Riejanne schrijft: Jarig

Daar sta ik dan aan de vooravond van mijn 46ste verjaardag. Verjaardagen die allang niet meer zo leuk zijn, omdat dat de momenten zijn dat ik mijn dierbaren extra mis. En toch is het dit jaar anders. Ik word 46, een leeftijd die mijn broer nooit heeft mogen halen.

Hoe gek dat ik mijn broer, die zes jaar ouder dan me was, nu in ga halen. Mijn grote broer, die zich van niets of niemand wat aantrok, die altijd deed wat hij wilde, zonder zich af te vragen wat een ander daarvan vond.

Mijn grote broer, voor wie ik altijd het kleine zusje bleef, behalve als we ruzie hadden…

rietje aug 3

Ik kan me nog goed herinneren hoe we elkaar vroeger in de haren vlogen en geloof me, als hij boos op me was hield hij er echt geen rekening mee dat ik zes jaar jonger was. Hij sloeg mij net zo hard als zijn vriendjes op school. Ach ik sloeg ook gewoon terug hoor, dus zielig was ik zeker niet hahaha .Op de momenten dat ik ruzie had sprong hij altijd voor me in de bres. Dan was ik ineens weer het kleine zusje dat hij moest beschermen. Gelukkig heb ik talloze herinneringen, en juist op deze avond lijken ze ineens allemaal naar boven te komen. Schiet ik van de ene in de andere herinnering, van een lach naar een traan en weer terug…

Dat moment dat we samen in onze pyjama mochten kijken hoe onze hond puppy’s kreeg. Op gepaste afstand languit op de grond in de woonkamer. Ik weet nog zo goed dat 1 van de puppy’s dreigde te stikken en jij ‘m redde. Wat vond ik je een held! Naarmate we ouder werden werd ons contact natuurlijk ook anders. We sloegen elkaar de hersenen niet meer in, maar een discussie gingen we niet uit de weg. Jij vond altijd dat je gelijk had en wilde altijd het laatste woord hebben. Als puber ging ik daar natuurlijk niet in mee en menig keer moest een ander ingrijpen, omdat het anders eindeloos door ging… Ach toen ik wat ouder werd kon ik het loslaten. Je hebt gelijk hoor zei ik dan, waarop jij trots zei, dat weet ik. Ik draaide me lachend om en dacht er het mijne van

Rietje aug

Wat ik ook zo waardeerde was jouw humor. Met jou op stap gaan was gegarandeerd buikpijn van het lachen. Het maakte je niet uit wie je tegenkwam, jij ging met iedereen in gesprek. Zelfs toen je ziek werd bleef je je humor behouden. Je stond in het ziekenhuis bekend als de man die altijd streken uithaalde en altijd bleef lachen. We hebben vaak bij je aan het bed gezeten, terwijl ons de tranen van het lachen over de wangen rolden. Of dat moment dat je me belde dat ik een fles wijn en een pak koekjes mee moest nemen naar het ziekenhuis. Ik stomverbaasd  vragend: wat moet je daarmee dan? Ach zei je, ik had een weddenschap met een verpleegkundige en die heb ik verloren.

Wat ben ik nu dankbaar voor al die gekke herinneringen zeg! Het songfestival dat zo met jou verbonden is. Steevast stuurde je me een berichtje. Kijk jij ook naar het songfestival?  Waarop ik lachend zei: Ja, ik doe ook aan zelfkwelling. Nou dan was het hek van de dam. Tot aan de uitslag vlogen de berichten over en weer, tussendoor afgewisseld met telefoontjes waarin we alleen maar moesten lachen.

rietje aug 2

Maar ook die grap die nu bijna pijnlijk is. Hoe jij er van genoot om mij met mijn leeftijd te pesten. Riejanne je wordt grijs, ach je schiet ook al mooi op hè, zei je dan lachend. Ach, 1 ding is zeker zei ik dan, jou haal ik nooit in.

Hoe bizar dat ik je nu in ga halen, dat ik een leeftijd ga bereiken die jij nooit hebt mogen halen. Jij die zo van het leven genoot, die tachtig wilde worden. Die me midden op de dag een berichtje stuurde met de vraag of ik kon raden waar je was. Natuurlijk kon ik dat niet. Vervolgens kwam er een foto van jou voor de Eiffeltoren. Ja hoor, je was in alle vroegte naar Parijs gereden om daar even te ontbijten. Dat was jij ten voeten uit.

Die gekkigheid van je mis ik nog steeds. En ja, het voelt heel gek om 46 te worden, omdat jij die zes jaar ouder was, voor altijd 45 zult zijn…….

Riejanne Zwiers.

Advertenties

Samen….

Na een redelijke k*t periode was daar dan EIN-DE-LIJK weer een waailappen meeting! Want samen is gewoon leuker, maar als je 150 km uit elkaar woont soms wel verrekte lastig. Maar het was weer gelukt en wat was het nodig! Natuurlijk spreken we elkaar dagelijks via de app en de groep, maar da’s niet het zelfde als bij elkaar zijn! Dus ik toog vol goede moed en met wallen onder de ogen om 07:13 uur in de ochtend richting Drenthe.

Samen Crien 2.jpg

Alles gaat goed tot aan de eerste overstap…. punt 1: vertraging…. Goh tell me something new, punt 2: Crien moet zo dus rennen met een koffer naar de aansluitende trein, wat komt op punt 3: Crien kan nie rennen nie.

 Okeeeee punt drie viel mee want ik had het gered en daar begon het samen reizen….niet met Kaat want die zat gewoon lekker met een bakkie thee op de bank nog, maar wel met de overige treinreizigers, waaronder  een meisje c.q. vrouw (hoe noem je iemand van rond de 26?) en haar reispartner. Zij had prachtig lang haar in de kleuren blauw, groen en roze (ja serieus) en plus minus 5 piercings in da face en nagels waar menig heks trots op zou zijn.

Ik ben geen luistervink, maar ik kon het niet helpen dat ik haar gemopper hoorde. “Waarom word ik niet aangenomen? Ik heb de juiste papieren, ze zeggen steeds dat ik niet in het profiel pas, hoe kan dat nou?”

 vraagtekens

En ik dacht bij mezelf hebben jullie samen ooit in de spiegel gekeken? Want de vlag van weet ik veel welk land in je haren samen met de rest lijkt mij een logische reden voor een representatief bedrijf om je niet aan te nemen. Diploma of niet. Misschien denk ik te simpel?

 Na dit verschijnsel te hebben verwerkt en aangekomen te Hoogeveen kan het samen niksen echt beginnen! Heerlijk kletsen, wat drinken, toch maar even naar de winkel voor het hoognodige voedsel. Daarna samen zwemmen en cocktails maken. Ja samen is gewoon echt leuker!!!!

 

 

Thanx moatie dat we dit weer samen hebben beleefd!

Samen Crien.jpg

 

Corina Nieuwenhuis.

Riejanne schrijft: Samenlezenisleuker

Wie had gedacht dat Samenlezenisleuker zo’n groot succes zou worden? Ik niet. Ik ben lid vanaf de eerste dag en al heel snel was ik niet meer uit deze groep weg te slaan. Inmiddels hoor ik bij het meubilair en daar ben ik alleen maar ongelooflijk trost op!

Wat een bijzondere dingen brengt deze groep met zich mee. Ik weet nog zo goed dat moment dat Kaat en Crien vroegen of ik (samen met San en Carool) moderator wilde worden, omdat het niet meer te bolwerken was voor hen twee. Ze kozen daar ook een heel mooi moment voor uit. Ik was bezig met de samenloop voor hoop, een 24 uur durende wandelestafette van het KWF, toen het appje binnen kwam. Wil je moderator worden? Met mijn gedachten bij de samenloop zei ik: ‘Ja is goed.’ Totaal geen idee wat ik moest doen of wat ik moest verwachten. En toen kwam het….

Inmiddels  was ik al bijna 24 uur op en ik kreeg de ene na de andere melding binnen van mensen die lid wilden worden van de groep. Zien jullie het voor je? Daar liep ik midden in de nacht in de stromende regen en ja hoor daar begon mijn telefoon weer te piepen…..waailap als ik ben keek ik natuurlijk gelijk. En ja hoor, daar was weer iemand die lid wilde worden van Samenlezenisleuker  ‘Hoezo krijg ik deze meldingen?’ Nou ik kan jullie vertellen dat door het slaapgebrek dat kwartje pas een paar uur later viel. Ineens had ik een helder moment en bedacht me dat dat dan vast kwam omdat ik nu moderator was. Slimme zet hoor Kaat en Crien om dat te vragen op een moment dat ik alles maar voor de helft meekreeg 😉

DreamTeam

Maar jongens nu zijn we al zo’n tijd verder en heb ik mijn draai helemaal gevonden in deze groep. Nog elke dag ben ik er trost op dat ik mezelf een teamlid van de waailappen mag noemen. Hoe mooi is het dat ik door Samenlezenisleuker zoveel fijne mensen heb leren kennen. Nog elke dag zie ik hoe er vriendschappen binnen onze groep ontstaan en wat is er fijner dan dat? In een tijd waarin we vaak negatieve dingen over het internet horen zie ik een totaal andere kant. Nog elke dag ben ik blij en dankbaar voor de vriendschappen die er voor mij persoonlijk zijn ontstaan. Mensen die ik in het dagelijks leven nooit tegen was gekomen, simpelweg omdat we daarvoor te ver uit elkaar wonen. Mensen met wie ik nu lief en leed deel en die ik dagelijks spreek. Mensen die een plaatsje in mijn hart hebben en me erg dierbaar zijn geworden. Samenvriendschappenverdiepenisookleuker 😉

Zoals de meesten van jullie weten schrijf ik ook af en toe een stukje. Eigenlijk doe ik dat al jaren, maar hield dat altijd voor mezelf. Hier in deze groep voelt het goed om het te delen en elke keer ben ik weer verwonderd door de reacties die erop komen. Niet alleen wat betreft hetgeen ik schrijf, maar gewoon de openheid waarmee onze leden over hun eigen leven schrijven. En elke reactie treft me dan, gewoon omdat ik me er dan weer bewust van ben hoe veilig mensen onze groep ervaren. Zo veilig dat ze soms hele persoonlijke dingen durven te delen.

Inmiddels mag ik ook trost vertellen dat ik al een aantal keren proefgelezen heb en dat dat eigenlijk ook voort komt uit de contacten die ik onder andere via Samenlezenisleuker heb opgedaan. Dus ja, wat Samenlezenisleuker gebracht heeft is eigenlijk teveel om op te noemen. En ja zoals in elke groep zijn er bij ons ook wel eens wat kleine dingetjes, maar altijd is daar dan het supersnelle overleg met de waailappen hoe we het op gaan pakken. Wat dat betreft liggen we zo op 1 lijn en staan we voor, achter en naast elkaar en ik kan jullie vertellen dat dat heel erg fijn voelt!

Lieve Kaat en Crien, Samenlezenisleuker is bijna de beste beslissing die jullie genomen hebben twee jaar geleden, maar het allerbeste was natuurlijk om ons er in te betrekken hahaha. Ik hoop op nog heel veel mooie jaren met jullie samen! En wat betreft de leden, ik hoop dat jullie net zulke fijne vriendschappen mogen ervaren als wij en het is gewoon echt waar….samen is het leuker!!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Een bijzondere en mooie periode bij verdriet

bloemen riejannne

Bijzonder hoe je soms iemand kunt ontmoeten en daar ineens een heel open gesprek mee kunt voeren over dingen die normaal bijna niet bespreekbaar zijn, namelijk de dood en alles wat daarbij hoort. Hoe het ook herinneringen omhoog haalt aan een hele verdrietige, maar mooie periode in mijn leven. Een periode die ik ondanks het verdriet niet had willen missen! Het ziekbed van mijn lieve zus en hoe we samen naar haar dood toewerkten. Hoe bijzonder dat we er gewoon open over konden praten, er zelfs grappen over konden maken! En ja niet iedereen kon dat waarderen. Er was iemand die niet snapte dat ik die laatste weken met mijn zus ook mooi vond en mij steevast zei dat deze periode niet mooi kon zijn, dat iemand dood zien gaan niet mooi kan zijn, nou mensen ik kan jullie vertellen dat ik het een hele mooie periode vond en het voor geen goud had willen missen!

Zoals wij het leven omarmen, omarmden wij nu de dood, gewoon omdat die onvermijdelijk was en zo bij het leven hoort. En ja die trieste dood leidde vaak tot hilarische situaties en grappen. Wat fijn om er op die manier mee om te kunnen gaan, omdat ik nog steeds denk dat je met humor heel veel kunt ontladen.

Vanaf het moment dat ze haar doodvonnis kreeg, wilde ze haar eigen crematie regisseren, en wat bracht dat mooie, maar ook confronterende dingen met zich mee. Ineens stond haar dood centraal, en ja we hadden ontkennend kunnen reageren, ons hoofd er van weg kunnen draaien, maar dan hadden we zulke fijne momenten gemist…

Ik weet nog goed hoe ik bij haar binnen stapte toen ze net uit het ziekenhuis kwam. ‘Riejan, 11 augustus moet je hier sowieso om 16.00 uur zijn hoor, want dan komt de uitvaartleider en gaan we mijn crematie regelen.’ Slik.. Natuurlijk ben ik daarbij! Ze zei het op een manier alsof ik een brood voor haar moest kopen, gewoon omdat het de realiteit van dat moment was.

En dan de wensen die ze had. Wat ben ik blij dat we onze kop niet in het zand staken, maar alles bespreekbaar was. Ik weet nog goed hoe ze me vroeg om een foto te maken van een bos bloemen die ze van vrienden van mij had gekregen. Paars wit. Paars was haar lievelingskleur. Ik deed netjes wat ze vroeg, liet haar de foto zien, waarop ze zei ‘Stuur ‘m ook even naar de email toe, want dit wordt mijn rouwkaart.’ Bam! ‘Oh en ik wil ook dat je een selfie maakt.’ ‘Een selfie?’ ‘Ja, samen met Martin en Chantal.’ (Haar man en dochter). ‘Die moet je dan uitprinten en mij tussen de handen leggen als ik er niet meer ben. Op die manier neem ik jullie met me mee.’ ‘Oh je bedoelt dat je ons ook in de brand wilt steken?’ ‘Precies dat ja…’

‘Oh en als jullie die foto tussen mijn handen neerleggen, moet je er een klein puntje uit laten steken.’ ‘Hoezo dat dan?’ ‘Nou,’ was haar antwoord: ‘dan zetten we er een grote pot naast en mogen mensen tegen betaling raden wat ik tussen mijn handen heb. Help Martin, Chantal en Riejanne de winter door hahaha…..’

Ze had overal zo goed over nagedacht. Ze wilde dat haar kist beschilderd werd. Het moest een heel fleurig geheel worden met bloemen, maar hoefde niet realistisch te zijn. Nou kan ik jullie vertellen dat ik echt geen kunstenaar ben, dus dit beloofde nog wat te worden.  Dus op naar de volgende stap. Op zoek naar een kunstenaar die een doodskist wilde beschilderen. Daarnaast wilde ze nog een paar woorden voor Martin, Chantal, mij, en de verdere familie en  vrienden op het deksel schrijven. Dit moest met een rode stift. Daarna mochten Martin, Chantal en ik in het groen onze tekst voor haar op de deksel schrijven (groen was heel bewust gekozen, omdat dat de lievelingskleur van onze overleden broer was). Vervolgens moesten rood en groen weg, en mochten de andere familieleden en vrienden hun boodschap aan haar met blauw of zwart schrijven.

ipp

Stapte ik nietsvermoedend haar huis binnen was het eerste wat ze zei: ‘Riejan, ik heb jouw tekst voor op de kist klaar, wil je m lezen?’ Natuurlijk. En weer een slikmoment…het zoveelste inmiddels!

Dan het moment dat de kist thuis ‘bezorgd’ werd. Wat confronterend zeg! Mijn zus vond het hilarisch. Zag het al helemaal voor zich dat buurtbewoners een kist naar binnen zagen gaan, maar er vervolgens geen lijk het huis uitgedragen werd. Wat een lol had ze daar om zeg. Nou daar zaten we dan met een doodskist op de grote tafel, en ja die moesten wij gaan beschilderen, dus wat doe je dan? Je moet eigen worden met die kist. Nou dat was aan Martin, Chantal en mij wel besteed. Wilma keek vanuit haar bed toe hoe wij foto’s aan het maken waren, terwijl we onze handen uit de kist lieten steken, tussen het deksel doorkeken etc. Tranen over de wangen van het lachen, en wat denk ik nog met een warm gevoel aan dat moment terug! Al die mensen die op bezoek kwamen en die we van tevoren moesten waarschuwen omdat er een doodskist op tafel stond. Ik weet nog dat we op een gegeven moment aan de praat waren en dat ik haar voorstelde om een foto van de kist op Face te plaatsen onder de noemer nieuwe gadget. Wie weet zou ze een nieuwe trendsetter worden.

Als ik nog terugdenk aan het moment dat haar teksten op de deksel geschreven moesten worden, rollen me de tranen nog over de wangen van het lachen. Doordat ze zo hard achteruit ging kon ze ze er zelf niet meer op schrijven, maar ze wist wel precies waar wat moest komen te staan. En ja hoe doe je dat dan hè? Chantal zou schrijven.’Eh mam ..op welke plaats moet die tekst komen te staan?’ ‘Ter hoogte van het hart ongeveer.’ ‘Oh oké, maar nu weet ik nog niets, want dat kan ik niet inschatten.’  Dus…..deksel op de grond, Martin ernaast en we hadden de juiste hoogte!

Op een zondagmiddag kwam de kunstenares bij ons thuis. Wat een bijzonder moment was dat. Zo uit de losse hand tekende ze de hele kist vol. Vervolgens zaten wij eromheen om het samen met haar in te schilderen. In het begin waren we nog aan het lachen, maar langzaam wenden we aan het idee waar we mee bezig waren en hing er een hele ontspannen sfeer, waarin ruimte was voor grapjes, maar ook voor stille momenten. Wilma lag in bed met ons mee te kijken en genoot van elke minuut. ‘Zullen we de crematiemuziek ook even opzetten?’ vroeg ze. Natuurlijk! Wat een serene sfeer hing er. Toen de kist klaar was kwam het moeilijke gedeelte. Wilma haar teksten stonden er al op, maar nu moesten wij. Wat een bizar moment. Van een heel ontspannen “gezellig” moment terug naar de keiharde realiteit! Opschrijven wat ik haar nog wilde zeggen, wat op de kist zou blijven staan. Aangezien Wilma haar bed niet meer uit kon, verwachtte ze dan ook dat we hardop voorlazen wat we geschreven hadden. Ach dat was om het ons makkelijk te maken denk ik dan.

Ze wilde ook weten wie er ging spreken op haar uitvaart en vooral wat ze dan gingen zeggen. ‘Het gaat over mij toch?’ zei ze dan.  ‘Vertel het me dan maar, want straks mis ik alles.’ Menigeen zette je daarmee voor het blok. Je wist ook dat ik ging spreken, maar ik kon het je niet laten lezen, simpelweg omdat ik het niet kon schrijven zolang je nog bij ons was. Iets waar ik me best schuldig over voelde, maar jij zei alleen maar:  ‘Geeft niet Riejanne, van jou heb ik het liedje.’ Ons liedje, ons, omdat ie speciaal voor jou ingezongen is, aangepast aan jou en ik draai m nog regelmatig! Dat moment dat we er samen voor het eerst naar luisterden koester ik nog elke dag! Tranen, omdat het zo confronterend was, omdat we wisten dat ie voor jouw uitvaart was, maar ook zo mooi dat we dit samen konden delen. En alle grappen die we maakten omdat we zeiden dat we je helemaal naar de oven zouden brengen. Ik moet wel zeker weten dat je weg bent Wil!

vlinder riejannne

Heerlijke zwarte humor die ons door deze tijd heen hielp, die ik een ieder die hiervoor komt te staan ook zo gun. Die openheid, eerlijkheid en zwarte humor die ons hielp het ondraaglijke te verdragen, net zoals mijn zus iedereen tijdens haar ziekbed droeg!

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: 44 jaar

44 jaar

Je maakt volop plannen, want je hebt nog een heel leven voor je. Je gaat samenwonen met de liefde van je leven na een aantal hele nare jaren. Niets staat het geluk meer in de weg, tenminste dat dacht je en dat dachten wij!

Helaas had het lot andere plannen met jou! Op de dag dat je zou gaan samenwonen, bleek het plotseling jouw tijd te zijn. Geen waarschuwing, geen afscheid, maar alleen oorverdovende stilte!

En wat word je dan weer met de neus op de feiten gedrukt. Onwerkelijk dat iemand op zo’n jonge leeftijd plotseling het leven laat, en wat doet dat met de mensen om je heen? Weer even het harde besef dat het leven zo betrekkelijk is, dat het zo ineens afgelopen kan zijn , dat het niet vanzelfsprekend is dat je oud wordt. En ja, dan is het de kunst om je daar niet door te laten leiden, want leven met die gedachte is geen leven!

In plaats van samenwonen bleef je koud en alleen achter in een kamertje waar je dierbaren je nog een paar dagen konden bezoeken….Moesten er beslissingen genomen worden om jou de laatste eer te bewijzen. Groter kon het contrast niet zijn!

Wie wil nadenken over muziek, over welke kleding je aan moet, terwijl je gewoon nog bij ons had moeten zijn! Hoe dubbel is het dat je je met dit soort dingen bezig moet houden, terwijl je er het liefst heel hard voor weg wil vluchten, maar het tegelijkertijd zo goed mogelijk wilt doen, omdat je het nooit meer over kunt doen, omdat je maar één kans hebt om het goed te doen. En hoe gek is het om in dit geval over kansen te praten, terwijl jij geen enkele kans had!

En ja, natuurlijk denk ik ook terug aan die onverwachts gezellige rummikubavond die we hadden met natuurlijk de nodige wijn 😉,  de aparte thee waar we naar op zoek waren en die we samen zouden gaan drinken. Ik heb de thee gevonden, maar helaas te laat….Het armbandje dat ik van je kreeg en waar ik nu nog zuiniger op zal zijn!

Voor mij is het een armbandje, waarmee de beslissing die te bewaren heel snel en makkelijk gemaakt is, maar jouw naasten wacht nu de zware taak om jouw spullen uit te gaan zoeken. Om te beslissen wat er bewaard moet worden en wat weg kan. Het liefste wil je alles bewaren, want overal kleven herinneringen en verhalen aan vast, maar helaas is het de realiteit dat het onmogelijk is om alles te bewaren. Dan de afweging, wie krijgt wat, keuzes die moeilijk zijn, maar helaas ook onvermijdelijk, noodgedwongen, simpelweg omdat jij geen kans meer kreeg!

Tegelijkertijd met al het verdriet en de moeilijke beslissingen, is er dan ook het besef dat we elke dag moeten plukken. Elke dag moeten leven alsof het de laatste dag is, omdat jij liet zien dat dat zomaar ineens werkelijkheid kan worden. Laten we die les van jou leren en meenemen in ons leven, zodat jouw zinloze dood toch nog iets zinvols met zich mee brengt….

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Verlangen

Velen van jullie zullen het moment al meegemaakt hebben, het moment dat je je ouders verliest. Voor mij was dat op tamelijk jonge leeftijd. Ik was 16 toen mijn vader ging en 28 toen het ook mijn moeders tijd was. Op het moment dat ze nog leven denk je dat je nooit zonder ze kunt, dat je daar echt nooit overheen komt….Maar als het moment daar is, gaat het leven gewoon verder.

Ik weet nog goed hoe ik heel even in paniek was toen mijn moeder overleed. Het besef ik heb geen ouders meer, ik ben geen kind meer! Dat gevoel was ook met vijf minuten weer weg, omdat je je dan realiseert dat je volwassen bent en het leven zelf kunt leven, maar desondanks blijft het een heel gek gevoel dat ik geen ouders meer heb. En soms zijn er die momenten dat ik zo terug kan verlangen naar toen alles nog ‘gewoon’ was.

Ik geniet er enorm van als ik anderen hoor zeggen dat ze een bakkie gaan doen met hun moeder of dat ze gezellig bij moeders aan gaan schuiven voor het eten. Want zeg nou zelf, niemand maakt de gerechten toch zo lekker klaar als je eigen moeder? En hoezeer ik er ook van geniet, zijn er ook momenten dat het even pijn doet, ondanks dat ik al zoveel jaar zonder ze leef, of misschien wel juist omdat ik al zoveel jaar zonder ze leef!

Dat verlangen om nog één keer met je moeder samen te zijn, om nog één keer van haar maaltijd te genieten die ze altijd met liefde voor je klaarmaakte, om haar de vragen te stellen die je altijd wilde stellen, maar waar de tijd helaas een stokje voor heeft gestoken. Gewoon het gevoel hebben weer even kind te zijn. Is dat niet wat we diep in ons hart allemaal willen? Kind zijn en vooral kind blijven?

Zij is immers degene die je vroegste vroeger kent, die jou alles leerde wat je moest leren in het leven. De basis waar je altijd weer naar terugkeerde als je verdrietig was, en waar je jezelf kon zijn zonder dat je daarop veroordeeld werd.

Het verlangen weer even klein te zijn, zonder je zorgen over van alles en nog wat te hoeven maken, gewoon kind zijn, gewoon omdat dat kan! Oh en al die woordenwisselingen die je hebt gehad, die je nu diep in je hart terug zou willen draaien. Soms omdat het gewoon onterecht was wat je zei, maar soms ook omdat je nu ziet hoe je op haar lijkt. Hoe je jezelf betrapt om datgene te zeggen wat je van je moeder niet wilde horen.

En soms vraag ik me af in hoeverre mijn herinneringen nu gekleurd zijn. We kennen immers allemaal de uitspraak: “Over de doden niets dan goeds.” Ga je ze mooier maken naarmate de jaren verstrijken? Omdat je ze misschien anders wilt herinneren dan ze in werkelijkheid waren? Niet eens bewust denk ik, maar gewoon omdat iedereen momenten anders beleeft, omdat we -ook al kijken we naar hetzelfde beeld- allemaal iets anders zien.

En ja, ik zou graag nog een dagje met mijn moeder door willen brengen. Haar vragen hoe zij haar leven beleefd heeft, of ze terugkijkend dingen anders zou doen, maar vooral ook om te kijken hoe verschillend wij dezelfde herinneringen beleefd hebben. Dingen delen die nooit uitgesproken zijn, omdat daar de tijd niet voor was, omdat daar het moment (nog) niet voor was, maar misschien ook wel omdat we daar toen de moed (nog) niet voor hadden.

Hoe zou het zijn als je die kans nog kreeg? Zou je dan echt al deze dingen gaan vragen, of laat je je onderdompelen in het feit dat je je moeder gewoon weer even ziet? Zouden alle vragen dan op de voorgrond staan, of geniet je dan alleen maar van het weer even samen zijn?  Hoe mooi zou dat zijn? Nog een laatste dagje, waarin zij nog eens mag moederen, omdat je dat nu veel beter snapt en jij je voor één keer weer heel even kind mag voelen, gewoon omdat je daar soms zo intens naar kunt verlangen…..

Riejanne Zwiers.

Riejanne schrijft: Taalmaatjes

Een paar maanden geleden bedacht ik me dat ik graag weer iets als vrijwilliger wilde doen, maar wat? Er zijn zoveel mogelijkheden dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Wel stond het gelijk al vast dat ik echt iets met mensen wilde doen in plaats van voor mensen. Nou dat was al een goede stap in de richting 😉

img_1881

Al zoekende stuitte ik op het Huis der Taal. Nu zullen jullie wel begrijpen dat bij het lezen van het woord taal onmiddellijk alle bellen gingen rinkelen. Ik bedoel Taal en lezen.…dat is toch onlosmakelijk met elkaar verbonden! Dus de stoute schoenen aangetrokken, de laptop erbij gepakt en gemaild met de vraag of ze nog vrijwilligers nodig hadden. Het antwoord volgde al snel en was kort maar krachtig: Ja!

Al snel besloot ik me aan te melden als vrijwilliger en volgde er een intakegesprek. Vanuit dat intakegesprek werd ik steeds enthousiaster en besloot gelijk akkoord te gaan. Nu was het wachten op de introductiecursus….

31 januari was het dan zover. De cursus zou beginnen. Ik had geen idee wat ik er van moest verwachten, dus besloot er blank in te gaan en alles op me af te laten komen. We waren in totaal met 12 mensen die zich aangemeld hadden. Eerst volgde een korte kennismaking en kregen we informatie over de inhoud van de training.

Daarna begon het “echte “ werk. Er ging een wereld voor me open wat informatie betreft. Iedereen weet dat men hier een inburgeringsexamen moet doen, maar voor mij was het totaal nieuw dat men dat ook op verschillende niveaus kan doen! Ik heb altijd gedacht dat het een standaard examen was, maar gelukkig dachten velen dat met mij 😉 Oh en dan alle communicatieregels die ineens op je af komen! Zoveel dat we elkaar soms vertwijfeld aan keken. Hoe moeten we dit ooit gaan onthouden en sterker nog, in de praktijk gaan brengen? Bizar eigenlijk hoe zoiets je dan ineens onzeker kan maken, terwijl het eigenlijk niets anders was dan hoe we in ons dagelijks leven communiceren.  Het enige verschil was dat we ons nu bewust waren van hoe we communiceren, wat daar eigenlijk allemaal bij komt kijken! Erg leuk om dat eens onder de loep te nemen mensen, je staat versteld van wat je allemaal doet!

img_1880-1

7 februari was de tweede training. We moesten in een kring gaan zitten, zonder dat we een idee hadden wat ons te wachten stond. Vervolgens kwam er een dame de ruimte binnen, ging voor de groep staan en begon een heel verhaal -in wat later bleek- Pools te vertellen. In eerste instantie dachten we nog dat ze zich aan het voorstellen was, maar het verhaal duurde wel heel lang. Vervolgens ging ze heen en weer lopen tussen een tafel en een stoel.  Hilarisch wat er dan in een groep gebeurt! De gekste dingen ga je bedenken om erachter te komen wat ze ons wil vertellen. Er waren zelfs cursisten die haar stappen gingen tellen! Om het nog wat ingewikkelder te maken kwamen er ook nog eens een boek, een krant, een bloem en een koffiekopje tevoorschijn. En toen kwam het! Volledig in het Pools ging ze ons opdrachten geven. Ook wel weer heel bijzonder om te ervaren hoe ver je met handen en voeten komt, door gewoon te kijken naar wat iemand doet!

Wat een wijze les was dit zeg, confronterend ook! Omdat het zo goed weergeeft hoe iemand zich moet voelen die hier als anderstalige het land binnen komt. En ja, ik was me er van bewust dat ik me te midden van een grote groep Nederlanders bevond en dus ten alle tijden om hulp kon vragen, kon communiceren in mijn eigen taal, maar wilde ook zo graag weten wat de Poolse ons duidelijk wilde maken. Wilde horen wat ze te zeggen had! Als wij dit gevoel al zo sterk hebben, hoe moet het dan voor een anderstalige zijn die noodgedwongen huis en haard heeft moeten verlaten? Die in een land komt, waarvan ze niet weet wat er van haar verwacht wordt, waar ze zich niet verstaanbaar kan maken, simpel om de reden dat wij hun taal niet spreken en ons Nederlands voor hen abracadabra is! Hoe verloren voel je je dan?

De laatste training was 14 februari en hierin werd materiaal besproken wat we kunnen gebruiken om hun woordenschat te vergroten, hoe belangrijk het is om met verschillende werkvormen te spreken etc.  En natuurlijk de cultuurverschillen. Dat laatste spreekt mij dan ook weer zo aan! Ik hou van andere culturen, vind het mooi om te zien hoe elke cultuur zijn eigen waarden en normen heeft. En hoe mooi is het dat je van elke cultuur ook weer wat kunt leren!

Inmiddels ben ik gekoppeld aan een anderstalige en hoop ik heel snel te gaan starten. Hoe groot was de verrassing dat deze persoon naast het leren spreken ook iemand zocht die met haar mee wilde lezen, omdat ze ook die vaardigheid wil verbeteren. Gekscherend zei ik nog dat de eerste woorden die ik ze ga leren zijn: Samenlezenisleuker en waailap! Want eerlijk is eerlijk, als je die woorden kent is het leven toch een stuk leuker 😉

img_1879-2

Riejanne Zwiers.