Jac las: Perfecte prooi – Helen Fields ****1/2

Gelukkig is Helen Fields niet in de levensgrote valkuil gestapt na het succes van Perfecte resten, een debuut waar de vonken èn het schrijfplezier vanaf spatten. Met als gevolg veel plezier en leesgenot voor de lezer, maar ook de moeilijke taak voor de auteur om met een spetterend vervolg te komen dat de verwachtingen van de lezers inlost. Is dat gelukt? En dan volgt er (bijna) altijd een quasi semi-wijsheid  in de zin van: de vraag stellen, is hem beantwoorden. 

Het boek opent daverend met de moord op Sim Thorburn, een opzienbarende en ongeremd, brutale moord, gepleegd te midden van een op en neer springende massa festivalgangers, waaronder zich Merel en Niek de Vries bevonden. Merel had wel een boosaardige lach opgemerkt. Het slachtoffer ligt nauwelijks op de snijtafel bij patholoog Ailsa Lambert of de rechercheurs Luc Callenach en Ava Turner worden naar het volgende adres gedirigeerd. Een adembenemende opening.

Conclusie:

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen.

In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.
De interne ontwikkelingen op het politiebureau hebben grote invloed op het verhaal. Hoofdinspecteur Begbie wordt  opgevolgd door de meedogenloze Overbeck, die de moordenaars in de beklaagdenbank wil hebben voor haar eerstvolgende functioneringsgesprek. Toch een kritische noot. Hier en daar laat Fields wat zaken liggen. Is Overbeck een kloon van Emily Baxter, de 32 jarige adhd rechercheur van Daniel Cole?  En wat te denken van stalker Astrid Borde, die Callenach valselijk van verkrachting heeft beschuldigd? De verhaallijn wordt wel in beeld gebracht, maar verder niet uitgewerkt.Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd , met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen èn een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste klasse.

4,5 sterren.


Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De kinderen van het klooster – Sandrine Destombes *****

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af in 2019
Tweede luitenant Benoît, gendarme bij de Brigade-Unie Crest is bezig met een saaie snelheidscontrole op de D538 als er een Peugeot 205 met volle snelheid op hem af komt rijden. De bestuurster heeft een jong meisje, Léa, voorin gezet. Haar mama is weggegaan omdat ze de B-B-6 had gevonden. Na de aanhouding geeft de bestuurster plots vol gas en verliest in een bocht de macht over het stuur. Zij is dood en het kind zwaargewond. Een subduraal hematoom is levensbedreigend.
Kort daarop wordt er een lijk met uitgestoken ogen opgevist. Het stoffelijk overschot bevat drie min of meer parallelle lijntjes, ingekerfd op zijn voorhoofd. Zou er een verband zijn tussen beide zaken?

De assistentie van het expertteam JENG, Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie wordt ingeroepen.  Benoît, omwille van lokale kennis, wordt toegevoegd aan het team en maakt zijn entree in een andere wereld.

Terugkijkend heeft Benoît zich dikwijls afgevraagd of hij de gebeurtenissen die voortvloeiden uit het tafereel , had kunnen voorkomen. Wat zeker is, zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn en men zou hem nooit meer vragen verkeerscontroles te doen.

Conclusie.

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster , helaas een misplaatste vertaling van  Le prieuré de Crest ( De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven.

Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Regelmatig krijg je de indruk dat auteurs, bij gebrek aan inspiratie, maar hele kamers gaan beschrijven of uitgebreid gaan uitleggen waarom het mauve behang beter past bij de roze meubels dan de groene sterren en strepen die de woning eerder ontsierd hadden. Destombes schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. De introductie van de cicisboa, voor mij een onbekend fenomeen, is derhalve logisch en verklaarbaar. De mannen, de speurneuzen, hobbelen er achter aan.
Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel  humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan wordt van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

Vijf sterren. 

Jac Claasen

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De slapende nimf – Ilaria Tuti ***

Het boek.

Het schilderij, met een portret van een verwarrend mooie jonge vrouw, een Mona Lisa lijkt het wel, wordt door de achterneef van de maker bij een kunsthandelaar. die zich gedraagt als de priester van een elitaire, mysterieuze cultus, ingebracht om het op echtheid te laten onderzoeken. Het is De slapende nimf van Alessandro Adrian, gemaakt op 20 april 1945. 

Uit de analyse blijkt dat voor de rode kleur als grondstof bloed is gebruikt. Het staat ook vast dat er hartweefsel gebruikt is om het schilderij te maken.  Adrian komt verwoest uit de oorlog, hij werd gek, hij tekende niet meer, nooit meer. Hij sprak niet meer, nooit meer. Hij loopt niet meer. Hij leeft nog steeds, als een kasplantje. Hij heeft besloten levend dood te zijn, als een graf dat ademt.
Is er iemand gedood om dit kunstwerk te maken? 

Commissaris Teresa Battaglia en Massino Marini, de inspecteur worden belast met het oplossen van dit raadsel.

Conclusie

In de 464 bladzijden tellende opvolger van Kind 39, De slapende nimf genaamd heeft Ilaria Tuti de donkere, bombastische schrijfstijl uit haar eerste boek voortgezet.  Er staan vele, kleine hoofdstukjes in waarin de schrijfster helemaal doorslaat in loodzware,bombastische, gezwollen, mystieke, hallucinerende momenten en af en toe zelfs prietpraat : haar schoonheid was een samenvatting van het universum. En de verwijzing naar het Regína Coeli en vele andere mystieke zaken. Tja wat moet je daar mee? Een ijdele poging tot ten toon spreiding van erudiete bekwaamheden? Humor is niet aanwezig.

De extatische verhaaltrant waar de auteur bij tijd en wijle in verdwaalt, moet misschien wel uitgelegd worden als een teruggrijpen op het individuele gevoelsleven net zoals de flower power beweging in de jaren zestig van de vorige eeuw ook zo wel eens wordt uitgelegd. Wie van pathos en zware symboliek houdt kan z’n geluk niet op, voor de andere lezers ‘resteert’ een behoorlijke thriller.
En het is een boek over vrouwen, sterke vrouwen, die de gemeenschap bij elkaar houden en nergens voor weg lopen. Maar ook over de mooie natuur in De Val Resia, het afgelegen, bijna verborgen land ten oosten van Italië, dat tevens kan bogen op een bevolking met een unieke, nauwelijks vermengde genenstructuur.

Het boek bevat daarnaast, in de beste Scandinavische tradities, een aantal privé-verhaallijnen over Teresa Battaglia en Massino Marini. En de introductie van Blanca Zago, die blinde jonge vrouw met haar hond Smoky, die delen van een menselijk lichaam kan opspeuren.  Blanca en haar hond zijn gebaseerd op bestaande personen en dieren. De vertaalster, Saskia Peterzon-Kotte, zal er een hele kluif aan gehad hebben. Complimenten. 

De Spaanse schrijfsters Eva García Sáenz de Urturi en Dolores Redondo begeven zich ook op dit gebied van het magisch realisme, een literatuurstroming  waarin realisme en natuurlijkheid samensmelten met het fantastische  en bovennatuurlijke.  Gegoten in een thrillerjasje natuurlijk. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de Spaanse auteurs.

3 sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Horen, zien, zwijgen – J.D. Baker ***1/2

Het boek draait om de ontvoering van Emory Connors, 15 jaar oud door Aap. Maar Aap heeft zich voor een bus gegooid. En derhalve zou de thriller snel voorbij zijn. Gelukkig heeft de ongelukkige wat zaken op zak die rechercheur Sam Porter van Chicago Metro wat verder helpen bij het zoeken naar Emory. 

En daar is een tweede verhaallijn, in kleine lettertjes, over de dader als kind en het opgroeien in een mentaal kreupel gezin. 

Er zijn vele thrillers die slecht geschreven zijn, maar toch succesvol zijn. ‘Horen zien zwijgen’ is hier misschien wel het ultieme voorbeeld van. Taalgebruik uit een jongensboek, ‘knul, godallemachtig. Flauwe dialogen, waar ze humoristisch bedoeld zijn. Geen onderbouwing van feiten, de auteur die zich binnen twee zinnen tegenspreekt – ‘De receptioniste: het penthouse is aan de linkerkant als u de lift uit stapt. Ze gaan dus rechts’ – en feitelijke informatie die fout en misleidend is. Geen voorbeelden, die moet u zelf maar ontdekken. Dit boek is blijkbaar zonder enige controle op de markt gegooid.

De thriller is beperkt spannend en bevat geen elementen die het boven de middelmaat uittillen. Het is een dertien in een dozijn thriller. In een rechte lijn wordt het traject afgelegd tussen de ontdekking van een moord, de zoveelste dus, richting dader. Wel met de nodige bochten weliswaar maar toch…
Het boek bevat het grootste aantal gemeenplaatsen sinds de uitvinding van de boekdrukkunst door Laurens Janszoon Coster – let maar niet op de Duitsers, die weer eens iets anders roepen. Ik heb sterk het idee dat J. D. Barker staat voor een schrijverscollectief, gezien de kwalitatief grote verschillen, die hier en daar opduiken.

Maar op een gegeven moment laat je alle bezwaren maar varen en ontstaat er een redelijk consistent verhaal. En het wordt toch nog leuk, afgezien dan van die ene parodie op Markies de Sade. De ene slachtpartij volgt de andere op, met een partij freaks waar in Nederland een paar Rijks Psychiatrische Inrichtingen tot de nok toe mee gevuld kunnen worden. Maar de goede manieren zijn gelukkig niet van de lucht. Altijd met twee woorden spreken, jongen, denk er om. Ook als je je mes trekt en de vleugeltjes van een lieveheersbeestje fragmenteert. Ik sla een beetje door in mijn enthousiasme, geloof ik, net zoals dat Barker dat constant doet.
De tweede helft van het boek is stukken beter en het einde is zelfs spannend. Maar niet verrassend. Opvallend is dat Barker regelmatig een beroep doet op een deus ex machina om de flinterdunne verhaallijn niet vast te laten lopen. Een kniesoor die daar op let. 

3,5 *

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Wie zonder zonde is – Bo Svernström *****

De kennismaking, anderhalf jaar geleden, met het debuut van Bo Svernström was erg beloftevol. De auteur zette een bovengemiddeld  goede thriller neer met Wie zint op wraak. Een tweede boek zou meer duidelijkheid verschaffen over de invulling van de kwaliteiten van de auteur, maar ook over de continuïteit als schrijver.

Na het lezen van Wie zonder zonde is  is duidelijk dat de thrillerwereld er niet alleen een uitstekende auteur bij heeft maar ook een fan. Met de 446 bladzijden tellende thriller heeft de auteur zich genesteld in mijn favoriete rijtje auteurs.

Waar gaat Wie zonder zonde is over?

Achtentwintig jaar geleden is de 8-jarige Max Sander vermoord, op een vol, met rotzooi, onkruid en stukken beton bezaaide stuk grond dat diende als speelterrein voor een groep kinderen en opgeschoten jeugd.  
Robert Lindstrøm, toen 11 jaar oud, wordt naast het lijk aangetroffen. Hij zit onder de bloedvlekken doch kan zich niets meer herinneren van het gebeurde. Hij bekent de moord, maar wordt niet veroordeeld i.v.m. zijn jeugdige leeftijd.
28 jaren later wordt de jonge (11) Olinda Sikonova aangetroffen in een rotsspleet door haar klasgenootje Sixten Sander. Vermoord.

De hoog begaafde Robert Lindstrøm, hij heeft een IQ van 130, is nog steeds sociaal onbeholpen en leidt dan ook een sociaal arm leven. De journaliste Alexa ( Lexa) Andersson wil een boek schrijven over hem, gezien vanuit zijn standpunt, het verhaal van een kindermoordenaar. Alexa maakt een deal met Robert, nou ja, ze overrompelt hem eerder om z’n medewerking te krijgen.

Intussen is het politieonderzoek opgestart onder leiding van Carl Edson, de inspecteur die zich niet op z’n gemak voelt als er emoties getoond moeten worden. Zijn belangrijkste collega is Jodie Söderberg van de landelijke recherchedienst. De aanwijzingen worden steeds sterker dat Robert Lindstrøm ook nu iets te maken heeft met de moord. De moord op Olinda.

Conclusie:

Misdaden uit het verleden die na een eeuwigheid worden opgelost komen meer voor. Het boek kent twee verhaallijnen. Het eigenlijke politieonderzoek naar de moord op Olinda en daarnaast het onderzoek van Lexa en Robert, die gaandeweg op zoek gaan naar de waarheid van 28 jaren geleden. Dat is verre van gemakkelijk. Een veelheid aan personen passeert de revue, mensen die allemaal iets te verbergen hebben of op zijn minst een motief hebben. Daarnaast houdt het moorden anno nu niet op. De puzzel wordt steeds ingewikkelder. 

De privé problemen van de hoofdrolspelers komen aan bod en een stukje maatschappijkritiek ontbreekt niet.

De schrijfstijl van Svenström kan het beste gekarakteriseerd worden als rustig en kraakhelder. Maar vergis u niet, het boek is daarom niet minder ingewikkeld! De ingenieuze manier waarop de schrijver de beide verhaallijnen met elkaar verknoopt, is uitermate boeiend.

Veel plezier met deze excellente, old school thriller oftewel whodunit.

5 sterren.

Jac Claasen

PS: Dit moet ik nog even kwijt. Dat van die rode sticker op de cover met de tekst ‘ De nieuwe Lars Kepler’. Onbegrijpelijke onzin van de jongste bediende. Hopelijk verwijdert de uitgever deze flauwekul bij een volgende druk.

Jac las: Bloeddorstige driften – Jean Christophe Grangé *****

Jeanne Korowa, 35 jaar oud, is niet getrouwd, heeft geen kinderen geen spaargeld en geen eigen vermogen. Zij is spilziek en verliefd op de liefde.

‘ Voor de vrouw is de eerste kus het begin van de liefde, voor de man het begin van het einde.’
Jeanne werkt op de arrondissementsrechtbank van Nanterre als rechter-commissaris, een onderzoeksrechter. 

Jeanne vergezelt rechter Taine  op zijn tocht naar een plaats delict, onder in de diepste kelder van een parkeergarage waar een ellendige moord heeft plaatsgevonden. De smerige geur stijgt op uit het boek. Het slachtoffer heet Nelly Barjac, 28, een briljante cytogenetica. Alles wijst op een dader met kannibalistische trekken, een dader die vingerafdrukken nalaat, die niet thuis gebracht kunnen worden. Er volgen nog twee slachtoffers, de 22 jarige Marion Canteleau, een medewerkster, cytogenetica  van een vruchtbaarheidslab die later het eerste slachtoffer blijkt te zijn en Francesca Tercia, werkzaam op het prehistorie-atelier van Vioti, een beeldhouwster.

Haar liefdesleven van Jeanne verloopt wanordelijk, Thomas laat niets meer van zich horen. De afgeluisterde sessie van de psychiater en psychoanalyticus Antoine Féraud wekken haar interesse, zij besluit de shrink te volgen naar het Gand Palais waar op dat moment de tentoonstelling WENEN 1900 gehouden werd met de schilders van de Weense scene zoals Klimt, Egon Schiele , Moser en Kokoschka. 

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van … haar hart, raakt Féraud. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf. 

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme.

En niet te vergeten, ‘Totem und Tabu’. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psycho-analyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.


Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel inslingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen
Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne  had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. 

Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek:

5+ sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂




Corina las: Schuldig – Liesbeth Dekker ***1/2

86177534_10157972545807118_1389140346495041536_n

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Liesbeth Dekker

Uitgever: Godijn Publishing

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 372

Verschijningsdatum: 25 januari 2020

Over de auteur:

Liesbeth Dekker (1964) woont in het buitengebied van Salland met haar hond, kippen en paarden. Ze werkte als marketeer en als docent in het hbo-onderwijs. Schuldig is haar debuutroman.

(Bron: http://www.godijnpublishing.nl)

De achterflap:

Rebecca heeft een geweldig leven. Het is precies zoals ze het altijd wilde. Toch slaat de twijfel toe. Houdt ze wel genoeg van haar man? Wordt ze niet te veel geleefd door haar familie? Komt haar carrière voldoende aan bod? Vol schuldgevoel over haar twijfels vertrekt ze naar Griekenland, waar ze besluit het roer radicaal om te gooien.
Dan komt het bericht dat haar moeder spoorloos is verdwenen en keert ze op stel en sprong terug naar Nederland. Ze lijkt gedwongen om de draad van haar oude leventje weer op te pakken. Het is volkomen onduidelijk of haar moeder vrijwillig is verdwenen of dat er sprake is van een misdrijf. De politie start een onderzoek.

Mening:

Een debuut-thriller zou dit moeten zijn, maar ondanks dat er wel een paar spannende elementen in het verhaal zitten is dit voor mij geen echte thriller. Een roman zou beter gepast hebben mijn inziens.

Er zijn aardig wat personages en de auteur weet je ze allemaal op een mooie manier aan je voor te stellen en al worden ze niet allemaal met evenveel diepgang neergezet je leert ze goed genoeg kennen. Ook de tijds wisselingen en de flashbacks geven je precies genoeg informatie om in het verhaal te blijven. Al is het wel jammer dat de nadruk wel erg op Rebecca ligt en niet zo zeer op de verdwijning van Ria.

Als daar dan de ontknoping is, is daar toch wel even een glimlach. Origineel gevonden en verrassend. De titel is passend bij het verhaal, zeker als je de verhaallijn van Rebecca daar op betrekt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit: 4

Plot: 4

Leesplezier: 3.5

Spanning: 2.5

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Schuldig

Corina Nieuwenhuis

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Met dank aan LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is zand-voorkant.jpg

Over Zand:

Reddingswerkers hebben Mats jaren geleden uit een gletsjer bevrijd, maar zelf herinnert hij zich daar niets van. Samen met zijn psycholoog slaagt hij er moeizaam in een nieuw leven op te bouwen. De zoektocht naar zijn verleden leidt hem naar Sarah, de vrouw die vaak opduikt in zijn verwarde dromen. Als hij op het eiland Schiermonnikoog erg dicht bij haar in de buurt komt, worden de omstandigheden van de val in het ijs stilaan duidelijk. Is Sarah wel de vrouw die hij zich herinnert?

‘Kan ik soms iets voor je doen?’ Ik doe mijn best om niet vriendelijk te klinken. Als hij nu niet weggaat, ga ik zelf lopen zonder nog iets te zeggen.

‘Neen, dat niet,’ zegt hij nogal binnensmonds. Dat Nederlands van die Friezen klinkt altijd net weer een beetje anders.

‘Nou dan …’

Laat me dan in godsnaam met rust, bedenk ik er in stilte bij terwijl ik hem onverstoorbaar blijf aankijken. Hij kijkt van me weg terwijl hij de juiste woorden zoekt.

‘Ik … ik zal het me vast alleen maar inbeelden, maar ik denk dat wij elkaar kennen …’

Jac leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 92072786_235692987553047_6363807094923067392_n.jpg

Over 1794:

Een moeder rouwt om haar dochter die tijdens haar huwelijksnacht is vermoord. Als niemand dit sterfgeval wil onderzoeken klopt ze aan bij de enige persoon die nog over is; een eenarmige tuchtwacht die rouwt om zijn dode vriend. In Danvikens hospitaal, aan de rand van Stockholm, wordt een jonge edelman gekweld door de walgelijke misdaad die hij heeft gepleegd.

In 1794 volgt de lezer wederom Mickel Cardell en Anna Stina Knapp in hun rumoerige en verdorven wereld, waar het laatste overgebleven beetje gustaviaanse pracht en praal op het punt van instorten staat.

Niklas Natt och Dag bewijst in het weergaloze 1794 dat hij nog lang niet klaar is met zijn meedogenloze en onverbloemde schildering van de donkerste hoekjes van Stockholm tegen het einde van de achttiende eeuw.

Karin leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 91903959_2848226061962983_5326204019104808960_o.jpg

Over Verdraaid:

JT LeBeau is een succesvolle thrillerschrijver met geweldige verkoopcijfers. Alleen weet niemand wie hij is, ondanks talloze pogingen om zijn identiteit te achterhalen; door de media, uitgevers en anderen. LeBeau is beroemd en berucht om zijn moorddadig goede plotwendingen die niemand ooit ziet aankomen.

Maria denkt te weten wie LeBeau is, maar ze is gewaarschuwd, net als de lezer. Voordat je dit boek gaat lezen, wil LeBeau dat je drie dingen weet:

1. De politie wil me aanklagen voor moord.
2. Niemand weet wie ik ben. Of hoe ik het heb gedaan.
3. Als je denkt dat je weet wie ik ben, kom ik hierna achter jou aan.

Als je dit boek uit hebt, dan weet je: de waarheid is verdraaid…

Riejanne leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 91425150_2743165919107529_5792239019039391744_o.jpg

Over Lieve Edward:

Een vliegtuig stort neer. Alle passagiers overlijden behalve één, een twaalfjarige jongen genaamd Edward. Edward wordt opgevangen door zijn oom en tante, en probeert zijn nieuwe leven te begrijpen. Hij is een beroemdheid: als hij naar school gaat, staan mensen langs de kant en maken ze foto’s. Hij is het wonderkind dat overleefde. De enige aan wie Edward echt steun heeft is zijn buurmeisje Shay, de beste vriendin die je je maar kunt wensen. Samen doen zij een onverwachte ontdekking die hen naar antwoorden op de diepste vraag leidt: wie ben je als je alles kwijt bent geraakt?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 90999312_2837623646356558_66688116118781952_o-1.jpg

Over De meisjes van Ravensbrück:

1989, Berlijn. De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk.

Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamptatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van Ravensbrück, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al 40 jaar verstopt zitten, probeert ze het mysterie van zijn verleden te ontrafelen

Jac leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is bloeddortsige-driften.jpg

Over Bloeddorstige driften

Jeanne Korowa, briljant officier van justitie met een desastreus liefdesleven, onderzoekt samen met François Taine een serie bijzonder gewelddadige moorden in Parijs: afgehakte ledematen, kannibalisme en macabere mise-en-scènes.

Jeanne maakt misbruik van haar positie en installeert afluisterapparatuur in het bureau van Antoine Féraud, de psychoanalyticus die wekelijks haar ex-vriend ontvangt.
Ze beluistert per ongeluk een vreemde sessie waarbij een vader spreekt over de bloeddorstige driften van zijn autistische zoon en diens daden.

Autisme, vruchtbaarheid en prehistorie: ze leiden Jeanne naar Nicaragua, Guatemala en Argentijnse moerassen. Aan het einde van de rit zal ze in het woud een waarheid ontdekken die ze liever nooit had willen kennen.

Karin leest:

Over De meisjes van Ravensbrück:

1989, Berlijn. De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk.

Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamptatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van Ravensbrück, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al 40 jaar verstopt zitten, probeert ze het mysterie van zijn verleden te ontrafelen

Riejanne leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 91425150_2743165919107529_5792239019039391744_o.jpg

Over Lieve Edward:

Een vliegtuig stort neer. Alle passagiers overlijden behalve één, een twaalfjarige jongen genaamd Edward. Edward wordt opgevangen door zijn oom en tante, en probeert zijn nieuwe leven te begrijpen. Hij is een beroemdheid: als hij naar school gaat, staan mensen langs de kant en maken ze foto’s. Hij is het wonderkind dat overleefde. De enige aan wie Edward echt steun heeft is zijn buurmeisje Shay, de beste vriendin die je je maar kunt wensen. Samen doen zij een onverwachte ontdekking die hen naar antwoorden op de diepste vraag leidt: wie ben je als je alles kwijt bent geraakt?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂