Riejanne las: De Camino-Anya Niewierra*****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 383

Verschijningsdatum: 25 mei 2021

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt.

Mening:

Vanaf het moment dat het mailtje binnenkwam liep ik al te stuiteren dat ik De Camino mocht recenseren. De verwachtingen waren hoog, maar Niewierra maakt het gewoon weer waar. Vanaf de eerste bladzijde wist ze me het verhaal in te trekken.

Het verhaal gaat over Lotte die de Camino gaat lopen om de dood van haar man te verwerken. Een jaar eerder pleegde haar man totaal onverwachts zelfmoord tijdens de Camino. Hopende op antwoorden volgt Lotte exact dezelfde route als haar man Emil. Een wandeling die haar leven in alle opzichten verandert…

Niewierra verstaat de kunst om zware onderwerpen in haar boek aan te snijden zonder dat het zwaar voelt. Naast het verhaal van Lotte zijn er nog twee verhaallijnen, waarbij het bijna op het einde van het boek pas duidelijk wordt om wie dat gaat. Er waren een aantal passages waarbij mijn maag gewoon omdraaide, zo gruwelijk vond ik dat, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit dus de keiharde realiteit was ten tijde van de oorlog in Bosnië.

Het verhaal is zo beeldend geschreven dat ik gewoon het gevoel kreeg dat ik met Lotte meeliep, alles voor me zag wat er beschreven werd. Zoals we van Niewierra gewend zijn bevatte ook dit boek weer meerdere lagen die me niet onberoerd lieten. Meermaals betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg wat ik zou doen als ik me in dezelfde situatie als Lotte bevond.

Richting het einde wordt het ineens duidelijk hoe alles met elkaar verweven is en vallen alle verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Het is geen boek waarbij je op het puntje van de bank zit qua spanning, maar die spanning is wel gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig. Het is een onderhoudende thriller die ons laat zien hoe makkelijk we (ver)oordelen.

De Camino zet je aan het denken en maakt je er van bewust hoe ondoorgrondelijk de mens is, wat voor keuzes zij maken en vooral waarom. Het laat ons zien hoe bepalend je afkomst kan zijn voor je verdere verloop van het leven, maar bovenal laat het ons zien dat er niets zo veranderlijk is als de mens…

Conclusie:

Wederom heeft Niewierra een indrukwekkend boek geschreven en ik kan dan ook niet anders dan dat belonen met 5 stralende sterren, ik ben fan!!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Over De nachtegaal (Eilandmoorden deel één) :

Dé nieuwe Zweedse thrillersensatie, verkocht aan 17 landen! Het eerste deel in de Eilandmoorden-reeks.

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Riejanne leest:

Over Wie niet horen wil :

Tess deelt met haar ex Jason de zorg voor hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze van haar vrienden krijgt. Jason is inmiddels getrouwd, maar daar probeert ze zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt – een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan…

Wie niet horen wil is een thriller vol onderhuidse spanning, over vertrouwen en je instincten volgen.

Marie leest:

Met dank aan Hamley Books Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over Als doden spreken (Dodenreeks deel twee) :

Aprils leven is een rommeltje. Ze is gevlucht omdat ze haar gave niet onder controle heeft en bang is om haar vrienden te doden, en als ze de mensen van wie ze houdt niet wil verliezen, moet ze hen de waarheid over zichzelf vertellen.

Dan is er nog een journaliste, Annie Hemmings, die heeft ontdekt dat April geen mens is en dat wil ze met de hele wereld delen. Om meer bewijs te vinden, brengt Annie een vriendin van April in gevaar. April moet haar gave gebruiken om enkele moordenaars tegen te houden, maar dreigt zichzelf daardoor te verliezen.

Gelukkig krijgt ze deze keer ook hulp van enkele machtige vrienden, onder wie Sekhmet, de Godin van ziekte en verderf.

Jac leest:

Over De getalenteerde meneer Ripley :

Ook verschenen als Ripley, een man van talent.

De nobody Tom Ripley heeft één talent: het imiteren van andere mensen. Op een tuinfeestje raakt hij aan de praat met Herbert Greenleaf, en doet hij alsof hij diens zoon Dickie kent. Greenleafs zoon lanterfantert in Italië; hij biedt Ripley $1000,- om hem op te zoeken en terug te halen.

Aangekomen in Italië blijkt Dickie Greenleaf te baden in luxe en in de liefde van zijn verloofde, Marge Sherwood. Ripley gaat héél ver om in die luxe te kunnen delen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

De Top 10 van 2020 van: Jac!

Jaaroverzicht 2020

Het maken van de beste 10 boeken was dit jaar niet zo moeilijk; 2020 was beslist geen jaar dat de Scandinavische auteurs een hoofdrol speelden in mijn lijstje. Die tijd lijkt voorbij dat onze vrienden uit het Hoge Noorden de ereplaatsen innemen in het jaaroverzicht, die afkalving vindt jammer genoeg al enige jaren plaats. Het was dit jaar wel erg mager, maar ik heb toch een boek gevonden om een bescheiden rol te spelen in mijn Top tien.

Want dat is het natuurlijk wel, het is een volstrekt subjectieve lijst. Maar vergis u niet, er bestaan nu eenmaal geen objectief samengestelde lijstjes in dit genre. Overigens, erg verheugend is de sterke opkomst van de Spaanse en Franse auteurs. Ik heb zo’n idee dat daar nog veel meer talent rondstruint dat het verdient om ontdekt te worden. Cristian Frascella is zo iemand. Na Sandrone Dazieri, Dario Correnti en Ilaria Tuti om maar eens wat te noemen, een mooie verrassing uit Italië. En wat te denken van Spanje? Dolores Redondo, Eva García Sáenz de Urturi of, zeer recent, Ibon Martín.

Tot slot: de lijst bevat gelezen thrillers in 2020, de releasedatum kan daar fors van afwijken.

1. Cristian Frascella – Het is te koud om te sterven

Barriera di Milano, Turijn, een wijk met mensen aan de onderkant van de sociale ladder, een hoge werkloosheid, belabberde huisvesting in smerige woontorens, vuile straten, de ‘ndrangheta is machtig. Marokkanen, Albanezen, Italianen en Afrikanen vormen er de rauwe multiraciale samenleving. In dit broeierige sfeertje zit de eerlijke loodgieter Driss Bouda (20) in de problemen. Hij heeft een schuld bij de Albanezen, maar is spoorloos verdwenen.

Contrera, een private eye en ex-politieman neemt de klus aan om Bouda op te sporen. Hij wordt ingehuurd door vrienden van Driss, die door hem ooms genoemd worden. Het is weer eens wat anders dan het jagen op overspelige echtgenoten met achttienjarige minnaressen in hotelletjes in de Corso Giulto. Het blijkt al spoedig dat er heel wat meer aan de hand is. Veel meer. Een hele mooie thriller volgt, in de beste tradities van schrijvers als Philip Kerr, Dashiell Hammett, en Philip Marlowe om maar eens wat namen te droppen.

Het is een uitermate cynisch boek.’De waarheid en het recht hebben niets meer met elkaar te maken. Het zijn twee lijnen die verschillende richtingen op gaan en elkaar nooit zullen kruisen. En het is maar de vraag of ze elkaar ooit hebben gekruist.’ De vele humor is van dezelfde soort. Ik heb werkelijk genoten van het erg goed geschreven, broeierige verhaal, tegen het literaire aan qua woordgebruik, zinsopbouw, karakters. Een klassieke whodunit met potentie: over vijftig jaar wordt de thriller nog gelezen, verwacht ik. Het wachten is op deel twee en drie met Contrera.

2. Jean-Christophe Grangé – Bloeddorstige driften

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van … haar hart, raakt Jeanne, de hoofdrolspeelster. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf.

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme. En niet te vergeten, Totem und Tabu. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psychoanalyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.

Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel in slingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen. Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek.

3. Fred Vargas – De verdwijningen

Adamsberg en het Woeste Leger. Zo zou de titel ook hebben kunnen luiden. Het is op en top een verhaal van Fred Vargas. Over een eeuwenoude, smerige bende, die levenden met zich mee voert en ze dan laat verdwijnen. De kern van de aantrekkelijkheid van de thrillers van Fred Vargas is gelegen in de chaotische manier waarop Adamsberg zijn zaken, inclusief zijn tableau de la troupe, bestiert. Gelukkig komt daar geen woord Frans aan te pas. Nou ja, vooruit, een paar dan… Het maakt allemaal onderdeel uit van de razendknap beschreven symbiotische relatie tussen werkelijkheid en fantasie, sprookje, verzinsel, verdichtsel, orde en waanzin. Veel subtiele, onderhuidse humor en een aantal sprookjesachtige verhalen, wreed en niet altijd eindigend met een ‘Zij leefden nog lang en gelukkig’.

Het beste boek uit de reeks rond commissaris Adamsberg tot nu toe, ad rem, filosofisch, humoristisch, spannend en absurd zijn enkele onvermijdelijke kwalificaties na het lezen van deze verkwikkende thriller. Niet geschikt voor lezers die niet langs de lijntjes kunnen of willen lezen. Of lezers die heel vlug een boek uit willen hebben. Lees kalm, geniet van je calvados of schrobbelèrke en leg het schrijfsel op z’n tijd weg. Om het speurwerk te laten bezinken. En, geloof het of niet, het achterste voren lezen, valt best mee. Ne, fooleg teh fo tein,  teh etsrethca nerov nezel, tlav tseb eem.

4. M.W. Craven – Zwarte zomer

M.W. Craven heeft een geraffineerde en bij wijle intelligente, zeer goed geschreven thriller geschreven. Deze schrijfstijl en opzet leiden, zeker in de eerste helft van het boek, tot veel leesplezier, met een doorwrocht plot dat iedereen regelmatig op het verkeerde been zet. De humor is van een hoog kaliber, met cynische grappen en opmerkingen en goede oneliners.  Een uiterst goed gedoseerd verhaal derhalve met een klassiek einde. Het deed me beetje denken aan Ragdoll van Daniel Cole. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff blundert door eerst deel twee uit te geven.

5. Angela Marsons – Stille schreeuw

Stille schreeuw is een klassieke whodunit, echter met een behoorlijk rauw, om niet te zeggen keihard rafelrandje, hard in de zin van hardvochtigheid en egoïsme, een triest verhaal met gitzwarte humor. Heel opmerkelijk, het boek bevat opmerkingen, wijsheden die de gebruikelijke platitudes overtreffen die in het genre gebruikelijk zijn, filosofisch getinte opmerkingen en gedachten die je niet verwacht bij een rauwdouwer, een analytische rechercheur met een gebrek aan sociale vaardigheden zoals Kim Stone. Goed scenario, zeer zeker, het is toch die stijl van schrijven die ’t hem doet: losjes, venijnig, goede korte scènes, gewoon verrukkelijk om te lezen.

6. Michael Robotham – Meisje zonder leugens

De Australische auteur dondert door met het tweede deel uit deze nieuwe reeks. Michael Robotham geeft wederom blijk van talentvol meesterschap.

Het is een hard boek, een koude thriller met fascinerende ontwikkelingen. En mooie zinnen als: ‘Ze tapt agressief een biertje voor me; ze grijpt het houten handvat vast alsof het de hendel van een valluik is waardoor ze ons kan laten verdwijnen.’ , waardoor mijn dag weer goed is. Uitspraak van de vrouw achter de tap. Kijk, van zo’n uitspraak word ik erg vrolijk van. Een vrouw met ballen. Het is een scherp geschreven boek, met de nodige onderhuidse humor en vele rake oneliners. Philip Kerr herleeft af en toen. De trein dondert door, er zijn geen inzinkingen. Goede karakters, flitsend geschreven, korte hoofdstukjes, met beschadigde mensen van allerlei slag en vlugge scènewisselingen. Gelukkig lopen er ook nog ’normale’ lieden in rond. Maar ja, wat is ‘normaal’? En wat is de waarheid in een wereld vol extreme opportunisten, egoïsten en smerige profiteurs?

¿por Dios!

7. Donald Ray Pollock – De hemelse tafel

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeëigend.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuïge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie.

Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor Pollock is een auteur die een product aflevert met een stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar, allemaal hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

8. Helen Fields – Perfecte prooi

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen. In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.

Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd, met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen en een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste plank.

9. Sandrine Destombes – De kinderen van het klooster

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster, helaas een misplaatste vertaling van Le prieuré de Crest (De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven. Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Destombe schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan word van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

10.  Kim Faber & Janni Pedersen – Winterland

 Winterland is het mooie vijf-sterren debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak, zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers. Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson (Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappijkritische ondertoon altijd en overal aanwezig is.

Geniet van deze mooie dagen met en bij elkaar. Langs deze weg al vast een stevige wens voor een mooi en gezond 2021, want dat zit er aan te komen.

Groetjes,

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Perfecte prooi – Helen Fields ****1/2

Gelukkig is Helen Fields niet in de levensgrote valkuil gestapt na het succes van Perfecte resten, een debuut waar de vonken èn het schrijfplezier vanaf spatten. Met als gevolg veel plezier en leesgenot voor de lezer, maar ook de moeilijke taak voor de auteur om met een spetterend vervolg te komen dat de verwachtingen van de lezers inlost. Is dat gelukt? En dan volgt er (bijna) altijd een quasi semi-wijsheid  in de zin van: de vraag stellen, is hem beantwoorden. 

Het boek opent daverend met de moord op Sim Thorburn, een opzienbarende en ongeremd, brutale moord, gepleegd te midden van een op en neer springende massa festivalgangers, waaronder zich Merel en Niek de Vries bevonden. Merel had wel een boosaardige lach opgemerkt. Het slachtoffer ligt nauwelijks op de snijtafel bij patholoog Ailsa Lambert of de rechercheurs Luc Callenach en Ava Turner worden naar het volgende adres gedirigeerd. Een adembenemende opening.

Conclusie:

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen.

In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.
De interne ontwikkelingen op het politiebureau hebben grote invloed op het verhaal. Hoofdinspecteur Begbie wordt  opgevolgd door de meedogenloze Overbeck, die de moordenaars in de beklaagdenbank wil hebben voor haar eerstvolgende functioneringsgesprek. Toch een kritische noot. Hier en daar laat Fields wat zaken liggen. Is Overbeck een kloon van Emily Baxter, de 32 jarige adhd rechercheur van Daniel Cole?  En wat te denken van stalker Astrid Borde, die Callenach valselijk van verkrachting heeft beschuldigd? De verhaallijn wordt wel in beeld gebracht, maar verder niet uitgewerkt.Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd , met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen èn een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste klasse.

4,5 sterren.


Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Wat lezen wij nu?


Corina leest:

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is de-heren-van-de-tijd-corina.jpg

Over De heren van de tijd:

Vitoria, 2019. De roman De heren van de tijd, die zich afspeelt in de Middeleeuwen, is een groot succes. Hij verschijnt onder het mysterieuze pseudoniem Diego Veilaz.

Vitoria, 1192. De legendarische graaf Diago Vela komt thuis na een missie van twee jaar, hem opgedragen door de koning. Hij treft zijn broer aan, getrouwd met de vrouw die ooit zíjn bruid was.

In het heden krijgt Unai López de Ayala te maken met een reeks gruwelijke moorden, identiek aan beschrijvingen in De heren van de tijd. Zijn onderzoek leidt naar de toren van Nograro, een fort dat al eeuwen bewoond wordt door dezelfde familie. Gaandeweg vindt Unai in De heren van de tijd allerlei overeenkomsten met zijn eigen verleden. En deze ontdekking zal voor hem en zijn familie alles veranderen.

Jac leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is de-heren-van-de-tijd.png

Over De heren van de tijd:

Vitoria, 2019. De roman De heren van de tijd, die zich afspeelt in de Middeleeuwen, is een groot succes. Hij verschijnt onder het mysterieuze pseudoniem Diego Veilaz.

Vitoria, 1192. De legendarische graaf Diago Vela komt thuis na een missie van twee jaar, hem opgedragen door de koning. Hij treft zijn broer aan, getrouwd met de vrouw die ooit zíjn bruid was.

In het heden krijgt Unai López de Ayala te maken met een reeks gruwelijke moorden, identiek aan beschrijvingen in De heren van de tijd. Zijn onderzoek leidt naar de toren van Nograro, een fort dat al eeuwen bewoond wordt door dezelfde familie. Gaandeweg vindt Unai in De heren van de tijd allerlei overeenkomsten met zijn eigen verleden. En deze ontdekking zal voor hem en zijn familie alles veranderen.

Karin leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is doodsgeheim.jpg

Over Doodsgeheim (Erika Foster serie deel 6:

Op een ijzig koude ochtend vindt een moeder het met bloed doordrenkte lichaam van haar dochter vastgevroren op de weg. Wie zou zo’n gruwelijke moord voor de deur van het slachtoffer uitvoeren?

Detective Erika Foster, net bekomen van haar vorige zaak, is vastbesloten om ook deze zaak te leiden. Tijdens het onderzoek stuit ze op diverse aanvallen op jonge vrouwen in een doorgaans rustige buitenwijk van Londen.

Erika is op zoek naar een angstaanjagende moordenaar, en de zaak wordt alleen maar gecompliceerder als blijkt dat de vermoorde jonge vrouw verstrikt zat in een web van geheimen. Net als Erika eindelijk een lijn begint te zien in de aanwijzingen, wordt ze gedwongen haar eigen pijnlijke herinneringen weer op te halen. Erika moet zichzelf dwingen om gefocust te blijven, diep te graven, en de moordenaar te vinden – voordat hij weer toeslaat.

Riejanne leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dodeljk-dichtbij.jpg

Over Dodelijk dichtbij Nathalie Svensson serie deel 1:

In Dodelijk dichtbij, het eerste deel in een serie van Jonas Moström, ondersteunt psychiater Nathalie Svensson de politie van Stockholm bij bijzonder zware misdrijven. Wanneer op een nacht haar minnaar, de beroemde acteur Rickard Ekengård, op straat wordt doodgeschoten kan ze echter alleen maar machteloos toekijken: hij bloedt dood in haar armen. Nathalie waant zich meteen weer in de nachtmerrie die haar jaren in zijn greep heeft gehad; tien jaar geleden werd haar toenmalige vriend namelijk vermoord. Ze besluit op eigen houtje op onderzoek te gaan en dat stuit iemand tegen de borst: Nathalie krijgt dreigbrieven en denkt dat ze wordt achtervolgd. Is er een verband tussen de twee moorden? Of was zij het eigenlijke doelwit?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Duorecensie Karin & Corina: Nachtschaduw – Wendy Walker ****

Nachtschaduw

Met dank aan Uitgeverij De Fontein voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Wendy Walker

Oorspronkelijke titel: The Night Before

Vertaling: Anna Livestro

Aantal pagina’s: 320

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 5 november 2019

Over de auteur:

Wendy Walker is familierechtadvocaat. Haar werk wordt inmiddels in vele landen vertaald en krijgt lovende kritieken van pers, publiek en collega-auteurs.

( www.uitgeverijdefontein.nl )

Achterflap:

Rosie en Laura, twee zussen die van elkaar verschillen als dag en nacht. De een heeft het perfecte gezinsleven, de ander probeert uit alle macht los te komen van een getroebleerd verleden en bezoekt regelmatig haar psychiater.

Wanneer Laura niet terugkeert van een blind date, is Rosie gealarmeerd. Wanneer zij op zoek gaat naar haar zus, stuit zij op een reeks geheimen uit Laura’s verleden die nu aan de oppervlakte komen en die het ergste doen vrezen.

Meningen:

Karin:

Ben je toe aan een sterke thriller zonder echte gruwel maar met ij-zer-sterke personages en een uitstekend plot? Pak dan Nachtschaduw op want dan wordt deze wens helemaal vervuld.

Corina:

Wauw wat een mooie psychologische thriller. Wat een onder de huid kruip verhaal is dit. Je wordt het verhaal ingezogen door Rosie en Laura en nergens stoort de wisseling van personage. En die terugblikken….. heerlijk. Want wat heeft het allemaal met elkaar te maken? Wat is er gebeurd in het verleden? En wat heeft dat te maken met de gebeurtenissen in het heden? Wat is er gebeurd met Laura?

Karin:

Vanuit Rosie en Laura wordt het verhaal via heden en verleden neergezet en ow ow ow, de opbouw van spanning wordt subliem uitgevoerd. Naast een fantastisch uitdiepen en neerzetten van de karakters is op de zijlijn het draadje ‘sessies van Laura bij de psych’ ontzettend aandachtpakkend en nieuwsgierig makend. Prachtige insteek en ondertussen komen de tijdlijnen van Rosie en Laura steeds dichter bij elkaar. Laura weet me flink bezig te houden. Haar verdwijning, haar jeugd en haar zoektocht naar zichzelf en dan  die innerlijke dialogen ook! Ze zet me zó aan het twijfelen steeds wie ze echt is, en man wat hou ik daar van. Doet niks af aan de overige personages als Rosie, Gabe en een Joe. Ieder zijn rol en het is een leesfeest hoe het in elkaar vloeit, past, en overloopt.
De schrijfstijl is hierbij beeldend, kundig en maakt het lezen extra gaaf.

Corina:

Je leert Laura, maar Rosie ook zeker goed kennen en je voelt met ze mee in al hun struggles, maar toch vraag je je af… zitten jullie echt zo in elkaar? Joe en Gabe zijn ook mooie personages en stoppen vele vragen in je hoofd die heel langzaam beantwoord worden en alles op het juiste moment.

Karin:

De grote hamvraag blijft hoe het werkelijk in elkaar steekt en hoe de personages werkelijk in elkaar steken. De weg richting de antwoorden had van mij zo over de helft van het verhaal iets korter gemogen, maar de plottwists maken dan vervolgens weer een boel goed. Echt lekker dat je compleet verkeerd zit en dat het geheel gewoon kloppend en knap afgerond wordt. Wat een zalige psychologische thriller en ik ben nu echt wel gretig om meer werk van Walker op te pakken!

Corina:

Als het plot daar is en alle vragen beantwoord worden denk je alleen maar: ooooooooow dus dat zit zo en hoezo zag ik dat niet? Echt een super intelligente twist en echt één van de gaafste psychologische thrillers van afgelopen maanden.

Conclusies:

Karin:

Op alle fronten vier stralende sterren voor Nachtschaduw.

Corina:

Overall vier sterren.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Perfecte resten – Helen Fields *****

74315506_2366385390340745_1779155206974472192_o.jpg

Het boek.

“Hij dorstte naar kennis zoals anderen hunkerden naar geld en dat maakte het moeilijk om iemand te vinden die zijns gelijke was. Dat was de reden waarom hij zich gedwongen zag te moorden” 

Ach, hebben we ooit een mooiere reden gehad om iemand de nek om te draaien? Ik kan het me niet herinneren. Er klopt natuurlijk helemaal niets van, maar Helen Fields geeft al op de derde bladzijde van het eerste hoofdstukje bloot dat we hier van doen hebben met een bijzonder exemplaar van de mensheid: een moordenaar met een groot intellect die, naast het feit dat hij elk jaar een nieuwe taal leert, zorgvuldig geformuleerd, in omfloerste termen aangeeft waarom hij doet wat hij moet doen. “Het leven was goedkoop, omdat het gewone volk er weinig waarde aan hechtte. Hijzelf zat anders in elkaar. Hijzelf zocht constant de grenzen van zijn kunnen op, spande zich in om te leren, om zichzelf te overtreffen”. Een edele doelstelling, ware het niet dat de uitvoering en het in de praktijk brengen daarvan, op grote weerstand stuitte bij de rest van de mensheid, althans de overgrote meerderheid daarvan. De intellectuele dader is zo gek als een loden deur, maar wel gehaaid, gewiekst. Hij weet dat hij geen sporen achter mag laten. Hij handelt derhalve zorgvuldig, behoedzaam en uiterst planmatig.

Inspecteur Luc Callenach, een halve Schot, een halve Fransman, voormalig Interpol agent, voor de tweede dag in dienst bij het team Zware Misdrijven van de Schotse politie in Edinburgh, is één van die mensen die er voor opgeleid zijn om de uitvoering van dit soort voornemens in de kiem te smoren. Hij is om bepaalde redenen naar Schotland uitgeweken. Callenach is behept met een eigenaardige kwaal: hij is zo waanzinnig aantrekkelijk dat het afleidt. Hij beschouwt het als een last, eerder dan een zegen. Zijn collega is Ava Turner, zelfde rang, wat ouder in leeftijd. Ava legt Callanach uit hoe hij om moet gaan met z’n rechercheurs, hoe je loyaliteit creëert, steun en toeverlaat laat binnenkomen en zo een team vormt. Waarom is hij alles kwijtgeraakt, zijn huis, zijn moeder, zijn carrière?  De ontwapenende Ava zet hem op z’n plaats en zorgt dat hij ontspant. 

Hij wordt aan het werk gezet als er telefoontje binnenkomt uit Braemar, waarin melding wordt gemaakt van een lijk, waarbij gedacht wordt aan Elaine Buxton, een advocate uit Edinburgh, die al twee weken vermist is. Het volgende slachtoffer is de eerwaarde dominee Jayne Magee, 36, blank, van de Schotse Episcopaalse Kerk.

Conclusie.

Perfecte resten, met als ondertitel : Eerst grijpt hij hen, dan breekt hij hen, is een kwalitatief bijzonder goede thriller, een ijzersterk debuut. Helen Fields schrijft heel onderkoeld. Bepaalde hoofdstukjes lenen zich ervoor om eens lekker uit de bocht te vliegen en ongegeneerd te keer te gaan. Zij houdt zich in en dat versterkt het humoristisch effect. Bepaalde scènes worden buitengewoon angstaanjagend beschreven, even wreed als humoristisch. En ook hier houdt Fields zich in. Overigens, laat daar geen misverstand over bestaan, deze thriller bevat een groot aantal zeer donkere scènes, die door de schrijfstijl aankomen zoals ze bedoeld zijn.

Het boek bevat een aantal mooie zijlijntjes, die scherp geprofileerd worden. Zoals de interventie van Professor Edwin Harris en de eerwaarde kanunnik Paul Churchill. Werkelijk hilarisch. ‘Hij ziet er niet alleen uit als God op een kindertekening, maar gedraagt zich ook zo’, over professor Edwin Harris. Maar ook het misbruik en de uitwassen in de Katholieke kerk ontkomen niet aan de scherpe pen van Helen Fields. Zoals de vreselijke opvang van de zwangere tienermeisjes door kwaadaardige en misvormde zusters. 

Opmerkelijk is het taalgebruik van de dader. Opmerkelijk in de zin dat in de waanzinnige wereld waarin hij vertoeft, het gebruik van goede manieren op een bepaalde manier geïnterpreteerd kan worden, ja zelfs moet worden. Luchtig zeker, ware het niet dat alle grenzen van betamelijkheid jegens zijn gasten op een abjecte manier worden overschreden. Helen Fields dikt niets aan, enkel haar taalvaardigheid en die van de vertalers, Ankie Klootwijk en Ernst de Boer zijn hier ‘schuldig’ aan. Het eufemistisch taalgebruik van de dader is schitterend en onderkoeld humoristisch weergegeven.

Een van de beste thrillers van 2019 en zeker het beste debuut van 2019. 

5+sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: Kamer 305 – Yvonne Franssen ****

image1 (2)

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yvonne Franssen

Uitgever: Futuro Uitgevers

Aantal pagina’s: 222

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: september 2019

Over de auteur:

Yvonne Franssen heeft een grote liefde voor taal. Al sinds ze kan lezen, schrijft ze korte verhalen en versjes. Ze schreef jarenlang maandelijks een column voor een website en wist bij schrijfwedstrijden met haar verhalen diverse prijzen en publicaties in de wacht te slepen.

In 2011 verscheen haar eerste thriller Talio, een jaar later gevolgd door De genius. In 2013 schreef ze ter gelegenheid van de Limburgse Avond van het Spannende Boek de minithriller Mysterie aan de Maas. In 2017 maakte Yvonne met de versjesbundel #omazegt een uitstapje buiten het thrillergenre, waarin ze in 2018 terugkeerde met haar vierde thriller Schaduwen. Hiermee stond ze langdurig in de top-100 met ‘populairste auteurs’ bij Hebban (zelfs twee dagen op nummer 1). In de literaire thriller Kamer 305 raken de levens van Kim en Eva met elkaar verstrengeld tijdens hun huiveringwekkende zoektocht naar het motief achter enkele mysterieuze moorden.

(Bron: Futuro Uitgevers )

De achterflap:

Kim is ongelukkig getrouwd met Simon en heeft al ruim een jaar een buitenechtelijke relatie met Martijn. Eva werkt als verpleegkundige in een ziekenhuis. Ze wordt regelmatig geplaagd door traumatische herinneringen uit haar jeugd.

Kim en Eva kennen elkaar niet, maar als Kim op een dag een dode vrouw aantreft in de hotelkamer waar ze met haar minnaar heeft afgesproken, raken hun levens ongewild met elkaar verstrengeld.

Wie is de dode vrouw in de hotelkamer? Waarom is ze vermoord? Welke rol speelt Kims minnaar in het verhaal en op welke manier is hij met Eva verbonden? Los van elkaar proberen Eva en Kim de waarheid te achterhalen en dat heeft voor beiden verstrekkende gevolgen.

Mening:

Wauw wat een kennismaking met deze auteur. Vanaf het begin zit je er in en denk je “wat gaat dit brengen? Waar gaat dit heen?”

Via Kim, Eva en Mathijs word je het verhaal ingezogen en dit is echt een hoogstandje qua psychologie. Waarom maken ze de keuzes die ze maken? Wat heeft het één met het ander te maken en hoe komt alles bij elkaar?

Franssen schrijft rustig, maar zeker niet te traag. Het is qua uitwerking van de personages en het samen laten komen van alle draadjes uitermate goed gedaan. Nagelbijtend spannend? Niet per se maar alles kruipt je onder de huid en je wilt gewoon weten hoe ze dit laat aflopen.

En dan is daar het plot en het einde echt chapeau! Wat onwijs mooi en gaaf en passend. Dank dank dank!

Op alle fronten 4 stralende sterren.

Corina Nieuwenhuis.


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De ziener – Belinda Bauer ***1/2

Deziener

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Belinda Bauer

Uitgever: A.W. Bruna

Originele titel: The Shut Eye

Vertaler: Valérie Janssen

Aantal pagina’s: 348

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: mei 2019

Over de auteur:

Belinda Bauer wordt gezien als misschien wel de beste Britse thrillerauteur van dit moment. Ze groeide op in Engeland en Zuid-Afrika, en studeerde journalistiek. Voordat ze zich fulltime op het schrijven stortte, werkte ze zeven jaar als verslaggeefster. Bauer heeft acht literaire thrillers op haar naam staan en is de winnares van de CWA Gold Dagger, de Theakston’s Old Peculier Crime Novelof the Year Award en de CWA Dagger in the Library (voor haar hele oeuvre). Haar laatste boek Blinde drift, stond op de longlist van The Man Booker Prize 2018.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Ze was hem maar heel even uit het oog verloren

Gisteren waren ze nog een doodgewone familie: Anna en James, en hun kleine jongen Daniel. Maar in een moment van onoplettendheid veranderde alles. Een voordeur die niet goed dicht was… en Daniel was weg.

Nu zijn Anna en James twee vreemden die elkaar niet meer recht in de ogen kunnen kijken. Wantrouwen en stille verwijten vullen de leemte die hun zoon heeft achtergelaten.

Maar Anna zet alles op alles om Daniel terug te vinden – een vierjarige verdwijnt niet zomaar in het niets. Haar wanhopige zoektocht leidt haar naar de rand van de afgrond. En eroverheen…

Mening:

Dit is nu precies waarom ik zo van de boeken van  Bauer hou. De stijl is beeldend en het leest allemaal gewoon makkelijk en erg fijn weg. Als geen ander weet ze ook hier weer een fantastische nadruk te leggen op de personages. Ze zijn bijzonder, vreemd, doodgoed of eigenlijk gewoon ook klootzakken.

De ziener als titel is heel passend gekozen en wat een prachtcover ook zeg! Als een rode draad lopen visioenen en helderzienden, al dan niet geloofwaardig, door dit verhaal. Het verhaal van Edie op de zijlijn is afschuwelijk, bruut, en het grote vraagteken blijft natuurlijk wat er met Daniel gebeurd is. Dit tezamen met de personages zorgt ervoor dat het van begin tot eind echt wel onderhoudend blijft met af en toe dat piekje spanning.

Het plot in zijn totaliteit gezien doet her en der wat onafgewerkt aan, maar desondanks breit Bauer een eind goed, al dan niet goed einde aan dit verhaal. Ik heb dan ook een paar heerlijke leesuren beleefd aan dit boek, al denk ik niet dat het verhaal me heel lang bij gaat blijven. Niks mis mee, ook prima!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 3.5

Spanning: 3

Psychologie: 4

Leesplezier: 3.5

Originaliteit: 4

Maakt een 7/10 oftewel drie en halve sterren voor De ziener.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀