Riejanne schrijft: Heimwee naar een ver verleden.

 

sdr

 

Heimwee naar een ver verleden.

Kennen jullie het gevoel dat je soms zo terugverlangt naar de plekjes die vroeger zo bijzonder voor je waren? Waar je onbezorgd en onbevangen speelde, niet wetend wat je allemaal nog te wachten staat? Vanmiddag was ik bij zo’n plek waar ik vroeger heel vaak kwam: De Loenense watervallen. Het was zeker 35 jaar geleden dat ik daar voor het laatst geweest was. Hoe bijzonder dat ik het gevoel van vroeger weer terugkreeg toen ik daar bij het water stond. In mijn beleving was de waterval vroeger groter, maar dat zal wel het gevoel en aangezicht zijn van het kleine meisje dat ik toen was. Natuurlijk was het toen een grote waterval, ik was immers nog heel klein. Hoe leuk was het vanmiddag om de verwonderende gezichtjes te zien van de kinderen die naar de waterval keken. Zou ik daar vroeger ook op die manier naar gekeken hebben?

Starend naar het water gingen mijn gedachten terug en zag ik mezelf weer met blote voetjes door het water lopen….en even was daar weer het gemis aan hen die er niet meer zijn, maar die ik zo graag zou vertellen dat ik weer bij de watervallen was geweest. Inderdaad, de watervallen waar ik vroeger met hen kwam, waar mijn herinneringen zo met hen verweven zijn. En wat prijs ik me gelukkig dat ik die herinneringen heb. Dat ik hier als klein meisje onbevangen kon spelen, zonder het besef dat ik hier ooit zonder mijn dierbaren naar terug  zou gaan.

Zo zouden we alles moeten beleven, onbevangen! Helaas gaat die onbevangenheid er wel af als we ouder worden, omdat er altijd wel weer iets is dat ons bezighoudt, wat we moeten doen etc. Maar hoe fijn zou het zijn als we nu nog onbevangen herinneringen konden maken? Herinneringen die ooit heel dierbaar worden, die we koesteren, omdat ze je door de moeilijke momenten heen kunnen helpen. Die we bewaren in een speciaal plekje in ons hart en tevoorschijn kunnen halen op momenten dat we weer naar die tijd verlangen. Die we kunnen delen met de mensen die ons nu dierbaar zijn.

Soms zou ik willen dat ik ze op kon pakken. Ze in een doosje willen stoppen waarin ze altijd tastbaar zullen zijn, gewoon omdat de herinnering dan niet kan vervagen. Niet een plaatje in een fotoboek, maar een totale herinnering, waarbij ik ook de gezichtsuitdrukkingen van mijn dierbaren moeiteloos naar voren kan halen. Om het moment dat we ooit samen deelden weer opnieuw te beleven, zoals ik dat vanmiddag bij de Loenense watervallen weer heel even mocht doen.

Zo ver weg, maar toch dichtbij……

Riejanne Zwiers.

rietje-2

 

 

Riejanne schrijft: “Happy”Birthday

Rietje2

“Happy” Birthday

Iedereen weet het vast nog wel van vroeger. De weken voorafgaande aan je verjaardag. Wat een spannende tijd en wat duurde die vaak lang! De avond voor mijn verjaardag altijd vroeg naar bed, want des te eerder was het morgen…..hoe verwonderlijk dat kinderen daar toch altijd intrappen 😉

Naarmate ik ouder werd veranderde de spanning natuurlijk. Cadeautjes werden minder belangrijk, want de gezelligheid stond voorop. Hoe fijn dat familie en vrienden die dag bij je waren!

Eigenlijk denken we nooit over die dingen na, omdat ze zo vanzelfsprekend zijn. Het is toch heel gewoon dat je familie met je verjaardag bij je komt? Tot het moment dat ze wegvallen…….

Net als waarschijnlijk velen van jullie, had ik daar ook nooit over nagedacht. Op redelijk jonge leeftijd verloor ik mijn ouders, maar gelukkig had ik mijn broer en zus nog. Met hen deelde ik  een verleden en zo bleven de verhalen van vroeger ook bestaan. Zo nu en dan haalden we herinneringen op met een lach en een traan. Wat fijn dat we elkaar nog hadden! Helaas is dat inmiddels ook veranderd en heb ik ook mijn lieve broer en zus weg moeten brengen. Hoe anders sta je dan in het leven…..

Alles wat zo vanzelfsprekend was valt weg. Niets is meer hetzelfde. Het voelt alsof met hen ook je verleden weg is, want wie begreep de dingen van vroeger beter dan zij die er zelf bij waren?

En ja, ook zonder hen ontkom je niet aan je verjaardag. Daar waar je vroeger de spanning had over welke cadeautjes je kreeg, overheerst nu alleen maar het gemis. Juist op die dag (ook al geef ik er niets om) is het gemis zo voelbaar. En hoewel ik elk jaar dankbaar ben dat ik weer een jaar ouder mag worden, is het ook elk jaar weer een dag die zoveel spanning met zich mee brengt…..

Ik ben ontzettend dankbaar voor de vele lieve mensen die ik om me heen heb, die me door die dag heen slepen, ondanks dat ik het niet meer vier. Mensen die me opvrolijken door liedjes te zingen in mijn app, kaartjes sturen, bellen en zelfs cadeautjes opsturen. Vrienden bij wie ik de avond doorbreng en die snappen hoe het gemis op die dag is…..Zo rijk met die lieve vrienden om me heen en toch voel ik me dan soms zo ondankbaar…..ze doen alles voor me, leven met me mee, zijn er voor me, maar toch is dat soms niet genoeg….. Juist op die dag is het enige wat ik wil een klein berichtje van hen die ik weggebracht heb, die in mijn hart zitten en daar nooit uit weg zullen gaan, die ik bij alles wat ik doe altijd met me mee draag…..dus ook dit jaar de verjaardag maar weer afgesloten met een borrel, met hen in gedachten……hopende dat zij daarboven samen op mij aan het proosten zijn!

En ondanks het gemis kan ik ook weer zeggen dat ik toch een fijne dag heb gehad…gewoon omdat ik gezegend ben met hele lieve vrienden die ik zeker niet als vanzelfsprekend ervaar………

Riejanne Zwiers.

Rietje1

 

Riejanne schrijft: Zussenliefde

Riejanne

Zussenliefde…

Heel veel mensen zijn gezegend met een zus, al zullen er ook velen zijn die dat helemaal niet als een zegen ervaren. Ook ik had een lieve zus….Bijna twaalf jaar ouder dan ik dus in die zin speelde ze ook verschillende rollen in mijn leven.

Als klein meisje vond ze het heerlijk om over mij te moederen en nam me overal mee naar toe. Voor mij was ze dan ook echt mijn grote zus. Hoe klein ik ook was, ruzie maken konden we ook! Ik denk dat ze me menigmaal vervloekt heeft, omdat ik vond dat ik ook groot genoeg was voor de dingen die zij deed. Toen ik 11 was ging ze de deur uit en oh wat vond ik dat erg. Mijn zus en ik waren altijd vier handen op 1 buik….Op mijn twaalfde werd ik tante van haar prachtige dochter! Ook toen kibbelden we nog aardig wat af. Ik weet nog goed dat haar dochtertje lag te jengelen (huilen in mijn beleving, want ik was 12) en ik mijn zus vertelde dat ze haar dochter uit bed moest halen. Dat deed ze dus echt niet, waarop ik haar aankeek en zei dat ze een slechte moeder was omdat ze “mijn” nichtje zomaar liet huilen…Haar laconieke antwoord was: “Dat mag je vinden hoor Riejan, maar ik haal haar er echt niet uit”. Later hebben we hier samen nog vaak om gelachen….

Of die keren dat ik naar haar toe ging, maar ze niet thuis was. Geen probleem, want ik had een sleutel, dronk even wat, keek of ze nog leuke boekjes had en legde dan een briefje op tafel dat ik was geweest. De boekjes nam ik dan gewoon mee, want die wilde ik lezen. Vervolgens kreeg ik later op de dag een telefoontje, waarin ze me bedankte dat ik de boekjes mee had genomen. Ze had ze net gekocht met het plan die avond vroeg op bed te gaan lezen, omdat haar man nachtdienst had 😉 Andersom ging het net zo hoor! Ik weet nog dat ik het hele huis op de kop heb gezet om een bepaalde broek te zoeken. Toen ik haar uiteindelijk belde en zei dat ik toch echt niet begreep waar die broek was zei ze doodleuk: “Oh die ligt hier, want die wilde ik aan”. Zo zijn er nog tientallen herinneringen!

Naarmate we ouder werden veranderde onze band. Vroeger moederde ze over me, daarna werd ik echt het kleine zusje (wat ik op een bepaalde manier ook altijd bleef), maar naarmate ik ouder werd, werd onze band gelijkwaardig. Zij kon de moederrol laten varen en ik keek niet meer tegen haar op als mijn “grote” zus. We werden vriendinnen! Doordat we ver uit elkaar woonden zagen we elkaar niet wekelijks, maar belden wel 10 tot 12 keer per dag. Ik snap dat veel mensen zich dat niet voor kunnen stellen, maar wij hadden elkaar niets te vertellen, maar altijd wat te vertellen…..En we presteerden het dan ook rustig om een uur aan de telefoon te hangen. Of die keren dat ze me op de mobiel belde omdat ik met mijn vaste lijn in gesprek was. Ze zei dan steevast: “Ik weet wel dat je in gesprek bent hoor, maar dit moet ik je echt even vertellen”.

Uren kletsen, de slappe lach hebben, maar ook heel serieus zijn. We deelden alles met elkaar! In de familie kregen we een aantal sterfgevallen achter elkaar, maar dat verstevigde onze band alleen maar. In een volle kamer hoefden we elkaar maar aan te kijken om te weten wat we bedoelden. En wat waren we blij toen ze eindelijk na 30 jaar weer in mijn woonplaats kwam wonen. Hele plannen maakten we…samen naar de markt, uit eten gaan, etc. etc. Nu deden we die dingen ook, maar dan bleef ik meestal een paar dagen bij haar slapen. Hoe leuk dat ze nu op vijf minuten fietsafstand van me kwam wonen. November 2013 was het zover! Voor de mensen die denken dat ons belgedrag daardoor wel zou veranderen….jullie hebben het mis 😉 Nog steeds belden we elkaar 10 tot 12 keer per dag en daarnaast zagen we elkaar dus ook! Ik weet nog goed dat ze me belde om te vragen of ik iets in huis had, waarop ik zei dat ik het wel even kwam brengen. Heel enthousiast zei ze: “Nee, ik kom het wel halen, want ik ben nog niet op de fiets bij jou geweest”. Wat een lol hadden we, als kleine kinderen zo blij dat we zo naar elkaar toe konden fietsen.

Helaas was het lot haar niet gunstig gezind en heeft ze maar 9 maanden in Deventer mogen wonen. Alle plannen die we hadden gemaakt hadden we intussen uitgevoerd, maar wat had ik graag gewild dat we dit nog jaren konden doen! Hoe bizar ook hoe onze rollen weer veranderden. Samen met mijn zwager en nichtje heb ik haar verzorgd. Ik was helemaal bij hen in huis in die periode. Vroeger moederde ze over mij, waste me, trok me mijn pyjama aan etc. Nu deed ik precies hetzelfde bij haar. Heb uren bij haar aan bed gezeten, hand in hand. We hebben gezegd wat we nog wilden zeggen en daarnaast hebben we tot het laatste toe ontzettend gelachen, want ondanks dat ze ziek was, bleef ze haar humor houden. Ik was erbij toen ze haar mooie ogen sloot….Mijn grote zus, vroeger ook een beetje mijn moeder, maar bovenal mijn beste vriendin! Wat ben ik trots op jou en wat ben ik dankbaar dat ik je heb gekend…mis je nog elke dag……

Riejanne Zwiers.

Zus

Riejanne schrijft: “Gewoon weer een nieuwe dag”

in-de-wolken

Gewoon weer een nieuwe dag….Hoeveel mensen zijn er vanochtend opgestaan met dat gevoel? Een dag die ingevuld is met waarschijnlijk werken, huishouden, eten koken etc. Een dag die door velen als sleur ervaren wordt. Toch is het niet voor iedereen “gewoon” weer een nieuwe dag. Er zijn ook mensen die vandaag afscheid nemen van hun geliefde moeder, die er vanmiddag getuige van zijn hoe hun moeder de laatste adem in hun bijzijn uit zal blazen. Geen gewone dag, maar een dag die je op alle fronten wilt absorberen. De laatste momenten met elkaar beleven, delen, samen zijn. Nog even een warme hand vasthouden voor ie straks verandert in ijzig koud!

loslaten

Gewoon een nieuwe dag voor jou, maar voor hen staat de wereld straks stil. Niets wordt meer gewoon als je te maken hebt gehad met verlies…..Ja, het leven gaat door, maar met elk verlies wordt je wereld een stukje kleiner, je vreugde een klein beetje minder!

Voor veel mensen is het zo vanzelfsprekend dat ze familie en vrienden om zich heen hebben, terwijl ik me vaak afvraag of ze beseffen hoe rijk ze zijn. Hoe vaak vertel jij jouw ouders, broers en/of zussen dat je van ze houdt? Dat je blij met ze bent?

Vaak is die drempel om dat te zeggen zo hoog, terwijl we hen wel bellen om te zeggen dat we zo blij zijn met de nieuwe auto of een nieuwe telefoon etc.

Laten we er met ons allen eens bij stil gaan staan, eens beseffen hoe rijk we zijn als we familie en vrienden om ons heen hebben. Laten we eens uitspreken dat we van ze houden, gewoon op deze nieuwe dag…

Vandaag, want later is altijd te laat!!

20140603-205957-75597508

Riejanne Zwiers.