Marie las: Geestenvanger-Latoya Morris*****

Dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Latoya Morris

Genre: 13-15 jaar, Fictie Jeugdboeken / NUR 284

Aantal Pagina’s: 198

Verschijningsdatum: mei 2021

Over de auteur:

Latoya Morris is vertaler Engels en Duits. Naast schrijven houdt ze van tekenen, schilderen, lezen, zingen en gitaar spelen. Geestenvanger is haar debuut als jeugdauteur.

http://www.hamleybooks.be

Achterflap:

De onzekere Olivia gaat voor de zomervakantie naar een kamp waar ze over dierenverzorging leert. Ze krijgt het al snel aan de stok met de gemene Claire en haar vriendinnen. Het liefst zou ze meteen terug naar huis gaan, maar gelukkig zijn er ook aardige meisjes en jongens in het kamp.

Het kamp blijkt veel leuke en leerzame dingen voor Olivia in petto te hebben, maar ze komt er achter dat er ook een griezelig mysterie om de plek heen hangt. Verhalen over Indianengeesten en reusachtige wilde dieren doen al snel de ronde, maar weinig kinderen in het kamp geloven er echt in. Totdat een van hen niet meer terugkeert van een groepswandeling in het bos.

Mening:

De cover is voor mij een typische Hamley Books cover, deze nodigt opnieuw direct uit tot lezen van dit boek en is bijna niet te weerstaan. De dromenvanger / geestenvanger speelt een belangrijke rol in het boek, het kleurgebruik, de sterrenhemel en het bos zijn zeer goed gekozen. Het boek is aangevuld met diverse illustraties waardoor er extra sfeer wordt gecreëerd tijdens het lezen.

Latoya laat je eerst kennismaken met de hoofdrolspeler Olivia, een twaalfjarig meisje met een hart voor dieren. Hierin had ik als dierenvriend al direct een klik met Olivia. Je wordt al snel meegenomen naar het Kamp Wolff waar Olivia haar kampgenoten en begeleiders leert kennen. Door de vele personages had ik gedurende het boek niet helemaal door wie nou wie was en wat hun rol was. Voorin het boek staan Indiaanse namen en hun betekenis, wellicht zou zo een lijstje prettig naslagwerk zijn voor de diverse personages om even terug te kijken. Door de rondleiding die de lezer eerst door het kamp krijgt, is het of je zelf aanwezig bent in Kamp Wolff.

De verhalen over mysterieuze legendes en indianen bij het kampvuur zijn het begin van een spannend avontuur. Realiteit en fantasie lopen door het gehele boek door elkaar heen. De spanning wisselt zich prettig af met rustigere momenten maar zonder te verslappen in het verhaal. Hierdoor had ik de grootste moeite met het wegleggen van het boek.

Met veel details wordt er een sfeer in het boek gecreëerd waardoor je op sommige momenten het kippenvel op je armen voelt. Vragen als waarom is het kamp eerder gesloten geweest komen in je op, waarom zijn de dieren om het kamp zo groot en waarom komen ze zo dichtbij? Wanneer iemand uit het kamp verdwijnt kom je in een stroomversnelling terecht, zou er dan toch iets van de legendes over de indianen waar zijn? Is het geen legende maar waarheid?

Voor wie niet in legendes gelooft, gaat dit tijdens het lezen zeker doen!

Conclusie:

Tijdens het lezen was het alsof ik terug ging in mijn eigen jeugd. Het kampgevoel is zo goed beschreven, dat ik vele situaties en gevoelens herkende van de kampen die ik met school heb beleefd. Het onzekere gevoel bij vreemde kinderen, de dominante pestkoppen die er altijd tussen zitten, corvee, samenwerking en de nieuwe vriendschappen die je sluit. Maar zeker ook de enge spannende verhalen in het donker. Ik denk dat ook vele kinderen zich hierin zullen herkennen.

Wanneer ik niet aan het lezen was, bleef het boek in mijn hoofd rondspoken. Ieder vrij moment heb ik het boek erbij gepakt om samen met Olivia het avontuur aan te gaan en ik moest gewoon weten hoe het boek zou aflopen. Ik kijk voortaan een beetje anders naar mijn eigen dromenvanger aan de muur.

Is Latoya Morris naar mijn mening geslaagd met haar debuut als jeugdauteur? Meer dan!

Een boek dat niet weg te leggen is, en een verhaal dat zo geschreven is dat het in je hoofd kruipt zodat het blijft zitten gedurende de dag, kan ik niet anders beoordelen dan met een dikke vijf sterren en een hele dikke pluim erbij!

Op en top geslaagd!

Marie Quickboots.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Marie las: Het Hotel op de Rots-Mel Hartman****

Dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mel Hartman

Genre: 13-15 jaar, Fictie Jeugdboeken / NUR 284

Aantal pagina’s: 205

Verschijningsdatum: mei 2021

Over de auteur:

Mel Hartman (aka Melissa Vandeputte) is een Vlaamse auteur die op negenjarige leeftijd begon met het schrijven van gedichten, romannetjes, kinderverhalen en toneelstukken. Als puber raakte ze gefascineerd door parapsychologie, mythologie, ufologie, magie en dromen. Vreemde fenomenen en sterke vrouwen die de boel redden zijn haar ding. 

Voor haar middelbare studies koos ze kunstgeschiedenis. Voor haar hogere studies koos ze klinische psychologie. Ze kreeg meteen na het afstuderen een droomjob (letterlijk) in een slaapcentrum waar ze werkte als slaapanalist, en dat doet ze nog steeds op freelance basis. De droomwereld sijpelt dus niet alleen ’s nachts en in haar boeken door, maar ook IRL. Daarnaast werkt ze samen met het cultuurcentrum De Grote Post in Oostende. Mel woont na enkele omzwervingen, o.a. in Nederland, met haar partner Oded en hondje Kiwi terug in haar geboortestad Oostende, in een klein boerderijtje. 

Tussen 2007 en 2011 verscheen een mixed fantasy-sc-fi reeks met de delen: ‘De Fantasiejagers’, ‘Droomloos’, ‘Angstdroom’ en ‘Droombeeld’. Tussenin verscheen ook nog de urban fantasy ‘Anders: een Manon Maxim roman’, een aantal columns, wetenschappelijke essays en enkele verhalenbundels waarin het vreemde, het (pseudo)wetenschappelijke en het futuristische altijd aanwezig zijn (‘Spel der grenzen’ en ‘Schitterende wereld’). 

‘De Dodenreeks’ is haar debuut bij Hamley Books. Ze debuteert in 2021 ook als jeugdauteur.FacebookTwitterInstagramWordPress

Bron: Mel Hartman, Urban Fantasy Young Adult & Jeugdauteur, Hamley Books

Achterflap:

Hella gaat met haar broertje en ouders op vakantie, maar onderweg worden ze door een storm overvallen. Gelukkig komen ze het Rotshotel tegen, en ze besluiten om daar te overnachten.

Er zijn nog meer gezinnen in het hotel gestrand. Alles lijkt normaal tot het gebouw van de grond loskomt en in de lucht schiet. En dan verdwijnen ook nog eens zomaar alle ouders.

Samen proberen de kinderen het geheim van het hotel te ontraadselen. Daardoor komen ze al gauw in allerlei gevaarlijke situaties terecht, waarbij ze hun angsten onder ogen moeten zien.

Wees maar niet bang. Of toch wel?

Mening:

Opnieuw weet Uitgeverij Hamley Books me direct weer in te pakken met de cover. Het statige maar vooral ook spookachtige hotel met kraaien en een volle maan erachter geven direct een beeld van de omgeving waarin het boek zich afspeelt.

In de hoofdrol spelen drie gezinnen, met in totaal vijf kinderen. Een overzicht van de gezinsleden die bij elkaar horen vind je voor in het boek, erg handig gedaan waardoor het makkelijk terug zoeken is welke gezinsleden bij elkaar horen.

Rustig laat Mel je kennismaken met de kinderen en hun ouders in de hal van het Hotel. Door deze introductie met de kinderen maar ook met het Hotel zelf, kom je rustig in het verhaal. Op deze manier ontwikkel je een bepaald gevoel bij de kinderen voor het spannende avontuur door het hotel begint. 

Wanneer de ouders van de kinderen verdwijnen, moeten de kinderen verplicht mee doen met de spelregels van het hotel. Om hun ouders ooit nog terug te zien moeten ze allemaal stuk voor stuk de opdrachten vervullen die zij van het Hotel krijgen, of de kinderen nu willen en durven of niet.

Alle vijf de kinderen komen aan bod, daarbij worden zij tijdens hun reis door het hotel met van alles geconfronteerd zoals hun angsten, hebzucht, het pesten van anderen maar ook met vriendschappen. Voor de jonge lezers zullen hier zeker herkenbare situaties ontstaan. De wat oudere lezers zullen terug worden gevoerd naar hun eigen jeugd, al kan ik zeggen dat ik gelukkig nog nooit in zo een eng hotel ben gestrand als deze…

Conclusie:

Het verhaal is erg levendig geschreven en verweven met een onderliggende boodschap maar zeker ook met humor. De spanning is voelbaar en zeker ook herkenbaar. De illustraties zijn spannend/griezelig getekend maar ik vind ze zeker een mooie aanvulling op het verhaal en maken het boek voor mij compleet. 

In sommige stukjes vraag ik het me af of het boek niet iets te spannend/eng is voor jonge lezers. Maar aangezien het boek ook zeker leuk is voor de volwassenen onder ons, kunnen de ouders het boek misschien eerst zelf lezen ter beoordeling.

Ik kan zeggen dat Mel Hartman in mijn ogen is geslaagd met haar debuut als jeugdauteur, als ze in mijn jeugd dit boek op de plank hadden staan, zou deze zeker tot een van mijn favorieten behoren!

Ik hoop dan ook dat er meer boeken mogen volgen en voor Het Hotel op de Rots geef ik een dikke 4 sterren!

Marie Quickboots.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De Camino-Anya Niewierra*****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 383

Verschijningsdatum: 25 mei 2021

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt.

Mening:

Vanaf het moment dat het mailtje binnenkwam liep ik al te stuiteren dat ik De Camino mocht recenseren. De verwachtingen waren hoog, maar Niewierra maakt het gewoon weer waar. Vanaf de eerste bladzijde wist ze me het verhaal in te trekken.

Het verhaal gaat over Lotte die de Camino gaat lopen om de dood van haar man te verwerken. Een jaar eerder pleegde haar man totaal onverwachts zelfmoord tijdens de Camino. Hopende op antwoorden volgt Lotte exact dezelfde route als haar man Emil. Een wandeling die haar leven in alle opzichten verandert…

Niewierra verstaat de kunst om zware onderwerpen in haar boek aan te snijden zonder dat het zwaar voelt. Naast het verhaal van Lotte zijn er nog twee verhaallijnen, waarbij het bijna op het einde van het boek pas duidelijk wordt om wie dat gaat. Er waren een aantal passages waarbij mijn maag gewoon omdraaide, zo gruwelijk vond ik dat, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit dus de keiharde realiteit was ten tijde van de oorlog in Bosnië.

Het verhaal is zo beeldend geschreven dat ik gewoon het gevoel kreeg dat ik met Lotte meeliep, alles voor me zag wat er beschreven werd. Zoals we van Niewierra gewend zijn bevatte ook dit boek weer meerdere lagen die me niet onberoerd lieten. Meermaals betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg wat ik zou doen als ik me in dezelfde situatie als Lotte bevond.

Richting het einde wordt het ineens duidelijk hoe alles met elkaar verweven is en vallen alle verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Het is geen boek waarbij je op het puntje van de bank zit qua spanning, maar die spanning is wel gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig. Het is een onderhoudende thriller die ons laat zien hoe makkelijk we (ver)oordelen.

De Camino zet je aan het denken en maakt je er van bewust hoe ondoorgrondelijk de mens is, wat voor keuzes zij maken en vooral waarom. Het laat ons zien hoe bepalend je afkomst kan zijn voor je verdere verloop van het leven, maar bovenal laat het ons zien dat er niets zo veranderlijk is als de mens…

Conclusie:

Wederom heeft Niewierra een indrukwekkend boek geschreven en ik kan dan ook niet anders dan dat belonen met 5 stralende sterren, ik ben fan!!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Valse getuige-Karin Slaughter*****

Dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Slaughter

Oorspronkelijke titel: False Witness

Vertaling: Ineke Lenting

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 456

Verschijningsdatum: 8 juni 2021

Over de auteur:

Karin Slaughter is een van ’s werelds populairste en meest gewaardeerde schrijvers. Haar thrillers zijn in 120 landen uitgebracht en wereldwijd zijn er meer dan 35 miljoen exemplaren verkocht. Haar standalone-thrillers Gespleten, Goede dochter en Veroordeeld worden binnenkort verfilmd.

Bron: http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Ze dachten ermee weg te komen… Ze hadden het mis.

Leigh en haar zus Callie zijn geen slechte mensen, maar op een avond meer dan twintig jaar geleden hebben ze iets vreselijks gedaan. Het resulteerde in een leven dat getekend werd door schuldgevoelens, verraad en geheimen.

Jaren later heeft Leigh, inmiddels werkzaam bij een succesvol advocatenkantoor, de herinneringen aan die avond verdrongen. Tot ze tegen haar wil gedwongen wordt om een nieuwe cliënt aan te nemen en de grond onder haar voeten wegvalt. Want de man weet wat er destijds is gebeurd. Hij weet wat Leigh en Callie hebben gedaan. En tenzij ze hem stoppen, zal hij hun levens verwoesten…

Mening:

Kan de Queen of Crime zichzelf overtreffen? Dat is een dikke ja: Valse getuige vind ik, naast de series, met stip de beste standalone van Karin Slaughter!

Eigenlijk is gewoon alles bizar goed in dit verhaal. Met maar weinig personages wordt hier een verleden en heden neergezet dat zó goed in elkaar zit. De zussen; zo verschillend en toch ook een eenheid eersteklas. Het kijkje in hun jeugd dat je buikspieren doen laten krampen, want wat verschrikkelijk is het waar kinderen in kunnen belanden. En dan hoop je op een veilig thuisfront maar ook dat is ijdele hoop. Hoe ze dat ‘oplossen’ is net zo gruwelijk maar het voelt terecht, erg hè. Fantastisch dat je jezelf toestaat als lezer zo iets fouts als gerechtigheid te zien.

Dat verleden heeft toch nog onverwacht gevolgen voor het heden en het jongetje is een man geworden. Een hele enge en staatsgevaarlijke man wel te verstaan en het gaat van spanning, naar angst. En weer terug.  Jongesjonges wat een gevecht om veiligheid en duidelijkheid te creëren en de relatie Leigh & Callie weet me in deze top thriller diep te raken en te ontroeren ook. Hoe hier situaties en gevoelens overgebracht worden, de personages neergezet worden, is in de categorie: maak van Queen maar Keizerin.

De schrijfstijl is beeldend, alsof je in een film zit en je wordt hier compleet ingezogen. Het is onvoorstelbaar hoe Slaughter zulke heftige thema’s zo abnormaal goed in personages weet te plaatsen. Je voelt het mee tot in je botten. Ook een fenomenaal feit: dit boek werd meer dan een jaar geleden geschreven en de wijze waarop COVID-19 hierin verweven zit is groots. Juist ik, die zei laat dat alsteblieft achterwege in een boek, zeg in dit geval: dit leest heel natuurlijk en over zoveel jaar is dit een boek waarvan we dan zeggen, owja, zo was dat! Het is er, maar het speelt geen rol waar nadruk op ligt. Dat gegeven ook vooraf zo weten neer te pennen getuigt wederom van grote klasse.

Dan het plot an sich. Wat een opbouw, wat absurd goed uitgewerkt en dit houdt je van de eerste tot de laatste letter zooo ontzettend leesgretig! Alles klopt en wéér slaat een stukje van het einde in als een bom. Wéér ben ik ontzettend onder de indruk en daarnaast ook een gelukkig lezer.

Het besef één van de beste boeken van 2021 nu gelezen te hebben, is een feit.

Conclusie:

Op alle fronten vijf sterren voor Valse getuige.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De Zwarte Dahlia-James Ellroy*****

James Ellroy – De Zwarte Dahlia

Ergens had ik gelezen dat De Zwarte Dahlia een meesterwerk was. Bij aanvang overheerst de scepsis, na twee bladzijden komt de overtuiging dat er wel wat in zit en na twintig bladzijden is de conclusie duidelijk: het klopt! Er moeten dan nog drie honderd acht en dertig bladzijden volgen.


Het is opvallend hoe vaak uitgevers of liever gezegd hun literaire letterknechten heden ten dage het woordje rauw gebruiken in hun vertwijfelde aanprijzingen van nieuwe uitgaven in plaats van de gebruikelijke superlatieven als boeiend, leerzaam, interessant, geweldig of indrukwekkend. De gelijkenis met schoonmaakazijn ligt dan voor de hand. Een woord dat redelijk nieuw is in deze conservatieve sector en alles wegvaagt en schoon maakt wat tot dan toe gebruikelijk was om de nieuwe waren aan te prijzen. Echter de geoefende thrillerlezer weet wel beter. De schoonheid van het rauwe taalgebruik is in de wereld van de literaire roman zeker niet onbekend, het is toch eerder een uitzondering. James Ellroy voegt een nieuwe dimensie toe aan dit begrip. Wie de monumentale trilogie Underworld U.S.A. (1995-2009) gelezen heeft, is daarvan op de hoogte. Maar een paar jaar daarvoor, in 1987, kwam De Zwarte Dahlia op de markt.

‘Betty ging nogal losjes met mannen om en huwelijken stukmaken is mijn stijl niet.’

Deze uitspraak komt uit de mond van Russ Millard een van de onderzoeksleiders in de zoektocht naar de dader van de moord op Elizabeth Ann Short. Het naakte en in twee delen doormidden gesneden, verminkte lijk van Miss Short is 15 januari 1947 gevonden op een braakliggend terrein in Central L. A. Waarom Zwarte Dahlia? Simpel, ze droeg altijd zwarte, nauwsluitende jurken.

Het mooie bij James Ellroy is dat elke bladzijde net zoveel ontwikkelingen bevat als de meeste thrillers van meer bedaagde auteurs in een heel boek. Met ijzersterke, harde ondervragingstechnieken waarvan opa Baantjer nog wat kan leren, trouwens de hele Nederlandse schrijvende goegemeente. Een zooitje totaal verknipte figuren, waarbij er nauwelijks onderscheid bestaat tussen de figuren aan deze en gene kant van de scheidslijn van wet en recht. Geweld gebruiken was de norm. Wie met de beoordeling ‘Onwillig om gepast geweld te gebruiken tegenover weerspannige delinquenten’ op zijn conto kreeg bijgeschreven werd als een ‘doetje’ beschouwd.
De schrijfstijl is erg direct, een inbraak is een inbraak, punt uit. De gesprekken en woordenwisseling zijn het hart van het boek. Ook direct, invoelbaar, to the point en veelal met een hele zwarte humoristische ondertoon. Ook letterlijk. Het is 1947 ten slotte.

James Ellroy heeft de gave om volkomen naturel te schrijven. Een verhoor wordt weergegeven zoals dat in de praktijk gebeurd, rauw, onverbloemd en heftig zoals dat in 1947 eraan toeging. Mexicanen en zwarte Amerikanen worden genoemd zoals ze genoemd werden in die tijd. Geen verhullende omschrijvingen maar de gebruikelijke recht voor zijn raap scheldnamen.

Vooral de recensie van de film getiteld Slavinnen uit de hel maakt indruk. Elke bladzijde is een apart verhaal. Wie Ellroy leest als detective, doet zichzelf tekort. Neem nou zo’n beschrijving van Toguana, de lezer weet nu ongeveer hoe Dante’s inferno er moet hebben uitgezien. Trouwens, Dante komen we regelmatig tegen, vooral in Mexico, in Ensenada, in club Satan waar het rariteitenkabinet zijn hoogtepunt bereikt. Of dat schilderij De man die lacht van Frederick Yannantuono, naar het boek van Victor Hugo. En Gwynplain, de hoofdfiguur. Denk maar aan The Joker, dan zit je een beetje in de richting. Een onbeduidend detail, de lezer heeft veel uit te zoeken. Zoals het begrip Comprachicos of Seersucker. Doe dat, anders mis je (te) veel.

Je herkent de taferelen van het zooitje persmuskieten die alles en iedereen in de weg lopen bij de moord op JFK en daarna bij Lee Harvey Oswald en de chaos die er op volgde. De ronduit chaotische toestanden op Amerikaanse politiebureaus, waar iedereen in de beste kapitalistisch tradities bezig is met scoren, zijn dankbaar voer voor James Ellroy. Ik weet nu ook waar een heleboel misdaadauteurs hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Het is natuurlijk erg moeilijk om het origineel te benaderen of te evenaren, maar oefening baart kunst niet waar Philip Kerr, Stuart MacBride en talloze anderen?

De harde, sarcastische humor en het even ingewikkelde als fraaie scenario maken er een tijdloze, goudgerande vijf sterren klassieker van.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂




Marie las: De nepvampier-Sophia Drenth****

Met dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sophia Drenth

Serie: De Bloedstollende Avonturen van Vladimir von Rotenbeck deel één

Illustraties: Shanna Paulissen

Aantal pagina’s: 211

Genre: Fictie 10-12 jaar / NUR 283

Verschijningsdatum: mei 2021

Over de auteur:

Sophia Drenth (1971) is de auteur en bezieler achter Bloedwetten, een fantasyreeks voor volwassenen. De nepvampier is haar debuut als jeugdauteur en tevens het eerste deel in de reeks De Bloedstollende Avonturen van Vladimir von Rotenbeck.

http://www.hamleybooks.be

Achterflap:

Boze darmen, jeuk aan zijn kladden en een reusachtige pukkel op zijn neus. Vladimir von Rotenbeck is geen gewone vampier. Bloed maakt hem ziek tot op het bot, een kwaal die hem tot schande van de familie heeft gemaakt.

Vladimir zweert dat hij op de Nacht der Doden weer bloed zal kunnen drinken. Tijdens zijn speurtocht naar een geneesmiddel maakt hij kennis met het waarzegmeisje Naswikka. Zij vertelt hem dat er een groter gevaar op de loer ligt dan boze darmen. Op de Nacht der Doden zal een vampierjager Knekelstein onveilig maken. Zijn doel: alle vampiers uitroeien.

Durft Vladimir een held te worden en zijn moeder en zussen te redden, ook al vinden zij hem een waardeloze nepvampier?

Mening

Vampiers zijn een van mijn favoriete “monsters”, maar een nepvampier? Daar had ik nog nooit van gehoord. Als een magneet werd ik dan ook door de titel en zeker ook door de cover naar dit boek toegetrokken. Wanneer je door het boek heen bladert valt direct het binnenwerk op, elk nieuw hoofdstuk is mooi weergeven met een afbeelding en de illustraties zijn zeer gedetailleerd. 

De wereld waar het verhaal zich afspeelt is levendig en uitgebreid beschreven. Knekelstein is duidelijk een mysterieuze en duistere stad vol donkere steegjes, krakende enge huizen en de monsters die daar wonen zijn griezelig spannend. Door het gebruik van illustraties krijg je een nog duidelijker beeld van Knekelstein en zijn bewoners.

Alle monsters uit enge verhalen en spannende dromen wanneer je slaapt komen tot leven in dit boek. Sommige zijn eng en gemeen, andere harig en groot, weer andere zijn klein maar sluw of juist vriendelijk of misschien een beetje gek. Ondanks de vele diverse bewoners van Knekelstein is het Sophia gelukt om het overzicht in de personages te bewaren.

Het gebruik van humor door het boek heen kan ik zeer waarderen. Een lach tussendoor veroorzaakt door bepaalde dingen die gebeuren bij Vladimir door zijn kwaal (sorry Vladimir) of het gebruik van bepaalde woordkeuzes zorgt voor afwisseling tussen de spanning en de avonturen door.

Dat Vladimir von Rotenbeck anders is dan andere vampiers wordt al gauw duidelijk, maar één ding is zeker, je wilt Vladimir helpen, je wilt roepen dat hij niet moet opgeven en je wilt mee vechten tegen de vampierjager. Je gaat met Vladimir en het waarzegmeisje Naswikka mee op avontuur tijdens de zoektocht naar een geneesmiddel voor zijn kwaal en je sluit Vladimir (hoe anders hij ook is) zeker weten in je hart!

Conclusie:

Het boek is zeker geschikt voor jong en oud, voor elke liefhebber van Fictie. Voor mij is dit het eerste boek dat ik lees van Sophia Drenth, maar ik weet nu al, dit is zeker niet de laatste! Ik hoop dat Sophia ons weer snel meeneemt naar Knekelstein, mee op de avonturen van Vladimir von Rotenbeck.

Het aantal sterren? Vier hele mooie dikke sterren geef ik voor De Bloedstollende Avonturen van Vladimir von Rotenbeck, De nepvampier.

Marie Quickboots.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Marie las: Wendigo-Mark Groenen*****

Met dank aan Uitgeverij Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar

Auteur: Mark Groenen

Genre: Thriller, Fantasy / NUR 332

Aantal pagina’s: 150

Verschijningsdatum: 24 april 2021

Over de auteur:

Mark Groenen (1989) woont in Veldhoven en werkt als docent geschiedenis in het middelbaar onderwijs. Wanneer hij niet aan het lesgeven, lezen of schrijven is, is hij waarschijnlijk op reis.

http://www.godijnpublishing.nl

Achterflap

Eindhoven is gehuld in een winters wit tapijt na de hevigste sneeuwval sinds jaren. De treinen rijden niet, de wegen zijn onbegaanbaar en alle colleges zijn geschrapt. Het weerhoudt de studenten Boris en Pjotr er niet van om het weer te trotseren en de warme kroegen van het Stratumseind te bezoeken.

Die avond eindigt Boris in een plas bloed, dat uit zijn steekwonden gutst en de sneeuw rood kleurt. De daders laten hem voor dood achter. Hulp komt uit onverwachte hoek, in het duister van de nacht verschijnt de Wendigo aan Boris. Hij krijgt de kans om zich te wreken, maar niet voor niets. Boris krijgt zijn wraak. Is de prijs die hij betaalt het waard?

Mening

Wendigo is een Godijntje, mini-roman, in het handige zakformaat: 11.7 x 16.8 en mijn eerste kennismaking met de auteur Mark Groenen.

De cover past heel goed bij het verhaal, deze is mysterieus en zelfs een beetje griezelig. Het formaat boek is even wennen voor mij, maar ook zeer handig voor onderweg.

Waar ik meestal meerdere hoofdstukken nodig heb om lekker in een boek te komen, pakt dit boek mij direct. De korte hoofdstukken, geen overdaad aan personages en spanning maken dat je snel in het verhaal komt. Boris en Pjotr zijn goed uitgewerkte personages. Studies, vriendschap, bijbaantjes en de gevaren rondom drugsgebruik in het uitgaansleven, geven het gevoel alsof dit boek zich zo voor je neus afspeelt. Het vleugje Fantasy wat erdoorheen loopt zorgt voor een mysterieus en duister sfeertje. Werkelijkheid en een legende zijn goed verweven en vormen samen een perfecte combinatie.

Het verhaal zelf vind ik erg origineel. Hoe spannend is het als een oude legende van een mythisch wezen tot leven blijkt te komen in onze moderne wereld…

Conclusie

Met opgetrokken knieën heb ik dit boek in één ruk uitgelezen, onmogelijk gewoon om weg te leggen. De spanning blijft in het gehele verhaal voelbaar en kruipt onder je huid, het leest soepel en vlot en klopt gewoon helemaal!

Ik kan dan ook niet anders dan een dikke vijf sterren geven voor Wendigo! Dit smaakt naar meer!

Marie Quickboots.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Hitlers vrede-Philip Kerr*****

Philip Kerr – Hitlers vrede

‘Professor Mayer, ik geloof niet dat ome Jozef je erg graag mag.’

Third boxcar, midnight train
Destination: Bangor, Maine

Waarom kom ik die stad toch regelmatig tegen in de boeken die ik lees. Nu ook weer. Overigens niet zo verwonderlijk want Kerr zet een groot offensief in om de lezer te verblijden met namen. Van mensen, schepen, geografische aanduidingen, karakters en gebeurtenissen, noem maar op. Het past wel perfect in deze grandioze thriller, waarin de auteur etaleert waarom het verschrikkelijk jammer is dat hij te vroeg is heengegaan.

Laten we meteen maar met de conclusie beginnen. Dit boek bevestigt wat de regelmatige lezer al lang weet: Kerr behoort tot het selecte groepje topauteurs die werkelijk een verhaal kunnen vertellen, een thriller kunnen schrijven waarin feiten en fictie op een onnavolgbare manier met elkaar verstrengeld worden.

Professor Mayer, 35, met Duitse roots en hoofddocent in Princeton heeft filosofie gestudeerd, dit tot grote teleurstelling van zijn vader, die geneigd is te denken ‘dat alle filosofen krankzinnige Duitse syfilislijders zijn die denken dat God dood is.’

Willard Mayer wordt door president Roosevelt ontboden en gevraagd een onderzoek te doen naar de massamoord bij Karyn in Oost Polen. Vier- tot vijfduizend Poolse officieren zijn daar vermoord in de periode april – mei 1940, in opdracht van Jozef Stalin. Alleen wisten de Amerikanen dat toen nog niet. De Duitsers waren daar al wel van op de hoogte. Mayer werkt voor het Central Office of Information in Washington als analist Duitse Inlichtingen vanwege zijn grondige kennis van de Duitse taal.

Dat is ook de reden dat hij door FDR wordt gevraagd om later in het jaar als vertaler te fungeren bij de besprekingen in Teheran. De conferentie van Teheran was een bijeenkomst tussen Jozef Stalin, Franklin Roosevelt en Winston Churchill die werd gehouden in de Sovjetambassade in Teheran, de hoofdstad van Iran, van 28 november tot 1 december 1943. Het was de eerste oorlogsconferentie waarbij Stalin aanwezig was. Belangrijkste punt van bespreking was de noodzaak een tweede front te openen in West-Europa. Kerr laat zijn hoofdrolspelers echter hun rol spelen in een groots drama, waarin feiten, Wahrheit und Dichtung, op een formidabele manier door elkander gehusseld worden. Vermengd met de bittere, cynische humor die je bij Kerr om de oren vliegt: Hitler werd een Tweede Klasse IJzeren Kruis opgespeld; “de meeste eersteklas medailles werden toegekend aan mannen op begraafplaatsen.” De buikdanseres Taheya Carioca is zelfs nog zingend op YouTube te bewonderen, weliswaar niet erg stemvast, maar ik heb begrepen dat dit in dit vak geen minpunten oplevert.

Kerr heeft zich uitmuntend gedocumenteerd. Vele feiten, weetjes en beweringen zijn waar mogelijk nagetrokken. Het barst van de details en ook, niet zo verrassend, van bepaalde filosofische getinte stukjes tekst. Achterin in het boek geeft de auteur in een appendix nog wat passages weer van Willard Mayer en tevens wat obscure gebeurtenissen uit het boek die werkelijk gebeurd zijn. Toch ben ik er niet achter gekomen of Hitler op zondagen onder het diner zijn tafelgasten vermoeide met ellenlange redeneringen, dat is best mogelijk, immers de soep werd regelmatig koud, maar of hij toen de stelling poneerde “dat een vrede nooit langer dan vijfentwintig jaren mag duren – volkeren hebben bij tijd en wijle een aderlating nodig om te regenereren – “ is mij onbekend.

Is dit werk het magnum opus van Philip Kerr? Zeker, het werk van Kerr, de veertien thrillers met Bernie Gunther, behoren tot de top van het genre, trillers die zich afspelen voor, tijdens en na W.O. II. Sinds eind jaren tachtig verschijnen er met zekere onregelmatige regelmaat de thrillers met in de hoofdrol Bernie Gunther. Maar deze stand alone uit 2005 springt eruit. Het is zeker smullen voor lezers met wat meer achtergrondkennis over WO II, want Kerr (1956-2018) heeft een fantastisch soort geschiedvervalsing gefabriceerd.

De vertaling van Jan Pott is uitstekend te noemen.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Voor de echte fans verwijs ik naar de volgende site.https://berniegunther.com/

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: Meisje 4.1.8 – Annette van Gelder / Eric Bankras

Met dank aan Uitgeverij Palmslag voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Annette van Gelder, Eric Bankras

Uitgever: Palmslag

Genre: Waargebeurde verhalen / NUR 402

Aantal pagina’s: 119

Verschijningsdatum: 19 april 2021

Over de auteur:

Eric Bankras vindt zijn rust en inspiratie op het platteland, maar werkt nog steeds graag in de grote steden. Zijn brede interesse in de mensheid en de wereld om hem heen prikkelen zijn enthousiasme voor veel verschillende onderwerpen. Hij heeft echter een passie voor het verhaal waarin gerechtigheid en het niet ontlopen van verantwoordelijkheden centraal staan. Hier schrijft hij over zonder terughoudendheid en hij schuwt noch de waarheid, noch scherp sociaal commentaar. Met zijn beeldende schrijfstijl schetst hij de harde en soms pijnlijke wereld, waarheen hij de lezer aan de hand meeneemt.

http://www.palmslag.nl

Achterflap:

Het verhaal van Annette begint bij haar jeugd. Ze komt uit een liefdeloos gezin en raakt in de ban van Pipa als een kennis haar introduceert. Al snel komt ze terecht in een hel van geweld, misbruik en een moordpoging. Wat is er nou echt gebeurd en wat heeft het voor impact op haar? Lees hoe Annette in deze situatie belandt, hoe ze thuis een masker draagt en hoe ze uiteindelijk weet te ontkomen.

Meisje 4.1.8 is het debuut van Eric Bankras en in het boek vertelt Annette het waargebeurde verhaal van hoe zij als tiener slachtoffer werd van een loverboy.

In 2008 is de dader, een jongen met de bijnaam Pipa, veroordeeld tot vier jaar cel en TBS. Annettes verhaal is rauw, hard en grimmig, maar een verhaal dat verteld moet worden.

Mening:

Meisje 4.1.8 begint met een proloog waarin een heldere uitleg staat over de waarheid van het verhaal. Mooi om te lezen hoe ze vertelt dat het haar waarheid en beleving is. Daarnaast geeft ze duidelijk aan dat er ook delen zijn met aannames gebaseerd op haar eigen waarneming en de verklaring van anderen. Dit triggert me gelijk, omdat het getuigt van inzicht en me gelijk het gevoel geeft dat het er in dit boek niet omgaat om een ‘mooi’ verhaal te vertellen, maar gewoon een reëel beeld te schetsen.

Het verhaal is opgedeeld in verschillende leeftijdscategorieën. De hoofdstukjes zijn niet al te lang en lezen vlot weg. Vanaf het begin is het gelijk duidelijk hoeveel Annette thuis tekort komt, wat ook maakt dat je snapt dat ze in deze wereld terecht is gekomen.

Via een vriendin komt ze in contact met Pipa en ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat deze vriendin wist wat ze deed. Het voelde alsof deze vriendin bewust aan het ronselen was voor Pipa. Annette is meteen helemaal in de ban van deze man en eigenlijk is dan gelijk al duidelijk dat er geen weg meer terug is.  

Pipa schuwt geen geweld en als hij het gevoel heeft dat Annette bij hem weg wil gaan slaan alle stoppen door en wat heb ik dan met haar te doen. Het idee dat je overgeleverd bent aan een ander en totaal geen controle meer hebt over je eigen leven voelt heel beklemmend.

Hoewel het verhaal gruwelijk is voelt het soms toch alsof het wat oppervlakkig beschreven wordt en heb ik het gevoel dat er wat dat betreft nog meer uitgehaald had kunnen worden. Desondanks waardeer ik de openheid waarmee Annette naar zichzelf durft te kijken enorm. Het besef dat bepaalde mensen gewoon extra vatbaar zijn om in dit soort situaties terecht te komen is denk ik voor velen herkenbaar en verhelderend. Wat mij betreft is dit ook een boek wat ze op middelbare scholen zouden moeten lezen, zodat ze de signalen herkennen, maar ook zien dat er altijd een weg terug is, hoe uitzichtloos het soms ook lijkt.

Drie en halve sterren voor Meisje 4.1.8

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Marie las: Als Doden Spreken-Mel Hartman****1/2

Dank aan Uitgeverij Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mel Hartman

Serie: Dodenreeks deel twee

Genre: Urban Fantasy / NUR 280, 285

Aantal pagina’s: 301

Verschijningsdatum: februari 2021

Over de auteur:

Mel Hartman debuteerde in 2007 met De Fantasiejagers, gevolgd door verschillende boeken en kortverhalen. In 2020 verscheen Als Doden Dromen. Als Doden Spreken is het tweede boek in de reeks.

http://www.hamleybooks.be

Achterflap:

Aprils leven is een rommeltje. Ze is gevlucht omdat ze haar gave niet onder controle heeft en bang is om haar vrienden te doden, en als ze de mensen van wie ze houdt niet wil verliezen, moet ze hen de waarheid over zichzelf vertellen. Dan is er nog een journaliste, Annie Hemmings, die heeft ontdekt dat April geen mens is en dat wil ze met de hele wereld delen. Om meer bewijs te vinden, brengt Annie een vriendin van April in gevaar. April moet haar gave gebruiken om enkele moordenaars tegen te houden, maar dreigt zichzelf daardoor te verliezen. Gelukkig krijgt ze deze keer ook hulp van enkele machtige vrienden, onder wie Sekhmet, de Godin van ziekte en verderf.


Over het boek:


Terr is een wereld waarin je als aardling terecht komt wanneer je droomt. Het is een wereld waarin de bewoners genaamd “Terranen” leven in allerlei vormen en maten.  Een magische wereld waarin je kan vliegen en waar je gekste fantasie waarheid wordt, maar ook een wereld waarvan het bestaan geheim moet blijven.

Als April een verzoek krijgt om haar gave te gebruiken om een dode tijdelijk tot leven te wekken, een verzoek welke komt van de overledene zelf, krijgt zij een schokkend bericht en blijkt dat niet alleen zij, maar ook haar vriendin en Terr gevaar lopen. Gelukkig heeft April goede vrienden uit Terr in de buurt die haar willen helpen, Tom en Pat. Ieder heeft zijn of haar eigen gave en samen gaan zij de strijd aan om haar vriend en het geheim van Terr te redden. Onverwacht krijgen zij hulp van de machtige Sekhmet uit Terr.

Zal het opnieuw lukken om het geheim van Terr te beschermen en ook haar vriendin te redden? Wordt het tijd voor de waarheid of gaat dit avontuur ten koste van vriendschappen, want zeg nou zelf.. wie gelooft nou dat de wereld die je droomt wanneer je slaapt, werkelijk bestaat?


Mening:

Het eerste wat mij opvalt zijn de prachtige en gedetailleerde covers van beide delen. Deze covers zijn direct een eyecatcher en nodigen uit om opgepakt te worden. Dit tweede boek in de Dodenreeks gaat vrijwel meteen verder waar het eerste boek is geëindigd, ik zou dan ook aanraden om eerst Als Doden Dromen te lezen voor je begint aan Als Doden Spreken.

Het boek is opgedeeld in verschillende hoofdstukken, deze zijn prettig geschreven, niet te lang en ieder nieuw hoofdstuk laat met een afbeelding het verschil zien wanneer het verhaal zich op aarde afspeelt en wanneer op Terr.

De beschrijving van de wereld Terr, de vorming van de karakters van de hoofdpersonages en de overige Terranen zijn zeer beeldend en met details beschreven. De spanning die door het gehele verhaal loopt zorgt ervoor dat je door wilt lezen. Daarbij is ook een dosis humor gebruikt, wat mij regelmatig een glimlach op mijn gezicht gaf.

Minpuntjes? Ik kan ze zo niet bedenken, behalve dan dat van mij het boek nog wel dikker had gemogen, wat vond ik het jammer dat ik dit boek uit had. Het is Mel Hartman namelijk weer gelukt om mij mee te zuigen in de mysterieuze wereld van Terr, waarbij ze het eerste deel Als Dromen Doden naar mijn mening heeft overtroffen met dit tweede deel. Ik kijk dan ook ontzettend uit naar het derde boek van de Dodenreeks!


Ik geef dit boek vier en halve sterren.

Marie Quickboots.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂