Corina las: Op het einde gaan ze allebei dood – Adam Silvera****

img_3313

Met dank aan Uitgeverij Clavis voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Adam Silvera

Uitgever: Clavis Young Adult

Oorspronkelijke titel: They both died at the End

Vertaling: Lies Laverijsen en Tine Poesen

Aantal pagina’s: 336

Genre: Young Adult

Verschijningsdatum: 26 april 2018

Over de auteur: 

Adam Silvera was born and raised in the Bronx. He has worked in the publishing industry as a children’s bookseller, community manager at a literary development company, and book reviewer of children’s and young adult novels. He’s the New York Times bestselling author of They Both Die at the End, More Happy Than Not, and History Is All You Left Me, and all his novels have received multiple starred reviews. He is tall for no reason and writes in New York City.

( Bron: www.adamsilvera.com )

De achterflap:

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Timesbestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Mening:

In korte hoofdstukken neemt Silvera je op een vlotte simpele manier mee door een meer dan origineel jeugdverhaal. Het hele idee van Death-Cast doet een beetje scifi aan, maar is leuk gevonden en het verhaal wordt vanuit zowel Mateao en Rufus verteld, waardoor je ze goed leert kennen. Af en toe komen er hoofdstukken voorbij vanuit iemand anders perspectief, die in eerste instantie niks met het eigenlijke verhaal te maken hebben. Als het dan toch bij elkaar komt is dat verrassend goed gedaan en kan ik een glimlach niet onderdrukken. 

Het is natuurlijk een YA en dat merk je vooral goed aan het taalgebruik. Persoonlijk vind ik dat af en toe tenenkrommend. Ik ken ook geen jeugd in mijn omgeving die zo praat, en als alles ziek vet, ziek gaaf, ziek erg is dan krijg ik echt de kriebels. Maar ja ik ben dan ook 41 en geen 15.

Silvera heeft wel echt een tof verhaal neergezet met een leuke twist en een subliem einde. Je blijft echt tot het einde in verwarring van hoe het af zou moeten gaan lopen. Aanrader voor wie van een origineel YA verhaal houdt met een klein beetje sciencefiction.

In zijn genre vier sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Karin las: De buitenstaander – Stephen King*****

Debuitenstaander

Met dank aan Uitgeverij The House of Books / Overamstel uitgevers  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stephen King

Uitgever: The House of Books

Oorspronkelijke titel: The Outsider

Vertaling: AnneMarie Lodewijk

Aantal pagina’s: 592

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 22 mei 2018

Over de auteur:

Meesterverteller Stephen King heeft meer dan vijftig romans op zijn naam staan en tientallen korte verhalen. Hij schreef spanning, horror, fantasy, bovennatuurlijk, en in welk genre hij zich ook waagt, steeds weet hij wereldwijd miljoenen lezers aan zijn boeken gekluisterd te houden.

( www.thehouseofbooks.com )

Achterflap:

Wanneer het misbruikte en levenloze lichaam van een elfjarig jongetje wordt gevonden, wijzen ooggetuigen en forensisch materiaal onmiskenbaar in de richting van de populaire coach van het plaatselijke Little League-team. Maar de verdachte, die met groot machtsvertoon wordt gearresteerd, heeft een waterdicht alibi. Detective Ralph Anderson raakt na verder onderzoek ook overtuigd dat hij inderdaad buiten de stad was.

Hoe kan hij dan tegelijkertijd op twee plekken zijn geweest?

Mening:

Van kinds af aan ben ik een mega King fan. Elke keer wanneer er een nieuw boek verschijnt rijst de vraag: gaat hij het weer waarmaken? Dat doet hij meer dan dat met De buitenstaander, mennn wat een verhaal!

Wat een briljante opbouw ook weer zeg. Op meesterlijke wijze begint dit verhaal rondom de arrestatie van Terry Maitland en het bijzondere is hoe dit tussendoor afgewisseld wordt met de letterlijke verslagen van de verhoren, met het autopsieverslag. Wat een briljante insteek en het zuigt je direct het verhaal in. Personages worden zó neergezet zoals alleen King dit kan. Een ieder met zijn eigen eigenaardigheden, en voor het merendeel bouw je een groot gevoel van sympathie op. Ook onderling worden de banden gesmeed en op de zijlijnen speelt een ieder zijn eigen speciale rol. De moord an sich is uiteraard rondweg gruwelijk uitgevoerd, erger kan het bijna niet. Het is als lezer bijna onmogelijk te voorspellen hoe King de hamvraag gaat oplossen, maar je kan op je klompen wel aanvoelen dat je nog heel wat te wachten staat.

Die hamvraag gaat inderdaad dan ook op fantastische wijze beantwoord worden en het bovennatuurlijke, doorspekt met een tikje horror op z’n best, is natuurlijk King ten voeten uit. Naast het huiveren word je met een paar wendingen om de oren gekletst waar je U tegen zegt. Deze wendingen gaan gepaard met actie, met verlies, met sneuvelen, met je verbazen, met gruwelen en ontroerd raken. Jonges wat spannend en wanneer je denkt, dit kan niet op, doet daar dan een favoriet personage uit vorige boeken haar intrede! Bizar hoe je hart een sprongetje kan maken van blijdschap tijdens het lezen, dit is genieten met de grote G!

De meester van het vertellen breidt zo heel af en toe best wel even uit, maar hij mag en kan dat, ik heb dan ook elke letter verslonden. Het mooie is dat je steeds je hart maar vasthoudt hoe dit hele gebeuren tot een einde gaat komen. En oi oi oi beter had dit toch niet gekund hoor. Wat een ontzettend goed boek!

Conclusie:

Makkie. Vijf sterren op alle fronten voor De Buitenstaander.

Karin Meinen.

Karin las: Na 72 uur – Susie Steiner****

Na72uur

Met dank aan Uitgeverij Cargo  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Susie Steiner

Uitgever: Cargo

Oorspronkelijke titel: Missing, Presumed

Vertaling: Danielle Stensen

Serie: Manon Bradshaw deel 1

Aantal pagina’s: 336

Genre: Thriller

Verschijningsdatum:  mei 2018

 

Over de auteur:

Susie Steiner werkte twintig jaar als journalist voor The Guardian, maar is na het succes van Na 72 uur fulltime gaan schrijven. Ze woont in Londen.

( www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Manon Bradshaw is negenendertig en werkt als brigadier bij de politie in Cambridge. Om in slaap te vallen na een rampzalige internetdate luistert ze naar de politieradio en ontvangt ze een melding die haar naar een uitermate vreemde plaats delict zal leiden. Studente Edith Hind is inmiddels vierentwintig uur vermist en de politie moet in actie komen. Er zijn weinig aanwijzingen: een paar bloedsporen in de keuken, sleutels en een telefoon die op tafel liggen en de voordeur die openstaat. Al snel blijkt dat Edith er een verborgen leven op na hield. Manon staat onder zware druk om de zaak meteen op te lossen, want als een vermist persoon niet binnen 72 uur wordt gevonden, is diegene meestal vermoord…

Mening:

In een heerlijke en eigen schrijfstijl, her en der doorspekt met mooie lange zinnen, zet Steiner hier een verhaal neer waar de nadruk regelmatig op de personages ligt. Ik hou er zo van wanneer personages echt tot leven weten te komen, je aan het lachen maken, je mee laten leven en je achterdocht even fiks aanwakkeren. Hoofdpersoon Manon Bradshaw alleen al, je leert haar gewoon echt kennen, ik vind haar met al haar gebreken dan ook fantastisch en ook overige personages als Dave en Miriam staan als een huis. Naast het rechercheurswerk ga je ook mee de gezinssituaties in. Genieten!

Vanuit wisselende perspectieven wordt het allemaal prachtig uitgediept, leidt het ene lijntje in het onderzoek naar de volgende en op de juiste momenten vlamt het dan weer op. Nagelbijtend spannend? Nee, dat niet, maar op die momenten spannend genoeg. Je blijft je continue afvragen wat er nu echt is gebeurd, een aantal toffe wendingen volgen en het blijft dus keer op keer onduidelijk.

Steiner rondt dit verhaal op sublieme wijze af. Het zorgde toch ook nog voor een Wow moment! En waar de lijntjes met betrekking tot vermissing en aanverwante moord allemaal aan elkaar vast zijn geknoopt, wil ik nu vooral door met Manon, haar team en de mensen uit haar privéleven. Wat een lekker boek zeg, ik wil meerrrr.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Spanning: 3

Plot: 4

Vier sterren voor Na 72 uur.

Karin Meinen.

Corina las: Laatste leugen-Mary Kubica***1/2

Laatsteleugen

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins  voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Mary Kubica

Uitgever: HarperCollins Holland

Oorspronkelijke titel: Every last lie

Vertaling: Karin Pijl

Aantal pagina’s: 416

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 22 mei 2018

Over de auteur:

Mary Kubica studeerde geschiedenis en Amerikaanse literatuur. Haar debuut, Zo’n lief meisje, was een bestseller. De filmrechten zijn verkocht aan de maatschappij dat ook de HBO-serie True Detective produceerde.

( Bron: http://www.harpercollins.nl )

De achterflap:

Clara’s wereld stort in wanneer haar echtgenoot Nick en hun vierjarige dochtertje Maisie betrokken raken bij een botsing. Maisie overleeft het gelukkig, maar Nick overlijdt. Wanneer Maisie nachtmerries krijgt over een enge man en een zwarte auto begint Clara te vermoeden dat iemand het op Nick voorzien had. Volgens de politie is ze getraumatiseerd door het verlies van haar man, maar de wanhopige Clara kan haar gevoelens niet negeren en gaat zelf op onderzoek uit. Ze laat zich door niemand tegenhouden om achter de waarheid te komen, maar soms kun je maar beter niet alles willen weten…

Mening:

In korte hoofdstukken en in een rappe en fijne schrijfstijl neemt Mary je mee door het verhaal via twee verschillende perspectieven. Geen moment verwarrend, daar het duidelijk wordt aangegeven met Clara en Hiervoor.

Clara wordt in haar verhaal goed uitgezet, maar ze ergert me vanaf het begin. Misschien zijn het de hormonen na het net bevallen zijn, geen idee, maar ze doet ontzettend veel aannames zonder dingen echt uit te zoeken en is bij tijd en wijle erg naïef. Ook de kleine meid wordt mooi neer gezet. Het raakt me…. Haar vragen naar papa, haar nachtmerries die ze niet uit kan leggen. Zo sneu.

De personage vanuit Hiervoor is ook mooi neergezet en ook bij dit personage heb ik gelijk ergernis. Waarom doe je zo dom? Waarom praat je niet? De leugens zijn an sich misschien begrijpbaar, aan de andere kant denk ik mennnnn doe even normaal het is niet zo dat het levensbedreigende dingen zijn. En toch voel je mee.

Zijn die ergenissen over de twee belangrijkste personen erg? Nee juist niet. Ik vind het mooi als een auteur dit bij me los krijgt. Het verhaal zelf komt langzaam bij elkaar, Clara komt langzaam dichterbij de waarheid en het Hiervoor schuift steeds meer naar haar verhaallijn toe. Met een toffe onverwachte twist die je even doet opkijken is daar dan het einde en die is aan de ene kant heel mooi en aan de andere kant laat het je een beetje teleurgesteld achter. Was dit het nou?

Conclusie:

Een onderhoudend verhaal, wat an sich klopt van a tot z maar je toch een beetje verward achterlaat.

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 3.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3

Plot: 3

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Laatste leugen.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: De tragische eindes van Boris Bastarache-Koen Strobbe****1/2

 

DetragischeeindesvanBorisBastarache

Met dank aan Standaard Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen Strobbe

Uitgever: Standaard Uitgeverij

Aantal pagina’s: 320

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Na zijn bestseller Kruis en munt schreef hij samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues. Hun eerste gedeelde pennenvrucht kwam bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien. Met zijn Provence-thriller De wolf van Colombes keerde Strobbe terug naar zijn roots.

( Bron: http://www.standaarduitgeverij.be )

De achterflap:

Wanneer de elfjarige Boris Bastarache met zijn vrienden in de zomer van 1943 “verzet” speelt, leidt dat tot een geheim dat te allen prijze bewaard moet worden. Wat volgt is een reeks van gebeurtenissen in het Frankrijk van de jaren vijftig tot nu, in het kielzog van een gevaarlijke psychopaat. Een adembenemend verhaal in de traditie van de betere roadmovies.

Mening:

In een prachtige, beeldende manier neemt Strobbe je mee door het leven van Boris Bastarache. Het verhaal begint in 1943 waar Boris samen met zijn vriendjes verzet speelt en je je in het oude Frankrijk waant en je met een glimlach samen met ze door de bossen struint en plannen smeedt om de Duitsers dwars te zitten. En dan gaat het gruwelijk mis en denk je alleen maar…. Komt dit nog goed? Langzaam verdwijnen de vriendjes in de komende jaren van het toneel op één na. En Boris heeft een goede reden om die dicht bij zich te houden. De ander ook, maar dan om heel andere redenen.

Boris zijn levensloop wordt vanuit de ik-persoon verteld en Strobbe laat je al zijn emoties, gedachtes en daden volledig meevoelen. Ook de belangrijkste side-kicks geven je een gevoel alsof je ze al jaren kent. Heb je op het ene moment begrip voor de keuzes, het andere moment denk je ….WTF. Er zitten een paar toffe onverwachte wendingen in en je vraagt je af: hoe kan het? Hoe komt die er mee weg? Maar het vliegt nergens uit de bocht en ook door de tijd waarin het speelt geloof je wat er gebeurt.

Het einde is bijzonder en klopt helemaal bij het verhaal. Strobbe verstaat zonder meer de kunst van het schrijven. Alles klopt en al is het nergens nagelbijtend spannend je zit helemaal in het verhaal en in het Frankrijk van toen en nu en wilt alleen maar weten wat, waar, hoe???

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4

Psychologie: 4

Vier en halve sterren voor De tragische eindes van Boris Bastarache.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Tocht der Schaduwen-Kevin Deckers****

TochtderSchaduwen

Met dank aan Kevin Deckers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kevin Deckers

Serie: De Duistere Oorlog deel 2

Uitgever: Zilverbron

Aantal pagina’s: 242

Genre: Fantasy, NUR 334 / 285

Verschijningsdatum: april 2018

Over de auteur:

Kevin (1996) woont in het Limburgse plaatsje Heythuysen. Hij leest graag Fantasy en heeft al op jonge leeftijd besloten zelf een Fantasy boek te schrijven. In 2016 verscheen het eerste deel van de Duistere Oorlog getiteld Het begin van het einde bij uitgeverij Zilverbron.

www.zilverbron.com )

Achterflap:

Eindelijk is het moment daar. De Bloedmaan is opgekomen. De Tocht der Tochten zal gereden worden. Een tocht langs alle planeten. Voor de één een reis door het leven, voor de ander een reis naar de dood. Eén ding is zeker: de Dacan zal op de proef worden gesteld.

De Bloedmaan kondigt een dertig dagen durende nacht aan, waarin de connectie met de Goden wegvalt. Om dit te herstellen, moeten Rayon en zijn metgezellen de Tocht der Schaduwen afleggen en op alle Planeten van het Licht de Godenpoort openen. Haast is geboden: als dit hen niet binnen een maand lukt, worden alle werelden aan de macht van de Duistere onderworpen. Zonder bijstand van de Goden zal niets de Duistere meer kunnen stoppen.

Mening:

Deckers start dit tweede deel met Een toelichting van het Orakel, gevolgd door een overzicht van de personages. Waar ik in deel 1 nog wel eens van het padje afkwam door de hoeveelheid aan personages en lijntjes, vliegt het in dit tweede deel nergens uit de bocht en is het allemaal in balans en goed te volgen. Dit overzicht is dan ook echt een meerwaarde en het is prettig om tijdens het lezen even terug te kunnen kijken.

Vanaf het begin is de missie duidelijk. Het verhaal achter de Bloedmaan wordt op mooie wijze verteld, de belangrijke rol van de Dacan is een feit en vanaf nu rol je het avontuur van de Tocht der Schaduwen in.

Deckers zet dit verhaal heel beeldend neer, maakt regelmatig gebruik van krachtige korte zinnen en het heeft zich ontwikkeld tot een prima eigen stijl. Daarbij worden die elementen toegevoegd die ik zo graag zie in Fantasy. Het is spannend, vooral ook de lijn van de Drakenkrijger Donol liet me letters vreten, er wordt onverwachts fiks verlies geleden (de welbekende wtf momenten), en ook in dit boek wordt het gebruik van de magie prachtig verwoord; je voelt het gewoon mee.

Actie, gruwel, gevechten, avontuur, vriendschap. You win some you lose some en het blijft steeds een verrassing hoe dit zal gaan verlopen. De personages zijn grotendeels al eigen, ze voelen als thuiskomen en uiteraard staat tegenover dit gevarieerde en fantastische gezelschap het kwaad. En waar je aan Orks al genoeg zou hebben komt daar dan een tweelingbroer van Rayon op de proppen? En hoe! En hoe zit dit? Het is tot het einde toe een leesfeest hoe dit alles samen weet te komen. Uiteraard liggen er aan dit einde zeker nog voldoende lijntjes open en rest me nog maar 1 ding. Me verheugen op deel 3!

Conclusie:

Ik rond naar boven af: vier sterren voor de Tocht der Schaduwen.

Karin Meinen.

Corina las: Operatie Hanokmin-Ronnie Rokebrand***

Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Ronnie Rokebrand

Uitgever: LetterRijn

Aantal pagina’s: 230

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 16 mei 2018

Over de auteur:

Operatie Hanokmin is het thrillerdebuut van Ronnie Rokebrand (1954), een man die in het dagelijkse leven reisondernemer en reishandboekenschrijver is. Hoewel het verhaal fictief is, zijn er gelijkenissen met bestaande personen en gebeurtenissen.

(bron: http://www.letterrijn.nl)

 

De achterflap:

De Nederlandse journalist Mike is er in Senegal getuige van dat een vrouw op gruwelijke wijze om het leven wordt gebracht. Het zijn beelden die hem in zijn dromen blijven achtervolgen.

Wanneer hij na anderhalf jaar naar Rwanda reist, is zijn beroep nog slechts een dekmantel voor zijn deelname aan een geheime internationale missie in samenwerking met de geheime diensten van Israël en Frankrijk. Het doel van deze samenwerking is het voorgoed uitschakelen van een van de gevaarlijkste mannen op het Afrikaanse continent, en het vernietigen van een opleidingskamp van de terreurorganisatie Al-Qaida. Als een vliegtuig met daarin de Rwandese president Habyarimana en de president van Burundi Ntaryamira met twee SAM 7 raketten wordt neergeschoten, werkt dat als lont in het kruitvat, en laait de stammenstrijd tussen Hutu’s en Tutsi’s weer op.

Een bloedstollend spannende thriller en de ontrafeling van een complex en onvoorstelbaar complot.

Mening: 

Ronnie heeft een fijne schrijfstijl en je kan merken dat hij met verstand van zaken schrijft. De omgeving zie je gewoon voor je. Het verhaal begint gelijk met vaart en er is een ongeluk (?) en een bizarre moord. Hmmmm waar gaat dit heen? Ronnie schrijft uitgebreid en gedetailleerd, en waar ik daar normaal van houd, is het nu af en toe too much voor mij.

Als Mike ( de hoofdpersonage) uiteindelijk in Rwanda terecht komt, dan heb ik nog steeds geen gevoel bij hem. Voor mij komt hij niet dichtbij en is hij bij tijd en wijle ongeloofwaardig. Zijn manier van doen, zijn denkwijze… ik geloof het niet. En dat is jammer, want het hele verhaal staat verder bol van actie en gruwelijkheden die je kippenvel bezorgen. Maar de “redder in nood” en zijn sidekicks… ze hebben het net niet.

Het einde is gaaf gedaan, en als een actiefilm zie je het beschrevene in je hoofd voorbij komen, maar ook daar is Mike het weer net niet.

Was het nu dan een slecht boek? Nee, zeker niet! Maar de belofte op de achterflap wordt helaas niet waar gemaakt.

Overall drie sterren.

Corina Nieuwenhuis.