Eva vraagt door: Monique van Goozen van Tweesprong!

69801972_379556939611970_8077190628720508928_n

In november 2018 debuteerde Monique van Goozen met Tweesprong, het eerste deel van de Hink-Stap-Leef! trilogie. In deze feelgood roman volg je als lezer drie vrouwen waarvan de wegen uiteindelijk samenkomen. Filippa, net hersteld van een traumatische ervaring. Karlijn, die nogal wat verkeerde keuzes heeft gemaakt. En Anne, die werkt aan haar zelfvertrouwen. Tweesprong is dan ook een prachtig verhaal over vriendschap en liefde, maar verwacht beslist geen ‘standaard roman’. De verhalen van deze vrouwen zijn uit het leven gegrepen en zij weten de lezer dan ook te verbazen. Ze nemen niet de voorspelbare beslissingen waardoor een veelzijdig, maar tevens puur verhaal is ontstaan.

Op 2 oktober verschijnt deel 2 bij Uitgeverij EigenZinnig: Sprong in het diepe. Hoog tijd dus om Monique eens flink aan de tand te voelen over haar schrijven, boeken en hoe het proces verloopt.

Waar haalde jij je inspiratie voor Tweesprong vandaan?

Mijn inspiratie komt vooral uit mijn eigen leven, mijn persoonlijke ervaringen of de ervaringen van mensen uit mijn nabije omgeving. Net als ieder ander mens heb ik regelmatig in mijn leven op een tweesprong gestaan en ingrijpende keuzes moeten maken. Soms waren het lastige beslissingen, op andere momenten was het juist heel fijn te ontdekken dat ik opnieuw mocht beginnen. Dat concept vormde voor mij de basis, de rode draad van het verhaal.

De drie vrouwelijke hoofdpersonen hebben wel het een en ander met mij gemeen. Zo heb ik, net als Karlijn eindeloos gezocht naar mijn talenten, omdat ik ook zo graag uit wilde blinken in iets zichtbaars. Net als Anne houd ik erg van (voor-)lezen en heb ik een zelfde allergische reactie op medicijnen tegen hoge bloeddruk gehad. En net als Filippa werk ik in het dagelijks leven met kinderen die een bijzondere hulpvraag hebben, zoals Yfke.

De afgelopen zeven jaar heb ik dagelijks een meisje met downsyndroom mogen begeleiden en zij is voor mij ook een zeer duidelijke bron van inspiratie geweest. Maar bovenal is Tweesprong een roman en geen autobiografie, dus, hoewel ik graag over gewone mensen schrijf, met alledaagse zorgen en en universele verlangens, heb ik ook mijn fantasie als inspiratiebron gebruikt.

Het meisje op de foto heeft model gestaan voor Yfke. Zij gaat tijdens de boekpresentatie voor ons dansen…

IMG-20181125-WA0007

Tweesprong wordt omschreven als feelgood. Toch weet jij je met deze roman te onderscheiden. Waar in andere boeken vrouwen een man leren kennen, het eerst afstoten is en dan samenkomen, gaat het met deze vrouwen wel anders. Je zegt net al dat je putte uit eigen ervaring tijdens het schrijven en daarom doet het verhaal veel realistischer aan. Krijg jij daarover reacties van lezers?

Jazeker! En dat vind ik geweldig, want ik voel me vereerd als ik te horen krijg dat het geen standaard romantisch verhaal is, en dat het waarheidsgetrouw is. Dat had ik van tevoren niet durven hopen. Voor veel mensen is het “nieuw” en “onbekend” om over het gezinsleven met een dochter met downsyndroom te lezen, daar krijg ik ook reacties op. Iedereen haalt er weer wat anders uit, iets dat voor diegene “klopt” of “herkenbaar” is, iets dat een rol speelt of heeft gespeeld in het leven van die lezer. Dat is echt bijzonder en ik ervaar het als een groot compliment!

Wat maakt voor jou persoonlijk het contact met kinderen met het Downsyndroom zo bijzonder?

Kinderen met downsyndroom zijn puur en hebben nooit een verborgen agenda. Ze reageren rechtstreeks vanuit hun hart, en geven gehoor aan hun innerlijke impuls. Die gevoelens uiten ze ook zonder reserve. Dus hun liefde voor en plezier met een ander is intens, maar ook als er verdriet en frustratie is, wordt dat ten volle ervaren. Dat vind ik mooi, daar kan ik nog veel van leren. Laatst las ik: “Kinderen met downsyndroom verwelkomt iedereen in zijn leven met open armen.” En zo is het precies!

Over gehoor geven aan een innerlijke impuls gesproken: waar kwam jouw wens om een boek te schrijven vandaan?

Schrijven heb ik altijd gedaan, en niet alleen in dagboeken… Ik ben altijd gek geweest op taal en lezen. Als kind schreef ik al verhalen en liedjes en was ik actief voor de schoolkrant. Ik ben wel twintig keer aan een manuscript begonnen, maar pas door een boek van Lisette Jonkman, Schrijven Kreng!, kon ik de stap zetten en niet alleen beginnen, maar ook doorzetten en afmaken. Belangrijk nog: ik wist niet dat het zo ongelooflijk leuk was!

Hoe voelde het toen je je boek voor het eerst in handen hield?

Ik was zeker net zo blij als Duncan Laurence toen hij het Songfestival won. Het schrijfproces was geweldig leuk. Daarna was ik meer dan een jaar bezig mijn manuscript gelezen te krijgen bij een uitgeverij. De een vond het te dik, de ander doet niets met debutanten. Een derde heeft moeite met een meisje met downsyndroom. En dan na tig afwijzingen ontmoet je een uitgever die je een contract aanbiedt, die achter de inhoud staat en ook nog deze cover ontwerpt… Hoe cool is dat?

Heel cool! Ik las in een ander interview dat je na veel ups en downs en de nodige aanmoediging, het eerste boek uiteindelijk in drie maanden tijd geschreven hebt. Ging het met het tweede deel, Sprong in het diepe, net zo snel?

In Tweesprong is een klein rolletje weggelegd voor Leonie, maar vanaf het begin was ik in haar geïnteresseerd. Het is een hele sterke vrouw met een eigen zaak en een bijzonder uiterlijk. Ik besloot dat Sprong in het diepe moest gaan over haar strijd tegen haar overgewicht. Dus ging ik op fitness om te ervaren hoe Leonie dat zou aanpakken. Bij mij mochten er ook wel de nodige kilo’s van af…

Dat was de eerste uitdaging. Daarnaast wilde ik een kwetsbare man creëren. Om buiten de geijkte paden te treden van de feelgood roman met de succesvolle, knappe en zelfverzekerde man die het helemaal gemaakt heeft. Beide personen hadden heel veel tijd nodig om elkaar te vinden. Ik heb 2 jaar gefitnest, precies zoveel tijd als ik nodig had voor dit boek. Met de ervaring én alle personen uit Tweesprong is het een erg mooi verhaal geworden.

IMG_20190806_170237_resized_20190901_055120405

In dit deel maken we kennis met Max, die uitgedaagd wordt om buiten zijn comfortzone te treden en de controle los te laten. Zelf zeg je net dat je volledig in de wereld van Leonie bent gedoken. Dwing jij jezelf op die manier om ook uit je comfortzone te treden en geeft dat het schrijven een extra dimensie voor jou?

Absoluut! Het komt niet alleen de geloofwaardigheid van de personages ten goede, maar het is ook voor mij persoonlijk verrijkend. Het zijn geen reuzenstappen hoor, die ik zet, maar kleine experimenten om mezelf uit te dagen en mijn zelfvertrouwen te vergroten.

Zo zit ik nu, terwijl jij mij interviewt, in mijn eentje in een piepklein tentje te kamperen. Dat zou ik  “vroeger” nooit gedaan hebben. Kiezen voor mezelf…

Voldoende zelfvertrouwen is belangrijk om mijn eigen weg te blijven volgen, ook binnen het schrijverschap. Sinds ik schrijf leef ik bewuster en kan ik echt intens genieten. Nu ik hier over jouw belangrijke vraag nadenk, realiseer ik me dat ik minder perfectionistisch ben geworden! Buiten mijn comfort zone treden heeft mij dus vrijheid gegeven! Ruimte. Dat hebben Max en Leonie mij kennelijk geleerd! Goed om dus te luisteren naar wat mijn personages me voortdurend op het hart drukken… Leef!

Soms hoor je van auteurs dat personages iets heel anders doen dan de auteur in gedachten had en ze als het ware het toetsenbord van je overnemen. Gaat dat bij jou dus ook zo?

Dat gebeurt regelmatig! Dan start ik mijn laptop, ga ervoor zitten en wil ik aansturen op een bepaalde wending die ik mooi vind, of grappig of ontroerend. Aan het eind van de “sessie” is er dan iets heel anders gebeurd dan ik verwachtte. Staat er een compleet andere tekst. En het is altijd beter dan mijn bedoeling was. Dan denk ik wel eens: wow, daar was ik zelf niet opgekomen.

Kan je een stukje omschrijven waarin dat gebeurde?

Op een gegeven moment pusht iedereen Anne om bij Chris weg te gaan. Ze kan haar vleugels uitslaan en opnieuw beginnen. En Jeroen staat klaar om haar te steunen bij die beslissing. Ik wilde dat ook! Toch gaat ze terug. Uiteindelijk om het gevecht op haar eigen manier aan te gaan. Anne koos daarvoor en ik kon haar alleen maar volgen en haar besluit respecteren…

Filippa gaat weg bij Joshua omdat ze denkt dat hij nog niet klaar is voor een relatie met haar. In mijn hoofd had ik een hele zoektocht bedacht met een heel scala aan problemen… Maar Filippa was het weglopen gewoon zat. Dus gaat ze terug. Soms is de oplossing voor de hand liggend. Als ik mijn zin als schrijver had doorgedrukt, was het gekunsteld overgekomen.

Heel bijzonder hoe dat dan gaat! Heb je, als deze trilogie klaar is, al een idee voor een nieuw boek?

Het vierde boek dat ik ga schrijven is volledig los te lezen van de trilogie, maar heeft nog wel een kleine link met het laatste deel. Het zal iets meer een psychologische roman worden dan een feelgood verhaal, vermoed ik. Het zal gaan over een paardencoach en inmiddels ben ik voor mijn research in ‘therapie’. Er gaat weer een heel nieuwe wereld voor me open!

Daarnaast denk ik over een kinderboek. In deel 2 is Yfke helemaal weg van een prentenboek over een fee die in de zee woont en wensen vervult. Dat zou ik wel uit willen werken.

Wat een leuk idee! Is er een auteur waar jij een voorbeeld aan neemt of ga jij je eigen weg?

Ik heb bewondering voor schrijvers die emoties bij mij weten los te maken en me uit mijn slaap houden omdat ik door wil lezen. Ik probeer wel eens bepaalde boeken die me aanspreken te analyseren. Wat maakt nou dat ik dat verhaal zo goed vind, of dat personage zo sympathiek? Waarom moet ik bij dat stukje nu huilen, hardop lachen of iets wegslikken…

En vervolgens ga ik toch mijn eigen weg. Probeer ik op mijn eigen manier origineel te zijn temidden van de honderden boeken die jaarlijks in het genre “feelgood” verschijnen.

Wat ik hoop is dat je als lezer meeleeft en de hoofdpersonen het geluk, de liefde en de vriendschap gunt. Dat je aan het eind met een zucht en een goed gevoel het boek dichtslaat.

Tot slot, wat is jouw grootste wens op schrijfgebied?

Oooh, ik heb verschillende wensen…

Het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat je bekendheid krijgt en ontdekt wordt door een grote uitgeverij. Op dit moment zou ik echter willen dat “mijn lezers” mij zouden vragen een vierde deel te schrijven over de mensen uit Hink-Stap-Leef!, omdat ze zo benieuwd zijn hoe het verder gaat. Want na deel 3 moet ik afscheid nemen en dat bevalt me eigenlijk helemaal niet! Als schrijver mag je niet van je personages gaan houden, maar dat heb ik toch gedaan. Je ziet dat ik nog een hoop te leren heb!

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Monique van Goozen herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Monique van Goozen

*Blogtour* Corina las: Fluisternetwerk – Chandler Baker ****

Fluisternetwerk Corina

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Chandler Baker

Uitgever: A.W. Bruna Uitgevers

Originele titel: Whisper Network

Vertaling: Marike Groot en Sander Brink

Aantal pagina’s: 429

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 3 september 2019

Over de auteur:

Chandler Baker woont met haar echtgenoot en dochtertje in Austin, Texas, waar ze werkt als bedrijfsjurist. Ze heeft daarnaast vijf youngadultboeken geschreven. Fluisternetwerk is haar eerste roman voor volwassen.

( Bron: www.awbruna.nl )

De achterflap:

Razendspannende roman voor liefhebbers van Liane Moriarty en Big Little Lies.

Sloane, Ardie, Grace en Rosalita werken al jaren bij Truviv, Inc. Het plotselinge overlijden van de directeur betekent dat hun baas, Ames, waarschijnlijk de leiding over het hele bedrijf zal overnemen. Ames wordt al jaren omringd door geruchten over hoe hij vrouwen behandelt. Deze geruchten zijn altijd genegeerd, onder de tafel geveegd door degenen hogerop.

Maar de wereld is veranderd, en de vrouwen bezien zijn promotie nu in een ander licht. Deze keer, als ze ontdekken dat Ames zich ongepast gedraagt, zullen ze het niet zomaar laten gaan. Deze keer zullen ze besluiten dat het genoeg is geweest.

Het besluit van Sloane en haar collega’s zet een catastrofale beweging in gang in het kantoor. Leugens zullen worden ontmaskerd. Geheimen zullen worden onthuld. En niet iedereen zal het overleven. Al hun levens – als vrouwen, moeders, echtgenotes, vriendinnen, zelfs als tegenstanders – zullen dramatisch veranderen.

Mening:

Wat een heerlijke roman! Wat een heerlijke schrijfstijl en je leeft vanaf het begin af aan mee met Sloane, Ardie en Grace en Katherine. Hun emoties, gedachtes, het 1000 ballen in de lucht proberen te houden terwijl ze carrière proberen te maken, hun gezin gelukkig willen houden etc. etc. is zo duidelijk, herkenbaar beschreven dat het lijkt of je naast hun loopt. 

Het is een actueel thema en ook al is het een roman er zit een spannend element in en je vraagt je tot ver over de helft af wat daar nu toch gebeurd is. Wie en wat en waarom, het laat je nadenken. Als het duidelijk wordt dan heb je medelijden met alle personages die er mee te maken hebben, maar er is ook onbegrip. Tot op de laatste bladzijde weet je niet voor 100% de waarheid. Dus na het dichtslaan denk je nog wel even, wie sprak nu de waarheid?

Conclusie:

Een actuele, humoristische, spannende roman die je laat glimlachen, maar ook de wenkbrauwen laat fronsen. 

Overall vier sterren.

Corina Nieuwenhuis.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

**Brief van Chandler deel vijf:

Er zijn zoveel verhalen. Naarmate de verzameling verhalen omvangrijker werd, begon ik me te realiseren dat het boek een refrein nodig had, een stem voor ál die vrouwen die er nog zijn buiten de vrouwen in mijn boek en mijzelf om.Ik belde een studievriendin, die me vertelde over de anonieme klaaglijn die de klachten vaak meteen doorbriefde aan degene waarover werd geklaagd. Ik praatte met mijn vriendin die terugkwam van zwangerschapsverlof en meer dan tweeduizend ongelezen e-mails in haar inbox aantrof, omdat niemand was bijgesprongen toen ze verlof had. Ik praatte met een vrouw over haar collega die wilde bewijzen dat hij met een andere collega naar bed was geweest door een seksvideo te delen. Ik sprak een advocate die moeilijk kinderen kon krijgen en doodleuk van een mannelijke collega te horen kreeg dat het kantoor toch niks had aan vrouwen die kinderen kregen.

Wij geven het stokje van deze Blogtour door aan: Marjolein van Serendipity Books!  http://www.serendipitybooks.nl/

Eva vraagt door: Kim Bonefaas van Julia Jonkers!

img_3001

Julia Jonkers, een naam die bijna niemand ontgaan kan zijn. Met haar debuut stormt Kim Bonefaas door boekenland. Het regent vijf sterren recensies en reviews en als klap op de vuurpijl heeft ze het geschopt tot de top tien van Hebban, waar ze steeds een plaatsje stijgt. Het gezelschap waarin zij verkeert is dan ook niet verkeerd te noemen: Lucinda Riley, Thomas Olde Heuvelt en Karin Slaughter zijn enkele namen waartussen haar Julia Jonkers vol trots schittert.

In Julia Jonkers maken we kennis met een jonge, dynamische mopperkont die tot haar schrik zwanger blijkt te zijn. Haar (feestende studenten) leven staat op zijn kop en dan moet ze het ook nog eens alleen doen. De vader, Arthur, is zo geschrokken dat hij de benen neemt. Op humoristische, eerlijke en nietsontziende wijze neemt Kim Bonefaas je mee in het leven van Julia. Een leven vol ups en downs, maar vol vriendschap en heerlijke anekdotes. Hoog tijd dus om Kim enkele prangende vragen te stellen.

In Julia Jonkers speelt vriendschap een grote rol. Vertel eens, hoe zou jij Kim omschrijven als zij een vriendin van jou was?

Kim is een heel loyale vriendin die heel behulpzaam is. Als je Kim haar hulp nodig hebt, zal ze er direct staan. Ook al heb je Kim niet direct nodig, alsnog zal ze er zijn, of je het nu wilt of niet :). Kim is een praatgraag, maar kan net als Julia een goed potje mopperen. Kim heeft soms wel wat moeite met appen. Ze vergeet nogal eens terug te sturen, maar dat doet ze bij iedereen, dus tja niks persoonlijks :).

Je debuut gaat als een trein! Wat heeft jou doen besluiten om dit boek te schrijven?

Omdat ik vind dat er veel te weinig positieve aandacht is voor het alleenstaand moederschap. Dit is een semi-autobiografisch boek, dus ik ben zelf de beginjaren van mijn moederschap alleen met mijn dochter geweest en dat was best heftig. Helemaal alleen, terwijl je mijn god niet weet wat je aan het doen bent. En buiten om dat het zwaar is, word je zomaar gratis en voor niks in een hokje gestopt. Jong, single en zwanger/moeder. Dat wordt niet best opgepakt door de samenleving. Ik wilde een ander geluid laten horen. Eentje met humor, een grote dosis zelfreflectie en de kracht van vriendschap. Alles komt uiteindelijk goed, one way or the other…

Ook heb ik geprobeerd om Arthur een stem te geven. Het is ook voor de mannen best heel lastig om in een situatie te komen, waar ze zelf (uiteindelijk) weinig aan kunnen veranderen. Maar dit boek en het succes wat ik momenteel mag ervaren is echt voor de alleenstaande moeders. In mijn ogen zijn dat de echte helden en dat mag niet vaak genoeg gezegd worden wat mij betreft.

Krijg je ook reacties van alleenstaande (jonge) moeders op Julia Jonkers?

Jááá zeker! Maar niet alleen van jonge alleenstaande moeders, ook van oudere alleenstaande moeders, zelfs oma’s en moeders met (klein) kinderen die in zo’n zelfde situatie zitten. Maar ook van vrouwen die weliswaar in een relatie zitten maar daarin een hevige vorm van eenzaamheid ervaren. Het verbaast me hoe open mensen zijn naar aanleiding van dit boek. En het is het grootste compliment wat ik kan krijgen, als ze zeggen dat het boek een steuntje in de rug is of heel herkenbaar is. Daar word ik heel blij van.

Dat is zeker een mooi compliment! In wezen doorbreek je met je boek ook een soort taboe en vooroordeel en dat raakt mensen. Dat valt mij in het verhaal ook op. Het is heel eerlijk en nietsontziend geschreven. Daarom kom ik even terug op Arthur. Je zegt dat je de mannen die in deze situatie komen ook een stem wilt geven. Toch ervaren de meeste lezers hem op zijn zachtst gezegd niet als sympathiek. Iets zegt mij dat jij dit anders ziet. Klopt dat?

Nee, ik sta niet achter de keuzes die hij maakt. Uiteindelijk is het een situatie die beide aangaat, zowel Julia als Arthur. Maar Arthur heeft (gelukkig) weinig te zeggen en Julia zet de zwangerschap door. Maar het is natuurlijk ook een lastige situatie voor hem. Ik heb geen begrip voor zijn keuzes, maar ik heb wel begrip voor het feit dat de situatie voor hem ook erg lastig is. Hij wil het niet. Hij wil emigreren en ziet een geheel andere toekomst voor zich. Uiteraard had hij voorzichtiger moeten zijn en een condoom moeten gebruiken, maar voor beide kwam de zwangerschap onverwachts en ongepland en ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. Dit is zijn manier. Niet een hele handige manier, maar dat maakt hem niet per definitie een slecht mens. Hij handelt deze situatie alleen niet goed. Daar zit de nuance en die heb ik geprobeerd te schetsen in het boek. Arthur is nog een jongen, nog geen man zullen we maar zeggen ;).

Wat zou jij, met de kennis en ervaring die je nu hebt in je eigen leven, tegen zowel Arthur als Julia willen zeggen?

Julia, je doet het goed. Heb vertrouwen in jezelf. Je komt er wel. Ieder doet het op zijn eigen manier. Wees uniek. Kies lekker die zwarte box die niemand wilt. Ga lekker seniorenzwemmen i.p.v. zwemmen met de fleecevestenbrigade. Kies je eigen pad.

Arthur, get a grip man. Ja, het leven neemt een andere koers dan die je voor ogen had. Maar kijk wat Julia je gaat geven, een mensje, van vlees en bloed. Word volwassen en wees een man. Zorg voor je kind. Ondersteun dat zwangere meisje een beetje. Je kan het wel.

En bovenal: ALLES KOMT GOED, just breathe!

KimBonefaas

(Foto: Kim met haar man tijdens een signeersessie)

Het boek bevat ingrediënten van je eigen leven. Vond je het moeilijk om dit te schrijven of gaf het juist bepaalde inzichten?

Nee, dat was helemaal niet moeilijk. Het is in grote lijnen gebaseerd op mijn eigen ervaringen, maar er is ook veel in dit boek verdraaid, weggelaten, uitvergroot of verzonnen. Bepaalde elementen zijn wel intact gebleven. Het is echt een mengelmoes van fictie en autobiografie. Julia is voor mij echt Julia. Julia is niet Kim.

Je krijgt leuke reacties van lezers, het regent vijf sterren recensies en als kers op de taart sta je in de Hebban top tien. Ook ben je bezig met het schrijven van het vervolg. Geeft dit extra druk voor je volgende boek?

Hahahaha! JAAA NOGAL! Ik ben nu nog niet met het vervolg bezig. Ik ben in de afrondende fase van een ander boek met de werktitel Goud en Lavijn, ook een roman. Dit keer niet autobiografisch. Een heel losstaand verhaal. Ik hoop daar met een paar weken mee klaar te zijn. Dan ga ik me weer vol richten op onze Julia! Ik hoop natuurlijk dat het vervolg net zo in de smaak valt als het eerste boek, maar dat is altijd afwachten.

Wat leuk, vertel! Waar gaat Goud en Lavijn over?

Oewww, dat is natuurlijk nog op en top geheim johhhh!! Onze Jacco ( ISJB Uitgevers ) heeft het manuscript nog niet eens helemaal gelezen ;).

Maar ook in Goud en Lavijn kan je een gelaagde roman verwachten, waarin humor, liefde, vriendschap en loyaliteit centraal staat. Melle Lavijn, de ietswat saaie nachtzuster van de kinderafdeling van een plaatselijk ziekenhuis zal het verhaal dragen. Door een onverwacht contact met Midas Goud (the goldenboy), wordt ze meegezogen in een wereld die zijn weerga niet kent. Maar meer ga ik er nog niet over zeggen hoor ;).

Wat is jouw ultieme droom op schrijfgebied?

Mijn ultieme droom is dat één van mijn boeken wordt verfilmd… dat lijkt me toch wel zo geweldig, maar die kans is zo onwijs klein. Maja dromen mag ;).

Nog genoeg plannen voor de toekomst dus :-). Heb jij eigenlijk bepaalde rituelen tijdens het schrijven?

Ik schrijf met koptelefoon en hele harde muziek op. Het liefst met Bruno Mars. Ook schrijf ik het liefst in Dudok Rotterdam, een café restaurant dat ook in Julia Jonkers uitgebreid terug komt. Het is daar lekker druk en dan zit ik aan de leestafel met mijn koptelefoon op lekker te werken. Heerlijk!

Klinkt heerlijk! En lekker mensen om je heen. Over mensen gesproken: werken in de zorg komt tot nu toe terug in je verhalen. Ook dat heb je voor veel mensen met de nodige herkenbaarheid geschreven. Put je daarbij uit eigen ervaring?

Ja, absoluut. Ik werk zelf, naast dat ik schrijf, ook in de zorg. Ik run een kamertrainingscentrum voor jongeren tussen de 16 en 18 jaar die uit huis geplaatst zijn.  Daarnaast heb ik jaren in de gehandicaptenzorg gewerkt. Veel van de situaties die in Julia Jonkers terug komen zijn zeker op de waarheid gebaseerd en Koos bestaat dan ook echt. Weliswaar onder een andere naam.

KimBonefaas2

(Foto: Kim samen met twee vriendinnen waarop de karakters Hella en Nora zijn gebaseerd)

Koos heeft vermoed ik ook vele harten gestolen. Heeft ‘Koos’ over zijn rol in Julia Jonkers gehoord?

Nee, dat niet. Het is al jaren geleden dat ik voor het laatst contact met hem heb gehad.

Van Koos (wie het boek gelezen heeft, snapt waarom) maak ik even het bruggetje naar seksualiteit. Ook dat onderwerp schuw je niet. Wilde je daarmee een soort schaamte die bij sommige mensen heerst doorbreken? De collega’s van Julia Jonkers transformeren immers naar giechelende kinderen zodra het onderwerp op tafel komt.

Ja, absoluut. Ik geloof heel sterk in het mogen en kunnen kiezen van je eigen seksualiteit. Ik vind dat mensen mogen kiezen of ze met een vrouw of man het bed delen en wat ze daarin prettig vinden. Waarom is dat dan voor mensen met een beperking anders? Ook zij mogen een eigen keuze hebben hierin en ik support dat ten alle tijden. Helaas gebeurt dit in zijn algemeenheid nog te weinig. Dat vind ik jammer en ik hoop middels dit boek een kleine bijdrage te leveren aan de acceptatie van seksualiteit en de vrijheid van eigen keuzes hierin.

Tot slot, wat kunnen wij, naast je nieuwe roman en het vervolg op Julia Jonkers, van jou verwachten in de toekomst?

Ik hoop nog lekker heel wat boeken te kunnen schrijven, dat is wat ik graag doe en wat me ontzettend veel energie geeft. Er zitten nog genoeg verhalen en personages in mijn hoofd die er hoe dan ook een keertje uit gaan komen. Dat klinkt bijna een beetje schizofreen hahahaha! Goede afsluiter zullen we maar zeggen! 😉

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Kim Bonefaas herself volgen? Dat kan hier:

Facebookpagina Kim Bonefaas

*Blogtour* Fluisternetwerk van Chandler Baker!

Whoooop, op 3 september verschijnt bij A.W. Bruna Uitgevers de roman Fluisternetwerk van Chandler Baker. Daar omheen wordt een super toffe blogtour georganiseerd, ennnnnn wij mogen gewoon meedoen! Whooooopsie, gaaf of gaaf? So stay tuned want 7 september mag onze recensie online en geven wij het stokje door aan Serendipity Books

Over Fluisternetwerk:

Fluisternetwerk staat midden in het #MeToo-tijdperk dankzij de vier vrouwelijke hoofdrollen die ‘verandering creëren’ in hun advocatenkantoor, wanneer een figuur a lá Harvey Weinstein wordt gepromoveerd tot CEO. De vlotte en smeuïge stijl van het boek doet sterk denken aan Grote kleine leugens van Liane Moriarty. De rechten zijn inmiddels aan meer dan 15 landen verkocht en er is een tv-serie in de maak door Reese Witherspoons productiebedrijf Hello Sunshine. De Amerikaanse Cosmopolitan verkoos het Fluisternetwerk al tot ‘één van de 20 boeken uit 2019 om mee te nemen naar je boekenclub’.

https://www.cosmopolitan.com/entertainment/books/g25335539/new-books-2019-reading-list

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?
Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

Karin las: Stad van meisjes – Elizabeth Gilbert *****

img_3039

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Elizabeth Gilbert

Uitgever: Cargo

Originele titel: City of Girls

Vertaling: Hi-en Montijn

Aantal pagina’s: 526

Genre: Literaire Roman / NUR 302

Verschijningsdatum:  juni 2019

Over de auteur:

Elizabeth Gilbert (1969) brak internationaal door met haar autobiografische Eten, bidden, beminnen. Ze schreef meerdere romans en non-fictie-boeken, waaronder Het hart van alle dingen en Big Magic, over de kracht van creativiteit. Elizabeth Gilbert verkocht in Nederland en Vlaanderen al meer dan 750.000 exemplaren van haar boeken.

( www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

New York, 1940. De negentienjarige Vivian Morris heeft het eerste jaar van de universiteit niet gehaald, en haar ouders besluiten dat ze bij haar tante in New York moet gaan wonen. Haar tante is de eigenaar van de Lily Playhouse, een roemrucht maar vervallen theater in Manhattan. Vivian voelt zich meteen thuis in de extravagante en onconventionele wereld van acteurs en showgirls. Ze mag achter de schermen werken en de kostuums ontwerpen, maar als ze een schandaal veroorzaakt staat haar wereld op zijn kop en zal ze pas jaren later alle gevolgen kunnen overzien.

 Stad van meisjes is een bijzondere en fonkelende roman over een moedige en tegendraadse jonge vrouw die vecht voor de vrijheid om zichzelf te zijn en om te kiezen voor een liefde die anders is dan anders.

Mening:

Och och och wat is Elizabeth Gilbert toch meesterlijk met haar pen. Wat een kunde en zaligheid en hoe is het toch mogelijk dat iemand een persoon, een levensverhaal, of een bepaalde tijdsperiode zó prachtig neer weet te zetten.

De insteek is alvast fantastisch. In de ik-vorm doet Vivian haar verhaal aan Angela en het wordt je pas laat in het verhaal duidelijk waarom ze haar verhaal vertelt. Waar in de opstart het gebeuren doorspekt is met veel detail en de achtergrond neergezet wordt, komt er later meer snelheid in het verhaal en ik geniet van A tot Z. De uiteenzetting van de karakters, de omgeving, de periodes; het zit zó vol gevoel en het is mooi en schokkend tegelijk. Dat je zo af en toe ook echt ronduit kan grinniken is een cadeautje natuurlijk.

Het gedeelte New York in de jaren ’40 beslaat een flink stuk van het boek en je waant je er zelf middenin, juist ook doordat omgeving, kleding en de hele sfeer als van bijvoorbeeld de showbusiness zo mooi meegepakt wordt. Oorlog, de maatschappij, de denkbeelden. Gilbert weet scherpe thema’s in het levensverhaal van Vivian te vlechten en wat een verhaal is dat!  De weg naar volwassenheid, de offers, de fouten, en de weg naar acceptatie en geluk.

Wanneer het allemaal dan ineens weer in een stroomversnelling komt dan heb ik even heimwee naar het theater, voelt het als lezer even als afscheid nemen, maar dat duurt maar kort. De personages zijn gewoonweg ge-wel-dig, nieuwe karakters doen hun intrede en de sprong in het leven van Vivian spring je moeiteloos mee. Het neemt vervolgens ook een compleet andere wending dan ik had kunnen denken. Vol verwondering lees ik verder en niets is overbodig, alles wordt aangehaald en afgerond, de liefde die anders is dan anders wordt duidelijk en komt zó binnen ook. Wanneer het doek dan valt dan denk je alleen maar: wat is dit een parel, wat is dit compleet en wat is dit indrukwekkend en briljant.

Conclusie:

Een dijk van een levensgeschiedenis die verfilmd zou moeten worden.

Vijf sterren voor Stad van meisjes.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Dank aan Uitgeverij Lannoo voor het recensie-exemplaar.

Over De zwarte koning:

Spannende intriges rond de koningskwestie en de Rechtvaardige Rechters.

Nadat Anna toevallig getuige is van de brutale aanval op een controversieel politicus, wordt ze meegesleurd in een koortsige queeste door Brussel. Een geheimzinnige kunstschat, die door de machtigste families van het land angstvallig wordt beschermd, staat op het spel. Hoe is het koningshuis betrokken bij de grootste doofpotoperatie uit de Belgische kunstgeschiedenis? En wat was de rol van de enigmatische Prins Karel, die zijn broer Leopold na de oorlog moest opvolgen?

Jac leest:

Over Zondvloed:

Het is januari, de stad Portland gaat gebukt onder hevige regenval en de dijken staan op springen. Tientallen mensen zijn verdronken in het woeste water van de Willamette rivier. Wanneer de lijkschouwer de laatste drenkeling onderzoekt, ontdekt hij dat ze niet is verdronken, maar is vermoord voordat ze in het water terechtkwam. Al snel worden er meer slachtoffers gevonden en realiseert rechercheur Archie Sheridan zich dat een seriemoordenaar de straten van Portland onveilig maakt.

Journalist Susan Ward duikt meteen in het verhaal van de seriemoordenaar, maar moet ook een andere mysterie ontrafelen. De overstroming heeft het stoffelijk overschot van een man blootgelegd die waarschijnlijk is overleden tijdens de vorige grote overstroming van Portland, zestig jaar geleden.

Wat zijn de verbanden tussen de nieuwe doden en het zestig jaar oude lichaam? Sommige geheimen zijn zo angstaanjagend dat ze maar beter verborgen kunnen blijven…

Karin leest:

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Over Stad van meisjes:

New York, 1940. De negentienjarige Vivian Morris heeft het eerste jaar van de universiteit niet gehaald, en haar ouders besluiten dat ze bij haar tante in New York moet gaan wonen. Haar tante is de eigenaar van de Lily Playhouse, een roemrucht maar vervallen theater in Manhattan, en Vivian voelt zich meteen thuis in de extravagante en onconventionele wereld van acteurs en showgirls. Ze mag achter de schermen werken en de kostuums ontwerpen, maar als ze een schandaal veroorzaakt staat haar wereld op zijn kop en zal ze pas jaren later alle gevolgen kunnen overzien.

Stad van meisjes is een bijzondere en fonkelende roman over een moedige en tegendraadse jonge vrouw die vecht voor de vrijheid om zichzelf te zijn en om te kiezen voor een liefde die anders is dan anders.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Karin las: Julia Jonkers – Kim Bonefaas *****

img_3001

Met dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kim Bonefaas

Uitgever: ISJB

Aantal pagina’s: 294

Genre: Roman / NUR 340

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Kim Bonefaas (1985) belandde op haar 23e in dezelfde situatie als Julia: studerend, single en zwanger. Ze beviel van een kerngezonde dochter. Haar semi-autobiografische romandebuut Julia Jonkers is een eerbetoon aan alle alleenstaande moeders én hun kinderen. Ook hoopt Kim met haar boek alle single (aanstaande) moeders een hart onder de riem te steken.

( http://www.isjb.nl )

Achterflap:

Als de jonge studente Julia ongepland zwanger blijkt te zijn, staat haar wereld op z’n kop. Want in haar drukke en onbezorgde leventje van afstuderen, werken en uitgaan is totaal geen plaats voor een baby. Tot overmaat van ramp wil Arthur, de biologische vader, niets van de baby weten. Toch besluit Julia om de baby te houden. Vervolgens maakt ze – tegen wil en dank – kennis met de wondere wereld van zwangerschapskwaaltjes, positiekleding en kinderwagens. En terwijl Arthur haar keihard laat vallen, kan ze terugvallen op de onvoorwaardelijke vriendschap van haar vriendinnen Nora, Hella en Marleen.

Mening:

Jong, single en zwanger. Je kan vooraf gewoon niet weten hoeveel inhoud dit boek heeft, wat een fantastische verrassing!

De stijl is verfrissend, puur en het maakt het lezen tot een leesfeest. Bonefaas sleept je het echte leven in, het is alsof je het met een naaste van je meebeleeft. Het leven van Julia wordt van alle kanten briljant uitgelicht en uitgediept. Studie, werk, familie, vriendinnen, uitgaan en natuurlijk haar zwangerschap. Voor velen zullen hier herkenbare dingen en raakvlakken liggen en je volgt het met grote gretigheid op de voet.

Een dikke plus, en dat is een understatement, is de grote tik humor in een gebeuren wat eigenlijk toch wel heel kut is, zoals Julia het zelf ook zou zeggen. De manier van denken en doen van Julia laten je letterlijk regelmatig keihard lachen maar ze weet je op andere vlakken ook juist te raken. Waar reacties van Arthur, van familie en vriendinnen je blij en kwaad kunnen maken, geeft Julia zelf je die ultieme positieve boost. Dat gaat met vallen en opstaan, want ook Julia breekt wel eens en dan breek je mee. Maar hoe er dan weer opgeklauterd wordt, dan denk je alleen maar: wat ben je toch een prachtig mens! Dat dacht ik ook zeker in Hoofdstuk 7, Julia is in functie en neemt een pracht van een beslissing met betrekking tot haar werk in de zorg. Onvergetelijk mooi en BAM, recht je hart binnen.

De zwangerschap verloopt natuurlijk als een rode draad door dit verhaal en het is ook in deze context spannend hoe dit gaat aflopen. Gottegot waar ik richting einde weer loop te gieren ook, stroom je later helemaal vol warmte over. En dan het epiloog. Kippenvel en ik schrik van mezelf als ik die traan voel lopen. Ik jank bij films, niet bij boeken. Kim Bonefaas laat me met een onmundig mooi gevoel achter en het is dubbel ook. Want ja, dit is klaar. Maar een vervolg zou ook gewoon zó mogelijk zijn en als ik dan zou mogen kiezen? Daar hoop ik op! Cheers Julia, je bent mijn held.

Conclusie:

Wanneer een boek je op alle fronten weet te raken dan is er maar één weg.

Vijf sterren op alle fronten voor Julia Jonkers.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀