Leesclub Kai- Duorecensie Karin & Corina

Leesclub KAI namen

Met dank aan Nienke Pool / Miranda Hillers voor het mogelijk maken van deze Leesclub.

Auteur: Miranda Hillers

Uitgever: MH Books

Aantal pagina’s: 307

Genre: New Adult / NUR 343

Verschijningsdatum: april 2017

Over de auteur:

Met veel passie en liefde schrijft Miranda Hillers romantische verhalen met een twist. Ze draaien om de liefde gecombineerd met drama. Op jonge leeftijd verslond Miranda bijna alles wat er te lezen viel. Later hield ze dagboeken bij en schreef ze over de belevenissen van het stappen met haar vriendinnen inclusief de nodige liefdesperikelen. Met name die periode heeft haar een paar jaar geleden gedreven tot het schrijven van de Blingg en WWW-serie.

Al haar boeken en ebooks zijn bestsellers in het New Adult genre en in het najaar van 2017 verschijnt DEX in een Engelse versie.

( Bron: www.mirandahillers.nl )

 

Cover:

Karin:

Zwoele cover, passend bij het genre. De tekst maakt me nieuwsgierig.

Corina:

Hmmm knappe jongeman. Past bij ’t genre denk ik. Nice.

Achterflap:

Het is toch een cliché dat de lijn tussen liefde en haat dun is? Of is het dat de liefde alleen maar van één kant komt?

KAI
We lagen samen in de box.
We speelden samen in de zandbak.
We liepen hand in hand naar school.
We ervaarden de eerste kus met elkaar.
We deden het voor de eerste keer met elkaar.
Nu haat ze mij.

STELLA
Je kent het vast wel.
Iemand die veel voor je betekent. Een belangrijk persoon van wie je weet dat die ook om jou geeft en die je nooit meer kwijt wilt. Maar opeens daalt dat gevoel door allerlei redenen in rap tempo naar beneden.
Boeien, zou je denken. De oplossing is toch makkelijk? Je besteedt er gewoon geen aandacht aan. Maar in mijn geval is het niet zo simpel om hem te vermijden.
Hij is namelijk mijn buurjongen.

**WWW is een vierdelige serie over Dex, Kai, Liam en Collin. De mannen zijn allen vrouwengek, flirten graag en nemen het ervan. Je leeft tenslotte maar één keer.
Wanneer ze de ware tegenkomen, denken ze de buit al gauw binnen te hebben. Of dat zo heel makkelijk gaat is nog maar de vraag.

Mening:

Karin:

Het is al een tijdje geleden dat ik het genre Romantiek las en het is in ieder geval het eerste boek voor mij dat onder New Adult valt. In de ik-vorm switch je van Kai naar Stella, en van het verleden naar vooral ook het heden. Welkom in de wereld van de pubers en de jong volwassenen!

Kai is het tweede deel in de WWW-serie en is prima op zichzelf te lezen, het maakt echter wel nieuwsgierig wat er vooraf dan precies met Dex gebeurd is. De relationele ontwikkelingen tussen Kai en Stella maken duidelijk een groei, gelukkig wel want vooral Kaaiman heeft wel wat goed te maken ook zeg maar. Het geheel leest makkelijk weg, te makkelijk af en toe naar mijn smaak, het had qua brengen meer volwassen gemogen, maar het verhaal pakt en de personages met hun belevenissen weten me gretig genoeg te houden.

Corina:

Vlot en simpel, dat is vanaf het begin duidelijk. Miranda hanteert die twee dingen uitstekend en voor wie er van houdt is het geheid helemaal prima. Het past 100% bij het genre net als de uitwerking van de personages. Niet te veel diepgang, maar ook niet te oppervlakkig. Er zit een mooie balans in dat alles.

Karin:

De twintigers die zich zo ongeveer gedragen als zestienjarigen weten toch ook naar een punt te komen waar de volwassenheid zijn intrede doet. Mooi gedaan want dat voelt goed en is welkom op dat moment. Verliefdheid, onzekerheid, haantjesgedrag en de invloeden van galbakken en groeperingen van buitenaf spelen allemaal een rol, waarbij de echte vriendschap mooi uit de verf komt.

Voeg daar een dot seks, voetbal, spanning, gevaar, een geheim en actie aan toe, en je zit in een heerlijke go with te flow leesmodus. Het is ontspannend lezen; niet moeilijk en doorspekt met fruitige en verdorven personages.

Corina:

De afwisseling van tijd en perspectief is mooi gedaan en zorgt op geen moment voor lastige leesmomenten. De gehele verhaallijn an sich is op de seksscènes na wat kinderlijk en daar moet je van houden.

Persoonlijk hou ik van wat meer nadenken tijdens het lezen, van onverwachte dingen en dit is toch wel een klassiek gevalletje van “kat en muis”. Lees: Jongen wil meisje en krijgt haar maar hoe en wanneer?

Karin:

Men belandt in de meest wisselende, onwerkelijke situaties ook, waar je gewoon lekker onnadenkend heerlijk in meegaat.

En daar ligt voor mij de kracht van Kai. Het niet na hoeven denken, maar gewoon genietend lezen en lekker verzinken in een verhaal waarin absoluut van alles gebeurt. Kai geeft wat ik van dit genre verwacht en ik heb er fijne uurtjes leesplezier aan beleefd.

Corina:

Met op het einde toch nog even een spannende twist is dit zeker in zijn genre een goed en lekker weg te lezen boek, maar voor mij had alles even wat meer uitgediept mogen worden. Toch heb ik wel lekker gelezen en ben ik benieuwd wat de andere jongens te vertellen hebben.

Conclusie:

Karin:

Ik rond af naar boven, vier sterren voor Kai.

Corina:

Drie sterren voor Kai.

Dit geeft een mooie gemiddelde score van drie en halve sterren voor Kai.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

Leesclub Slapen doen we morgen weer: Duorecensie Karin & Corina***1/2

Leesclub Alice Bakker

Met dank aan Godijn Publishing en Nienke Pool voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Alice Bakker

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 187

Genre: Young Adult, NUR 285/ Fictie 15+

Verschijningsdatum: 6 mei 2017

 

Over de auteur:

Alice Bakker (1970) is freelance schrijver en heeft haar eigen tekstbureau “in Woordenland”. Eerder publiceerde zij diverse verhalen in verhalenbundels en heeft ze mooie schrijfprojecten op haar naam staan. Slapen doen we morgen weer is haar debuut.

( Bron: http://www.godijnpublishing.nl )

Cover:

Corina:

Hij is me wat te donker, maar ik vind de kleurstelling wel mooi. Tikje mysterieus, i like it!!

Karin:

Party Machen! De cover in combinatie met de titel maakt vrolijk. Dit in tegenstelling tot het kleurgebruik wat dan juist weer donker oogt. Het is duidelijk dat het om een Young Adult gaat, tof gedaan. Het maakt nieuwsgierig naar de achterflap.

Achterflap:

De vijftienjarige Merel gaat met haar vrienden naar het Koningsnachtconcert in het Klaverpark. Daar treedt de band Twils op, waar Merel en haar vriendin Sarah groot fan van zijn. Als er een aanslag gepleegd wordt tijdens het concert verandert alles. Al snel blijkt dat het niets met terrorisme te maken heeft, iemand heeft het op Twils gemunt. Waarom? En wat heeft Merel met de dader?

Slapen doen we morgen weer is een Young Adult over vriendschap, dood en je minder voelen dan een ander.

Mening:

Corina:

Een actueel onderwerp, wat na het dichtslaan nog actueler werd. Korte hoofdstukken met grote letters maken dat je door het boek heen vliegt. Maar niet alleen daardoor. Alice heeft een vlotte schrijfstijl, al is hij mij wat te makkelijk soms. Dit kan door het YA genre komen, maar ik denk dat mijn nichtje van 17 het met mij eens gaat zijn en hem door zou schuiven naar haar broertje van 13.

Karin:

Slapen doen we morgen weer start met een spannende proloog. De ouders van Merel komen er via de tv achter hoe een aanslag een direct einde brengt aan het concert van Twils. Een concert waar dochter Merel aanwezig is….

Vervolgens gaat het even een stapje terug en maak je als lezer kennis met Merel, een puber die prima voorzien is van het ‘puberbrein.’ Impulsief en het in eerste instantie allemaal zelf wel denken te weten. Heerlijk. Bijna chronologisch vervolgt het verhaal zich en het leest allemaal bijzonder vlot weg. Groot lettertype, makkelijke schrijfstijl, korte hoofdstukken, je vliegt door de bladzijden en door het gehele boek heen.

Corina:

Merel is een echte puber en dat wordt mooi beschreven. Haar relatie met haar ouders is ook zoals je dat vaak ziet met pubers. Toch heb ik puntjes van twijfel en komt niet alles geloofwaardig over. Zoals bijvoorbeeld hoe de vader reageert vlak na de aanslag. Maar ook met betrekking tot het politie onderzoek en de ontwikkelingen met de dader en dergelijke, slaan mijn twijfels nog meer toe.

Karin:

Andere personages doen hun intrede, vrienden, familie, en ook de dader komt uiteraard aan bod. Het is actueel, bizar actueel zo bleek in Manchester, en een goed verhaal wat mijn aandacht vast wist te houden. Toch wist het me her en der niet geheel te overtuigen. Met name de manier van reageren van de vader en zeker ook de leraren zorgden ervoor dat ik het verhaal dan even niet kon geloven. De hulp die wordt geboden aan het politieteam is in mijn ogen een beetje ongeloofwaardig, maar het gaf weer wel een lekkere schwung aan het verhaal.

Neemt ook niet weg dat het een kunst is hoe in deze Young Adult zware onderwerpen als een aanslag en het verlies van mensen op gedoseerde wijze gebracht worden. Die passages zijn indrukwekkend maar blijven ondertussen geschikt voor de jeugdige lezers. Ook de jonge personages die vrij aan de oppervlakte blijven, en hun belevenissen, zal de jeugd in mijn ogen aanspreken. Voeg daar spanning en prachtige songteksten aan toe, en voilà!

Corina:

Toch is het een fijn boek om te lezen en weet Alice de spanningsboog redelijk strak te houden. Al met al een leuk boek voor twaalf- tot zestienjarigen denk ik.

Karin:

Al met al wordt hier een heftig gebeuren op een hele toffe manier neergezet en zo ik het inschat zou dit prima gelezen kunnen worden vanaf een jaar of 13 tot een jaar of 16.

Conclusie:

Corina:

Schrijfstijl: 3

Leesplezier: 3

Plot: 3.5

Spanning: 2.5

Originaliteit: 3

Psychologie: 2.5

Drie sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 3.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 2.5

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Drie en halve sterren voor Slapen doen we morgen weer.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Leesclub Circus Cesaria: Duo-recensie Karin en Corina***1/2

Leesclub4 copy

Met dank aan Sanne Hillemans voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Sanne Hillemans

Uitgever: Sunny Hill Books

Aantal pagina’s: 210

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2017

 

Over de auteur:

Sanne Hillemans (25) is auteur van New Adult boeken. Ze heeft Bedrijfskunde (MER) en Psychologie gestudeerd in Groningen, woont regelmatig over de grens (Frankrijk, Indonesië) en is in haar vrije tijd het liefst aan het schrijven. Ze is in 2017 begonnen met het uitgeven van haar werk in eigen beheer, omdat ze een control freak is die alle touwtjes zelf in handen wil houden.

( Bron: http://www.sannehillemans.com )

De cover:

Karin:

Wat een prachtcover. De kleurstelling, de sfeer. Op uiterlijk zou ik dit boek direct oppakken en de achterflap willen lezen!

Corina:

Rustig, mysterieus, intrigerend. Drie woorden om te omschrijven dat ik hem prachtig vind.

De achterflap:

Een tragisch verlies heeft ervoor gezorgd dat Noah zijn verdriet al wekenlang in alcohol verdrinkt. Als hij een baan aangeboden krijgt bij een reizend circus, ziet hij geen reden om niet te gaan. Deze drastische verandering kan precies zijn wat hij nodig heeft.

Er lopen veel interessante mensen rond op het circusterrein, maar degene die eruit springt, is een meisje van zijn leeftijd dat voor iedereen een glimlach klaar heeft. Terwijl haar aanwezigheid hem uit een donkere put trekt, lijkt zijn nabijheid het tegenovergestelde effect op haar te hebben.

 

Meningen:

Karin:

Wat vond ik dit een heerlijk wegleesboek! In een originele setting, met pakkende personages neemt Sanne je mee het circusleven in.

Na het tragische verlies van Sara gaat het niet lekker met Noah. Drank en wiet lijken een uitvlucht maar is het dat ook wel? Noah wordt na een bezoek aan het optreden wakker in het circus, oorzaak drank, en Noah blijft en reist vervolgens mee op verzoek van de circusdirecteur Cesar. Cesar, mijn held in dit verhaal. Hij is mysterieus maar vooral ook de goedheid zelve.

Corina:

Sanne neemt je in een fijne, vlotte schrijfstijl mee door het leven van vooral Noah en Emily. Noah heeft het zwaar na een verlies en leeft er maar een beetje op los. Begrijpelijk verwoord en geloofwaardig beschreven. Na een avondje compleet dronken worden belandt hij bij Cesar in de circustent en sluit zich uiteindelijk aan in deze wonderlijke wereld.

Karin:

Meerdere personages doen hun intrede en via switchen van het heden naar het verleden leer je met name Noah en Emily steeds beter kennen. Circus Cesaria biedt een nieuwe familie, een nieuwe wereld en ik geniet. Waarom en hoe zijn ze bij het circus beland? Daar blijkt bij een ieder een heel verhaal en verleden achter te zitten.

Liefde, verlies, eenzaamheid en vertrouwen, het zijn thema’s die er in dit verhaal toe doen maar vooral ook hoe ga je daar dan mee om? Het lezen over het circusleven met al zijn ‘bewoners’ vind ik heerlijk, en langzaam lijkt het allemaal naar elkaar toe te groeien.

Corina:

Langzaam leer je alle personen beter kennen en met terugblikken naar het verleden worden de problemen van de hoofdpersonen langzaam duidelijk. Met hier en daar ook nog een onverwachtse twist.

Alle aspecten die in een leven belangrijk zijn worden besproken, al vind ik bij tijd en wijle Noah echt een watje en Emily soms iets te naïef. Het is wel hoe de wereld soms in elkaar steekt en Sanne verwoordt alles heel mooi.

Karin:

De schrijfstijl is mooi en eenvoudig van aard en het leest als een speer. Sanne doet nergens moeilijk en gedurende het verhaal werd ik verrast met een toffe plottwist. Dat zag ik niet aankomen!

Het verleden wordt goed uitgediept en ook de bijkomende gevoelens neem je met gemak over vanaf het papier. Richting einde wist Emily me zelfs een beetje te irriteren, dat je denkt: Nu weet ik het wel.

Corina:

Op het einde gebeuren een paar dingen die ik niet zag aankomen, maar die mijn nekharen wel overeind deden schieten. Knap gedaan en dan wil je echt wel heel graag weten hoe dat zich verder ontwikkelt. Maar dan is daar opeens klap boem het einde. En blijkt het een vervolg te krijgen. P**p dat wist ik niet en had ik niet zien aankomen. 😦

Karin:

Het einde zelf blijkt open te zijn. Mijn eerste reactie, al knipperend met de ogen: Neeeeeee, is dit een eerste deel?? Om vervolgens te denken: het tweede en laatste deel, Ave Cesaria pak ik zeker op, want ik wil toch echt weten hoe dit afloopt.

Nog even geduld hebben tot eind 2017 dus!

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 3.5

Plot: 3.5

Originaliteit: 3.5

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Circus Cesaria.

Corina:

Schrijfstijl: 3.5

Leesplezier: 3.5

Plot: 3

Originaliteit: 3

Psychologie: 3.5

Drie en halve sterren voor Circus Cesaria.

 

 

Leesclub Over het spoor: Duo-recensie Karin en Corina ***1/2

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Eva Keuris

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 272

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: 21 maart 2017

Over de auteur:

Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze ruim vier jaar als dialoogschrijver en eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen. Ze schrijft verschillende televisieseries en toneel. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs. Op dit moment is zij eindredacteur bij SpangaS, geeft zij les aan de Schrijversacademie en werkt zij mee aan verschillende speelfilms. Over het spoor is haar debuut.

( Bron: http://www.uitgeverijprometheus.nl )

Cover:

Karin: 

Zo op het eerste gezicht denk ik met een YA te maken te hebben. Ik hou ook van YA en wanneer ik verder kijk is de aangename verrassing daar. Een thriller! Het blauw gecombineerd met de gele letters vind ik gaaf. Eva Keuris is me nog onbekend en het ‘over de auteur’ maakt indruk. Ik ben bloednieuwsgierig nu.

Corina: 

Een close-up met een half weggevaagd jongensgezicht. Mysterieus maar niet perse mooi.

Achterflap:

Op donderdag 21 augustus om 20.30 uur verschijnt de naam van Jordi de Wit op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest.

Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van ‘de goede kant van het spoor’ in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Echter, naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid steeds verder weg te raken. Maar íemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Over het spoor is een geniale psychologische thriller. Eva Keuris zet de lezer met volle overtuiging voortdurend op een ander spoor, zij verwart en vervult tot aan de laatste pagina.

Meningen:

Karin:

Wat een fantastische introductie! Verteller is Stella Lammers, in de ik-vorm. Wat een indrukwekkende manier van kennismaken en Keuris weet me direct omver te blazen met een zeer eigen en meer dan kundige schrijfstijl. Dit is helemaal mijn ding!

Corina:

Eva pakt je de eerste paar hoofdstukken in met een meer dan fijne en beeldende schrijfstijl. De personages worden vanaf regel één goed neergezet en prima uitgediept. De wil van Julian om zijn verhaal te vertellen, de tegenstand van zijn ouders, worden mooi neergezet. Toch wordt het in mijn ogen al snel een beetje langdradig, en hoop je op een mooie twist en extra spanning. Helaas komt dat niet echt uit de verf, terwijl het onderwerp zich daar wel voor zou lenen.

Karin:

Daarna neemt ze je terug naar de dag van de moord. Het is een opsomming van gebeurtenissen en toch zit het ook vol gevoel. De basis voor het verhaal is gelegd, Stella gaat 7 jaar later in opdracht van Ingmar zijn kant van het verhaal vertellen en vanaf nu duik je de diepte in. Een diepte aan personages waarbij een ieder stuk voor stuk aan bod komt, niet heel spannend maar wel zeer onderhoudend en op originele wijze gebracht.

Corina:

Bepaalde ontwikkelingen zie je van mijlenver aankomen, en zijn dan ook niet verrassend en soms zelfs te voorspelbaar voor mij. Toch blijf je lezen door de fijne personages en de schrijfstijl. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, doordat er op de achterflap stond “een geniale psychologische thriller”. Het psychologische aspect maakt Eva meer dan waar, maar het thriller-element heb ik niet terug kunnen vinden in het verhaal.

Karin:

Een ieder blijkt zijn eigen verhaal te hebben, zijn eigen rugzak ook en tijdens het lezen krijg ik een vaag vermoeden welke richting dit uitgaat. Helemaal zeker van mijn zaak ben ik niet en de vraag is of de twijfel of de eerste ingeving klopt. Het laatste blijkt het geval. Wat betreft het literaire- en psychologische aspect scoort Over het spoor bij mij hoog.

Corina:

Desondanks is Eva een auteur om in de gaten te houden, want het uitdiepen van karakters en het maken van mooie verhaallijnen kan ze zeker, nu nog de onverwachtse twist en de echte spanning.

Karin:

Wat betreft de spanning schiet het in deze voor mij voor een thriller tekort. Het einde laat me nadenken wat ik daar nu eigenlijk van vind. Daar hou ik van en één ding is zeker, ik heb hier uren leesplezier aan beleefd en een volgend boek van Eva Keuris pak ik op zeker op!

Conclusies:

Karin:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4.5

Spanning: 2

Leesplezier: 4

Plot: 3

Drie en halve sterren voor Over het spoor.

Corina:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Spanning: 2

Plot: 2

Psychologie: 4

Originaliteit: 3

Drie en halve sterren voor Over het spoor.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

Samen Gelezen-Karin & Corina: Spaans bloed-Felicita Vos****1/2

Spaans bloed juist

Met dank aan Uitgeverij De Kring voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Felicita Vos

Uitgever: De Kring

Aantal pagina’s: 288

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 9 maart 2017

Over de auteur:

Felicita Vos is dochter van een Roma-vader en een Nederlandse moeder. Haar schrijverschap kenmerkt zich door een grote maatschappelijke betrokkenheid. Haar non-fictieboek Blauwe haren, zwarte ogen (2008) gaat over de Roma-cultuur. In Addergebroed onderzoekt ze taboes als vrouwenhandel en darkrooms. Haar romandebuut Duivelsklauw (2014) beschrijft een bijzondere familiegeschiedenis waarin de Roma- en de Nederlandse cultuur botsen. Spaans bloed is op 9 maart verschenen.

( Bron: http://www.uitgeverijdekring.nl )

Cover:

Karin:

Een vrouw met lang haar, balancerend voor de wind. Ik vind de cover passend en heel mooi, net als de titel.

Corina:

Intrigerend een vrouw op een reling, hoe strookt dat met de titel??

Achterflap:

Sommige familieschandalen kunnen beter geheim blijven…

Livia is net partner geworden van een prestigieus architectenbureau als een raadselachtig telefoontje uit Madrid haar zorgvuldig opgebouwde leven ontwricht. Haar tante Pilar, die ze al jaren dood waande, is ernstig ziek en wil haar laatste dagen met Livia doorbrengen. Ze had zich heilig voorgenomen geen voet meer op Spaanse bodem te zetten, maar besluit nu toch na achttien jaar terug te gaan naar haar kleurrijke familie.

Vanaf dat moment neemt Livia’s leven een wending die ze niet had kunnen voorzien. In het huis van haar jeugd doet ze schokkende ontdekkingen over het verleden. Ogenschijnlijk onschuldige familieleden lijken een rol te spelen in een kwaadaardig complot. Maar de onthutsende waarheid die uiteindelijk aan het licht komt, overstijgt alles.

Spaans bloed is een aangrijpende, magische roman over een meisje dat ten prooi viel aan ultiem verraad en zich daar bewonderenswaardig aan ontworstelde.

Mening:

Karin:

Spaans bloed is mijn kennismaking met Felicita Vos en oioioi wat een prachtig en indrukwekkend boek vind ik dit! De schrijfstijl maakt direct indruk, hoe prachtig en kundig en Vos laat je op geheel eigen wijze het verhaal zien, voelen en meemaken.

De opbouw is daarbij subtiel en het verhaal begint in de ik-vorm vanuit Livia. Livia heeft een leven opgebouwd in Nederland en het roept al vrij snel allemaal vragen op. Wat is er al die jaren geleden gebeurd in Spanje? Waarom heeft Livia geen contact met haar familie en hoe kan het dat tante Pilar in leven is?

‘Het geheugen van het hart zeeft slechte herinneringen weg en maakt de goede mooier. Dat stelt ons in staat om met het verleden te leven.’

Corina:

Felicita neemt je mee door het leven van Livia en Pilar via een mooie, maar soms wat zware schrijfstijl. Even inkomen, maar zeker de moeite waard. Het wisselen van personages gaat op een subtiele manier en maakt dat je je aandacht niet verliest.

Waar heeft Pilar zo’n spijt van en wat probeert Livia zo hardnekkig te vergeten c.q. niet toe te laten in haar heden? Deze vragen komen al vroeg in het boek in me op en Felicita houdt je lang in het ongewisse.

Karin:

De weg naar het antwoord krijgen op al je vragen is gewoon zo mooi, wat een leesgenot. Vanuit Pilar en Livia komt het verleden tot leven, waarbij de passages vanuit Pilar doorspekt zijn met haar geloof; ‘zwaar’ maar zó goed geschreven.

De Spaanse woorden tussendoor zijn duidelijk in de context, zijn achterin het boek op te zoeken en geven een extra schwung aan het verhaal. Je maakt kennis met de familie en de personages en laagje voor laagje wordt de waarheid tevoorschijn gepeld. Personages die je hart weten te stelen, en die je laten balanceren: in hoeverre kan mijn begrip gaan als lezer? Dat dit begrip ook inderdaad ergens ophoudt en de teleurstelling daar is.

Corina:

Dankzij Felicita waan je je in Spanje, wat versterkt wordt door de Spaanse woorden. Livia en Pilar staan ijzersterk in het verhaal. En owow wat mooi! Ik heb vanaf regel één een hekel aan Pilar en krijg met elke regel meer kippevel van haar. Livia haar geheim blijft lang onduidelijk en dat vond ik bij vlagen wat langdradig worden. Zonde!

Karin:

Vos weet maatschappelijke thema’s aan te snijden waar je U tegen zegt. Voeg daarbij familie, verraad, geweld, jaloezie en gelukkig ook liefde: het liet me glimlachen, ronduit schrikken en huiveren, walgen en daartegenover geeft het hoop.

Dat je zó meeleeft dat je met een klomp in je maag hoopt dat dit nog op de plek weet te vallen. Dat dit nog in orde komt voor zover mogelijk. Die uitkomst hou ik natuurlijk voor mezelf en rest me alleen nog te zeggen: Spreekt dit je aan, pak op dit boek. Wat een pracht van een roman!

Corina:

Als de geheimen uitkomen en de verhalen samenkomen kan je niks anders denken dan “mijn god”. Felicita pakt een onderwerp in combinatie met ijzersterk uitgewerkte gevoelens zo in een verhaal dat je er soms duizelig van wordt.

Het einde is bizar, briljant, schokkend en mooi tegelijk.

Conclusie:

Karin:

Vier en halve sterren voor Spaans bloed.

Corina:

Vier sterren voor Spaans bloed.

 

Corina en Marc-Jan lazen: Het Dossier-Anya Niewierra*****

het-dossier

Met dank aan Uitgeverij BforBooks voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: BforBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: januari 2017

De Cover:

Corina:

Knallend geel met de titel uitgesneden in de kaft met daar achter een schilderij! Daar is maar één woord voor! GAAF!! Oppakken en snel die achterflap lezen.

Marc-Jan:

De cover was het eerste waar ik dolenthousiast over was! Het is een paperback maar het materiaal is erg dik waardoor het boek erg stevig is. De titel is uitgesneden en wanneer je de kaft omslaat zie je dat er een mooie plaat tevoorschijn komt. Ik begon dus vol enthousiasme te lezen.

De Achterflap:

Berlijn, 9 november 1989, in de nacht dat de Muur valt: de 21 jarige Josta Wolf ontsnapt uit de Stasi gevangenis Hohenschönhausen. Ze zat hier opgesloten, omdat ze verdacht werd van het stelen van het Königstein Dossier. In deze map zaten de documenten die konden bewijzen dat het DDR regime kunst vervalste om deze vervolgens in het Westen te verkopen.

Mechelen, 18 april 2014: de weduwe Josta Bresse overleeft een aanslag op haar leven. Ze ontdekt dat er een relatie is met haar vroegere werk als kunstvervalser. Ze vlucht naar Berlijn, want alleen hier kan ze antwoord vinden op de vraag wie haar destijds heeft verraden. Uiteindelijk komt ze oog in oog te staan met de man die haar leven verwoestte. Hij plaatst haar opnieuw voor een gruwelijk dilemma.

Meningen:

Marc-Jan:

Wat een fantastisch verhaal! Zeker het origineelste verhaal dat ik ooit gelezen heb. Het verhaal speelt zich af in 2014 maar grijpt steeds terug op de periode waarin Josta in de DDR woonde en ‘werkte’. Met een criminele daad waarover ik niet heel vaak een verhaal gelezen heb, orgaanroof, zet Niewierra hier een enorm goede literaire thriller neer.

Corina:

Het eerste hoofdstuk is schuingedrukt en BAM je zit in het verhaal. Wie is deze verteller? Wat heeft het van doen met Josta, de hoofdpersoon in het verhaal? Afwisselend neemt Anya je mee door het leven van Josta en door het leven van de verteller. Overzichtelijk door het anders nummeren van de hoofdstukken en het andere lettertype.

Josta is het slachtoffer van een bijzonder misdrijf wat gelijk in het begin van het verhaal naar voren komt. De vraag rijst gelijk, waarom leeft ze nog? De link naar haar DDR verleden wordt snel gelegd en roepen meer en meer vragen op.

Marc-Jan:

Een misdaad in het nu die verband houdt met Josta’s tijd in de DDR en haar bezigheden van toen. Het verhaal wordt verteld vanuit Josta maar af en toe komt er een schuingedrukt, kort hoofdstukje tussendoor waarin iemand zijn kant van het verhaal vertelt aan ene Emma. Deze hoofdstukjes zijn ook op een andere manier genummerd, met Romeinse cijfers. Aan deze schuingedrukte stukjes moest ik eerst erg wennen, maar al gauw vond ik ze erg van waarde voor het verhaal. Al helemaal toen ik erachter kwam, wat de bedoeling was  van deze stukken (echte thriller reden!).

Corina:

Anya beschrijft het verleden, de angst, de woede en vooral de bizarre manier van werken van de Stasi, alsof je erbij was. Sterk, krachtig en je aandacht verslapt geen moment. Ook de schuin gedrukte hoofdstukken staan als een huis en maken het verhaal compleet, ondanks dat je niet helemaal je vinger kan leggen op wie, wat en waarom.

Als Josta naar Berlijn vlucht om uit te zoeken waarom ze 25 jaar na dato nog steeds doelwit is van moordenaars, begint er een kat en muis spel. Langzaam vallen de spreekwoordelijke puzzelstukjes in elkaar, maar tot op het eind blijf je er met een paar in je handen zitten.

Als dan alles uiteindelijk past denk je alleen maar: “Jeetje hoe bedenk je zo een ingenieus plot?” Alles klopt van A tot Z.

Conclusie:

Marc-Jan:

De term Literaire Thriller staat er niet voor niets op. Dit is een boek dat ik op mijn literatuurlijst mag zetten voor mijn mondeling in mijn examenjaar. En dat ga ik misschien ook wel doen!

Ik geef Het Dossier vijf hele sterren!

Corina:

Anya heeft een ijzersterke thriller neergezet, gebaseerd op de (voor ons westerlingen) bizarre leefomstandigheden in het voormalig DDR. En de navolging die het eventueel zou kunnen hebben in deze tijd. De persoon Josta is kei goed neergezet en ook de overige personages staan prima op hun plek in het verhaal. Minpuntje voor mij was het laatste hoofdstuk, de ruim twee jaar later. Het verhaal was voor mij af en ik zie nu, een paar dagen na het dichtslaan, nog niet de toegevoegde waarde.

Vijf sterren op alle fronten.

Marc-Jan van Dam en Corina Nieuwenhuis.

Samen Gelezen-Karin & Corina: Zoetbitter-Stephanie Danler

zoetbitter-3

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Stephanie Danler

Uitgever: Prometheus

Aantal pagina’s: 352

Genre: Roman

Verschijningsvorm: Paperback/Ebook

Verschenen: 13 oktober 2016

Over de auteur:

Stephanie Danler (1983) woont in Brooklyn, New York. Ze is afgestudeerd aan de New School in de richting Creative Writing.

Ze werkte als serveerster in het Union Square Café tot haar roman door een uitgever bij OneWorld ontdekt werd. De rechten van Zoetbitter zijn verkocht aan Engeland, China, Duitsland, Taiwan en Nederland.

De Cover:

Karin: Eenvoud siert! De letters als wijnvlekken op het servet doen 3D aan. Toffe kleurstelling, love it!

Corina: Wit met de titel in mijn favoriete kleuren. Een servet met een wijnvlek? Het maakt je nieuwsgierig, wat gaat deze titel je brengen qua verhaal?

Achterflap:

Je ontwikkelt een smaak. Je smaakpalet wordt een plek op je tong waar je registreert. Waar je woorden creëert voor de sensaties in je mond. Eten wordt een op taal gebaseerde kunstvorm. Je zult nooit meer simpelweg eten.

Tijdens de benauwde zomer van 2006 laat de 22-jarige Tess haar alledaagse, provinciale leven achter zich en vertrekt naar New York voor een nieuwe start. Als plattelandskind is Tess niet opgewassen tegen de losgeslagen levensstijl van de schreeuwerige New Yorkers. Ze huurt een kamer in Brooklyn en slaagt erin een baan te vinden als assistent-kelner bij een befaamd restaurant in Manhattan.

Tess sleept je mee door het chaotische, slopende, fascinerende horecaleven waar ze in belandt, tegen het decor van het genadeloze, rumoerige New York. Ze leert over oesters, champagne, bourgondische omgangsvormen en het nachtleven dat begint na sluitingstijd. Net op het moment dat ze de smaak te pakken krijgt, raakt ze verstrikt in een ingewikkelde maar verleidelijke driehoeksverhouding met een ingetogen, bloedmooie barman en een oudere collega aan wie Tess zich vastklampt als een kind aan haar moeder.

Zoetbitter is een zintuiglijke roman over verlangen, smaak en wat er overblijft na ontnuchtering. Maar boven alles is dit een verhaal over ervaringen: zoet én bitter.

Mening:

(Karin) Wat een apart, bijzonder, weird, intrigerend, verwarrend en eigenlijk gewoon heel mooi boek is Zoetbitter.

Meerdere malen heb ik me tijdens het lezen afgevraagd wat ik er nu precies van vond en waardoor kwam dat? Aan het verhaal an sich lag dit zeker niet. Het verhaal wordt in de ik-vorm vanuit Tess verteld en je zit er direct wel lekker in eigenlijk.

(Corina) Je wordt in een redelijke vlotte schrijfstijl meegenomen door het leven van Tess, wat helaas erg warrig is. Toch blijf je doorlezen want je wil weten hoe het zich ontwikkelt en of de warboel ontward wordt.

(Karin) Het begint met Zomer en je wordt uiteindelijk in alle seizoenen meegenomen. De schrijfstijl is even inkomen, echt verwarrend soms ook, maar pakkend. Tess wordt aangenomen en een introductie van de overige personages volgt. Tevens volgt er een leuke inkijk in de horeca en het geheel is doorspekt met metaforen. Het is zoet, zout, bitter en zuur en ik geniet.

(Corina) Het verhaal is opgedeeld in de vier seizoenen van het jaar, en neemt je mee in het horecaleven van New York. De hiërarchie in een hip restaurant wordt uitermate goed beschreven. Het overmatige drank en drugs gebruik is wat over de top en mij een beetje too much.

(Karin) Daarnaast volgen er stukken dat ik denk: Wat lees ik nu eigenlijk? Wat is dit ineens van de hak op de tak? Maar langzaam maar zeker vormen de personages zich, krijg je er meer gevoel bij en diept het zich allemaal steeds verder uit. Waarbij het drugsgebruik er heel luchtig tussendoor gefietst wordt, het lijkt de normaalste zaak van de wereld.

De wereld binnen het restaurant, de kennis met betrekking tot onder andere de wijnen, het uitgaansleven na het werk en de onderlinge relaties die zich ontwikkelen tussen bijzondere personages weten me getriggerd en bij de les te houden.

(Corina) De onderliggende verhoudingen tussen Tess, Jake en Simone worden redelijk goed uitgewerkt en van enige diepgang voorzien. Dat mist mijns inziens in de rest van het verhaal. De gerechten en de wijnen had ik, gezien de titel, graag wat meer op de voorgrond gezien. Het verhaal is goed, de manier waarop het gebracht wordt had ik beter verwacht c.q. gehoopt.

(Karin) Het einde is eigenlijk gewoon prachtig. Wat een levenservaring van een twintiger en zo indrukwekkend gebracht, besef ik me later. Dit suddert nog wel even na en het is helemaal goed zo. Zoetbitter is zo niet standaard en echt een boek wat je moet liggen. Ben je op zoek naar echt eens iets anders dan is dit je ding.

(Corina) Na het dicht slaan van het boek, blijft de vraag hangen, wat las ik nou eigenlijk voor een verhaal? Een mooi einde dat wel, maar ook een beetje over die welbekende top. Als je bedenkt hoe naïef Tess het hele boek overkomt.

Conclusie: 

Karin:

Schrijfstijl: 4

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Vier sterren voor Zoetbitter.

Corina:

Schrijfstijl: 3

Psychologie: 2.5

Leesplezier: 2.5

Plot: 2.5

Originaliteit: 3.5

Een krappe drie sterren voor Zoetbitter

Karin Meinen en Corina Nieuwenhuis.

 

minileesclub