Karin las: Natan Z. – Arjan Alberts*****

NatanZ.ArjanAlberts

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Arjan Alberts

Uitgever: Xander Uitgevers

Aantal pagina’s: 288

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 13 maart 2019

Over de auteur:

Arjan Alberts (1975) is schrijver en jurist. Hij werkte zeventien jaar voor het Ministerie van Justitie en Veiligheid. De laatste jaren was hij als coördinerend inspecteur verantwoordelijk voor incidentonderzoek in gevangenissen en tbs-klinieken. Sinds 2017 heeft hij zijn eigen juridisch adviesbureau. Natan Z. is zijn debuut.

(www.xanderuitgevers.nl)

Achterflap:

Een levensgevaarlijk spel tussen een seriemoordenaar en zijn sociotherapeute…

Acht moeders van jonge kinderen zijn om het leven gebracht. Ieder van hen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De dader, Natan Z., zit veilig in een kliniek, maar dreigt door een fout van Justitie vroegtijdig vrij te komen. Tijdens het proces doet zijn advocaat Reinier een gruwelijke ontdekking.

Tegelijkertijd neemt de jonge therapeute Suus levensgevaarlijke risico’s op de afdeling waar Natan vastzit en werkt Hannah, echtgenote van Reinier en een bekende schrijfster, in de Franse Alpen aan haar nieuwe roman… over Natan. In het afgelegen landhuis ontdekt ze iets dat ieders voorstellingsvermogen te boven gaat.

Arjan Alberts brengt met deze bloedstollende thriller de lezer in het hart van een tbs-kliniek, in een zenuwslopende rechtszaak en in een draaikolk rondom een seriemoordenaar wiens verwrongen karakter ondoorgrondelijk lijkt…

Mening:

Soms zie je een boek en alles, maar dan ook alles spreekt aan. Zo ook met Natan Z. De cover, de achterflap, over de auteur en dan een debuut. En mensen mensen dit is nu waarom ik zo graag thrillers lees!

De proloog is direct al onheilspellend waarna je een sprong maakt naar vijftien jaar later. We hebben te maken met een advocaat, een schrijfster, met uiteraard Suus; ze werkt met Tbs’ers en dan Natan zelf. Natan is eng, doodeng. De spanningsboog staat als een malle gespannen en dan de macht die deze dader heeft. Onderhoudt. Uitoefent. De strijd wordt op geweldige wijze aangegaan en wat een lefgozer is Suus. Alleen al dit gegeven doet je in passages belanden waar je gewoon doodsbang van wordt. Mix dit met een stukje legal via Reinier op een andere zijlijn, met Hannah in het buitenland waar ook de meest brute dingen gebeuren en voilà. Daar zit je dan met kloppend hart te hopen, te gruwen en te genieten.

Dat genieten wordt zeker ook veroorzaakt door een pracht van een schrijfstijl; dit is kwaliteit en doorspekt met een dijk aan dialogen. Dit is filmisch en wanneer je zó opgaat in een verhaal, wanneer spanning en angst zó binnen weten te komen, hoe gaaf wil je het hebben? Is dat alles? Welnee, want dan kom ik op het punt van de plot. Van het begin tot het eind zit dit verhaal op een prachtwijze complex en intelligent in elkaar. Wat een lijnen, wat een personages, wat een opbouw en wat een gruwelijk goed en verrassend einde. Een einde dat me verbijsterd achter wist te laten. Nee, je mag niet vloeken, maar ik heb het stiekem wel gedaan.

Conclusie:

De volle bak voor Natan Z.

Vijf sterren!

Karin Meinen.

Corina las: Blonde Dolly – Tomas Ross ****1/2

Blonde Dolly Aalsmeer

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 7 februari 2019

Over de auteur:

Tomas Ross (1944, pseudoniem van Willem Hogendoorn) is auteur en scenarist. Na zijn studie aan de School voor Journalistiek in Utrecht, werkte hij korte tijd als journalist voor Het Vaderland, waarna hij in 1974 zijn doctoraal niet-westerse sociologie behaalde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1979 schreef hij zijn eerste boek, Loch Ness – Mythe of werkelijkheid. Niet lang daarna volgende onder het pseudoniem Tomas Ross zijn eerste thriller De honden van het verraad (1980).

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog springlevend. Al decennia zoeken politiemensen en journalisten naar haar moordenaar. Haar moord is een raadsel, een mysterie, zoals Sebilla Niemans alias Blonde Dolly dat zelf ook was. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentie Orkest. Ze reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs, en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels.

De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar is haar beruchte blauwe boekje gebleven waarin ze de namen van haar clientèle zou hebben genoteerd?

Mening:

Vanaf regel één zit je in het verhaal en weet je dit is Ross ten voeten uit. Feiten en fictie worden weer mooi door elkaar verweven, en door de lijst met personages voorin kan je dat qua personages zeer goed uit elkaar houden. Vanuit verschillende personages en af en toe vanuit verschillende tijdsperiodes word je mee genomen door het na-oorlogse Den Haag.

Hannah/Hanneke is een mooi uitgewerkt persoon, waar je vanaf het eerste moment voeling mee hebt. Blonde Dolly en al haar aliassen blijft het hele boek door een mysterieuze vrouw, en al voel ik enerzijds met haar mee, toch houd ik ook het gevoel dat ze erg “uitgenast” is. Wat haar werkelijke bedoelingen/redenen geweest zijn zullen we ook in dit boek niet ontdekken. Maar dat is voor mij niet erg, zo blijft de mysterieuze sluier mooi bestaan.

Op veel vlakken kun je voelen waar feiten en fictie elkaar kruisen, maar Ross weet op een prachtige manier alles zo bij elkaar te brengen dat je kan geloven dat het daadwerkelijk zo gegaan is. Zelfs de fictieve personages hadden gewoon echt kunnen bestaan. Prachtig.

Is de thriller nagelbijtend spannend? Nee. Is dat erg? Wederom nee. Ross pakt het oorlogsverleden en de periode daarna in een heel mooi onder de huid kruipend jasje, waardoor je helemaal in het verhaal getrokken wordt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 3,5

Plot: 4,5

Psychologie: 4

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor Blonde Dolly.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Ravage – Felicita Vos ****

RavageFelicitaVos

Met dank aan Uitgeverij De Kring voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Felicita Vos

Uitgever: De Kring

Aantal pagina’s: 320

Genre: Roman / NUR 301

Verschijningsdatum: 8 maart 2019

Over de auteur:

Felicita Vos is dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Haar schrijverschap kenmerkt zich door een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar non-fictieboek Blauwe haren, zwarte ogen (2008) gaat over de Roma-cultuur. In Addergebroed onderzoekt ze taboes als vrouwenhandel en darkrooms. Haar romandebuut Duivelsklauw (2014) beschrijft een bijzondere familiegeschiedenis waarin de Roma- en de Nederlandse cultuur botsen. Spaans bloed verscheen op 9 maart 2017.

( www.uitgeverijdekring.nl )

Achterflap:

Om haar zwangere zus te ontlasten én om het gemis aan kinderen te compenseren, neemt Charlotte Zwanenburg de hond van haar zus in huis. Direct na aankomst neemt de hond de benen. Het is het startsein van een koortsachtige zoektocht. Gaandeweg zoekt de hele familie mee. De tocht maakt pijnlijk duidelijk hoe er werkelijk over elkaar gedacht wordt. De verhoudingen komen onder hoogspanning te staan, irritaties worden ruzies en verzwegen waarheden komen aan het licht. Voor Charlotte hebben die verstrekkende gevolgen.

Ravage is een spannende, hartverscheurende roman over de vraag: hoe goed ken je je naasten?

Mening:

Felicita Vos trapt in de ik-vorm af en wat een voorbode zeg. Vanuit Charlotte blijkt dat er veel gebeurd moet zijn. Vanaf de eerste letter word je getrakteerd op een prachtige stijl inclusief gebruik van mooie beeldspraak. De sprong naar vier maanden eerder maakt gretig want wat is hier loos?

Dit is een verhaal waarin je flink heen en weer geslingerd wordt. Na een intro gebruikt Felicita de dramatische zoektocht naar de hond Ramirez als ‘gebruiksmiddel’ om de  personages en onderlinge verhoudingen neer te zetten. Allemachtig wat een gekonkel; liefde, vertrouwen, wantrouwen, vriendschap, familie. Het geeft flink stof tot de meest uiteenlopende individuen en de onderlinge dialogen gaan van hilarisch tot sneu tot bizar tot ontroerend. Wat een extremen en ik vlieg alle kanten op wat ik nu van ze vind, je blijft je mening bijstellen. Dan is daar gelukkig ook nog Esma, juist degene die in het dagelijks leven kampt met vooroordelen, komt gevoelsmatig het beste uit de verf. Wat een prachtmens en daar heb ik dan ook niet één keer aan getwijfeld.

Gedurende de zoektocht blijft het allemaal vrij lang doorcirkelen maar laagje voor laagje komt er steeds meer boven water. Het is enerzijds aan de trage kant, het ontwikkelt zich langzaam, maar het blijft onderhoudend en de uiteindelijke ontwikkelingen blazen je dan ook van de stoel.

De geheimen die blootgelegd worden zijn een klap om de oren en tevens de hel;  vol afschuw beleef je mee hoe alles waar iemand toch zeker van was compleet in duigen kan vallen. Dan is de boodschap goed duister en zwart. Daartegenover blinkt dan het vinden van jezelf en lichtpunten hoe door te gaan. Dat stuk zet je ook na het dichtklappen van het boek nog even te denken. En hoe meer je nadenkt, hoe meer je beseft wat hier aan diepgang neergezet is.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Spanning: 2

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Vier sterren voor Ravage.

Karin Meinen.

Duorecensie Karin & Corina: Het meisje van toen – Edward Hendriks ***1/2

Winactie Het meisje van toen

Met dank aan Edward Hendriks voor het recensie-exemplaar

Auteur: Edward Hendriks

Uitgever: Eigen beheer

Aantal pagina’s: 125

Genre: Wraakthriller

Verschijningsdatum: 31 januari 2019

Over de auteur:

In het dagelijks leven ben ik copywriter van beroep. Eerst in dienst van verschillende reclamebureaus, sinds een jaar of acht als freelancer. Ik was dus altijd al veel met teksten en ideeën bezig. Toch bleef de gedachte aan een ‘echt boek’ maar lokken. Geen boek in opdracht, maar iets wat ik helemaal zelf zou kunnen verzinnen.

Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht om er de Italiaanse taal te leren, kwamen de ideeën voor een boek bovendrijven. Het zou nog tot juni 2012 duren voor deze op Napolitaanse leest geschoeide maffiathriller in de boekwinkels lag.

(Bron: http://www.edwardhendriks.nl)

Achterflap:

Het meisje van toen is een snoeiharde wraaknovelle van rond de 35.000 woorden, die (voorlopig) alleen als e-book verschijnt.

Twintig jaar geleden bedroog Paul Meertens de vrouw met wie hij pas getrouwd was. Nu, terwijl hij een goede baan bij een IT-bedrijf heeft, staat hij oog in oog met zijn onenightstand van toen, Lieve Breevoort. Ze solliciteert naar de functie van managementassistente. Paul is van slag, maar herpakt zich. Hij besluit een afwijzingsbrief te sturen en het hele voorval zo snel mogelijk te vergeten. Maar zo makkelijk laat Lieve zich deze keer echter niet aan de kant schuiven. Weldra ziet hij haar terug als danslerares van zijn jongste dochter, als de nieuwe squashpartner van zijn vrouw en als de invalster op school. Hij begint haar werkelijk overal te zien. Wordt hij gek? Nee, het is erger dan dat. Ze is uit op wraak en ze heeft verdomd lang de tijd gehad om die voor te bereiden…

Mening:

Karin:

Het meisje van toen is mijn kennismaking met Edward Hendriks. De proloog is alvast bijzonder pakkend. In de ik-vorm stap je de wereld van Paul binnen en het verhaalt terug naar de onenightstand van 20 jaar geleden. Een misstap die nog veel los zal gaan maken. De manier van vertellen, van schrijven, maakt per direct een hele goede indruk. Dit is tof woordgebruik, dit leest ontzettend fijn en dit geeft stof tot graag verder willen met het verhaal.

Corina:

De proloog begint gelijk vlot en pakkend. Als je dan in hoofdstuk één belandt trekt Edward gelijk door met de vlotte en beeldende manier van schrijven. Heerlijk makkelijk leesbaar en je vraagt je af waar gaat dit heen? Wat heeft die grote fout uit de proloog voor een gevolgen dan?

Karin:

De stop wordt uit de gootsteen getrokken en van dag tot dag zie je Paul al draaiend in een kolk van bizarre gebeurtenissen verder verdwijnen richting het putje.

De denk- en doewijze doet me een aantal keer flink twijfelen aan zijn verstand. Van ‘je trapt hier nu echt met open ogen in’, tot ‘ ja laat dat vooral achterwege, dat gaat de zaak ten goede komen.’ Onder andere de reactie van Brenda, maar ook bijvoorbeeld de wijze waarop een schorsing volgt doet me stevig achter de oren krabben, maar buiten dat is het intrigerend en is er continue spanning aanwezig. Stap voor stap gaat het richting steeds meer gruwel. Er zit een passage in dat je met opgetrokken wenkbrauwen en samengeknepen billen zit te lezen, dit is thriller! Het motief is wel duidelijk en toch komt er nog meer tevoorschijn en blijft het een leuk vraagteken hoe het nu allemaal werkelijk in elkaar steekt.

Corina:

De gebeurtenissen komen al vrij rap in een stroomversnelling en je vraagt je af: hoe kan dit? Wat gebeurt hier dan? Overduidelijk is Paul de enige echte hoofdpersoon in dit verhaal en mijn hemel wat een konijn zo bij tijd en wijle. Zijn manier van denken staat me vanaf de eerste ontmoeting met de roodharige dame niet aan. Hoezo denk je zo? En vooral, waarom reageer je zo? De roodharige dame blijft een tijd een mysterie, wie is zij nou precies en waarom doet ze wat ze doet?

Als de ontknoping daar is brengt Edward alles op een toffe manier bij elkaar en als ik een stukje voorlees aan mijn vriend trekt hij wit weg en belooft me echt nooit, nooit vreemd te gaan 🙂 De laatste twist vind ik echt geniaal gevonden en geeft dat extra aan het verhaal.

Karin:

Hendriks rondt het verhaal prima en met wat verrassende schijnbewegingen af. You win some, you lose some. En de winner is? Ge-wel-dig.

Corina:

Ondanks dat het af en toe een beetje op het randje van geloofwaardig c.q. logisch handelen is, weet Edward me zeker in te pakken met deze wraakthriller.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 2.5

Spanning: 3.5

Plot: 4

Corina:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3

Leesplezier: 4

Psychologie: 2

Spanning: 3.5

Plot: 4

Maakt unaniem een mooie drie en halve sterren voor Het meisje van toen.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Gestolen jeugd – Marielou Uyttenhove ****

Gestolen jeugd Aalsmeer

Met dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marielou Uyttenhove

Uitgever: ISJB

Aantal pagina’s: 342

Genre: Historische roman

Verschijningsdatum: november 2018

Over de auteur: 

Gestolen jeugd is het indrukwekkende verhaal van de jonge Belg François en het Duitse meisje Maria. Hun dochter Marielou Uyttenhove (1945) vertelt het verhaal van haar ouders op eerlijke en ontroerende wijze. Een aangrijpend liefdesdrama tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog.

(Bron: http://www.isjb.nl)

De achterflap:

François groeit op in Antwerpen, in een eenvoudig arbeidersgezin. Als hij begin 1942 als 17-jarige jongen in Duitsland te werk wordt gesteld, is zijn jeugd in één klap voorbij. Maria’s jeugd in Stuttgart-Zuffenhausen staat in het teken van de economische crisis, de opkomst van de nazi’s en uiteindelijk een nietsontziende oorlog. Maria en haar familie overleven de vele bombardementen, maar krijgen in 1944 een enorm drama te verwerken als Maria’s tweelingzus Edeltraud in een psychiatrische kliniek belandt en het helse naziregime niet overleeft. Zij wordt niet ouder dan 17 jaar.

De oorlog brengt François en Maria bij elkaar, en tussen deze twee jonge mensen bloeit een diepe liefde op. Maar de oorlog rukt hen ook weer uit elkaar. Terwijl François onwetend in een gevangenenkamp verblijft, schenkt Maria eind 1945 het leven aan hun dochter Maria Luise. Pas in 1947 zien zij elkaar terug, en proberen zij in België samen een nieuw leven op te bouwen. Maar zal hun liefde bestand zijn tegen alle trauma’s van de oorlog én tegen de anti-Duitse stemming die de Duitse Maria in België continu ervaart…?

Mening:

Marielou neemt je na een kijkje in haar eigen jeugd mee door het leven van François in België, en daarna door dat van Maria in Duitsland. Hierdoor leer je hen allebei goed kennen en voel je hun angsten, maar ook hun liefde door het hele verhaal heen. Als je dan aankomt bij het gedeelte dat ze weer samen zijn, en je de gevolgen van de oorlog in elke vezel voelt.

Want al was het vrede, en zou je denken dat elk weldenkend mens ook wel begrijpt dat een meisje van 19 er niets aan kan doen dat ze Duits is, toch krijgen Maria en haar dochter te maken met zoveel discriminatie en roddel en achterklap. Het is gewoon tenenkrommend dat er na de oorlog nog vele jaren zoveel haat was. 

De schrijfstijl is voor mij erg wennen, maar past wel bij de persoonlijke aard van het boek. Het is erg vertellend, en er wordt tijdens het verhaal af en toe verwezen naar het heden, wat ik soms verwarrend vind. Toch zit je aan de bladzijdes gekluisterd, want het is zo een persoonlijk, pakkend en indrukwekkend verhaal. Marielou schuwt niets en beschrijft gedetailleerd alle horror die een oorlog met zich meebrengt, zowel tijdens als daarna. 

Mooi detail zijn de foto’s door het hele boek heen en de op grijs gedrukte stukken met achtergrondinformatie. Dat gaf nog net even dat extra aan het verhaal.

Overall geef ik vier sterren aan Gestolen jeugd.

Corina Nieuwenhuis.

Karin las: Tom Kreel is nog steeds – Op zwart ****

TomKreelisnogsteeds

Met dank aan Michiel Geurtse voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Michiel Geurtse

Serie: Kreel 2

Uitgever: Schrijverspunt

Aantal pagina’s: 162

Genre: Roman

Verschijningsdatum: februari 2019

Over de auteur:

Schrijver, die altijd wel iets meemaakt en ziet door om zich heen te kijken. Schrijft graag: Romans, columns, korte verhalen en fantasy. Auteur van de roman: Piet Kreel is nog wel en Tom Kreel is nog steeds – Op zwart. Speelt graag: Toneel en gitaar. Uitgegeven: Ja. Korte verhalen en enkele toneelstukken. Columnist voor het tijdschrift Schik, Fok.nl, MantelzorgerNL en Hoe Mannen Denken. Een aantal malen gepubliceerd in de krant: Metro Nieuws, Almeloos Weekblad en andere.

(Bron: www.michielziet.com)

Achterflap:

Tom Kreel is een veertiger die zojuist een scheiding achter de rug heeft. Waar hij denkt alle ellende wel verwerkt te hebben, is zijn nieuwe vriendin Tess anders van mening. Met vallen en opstaan baant Tom zich een weg door het leven dat vooral lijkt te bestaan uit het opvoeden van twee pubers en het proberen zijn broertje voor misstappen te behoeden. Net wanneer de berg van stress en oud zeer niet hoger kan worden, gebeurt er iets vreselijks. Gesteund door zijn vriendin Tess en opa Piet Kreel probeert de stukgeslagen Tom zichzelf weer in elkaar te zetten!

Mening:

Na Piet Kreel is nog wel is het direct weer thuiskomen in Tom Kreel is nog steeds; de personages en gebeurtenissen komen gelijk weer boven. Elk hoofdstuk wordt ingeleid met een mooie passende korte titel en de wijze van vertellen maakt dat je snel en makkelijk in het verhaal zit. De kracht van Geurtse is dat hij het allemaal zo echt weet te maken. Dit zijn echte personages, met echte reële problemen. Ze reageren zoals je hoopt dat ze gaan doen en af en toe ook juist niet, heerlijk.

Drama vs. Feelgood in een persoonlijk en prachtig jasje; het is een pure inkijk in het leven van een familie die gewoon je buren zouden kunnen zijn. Geurtse verweeft veel muziek in dit verhaal en doet dit structureel waardoor het mooi en passend is.

Zoals je mag verwachten wordt er regelmatig een tik humor uitgedeeld en dat geeft ook weer een balans. Want ook de minder mooie onderwerpen worden niet geschuwd. Het met elkaar zoeken naar het omgaan met verlies, met verdriet, met verandering waar je zo niet op zat te wachten, is prachtig gedaan. De één is daar dan ook heel anders in dan de ander. Waar ik Freek in eerste instantie gewoon een dikke lul vind, weet zich dat later toch nog om te vormen naar een vorm van begrip. En neem Piet, stiekem blijft hij ook als side-kick mijn favoriet. Zijn verleden en dan zijn manier van reageren; Piet heeft me weer compleet ingepakt. Ik noem er nu twee maar de complete familie met aanhang speelt een eigen rol en de zoektocht van Tom naar zichzelf wordt geweldig neergezet. Dat hij daarnaast met behulp van anderen niet alleen zijn eigen belang voor ogen houdt geeft een moraal mee waar ik gewoon heel blij van word.

Geen minpuntjes? Ja toch wel een kleintje. Ze zijn schaars maar de seksscènes vond ik niet om aan te lezen. De woordkeuze irriteert, de dialogen zijn van dien aard dat ik denk ik: Mien God laat mij hier buiten. Over smaak valt niet te twisten maar het is een feit dat seks niet zomaar aangehaald wordt. Het heeft zijn doel en het weet vervolgens over te gaan in mooi geschreven stukken waarin de gevoelens van Tom gevoelig en begrijpbaar neergezet worden.

Ik ben gewoon echt wel Kreel fan nu. Waar hier een tweede verhaal een einde vindt, ligt er volop ruimte om door te kunnen borduren op andere personages. Laten we hopen dat Michiel dat ook denkt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 3.5

Vier sterren voor Tom Kreel is nog steeds – Op zwart.

Karin Meinen.

Duorecensie Riejanne & Karin: De krokodilvogel – Katrine Engberg****

Krokodil

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Katrine Engberg

Serie: Jeppe Kørner & Anette Werner (1)

Originele titel: Krokodillevogteren

Vertaling: Corry van Bree

Uitgever: A.W. Bruna

Aantal pagina’s: 390

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 5 februari 2019

Over de auteur:

Katrine Engberg (1975) was in Denemarken reeds bekend als danser en choreograaf toen ze in 2006 haar schrijfdebuut maakte met een non-fictieboek. Ze werkt nog steeds als regisseur en choreograaf, voor theater en televisie. Inmiddels heeft ze ook groot succes met haar boeken. Haar thrillers over Jeppe Kørner en Anette Werner belanden steevast in de top 3 van de Deense bestsellerlijst, en ook is haar ster nu internationaal rijzende.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Op een vroege ochtend in het centrum van Kopenhagen loopt de gepensioneerde Gregers Hermansen voorzichtig de trap van zijn appartement af om zijn vuilniszak buiten te zetten. Op de eerste verdieping ziet Gregers dat de deur van zijn onderburen openstaat. Hij probeert de deur te sluiten, maar verliest hierbij zijn evenwicht en valt voorover het appartement binnen. Als hij weer bijkomt, ontdekt hij dat hij boven op het bebloede lichaam van een jonge vrouw ligt.

Het is het begin van een nachtmerrie voor de bewoners van het appartementencomplex en eveneens voor rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner. Vooral omdat er algauw wordt ontdekt dat een andere bewoner van het complex een thriller schrijft over de moord op een jonge vrouw in een appartementencomplex…

Mening:

Riejanne:

Toen ik begon met lezen vroeg ik me af of dit boek wel wat voor mij was, doordat ik erg aan de schrijfstijl moest wennen. Echter na een paar hoofdstukken had de schrijfstijl me te pakken en wilde ik graag verder lezen.

Het verhaal begint met Gregers die in zijn appartementencomplex struikelt over het dode lichaam van een medebewoner. Hierop worden rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner op de zaak gezet. Al gauw ontdekken zij dat een bewoner van het appartementencomplex een thriller schrijft over een soortgelijke moord en kan het onderzoek beginnen.

Karin:

Om maar met de deur in huis te vallen; ik heb genoten van dit boek. Dit is een echte whodunit waar de nadruk ligt op onderzoek, aanwijzingen volgen en waar tot ver in het verhaal de vraag blijft wie nu de dader is.

De spanning is niet snijdend, maar het blijft een zeer onderhoudend en goed verhaal en dat komt door allereerst de toffe personages. Heerlijk ook hoe hier met name in het begin een flinke tik humor uitgedeeld wordt en de insteek dat Jeppe en Anette niet bij elkaar passen is verfrissend. De nadruk ligt in dit boek op Jeppe en ik vermoed dat in een volgend deel Anette wat meer aan de beurt zal komen. Daar hoop ik ook op, maar ik loop nu op de zaken vooruit.

Riejanne:

Het leven van Jeppe wordt behoorlijk uitgewerkt in tegenstelling tot Anette. Zij wordt wat vlakker beschreven. Het leuke aan dit duo is dat ze niet zo goed boteren, maar desondanks toch tot elkaar verdoemd zijn. Daarnaast bevat het boek veel humor en dat is iets wat ik heel erg kan waarderen.

Karin:

Engberg weet het met een prachtige stijl te brengen. Zo her en der had het wat minder uitgebreid gemogen maar dit deed geen moment af aan het leesplezier. De meerdere lagen en lijnen, de leuke kleine wendingen waarbij je weer op het verkeerde been wordt gezet en de thema’s die aangehaald worden; dit is wat je als lezer graag tegenkomt in dit genre. Abortus, pleegtehuizen, verliezen, ontwrichte gezinnen; het zit prachtig verweven in de lijnen die uiteindelijk op knappe wijze aan elkaar gebreid gaan worden.

Riejanne:

Tijdens het lezen gingen mijn gedachten alle kanten op en verdacht ik meerdere personen. Pas op het einde werd het duidelijk wie de dader was. Wat ik wel een beetje miste was de spanning, maar doordat het verhaal goed in elkaar zit, maakte dat dat ik er toch van genoten heb.  Wat mij betreft een prima debuut en het vervolg pak ik zeker op!

Karin:

En ja hoor, daar is dan de dader en waar ik meerdere mogelijkheden zag; hij of zij zat er niet bij en daar houden we van. Prima plot en wat ik al zei, een volgend deel zou ik erg graag oppakken want Anette moet gewoon ook nog meer aan de beurt komen. Ik wil het, ik wil het!

Conclusie:

Riejanne:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 3.5

Karin:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Maakt unaniem vier sterren voor De krokodilvogel.

Riejanne Zwiers & Karin Meinen.