannend en werelds verhaal, verliest hij me gedurende deze 779 bladzijden steeds meer. Waar ik de onwerkelijke figuren, de onwerkelijke wereld met de meest onwerkelijke gebeurtenissen eerst volledig geloof, wordt dit alles me te langdradig en te warrig. Oei dit is traag, wat wordt dit gerekt zeg. De zin om het op de voet te blijven volgen ontgaat me daar en naar mijn mening had dit allemaal véél effectiever gekund. Goed versus kwaad is een mooi gegeven en er zitten zeker leuke verrassingen in maar DE plottwist is geen verrassing. Zo ook het einde zelf. Verrassend? Niet echt, maar gelukkig wel helemaal ‘tof’ en prima zo.

Conclusie:

Waar De denkbeeldige vriend voor mij als vijf sterren begon, eindigt deze uiteindelijk nog net als voldoende.

Drie sterren.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: Schaduw van de nacht – Tess Gerritsen ****

Schaduwvandenacht

Met dank aan The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tess Gerritsen

Uitgever: The House of Books

Originele titel: The Shape of Night

Vertaling: Y.J.F.G. Klaasse-De Swart

Aantal pagina’s: 288

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 17 oktober 2019

Over de auteur:

Tess Gerritsen is arts en een bestsellerauteur. Haar populaire thrillerreeks rondom Jane Rizzoli en Maura Isles was jarenlang tevens een internationaal goed bekeken tv-serie. Maar ze schreef ook Speel met vuur, dat voortkwam uit een geschenkboekje dat ze speciaal voor Nederland en België schreef. Na het succes van het laatste deel in de Rizzoli & Isles-serie, Ik weet een geheim, keert ze terug met Schaduw van de nacht, een verleidelijke standalone thriller geschreven.

(Bron: http://www.thehouseofbooks.nl )

Achterflap:

Ava Collette ontvlucht haar verleden in Boston en huurt Brodie’s Watch, een oud huis in een afgelegen kustdorpje in Maine. En ook al gaan er verhalen over de rondwarende geest van kapitein Brodie, ze voelt zich er onmiddellijk op haar gemak. Totdat ze vreemde geluiden begint te horen en de dorpelingen ontfutselt wat ze liever geheim houden voor buitenstaander: iedere vrouw die het huis bewoont heeft er ook is komen te overlijden. Is de geest van kapitein Brodie ervoor verantwoordelijk of is een moordenaar van vlees en bloed de schuldige? Iemand die steeds dichter in de buurt van Ava komt…

Mening:

Dit was mijn eerste kennismaking met deze bestseller auteur (schaam, schaam) en wat een fijne! De schrijfstijl is vlot en pakkend, niet te simpel, maar ook niet te moeilijk. In eerste instantie gebeurt er niet echt iets spannends, maar je voelt aan alles dat het er aan zit te komen. Want waarom is Ava Boston ontvlucht? En waarom zoekt ze haar heil in de drank?

Als na een paar hoofdstukken er een geest ten tonele wordt getoverd, moet ik even schakelen. Het is in het begin een beetje zweverig en ik irriteer me aan Ava die wel, niet, half in de geest gelooft. Toch geeft het de spanningsboog wel net dat extra rukje en wil je weten of er nou echt een geest is of dat Ava aan waanideeën lijdt.

Ava is een tof karakter met een rugzakje waar we pas wat later een inkijkje in mogen nemen. En dan verliest ze toch wel even mijn respect. Oi oi Ava toch! Toch komt dat ook wel weer goed al blijft het wel in mijn hoofd spelen, wat haar uiteindelijk echter overkomt…nee dat gaat te ver.

De side-kicks zijn zeker van toegevoegde waarde, maar worden niet heel goed uitgewerkt. Wat ik enerzijds jammer vind, maar ook wel begrijp het gaat uiteindelijk toch wel echt om Ava en ……. Kapitein Brody?

Hoe dat en dus het plot tot stand komen en sowieso het hele plot is geniaal en maakt je “blij” en tja bestaat die geest nou? Je zou het zomaar kunnen of willen geloven.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 4

Originaliteit: 4.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 3.5

Een mooie vier sterren voor Schaduw van de nacht.

Corina Nieuwenhuis.


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂