Duorecensie Karin & Corina: De verzetsman en de voetbalheld-Frank Krake****

Met dank aan Frank Krake voor het vooruitlees-exemplaar.

Uitgever: Uitgeverij Achtbaan

Aantal pagina’s 96

Genre: Historische biografieën, Oorlog en vrede NUR 689 /681

Verschijningsdatum: 28 maart 2023

Over de auteur:

Frank Krake verkocht meer dan 150.000 boeken, waaronder de bestseller De laatste getuige, die in tien talen werd vertaald. Bij research voor zijn laatste boek, De grootste bankoverval aller tijden, ontdekte hij sporen die leidden naar dit opmerkelijke verhaal.

http://www.uitgeverijachtbaan.nl

Over De verzetsman en de voetbalheld :

Het waargebeurde verhaal van een voetballer die hunkerde naar zijn glorieuze verleden, en een moedige verzetsman die hunkerde naar een gelukkige toekomst.

De een verborg als anonieme boerenzoon de buit (46 miljoen) van een bankoverval in zijn hooiberg. Hij werd door de nazi’s opgepakt en was sindsdien spoorloos.

De ander werd in heel Duitsland geadoreerd, scoorde meer dan 400 competitiedoelpunten en was aanvoerder van het nationale voetbalelftal. Er werd bij leven een boek over hem geschreven en zelfs een film over hem gemaakt.

Hun levens kruisten elkaar onder apocalyptische omstandigheden in een Duits concentratiekamp.

Mening:

Corina:

Zoals gewend van Frank lees je een verhaal waar meer dan goed onderzoek naar is gedaan. De schrijfstijl is informatief, kort, krachtig en heel duidelijk. De foto’s maken het (niet heel dikke boekje) helemaal compleet.

Je verneemt (eindelijk) wat er met de boerenzoon Gerard is gebeurd en hoe het komt dat hij zo lang onvindbaar was. En natuurlijk hoe het komt dat hij de voetbalheld van weleer Otto tegenkomt.

Karin:

Waargebeurd, sport, WOll. Dan is Frank Krake weer echt helemaal in zijn element! Plus daar weer de research bij op en er ligt een (ook letterlijk) prachtig boekje voor je dat het lezen echt meer dan waard is.

Het verhaal telt, inclusief bonusdeel, 93 bladzijdes en daar vlieg je als lezer doorheen. Wat je dan heel fijn op de rem trapt zijn alle toegevoegde foto’s. Echt een verrijking; je neemt het geheel daardoor nog allemaal beter in je op.

Corina:

Frank verhaalt voornamelijk over deze voetbalheld en zijn roemruchtige voetbal verleden. Je leert hem kennen als een top atleet die wel erg graag een bruin biertje drinkt. Als de oorlog uitbreekt maakt hij keuzes die wij in vredestijd en in deze huidige maatschappij ons niet kunnen voorstellen en zo belandt hij in het leven van de vermiste boerenzoon.

Karin:

Mijn interesse ligt bij beide thema’s: WO en sport en wat een bijzondere combinatie is dit. In De grootste bankoverval aller tijden had verzetsheld Gerhard Nijland mijn hart al weten te centrifugeren en dat is in dit niet anders. Otto “Tull” Harder was in die zin nieuw voor mij.

De beschrijving van zijn sportcarrière verslind ik  gewoon, ik hou hier van. De stijl is ook weer echt Krake. Feitelijk, geen nonsens en je blijft je altijd weer verbazen hoe hij dit toch allemaal weer heeft weten te achterhalen. Diepe buiging.

De verhaallijnen zijn beiden op geheel andere wijze indrukwekkend. De gevoelens voor deze twee mannen compleet uiteenlopend. Bij Harder blijf ik dan ook nog met veel vragen zitten. Op de achterflap staat vermeld dat er bij leven nog een boek over hem is geschreven en een film over hem is gemaakt. Ik ben sterk geneigd dit op te snorren, want hoe kom je in hemelsnaam tot zo’n gruwelijke switch in je leven.

Tussen de regels door lees en proef je dat hij in de basis ( denk aan de woordspeling) een prima man was. Ik kan er met mijn verstand niet bij, en het valt niet goed te praten in welke functie hij beland is. Ik had graag daar nog meer over te weten willen komen. De connectie met Nijland had ik anders verwacht. Minder apart van elkaar. Aan de ene kant voelt het dan niet helemaal volledig, maar het stuk kruisen wordt heus compleet duidelijk.

Corina:

Ik had misschien iets meer willen weten over zijn redenen en dergelijke waarom hij deze keuze heeft gemaakt, maar wellicht was daar niet achter te komen. Het bonus gedeelte achterin was een hele fijne aanvulling op het verhaal en ik heb het dan ook met heel veel interesse gelezen. Ik kan me zo voorstellen dat dit voor de nabestaanden ook geweldig moet zijn.

Karin:

Wat me ook diep raakt is wat er door het onderzoek van Krake voor nabestaanden duidelijk is geworden. Dat moet je als auteur zijnde toch ook een niet te beschrijven gevoel geven. Als lezer is het sowieso indrukwekkend om mee te kunnen beleven. Je hart gaat volledig uit naar de familie van nu en wat een groot en heftig moment moet die ontdekking geweest zijn.

Al met al maakt De verzetsman en de voetbalheld met weinig pagina’s op indrukwekkende wijze ontzettend veel los.

Vier sterren.

Corina:

Het is al met al een prachtige novelle geworden met veel detail en foto’s die je de hoofdpersonen een gezicht laten geven.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Duorecensie Sandra & Riejanne: IJskoude leugens-Eva Björg Aegisdóttir ***1/2

Dank aan Uitgeverij De Fontein voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Eva Björg Aegisdóttir

Serie: IJslandse moorden deel 2

Oorspronkelijke titel: Stelpur sem ljúga

Vertaling: Willemien Werkman

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: augustus 2022

Over de auteur:

Eva Björg Aegisdóttir groeide op in Akranes, het decor van haar thrillers, maar woont en werkt inmiddels in Reykjavík. Voor haar debuut Vanuit het duister ontving zij de Blackbird Award, de prijs voor het beste IJslandse thrillerdebuut van het jaar.

http://www.uitgeverijdefontein.nl

Achterflap:

Alleenstaande moeder Maríanna verdwijnt en door het briefje op de keukentafel gaat iedereen uit van zelfmoord. Dan wordt zeven maanden later haar lichaam gevonden op de lavavelden en het wordt duidelijk dat ze slachtoffer was van moord.

Rechercheur Elma neemt de zaak onder de loep en die zaak wordt steeds complexer naarmate het aantal verdachten groeit. Elma volgt het spoor terug tot aan de jeugd van Maríanna, een meisje dat nooit was zoals anderen…

Sandra:

Het is het tweede deel in de serie IJslandse moorden. Het eerste deel, Vanuit het duister, heb ik niet gelezen, maar ik had niet het idee dat ik dingen miste. Naar mijn gevoel is dit tweede deel prima los te lezen.

Het verhaal gaat van start met een jonge vrouw die net bevallen is, maar niet veel liefde voor de baby lijkt te voelen. Dit roept al meteen een aantal vragen op? Wie is deze vrouw, is er een vader aanwezig en waarom heeft zij niet de moedergevoelens die je zou verwachten?

Het verhaal neemt een sprong in de tijd en we zijn 15 jaar later. Rechercheur Elma en haar collega Saevar moeten een zaak oplossen. Er is een lichaam gevonden in de lavavelden. Is er een link met de verdwijning van Marianna? Haar dochter Hekla heeft de vermissing destijds gemeld en verblijft sindsdien in een pleeggezin.

Riejanne:

IJskoude Leugens is deel 2 in de serie IJslandse moorden. Het eerste deel heb ik niet gelezen, maar het voelde ook niet alsof ik wat miste. Mijn inziens is dit boek dus prima los te lezen. Het boek heeft twee verhaallijnen, namelijk het verhaal van een vrouw die bevalt van een dochter en daar niet blij mee lijkt te zijn. Daarnaast volgen we rechercheur Elma en haar collega Saevar.

De proloog trok me gelijk het verhaal in en bevatte zelfs een zin die me als een mokerslag trof. Dat was ook het moment dat ik heel graag door wilde lezen, want ik moest weten welk verhaal er achter deze vrouw schuil ging.

Sandra:

De hoofdstukken worden afgewisseld met enerzijds Elma die de moord/verdwijning onderzoekt en met Saevar in het verleden van Marianna duikt. Daarbij komen afschuwelijke zaken aan het licht die tot in het heden hun nawerking hebben. Anderzijds volgen we de alleenstaande moeder die worstelt met de opvoeding van haar dochtertje en wat dat met haar zelf doet.

Gedurende het verhaal werd ik een aantal keren op het verkeerde been gezet. Er zijn meerdere verdachten en het politieonderzoek lijkt steeds vast te lopen. Het verhaal vond ik origineel bedacht. De twee verhaallijnen lopen goed naast elkaar en op het einde valt alles goed samen en is de puzzel compleet. Er wordt uitgebreid verteld over hoe het politieonderzoek verloopt en waar Elma en Saevar tegen aan lopen. Ook de verhaallijn van de alleenstaande moeder is goed neergezet, je voelt als het ware haar onmacht over wat ze met haar dochtertje aan moet en wat ze toch verkeerd doet.

Riejanne:

Emma en Saevar krijgen een moordzaak voor de kiezen die hen tot ver in het verleden dwingt. Liggen hier de antwoorden op de vragen die ik
gaandeweg het verhaal steeds meer krijg? Meerdere keren denk ik te weten hoe alles in elkaar steekt, maar oh oh oh wat zat ik er naast!

Meerdere keren betrapte ik mezelf op: Huh? Hoe dan? Wat dat betreft is de insteek van het verhaal origineel en ik vind het heerlijk dat ik steeds op het verkeerde been gezet word. Dat maakt dat het boek me verrast en daar hou ik zo van!

Sandra:

Het hele verhaal zit knap in elkaar, de personages zijn goed uitgewerkt, het heden wat uitvloeit in het verleden is ook knap verteld. Toch miste ik de spanning in dit verhaal. Het hele boek kabbelt het verhaal een beetje voort en nergens werd het spannend, wat ik altijd toch wel hoop en verwacht bij een thriller. Wat ik dan wel weer erg prettig vond, was dat ik zeker dacht te weten hoe de plot in elkaar stak, maar toen kwam er ineens wel een fijne plotwending en daar word ik altijd wel weer blij van.

Riejanne:

Hoewel het verhaal lekker weg leest en een fijne schrijfstijl heeft waardoor je wil blijven lezen miste ik toch de nodige spanning. Ik hou ervan als ik op het puntje van de stoel zit en sneller wil lezen dan ik kan en dat miste ik toch in dit verhaal. Het samenspel tussen Emma en Saevar vond ik leuk. Twee rechercheurs die aan elkaar gewaagd zijn. Aan het einde van het boek vielen alle puzzelstukjes in elkaar en dat door een plot twist die ik niet aan zag komen, maar wel top bedacht is!

Drie en halve sterren voor IJskoude leugens.

Sandra Remmig & Riejanne Zwiers.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Riejanne & Corina: Ook dat nog van Anya Niewierra & Merel Godelieve ****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra & Merel Godelieven

Genre: Feelgood

Aantal pagina’s: 256

Verschijningsdatum: 21 juni 2022

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

In deze vrolijke dagboekroman over een gescheiden moeder in haar ‘tweede leven’, een millennial in een identiteitscrisis en een hippieoma in een bejaardenoord, leven we mee in het jaar waarin alles verandert.

Na haar scheiding moet de vijftiger Roos het doen met een saaie baan en een flatje. Roos is boos en schrijft haar frustraties van zich af. Wanneer dochter Maddy na een verbroken relatie bij Roos intrekt, lopen de spanningen hoog op en grijpt ook Maddy naar de pen.

Ondertussen belandt Oma Loes, een voormalige dolle mina, na een gebroken heup in een zorgcomplex tussen de ‘wandelende graftakken’. Haar activistische hart bloeit op en ze trekt weer ten strijde. Nu tegen de stereotypering van ouderen.

Riejanne:

Ik las Ook dat nog van Anya Niewierra en Merel Godelieve en vanaf de eerste bladzijde trok het me gelijk het verhaal in. Het zijn korte dagboekfragmenten vanuit Maddy en Roos en af en toe oma Loes. En het eerste wat me opvalt is de heerlijke droge humor.  Regelmatig zat ik met een grote lach op m’n gezicht. Het boek is in vijf delen opgebouwd, namelijk lente, herfst, zomer, winter en het niet zo geheime leven van oma Loes.

Corina:

Ik “ken” de schrijfster Anya en heb van al haar boeken genoten maar dit is een compleet ander genre ennnn ze schrijft het met haar dochter. Dus ik was heel benieuwd en had toch ook wel hoge verwachtingen. En ja hoor vanaf pak ik beet alinea 5 was ik verkocht aan de schrijfstijl van deze twee dames.

Het is een luchtig geschreven dagboek vanuit Maddy en Roos en af en toe komt Oma Loes ook even voorbij.

Riejanne:

Wat een fijne schrijfstijl, die maakt dat je gewoon door wilt lezen. Maddy trekt na haar verbroken relatie bij haar moeder Roos in en dat levert spanningen op tussen haar en moeder Roos. Voor velen heel herkenbaar denk ik en ik moest ook menigmaal lachen, omdat het zo ‘pijnlijk’ duidelijk werd over wat voor kleine dingen ze zich aan elkaar irriteren. Volstrekt logisch natuurlijk, want stel je zelf maar eens voor dat je op latere leeftijd weer onder moeders vleugels moet wonen….

Corina:

Aan de datums van het dagboek had ik het natuurlijk kunnen weten maar ik had een kleine hoop. Maar ja daar was dan uiteindelijk toch …. Cor….. En dat was even slikken. Ik was en ben er zo klaar mee en dacht echt heel lang neeeeeeeeeeeeeeeeee.

Riejanne:

Wat ik zo mooi vind zijn de verschillen tussen oma, moeder en dochter. Daar waar je verwacht dat oma ouderwets is lijkt zij juist enorm met haar tijd mee te gaan en progressiever in het leven te staan dan haar dochter Roos. Dit levert uiteraard komische situaties op, omdat het verschil tussen normen en waarden tussen beiden een enorme kloof lijken.

Ik vind het superleuk om te lezen hoe deze drie generaties vrouwen, die familie zijn, zo anders in het leven staan.  Elk hun eigen ideeën hebben over hoe je moet leven en allemaal wel een mening over elkaar hebben.

Corina:

Uiteindelijk door de schrijfstijl de humor en vooral Maddy kon ik er doorheen prikken en heb ik echt volop genoten van dit verhaal. Er zijn serieuze stukken en die doen je tot nadenken aanzetten. Vooral hoe een jonge vrouw die net in een moeilijke periode zit en c… Moet overleven heeft me wel een inkijkje gegeven in hoe dat voor alle jeugd om me heen geweest moest zijn. Maar ook Roos zet je tot nadenken al vond ik haar een beetje een zeur. Oma Loes is in één woord geweldig doe mij zo een oma aub.

Al met al dus echt een heerlijk feelgood boek.

Vier en halve sterren.

Riejanne:

Meerdere keren vraag ik me af hoe de auteurs op woordspelingen uit zijn uitgekomen die zo niet dagelijks zijn, maar juist door het onverwachtse enorm grappig zijn!

Toch is er ook wel een minpuntje en dat is het corona-verhaal. Voor mij had dat niet benoemd hoeven worden, omdat ik juist in een leven wil vluchten waar geen corona bestaat. Desondanks moet ik bekennen dat het in het begin weerstand bij me opriep, maar dat gaandeweg het verhaal wel wat minder werd, juist omdat corona (gelukkig) niet heel erg in details besproken werd.

Kortom, Ook dat nog is een heerlijk boek vol droge humor en daarnaast erg origineel omdat het in dagboekfragmenten geschreven is!

Vier sterren.

Riejanne Zwiers & Corina Nieuwenhuis.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Corina: De grootste bankoverval aller tijden van Frank Krake!****1/2

Dank aan Uitgeverij Achtbaan voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Frank Krake

Genre: Waargebeurd, Historische biografieën

Aantal pagina’s: 431

Verschijningsdatum: 22 maart 2022

Over de auteur:

Frank Krake (Almelo-1968) studeerde Marketing Strategy aan de Rijksuniversiteit Groningen en publiceerde in een Amerikaans wetenschappelijk tijdschrift. Krake heeft meerdere bestsellers achter zijn naam staan, waaronder Hannelore – het meisje uit de sekte. Van dat boek is een 6-delige tv-serie in ontwikkeling. Een van zijn grootste succes boekte hij met het oorlogsverhaal De laatste getuige, dat in negen talen verscheen.

http://www.uitgeverijachtbaan.nl

Achterflap:

Nederland zucht al vier jaar onder de Duitse bezetting, als een groep vastberaden verzetsvrienden de wapens opneemt. De tijd van onzichtbaar en klein verzet is voorbij. Ze deinzen nergens voor terug, plegen overvallen, blazen spoorlijnen op en bevrijden twee maten uit het Huis van Bewaring.

Hun leider is Derk Smoes, een ondergedoken bankmedewerker en gezocht door de nazi’s. Na de hete verzetszomer van 1944 krijgt hij een gouden tip. In de kluizen van twee banken in het oosten van het land ligt meer dan 200 miljoen gulden. Cash.

Een plan wordt gesmeed. Door de spoorwegstaking is voor de hulp aan onderduikers dringend geld nodig. Veel geld.

Na toestemming uit Londen slaan ze toe. De kisten vol buitgemaakte bankbiljetten verdwijnen veilig in een hooiberg. Zelfs Churchill wordt op de hoogte gebracht van wat de grootste bankoverval ter wereld blijkt te zijn.

De euforie is groot, maar niet overal. De Duitsers zijn beschaamd en woedend tegelijk. Ze zetten alles op alles om het geld terug te krijgen en de daders te pakken. Een beruchte oud-Gestapo officier van de Sicherheitsdienst krijgt de leiding over het onderzoek.

De jacht is begonnen…

Meningen:

Karin:

Dit boek is bijzonder in gewoonweg alles. Allereerst spateren de  jaren aan research je vanaf de bladzijdes tegemoet, Hoe is het toch mogelijk dat Frank Krake zoveel feiten, documenten, foto’s en verhalen boven water weet te halen.

De meester van het onderzoek / WOII  heeft met De grootste bankoverval aller tijden weer een  nalatenschap neergezet waar lezers, maar zeker ook nabestaanden en ervaringsdeskundigen alleen maar dankbaar voor kunnen zijn. Diepe buiging voor Krake en deze verzetshelden knallen regelrecht je hart binnen.

Corina:

Je weet het eigenlijk al als je alleen al naar de omslag kijkt. Dit gaat een indrukwekkend boek zijn. Helemaal gezien de auteur, waarvan je 100% zeker weet dat hij het onderzoek tot op de bodem en nog iets dieper heeft gedaan.

Karin:

Nu ben ik bij de boekpresentatie te Hoogeveen geweest en dat liet me het eerste deel aardig gemakkelijk doorkomen. De personages waren me nu niet geheel onbekend. Dit begin is zinvol en nodig ook voor het verhaal maar het is ook best veel. Ik kies voor go with the flow en lees er zonder alles precies te willen onthouden doorheen en dat blijkt de goede weg.

Corina:

Je krijgt dit verhaal in drie delen voor je en elk deel heeft zijn charme, al ben ik vanaf deel twee pas echt in de greep van het verhaal. Deel één is onontbeerlijk, maar vind ik een beetje tijdrovend. Toch zonder zou het verhaal niet kunnen.

Karin:

Al kijkend en lezend groei je in de setting en vanaf deel twee wordt het dan ook echt meer verhalend. Vanaf dan is het compleet in het verhaal zitten met alle gevolgen en gevoelens van dien.

Corina:

Frank schrijft fijne korte hoofdstukken en je voelt alle emoties door de zinnen heen. De vrienden, hun vriendschap, hun angsten, hun wil om een vrij Nederland terug te krijgen. Maar je leest ook de andere kant en oei wat blijft het toch heftig om te lezen over die martelingen, het verraad, de kampen.

Karin:

De stijl is echt Frank Krake en ik hou hier ontzettend van. Geen nonsens, geen drama, alles is met gemak te lezen en te begrijpen. Dat wil niet zeggen dat het met je als lezer niets extra doet want jongesjonges qua gevoel schiet je alle kanten op. Trots op die helden die het wisten te flikken. Een groot gevoel van respect dat die mensen zoveel moed hadden, zoveel offers hebben moeten brengen.

Tegen beter weten in hopen dat het goed afloopt en daartegenover lopen bepaalde zaken individueel ook wel goed af. Daar waar niet, ja daar zit je dan. Starend naar de foto’s met het besef dat dit gewoon echt gebeurd is en dat wij onze vrijheid aan ze danken.

Ik blijf nergens met vragen zitten, wat een boek! Een parel met de grote P.

Corina:

Zoals verwacht en zeker mede door de prachtige foto’s en het sublieme vertel talent van Frank een prachtige ode aan deze verzetshelden.

Unaniem een 9/10 oftewel vier en halve sterren voor De grootste bankoverval aller tijden.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Jac: Toevluchtsoord- Jérôme Loubry

Auteur: Jérôme Loubry

Uitgever: Boekerij

Oorspronkelijke titel: Les Refuges

Vertaling: Saskia Taggenbrock

Genre: Thriller / NUR 330

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Jérôme Loubry debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan, waaronder de prestigieuze Prix Cognac, en verschijnt zijn werk in acht landen. Toevluchtsoord geldt als zijn internationale doorbraak. Ook de tv-rechten zijn inmiddels verkocht.

Bron: www.boekerij.nl

Achterflap:

De jonge journaliste Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil Sandrine graag de plaats bezoeken waar zij vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Net als haar oma zijn zij in 1946 op het eiland komen wonen en nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, en de bewoners zijn na al die jaren nog altijd doodsbang. Iets weerhoudt hen ervan het eiland te verlaten. Alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zij slachtoffer is van deze dreiging. En dat die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar oma.

Een paar dagen later krijgt inspecteur Damien Bouchard te horen dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, zwaar getraumatiseerd en onder het bloed. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Meningen:

Karin:

Een beetje overdonderend is het wel. Het is januari en dan denk ik dat ik het boek van 2021 al gelezen heb. Nondeju, wat een rodelbaan zonder eigen rem of vangnet is dit!

Per direct is daar een wolk van een schrijfstijl want Loubry betovert je met mooi gevormde zinnen die met gemak weglezen en beelden vormen. Loubry begint prachtig maar toch ook ergens best vaag en neemt hier in mijn ogen een flink risico. Ik ben iemand, eenmaal begonnen lees ik een boek uit. Toch denk ik na een kleine 100 bladzijden: mysterie en kwaliteit is uiteraard tof maar het mag van mij wel wat concreter en ergens ook gaan knallen. Ben je iemand die een boek zoveel bladzijdes een kans geeft en ervaar je het begin ook zo? Dringend advies: doorlezen! Want allemachtig dat concrete en knallende komt op een wijze die je nooit maar dan ook nooit bevroed zou hebben. Het lontje is op, BOEM. Daar is deel twee en hoe!

Wat een opbouw. Wat een wendingen. En wat een emoties weet dit verhaal bij je los te maken. Sandrine, och mijn God wat komt daar wat los en hoe is het mogelijk dat je in zoveel gruwel zoveel diepgang middels meerdere lagen weet te brengen. Lagen die gepeld worden tot je als lezer bij de pit van de waarheid komt. Deze weg naar de waarheid loopt langs afschuw, medeleven, verbazing. Het overkomt me maar zelden, maar via Damien, stiekem mijn held,  komt er een scène voorbij die kaarsrecht door de ziel gaat en waar ik alleen maar wil huilen.

Toevluchtsoord oftewel Schuilplaats. Wat een titel, wat een verhaal en wat-een-einde. Daar zit je dan met je gelezen boek, waar het in elkaar vallen van de puzzelstukken tot aan de laatste letters geldt. Fenomenaal. Loubry, je bent een geweldenaar.

Conclusie:

Ondanks een risicovolle start, op alle fronten vijf hele dikke stralende sterren.

Karin Meinen.

Jac:

Over Toevluchtsoord:

François Villemin is lector op de universiteit van Tours en begint in september van het jaar 2019 aan een tweede sessie die hij ‘Toevluchtsoord Sandrine’ heeft genoemd. Na 300 bladzijden stopt hij zijn betoog met de opmerking dat het verhaal waar gebeurd is en komt met een opmerking over het laatste toevluchtsoord voor een van de hoofdrolspelers uit het drama dat zesendertig jaar heeft plaats gevonden. De persoon in kwestie gaat elke dag naar de kiosk op de place Carrée, in Saint- Amand-Montrond. En praat daar tegen de doden op de begraafplaats onder hem. François verhaalt van Valérie die in 1949 in de nasleep van de verschrikkelijke WO II haar hond uitlaat op het strand van een Frans kustplaatsje en vijf, zes en meer bundels met stoffelijke overschotten in de branding ontdekt. Het is 1986 en Sandrine Vaudrier walgt van de gekantelde swastika’s die op de flanken van de koeien van boer Frank Wernst gespoten zijn. Een mooi artikel voor de journaliste. Maar Mr Jean-Christophe Béguenau, de notaris bericht haar echter dat Suzanne Vaudrier is overleden op 27 oktober 1986. Zij heeft een testament, eigenhandig geschreven op 25 oktober, bij deze notaris aangereikt. Zij wordt uitgenodigd om de wens van haar grootmoeder in te willigen. En dat doet ze. Ze dient een aantal zaken af te werken op het eiland waar haar oma gewoond en gewerkt heeft. Maar zo simpel is dat niet. De tweede hoofdrolspeler is Damien Bouchard, een politie-inspecteur die, verhuisd is, alleen, na de spoorloze verdwijning van Mélanie, het dochtertje van Damien en Linda. Hij wordt belast met het onderzoek naar de herkomst van een jonge vrouw, die door een wandelaar op het strand is aangetroffen. De inspecteur krijgt daarbij hulp van de Véronique Burel, de jonge psychologe.

Conclusie

Na honderd bladzijden had ik het gevoel dat ik boek wel gelezen had, een dromerig. fatalistisch verhaal, niet echt mijn insteek. Een bladzijde later is dat gevoel verdwenen. De omslag is helder; er ontstaat een broeierige, mysterieuze thriller die de lezer moeiteloos weet te boeien. Jérôme Loubry laat telkenmale minieme deeltjes los van een geheel dat de lezer nog niet kan plaatsen maar waarvan je weet dat die een rol spelen. Dat is vooral te danken aan de fijne schrijfstijl van Loubry, die fijntjes en losjes de argeloze lezer meevoert in een mooi, psychologisch onderbouwde thriller met prima wendingen. De rol van het gedicht van Goethe, Elfenkoning genaamd, wordt er door Loubry op diverse momenten en bij diverse gelegenheden bij de haren bij gesleept als symbool voor bepaalde zaken m.n. voor de dood.

Bepaalde zaken kunnen moeilijk geduid of verklaard worden. Dit past wonderwel in de magische sfeer die over het boek hangt. Het boek wordt grotendeels en afwisselend verteld vanuit de standpunt van de twee hoofdpersonen Sandrine en Damien. Die afwisselende cameravoering, niet ongebruikelijk in thrillers, pakt goed uit. Het slot is sterk en verrassend. En onbevredigend omdat enkele vragen en met name een heel belangrijke, niet beantwoord worden. De vertaling van Saskia Taggenbrock is opmerkelijk goed, voor zover dat beoordeeld kan worden. De Franse titel is ‘Les refuges’, Toevluchtsoorden derhalve. En dat klopt helemaal. Toevluchtsoord is in dit verband een misser.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Corina: De riten van het water – Eva García Sáenz de Urturi *****

Deritenvanhetwater

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Eva Gracía Sáenz de Urturi

Serie: Unai López de Ayala (2)

Originele titel: Los ritos del aqua

Vertaling: Elvira Veenings

Aantal pagina’s: 512

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 12 november 2019

Over de auteur:

Eva García Sáenz de Urturi (1972) werd geboren in Vitoria en woont in Alicante, waar ze aan de universiteit werkt. Haar eerste boek heeft ze in eigen beheer uitgegeven en werd online een grote bestseller. De drie boeken in de trilogie van De witte stad verschenen bij een grote Spaanse uitgeverij en zijn fenomenale bestsellers.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Inspecteur en profiler Unai López de Ayala – beter bekend als Kraken – krijgt het vreselijke nieuws dat zijn ex-vriendin, Ana Belén Liaño, vermoord is aangetroffen. Ze was zwanger en is op een 2600 jaar oude, rituele manier gedood. Unai moet tegelijkertijd een moordenaar zien te stoppen die de riten van het water imiteert op historische plekken in Baskenland en Cantabrië – en wiens slachtoffers allen zwanger bleken te zijn. Commissaris Alba Díaz de Salvatierra is zwanger, maar haar stilzwijgen brengt haar in gevaar. Als Unai de vader is, zoals wel wordt beweerd, zal ook Alba zich binnenkort bevinden op de lijst van vrouwen die bedreigd worden door de riten van het water…

Meningen:

Karin:

Allereerst, heb je deel één De stilte van de witte stad nog niet gelezen, ga dat dan echt eerst doen. Heb je die gelezen en was je net als ik overdonderd hoe goed dit was? Ga dan nu beginnen in De riten van het water want jonges jonges het bestaat. Een volgend deel dat gewoon net zo goed is!

Corina:

Wat had ik genoten van het eerste deel en wat was het gelijk thuis komen in deel twee. Ik was vanaf regel één weer in Victoria, naar Unai (Kraken), Estíbaliz (Esti) en Alba. Ik weet gewoon gelijk dit gaat een leesfeest worden.

Karin:

Waar dit inhoudelijk heel anders is, zijn de overeenkomsten ook direct heel duidelijk. Het is wederom doorspekt met een bijzonder stuk historie in de prachtig beschreven omgeving en dat daar de nodige research aan vooraf gegaan is, dat kan een blinde nog zien. Prachtig hoe met een filmische en meer dan kundige pen dit alles weer verweven wordt in een spannend verhaal met zóveel inhoud ook weer!

De ontwikkeling van de personages is prachtig en verrassend ook. Waar de één weet te ontroeren, kun je de ander wel uitspuwen. Unai steelt wederom mijn hart om wie hij is en wat hij doet en Esti… Och die wist me ook te raken met hoe de zaken er nu voorstaan en hoe ze er zelf in is gaan staan.  De relatie Alba / Unai maakt sprongen en de wijze waarop is mooi en zorgelijk. Om je nagels bij af te bijten.

Zware onderwerpen worden niet geschuwd, de bijbehorende openbaringen zijn niet van de lucht en doen je zo her en der snakken naar wat feelgood. Door middel van terugblikken naar het verleden wordt langzaam maar zeker duidelijk waarom er ritueel gemoord wordt. Zoveel lagen, zoveel vragen en het is werkelijk ge-wel-dig hoe dit uitgewerkt is en hoe dit samen gebracht wordt. Als lezer heb je uiteraard je verdenkingen en je stelt steeds weer bij. Zou het dan toch? Of toch die?

Corina:

Het verhaal wordt weer zo prachtig gedetailleerd neergezet en de personages leer je weer beter kennen. En je voelt elke emotie met ze mee. En de terugblikken naar het verleden, wat een heerlijkheid, maar wat gaat dit met het verhaal in het heden doen? Ik verdenk iedereen en alles en ik heb het elke keer fout. Waanzinnig goed gedaan hoe je blijft puzzelen en je elke keer toch op het verkeerde pad zit.

Karin:

Nee hoor, het zit anders dan ik dacht en oww wat is het toch gaaf als je verkeerd zit. Dit is groots, intelligent, uiterst knap uitgewerkt en zó goed geschreven. Richting einde wordt de spanningsboog weer flink aangetrokken, dit is vaart en dit is echt spannend. Daar komt ook een lelijk staartje in zicht waar je eigenlijk vanuit de voorgeschiedenis geen rekening mee gehouden had. Maar het is er en allemachtig. Hoe gaat dit dan in het afsluitende deel verwerkt worden? Op naar 2020, ik kan niet wachten!

Corina:

Als het einde nadert zit je in een hoge snelheidstrein en kan je het boek niet weg leggen, want omg wat een gave twist en zo onverwachts. Geniaal gedaan en ik moet het nog een keer lezen, want wat gaat dit doen?  Wat gaat er in deel drie nog allemaal gebeuren?

Conclusies:

Karin:

Authentiek ten top en van hoogstaande kwaliteit.

Vijf sterren voor De riten van het water.

Corina:

Een meer dan beeldend en prachtige thriller met alles, maar dan ook echt alles tot in de puntjes uitgewerkt.

Vijf sterren voor De riten van het water.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Corina: Nachtschaduw – Wendy Walker ****

Nachtschaduw

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Wendy Walker

Oorspronkelijke titel: The Night Before

Vertaling: Anna Livestro

Aantal pagina’s: 320

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 5 november 2019

Over de auteur:

Wendy Walker is familierechtadvocaat. Haar werk wordt inmiddels in vele landen vertaald en krijgt lovende kritieken van pers, publiek en collega-auteurs.

( www.uitgeverijdefontein.nl )

Achterflap:

Rosie en Laura, twee zussen die van elkaar verschillen als dag en nacht. De een heeft het perfecte gezinsleven, de ander probeert uit alle macht los te komen van een getroebleerd verleden en bezoekt regelmatig haar psychiater.

Wanneer Laura niet terugkeert van een blind date, is Rosie gealarmeerd. Wanneer zij op zoek gaat naar haar zus, stuit zij op een reeks geheimen uit Laura’s verleden die nu aan de oppervlakte komen en die het ergste doen vrezen.

Meningen:

Karin:

Ben je toe aan een sterke thriller zonder echte gruwel maar met ij-zer-sterke personages en een uitstekend plot? Pak dan Nachtschaduw op want dan wordt deze wens helemaal vervuld.

Corina:

Wauw wat een mooie psychologische thriller. Wat een onder de huid kruip verhaal is dit. Je wordt het verhaal ingezogen door Rosie en Laura en nergens stoort de wisseling van personage. En die terugblikken….. heerlijk. Want wat heeft het allemaal met elkaar te maken? Wat is er gebeurd in het verleden? En wat heeft dat te maken met de gebeurtenissen in het heden? Wat is er gebeurd met Laura?

Karin:

Vanuit Rosie en Laura wordt het verhaal via heden en verleden neergezet en ow ow ow, de opbouw van spanning wordt subliem uitgevoerd. Naast een fantastisch uitdiepen en neerzetten van de karakters is op de zijlijn het draadje ‘sessies van Laura bij de psych’ ontzettend aandachtpakkend en nieuwsgierig makend. Prachtige insteek en ondertussen komen de tijdlijnen van Rosie en Laura steeds dichter bij elkaar. Laura weet me flink bezig te houden. Haar verdwijning, haar jeugd en haar zoektocht naar zichzelf en dan  die innerlijke dialogen ook! Ze zet me zó aan het twijfelen steeds wie ze echt is, en man wat hou ik daar van. Doet niks af aan de overige personages als Rosie, Gabe en een Joe. Ieder zijn rol en het is een leesfeest hoe het in elkaar vloeit, past, en overloopt.
De schrijfstijl is hierbij beeldend, kundig en maakt het lezen extra gaaf.

Corina:

Je leert Laura, maar Rosie ook zeker goed kennen en je voelt met ze mee in al hun struggles, maar toch vraag je je af… zitten jullie echt zo in elkaar? Joe en Gabe zijn ook mooie personages en stoppen vele vragen in je hoofd die heel langzaam beantwoord worden en alles op het juiste moment.

Karin:

De grote hamvraag blijft hoe het werkelijk in elkaar steekt en hoe de personages werkelijk in elkaar steken. De weg richting de antwoorden had van mij zo over de helft van het verhaal iets korter gemogen, maar de plottwists maken dan vervolgens weer een boel goed. Echt lekker dat je compleet verkeerd zit en dat het geheel gewoon kloppend en knap afgerond wordt. Wat een zalige psychologische thriller en ik ben nu echt wel gretig om meer werk van Walker op te pakken!

Corina:

Als het plot daar is en alle vragen beantwoord worden denk je alleen maar: ooooooooow dus dat zit zo en hoezo zag ik dat niet? Echt een super intelligente twist en echt één van de gaafste psychologische thrillers van afgelopen maanden.

Conclusies:

Karin:

Op alle fronten vier stralende sterren voor Nachtschaduw.

Corina:

Overall vier sterren.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duo-recensie Karin & Sandra: Zwarte ziel – Angelique Haak ****1/2

unnamed

Dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Angelique Haak

Serie: Jennifer Brugman deel drie

Uitgever: De Crime Compagnie

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: september 2019  

Over de auteur:

Angelique Haak (Rotterdam, 1978) heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. In 2013 won zij een regionale schrijfwedstrijd ter gelegenheid van de week van het spannende boek. Daarna begon het te kriebelen en besloot ze om een eigen thriller te schrijven. Een nieuw begin is haar thrillerdebuut en werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2018. Uitgeschakeld is boek nummer twee en ook in dit boek speelt rechercheur Jennifer Brugman een hoofdrol. Met haar man en kinderen woont Angelique in Spijkenisse.

( Bron: http://crimecompagnie.nl/nieuw/ )

Achterflap

Een doodgewone zaterdag. Tot twee tieners een gruwelijke vondst in de Maas doen… Het team van rechercheur Jennifer Brugman wordt geconfronteerd met een lugubere moord en de vermissing van een kind. Ze zetten alles op alles om snel het vermiste kind terug te vinden en schakelen de hulp in van paragnoste Evie Smit. Vanaf de eerste ontmoeting is Jennifer geïntrigeerd door de roodharige paragnoste met haar ijsblauwe ogen, maar ze is ook sceptisch. Kan Evie waarmaken wat zij belooft of loopt zij hen alleen maar voor de voeten?

Meningen:

Sandra:

Het derde deel met rechercheur Jennifer Brugman en ik ben fan. Vond ik Een nieuw begin al goed, Uitgeschakeld vond ik nog beter en ik begon dan ook met hoge verwachting aan Zwarte Ziel.

Karin:

In deze serie miste ik Een nieuw begin,  stroomde ik moeiteloos in bij Uitgeschakeld en nu na Zwarte Ziel is het toch echt wel dik bevestigd: ik ben groot fan!

Sandra:

Angelique heeft een heerlijk vlotte schrijfstijl en vanaf de allereerste bladzijden word ik meegezogen in het verhaal. Twee tieners doen een lugubere vondst in de Maas. Een koffer met daarin een hoofd. Aan Jennifer en haar team de taak het lijk te identificeren. Al gauw blijkt dat er nog een kind vermist wordt. Het team wil er alles aan doen om deze zaken op te lossen en er wordt door teamchef Martin een paragnoste, Evie, bij gehaald. Die wordt vooral door Ricardo, Jennifers partner met enige scepsis ontvangen.

Karin:

Wat een zalige schrijfstijl is dit toch ook zeg. Heel filmisch en het loopt en leest gewoon allemaal heul lekker. Naja lekker….

De spanning en de verschrikkingen zitten er direct al in! Er wordt een afschuwelijke en brute vondst gedaan en vanaf nu is het thuiskomen wat betreft personages als Jennifer en meegesleurd worden wat betreft het onderzoek en de privé perikelen die op de zijlijn een grote rol spelen.

Sandra:

De zaak zit muurvast. De ouders werken niet mee. Vooral moeder houdt haar lippen stijf op elkaar. Ik kon dat mens wel door elkaar rammelen! Je vraagt je als lezer af wat zij verzwijgt en waarom. Wat is de rol van Gregory, haar vriend? En wat heeft de speeltuin, waar Evie steeds op uitkomt er mee te maken? Gedurende het verhaal had ik steeds een ander op het oog die het gedaan zou kunnen hebben, naar het einde toe vond ik het uiteindelijk geen verrassing, maar dat was geen teleurstelling, want het plot vind ik echt geweldig in elkaar gezet. Wat betreft het verhaal rond het privéleven van Jennifer, dat had voor mij wat meer uitgediept mogen worden. Vooral de verhaallijn rond Patricia vond ik ineens heel snel gaan. En ik vond Ricardo een beetje te veel aan de oppervlakte blijven.

Karin:

Over personages gesproken: die worden fantastisch neergezet. Het voelt allemaal echt en je vormt bij een ieder een verschillende mening, ik hou daar zo van. Mooie is ook dat je naast de dingen die je al weet, je daartegenover op een ander vlak weer flink op het verkeerde been gezet wordt. Om vervolgens qua verdenkingen in de moordzaak dan weer wel helemaal goed te zitten. Ook wel eens lekker en dat doet ondertussen niks af aan je leesplezier want je blijft continue geboeid.

Sandra:

Al met al vond ik het een geweldig boek. Ik ken veel van de straatnamen die in het boek voorkomen en dat geeft het verhaal net iets extra’s. Ik kwam als kind vaak bij een tante van mijn moeder die in de buurt van de Hoflaan woonde en mijn broer en ik speelden daar dan buiten. Vandaar dat ik de Lambertuskerk ook ken en die zo voor me zie.

Karin: 

Plus daar bij op dat het dan toch nog weer meer lagen had dan je zelf bedacht had, briljant, en met het einde weet Angelique Haak me echt volledig te verrassen. OMG Jennifer!!

Kippenvel, ogen als schotels en het giert je gewoon door je gemoed allemaal. Allemachtig, wat geweldig en wat gaat dit doen? Afronding acceptabel? Dat is een ja. Afronding wenselijk? Och jongus dat is een vette nee. Ik wil echt, echt héél graag nog een volgend deel!

Conclusie:

Sandra:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3

Psychologie: 4

Leesplezier: 5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Vier sterren voor Zwarte ziel.

Karin:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Leesplezier: 5

Psychologie: 4.5

Plot: 5

Een 9/10 oftewel vier en halve sterren voor Zwarte ziel.

Karin Meinen & Sandra Remmig.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Triple-recensie: Karin, Corina & Riejanne: Bonuszoon – Antoinette Kalkman ****

69809401_2418775488241378_7257483304096497664_o

Met dank aan Antoinette Kalkman voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Antoinette Kalkman

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 319

Genre: Psychologie Thriller

Verschijningsdatum: mei 2019

Over de auteur:

Antoinette Kalkman (1964) is moeder, ondernemer, marketeer en schrijver, in willekeurige volgorde. Ze is mede-oprichter van de ThrillerAcademie. Bonuszoon is haar debuutthriller.

(Bron: https://www.antoinetteschrijft.nl )

De achterflap:

Lauren wordt verdacht van de moord op haar buurjongen. Haar gevoel zegt dat ze niet tot zoiets gruwelijks in staat is, maar ze heeft alle schijn tegen. In haar pogingen om de ware toedracht te achterhalen, dreigt ze de grip op haar leven te verliezen. Ze raakt verwijderd van haar geliefde en hun gezin en belandt in een levensbedreigende situatie. Wordt het geloof in haar eigen intuïtie haar uiteindelijk fataal?

Meningen:

Riejanne:

Bonuszoon vertelt het verhaal van Lauren en Ellen. Stukje bij beetje kom je meer te weten over het verleden van beide vrouwen. Daar waar Ellen zich in haar lot lijkt te schikken, komt Lauren meer als vechter naar boven. Kalkman weet je met dit boek vanaf de eerste regels te pakken en de onderhuidse spanning goed op te bouwen. Ik wilde heel graag weten hoe het verder ging.

Corina:

De proloog zet je gelijk aan het denken, wat is daar gaande? Wie ligt daar op sterven na dood?

Karin:

Een debuutthriller, ik hou er zo van. De proloog brengt alvast de nodige chaos en ellende en het maakt dat je direct door wil lezen.

Riejanne:

Lauren wordt verdacht van de moord op haar buurjongen, en de verslagenheid die haar daardoor treft is voelbaar. Het ongeloof, maar ook het effect op haar gezin wordt duidelijk weergegeven. De vragen die het oproept, maar ook het besef om dit gegeven tot je door te laten dringen. Hoe doe je dat als je jezelf  niet voor kan stellen dat je iemand vermoord hebt? “Ik besef hoe fijn het is om vrienden te hebben waarbij je niets hoeft uit te leggen en desondanks van elkaar weet hoe je je voelt.”

Corina:

Als het verhaal begint word je via Lauren en Ellen meegenomen door het verhaal. Duidelijk wordt aangegeven in welke periode je zit, waardoor alles makkelijk weg leest.

Karin:

Dit laatste gegeven blijft zo. Vanuit meer dan prima uitgewerkte karakters wordt dit waar aanvoelende gebeuren zó neergezet dat je het boek maar slecht weg kan leggen.

Men neme Lauren. Jonges wat een akelig gebeuren om in te geraken (is het geraken?) en de inkijk in het gezin slingert je ook alle kanten op. Het gevoel spatert eraf en de gedragingen tegen beter weten in zijn echt en herkenbaar. Gelukkig tot een bepaald punt want al is de rest van deze thriller dan niet herkenbaar, het is net zo meeslepend want wat is deze sfeer beklemmend ook zeg. Antoinette trakteert je hierbij op een kundige schrijfstijl doorspekt met prachtige zinnen. Dat prachtige wordt dan weer briljant ‘gecompenseerd’ met gruwelijkheden die je maag doen laten samentrekken. Wat doe je elkaar aan en wat moet een mens toch meemaken door toedoen zichzelf of van anderen.

Riejanne:

Op het moment dat Lauren de grip op haar leven bijna verliest, krijgen we steeds meer inzicht in haar verleden. Mondjesmaat lezen we stukjes over haar jeugd die maken dat haar karakter goed uitgediept is. Voor mijn gevoel vallen de puzzelstukjes daardoor op z’n plek.

Het leven van Ellen vond ik heel beklemmend. De manier waarop ze zich in haar lot schikte, maar is dat wel zo? Ellen lijkt vast te zitten in allerlei patronen die ze in haar leven ontwikkeld heeft. Haar dagen lopen volgens een vast stramien en daar voelt ze zich goed bij. Naarmate het verhaal vordert leren we Ellen steeds beter kennen en snappen we waarom ze doet zoals ze doet.

Ik vond het een schrijnend verhaal. De wanhoop, onmacht en het verdriet waren voelbaar, en ik vroeg mezelf meerdere keren af hoe ik zelf in zo’n situatie zou reageren. Wat ik wel  jammer vond was dat ik al vrij snel door had hoe het verhaal in elkaar zat. Dat had wat mij betreft wel later in het verhaal duidelijk mogen worden. Maar ondanks dat, bleef het verhaal me toch boeien en heb ik het met veel plezier gelezen. Een verhaal dat ons duidelijk maakt hoe bepalend het verleden kan zijn voor de rest van je toekomst. De keuzes die je maakt vanuit dat  verleden. Een mooi verhaal wat aan het denken zet en bovendien alleen maar verliezers kent.

Corina:

De gevoelens van verwarring en ongeloof van Lauren zijn mooi en invoelbaar beschreven. Je leeft met haar mee en vraagt je af wat is er gebeurd? Ze dreigt de grip te verliezen, en door kijkjes in haar verleden ga je begrijpen waarom ze reageert zoals ze reageert. En wat heerlijk om te lezen hoe ze uiteindelijk haar vechtlust terug krijgt en probeert alles duidelijk te krijgen.

Ellen leeft in haar eigen wereld, samen met haar zoons. Ook daar kom je door kijkjes in haar verleden er achter waarom ze is zoals ze is, maar toch kan je tot ver in het verhaal ook weer niet helemaal je vinger er op leggen. Als dan het puzzelstukje op zijn plek valt dan denk je: aaaaaaaah vandaar, maarrrrr.

Het plot is tof, maar ook een beetje verwarrend. Er is één gebeurtenis die ik niet begrijp en waar ik nu nog steeds mijn hoofd over breek. Ik kan de logica van de ontwikkeling niet ontdekken. Het echte einde is wel heel erg cool en zet het hele boek en je vragen tijdens het lezen op zijn plek.

Karin:

Over gruwelijkheden gesproken, daar is dan ook zeker een bruggetje te maken naar Ellen. Ondanks haar stukje zelfbesef rijzen de haren je te berge. Wat doet verleden en wat doet verlies?

Er blijken aan alle kanten zoveel meer lagen dan verwacht en in deze psychologische thriller wordt er ook psychisch goed naar de kloten gegaan. Tot zelfs een stukje waar ik denk: je gaat me hier geloof ik een beetje kwijtraken, maar dat is van korte duur.

Wanneer het doek van dit goed uitgedachte plot valt ben ik qua whodunnit niet heel verrast, maar zeker ook niet minder onder de indruk. Wauw wat een verhaal en wauw wat goed neergezet!

Conclusie:

Riejanne:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Plot: 3.5

Spanning: 3.5

Psychologie: 4

Vier sterren voor Bonuszoon.

Corina:

Al met al een goed en doordacht debuut.

Schrijfstijl: 5

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Plot: 3.5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Vier sterren voor Bonuszoon.

Karin:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 4

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Vier stralende sterren voor Bonuszoon.

Riejanne Zwiers, Corina Nieuwenhuis & Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Duorecensie Karin & Corina: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

IMG_3241

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Eva Gracía Sáenz de Urturi

Serie: Unai López de Ayala (1)

Originele titel: El silenco de la ciudad blanca

Vertaling: Elvira Veenings

Aantal pagina’s: 491

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: juli 2019

Over de auteur:

Eva García Sáenz de Urturi (1972) werd geboren in Vitoria en woont in Alicante, waar ze aan de universiteit werkt. Haar eerste boek heeft ze in eigen beheer uitgegeven en werd online een grote bestseller. De drie boeken in de trilogie van De witte stad verschenen bij een grote Spaanse uitgeverij en zijn fenomenale bestsellers.

(www.awbruna.nl)

Achterflap:

Tasio Ortiz de Zárate is een briljante archeoloog die twintig jaar geleden werd veroordeeld voor een reeks bizarre moorden in het rustige stadje Vitoria. Hij staat op het punt de gevangenis te verlaten, als de misdaden weer beginnen: in de kathedraal van Vitoria wordt een jong stelletje gevonden, naakt en om het leven gekomen door bijensteken in hun keel. Niet veel later wordt in het Casa del Cordón, een bekend middeleeuws gebouw in de stad, een ander koppel vermoord.

De jonge inspecteur en profiler Unai López de Ayala  wil niets liever dan meer moorden voorkomen, maar een recente tragedie in zijn eigen leven maakt het hem moeilijk om deze zaak te behandelen als alle andere. Zijn onorthodoxe werkmethode wekt bovendien ergernis bij zijn baas. De tijd begint te dringen en de dreiging wordt alsmaar sterker: wie volgt?

Meningen:

Karin:

Vanuit Unai ( oftewel Kraken) begint dit verhaal direct al pakkend. Neergeschoten, een seriemoordenaar met een hoog IQ. Dat belooft wat!

Die belofte wordt volledig ingelost want wat is dit een spannend, breed en onmundig goed in elkaar gezet verhaal zeg. Een whodunnit waar je U tegen zegt. De Spaanse termen en beschrijvingen zijn een (historisch) leesfeest.

Ik hoef nergens te wennen, dit is vanaf de eerste letter genieten en het is een meer dan knap staaltje werk hoe door middel van schakelen van het heden naar het verleden, door de wijze van de onderzoeken van  Unai en Esti, je als lezer steeds dat stukje dichterbij de dader lijkt te komen. Wat een groots gebeuren, wat een uitwerking van personages, hoofd -en zijlijnen en de schrijfstijl an sich is gewoon ook fantastisch. Kundig, beeldend, doorspekt met een prachtkennis van dit gebied en de geschiedenis daar van.

Corina:

De achterflap belooft veel goeds en die proloog!! Ge-wel-dig! Vanaf de eerste zinnen waan ik mij in Spanje. Wat een heerlijke beeldende schrijfstijl. Het is even opletten met alle Spaanse namen, maar dat maakt aan de andere kant ook dat je je helemaal daar waant. Je ziet de straten, gebouwen en muurschildringen voor je. En ooooooow wat gebeurt er veel. Je hersens maken overuren, vooral als daar de verhaallijn van 1970 bijgevoegd wordt. Wat heeft dat met het heden te maken en wat is er 20 jaar geleden nou precies gebeurd, waardoor ook nu weer allerlei moorden gepleegd worden? Wie zit hier achter? En vooral waarom?

Karin:

De link met het verleden leg je wel, maar je piekert je suf bij wie die link dan ligt. Het toffe gevoel dat je krijgt wanneer je denkt: dáár gaat het zitten, ja dat is wat ik zo graag  wil ervaren bij een thriller als dit. Het maakt dan eigenlijk niet uit of je (net niet) goed zit of totaal op een verkeerd been wordt gezet. Want de opbouw is zo, dat je steeds bijstelt, bijschaaft. Je wordt continue bezig gehouden en stukje voor stukje wordt er steeds wat meer informatie vrijgegeven en dit gebeurt op een hele originele wijze.

We hebben het dan over een hoofdvraag: wie zit achter deze bizarre moorden? Wie bedenkt zo’n bizarre modus operandi en waarom? Maar naast dit gegeven houden de personages zelf ook op alle fronten je aandacht vast. Privé, zakelijk, verleden wat het heden gaat aantikken, je wordt compleet meegesleurd want met deze karakters gebeurt op veel fronten héél veel. En ze raken je. Je lijdt mee, je gruwt mee, of je geniet mee van onderlinge banden, waarvan enkele sterker lijken dan staal.

Corina:

Unai is een heerlijk personage en samen met zijn collega Estíbaliz vormt hij een pracht duo. Perfect uitgewerkt en het worden gaandeweg een beetje je vrienden. En waar je bij Tasio denkt “och jij arme man” heb je bij zijn tweeling broer Ignacio een beetje het gevoel van “hmmmm gluiperd wat houd jij achter?” Ik verdenk alles en iedereen en  mijn hersens kraken van jewelste.

Karin:

En dan het einde, waar ook zó goed over nagedacht is. Alles klopt, geen complete verrassing maar wel een complete hunkering naar meer en compleet overdonderend. Ik kan niet wachten tot november, want dan verschijnt deel 2!

Corina:

Als er langzaam een beetje duidelijkheid komt in het hoe en wat met het heden en verleden denk ik te weten wat er gebeurd is, maar dan komt er een twist en zit ik met open mond naar mijn boek te staren. Hoe dan? Waar gaat het nu dan weer heen? Eva weet je als lezer aan het boek gekluisterd te houden door op de juiste momenten een twist te plaatsen of de vaart iets op te voeren. Alles klopt en elk detail is nodig. Heerlijk! En dat einde…. wat geweldig bedacht en wat origineel! Ik kijk echt reikhalzend uit naar het vervolg.

Conclusie:

Karin: 

Voor mij is De stilte van de witte stad een hoogvlieger van de bovenste plank.

Makkie, vijf stralende sterren.

Corina:

Een schitterend eerste deel van een trilogie met alles precies juist gedoseerd.

Op alle fronten vijf sterren.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀