Karin las: Doodzonde – Tieme Woldman ****

Doodzonde drenthe

Met dank aan Uitgeverij Koninklijke Van Gorcum voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tieme Woldman

Serie: Tom Wessels Detective deel 1

Uitgever: Koninklijke Van Gorcum

Aantal pagina’s: 192

Genre: Detective / NUR 331

Verschijningsdatum: april 2019

Over de auteur:

Tieme Woldman (1965) is thrillerschrijver, geboren in Assen en opgegroeid in Wijster. Hij is oud-winnaar van de Andries Greiner-prijs en debuteerde in 2013 met Moord in het Mantingerveld.

( www.vangorcum.nl )

Achterflap:

Johan Ruisbeek, deelnemer aan een bijzonder sportevenement in Drenthe, wordt op de top van de VAM-berg in Wijster met een even bijzonder wapen vermoord. Rechercheur Tom Wessels van het Team Zware Misdaden ontdekt dat het slachtoffer door een oude zakenpartner met de dood is bedreigd en trekt alles uit de kast om de verdachte tot een bekentenis te dwingen. Maar dan blijkt dat het slachtoffer een ‘zondig’ dubbelleven leidde en stuit Wessels op twee verdachten die hem wel heel erg na staan. Toch zet Wessels door waarbij hij zijn beste vriend Andries Geesink naar de rand van de afgrond drijft. En terwijl Andries voor zijn leven vecht, jaagt Wessels op de moordenaar die nog niet klaar is…

Doodzonde is het eerste deel in de reeks over rechercheur Tom Wessels. Tieme Woldman schreef eerder Moord in het Mantingerveld en weet op boeiende wijze de lezer tot op het laatst in spanning te houden.

Mening:

Het maakt voor de mening niets uit, maar het is voor mij als Drent een cadeau dat deze moordpuzzel zich afspeelt in de eigen omgeving. Woldman trapt af met een moord en het verhaal pakt dan ook direct. De schrijfstijl is beeldend, er wordt nergens moeilijk gedaan en ook de korte hoofdstukken dragen er aan bij dat het allemaal bijzonder prettig wegleest.

Het doet allemaal heel natuurlijk aan;  de dialogen zijn zo smeuïg als boter en de gevarieerde personages worden prachtig en uniek neergezet. Het is een leesfeest hoe Woldman de privélevens verweeft in een verhaal waar de nadruk ligt op onderzoek. Dit gebeuren wordt helemaal mooi in balans aangetikt, humor vindt hierbij ook zijn weg, en waar geen details nodig zijn worden ze compleet naar mijn smaak achterwege gelaten. Zwaardere thema’s worden niet uit de weg gegaan en toch voelt het niet zwaar. Liefde, vriendschap, bedrog, toffe collega’s, het is de prima basis want de hamvraag is uiteraard: wie is de dader en waarom?

Tot ver in het verhaal heb ik gewoon echt geen idee welke kant ik op moet denken. Wanneer er duidelijkheid lijkt te komen proef je als lezer al wel, dit is te makkelijk en te snel. Aanwijzing na aanwijzing volgt, en stukje bij beetje rolt het plot als een tapijt zich uit tot alles mooi vlak is. Van het begin tot het eind blijf je geboeid en wanneer het dan eindelijk duidelijk is hoe dit in elkaar steekt, dan denk je alleen nog maar: dit is gaaf, dit zie je niet aankomen en dit is gewoon goed in elkaar gezet.

Al is alles afgerond, ik kan me nu al verheugen op een deel 2 met Wessels, patholoog Lansberg, collega Saskia en uiteraard Sandy, want jonges ze zijn gewoon echt tof.

Conclusie:

Op alle fronten vier sterren voor Doodzonde.

Karin Meinen.

Jac las: IJsmoord-Fred Vargas*****

VARGAS_IJsmoord_WT.indd

 

Fred Vargas – IJsmoord:  4,5 of 5 sterren?

Fred Vargas, pseudoniem van Frédérique Audouin-Rouzeau, (Parijs, 7 juni 1957) is een Franse historicus, archeologe en schrijfster. Als pseudoniem voor haar boeken koos ze de naam “Fred Vargas”, Fred is de afkorting van haar naam Frédérique, terwijl ze met Vargas hetzelfde pseudoniem koos als haar tweelingzus Joëlle, die als schilder werkte onder de naam Jo Vargas. Eind jaren 80 begint ze met het schrijven van politieromans, waarvoor ze de term “rompol” lanceerde, een samentrekking van “roman policier”. Haar eerste roman Les Jeux de l’amour et de la mort verscheen in 1986. Hiermee won ze al meteen dat jaar de Prix de roman policier du Festival de Cognac. Een hoofdpersonage in verschillende van haar romans is politiecommissaris Jean-Baptiste Adamsberg.

Vargas is archeozoöloge en geschiedkundige van opleiding, en is gespecialiseerd in dierlijk gebeente. Later ging ze naar het Pasteur Instituut, als eukariotisch archeologe

(Bron: Wikipedia)

Beschouwingen over het boek:

Marie-France vangt Alice Gauthier van 33bis op toen ze viel bij haar wandeling van 30 meter naar de postbus, en vermijdt zo dat ze dodelijk letsel oploopt. Alice wordt afgevoerd naar het ziekenhuis, en Marie-France post na tot maximaal zeven bedenkingen te hebben geteld, de brief. Enkele dagen later overlijdt Alice. Zelfmoord, de twijfels zijn groot. Alice, een kordate gepensioneerde lerares wiskunde, met de haren gewassen ’s ochtends en met parfum op. “Het was geen zacht eitje.” En een mysterieus teken achterlatend op de zijkant van de badkuip. Dit wordt een zaak voor commissaris Adamsberg en inspecteur Danglard

Adamsberg, de commissaris die nooit nadenkt, en er alleszins andere vreemde gewoonten op nahoudt. Zo laat hij nooit de kans onbenut om door het gras te lopen, ondanks de bolletjes kleefkruid die zich vastmaken aan de stof van zijn broek, een bewijs volgens zijn korpschef dat hij nooit een normaal niveau van beschaving had bereikt.

De moorden leiden naar een archaïsch gezelschap genaamd “Vereniging ter Bestudering van de Geschriften van Maximilien Robespierre.” Ja, de Robespierre van het schrikbewind, terreur en de guillotine, de advocaat uit Arras, uiteindelijk onder dezelfde guillotine aan zijn eind gekomen, waarna een 15 minuten durend gejuich losbrak. Het illustere gezelschap speelt de geschiedenis na ten tijde van de Franse Revolutie, met als gevolg verbluffende psychologische veranderingen, zelfs pathologische uitwassen tot gevolg hebbend.

De ontwikkelingen in het onderzoek naar inmiddels vier moordzaken hebben een reis naar IJsland tot gevolg, naar een groot stuk rots, een rots in de vorm van een vos met  vossenogen. De afturganga, de mythische kracht, de dode geest van het eiland, ontbiedt hem. De gift is een uiterst schokkende revelatie. De achtergebleven verwarde gelederen behoeven een strakke teugel. Het moorden blijft doorgaan. Een vijfde slachtoffer. Politiecommissaris Jean-Baptiste Adamsberg moet de onrust en rebellie stoppen en de moorden oplossen. Maar hoe?

Conclusie:

Kunt u het bovenstaande af en toe niet plaatsen? Geen nood. De illustere brigade van de commissaris ook niet. Op een zeker moment zijn de bizarre en contrasterende karakters het spoor bijster. Zelfs Danglard. De chaotische denkwijze van Adamsberg vertolkt dit als volgt: ” Ideeën komen altijd uit het water. Maar ze gaan weer weg als je praat.”

Het boek van Vargas bevat weer vele mooie uitspraken. Laat ik me beperken tot de volgende zin. “Angsten, die voortwoekeren in twijfel, zoals champignons in een kelder, kunnen alleen worden verdreven door kennis van de feiten”.

Testimonials op de cover, een teken van intellectuele armoede, luiheid en verdorvenheid van de uitgever en veelal een bron van irritatie, zijn in dit geval terecht. Joris Luijendijk verwoordt het in een knoepert van een gemeenplaats: ” Fred Vargas is een feest om te lezen”. Dit bevestig ik met zeer grote instemming. Een voorbeeldje. Adamsberg is met gezwinde spoed onderweg naar de oplossing, als hij wordt aangehouden door twee dienstkloppers. Praten en delibereren helpt niet. Zijn rijgedrag is twijfelachtig en hij moet blazen. Positief zegt het blaaspijpje. De afloop mag u zelf lezen.

Bent u geïnteresseerd in de de Franse revolutie in het algemeen en in Robespierre ” De Onomkoopbare” in het bijzonder, dan is IJsmoord helemaal een echte voltreffer.

Vargas zet een uitermate boeiend verhaal neer, spelend in het heden, met sterke wortels in het verleden, spelend in Parijs, met vertakkingen naar het eiland Grimsey in IJsland. De lezer van de werken van Fred Vargas zal dienen te beschikken over een grote mate van affiniteit jegens het absurdisme en het ongerijmde. Laat u niet van de wijs brengen door de aparte schrijfstijl – dat is slechts een kwestie van tijd, alles went ( zelfs een vent, hoor ik hier en daar mompelen op de achtergrond) –  noch door de grote hoeveelheid aan personages en de op het oog verwarrende scènes in de nagespeelde bijeenkomsten van  de Assembleé. Hetzelfde geldt voor de mensen van zijn brigade, met hun speciale fysieke of mentale eigenschappen, hun gedragingen ,overpeinzingen en gedachtespinsels. Het leidt slechts tot verhoging van de leesvreugde. Zelfs de kat ontkomt niet aan eigenaardige gedragingen.

De ontknoping is, naast spannend,zeker fraai. Met enige weemoed leg ik het boek weg. Dit is het tweede boek van Fred Vargas dat ik ter hand heb genomen en zeker niet het laatste. Hulde aan Rosa Pillé en Nini Wielink voor de in de ogen van een leek niet gemakkelijke vertaling. De Franse titel Temps glaciaires is door de uitgever misleidend en onterecht verdraaid in de ordinaire titel IJsmoord. Een in alle opzichten foute titel. De toelichting hierop laat ik ter wille van de leesbaarheid en de spoilers achterwege.

De waardering:

De chaos blijft voortduren. De negen van een docent is vierenhalve ster of toch, afgerond, vijf sterren?

Jac Claasen.