Sandra las: Een duistere schittering-Stacy Willingham****

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stacy Willingham

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 416

Verschijningsdatum: 3 mei 2022

Over de auteur:

Stacy Willingham werkte als copywriter en brandmanager bij een marketingbureau voordat ze zich fulltime aan haar schrijverschap besloot te wijden. Ze woont in Charleston, South Carolina, samen met haar man en hond. Emma Stone (Fruit Tree) produceert de televisieserie bij Een duistere schittering, die bij HBO Max te zien zal zijn.

http://www.uitgeverijcargo.nl

Achterflap:

Echte monsters zijn niet de schaduw achter een boom of in een donkere hoek. Nee, echte monsters staan recht voor je.

In de zomer waarin Chloe Davis haar twaalfde verjaardag viert, verdwijnen zes tienermeisjes uit het kleine stadje waar ze woont. Ouders worden bang, alle meisjes moeten binnenblijven, de dagen zijn lang en vol angst. Aan het eind van de zomer wordt Chloes vader gearresteerd en veroordeeld als seriemoordenaar, en sindsdien heeft hij de gevangenis niet meer verlaten.

Twintig jaar later werkt Chloe als psycholoog in Baton Rouge, maar soms voelt ze zichzelf net zo verward als haar patiënten. En wanneer er een vijftienjarig meisje verdwijnt, beleeft ze die angstaanjagende zomer weer opnieuw.

Mening:

De cover doet al meteen mysterieus aan en bij het lezen van de achterflap wist ik: dit boek moet ik gewoon lezen. Het verhaal wordt verteld vanuit Chloe. Je leert haar goed kennen. Ze werkt als psycholoog en is verloofd met Patrick. De voorbereiding voor hun huwelijk zijn in volle gang.  Ze heeft nogal wat persoonlijke issues en doordat heden afgewisseld wordt met verleden, begrijp je goed waar ze mee worstelt en hoe ze daar mee om probeert te gaan. Twintig jaar geleden is haar vader veroordeeld voor een aantal moorden. Ze heeft hem al die tijd niet gezien. Haar moeder is geestelijk ingestort. Ze heeft een redelijk goede band met Cooper, haar broer, die op zijn eigen manier probeert om te gaan met de demonen uit het verleden. Dan, na twintig jaar, lijkt het verleden zich te herhalen. Er verdwijnt een meisje en alle omstandigheden lijken hetzelfde als toen.

Het verhaal komt langzaam op gang en toch voel je al meteen een onderhuidse spanning. Wat speelt er allemaal in het hoofd van Chloe? Hoe heeft zij die zomer twintig jaar geleden beleefd? Wat heeft haar vader precies gedaan en hoe gaat Cooper met dit alles om? En Chloes moeder? Wat is er met haar gebeurd? Ook over Patrick, haar verloofde had ik de nodige vragen. Is hij werkelijk wie hij zegt te zijn of is zijn rol toch een hele andere? Zoveel vragen en naarmate het verhaal vordert wordt er steeds meer ontrafelt en vallen de stukjes één voor één op hun plek. Ik had wel al vrij snel een vermoeden wie de dader was, of eigenlijk had ik twee verdachten op het oog. Eén van hen bleek het inderdaad te zijn, maar ook de ander had een ietwat dubieuze rol in het geheel.

Willingham heeft een fijne, vlotte schrijfstijl en laat je echt in het hoofd van Chloe kijken. Je beleeft alles door haar ogen. Af en toe neemt Chloe niet de meest slimme beslissingen en wilde ik haar wel door elkaar rammelen. Ook de setting waar het zich afspeelt, zowel in het heden als verleden werd goed omschreven waardoor ik de sfeer goed kon aanvoelen. De ontknoping zag ik naarmate het einde naderde wel aankomen, maar ook hier zat nog wel een kleine plottwist. Een psychologische thriller, met onderhuidse spanning met geen heel verrassend einde, maar toch heeft het verhaal me van begin tot eind in zijn greep gehouden.

Vier sterren.

Sandra Remmig.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: De man zonder gezicht-Tomas Ross*****

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 368

Verschijningsdatum: maart 2022

Over de auteur:

Tomas Ross (1944) is al meer dan dertig jaar een van de meest toonaangevende thrillerauteurs in ons land. Hij is de godfather van de Nederlandse faction. Met zijn spannende en gedurfde thrillers balanceert hij op de scheidslijn tussen feit en fictie. Hij won driemaal de Gouden Strop en werkte als scenarioschrijver mee aan vele gelauwerde films en series.

Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl

Achterflap:

In de jaren zestig van de vorige eeuw is Nederland een broeinest van activiteiten en infiltraties door geheime diensten aan beide kanten van het IJzeren Gordijn. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft handenvol werk aan het monitoren van vredesbewegingen, studenten, pacifisten, provo’s en jonge socialisten.
Markus Wolf, de op één na machtigste man van het Ministerium für Staatssicherheit, stuurt zijn topspion Alleman de grens over om een mol binnen de Stasi op te sporen. Er is maar één aanwijzing, de mol wordt vanuit Nederland aangestuurd door iemand met de codenaam Victor.

In Den Haag wordt een acteur op gruwelijke wijze vermoord. Bij de BVD gaan de alarmbellen af wanneer de naam Alleman opduikt in het onderzoek. Luuk Jonker, voormalig BVD’er, joeg na de oorlog op een dubbelspion van het communistische verzet met die naam. Hij heeft de zaak nooit kunnen laten rusten, en krijgt nu de opdracht om Alleman te ontmaskeren. Zijn zoektocht zal hem van het grimmige Oost-Berlijn naar het noorden van Italië leiden, waar hij een schokkende ontdekking doet die een bom zal leggen onder het wankele evenwicht van de Koude Oorlog.

Mening:

Ross zal Ross niet zijn als je niet vanaf het begin af aan de personages, de details en de spanning zo beschrijft dat je er gelijk voor 100% in zit.

De verhaallijnen zijn prima uitgewerkt, de complottheorieën niet van de lucht maar zeer geloofwaardig neergezet en de personages staan als een huis. 

Zoals een echte Ross betaamt zijn er veel personages en moet je wel op opletten om alles te volgen, maar als dat je lukt lees je een geweldig verhaal en denk je om de ongeveer elke 5 bladzijdes dat je weet hoe het zit. Om dan 2 bladzijdes later te ontdekken dat je er faliekant naast zat. De ontknoping is misschien een beetje over de top, maar aan de andere kant wel echt heel erg tof en wie weet….. Kan zomaar echt gebeurd zijn hè?!

Heb ik nog minpuntjes? Nee niet echt, ja misschien één heeeeeel kleintje…. Ik had graag geweten hoe het afgelopen was met het dienstmeisje. Maar ach. Details details….

Overall vijf sterren voor De man zonder gezicht.

Corina Nieuwenhuis.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

*Blogtour* Sandra las: De Uitdaging-Marit Vanström****

Met dank aan Loft Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marit Vanström

Serie: Lianne Bloemen deel drie

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 298

Verschijningsdatum: maart 2022

Over de auteur:

Marit Vanström is het pseudoniem van een Nederlandse thrillerauteur. Van haar hand verschenen inmiddels met veel succes bij Uitgeverij Loft Books De Puzzelaar en De Schuldige. De Puzzelaar is haar spannende thrillerdebuut, voor de fans van M.I. Arlidge en Daniel Coles Ragdoll.

http://www.amboanthos.nl/loft-books/

Achterflap:

In De Uitdaging maken we kennis met Cassandra, een Amsterdamse die als barvrouw in een illegaal casino werkt. Tot haar grote schok wordt in het gokpaleis onder luid gejoel een livestream uitgezonden waarin een jonge moeder voor een onmogelijke keuze wordt gesteld: ze moet zichzelf iets aandoen of haar geliefden moeten het ontgelden. Terwijl ze in blinde paniek een beslissing moet nemen wordt er in het casino enthousiast grof geld ingezet. Wanneer Cassandra beseft dat het spel menens is en niet in scène is gezet, neemt ze een drastische beslissing die consequenties heeft voor haar eigen veiligheid. Ze went zich tot de enige persoon die ze echt kan vertrouwen: rechercheur Thomas van Aaken.

Mening:

De uitdaging is het derde deel in de reeks met rechercheur Lianne Bloemen. Het tweede deel, De Schuldige had een nogal open einde, een cliffhanger van het soort dat je niet kan wachten om te weten hoe het verder zou gaan. Het verhaal begint al meteen erg heftig. Een vrouw die een keuze moet maken, een keuze tussen haarzelf en haar geliefden.

Dan maken we kennis met Cassandra. Ze werkt als barvrouw in een illegaal casino gerund door Shaban Loshaj, de leider van de Albanese maffia in Amsterdam. Elke week wordt er in een aparte ruimte grof geld ingezet en klinkt er een hoop gejoel en gejuich vanachter de deur. Cassandra is benieuwd wat zich daar afspeelt en Shaban laat zich door haar overhalen: ze mag daar werken, ookal waarschuwt hij haar dat het niets voor haar is. Het is gruwelijk: een livestream van een vrouw, een moeder die moet kiezen: of je doet jezelf iets aan, of jouw geliefden moeten het op een gruwelijke manier bekopen.

Dan komt rechercheur Lianne Bloemen in beeld. Zij stuit via een andere opdracht op deze zaak en is vastbesloten deze gruwelijkheden te stoppen. Zoals we haar kennen bijt ze zich vast in deze zaak. Natuurlijk niet zonder de enige die ze honderd procent vertrouwt: rechercheur Thomas van Aaken. En uiteraard gaat Lianne weer op haar eigenwijze manier aan het werk. Haar manier, ze trekt haar eigen plan, soms een beetje ondoordacht en op zekere hoogte trekt ze Thomas er in mee. Maar hoe ver is Thomas bereid te gaan als zijn privéleven ermee gemoeid is? Het wordt een race tegen de klok: Wie zit erachter de livestreams en zijn ze op tijd om de volgende moord te voorkomen?

Dit derde deel in de serie was er eentje in de categorie ‘op het puntje van je stoel, nagelbijtend spannend’. Het was op sommige punten echt gruwelijk en ik zag het zo voor me gebeuren. Ik betrapte mezelf erop dat ik erover nadacht wat ik zou doen: wat als ik voor de keus gesteld zou worden: óf jij óf je kinderen. Het verhaal zat goed in elkaar. Waar ik deel één, De Puzzelaar, nogal matig vond, vond ik deel twee, De Schuldige,  al een heel stuk beter en dit deel is tot nu toe de beste.

Lianne is als personage zo goed uitgewerkt. Ze is koppig, keihard, soms heel gevoelig en heeft een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Haar drijfveer is gerechtigheid voor de slachtoffers en ze rust niet voor ze de dader te pakken heeft en schuwt hierbij geen enkele actie. Een vrouw met ballen! Ik hou ervan. Thomas en zijn vrouw zijn ook goed neergezet. Thomas, die bereid is ver te gaan voor Lianne, maar die aan de andere kant ook rekening moet houden met zijn vrouw die het zat is dat Lianne hem elke keer weer meesleept in haar ellende.

Het boek leest als een trein, niet alleen vanwege de spanning, maar Vanström heeft een lekkere vlotte schrijfstijl. Het verhaal zit knap in elkaar, het heeft een hoog thrillergehalte en het ontbreekt niet aan allerlei emoties en psychologische spelletjes. De uiteindelijke dader was een verrassing, maar het motief waarom de dader met deze gruwelijkheden was begonnen vond ik wat mager. Ik had graag gezien dat deze persoon wat meer uitgediept was. Ik had meer van deze persoon willen weten.

De Uitdaging is een fijne thriller, de auteur laat een mooie ontwikkeling zien qua schrijven, maar ook qua karakters. Ik wil zeker meer lezen over Lianne en ook over Thomas, want hoe gaat het nu verder met hen?

Vier hele dik verdiende sterren.

Sandra Remmig.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Sandra las: Stilte-Yrsa Sigurdardóttir*****

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yrsa Sigurdardóttir

Serie: Zesde en laatste deel Huldar & Freya

Vertaling: Willemien Werkman

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 442

Verschijningsdatum: 4 januari 2022

Over de auteur:

Yrsa Sigurdardóttir (1963) is een veelvoudig bekroonde IJslandse bestsellerauteur. Sinds haar debuut in 2005 schreef ze meer dan tien thrillers, die in ruim dertig landen in vertaling zijn verschenen. Sigurdardóttir woont met haar man en twee kinderen in Reykjavik.

Bron: https://www.uitgeverijcargo.nl/

Achterflap:

Op een koude dag in Reykjavik verdwijnt een baby uit een kinderwagen. Op haar plek vindt de vader het lijkje van een ander kind. Het onderzoek naar de vermiste baby leidt al snel naar de draagmoeder. De dader van de verdwijning wordt echter niet gevonden, en de baby blijft spoorloos.

Elf jaar later overlijdt een meisje aan het mazelenvirus. Haar vader gaat op zoek naar de drager van het virus om wraak te nemen voor de dood van zijn dochter. Ondertussen wordt in een ander deel van de stad in een verlaten auto het lichaam van een vrouw gevonden.

Politieagent Huldar en kinderpsycholoog Freyja worden geconfronteerd met drie heel verschillende zaken, die met een onzichtbare draad met elkaar verbonden lijken te zijn. En alle drie de zaken worden omringd door een hoge muur van stilte.

Mening:

Wat was ik blij dat ik, als groot fan van Huldar en Freya, dit zesde en tevens laatste deel mocht lezen en recenseren. Het verhaal begint meteen heftig. Een terugblik naar elf jaar geleden. Baby Mia wordt gestolen uit de kinderwagen waarin zij ligt te slapen. Er wordt een dode baby voor in de plaats gelegd. Dat roept voor de lezer meteen een aantal vragen op: wie heeft het meisje meegenomen? Wat was de rol van de draagmoeder? Leeft het meisje nog?

Dan een volgende terugblik, nu naar vijf maanden geleden. Een meisje overlijdt als gevolg van de mazelen. De ouders zijn kapot van verdriet, vader wil wraak op degene die zijn dochter besmet heeft en dus verantwoordelijk is voor de dood van zijn dochter. Hij begint een indringende zoektocht en schuwt daarbij geen enkele methode.

Dan komen we in het heden. Daar zijn de oude bekenden Huldar en Freya. Sinds Freya weg is bij het Kinderhuis en deel uitmaakt van het politieteam van chef Erla, werken ze heel nauw samen en ook privé kunnen ze het inmiddels erg goed met elkaar vinden. Erla is nog altijd lekker onvriendelijk en onsympathiek. Ze is hoogzwanger, maar praat er niet over en niemand vraagt (durft er naar te vragen) er naar of weet wie de vader is. Erla is, net als Huldar en Freya, zo’n goed uitgewerkt personage. Onder haar leiding moeten ze een ingewikkelde moordzaak zien op te lossen. Huldar en Erla gaan op onderzoek bij een achtergelaten auto. Daarin vinden ze het in stukken gezaagde lichaam van een vrouw.

Dat zijn drie vrij belangrijke verhaallijnen in één boek. Toch weet Sigurdardóttir de verhaallijnen goed uit elkaar te houden en raak je als lezer nooit in verwarring over om wie en welk verhaal het gaat. Alle drie de verhalen zijn spannend, af en toe echt gruwelijk zoals we van deze auteur gewend zijn, alleen is het bij tijd en wijle langdradig en zakt de spanning een beetje in. Dat wordt ruimschoots goedgemaakt als de verhaallijnen uiteindelijk bij elkaar komen en blijkt dat niets is zoals  gedacht en net als ik denk: nu is het klaar en weet ik hoe het zit, komt er nog een plotwending die ik echt nooit had kunnen bedenken en daar word ik dan zo blij van hè!

Stilte is het laatste deel van de serie. Jammer? Nee, ik vind van niet. De auteur heeft deze serie heel mooi afgesloten. Huldar en Freya, tja daar ga ik niets over zeggen, maar ik vond het goed zo. En Erla? Nou, onze vreselijk onvriendelijke, onsympathieke haaibaai van een politiechef, die had als kers op de taart nog even een grote verrassing voor zowel de andere hoofdpersonages als voor de lezer in petto. Wauw, dat bedenk je toch niet?

Ik heb echt zo genoten van dit verhaal. Alle personages, niet alleen de hoofdpersonages, zijn zo goed neergezet. De vaders, de verdachten, de kinderen. Elk met hun eigen verhaal, hun geheimen en motieven. Petje af voor de auteur die een serie van zes, naar mijn mening hele goede serie, zo sterk en waardig heeft afgesloten.

Vijf stralende sterren.

Sandra Remmig.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De zonde waard-Simone van der Vlugt**1/2

Met dank aan Uitgeverij Prometheus voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Simone van der Vlugt

Genre: Literaire thriller

Aantal pagina’s: 281

Verschijningsdatum: 2 november 2021

Over de auteur:

Simone van der Vlugt (Hoorn, 1966) is een van Nederlands grootste thrillerschrijfsters. Van haar thrillers werden in totaal twee miljoen exemplaren verkocht. Haar boeken verschijnen over de hele wereld, van Duitsland tot China en van Groot-Brittannië tot Australië.

www.simonevandervlugt.nl

Achterflap:

Het meisje ligt op de achterbank van de auto. Ze lijkt te slapen, maar er is iets vreemds aan haar houding. Iets onnatuurlijks. Het portier staat open. Er gaat een schok door Ella heen als ze ziet dat de polsen van het meisje vastgebonden zijn. Ze weet wie dit kind is: Demi Hulshof, vijf jaar oud.

Het terugvinden van de vermiste Demi vormt het startschot van een adembenemend kat-en-muisspel tussen een bende ontvoerders, de politie en een jonge vrouw die worstelt met haar verleden. Ze heeft gebroken met de Jehova’s getuigen en daardoor met al haar vrienden en familieleden.

In De zonde waard komen relaties op scherp te staan, wordt afgerekend met knellende banden en blijft tot het laatst toe onduidelijk wie je kunt vertrouwen. Maar uiteindelijk kruipt het bloed waar het niet gaan kan… Hoever wil je gaan om trouw te blijven aan jezelf en om anderen te beschermen?

Mening:

Van der Vlugt hanteert een makkelijke schrijfstijl waardoor je gelijk het verhaal ingezogen wordt. De hoofdstukjes zijn erg kort en vertellen het verhaal van verschillende personen. Hoewel ik gelijk meegetrokken werd in het verhaal vond ik het ook allemaal wel erg veel, zeker in het begin. Vanaf het moment dat Ella Demi ziet, volgen een aantal gebeurtenissen elkaar in een duizelingwekkend tempo op en ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat de auteur het hier heeft laten liggen. Voor mijn gevoel had hier veel meer ingezeten, wat het verhaal voor mij aannemelijker had gemaakt.

Wat me raakte was het inkijkje in het leven van een Jehova getuige en dat voelde hier en daar behoorlijk beklemmend. Het gevoel dat je als jonge puber beknot wordt in je vrijheid en eigenlijk overgeleverd bent aan de normen en waarden van je omgeving. Als Ella de stap zet om de Jehovah’s Getuigen te verlaten is het de taak aan haar ouders om een nieuw onderkomen voor haar te zoeken.

“Je mag hier blijven zo lang als nodig is, maar als we bezoek hebben blijf je op je kamer. We willen niet dat mensen bij ons wegblijven, omdat ze door jouw aanwezigheid in verlegenheid worden gebracht.” Dit komt als een mokerslag bij me binnen en kan me met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe iemand dit tegen zijn eigen kind kan zeggen.

De zoektocht naar Demi wordt afgewisseld met stukjes uit het verleden van Ella en het privéleven van rechercheur Ruud. Vooral dat laatste had voor mij geen meerwaarde, omdat het niets aan het verhaal toevoegt. Daarnaast miste ik de spanning in het verhaal. Juist met een thriller wil ik het gevoel hebben dat ik op het puntje van de stoel zit en dat heb ik helaas geen moment gehad.

Als de ontknoping nadert en de verbanden tussen de verschillende personen duidelijk worden is Van der Vlugt me helemaal kwijt. Het is voor mijn gevoel allemaal veel te vergezocht, waardoor de ongeloofwaardigheid overheerst.

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit: 2

Leesplezier: 3

Spanning: 2

Plot: 2

Twee en halve sterren voor De zonde waard.

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De Camino-Anya Niewierra*****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 383

Verschijningsdatum: 25 mei 2021

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt.

Mening:

Vanaf het moment dat het mailtje binnenkwam liep ik al te stuiteren dat ik De Camino mocht recenseren. De verwachtingen waren hoog, maar Niewierra maakt het gewoon weer waar. Vanaf de eerste bladzijde wist ze me het verhaal in te trekken.

Het verhaal gaat over Lotte die de Camino gaat lopen om de dood van haar man te verwerken. Een jaar eerder pleegde haar man totaal onverwachts zelfmoord tijdens de Camino. Hopende op antwoorden volgt Lotte exact dezelfde route als haar man Emil. Een wandeling die haar leven in alle opzichten verandert…

Niewierra verstaat de kunst om zware onderwerpen in haar boek aan te snijden zonder dat het zwaar voelt. Naast het verhaal van Lotte zijn er nog twee verhaallijnen, waarbij het bijna op het einde van het boek pas duidelijk wordt om wie dat gaat. Er waren een aantal passages waarbij mijn maag gewoon omdraaide, zo gruwelijk vond ik dat, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit dus de keiharde realiteit was ten tijde van de oorlog in Bosnië.

Het verhaal is zo beeldend geschreven dat ik gewoon het gevoel kreeg dat ik met Lotte meeliep, alles voor me zag wat er beschreven werd. Zoals we van Niewierra gewend zijn bevatte ook dit boek weer meerdere lagen die me niet onberoerd lieten. Meermaals betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg wat ik zou doen als ik me in dezelfde situatie als Lotte bevond.

Richting het einde wordt het ineens duidelijk hoe alles met elkaar verweven is en vallen alle verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Het is geen boek waarbij je op het puntje van de bank zit qua spanning, maar die spanning is wel gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig. Het is een onderhoudende thriller die ons laat zien hoe makkelijk we (ver)oordelen.

De Camino zet je aan het denken en maakt je er van bewust hoe ondoorgrondelijk de mens is, wat voor keuzes zij maken en vooral waarom. Het laat ons zien hoe bepalend je afkomst kan zijn voor je verdere verloop van het leven, maar bovenal laat het ons zien dat er niets zo veranderlijk is als de mens…

Conclusie:

Wederom heeft Niewierra een indrukwekkend boek geschreven en ik kan dan ook niet anders dan dat belonen met 5 stralende sterren, ik ben fan!!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Over De nachtegaal (Eilandmoorden deel één) :

Dé nieuwe Zweedse thrillersensatie, verkocht aan 17 landen! Het eerste deel in de Eilandmoorden-reeks.

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Riejanne leest:

Over Wie niet horen wil :

Tess deelt met haar ex Jason de zorg voor hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze van haar vrienden krijgt. Jason is inmiddels getrouwd, maar daar probeert ze zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt – een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan…

Wie niet horen wil is een thriller vol onderhuidse spanning, over vertrouwen en je instincten volgen.

Marie leest:

Met dank aan Hamley Books Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over Als doden spreken (Dodenreeks deel twee) :

Aprils leven is een rommeltje. Ze is gevlucht omdat ze haar gave niet onder controle heeft en bang is om haar vrienden te doden, en als ze de mensen van wie ze houdt niet wil verliezen, moet ze hen de waarheid over zichzelf vertellen.

Dan is er nog een journaliste, Annie Hemmings, die heeft ontdekt dat April geen mens is en dat wil ze met de hele wereld delen. Om meer bewijs te vinden, brengt Annie een vriendin van April in gevaar. April moet haar gave gebruiken om enkele moordenaars tegen te houden, maar dreigt zichzelf daardoor te verliezen.

Gelukkig krijgt ze deze keer ook hulp van enkele machtige vrienden, onder wie Sekhmet, de Godin van ziekte en verderf.

Jac leest:

Over De getalenteerde meneer Ripley :

Ook verschenen als Ripley, een man van talent.

De nobody Tom Ripley heeft één talent: het imiteren van andere mensen. Op een tuinfeestje raakt hij aan de praat met Herbert Greenleaf, en doet hij alsof hij diens zoon Dickie kent. Greenleafs zoon lanterfantert in Italië; hij biedt Ripley $1000,- om hem op te zoeken en terug te halen.

Aangekomen in Italië blijkt Dickie Greenleaf te baden in luxe en in de liefde van zijn verloofde, Marge Sherwood. Ripley gaat héél ver om in die luxe te kunnen delen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

De Top 10 van 2020 van: Jac!

Jaaroverzicht 2020

Het maken van de beste 10 boeken was dit jaar niet zo moeilijk; 2020 was beslist geen jaar dat de Scandinavische auteurs een hoofdrol speelden in mijn lijstje. Die tijd lijkt voorbij dat onze vrienden uit het Hoge Noorden de ereplaatsen innemen in het jaaroverzicht, die afkalving vindt jammer genoeg al enige jaren plaats. Het was dit jaar wel erg mager, maar ik heb toch een boek gevonden om een bescheiden rol te spelen in mijn Top tien.

Want dat is het natuurlijk wel, het is een volstrekt subjectieve lijst. Maar vergis u niet, er bestaan nu eenmaal geen objectief samengestelde lijstjes in dit genre. Overigens, erg verheugend is de sterke opkomst van de Spaanse en Franse auteurs. Ik heb zo’n idee dat daar nog veel meer talent rondstruint dat het verdient om ontdekt te worden. Cristian Frascella is zo iemand. Na Sandrone Dazieri, Dario Correnti en Ilaria Tuti om maar eens wat te noemen, een mooie verrassing uit Italië. En wat te denken van Spanje? Dolores Redondo, Eva García Sáenz de Urturi of, zeer recent, Ibon Martín.

Tot slot: de lijst bevat gelezen thrillers in 2020, de releasedatum kan daar fors van afwijken.

1. Cristian Frascella – Het is te koud om te sterven

Barriera di Milano, Turijn, een wijk met mensen aan de onderkant van de sociale ladder, een hoge werkloosheid, belabberde huisvesting in smerige woontorens, vuile straten, de ‘ndrangheta is machtig. Marokkanen, Albanezen, Italianen en Afrikanen vormen er de rauwe multiraciale samenleving. In dit broeierige sfeertje zit de eerlijke loodgieter Driss Bouda (20) in de problemen. Hij heeft een schuld bij de Albanezen, maar is spoorloos verdwenen.

Contrera, een private eye en ex-politieman neemt de klus aan om Bouda op te sporen. Hij wordt ingehuurd door vrienden van Driss, die door hem ooms genoemd worden. Het is weer eens wat anders dan het jagen op overspelige echtgenoten met achttienjarige minnaressen in hotelletjes in de Corso Giulto. Het blijkt al spoedig dat er heel wat meer aan de hand is. Veel meer. Een hele mooie thriller volgt, in de beste tradities van schrijvers als Philip Kerr, Dashiell Hammett, en Philip Marlowe om maar eens wat namen te droppen.

Het is een uitermate cynisch boek.’De waarheid en het recht hebben niets meer met elkaar te maken. Het zijn twee lijnen die verschillende richtingen op gaan en elkaar nooit zullen kruisen. En het is maar de vraag of ze elkaar ooit hebben gekruist.’ De vele humor is van dezelfde soort. Ik heb werkelijk genoten van het erg goed geschreven, broeierige verhaal, tegen het literaire aan qua woordgebruik, zinsopbouw, karakters. Een klassieke whodunit met potentie: over vijftig jaar wordt de thriller nog gelezen, verwacht ik. Het wachten is op deel twee en drie met Contrera.

2. Jean-Christophe Grangé – Bloeddorstige driften

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van … haar hart, raakt Jeanne, de hoofdrolspeelster. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf.

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme. En niet te vergeten, Totem und Tabu. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psychoanalyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.

Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel in slingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen. Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek.

3. Fred Vargas – De verdwijningen

Adamsberg en het Woeste Leger. Zo zou de titel ook hebben kunnen luiden. Het is op en top een verhaal van Fred Vargas. Over een eeuwenoude, smerige bende, die levenden met zich mee voert en ze dan laat verdwijnen. De kern van de aantrekkelijkheid van de thrillers van Fred Vargas is gelegen in de chaotische manier waarop Adamsberg zijn zaken, inclusief zijn tableau de la troupe, bestiert. Gelukkig komt daar geen woord Frans aan te pas. Nou ja, vooruit, een paar dan… Het maakt allemaal onderdeel uit van de razendknap beschreven symbiotische relatie tussen werkelijkheid en fantasie, sprookje, verzinsel, verdichtsel, orde en waanzin. Veel subtiele, onderhuidse humor en een aantal sprookjesachtige verhalen, wreed en niet altijd eindigend met een ‘Zij leefden nog lang en gelukkig’.

Het beste boek uit de reeks rond commissaris Adamsberg tot nu toe, ad rem, filosofisch, humoristisch, spannend en absurd zijn enkele onvermijdelijke kwalificaties na het lezen van deze verkwikkende thriller. Niet geschikt voor lezers die niet langs de lijntjes kunnen of willen lezen. Of lezers die heel vlug een boek uit willen hebben. Lees kalm, geniet van je calvados of schrobbelèrke en leg het schrijfsel op z’n tijd weg. Om het speurwerk te laten bezinken. En, geloof het of niet, het achterste voren lezen, valt best mee. Ne, fooleg teh fo tein,  teh etsrethca nerov nezel, tlav tseb eem.

4. M.W. Craven – Zwarte zomer

M.W. Craven heeft een geraffineerde en bij wijle intelligente, zeer goed geschreven thriller geschreven. Deze schrijfstijl en opzet leiden, zeker in de eerste helft van het boek, tot veel leesplezier, met een doorwrocht plot dat iedereen regelmatig op het verkeerde been zet. De humor is van een hoog kaliber, met cynische grappen en opmerkingen en goede oneliners.  Een uiterst goed gedoseerd verhaal derhalve met een klassiek einde. Het deed me beetje denken aan Ragdoll van Daniel Cole. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff blundert door eerst deel twee uit te geven.

5. Angela Marsons – Stille schreeuw

Stille schreeuw is een klassieke whodunit, echter met een behoorlijk rauw, om niet te zeggen keihard rafelrandje, hard in de zin van hardvochtigheid en egoïsme, een triest verhaal met gitzwarte humor. Heel opmerkelijk, het boek bevat opmerkingen, wijsheden die de gebruikelijke platitudes overtreffen die in het genre gebruikelijk zijn, filosofisch getinte opmerkingen en gedachten die je niet verwacht bij een rauwdouwer, een analytische rechercheur met een gebrek aan sociale vaardigheden zoals Kim Stone. Goed scenario, zeer zeker, het is toch die stijl van schrijven die ’t hem doet: losjes, venijnig, goede korte scènes, gewoon verrukkelijk om te lezen.

6. Michael Robotham – Meisje zonder leugens

De Australische auteur dondert door met het tweede deel uit deze nieuwe reeks. Michael Robotham geeft wederom blijk van talentvol meesterschap.

Het is een hard boek, een koude thriller met fascinerende ontwikkelingen. En mooie zinnen als: ‘Ze tapt agressief een biertje voor me; ze grijpt het houten handvat vast alsof het de hendel van een valluik is waardoor ze ons kan laten verdwijnen.’ , waardoor mijn dag weer goed is. Uitspraak van de vrouw achter de tap. Kijk, van zo’n uitspraak word ik erg vrolijk van. Een vrouw met ballen. Het is een scherp geschreven boek, met de nodige onderhuidse humor en vele rake oneliners. Philip Kerr herleeft af en toen. De trein dondert door, er zijn geen inzinkingen. Goede karakters, flitsend geschreven, korte hoofdstukjes, met beschadigde mensen van allerlei slag en vlugge scènewisselingen. Gelukkig lopen er ook nog ’normale’ lieden in rond. Maar ja, wat is ‘normaal’? En wat is de waarheid in een wereld vol extreme opportunisten, egoïsten en smerige profiteurs?

¿por Dios!

7. Donald Ray Pollock – De hemelse tafel

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeëigend.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuïge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie.

Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor Pollock is een auteur die een product aflevert met een stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar, allemaal hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

8. Helen Fields – Perfecte prooi

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen. In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.

Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd, met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen en een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste plank.

9. Sandrine Destombes – De kinderen van het klooster

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster, helaas een misplaatste vertaling van Le prieuré de Crest (De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven. Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Destombe schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan word van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

10.  Kim Faber & Janni Pedersen – Winterland

 Winterland is het mooie vijf-sterren debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak, zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers. Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson (Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappijkritische ondertoon altijd en overal aanwezig is.

Geniet van deze mooie dagen met en bij elkaar. Langs deze weg al vast een stevige wens voor een mooi en gezond 2021, want dat zit er aan te komen.

Groetjes,

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Perfecte prooi – Helen Fields ****1/2

Gelukkig is Helen Fields niet in de levensgrote valkuil gestapt na het succes van Perfecte resten, een debuut waar de vonken èn het schrijfplezier vanaf spatten. Met als gevolg veel plezier en leesgenot voor de lezer, maar ook de moeilijke taak voor de auteur om met een spetterend vervolg te komen dat de verwachtingen van de lezers inlost. Is dat gelukt? En dan volgt er (bijna) altijd een quasi semi-wijsheid  in de zin van: de vraag stellen, is hem beantwoorden. 

Het boek opent daverend met de moord op Sim Thorburn, een opzienbarende en ongeremd, brutale moord, gepleegd te midden van een op en neer springende massa festivalgangers, waaronder zich Merel en Niek de Vries bevonden. Merel had wel een boosaardige lach opgemerkt. Het slachtoffer ligt nauwelijks op de snijtafel bij patholoog Ailsa Lambert of de rechercheurs Luc Callenach en Ava Turner worden naar het volgende adres gedirigeerd. Een adembenemende opening.

Conclusie:

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen.

In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.
De interne ontwikkelingen op het politiebureau hebben grote invloed op het verhaal. Hoofdinspecteur Begbie wordt  opgevolgd door de meedogenloze Overbeck, die de moordenaars in de beklaagdenbank wil hebben voor haar eerstvolgende functioneringsgesprek. Toch een kritische noot. Hier en daar laat Fields wat zaken liggen. Is Overbeck een kloon van Emily Baxter, de 32 jarige adhd rechercheur van Daniel Cole?  En wat te denken van stalker Astrid Borde, die Callenach valselijk van verkrachting heeft beschuldigd? De verhaallijn wordt wel in beeld gebracht, maar verder niet uitgewerkt.Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd , met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen èn een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste klasse.

4,5 sterren.


Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂