Riejanne schrijft: Jeugdsentiment

Kennen jullie dat? Van die momenten dat je niet zo goed weet wat je moet doen en dan maar appjes gaat versturen? Zo’n momentje hadden Kaat, Crien en ik. Wat begon als een flauwe opmerking over belletje trekken resulteerde in het ophalen van onze jeugdherinneringen, de spelletjes, tv- programma’s en natuurlijk leuke anekdotes. Zo mooi om te zien dat we alle drie in een ander deel van Nederland opgroeiden en toch nagenoeg dezelfde programma’s keken en dezelfde streken hadden.

Kaat die heel dapper zei dat ze nog wel eens een dagje kind zou willen zijn, weer rennen en sprinten zoals een kind dat zo goed kan. Goed idee? Nee! We kwamen al gauw tot de conclusie dat we na een halve dag bekaf zouden zijn of op de bank zouden eindigen met gekneusde en/of dikke enkels. Ook weer het voordeel van ouder worden hè, de consequenties overzien wat ons dan op een bepaalde manier ook weer beschermt tegen rare onbezonnen dingen.

De rages die er vroeger altijd waren met het buitenspelen. Verstoppertje, touwtjespringen, knikkeren, rolschaatsen, stoeprandje, stand in de mand en niet te vergeten de klikklak! Wat een ellende was dat zeg. Blauwe pijnlijke polsen, maar opgeven was geen optie. Oh, en dat moment dat de rollerskate kwam als vervanging voor de rolschaatsen. Geel met blauw met zo’n grote knop aan de voorkant, waarmee je kon remmen. Onze conclusie was dat die knop in het begin alleen maar in de weg zat. Als je namelijk iets te ver naar voren boog lag je al met je snufferd op de grond!

Kaat vertelde dat ze uuuuren lang kon touwtjespringen en dan met dubbeltouw. Kennen jullie dat nog? Oh wee, als je dan niet goed draaide dan riep degene die moest springen steevast: Jij draait pannenkoeken! Toen ik vertelde dat ik mijn springtouw van vroeger nog had (ja ja, zo’n hele lange waar je dubbel touw mee kan springen) was de afspraak snel gemaakt. De volgende keer neem ik ‘m mee en mag Kaat laten zien hoe goed ze dubbel kan springen. Eerlijkheidshalve moet ik hier wel bij opbiechten dat het een eenzijdige afspraak is hoor, Kaat weet hier niets van!

Het favoriete spelletje van Crien was spoorzoekertje, en ik ga er eigenlijk vanuit dat velen van jullie dat gespeeld hebben. Met stoepkrijt pijlen op de muur tekenen en daar natuurlijk opdrachten bij uitvoeren. Onze Crien kon dat urenlang spelen, jullie ook? Kaatsenballen konden we ook als de besten, en ik stel voor dat we een volgende keer gaan kijken of ons dat nog steeds zo makkelijk afgaat. De liedjes die erbij horen kennen we nog, dat werd wel duidelijk in de app.

Natuurlijk kwamen ook de tv-programma’s aan bod. Jullie kennen ze vast ook: Silas, Candy, Q&Q,  Stuif ’s in, Ren je rot, Klassenwerk en de familie Knots. Nou dat “kloddertje roze hier” van tante Til zullen velen van jullie zich nog wel kunnen herinneren. Q&Q kunnen we uiteraard nog steeds zingen hè, dus met ons geheugen zit het nog wel goed. Oh, en De Zevensprong, dat was zo spannend vroeger. Als klap op de vuurpijl konden Kaat en ik ook nog heel trots zeggen dat we De film van Ome Willem in het echt hadden gezien en beiden trots met zo’n blauw petje naar huis gingen.

Hoe mooi dat we elkaar hier weer zo in konden vinden, warme herinneringen met elkaar konden delen, een tijd waarin we eigenlijk alleen maar buiten speelden en dat zo volstrekt normaal was. Als de lantaarnpaal aan ging moest je naar binnen, zo simpel was het gewoon!

Ach en als je dan toch zo aan het kletsen bent komt natuurlijk het kattenkwaad ook aan de orde….   Ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar zo heilig als we lijken waren we dus zeker niet.

Ik weet nog goed dat onze AH vroeger een bovenverdieping had waar ze kleding en speelgoed verkochten. Oh, en die leuning van die trap mensen. Oranje met bruin en daar kon je zo mooi vanaf glijden. Steevast werden we beneden door de bedrijfsleider opgewacht die ons vertelde dat we niet van de leuning af mochten glijden, omdat dat veel te gevaarlijk was. Schuldbewust beloofden we de beste man dat we het nooit weer zouden doen. De man draaide zich enigszins gerust om en hoppa wij renden de trap alweer op voor de volgende glijpartij.

Belletje trekken deden we natuurlijk ook, en wie van jullie had gedacht dat het uitgerekend onze Crien was, die dan altijd vergat om weg te lopen? Nou wij niet hoor! Ach het zat Crien ook niet mee hoor. Bij voetbal was ze altijd het vliegende doel en wilde bovendien kassa worden als ze later groot was en daar werd ze natuurlijk mee gepest door haar broers. Ach Crien, ons maakt het helemaal niet uit wat je wilde worden, want we vinden je hoe dan ook leuk!

Oh, en onze Kaat kon er ook wat van hoor. Misschien kennen jullie het wel? Punaise, touwtje en een spijker en dan tikte je daarmee tegen de ramen aan. Tenminste dat was de bedoeling hè. Als je Karin Benjamins heet gaat dat toch wat anders. Dan pak je de hamer en slaat de spijker vast in het kozijn en natuurlijk niet bij je eigen huis, want daar deed je zulke dingen niet. Jullie snappen dat de angst echt toesloeg toen de bewuste bewoner ook nog eens riep dat hij echt wel wist waar ze woonde.

Mijn favoriete spelletje vroeger was taxietje spelen, samen met mijn beste vriendinnetje. De een was taxichauffeur en de ander als passagier achterop de fiets. De kunst was natuurlijk om de passagier zo snel mogelijk af te leveren en dat deden we dan ook. Tot dat moment dat ik als passagier achterop de fiets zat en mijn vriendinnetje een vrouw ondersteboven reed. Godsamme, de vrouw in kwestie boos en wij? Wij lagen slap van de lach op de grond met de fiets bovenop ons en konden geen woord meer uitbrengen. Nog even een spannend momentje toen de vrouw dreigde naar onze ouders te gaan, maar dat ging goed. Ze wist namelijk niet waar we woonden en dat was maar goed ook.

Eerder schreef ik al dat onze Crien vliegend doel was bij de voetbal, maar dat was niet geheel zonder risico hoor. Er was namelijk een buurman die de bal doormidden sneed als hij de kans kreeg. Natuurlijk pikte Crien dat niet! Als de beste man zijn auto gewassen had schoten zij met een pluimbuis plakbessen tegen zijn schone auto aan. Dat pikte de buurman niet, dus de politie kwam eraan te pas. Crien haar moeder verdedigde haar kinderen met verve en riep: “Dat doen mijn kinderen niet”, waarop ons altijd eerlijke Crien zei: “Ja, ik deed ’t meneer maar ga ik alstublieft niet naar de gevangenis?”

Jullie snappen denk ik wel dat we heerlijk gelachen hebben bij het ophalen van deze herinneringen en we vonden het zo leuk dat we het nu ook met jullie willen delen. Hoe mooi zou het zijn dat jullie door deze verhalen ook weer even terugdenken aan die tijd dat buiten spelen en kattenkwaad uithalen het belangrijkste was, dat je dat onbezorgde weer even naar boven kunt halen, en door het te delen weer heel even kind kunt zijn. Wij waanden ons weer even in onze jeugdjaren, en hoewel we die niet samen doorgebracht hebben, voelde het door de herkenning wel even zo……meiden, wat was het leuk en mooi om dit te delen. Wij zijn nog lang niet uitgepraat!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Verdriet verrijkt…

Vanochtend kreeg ik een berichtje van iemand die me vertelde dat haar moeder morgen naar het hospice gaat voor haar laatste fase. Tegelijkertijd vertelde ze me hoe ze merkte dat de mensen uit haar omgeving afstand van haar namen en of ik dat herkende. Onmiddellijk dwaalden mijn gedachten af en moest bekennen dat ik het helaas herkende.

Met het overlijden van mijn moeder (18 jaar geleden) liet een van mijn beste vriendinnen vier maanden niets van zich horen, terwijl ze twee straten van me afwoonde. Ze vond het te moeilijk hoorde ik achteraf van haar. Iets wat een grote kloof in onze vriendschap heeft veroorzaakt, want als er iets was, was er altijd die ene gedachte: toen was je er ook niet. Goddank was zij de enige en bleek ik verder gouden vrienden te hebben.

Rietje 2019 1

Ik vind het jammer dat mensen het nog steeds moeilijk vinden om met dit soort dingen om te gaan en vooral dat ze het niet uitspreken. Zeg gewoon dat je het heel moeilijk vindt en niet weet wat je moet zeggen, dan is het ijs al gebroken en kun je het gesprek aan gaan. Juist als iemand in je omgeving ongeneeslijk ziek is wil je de steun van de mensen om je heen ervaren.

Wat is er mis met gewoon vragen in welk stadium iemand zit? Vragen of iemand er vrede mee heeft en wat het met hen doet? Waarom is het voor velen nog steeds zo moeilijk om hier mee om te gaan? Ik heb het wel eens aan mensen gevraagd en kreeg als antwoord: ik wil je niet verdrietig maken. Daar gaat het dus mis. Iemand die in zo’n situatie zit is al verdrietig! Maar kennelijk wordt dat verdriet pas echt erkend als iemand huilt en daar zijn velen juist zo bang voor, dus is de makkelijkste weg  om iemand uit de weg te gaan. Niet beseffend wat voor kraters dat in vriendschappen slaat.

Rietje 2019 3

Degene die mij vanochtend het berichtje stuurde vertelde dat ze hierdoor keihard was en contacten heel makkelijk afstoot nu en ook dat is iets wat ik herken. Juist in zo’n kwetsbare periode waarin je iedereen om je heen heel hard nodig hebt is het ook zo makkelijk om de mensen die er niet voor je te zijn af te schrijven. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat dat laatste niet altijd nodig is, dat ik gewoon door kan gaan met die mensen maar wel op een ander level. Accepteren dat de vriendschap niet is zoals jij dacht en op die grond verder gaan, waardoor het contact wat oppervlakkiger wordt. Wat ik tijdens het ziekbed van mijn zus overigens ook heel bijzonder vond was de categorie mensen die er precies het tegenover gestelde mee omgingen. De mensen die zeiden dat ze graag met mij op bezoek wilden bij mijn zus, want ze kenden haar immers. Ik moest dan diep nadenken waar ze haar van kenden en herinnerde me dan dat ze mijn zus wel eens gezien hadden samen met mij. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik deze categorie destijds niet begreep en nu nog steeds niet. Hoezo wil je naar iemands sterfbed als je diegene een keer vluchtig hebt gezien? Hoezo zeg je dat je dan iemand kent? Ik durf rustig te zeggen dat ik sommige mensen al jaren om me heen heb en ze nog steeds niet ken 😉

Bizar om te zien wat er allemaal kan veranderen als je geconfronteerd wordt met een zieke in je omgeving. ‘T is niet alleen het onder ogen zien dat je iemand gaat verliezen, maar ook ervaren dat het contact met de mensen om je heen anders wordt.

Gelukkig ken ik de andere kant ook. De mensen die niet bang zijn om het gesprek aan te gaan, waardoor ik mijn meest kwetsbare kant durfde te laten zien en we elkaar ook daarin vonden. Iets wat onze vriendschap alleen maar sterker gemaakt heeft en juist dat stukje gun ik iedereen om me heen. Juist door het gesprek aan te gaan kom je dichter bij elkaar. Barst iemand in tranen uit? Sla een arm om ze heen en deel dat verdriet, daar help je de mensen mee.

Laten we er met ons allen voor waken dat mensen vriendschappen verliezen, omdat ze zich niet gesteund voelen in de periode waarin ze dat het hardste nodig hebben. Gewoon door uit te spreken dat je het moeilijk vindt, niet weet wat je moet zeggen, juist dan vind je elkaar. In het durven erkennen dat je niet weet hoe je er mee om moet gaan ligt meer begrip en openheid dan je hoofd afdraaien. Juist het erkennen van het niet weten maakt dat je dichter bij de ander komt. Zullen we daar gewoon met z’n allen mee beginnen? Vandaag nog?

Rietje 2019 2

Gewoon omdat ik een ieder gun dat vriendschappen verdiept worden en nog intenser kunnen worden. Dat is voor mij de winst die ik uit mijn verdriet gehaald heb. Het verdriet dat me ooit lam legde, maar wat me ook zo ontzettend veel mooie dingen heeft opgeleverd….

Riejanne Zwiers.

Samen….

Na een redelijke k*t periode was daar dan EIN-DE-LIJK weer een waailappen meeting! Want samen is gewoon leuker, maar als je 150 km uit elkaar woont soms wel verrekte lastig. Maar het was weer gelukt en wat was het nodig! Natuurlijk spreken we elkaar dagelijks via de app en de groep, maar da’s niet het zelfde als bij elkaar zijn! Dus ik toog vol goede moed en met wallen onder de ogen om 07:13 uur in de ochtend richting Drenthe.

Samen Crien 2.jpg

Alles gaat goed tot aan de eerste overstap…. punt 1: vertraging…. Goh tell me something new, punt 2: Crien moet zo dus rennen met een koffer naar de aansluitende trein, wat komt op punt 3: Crien kan nie rennen nie.

 Okeeeee punt drie viel mee want ik had het gered en daar begon het samen reizen….niet met Kaat want die zat gewoon lekker met een bakkie thee op de bank nog, maar wel met de overige treinreizigers, waaronder  een meisje c.q. vrouw (hoe noem je iemand van rond de 26?) en haar reispartner. Zij had prachtig lang haar in de kleuren blauw, groen en roze (ja serieus) en plus minus 5 piercings in da face en nagels waar menig heks trots op zou zijn.

Ik ben geen luistervink, maar ik kon het niet helpen dat ik haar gemopper hoorde. “Waarom word ik niet aangenomen? Ik heb de juiste papieren, ze zeggen steeds dat ik niet in het profiel pas, hoe kan dat nou?”

 vraagtekens

En ik dacht bij mezelf hebben jullie samen ooit in de spiegel gekeken? Want de vlag van weet ik veel welk land in je haren samen met de rest lijkt mij een logische reden voor een representatief bedrijf om je niet aan te nemen. Diploma of niet. Misschien denk ik te simpel?

 Na dit verschijnsel te hebben verwerkt en aangekomen te Hoogeveen kan het samen niksen echt beginnen! Heerlijk kletsen, wat drinken, toch maar even naar de winkel voor het hoognodige voedsel. Daarna samen zwemmen en cocktails maken. Ja samen is gewoon echt leuker!!!!

 

 

Thanx moatie dat we dit weer samen hebben beleefd!

Samen Crien.jpg

 

Corina Nieuwenhuis.

Riejanne schrijft: Samenlezenisleuker

Wie had gedacht dat Samenlezenisleuker zo’n groot succes zou worden? Ik niet. Ik ben lid vanaf de eerste dag en al heel snel was ik niet meer uit deze groep weg te slaan. Inmiddels hoor ik bij het meubilair en daar ben ik alleen maar ongelooflijk trost op!

Wat een bijzondere dingen brengt deze groep met zich mee. Ik weet nog zo goed dat moment dat Kaat en Crien vroegen of ik (samen met San en Carool) moderator wilde worden, omdat het niet meer te bolwerken was voor hen twee. Ze kozen daar ook een heel mooi moment voor uit. Ik was bezig met de samenloop voor hoop, een 24 uur durende wandelestafette van het KWF, toen het appje binnen kwam. Wil je moderator worden? Met mijn gedachten bij de samenloop zei ik: ‘Ja is goed.’ Totaal geen idee wat ik moest doen of wat ik moest verwachten. En toen kwam het….

Inmiddels  was ik al bijna 24 uur op en ik kreeg de ene na de andere melding binnen van mensen die lid wilden worden van de groep. Zien jullie het voor je? Daar liep ik midden in de nacht in de stromende regen en ja hoor daar begon mijn telefoon weer te piepen…..waailap als ik ben keek ik natuurlijk gelijk. En ja hoor, daar was weer iemand die lid wilde worden van Samenlezenisleuker  ‘Hoezo krijg ik deze meldingen?’ Nou ik kan jullie vertellen dat door het slaapgebrek dat kwartje pas een paar uur later viel. Ineens had ik een helder moment en bedacht me dat dat dan vast kwam omdat ik nu moderator was. Slimme zet hoor Kaat en Crien om dat te vragen op een moment dat ik alles maar voor de helft meekreeg 😉

DreamTeam

Maar jongens nu zijn we al zo’n tijd verder en heb ik mijn draai helemaal gevonden in deze groep. Nog elke dag ben ik er trost op dat ik mezelf een teamlid van de waailappen mag noemen. Hoe mooi is het dat ik door Samenlezenisleuker zoveel fijne mensen heb leren kennen. Nog elke dag zie ik hoe er vriendschappen binnen onze groep ontstaan en wat is er fijner dan dat? In een tijd waarin we vaak negatieve dingen over het internet horen zie ik een totaal andere kant. Nog elke dag ben ik blij en dankbaar voor de vriendschappen die er voor mij persoonlijk zijn ontstaan. Mensen die ik in het dagelijks leven nooit tegen was gekomen, simpelweg omdat we daarvoor te ver uit elkaar wonen. Mensen met wie ik nu lief en leed deel en die ik dagelijks spreek. Mensen die een plaatsje in mijn hart hebben en me erg dierbaar zijn geworden. Samenvriendschappenverdiepenisookleuker 😉

Zoals de meesten van jullie weten schrijf ik ook af en toe een stukje. Eigenlijk doe ik dat al jaren, maar hield dat altijd voor mezelf. Hier in deze groep voelt het goed om het te delen en elke keer ben ik weer verwonderd door de reacties die erop komen. Niet alleen wat betreft hetgeen ik schrijf, maar gewoon de openheid waarmee onze leden over hun eigen leven schrijven. En elke reactie treft me dan, gewoon omdat ik me er dan weer bewust van ben hoe veilig mensen onze groep ervaren. Zo veilig dat ze soms hele persoonlijke dingen durven te delen.

Inmiddels mag ik ook trost vertellen dat ik al een aantal keren proefgelezen heb en dat dat eigenlijk ook voort komt uit de contacten die ik onder andere via Samenlezenisleuker heb opgedaan. Dus ja, wat Samenlezenisleuker gebracht heeft is eigenlijk teveel om op te noemen. En ja zoals in elke groep zijn er bij ons ook wel eens wat kleine dingetjes, maar altijd is daar dan het supersnelle overleg met de waailappen hoe we het op gaan pakken. Wat dat betreft liggen we zo op 1 lijn en staan we voor, achter en naast elkaar en ik kan jullie vertellen dat dat heel erg fijn voelt!

Lieve Kaat en Crien, Samenlezenisleuker is bijna de beste beslissing die jullie genomen hebben twee jaar geleden, maar het allerbeste was natuurlijk om ons er in te betrekken hahaha. Ik hoop op nog heel veel mooie jaren met jullie samen! En wat betreft de leden, ik hoop dat jullie net zulke fijne vriendschappen mogen ervaren als wij en het is gewoon echt waar….samen is het leuker!!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Loslaten

vriendschap 1

Hoe vaak roepen we niet dat we iets los moeten laten, maar hoe moeilijk is datzelfde loslaten. Wanneer laat je iets los? Is dat omdat het moet? Omdat de tijd die beslissing voor je neemt, of laten we iets los omdat je er zelf voor kiest? En wat maakt het loslaten zo moeilijk? Is het makkelijker als de tijd de keuze voor je maakt dan wanneer je die beslissing zelf neemt?

Wordt loslaten makkelijker naarmate je het vaker doet? Daar kan ik kort en bondig op antwoorden:  nee! Noodgedwongen heb ik heel wat mensen los moeten laten, loslaten omdat zij door de tijd werden ingehaald. Met mijn verstand riep ik dat ze mochten gaan, dat ik ze los zou laten, terwijl alles in me schreeuwde dat ik ze dichtbij me wilde houden. Maar als lijden ondraaglijk wordt wint het houden van en houden van is loslaten……

Als ik voor mezelf spreek kan ik alleen maar zeggen dat ik het loslaten steeds moeilijker ben gaan vinden. Hoe meer mensen je verliest, hoe krampachtiger je de ‘rest’ nog bij je wil houden, en toch maak ik nu ook keuzes om mensen los te laten. Niet omdat de tijd hen inhaalt, maar omdat de tijd onze vriendschap ingehaald heeft, omdat ik veranderd ben, omdat ik nu anders in het leven sta. Ook dat doet loslaten met mij.

Vreindschap 2

Loslaten heeft mij geleerd om op een andere manier naar de mensen om me heen te kijken, maar ook om op een andere manier naar mezelf te kijken. Het heeft me geleerd hoe betrekkelijk het leven is, maar vooral ook hoe kort. En ja, juist doordat het leven zo kort is wil ik mensen om me heen waar ik mezelf kan zijn, bij wie ik me goed voel, ongeacht hoe ik in mijn vel zit. Mensen met wie ik lief en leed kan delen, maar ook urenlang kan lachen. Mensen die me op mijn fouten durven te wijzen en het me gewoon durven zeggen als ik iets doe wat hen niet aanstaat.

En zeg eens eerlijk…Hoeveel mensen heb jij om je heen waar je helemaal jezelf kunt zijn, maar die jou ook op fouten durven te wijzen? Ik kan ze op 1 hand tellen, maar dat zijn dan ook de mensen die ik koester en waar ik voor door het vuur ga.

Maakt het feit dat ik nu zelf de keuze tot loslaten maak het dan makkelijker? Nee, toch niet. Ergens is er nog gevoelsmatig iets wat zegt dat ik mensen om me heen wil houden, maar tegelijkertijd is er dat gevoel dat ik het niet meer op deze manier wil. Dus dan hebben we gelukkig weer het verstand dat dan de keuzedoorslag geeft. Die mij vertelt wie echt waardevol zijn in mijn leven, met wie ik contacten wil verdiepen en die gewoon een plaatsje in mijn leven en mijn hart verdienen. En ja dat zijn een paar ‘oude’ vrienden die ik nooit zal kunnen missen, maar inmiddels zijn daar ook een paar nieuwe bijgekomen. Mensen die in korte tijd heel waardevol voor me zijn geworden, gewoon omdat het gebaseerd is op wederzijds vertrouwen en respect. Dat is toch waar vriendschap om draait?

En ja….de andere mensen laat ik los, gewoon omdat er in mijn leven geen plaats meer voor hen is, gewoon omdat ik met hen geen mogelijkheden meer zie tot verdieping van het contact…en nee dat maakt hen geen slechte mensen, het zijn alleen niet langer de mensen die ik om me heen wil hebben….gewoon omdat ik die keuze mag maken, gewoon omdat ik nu mag kiezen wat goed voor me voelt….en voor de mensen met wie ik mijn pad niet meer samen bewandel, dank voor alles wat was, nu laat ik jullie los…….

vriendschap 3

Riejanne Zwiers

Riejanne schrijft: Vriendschap door de jaren heen…

 

Rietje

Vriendschap door de jaren heen…

Kennen jullie ze nog? De vriendjes en vriendinnetjes uit je kleuterjaren? De kinderen waarmee je kattenkwaad uithaalde, ruzie maakte, maar het even zo makkelijk weer bij legde. Wat waren vriendschappen toen nog simpel. Mijn beste vriendinnetje was (en is nu nog steeds) Nurten. Samen gingen we de hele schooltijd door. Ze zat een klas hoger dan ik, maar dat maakte niets uit. Samen gingen we naar school toe, en vanuit school speelden we altijd samen buiten. Zo jong als we waren maakten we al afspraken. Wij waren tweelingzusjes, en als de één zijn ijsje liet vallen gooide de ander ‘m ook weg. Jemig wat een ijsjes zijn er gewoon klakkeloos weggegooid.

Met ruzies precies hetzelfde. Had één van ons ruzie, dan had de ander ook ruzie met diegene, ook al had je daar een half uur geleden nog mee gespeeld. Hoe simpel hè? Natuurlijk hadden wij ook wel eens ruzie, en waren dan beiden te koppig om naar de ander toe te gaan! Ik weet nog goed dat we op de lagere school een middag bij elkaar in de klas kwamen. Dit was echt uitzonderlijk, en de leraar dacht dan ook dat hij ons een groot plezier deed door ons naast elkaar te laten zitten. Oh wat sloeg hij de plank mis….we hadden namelijk ruzie op dat moment! Twee uur lang naast elkaar zitten en elkaar met vernietigende blikken aankijken, terwijl we beiden niets liever wilden dan het goedmaken! Als dan eindelijk één van ons de stap had gezet, gaf je elkaar een hand en het was weer goed. Er werd nergens meer over gesproken, en we speelden verder alsof er nooit een ruzie was geweest!

Natuurlijk hadden we ook onze geheimpjes, maar die blijven natuurlijk ook voor jullie geheim.

Dag in dag uit waren we samen, en als we dan ieder in ons eigen huis waren konden we elkaar nog niet loslaten, en werden er brieven geschreven! Die moesten dan natuurlijk gelijk in de bus gegooid worden! Er zat een huis tussen ons, en we mochten dan natuurlijk niet alleen in het donker, waardoor er altijd wel weer een broertje of zusje gedwongen in de deuropening moest staan om er op toe te zien dat ons niets gebeurde. De brieven werden steevast in een envelop gedaan met een zelfgemaakte postzegel, en als klap op de vuurpijl moest er een koekje of snoepje bij in. Je snapt dat er van die koekjes niet zoveel meer over was als dat met een klap in de gang terecht kwam, maar ach….het ging om het idee.

Ik weet nog goed dat onze hond puppy’s had, en wij daar het liefst de hele dag mee in onze handen liepen. Na een wijze les van moeders dat dat echt niet goed was voor de jonge hondjes, hadden wij de oplossing gevonden. Terwijl moeders in de achtertuin de was aan het ophangen was, riepen wij dat we met de poppenwagen gingen wandelen. In no time lagen de poppen van Nurten en mij op de trap, en lag moederhond inclusief puppy’s in onze poppenwagens. Wat een schrik moet dat geweest zijn toen moeders binnenkwam en alle honden wegwaren! Natuurlijk kregen we daar wat over te horen, en ik weet nog hoe verontwaardigd ik daar over was! Ik had ze toch niet de hele tijd vastgehouden?

En dan al die keren dat we belletje trokken, voordeuren dichtbonden met panty’s aan de regenpijp, en zelfs mensen omver reden, omdat we taxietje wilden spelen en tja……je moest de klant zo snel mogelijk naar de bestemming brengen .

Vanuit de lagere school kwam de middelbare school, en voor ons betekende dat echt een einde aan de gezamenlijke schooltijd. We gingen ieder naar een andere school, en hoe vaak hoor je dan niet dat een vriendschap verwatert. Bij ons was dat niet het geval. We wisten niet hoe snel we elkaar moesten vertellen wat we beleefd hadden! Natuurlijk kwamen er andere vrienden en vriendinnen bij, maar als het erop aan kwam stond Nurten toch altijd op de eerste plaats! Alles deelden we, van vreugde tot verdriet! Uren konden we lachen tot de tranen ons over de wangen liepen! Velen van jullie zullen de serie van Dunya en Desie nog wel kennen, wij waren er van overtuigd dat wij een veel leukere Dunya en Desie waren geweest.

Natuurlijk was het niet altijd alleen maar vrolijk- en gezelligheid. Ook wij hebben onze portie wel gehad, maar hoe fijn dat we dat altijd met elkaar konden delen. Elkaars familie door en door kenden. We hoeven niets uit te leggen, snappen elkaars cynische humor, en ook grappen over de cultuurverschillen komen bij ons regelmatig op tafel! Soms kijken derden verschrikt op van de dingen die wij tegen elkaar zeggen, maar hey….ons kent ons. Nog steeds spreken we elkaar dagelijks, en hebben altijd wat te vertellen. Waar we vroeger kibbelden over wat we wilden spelen, praten we tegenwoordig over schoonmaakmiddelen en wisselen we recepten uit.

En nog steeds komt het kleine kind in ons zo nu en dan naar boven. Kunnen we uren lachen om dingen waar anderen niets van begrijpen, en die bovendien ook helemaal niet leuk zijn als je ze niet begrijpt. Dat is nou de kracht van onze vriendschap…..wij begrijpen dat!

Rietjetwee