Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

verdoemd aalsmeer

Over Verdoemd:

Drie jonge mensen.

Drie zelfdodingen.

Maar is het wel zelfmoord of is er meer aan de hand?

Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur ontrafelt beetje bij beetje een duistere waarheid. Ze bijt zich vast in de zaak maar verliest daarbij zichzelf uit het oog.

Jac leest:

Hartzeer.jpg

Over Hartzeer:

Gretchen Lowell wordt ook wel de Beauty Killer genoemd. Ze is slim en sexy, maar ook wreed en vals. En heel gevaarlijk. Detective Archie Sheridan maakte ruim tien jaar jacht op haar. Gretchen kreeg hem echter eerder te pakken dan hij haar en hun ontmoeting werd hem bijna fataal. Tien gruwelijke dagen werd Archie door de Beauty Killer gemarteld, waarna ze hem onverwacht liet gaan. Sindsdien is Archie verslaafd aan pijnstillers, vervreemd van zijn gezin en geobsedeerd door Gretchen Lowell. Dan moet hij een nieuwe zaak oplossen waarbij hij Gretchens hulp goed kan gebruiken om de dader te vangen

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij Ellessy voor het recensie-exemplaar. * Blogtour*

gefaald drenthe

Over Gefaald:

De dertigjarige Vesper, runt met haar ouders een bungalowpark op Texel, wanneer ze de charmante Stijn Daalhuizen en diens puberzoon Nick ontmoet. Na het overlijden van zijn moeder heeft Nick het moeilijk, en dat hij een goede band weet op te bouwen met Vesper is voor Stijn meer dan belangrijk.

Door de jaren heen is het voornamelijk Vesper die zich bezighoudt met Nick, Stijn is druk met zijn groeiende bedrijf. Ondanks de zorg en aandacht van Vesper, ontwikkelt Nick zich tot een problematische achttienjarige. Hij wordt van school gestuurd en zijn leven bestaat uit drugs, foute vrienden en feesten. Net wanneer hij Vesper beterschap heeft beloofd, dient zich een klus aan die hij niet kan laten liggen. Die nacht loopt het compleet uit de hand, en de gevolgen voor het hele gezin zijn vanaf dat moment niet meer te overzien. Stijn en Vesper krijgen te maken met een groep levensgevaarlijke criminelen die nietsontziend hun leven binnendringen. Het drama is compleet wanneer Vesper wordt herkend door een van hen. Haar verleden komt bovendrijven en dat blijkt heel anders te zijn dan Stijn en Nick hadden verwacht.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: De jongen in de sneeuw-Samuel Bjørk****

De jongen in de sneeuw

Over het boek:

Kerstmis 1999.
Een man van eenenzeventig hapt naar adem na de noodstop. Voor hem bij een temperatuur van min 20 graden staat, onbeweeglijk op de weg, een jongetje , onbeweeglijk en blauw van de kou. Met een reeëngewei op z’n kop.

April 2013
De 10-jarige Thomas gaat vissen met z’n vader in een afgelegen bergmeertje, de Svarttjonn. Hij heeft beet. Een lijk, een meisje. In een balletpakje met witte maillot en spitzen aan.

In een paar bladzijden is de toon gezet. Het speciale onderzoeksteam van Holger Munch aan de Mariboes Gate wordt weer bij elkaar getrommeld nadat gebleken is dat de moord op de jonge veelbelovende ballerina geen op zichzelf staande zaak is. Er volgen nog enkele bizarre moorden. Die leden kennen we nog uit Ik reis alleen en Doodsvogel.
Naast Holger Much is het vooral de persoon Mia Krüger die de kar trekt in deze serie. Mia, het indianenmeisje met de blauwe ogen, is afgekickt van de verdovende drank en pillen, en wil niets liever dan op vakantie gaan. Munch betrekt haar in de zaak.

Conclusie:

Samuel Bjørk laat de privéproblemen van de rechercheurs samen oplopen met moord en doodslag. Een beproefd procedé. Op zich niets bijzonders. Maar het is vooral de persoon van Mia Krüger, die associaties ziet en verbanden legt waar anderen vastlopen, die deze thrillers zo interessant maakt. Het gebeurde met haar zusje Ingrid drukt als een loden last op haar schouders. De rest van het team blijft vrij vlak. De serie kan nog verder uitgebouwd worden. Er lopen genoeg interessante figuren rond die zich daartoe lenen.

De beschrijvende stukken tekst hebben veelal betrekkingen op overdenkingen, overpeinzingen en worden snel weer afgewisseld met dialogen, heel veel dialogen. Die vele goede, geraffineerd in elkaar gestoken levensechte dialogen zijn voor mij de grote plus van de thrillers van Samuel Bjørk.

De plot zit verdraaid goed in elkaar, er figureren een aantal fraaie bijfiguren in het boek, en ook de bijverhalen ( over hallucinogenen: scopolamine, hyoscyamine en atropine ) hebben allure. En in het slot komen alle eindjes mooi bij elkaar.

De Noor Samuel Bjørk is een pure aanwinst in het genre ‘Nordic noir’ en heeft zich met dit boek definitief geschaard onder mijn favoriete auteurs.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

de verzamelaar

Over De verzamelaar :

Fiona Cummins creëerde voor De verzamelaar een psychopaat die nog angstaanjagender is dan Hannibal Lecter. De verzamelaar toont de donkerste kant van de mens en een gevecht tussen wraak, vergeving en hoop.

Hij heeft het goed gepland. Hij leidt twee levens. In het ene is hij zoals iedereen. In het andere is hij de beheerder van het macabere bottenmuseum van zijn familie. Het is tijd om de collectie aan te vullen. De verzamelaar is klaar voor de jacht. En de zesjarige Jakey Frith die leidt aan het stenen man syndroom heeft precies wat hij zoekt.

Wat volgt is een angstaanjagend kat-en-muisspel tussen de verzamelaar, Jakeys vader Erdman en de gedreven maar gevoelige detective Etta Fitzroy, wier levens meer en meer met elkaar verstrengeld raken in een race tegen de klok om Jakey te redden.

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

De jongen in de sneeuw.jpg

Over De jongen in de sneeuw :

In De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk, het ijzingwekkende vervolg op Ik reis alleen en De doodsvogel, keert het beroemde rechercheteam Holger Munch en Mia Krüger terug!

In een bergmeer wordt een 21-jarige ballerina gevonden, bruut vermoord. De politie vindt in het bos vlakbij een camera op een statief, precies gericht op de plaats delict. Het nummer “4′ is in de lens gekrast. Inspecteur Holger Munch is met verlof om te zorgen voor zijn dochter, maar besluit om terug te komen voor het onderzoek naar de ballerina. Mia Krüger, net ontslagen uit een afkickkliniek, is op weg naar een welverdiende vakantie in de Cariben wanneer Munch opduikt en haar vraagt om zich over de zaak te buigen. Ze besluit haar vakantie uit te stellen en te helpen met het onderzoek. Als Mia ook nog een van corruptie verdachte collega in de gaten moet houden, komt alles in een levensgevaarlijke stroomversnelling…

Karin leest:

Met dank aan Uitgeverij De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Uitgeschakeld

Over Uitgeschakeld :

Met jullie dochter is het begonnen, maar met haar zal het niet eindigen…

Deze tekst ziet Dorine van Sevère, als ze nietsvermoedend haar post opent. Haar dochter Jorinde pleegde 2 maanden eerder zelfmoord.

Rechercheur Jennifer Brugman en haar partner Ricardo de Graaf, raken verstrikt in een bizar onderzoek en komen er al snel achter dat iemand bezig is een groep jonge vrouwen uit te roeien.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Klapwijk & Keijsers Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Hetnadeelvaneerlijkheid

Over Het nadeel van eerlijkheid :

Tijdens een geheime Interpol-operatie verdwijnt Bruno Richard Donner achter Turkse tralies. Niemand die hem zoekt. Een aardbeving geeft hem zijn vrijheid terug. Hij gaat naar Parijs, op zoek naar de waarheid achter zijn verdwijning. Het onderzoek is de meest ingrijpende zaak ooit voor de inspecteur. De waarheid is bitter als gal als blijkt dat zijn familie een duistere rol speelt.

Marco Termes (1957) is schrijver, dichter en kunstenaar. Zijn werk is vaak maatschappij-kritisch en kent altijd een diepe persoonlijke onderlaag. Hij publiceerde meerdere romans en dichtbundels.

Myrtle ( 15) leest:

Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het recensie-exemplaar.

Voorlopers deel 2.jpg

Over Voorlopers 2 – De kracht van velen :

Om het nieuwe schooljaar op Precursor te kunnen volgen, moet Emma deelnemen aan de Cirkelceremonie, een ceremonie waar iedere bewoner van het dorp aan mee moet doen. Dit loopt echter anders dan verwacht. Drie bewoners vallen bewusteloos neer en wanneer zij weer wakker worden, zijn zij hun Voorlopersvaardigheden kwijt. Waar worden de verschijnselen – die zich razendsnel onder de bewoners verspreiden – door veroorzaakt? Zal het ze lukken om deze rampspoed te verslaan? Of verdwijnen de Voorlopers langzamerhand…

De kracht van velen is het spannende tweede deel van een vernieuwende, meeslepende YA-serie.

Jac leest:

De Ring

Over De ring van Mobius :

Stephane Kismet is decorbouwer voor horrorfilms: hij maakt monsters, maskers en andere gruwelijkheden. Iedere nacht wordt hij geplaagd door vreselijke nachtmerries waarin hij zelf een rol speelt. De dromen zijn zo levensecht dat hij aanknopingspunten in de werkelijkheid begint te zoeken… en vindt! Zijn twijfel en paniek nemen toe wanneer er in een van de dromen een meisje wordt vermoord. Die moord wil hij hoe dan ook voorkomen, maar hij weet niet wat te doen… In De ring van Möbius tart Thilliez onze drang naar logica. Dit verhaal is een raderwerk dat loopt als een Zwitsers horloge: complex, briljant uitgevoerd en niet te stoppen

Corina leest:

Hetzusje

Over Het zusje :

‘Ik heb iets vreselijks gedaan, Grace. Ik hoop dat je me kunt vergeven.’
Grace is de dood van haar beste vriendin Charlie nooit te boven gekomen. Ze wordt achtervolgd door haar laatste woorden. Op zoek naar antwoorden opent ze een doos met persoonlijke aandenkens en brieven van Charlie. Daarna realiseert ze zich dat ze eigenlijk maar heel weinig wist van haar hartsvriendin.

Wanneer Grace op zoek gaat naar Charlies vader, komt ze in contact met Anna, die claimt het zusje van Charlie te zijn. Voor Grace voelt het algauw alsof Anna familie is, en door haar komst is het verlies van Charlie iets draaglijker.

Maar iets klopt er niet.

Jac las: 22-11-1963 – Stephen King****

22 11 King

22-11-1963 is niet het boeiende epos geworden wat ik verwacht had.

‘I met a gin-soaked queen in Memphis, she tried to take me upstairs for a ride’

Oh sufferd!, oh grote sufferd! Wie slaat er nu zulke onzin uit. Met zo’n mooie vrouw in de buurt.

De relatie tussen SK en ondergetekende is altijd een ongelukkige geweest. Daar waren een paar redenen voor. Op de eerste en belangrijkste plaats: geen enkel boek van SK kon mij boeien. Carrie ging nog wel, alhoewel de film was – zeer uitzonderlijk-  beter dan het boek , maar toen volgden een aantal matige boeken:  Bezeten stad, De Shining, Cujo en Christine. Na 100 bladzijden van  Het heb ik SK in de boeien geslagen en opgeborgen in een vochtige kelder, voorzien van een degelijke eikenhouten deur met een groot, roestig slot er op en voorzien van een clownsmasker met een grote, vette, rode neus.

Daar komt bij dat ik horror een zielloos genre vind, en het gebruik van het bovennatuurlijke kwaad geen enkele indruk maakt. De duivel, beëlzebub en andere kwaadaardige demonen bestaan niet, en zijn uitingen van religieus fanatisme. Je moet de wereld niet moeilijker maken dan ze is. Alhoewel sommige voedingsfanatici, die het best als gifmengster kunnen worden getypeerd, daar anders over denken.

Terug naar 22-11-1963. Grosso modo zijn drie delen te onderscheiden. De eerste 250 pagina’s zijn als een road movie met weergaloze stukken proza die je meenemen naar een tijd, eind jaren vijftig en begin jaren zestig,  waar niet alles beter was, maar waar onbevangenheid en hulpvaardigheid normale zaken voor de doorsnee burger waren. De romp van het verhaal omvat 400 bladzijden, en vooral bestaande uit  een mix  van Joop ter Heul’s HBS tijd, Grease en Saturday night fever. Sandy (Grease) en Sadie lijken qua namen teveel op elkaar om het geen toeval te laten lijken. Het is middelbare school romantiek. Ik wil niet over romantiek lezen. Dat is toch meer iets voor de praktijk. SK is  geroutineerd auteur en neemt zijn toevlucht tot hulpmiddelen, en gooit er wat romantiek en sentiment tegen aan. Dat betekent honderden pagina’s lang een huis, tuin en keuken roman die hoogstens interessant is maar niet echt boeit. De laatste 200 bladzijden, de aanloop naar de ontknoping en vooral het vervolg daarop, zijn van grote klasse en laten zien hoe goed SK kan schrijven, daarbij tergend langzaam de spanning opdrijvend waarbij de lezer het boek niet los kan laten. Wat jammer van die laatste, overbodige, tien bladzijden.

Het verhaal:

King heeft zijn verhaal opgehangen aan een wat … als scenario. De wat… als scenario’s zijn of oersaai ( bedrijfseconomische modellen) of buitengewoon speculatief en spannend. Wat als de Nazi’s WOII hadden gewonnen of Jozef en Maria geen date hadden gehad?

SK stuurt Jake Epping en zijn alter ego George T. Amberson als een moderne professor Barabas terug in de tijd. Wat als hij er in slaagt om de aanslag op John Fitzgerald Kennedy te verijdelen? Dat rommelen in de tijd gaat niet zomaar. Er zijn dilemma’s en de tijd biedt weerstand. Daarnaast is er het vlindereffect. Mooi verwerkt in het verhaal.
SK is een fijne schrijver. Zijn betoog leest als een lier, hij schrijft in Algemeen Begrijpelijk Nederlands en wel zodanig dat je een zin nooit voor een tweede keer hoeft te lezen. Bovendien verstaat hij de kunst om honderden kleine details, honderden kleine verhaaltjes  in zijn verhaal te stoppen, grappige, boeiende of ontroerende details die een geromantiseerde kijk op de Amerikaanse maatschappij van die tijd geven. Het verhaal is uitmuntend gedocumenteerd. En daar houden we van.

Met zijn 879 pagina’s is dit toch gauw 20 -25 uur lezen. Het is natuurlijk onmogelijk om de spanningsboog gedurende deze tijd in stand te houden. Het leukste is de telefoon binnen handbereik te hebben en de talloze  verwijzingen naar onbekende Amerikaanse personen, feiten en plaatsen te checken.

  • Iemand ooit gehoord van Weegee en Diane Arbus?
  • Of hoe een Plymouth fury er uit ziet?
  • Of de foto van Lee Harvey Oswald met zijn geweer, een Mannlicher-Carcano van het postorderbedrijf voor het raam waar Aberson woont?
  • Of de verbazingwekkend mooie Marina Oswald –Prusakova gezien?
  • Of de Veronica – bad girl – Lake’s haarstijl bewonderd?
  • Het deed m’n hart goed als Doug Sam met z’n grote mond (letterlijk) genoemd wordt met ‘She’s about a mover’.

James Ellroy heeft het anders aangepakt. JFK ging eraan in Amerikaans riool, MLK en RFK in Zes ruggen, beide titels maken deel uit van de onvergetelijk rauwe Underworld USA trilogie. Het verschil in thematiek, aanpak en schrijfstijl is onvergelijkbaar.  De Underworld USA trilogie heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt, bij 22-11-1963 is dat niet het geval.

Komt het ooit goed tussen SK en ondergetekende?
Ik ga nog een ultieme poging wagen. In het najaar.

Inmiddels ligt De Buitenstaander klaar.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Marionet-Daniel Cole*****

Over de schrijver:

Daniel Cole ( 1983), verdiende als ambulancebroeder de kost. Voorheen werkte hij bij de RSPCA  ( dierenbescherming) en bij de Royal National Lifeboat Institution, het Engelse equivalent van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij. Hij woont tegenwoordig in Bournemouth, Engeland.

( Bron: https://www.harpercollins.com/cr-124346/daniel-cole en interview http://www.publishersweekly.com/pw/by-topic/authors/interviews/article/72689-baseball-bat-to-the-head-pw-talks-with-daniel-cole.html)

Over het boek:

Die Baxter, dat is een grote, latente kop-staartbotsing

Ragdoll begon met een overdonderende rechtbankscène, Marionet begint met een intrigerende proloog die zich afspeelt na het slagveld, en waarin Emily Baxter door twee special agents van de FBI en CIA wordt ondervraagd.

Emily Baxter was m’n favoriete karakter uit Ragdoll,  een egoïstische bitch, zoals ze met haar vriendje Thomas Alcock omgaat. Vloekend, scheldend, tierend en bij tijd en wijle zelfs hysterisch en gillerig, snauwerig, prikkelbaar, vaak licht ontvlambaar en bij vlagen stierlijk vervelend, disfunctioneel en reuze achterdochtig.

Zij is door Wolf een paranoïde wrak geworden.

Door haar uiterst belangrijke rol bij het oplossen van lappenpoppenmoorden, wordt Baxter door de FBI uitgenodigd om een andere mysterieuze moord op te lossen. Op 2 december 2015 is tussen de kabels van de Brooklyn Bridge n.l. een gebroken lichaam gevonden. Het woord ‘lokaas ‘is diep in zijn borstkas gekerfd. Maar er is meer. Op 6 december is in de VS een tweede moord gepleegd. Baxter wordt gedetacheerd bij  de NYPD. Een pr stunt zogezegd.

Het is nodig. De media duiken er op. Andrea Hall, de mediageile anchorwoman van het nieuws in Engeland en de theorie van dominee Jerry Pilsner Junior over Azazel, de theorie van de gevallen engel, die lichaam na lichaam in bezit nam, doen de ronde onder kijkers en lezers, en zetten de politieautoriteiten onder druk.
Wat volgt is een imponerende race, een race waarbij de tegenstander extremer en groter schijnt te zijn dan vermoed.

Conclusie:

Daniel Cole handhaaft zijn schrijfstijl uit z’n debuut. En daar zijn we uitermate gelukkig mee. Hij  gaat zelfs nog een stapje verder.

Is deze thriller dan schaamteloos over de top en ongeloofwaardig? Surrealistisch zelfs?

Gelukkig totaal over de top, maar ongeloofwaardig? Kijk maar eens rond in deze maatschappij. Op internet en Twitter kom je deze figuren bij bosjes tegen, vooral als ze het ergens niet mee eens zijn. Maar Baxter vergelijken met internet randfiguren is niet eerlijk. Baxter heeft goede redenen voor haar gedrag. Bovendien na 11 september 2001 bevat elk rampenscenario een zekere mate van realiteit, hoe extravagant ook geformuleerd.

Het boek bevat een groot aantal bijzonder karakters, waar je van gaat houden. Veel harde, diep zwarte en sarcastische grappen. En talloze wisecracks en situaties. Elke pagina bevat wel een paar grappen.  Dit boek is alles wat het naar Nederlandse politiek correcte gebruiken niet mag zijn, net als de Luizenmoeders,  en biedt daarom zo enorm veel leesplezier dat dit argument in een klap van de tafel geveegd wordt.

Kunstig speelt Cole met de  tijdlijnen, met gebeurtenissen uit 2014, 2015 en 2016.
De proloog, spelend in januari 2016, zit barstensvol met zinnen die je niet kunt plaatsen, omdat deze betrekking hebben op zaken en gebeurtenissen die zich afspelen in december 2015. Dit komt meer voor in het boek: een naam, een gebeurtenis die terloops genoemd wordt en verderop, na tig bladzijden, wordt toegelicht. Een schrijftechniek die maakt dat je moet blijven opletten. Overigens kom je als lezer niet in de problemen met de tijdlijnen.

Boeiende schrijfstijl met veel, heel veel venijnige dialogen, karakteristieke hoofdrolspelers, veel en pikzwarte humor en bizarre gebeurtenissen die voor een drukkende spanning zorgen. Na de lange aanloop – vergelijk het maar met de aanloop in American Psycho van Ted Easton Ellis – ontrolt zich een dijk van een thriller, met een tikkeltje horror.

Daniel Cole heeft met z’n tweede boek bewezen dat hij een blijvertje is. Wat mij betreft terecht. Kun je dit boek lezen, los van Ragdoll? Jazeker. Je mist enkele verwijzingen, maar niets essentieels.  En de e-readers missen ditmaal de blauwe draad. Prima gedaan van Luitingh-Sijthoff.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Jac en Tal lazen: Negendoder-Ule Hansen***1/2

DE negendoder.jpg

Over de auteur:

De flaptekst

Ule Hansen is een pseudoniem voor het Berlijnse schrijversduo Astrid Ule ( van Duitse komaf) en Erik Hansen (Amerikaan). Negendoder is hun eerste thriller en de start van een razend spannende thrillerserie in het hedendaagse Berlijn.

Over het boek:

Emma Carow, 19 jaar oud en maagd, wordt meegenomen en drie dagen lang mishandeld, verkracht en gekerfd door haar ontvoerder. Het bloed stroomt uit al haar lichaamsopeningen. Haar leven wordt beheerst door een obsessieve gedachte: wraak.

Als na zeven jaar cel haar ontvoerder vrij komt, barst er een ongekende mediagekte los. Uwe Marquart houdt lezingen, verschijnt in praatprogramma’s en heeft een brede schare fans. De perverse verkrachter wordt bejubeld en bewierookt. In zijn boek ‘Loutering. Mijn lange reis naar mijzelf’ wordt Emma op een bepaalde manier neergezet.

Emma heeft een politieopleiding gevolgd, en is doorgestoomd naar de functie van profiler. In die hoedanigheid wordt zij geraadpleegd over de hangende lijken van de Leipziger Platz, al gauw in de volksmond als de ‘mummiemoorden’ betiteld, de cocons van ducktape waarin de slachtoffers zijn gewikkeld en de uitdrogingsdood zijn gestorven. Zij heeft het moeilijk in het macho politiewereldje.

Haar privé leven is in wanorde, staat op z’n kop. Alles loopt door elkaar. Seks wordt geconsumeerd als een slice pizza. Hap, slik, klok, weg. Aanvaringen, botsingen. Haar therapeute heeft haar geadviseerd om een profiel van zichzelf te maken. Een profiler die zichzelf moet profileren! Hoe leuk.

Ondertussen lopen de absurde moorden door. Emma kan het niet laten om te gaan rechercheren. Het is haar taak niet en het valt ook nog eens buiten haar bevoegdheden. Het profiel van de dader(s) wordt bijgesteld, maar een aspect heeft zij over het hoofd gezien. Met alle gevolgen van dien…

Conclusie:

Ule Hansen heeft een klassieke thriller geschreven waarin het hele proces van onderzoek tot ontmaskering van de dader op een bijzonder boeiende manier beschreven wordt.

Uitgebreid wordt stilgestaan bij het functioneren van een gigantisch politieapparaat, zoals dat van Berlijn. Dat levert fascinerende inkijkjes op, en vele mooie, humoristische en snelle dialogen. De stad Berlijn speelt een prominente rol in deze thriller. Niet alleen overdag maar ook ’s nachts met de drek en uitwassen die bij een wereldstad horen.

De geile mediagekte rond een vrijgekomen verkrachter deed mij denken aan een gerespecteerd verslaggever als Twan Huys. Deed hij, verblind door de te verwachten kijkcijfers, niet hetzelfde door Holleeder uit te nodigen voor zijn promotietour?

Het boek telt een groot aantal bovenmatig goede scènes. De schrijvers zijn op hun best in gevatte dialogen en typeringen. Zoals daar zijn de Urbexers ( Urban Explorers). Maar ook de hilarische scène in opvanghuis ´Rust in de Storm’, of een hilarische beschrijving van de heavy metal scene en zijn aanhangers.

Het boek kent een zeer sterke eerste helft, vijf sterren waardig. Op een gegeven moment doet zich een merkwaardig feit voor. Emma ontspoort, maar niet geheel toevallig, hetzelfde gebeurt met het verhaal. De auteurs raken het gevoel voor verhoudingen kwijt, lopen uit de rails en worden ongeloofwaardig. Veel erger kan een schrijver niet overkomen. De auteurs treden teveel in detail, waardoor je de draad soms kwijtraakt. Het verhaal is spannend, en toch komen bepaalde delen ongeloofwaardig over en is het verhaal redelijk voorspelbaar.

Wij komen beiden uit op:

Drie en halve ster.

Tal Plantaz & Jac Claasen.

De klapekster ( negendoder) doet iets wat vrijwel geen andere vogel doet: hij spietst z’n prooi aan de boom. Overigens eet de klapekster lang niet al z’n vangsten op. Hij is een hebberd die meer vangt dan hij op kan; de vogel wordt daarom ook wel negendoder genoemd.

(Bron: https://vroegevogels.bnnvara.nl/nieuws/lugubere-winterhobby )