Riejanne las: De schaduwlelie-Johanna Mo****1/2

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel twee

Oorspronkelijke titel: Skuggliljan

Vertaling: Bianca Cornelissen

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s 352

Verschijningsdatum: 15 februari 2022

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Als Jenny thuiskomt op het Zweedse eiland Öland treft ze een leeg huis aan; haar man Thomas en hun veertien maanden oude zoontje Hugo zijn nergens te bekennen. Moet ze zich zorgen maken of staan ze zo weer voor de deur?

Als de twee na een tijdje nog steeds spoorloos zijn, duiken rechercheurs Hanna Duncker en Erik Lindgren in de zaak. Ze ontdekken dat Thomas veel dingen verborgen hield voor zijn gezin, onder meer een volwassen dochter uit een vorige relatie. Maar Thomas is niet de enige die geheimen met zich meedraagt. Hanna’s werk wordt gehinderd door een stille strijd met het verleden. En dan wordt Thomas dood gevonden. Alle bewoners van Öland verenigen zich om de kleine Hugo te vinden – voordat het te laat is…

Mening:

Wat een verhaal heeft Johanna Mo weer neergezet met De schaduwlelie, het vervolg op De nachtegaal. Vanaf de eerste bladzijde werd ik in het verhaal meegezogen. Het eerste hoofdstuk roept gelijk allerlei vragen op. Wie zijn deze personen en wat zijn ze aan het doen? Dan is er nog maar een optie en dat is verder lezen.

Hanna Duncker en Erik Lindgren krijgen in deze Eilandmoorden weer een bijzondere zaak voor de kiezen, namelijk een vader (Thomas) met zijn 14 maanden oude zoon (Hugo) opsporen. Als Thomas gevonden wordt betrap ik mezelf er op dat ik sneller wil lezen dan ik kan, omdat ik gewoon moet weten wat er met Hugo gebeurd is.

Wat ik zo mooi vind aan de serie is de groei die Hanna en Erik samen doormaken. Het contact verandert tussen hen twee, waardoor ze wat meer naar elkaar toegroeien. Iets wat hun samenwerking alleen maar ten goede komt natuurlijk. Daarnaast is Hanna ook nog bezig met haar verleden en neemt ons mee in al haar twijfels en vragen.

Naast de hoofdstukken waarin Hanna en Erik aan de zaak werken volgen we ook de laatste dag van Thomas. In korte hoofdstukken wordt duidelijk hoe zijn dag eruit zag. Leren we Thomas kennen met al zijn gedachten en onzekerheden. Hij wil alles zo graag goed doen en dat wekt sympathie bij me op. De hoofdstukjes over Thomas roepen steeds meer vragen op en juist op het moment dat je denkt weer wat te weten te komen schakelt Mo weer over op Hanna en Erik. Wat frustrerend af en toe 😉

Meerdere keren dacht ik te weten wie de moordenaar van Thomas was, maar oh wat zat ik er naast. Tegelijkertijd is dit dus waar ik echt van hou. Meedenken met een boek, waarin je gedachten alle kanten opgaan en dan blijkt het toch totaal anders in elkaar te zitten.

De schaduwlelie is geen puntje-op-de-stoel-thriller, maar houdt je wel in zijn greep. Als het einde dan nadert kan ik een vloek niet onderdrukken. Hoezo stop je een verhaal zo? Dit vraagt om antwoorden en dat antwoord wil ik gewoon nu gelijk lezen! Wat dat betreft heeft Mo het heel goed gedaan. Als je deel twee gelezen hebt is het onmogelijk om deel drie te skippen, omdat het eindigt met een cliffhanger van heb ik jou daar. Ik kan in ieder geval niet wachten op deel drie, want ik moet gewoon weten hoe het verder gaat!!

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Spanning: 4.5

Plot: 5

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4.5

Maakt afgerond 4.5 sterren voor De schaduwlelie.

Riejanne Zwiers.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Het resort-Phoebe Morgan****1/2

Dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Phoebe Morgan

Oorspronkelijke titel: The Wild Girls

Vertaling: Henske Marsman

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 286

Verschijningsdatum: januari 2022

Over de auteur:

Phoebe Morgan is auteur en redacteur. Ze studeerde Engels aan de universiteit in Leeds en werkte als journalist. Als redacteur begeleidt ze auteurs van thrillers en romans, terwijl ze in de avonduren haar eigen boeken schrijft. Haar boeken werden al vertaald in negen talen, en er gingen al meer dan 150.000 exemplaren over de toonbank.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Vier vriendinnen hebben elkaar jaren niet gezien. Felicity koos voor de liefde en is naar de Verenigde Staten verhuisd. Grace is introvert en komt bijna niet meer buiten. Alice is lerares, maar kan de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen. Hannah is net moeder geworden en lijdt aan chronisch slaapgebrek.

Felicity besluit hun vriendschap nieuw leven in te blazen tijdens een droomtrip naar Botswana. Als ze aankomen bij hun luxeresort in de wildernis om de verjaardag van Felicity te vieren, overspoelt hen een gevoel van onbehagen. Ze hebben geen bereik en zijn afgezonderd van alles en iedereen. Wat ze niet weten, is dat de jacht nu pas begint… En zij zijn de prooi.

Mening:

Ben je op zoek naar een thriller met weinig personages waarvan diepe geheimen zich langzaam maar zeker ontrafelen? Dan zit je zeker meer dan goed met Het resort!

Morgan trapt direct af met twee doden en dat doet ze handig. Dit gegeven neem je gedurende het leesproces mee want wie dat zijn is op voorhand sowieso een verdrietig, maar tevens ook een zeer nieuwsgierig makend gegeven. Je weet het niet.

Grace, Alice, Hannah en Felicity. Een hechte vriendinnengroep en laagje voor laagje schotelt Morgan je stukjes informatie voor waardoor je steeds dieper en dieper de achtergronden in duikt. Grace vanuit de ik-vorm, wat me dan ook nieuwsgierig maakt want waarom is dat? Hun huidige levens en thuissituaties zijn heel verschillend en het wordt je al snel duidelijk dat zich in het verleden iets voor heeft gedaan wat geen schoonheidsprijs verdient.  Wat is daar toen gebeurd en wie speelde welke rol? Wat dreef deze beste vriendinnen uit elkaar?

Gelukkig is daar de uitnodiging van Felicity. Een reünie in Botswana en hoe mooi dat deze vier vrouwen zich dan toch weer in elkaar weten te vinden.

De achterflap beloofde op dat vlak al niet alle goeds dus het moge geen verrassing zijn dat die reünie anders verloopt dan verwacht. Eenmaal aangekomen op het resort voelt het allemaal gelijk al niet zo lekker. Jongesjonges dit is niet goed en wat ook niet zo goed is: een ieder heeft haar eigen twijfels.

Achterdocht.  Spijt? Schuld? Het onderbuikgevoel groeit en groeit,  tot daar dan die switch naar die avond in het verleden wordt gemaakt. Oi oi oi wat spannend is dit en op dit punt is de term pageturner echt even een understatement. Allemachtig,  hoe konden ze stuk voor stuk toch zó de mist in gaan en wat er van één vrouw allemaal boven water komt, bah bah bah. Wat naar en twisted! Er gaat een wereld open en dit tussenstuk is het directe linkje naar het einde.

En dan komt daar de enige omme slag waar ik even moest wennen en niet klakkeloos meeging met de verhaallijn. Die knop ging om en dan volgt er een pracht van een plot twist waar ik dan wel weer heel blij van word, of eigenlijk misschien ook niet.

Het geheel wordt erg goed afgerond en dan sla je zowel grijnzend als verbaasd, gelukkig als bezorgd dit steengoede boek dicht. Ik ben fan!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 4.5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 5

Vier en halve sterren oftewel een 9/10 voor Het resort.

Karin Meinen.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: De roos van Napoleon-Jacobine van den Hoek*****

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Jacobine van den Hoek

Genre: Historische Roman

Aantal pagina’s: 384

Verschijningsdatum: 8 februari 2022

Over de auteur:

Jacobine van den Hoek is auteur, columnist en organisator van culturele evenementen. Met haar debuutroman Zondebok veroverde ze de harten van boekhandelaren en lezers. Ze woont in Amstelveen.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Frankrijk, 1790. De vrouw die later bekend zou worden als Joséphine Bonaparte vlucht van Martinique naar Parijs om te ontsnappen aan de slavenopstanden in de Cariben. Haar echtgenoot heeft haar jaren geleden verlaten, ze staat er alleen voor.

Bij aankomst blijkt het ook in Parijs onveilig voor haar en haar kinderen; de Franse Revolutie is begonnen. Als ze ervan beticht wordt tegen de revolutie te zijn, belandt ze in een van de beruchte gevangenissen waar koningsgezinden hun tocht naar de guillotine afwachten.

Intussen is een jonge militair, Napoleon, op zijn eigen manier op zoek naar geluk en erkenning. Net als Joséphine is hij verloren geraakt in een snel veranderende wereld. Als hun wegen elkaar kruisen, verandert de geschiedenis.

Mening:

In een rustige, beeldende schrijfstijl neemt Jacobine je mee terug naar het einde van de 18de eeuw. Het verhaal wordt langzaam opgebouwd en je leert Josephine steeds beter kennen. Daarnaast loopt schuingedrukt het verhaal van Napoleon, hoe hij van kleine jongen, soldaat werd en uiteindelijk keizer. Hoe de twee elkaar leren kennen en welke struggles daarmee gemoeid gingen. Je leert ondertussen nieuwe dingen over de Frans Revolutie en over hoe de mensen in die tijd met elkaar omgingen. Het geheel wordt beeldend en begrijpend beschreven en is geen moment saai, voorspelbaar of belerend.

Wat ik persoonlijk mooi vond was dat je door het hele verhaal een beetje terug “zag” dat toentertijd er toch ook vrouwen waren die vrijgevochten waren. Die het niet eens waren met het feit dat ze per se een man moesten hebben om iets te kunnen bereiken. Wat ik dan weer bizar herkenbaar vond is dat in die tijd de man wel erg veel macht over de vrouwen had. Helaas is daar zelfs nu vaak nog niets in veranderd.

De personages zijn allemaal prachtig uitgewerkt en komen allemaal goed tot hun recht. Alles en iedereen is tot in de puntjes verzorgd. Josephine is een heel bijzondere vrouw en op de één of andere manier krijg je ook een soort respect voor Napoleon.

Al met al dus echt een aanrader van de bovenste plank.

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Met dank aan Harper Collins Holland voor het recensie-exemplaar.

Over Het resort :

Vier vriendinnen hebben elkaar jaren niet gezien. Felicity koos voor de liefde en is naar de Verenigde Staten verhuisd. Grace is introvert en komt bijna niet meer buiten. Alice is lerares, maar kan de eindjes nauwelijks aan elkaar knopen. Hannah is net moeder geworden en lijdt aan chronisch slaapgebrek.

Felicity besluit hun vriendschap nieuw leven in te blazen tijdens een droomtrip naar Botswana. Als ze aankomen bij hun luxeresort in de wildernis om de verjaardag van Felicity te vieren, overspoelt hen een gevoel van onbehagen. Ze hebben geen bereik en zijn afgezonderd van alles en iedereen. Wat ze niet weten, is dat de jacht nu pas begint… En zij zijn de prooi.

Riejanne leest:

Over Al die dingen – nu jij er niet meer bent :

Al die dingen van Emily Spurr is een teder verhaal over verlies en moed, waarin de onvergetelijke vriendschap tussen het jonge meisje Rae en haar buurvrouw centraal staat.

Als Rae’s moeder op een dag zomaar is verdwenen, gaat Rae in eerste instantie gewoon door met wat ze altijd doet. Totdat de buurvrouw argwaan krijgt en haar vertrouwen probeert te winnen. Langzaam ontwikkelt zich een vriendschap, maar groeit bij Rae ook de angst dat ze op een gegeven moment de werkelijkheid onder ogen moet zien – en wat dan?

Marie leest:

Met dank aan Fontaine Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Over Grote Panda & Kleine Draak :

Een charmant, prachtig geïllustreerde verhaal over twee beste vrienden

Twee geliefde vrienden, Grote Panda en Kleine Draak, reizen samen door de seizoenen van het jaar. Op hun weg zijn ze vaak verdwaald, en hoewel ze niet weten waar ze zijn, ontdekken ze veel mooie bezienswaardigheden die ze nooit zouden hebben gevonden als ze de juiste weg hadden gevolgd.

Samen onderzoeken ze de gedachten en emoties, ontberingen en geluk die ons allemaal verbinden. In de natuur leren ze hoe ze in het moment moeten leven, hoe ze vrede kunnen hebben met onzekerheid en hoe ze de kracht kunnen vinden om samen de obstakels van het leven te overwinnen.

Schrijver en kunstenaar James Norbury illustreerde de avonturen van Grote Panda & Kleine Draak, geïnspireerd door boeddhistische filosofie en spiritualiteit, om de ideeën te delen die hem door zijn moeilijkste tijden hebben geholpen, en hij hoopt dat ze jou ook kunnen helpen.

Sandra leest:

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Over Neppe vrienden & echte vijanden :

Na de scheiding van haar ouders verhuist Ellen met haar moeder naar Windewaard om voor haar oma te zorgen. Nu moet ze haar laatste jaar havo uitzitten op een nieuwe school. Al snel merkt Ellen dat er iets goed mis is op het Haagwinde College. De leerlingen en docenten worden allemaal gechanteerd door de beeldschone Quinty. Ellen besluit zich te verzetten tegen haar klasgenoot. Om haar te verslaan in haar eigen spelletje. Dan verdwijnt er een klasgenoot. Dreigementen duiken op in Ellens kluisje. Was het wel slim om Quinty tot haar vijand te maken? Wie is er schuldig en wie kan ze nog vertrouwen? Bij wie kan ze nog terecht als niemand iets met haar te maken wil hebben?

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Valse getuige-Karin Slaughter*****

Dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Slaughter

Oorspronkelijke titel: False Witness

Vertaling: Ineke Lenting

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 456

Verschijningsdatum: 8 juni 2021

Over de auteur:

Karin Slaughter is een van ’s werelds populairste en meest gewaardeerde schrijvers. Haar thrillers zijn in 120 landen uitgebracht en wereldwijd zijn er meer dan 35 miljoen exemplaren verkocht. Haar standalone-thrillers Gespleten, Goede dochter en Veroordeeld worden binnenkort verfilmd.

Bron: http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Ze dachten ermee weg te komen… Ze hadden het mis.

Leigh en haar zus Callie zijn geen slechte mensen, maar op een avond meer dan twintig jaar geleden hebben ze iets vreselijks gedaan. Het resulteerde in een leven dat getekend werd door schuldgevoelens, verraad en geheimen.

Jaren later heeft Leigh, inmiddels werkzaam bij een succesvol advocatenkantoor, de herinneringen aan die avond verdrongen. Tot ze tegen haar wil gedwongen wordt om een nieuwe cliënt aan te nemen en de grond onder haar voeten wegvalt. Want de man weet wat er destijds is gebeurd. Hij weet wat Leigh en Callie hebben gedaan. En tenzij ze hem stoppen, zal hij hun levens verwoesten…

Mening:

Kan de Queen of Crime zichzelf overtreffen? Dat is een dikke ja: Valse getuige vind ik, naast de series, met stip de beste standalone van Karin Slaughter!

Eigenlijk is gewoon alles bizar goed in dit verhaal. Met maar weinig personages wordt hier een verleden en heden neergezet dat zó goed in elkaar zit. De zussen; zo verschillend en toch ook een eenheid eersteklas. Het kijkje in hun jeugd dat je buikspieren doen laten krampen, want wat verschrikkelijk is het waar kinderen in kunnen belanden. En dan hoop je op een veilig thuisfront maar ook dat is ijdele hoop. Hoe ze dat ‘oplossen’ is net zo gruwelijk maar het voelt terecht, erg hè. Fantastisch dat je jezelf toestaat als lezer zo iets fouts als gerechtigheid te zien.

Dat verleden heeft toch nog onverwacht gevolgen voor het heden en het jongetje is een man geworden. Een hele enge en staatsgevaarlijke man wel te verstaan en het gaat van spanning, naar angst. En weer terug.  Jongesjonges wat een gevecht om veiligheid en duidelijkheid te creëren en de relatie Leigh & Callie weet me in deze top thriller diep te raken en te ontroeren ook. Hoe hier situaties en gevoelens overgebracht worden, de personages neergezet worden, is in de categorie: maak van Queen maar Keizerin.

De schrijfstijl is beeldend, alsof je in een film zit en je wordt hier compleet ingezogen. Het is onvoorstelbaar hoe Slaughter zulke heftige thema’s zo abnormaal goed in personages weet te plaatsen. Je voelt het mee tot in je botten. Ook een fenomenaal feit: dit boek werd meer dan een jaar geleden geschreven en de wijze waarop COVID-19 hierin verweven zit is groots. Juist ik, die zei laat dat alsteblieft achterwege in een boek, zeg in dit geval: dit leest heel natuurlijk en over zoveel jaar is dit een boek waarvan we dan zeggen, owja, zo was dat! Het is er, maar het speelt geen rol waar nadruk op ligt. Dat gegeven ook vooraf zo weten neer te pennen getuigt wederom van grote klasse.

Dan het plot an sich. Wat een opbouw, wat absurd goed uitgewerkt en dit houdt je van de eerste tot de laatste letter zooo ontzettend leesgretig! Alles klopt en wéér slaat een stukje van het einde in als een bom. Wéér ben ik ontzettend onder de indruk en daarnaast ook een gelukkig lezer.

Het besef één van de beste boeken van 2021 nu gelezen te hebben, is een feit.

Conclusie:

Op alle fronten vijf sterren voor Valse getuige.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De nachtegaal-Johanna Mo****

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel een

Oorspronkelijke titel: Nattsångaren

Vertaling: Edith Sybesma

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 398

Verschijningsdatum: april 2021

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Mening:

Mo trapt af met een nieuwsgierig makende proloog onder het kopje De laatste dag. Wie is dit slachtoffer? Wel, De laatste dag blijft als een rode draad door deze thriller heen lopen en ik zal alvast verklappen dat dit element vanuit het slachtoffer bijzonder goed en sterk neergezet wordt.

Maar dan. Dan is het even inkomen. Ik moet even een weg zien te vinden en gevoel zien te krijgen met de personages en de bijkomende lijnen. De basis waarop het verhaal neergezet wordt is fantastisch. Een vader als moordenaar en dan teruggaan naar het dorp van herkomst. Je zal maar in de schoenen van Hanna staan. Dit zal haar toch zeker een gevoel van thuiskomen geven, maar je kunt op de klompen wel aanvoelen dat het uiteraard ook flink wat rottigheid met zich mee gaat brengen en dat gaat het. Het leuke is dat naast dit op zichzelf staande verhaal, juist de zaken rondom Hanna zelf me het meest nieuwsgierig maken. Wie bedreigt haar? En hoe zit het eigenlijk precies met de zaak van haar vader? Dat dus maarrr first things first.

Het gevoel van inkomen verdwijnt al snel en vanuit verschillende personages wordt het met een heel fijn te lezen en filmische schrijfstijl gebracht. Het weergeven van de omgeving en de gemoedstoestanden, het geeft een heel eigen sfeer.

Is het retespannend? Nee. Het is een hele onderhoudende whodunnit, en je wil gewoon weten wat er met Joel is gebeurd en waarom. Och Joel.. Joel was voor mij de man van de match. Mo weet meerdere sociale speerpunten te verweven in dit boek (vreemdgaan, pesten, onzinnig geweld om er eens wat te noemen) maar de wijze waarop dit bij Joel tot uiting komt en gebracht wordt, is toch echt met verve uitgevoerd. Ook de chemie tussen Hanna en bijvoorbeeld Erik doorloopt duidelijk een groei. De moord dient opgelost te worden en gedurende het onderzoek komt Hanna uiteraard in aanraking met gebeurtenissen en personen uit haar jeugd. Dat maakt dit verhaal extra sterk. Gevoel en verstand in een omgeving die thuis zou moeten zijn, maar dat door het bizarre verleden gewoon (nog) niet is.

De uiteindelijke oplossing en het duidelijk worden hoe het dan in elkaar steekt wist me dan zowaar nog te verbluffen ook! Oeh, mooi en goed gedaan zeg. Het einde zelf is ook van die aard. ‘Rotstreek’ want waar Hanna me eerst niet wist te overtuigen, sleept ze me nu toch wel compleet en volledig mee. We schakelen heel graag over naar deel twee!

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Spanning: 3

Leesplezier: 4

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Maakt vier sterren voor De nachtegaal.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De nachtegaal – Johanna Mo****1/2

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Johanna Mo

Serie: Eilandmoorden deel een

Oorspronkelijke titel: Nattsångaren

Uitgever: HarperCollins Holland

Vertaling: Edith Sybesma

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 398

Verschijningsdatum: april 2021

Over de auteur:

Johanna Mo (1976) groeide op in Kalmar, een van de oudste steden van Zweden, die met een brug verbonden is met het eiland Öland. De afgelopen jaren werkte ze als freelanceredacteur, vertaler en boekrecensent. De nachtegaal is het eerste boek in de Eilandmoorden-reeks met rechercheur Hanna Duncker in de hoofdrol.

http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Mening:

De nachtegaal is zeker geen standaard thriller. In het begin moest ik mijn hoofd er echt bijhouden, omdat het alle kanten opschoot, maar al snel zat ik helemaal in het verhaal.  

Hanna Duncker kiest ervoor om terug te keren naar het eiland waar ze op haar negentiende vertrokken is, omdat haar vader daar als moordenaar berecht is. Ze wordt rechercheur op het politiebureau dat destijds haar vader gearresteerd heeft. Wat ongelooflijk dapper, is dan ook het eerste wat er door me heen schoot. Toch is het verleden van Hanna voelbaar in haar contacten met collega’s. Het heeft een zware wissel op haar leven getrokken en hoe graag ze ook verder wil, is haar verleden bepalend voor haar gedrag vandaag.

Tijdens haar eerste zaak als rechercheur wordt ze geconfronteerd met de dood van een jongen (Joel) die naar later blijkt, de zoon van haar jeugdvriendin is. Een vriendschap die door de jaren heen verwaterd is. Lukt het Hanna om het contact met deze jeugdvriendin te herstellen, terwijl zij tegelijkertijd degene is die haar leven op z’n kop zet?

Het mooie aan dit verhaal is dat je tijdens het werk van Hanna steeds meer een inkijkje krijgt in haar verleden. Heden en verleden zijn op een natuurlijke manier met elkaar verweven en maakt dat je Hanna gewoon in je hart sluit, begrijpt waarom ze bepaalde keuzes maakt en/of gemaakt heeft.

Daarnaast is er een verhaallijn met de laatste dag van Joel. Heel langzaam wordt duidelijk wat er met Joel is gebeurd, maar ook hoe hij in het leven stond. De hoofdstukjes zijn kort en elke keer als je denkt iets te weten te komen, eindigt het weer zo, waardoor je met vragen blijft zitten en zo snel mogelijk door wilt lezen.

De personages zijn goed uitgewerkt, waardoor ik echt het gevoel had ze te leren kennen. Met name Hanna laat ons zien hoe je verwikkeld kunt zijn in een innerlijke strijd, waar niemand weet van heeft. Iets dat altijd aanwezig is, waardoor iemand ongrijpbaar kan zijn voor de omgeving, maar daardoor wel conclusies trekt over iemands gedrag.

Het is geen thriller die je op het puntje van de bank laat zitten door de spanning, maar wel een heel onderhoudend verhaal, waarbij er steeds meer vragen opgeroepen worden. Ik verheug me dan ook enorm op het vervolg van dit boek!

Vier en halve sterren oftewel een 9/10 voor De nachtegaal.

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Over De nachtegaal (Eilandmoorden deel één) :

Dé nieuwe Zweedse thrillersensatie, verkocht aan 17 landen! Het eerste deel in de Eilandmoorden-reeks.

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Riejanne leest:

Over Wie niet horen wil :

Tess deelt met haar ex Jason de zorg voor hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze van haar vrienden krijgt. Jason is inmiddels getrouwd, maar daar probeert ze zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt – een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan…

Wie niet horen wil is een thriller vol onderhuidse spanning, over vertrouwen en je instincten volgen.

Marie leest:

Met dank aan Hamley Books Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Over Als doden spreken (Dodenreeks deel twee) :

Aprils leven is een rommeltje. Ze is gevlucht omdat ze haar gave niet onder controle heeft en bang is om haar vrienden te doden, en als ze de mensen van wie ze houdt niet wil verliezen, moet ze hen de waarheid over zichzelf vertellen.

Dan is er nog een journaliste, Annie Hemmings, die heeft ontdekt dat April geen mens is en dat wil ze met de hele wereld delen. Om meer bewijs te vinden, brengt Annie een vriendin van April in gevaar. April moet haar gave gebruiken om enkele moordenaars tegen te houden, maar dreigt zichzelf daardoor te verliezen.

Gelukkig krijgt ze deze keer ook hulp van enkele machtige vrienden, onder wie Sekhmet, de Godin van ziekte en verderf.

Jac leest:

Over De getalenteerde meneer Ripley :

Ook verschenen als Ripley, een man van talent.

De nobody Tom Ripley heeft één talent: het imiteren van andere mensen. Op een tuinfeestje raakt hij aan de praat met Herbert Greenleaf, en doet hij alsof hij diens zoon Dickie kent. Greenleafs zoon lanterfantert in Italië; hij biedt Ripley $1000,- om hem op te zoeken en terug te halen.

Aangekomen in Italië blijkt Dickie Greenleaf te baden in luxe en in de liefde van zijn verloofde, Marge Sherwood. Ripley gaat héél ver om in die luxe te kunnen delen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Ambo Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Over Wie niet horen wil :

Tess deelt met haar ex Jason de zorg voor hun dochtertje Poppy. Ze moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar is blij met de hulp die ze van haar vrienden krijgt. Jason is inmiddels getrouwd, maar daar probeert ze zich overheen te zetten. Zelf is ze ook weer aan het daten en ze is best gelukkig, houdt ze zich voor.

Totdat haar dochtertje Poppy vreemde taal begint uit te slaan en een tekening maakt met zwart wascokrijt – een tekening waarop een figuur te zien is die van een toren valt. Tess raakt ervan overtuigd dat Poppy getuige is geweest van een misdrijf. Ze stapt naar de politie, maar daar wordt ze niet geloofd. Dan besluit ze zelf op onderzoek uit te gaan…

Wie niet horen wil is een thriller vol onderhuidse spanning, over vertrouwen en je instincten volgen.

Riejanne leest:

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Over De nachtegaal :

Dé nieuwe Zweedse thrillersensatie, verkocht aan 17 landen! Het eerste deel in de Eilandmoorden-reeks.

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Riejanne leest:

Met dank aan HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Over De nachtegaal :

Dé nieuwe Zweedse thrillersensatie, verkocht aan 17 landen! Het eerste deel in de Eilandmoorden-reeks.

Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna’s terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?

Jac leest:

Over De kustmoorden :

Het begin van een bloedstollende nieuwe serie door thrillerlegende James Patterson en bestsellerauteur J.D. Barker

Al sinds hun traumatische kindertijd vertrouwen Michael en Megan Fitzgerald alleen elkaar. Ze moeten wel, na alles wat hun ouders hun hebben aangedaan. Als Michael thuiskomt en het lijk van een onbekende vrouw in zijn badkuip vindt, belt hij direct de politie. Maar als die even later op de stoep staat, hebben ze bewijs dat Michael het slachtoffer kende. Waarom kan Michael zich daar niets van herinneren?

Het mag duidelijk zijn dat iemand een gruwelijk spel met hem speelt. Terwijl Michael wordt afgevoerd naar het politiebureau, zet Megan alles op alles om haar broer vrij te krijgen. Als het dodental oploopt en de moorden steeds meer herinneringen aan hun kindertijd oproepen, begint zelfs zij te twijfelen. Hoe goed kent ze haar broer echt?

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

De Top 10 van 2020 van: Jac!

Jaaroverzicht 2020

Het maken van de beste 10 boeken was dit jaar niet zo moeilijk; 2020 was beslist geen jaar dat de Scandinavische auteurs een hoofdrol speelden in mijn lijstje. Die tijd lijkt voorbij dat onze vrienden uit het Hoge Noorden de ereplaatsen innemen in het jaaroverzicht, die afkalving vindt jammer genoeg al enige jaren plaats. Het was dit jaar wel erg mager, maar ik heb toch een boek gevonden om een bescheiden rol te spelen in mijn Top tien.

Want dat is het natuurlijk wel, het is een volstrekt subjectieve lijst. Maar vergis u niet, er bestaan nu eenmaal geen objectief samengestelde lijstjes in dit genre. Overigens, erg verheugend is de sterke opkomst van de Spaanse en Franse auteurs. Ik heb zo’n idee dat daar nog veel meer talent rondstruint dat het verdient om ontdekt te worden. Cristian Frascella is zo iemand. Na Sandrone Dazieri, Dario Correnti en Ilaria Tuti om maar eens wat te noemen, een mooie verrassing uit Italië. En wat te denken van Spanje? Dolores Redondo, Eva García Sáenz de Urturi of, zeer recent, Ibon Martín.

Tot slot: de lijst bevat gelezen thrillers in 2020, de releasedatum kan daar fors van afwijken.

1. Cristian Frascella – Het is te koud om te sterven

Barriera di Milano, Turijn, een wijk met mensen aan de onderkant van de sociale ladder, een hoge werkloosheid, belabberde huisvesting in smerige woontorens, vuile straten, de ‘ndrangheta is machtig. Marokkanen, Albanezen, Italianen en Afrikanen vormen er de rauwe multiraciale samenleving. In dit broeierige sfeertje zit de eerlijke loodgieter Driss Bouda (20) in de problemen. Hij heeft een schuld bij de Albanezen, maar is spoorloos verdwenen.

Contrera, een private eye en ex-politieman neemt de klus aan om Bouda op te sporen. Hij wordt ingehuurd door vrienden van Driss, die door hem ooms genoemd worden. Het is weer eens wat anders dan het jagen op overspelige echtgenoten met achttienjarige minnaressen in hotelletjes in de Corso Giulto. Het blijkt al spoedig dat er heel wat meer aan de hand is. Veel meer. Een hele mooie thriller volgt, in de beste tradities van schrijvers als Philip Kerr, Dashiell Hammett, en Philip Marlowe om maar eens wat namen te droppen.

Het is een uitermate cynisch boek.’De waarheid en het recht hebben niets meer met elkaar te maken. Het zijn twee lijnen die verschillende richtingen op gaan en elkaar nooit zullen kruisen. En het is maar de vraag of ze elkaar ooit hebben gekruist.’ De vele humor is van dezelfde soort. Ik heb werkelijk genoten van het erg goed geschreven, broeierige verhaal, tegen het literaire aan qua woordgebruik, zinsopbouw, karakters. Een klassieke whodunit met potentie: over vijftig jaar wordt de thriller nog gelezen, verwacht ik. Het wachten is op deel twee en drie met Contrera.

2. Jean-Christophe Grangé – Bloeddorstige driften

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van … haar hart, raakt Jeanne, de hoofdrolspeelster. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf.

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme. En niet te vergeten, Totem und Tabu. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psychoanalyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.

Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel in slingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen. Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek.

3. Fred Vargas – De verdwijningen

Adamsberg en het Woeste Leger. Zo zou de titel ook hebben kunnen luiden. Het is op en top een verhaal van Fred Vargas. Over een eeuwenoude, smerige bende, die levenden met zich mee voert en ze dan laat verdwijnen. De kern van de aantrekkelijkheid van de thrillers van Fred Vargas is gelegen in de chaotische manier waarop Adamsberg zijn zaken, inclusief zijn tableau de la troupe, bestiert. Gelukkig komt daar geen woord Frans aan te pas. Nou ja, vooruit, een paar dan… Het maakt allemaal onderdeel uit van de razendknap beschreven symbiotische relatie tussen werkelijkheid en fantasie, sprookje, verzinsel, verdichtsel, orde en waanzin. Veel subtiele, onderhuidse humor en een aantal sprookjesachtige verhalen, wreed en niet altijd eindigend met een ‘Zij leefden nog lang en gelukkig’.

Het beste boek uit de reeks rond commissaris Adamsberg tot nu toe, ad rem, filosofisch, humoristisch, spannend en absurd zijn enkele onvermijdelijke kwalificaties na het lezen van deze verkwikkende thriller. Niet geschikt voor lezers die niet langs de lijntjes kunnen of willen lezen. Of lezers die heel vlug een boek uit willen hebben. Lees kalm, geniet van je calvados of schrobbelèrke en leg het schrijfsel op z’n tijd weg. Om het speurwerk te laten bezinken. En, geloof het of niet, het achterste voren lezen, valt best mee. Ne, fooleg teh fo tein,  teh etsrethca nerov nezel, tlav tseb eem.

4. M.W. Craven – Zwarte zomer

M.W. Craven heeft een geraffineerde en bij wijle intelligente, zeer goed geschreven thriller geschreven. Deze schrijfstijl en opzet leiden, zeker in de eerste helft van het boek, tot veel leesplezier, met een doorwrocht plot dat iedereen regelmatig op het verkeerde been zet. De humor is van een hoog kaliber, met cynische grappen en opmerkingen en goede oneliners.  Een uiterst goed gedoseerd verhaal derhalve met een klassiek einde. Het deed me beetje denken aan Ragdoll van Daniel Cole. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff blundert door eerst deel twee uit te geven.

5. Angela Marsons – Stille schreeuw

Stille schreeuw is een klassieke whodunit, echter met een behoorlijk rauw, om niet te zeggen keihard rafelrandje, hard in de zin van hardvochtigheid en egoïsme, een triest verhaal met gitzwarte humor. Heel opmerkelijk, het boek bevat opmerkingen, wijsheden die de gebruikelijke platitudes overtreffen die in het genre gebruikelijk zijn, filosofisch getinte opmerkingen en gedachten die je niet verwacht bij een rauwdouwer, een analytische rechercheur met een gebrek aan sociale vaardigheden zoals Kim Stone. Goed scenario, zeer zeker, het is toch die stijl van schrijven die ’t hem doet: losjes, venijnig, goede korte scènes, gewoon verrukkelijk om te lezen.

6. Michael Robotham – Meisje zonder leugens

De Australische auteur dondert door met het tweede deel uit deze nieuwe reeks. Michael Robotham geeft wederom blijk van talentvol meesterschap.

Het is een hard boek, een koude thriller met fascinerende ontwikkelingen. En mooie zinnen als: ‘Ze tapt agressief een biertje voor me; ze grijpt het houten handvat vast alsof het de hendel van een valluik is waardoor ze ons kan laten verdwijnen.’ , waardoor mijn dag weer goed is. Uitspraak van de vrouw achter de tap. Kijk, van zo’n uitspraak word ik erg vrolijk van. Een vrouw met ballen. Het is een scherp geschreven boek, met de nodige onderhuidse humor en vele rake oneliners. Philip Kerr herleeft af en toen. De trein dondert door, er zijn geen inzinkingen. Goede karakters, flitsend geschreven, korte hoofdstukjes, met beschadigde mensen van allerlei slag en vlugge scènewisselingen. Gelukkig lopen er ook nog ’normale’ lieden in rond. Maar ja, wat is ‘normaal’? En wat is de waarheid in een wereld vol extreme opportunisten, egoïsten en smerige profiteurs?

¿por Dios!

7. Donald Ray Pollock – De hemelse tafel

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeëigend.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuïge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie.

Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor Pollock is een auteur die een product aflevert met een stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar, allemaal hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

8. Helen Fields – Perfecte prooi

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen. In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.

Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd, met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen en een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste plank.

9. Sandrine Destombes – De kinderen van het klooster

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster, helaas een misplaatste vertaling van Le prieuré de Crest (De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven. Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Destombe schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan word van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

10.  Kim Faber & Janni Pedersen – Winterland

 Winterland is het mooie vijf-sterren debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privé gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geïntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak, zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers. Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson (Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappijkritische ondertoon altijd en overal aanwezig is.

Geniet van deze mooie dagen met en bij elkaar. Langs deze weg al vast een stevige wens voor een mooi en gezond 2021, want dat zit er aan te komen.

Groetjes,

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂