Samen praten met: Frank Krake & Hannelore

Na het lezen van het meer dan indrukwekkende Hannelore mochten wij een paar vragen stellen en wat een mooie antwoorden kregen we daar op. Onze duo-recensie gemist? Klik dan even deze link:

https://samenlezenisleuker.wordpress.com/2020/02/01/duorecensie-corina-riejanne-hannelore-frank-krake/

Het interview:

Frank:

1 Hoe was het voor jou om dit boek te schrijven? Je hoorde verschrikkelijke verhalen en het lijkt me dat je daar door geraakt wordt, maar desondanks toch een objectief verhaal neer moet zetten. Was het moeilijk om het verhaal los te laten na weer een gesprek met Hannelore?

Ja en nee. Ik ben vrij rationeel ingesteld en heb ook de nodige ervaring opgedaan bij het schrijven van mijn vorige boek ‘De laatste getuige’. Wel dacht ik in de rit van ongeveer een uur terug vanuit Hoogeveen na over het net daarvoor gevoerde gesprek. Direct na terugkomst op kantoor sloeg ik aan het uitschrijven ervan. Daarna was het voor mij klaar. Pas toen ik alle verhalen en interviews ging samenvoegen en uitwerken tot het eerste manuscript, merkte ik dat het onbewust toch onder de huid was gekropen. Maar nooit heb ik de neiging gehad niet objectief te zijn daardoor. Dat hoort ook bij de professionele werkwijze die ik na streef. Ik denk dat het verhaal juist sterker wordt door de lezer zelf zijn/haar gedachten te laten vormen en te laten oordelen  

2. Jij hebt gebeld met Vrieswijjk, maar kreeg steeds zijn assistente aan de lijn. Ben je ooit bang geweest dat wanneer je hem zou zien, je “meegesleurd’ zou worden? Gezien het feit dat hij zo charismatisch was. Daarnaast zou ik heel graag willen weten of jij je voor kunt stellen dat mensen zo meegesleurd worden en daar alles in hun leven voor opzij zetten.

Ik ben zelf geen seconde bang geweest om ingepakt te worden door Vrieswijk. Maar hij was toen ook al 90 en ik ken natuurlijk de hele voorgeschiedenis. De wens hem te kunnen spreken kwam voort uit het research voor het boek en het willen grijpen van de kans als die zich voor zou doen. Helaas is hij er voordat het zo ver kwam er tussenuit gepiept.

Ik kan mij er alles bij voorstellen dat mensen door een sterke en charismatische leider worden gemanipuleerd en geïndoctrineerd. Het gebeurd simpelweg te vaak en te veelvuldig, gewoon om ons heen. Dan zou het de kop in het zand steken zijn als je daar blind voor zou zijn. Het overkomt mensen uit alle lagen van de bevolking. Meestal zijn ze wat zoekende of door persoonlijke omstandigheden ontvankelijk daarvoor. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus voor mijzelf ben ik niet bang.

Deze week nog kreeg ik een melding van ouders die hun zoon in de hanen van een sekte zagen vallen. Het is werkelijk overal om ons heen, in stad en platteland;

https://nos.nl/artikel/2326966-duitse-sekte-probeert-studenten-te-ronselen-in-twente.html

TV Oost heeft ook een videoreportage gepubliceerd;

https://www.rtvoost.nl/nieuws/327195/Auteur-Frank-Krake-kreeg-al-tien-alarmmeldingen-over-sektes-We-moeten-weer-een-landelijk-meldpunt

3. Wist jij voordat je aan dit boek begon dat sektes in Nederland ook nu nog veel voorkomen? Was de reden om dit boek te schrijven, om Hannelore een stem te geven of hield je daarbij ook in je achterhoofd dat je andere mensen wilde waarschuwen? Wat woog voor jou het zwaarst?

Nee, dat wist ik niet. Waarschijnlijk net als de meeste mensen had ik werkelijk geen idee. Het staat ver van mij af, past niet in mijn belevingswereld, maar plotseling besef je hoe dichtbij het kan komen, doordat uit Hannelores verhaal bleek dat het iedereen kan treffen. Toen kwam Ruinerwold daar nog eens overheen. Het boek was al bijna af, maar het bevestigde weer wat ik toen al wist. Tussen de 80 en 130 sektes zijn er in Nederland en meer dan 1.200 in België. En niemand die het weet. Daar wilden Hannelore en ik wat aan doen, om tegen dat gevaar te waarschuwen. Daarboven op gaf Hannelore te kennen dat ze graag zelf als inspiratiebron zou willen dienen voor al die vrouwen die zelf met een rugzak door het leven gaan, om welke reden en ervaring dan ook. Zij gaf aan dat als het haar lukt om weer gelukkig te worden, na alles wat ze heeft meegemaakt, dan lukt het hopelijk andere mensen ook. Zo mooi en oprecht. Dat gaf voor mij de doorslag dit boek te willen schrijven.

4: Heb je zelf een les geleerd uit het praten met al de mensen die dit boek mogelijk gemaakt hebben? Zo ja welke?

Ja, vertrouw vooral op jezelf en wees gezond achterdochtig. Tijdens mijn werk in een zomerkamp voor homeless kids in Amerika schreef een leidster in mijn herinneringsboek; ‘Always listen tot he beat of your own drummer’. Dat is een mooi houvast waar ik zo af en toe nog wel eens aan denk.

Wat ik ook heb geleerd is hoeveel weldenkende en sociale mensen er zijn. Zoveel mensen gesproken die het beste met Hannelore en de andere (voormalige) sekteleden voor hadden. Zo’n Vrieswijk was gelukkig een uitzondering, maar je ziet wat een schade hij heeft kunnen aanrichten. Wees daarom kritisch op wat andere mensen denken en vinden, maar accepteer ook de helpende hand van mensen om je heen die het beste met je voor hebben

5:Waar komt je “fascinatie” voor het vertellen van dit soort verhalen vandaan?

Ik hou van mensen die een verhaal te vertellen hebben waaruit veerkracht blijkt. Dat is de rode draad in al mijn vijf boeken die ik geschreven heb. Veerkracht, door een diep dal gaan en je daar weer uit knokken.

Ook vind ik het gewoon ontzettend leuk om totaal onbekende mensen met onbekende verhalen een geluid, een stem, te geven. En zoals bij Menthol, Rood Bloed en De laatste getuige ook het geval was; er diende heel veel onderzoek te worden verricht, voordat ik uberhaupt kon beginnen met schrijven. In het geval van HANNELORE meer dan toen maanden. Er waren amper foto’s, het verhaal was onduidelijk en incompleet en klopte lang niet altijd in de tijd. Na dat kleine jaar van zeer intensieve research kon ik de puzzelstukjes wel op de juiste plek leggen en zo een consistent geheel van alle flarden maken. Dat was voor Hannelore zelf soms ook een eyeopener.

6: Hannelore krijgt als boek/verhaal veel publiciteit op tv en radio. Hadden jullie dat van te voren verwacht?

Deze vraag beantwoord ik niet alleen als schrijver, maar ook als uitgever, want dat ben ik ook. Ik geef mijn eigen boeken uit.

Eigenlijk wel is het eerlijke antwoord. Dat is niet arrogant bedoeld, maar zo’n bijzonder, bizar en heftig verhaal, dat vraagt er om om verteld te worden. Na Jinek had ik echter niet verwacht dat er nog meer TV programma’s zouden volgen. Maar ook Hart voor Nederland, RTL4 5UUR Live en EenVandaag zonden het uit, dat geeft al aan hoe het leeft. En Omroep Gelderland maakte ism TV Oost een zeer indringende documentaire. Samen met veel radiostations en heel veel kranten en magazines was dat zó’n exposure dat bijna iedereen in Nederland er wel iets over gehoord zal hebben. En dat was ook het uitgangspunt van het marketing- en PR plan, dus in dat opzicht is het volledig geslaagd.

Natuurlijk hoop ik dat we veel boeken verkopen, maar ik onderschrijf Hannelores persoonlijke doelstelling volledig; ieder mens dat we kunnen behoeden voor de ellende van bezeten worden door een sektarische beweging is er één. En als dat lukt is het al die moeite, het bloed, zweet en tranen dubbel en dwars waard geweest.

Hannelore:

1.  Ik heb natuurlijk gelezen hoe jij en je zusje uit elkaar gehaald werden, evenals jij en je ouders. Heb je nu contact met je ouders en je zusje en hoe ziet dat contact er dan uit? Draag je het feit dat jullie uit elkaar gehaald zijn, en daardoor veel van elkaars leven gemist hebben, altijd mee of is dat overbrugbaar?

Ik heb een normaal gezond contact met mijn beide ouders en mijn zusje. Ze zijn betrokken in/bij ons leven en zijn dus trotse opa en oma en tante voor onze kinderen. Het heeft tijd gekost om de relatie te herstellen en je kunt de kinderjaren niet over doen. Mijn zusje en ik hebben dat wel als gemis ervaren maar staan daar niet vaak bij stil, alleen nu rond het boek zijn we ons daar weer bewuster van. We weten ook niet hoe onze relatie was geweest als we wel samen opgegroeid waren.

2. In hoeverre speelt Vrieswijk nu nog een rol in je leven? Je bent natuurlijk helemaal gehersenspoeld door hem, merk je nu soms nog wel eens oude gewoonten/gedachten bij jezelf, omdat die er als kind zo ingehamerd zijn? Zo ja, hoe ga je daar dan mee om?

Vrieswijk speelt geen enkele rol in mijn leven. Ik weet niet wie ik was geworden als ik in een ‘normaal’ gezin was opgegroeid. Wat ik weet dat ik heb ‘overgehouden’ aan mijn jeugd is dat ik voorzichtiger ben in het zomaar dingen aannemen. Het heeft lang geduurd voor ik mij niet meer afvroeg: ‘doe ik wel normaal?’, ‘heb ik wel goed gehandeld in deze situatie?’. Dus onzekerheid over hoe ik sociaal functioneerde heeft mij lang geplaagd. Soms vroeg ik gewoon aan mensen die ik vertrouw hoe zij er naar keken. Zo groeide het vertrouwen in mij zelf. Op mijn oude basisschool tijdens de lezing die wij daar gaven attendeerde iemand mij er op dat wij altijd met gebogen hoofd liepen, dus niet rond keken maar naar de grond. Toen ze dat vertelde kwam de herinnering bij mij boven dat ik toen ik net vrij was uit de sekte ik inderdaad op een gegeven moment mij bewust werd ik kijk niet rond ik kijk steeds naar de grond. Dat heb ik toen, zal in 1995 zijn geweest, bewust veranderd en ben om mij heen gaan kijken.

3.  In hoeverre heeft het sekte verleden nog invloed op je? Oud zeer? Heb je dat allemaal verwerkt, of heb je geleerd je leven daarom heen te bouwen?

Nee het doet niet meer zeer, het is ook al heel veel jaar geleden. Een leven er omheen bouwen past niet bij mij. Ik liep er eerst wel voor weg als oude pijn zich aandiende maar dat helpt niet want dan kom je het van zelf weer tegen. Dus uiteindelijk ging ik de confrontatie dan maar aan met of zonder hulp afhankelijk van de grote van de pijn. Ik kan nu dus gewoon aan mijn jeugd denken er over praten zonder dat ik daar last van heb. Ik heb ook geen nachtmerries of zo.

4.  Heb je nog contact met mensen die destijds met jou in de Gemeente Gods zaten? Zij hebben hetzelfde gevecht als jou moeten leveren om er van los te komen en ik vraag me af of jullie elkaar daar dan tot steun kunnen zijn of is het eigenlijk ieder voor zich?

Af en toe heb ik nog contact met mensen die ook in de GG hebben gezeten. Ieder is zijn eigen weg gegaan. We waren in de GG ook allemaal niet ons zelf maar een marionet van V. Wel vind ik het leuk om te horen hoe het met de anderen gaat, je bent toch als een soort rare familie met elkaar opgegroeid.

5:  Je geloof in God zelf is er altijd gebleven ondanks alles komt dit toch door je eerste levens jaren? Of meer door je familie en (nu) je man die je vlak na je terugkeer tegen kwam? Heb je Hem het nooit “kwalijk” genomen?

Ja ik geloof nog steeds in God en in de bijbel. Dat zou kunnen komen door dat mijn ouders mij in de eerste levensjaren een normaal bijbels geloof hebben bijgebracht. Het kan ook komen doordat er door mijn opa en oma en door familie en vrienden heel veel voor mij is gebeden. Zeker ben ik boos geweest op God en heb ik heel veel waarom vragen aan Hem gesteld. Ik heb geen antwoord hier op gekregen, maar wel vrede.

6: Wat ons erg raakte in het boek was dat je uiteindelijk tot de conclusie kwam dat je eigen gedachten niet veilig waren. Wat zou je nu willen zeggen tegen je kleine ik over die gedachtes?

Je mag er zijn precies zoals je bent bedoeld met alle gedachten en verlangens, boosheid en verdriet.

7: Wordt het nu je zoveel door het land reist om te praten over het boek en dus jouw leven het elke keer makkelijker of is het elke keer weer anders? Zou je soms terug willen naar de anonimiteit?

Ik vind het elke keer nog weer spannend omdat je niet weet wat voor publiek er tegenover je zit, het is dus elke keer anders. Ik vind het niet moeilijk om over mijn jeugd te praten, het is voor mij gewoon mijn jeugd. Toch ben ik elke keer weer blij met hoe het is gegaan en krijg ik vaak ook hele mooie reacties. Ik kan nog prima naar de winkel zonder dat iemand mij aanspreekt, dus ik heb er in mijn daagse leven geen ‘last’ van. Het geeft ook moed dat er mensen zijn die aangeven er echt iets aan te hebben.

Wij bedanken Frank en Hannelore voor hun tijd en uitgebreide antwoorden. En natuurlijk wensen wij hun nog veel geluk en plezier met de lezingen die nog komen gaan.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: Waar is mama? – Cathy Glass ****

Met dank aan Uitgeverij Boekerij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Cathy Glass

Uitgever: Boekerij

Originele titel: Where Has Mommy Gone

Vertaler: Janet Limonard – Harkink

Aantal bladzijdes: 320

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: 23 januari 2020

Mening:

Cathy woont samen met haar zoon (Adrian) en twee dochters (Paula en Lucy). Lucy is als pleegdochter bij Cathy komen wonen en uiteindelijk door haar geadopteerd.  Het verhaal begint met het telefoontje dat er weer een pleegkind is voor Cathy. Melody, een achtjarig meisje, dat onder schrijnende omstandigheden met haar moeder woont. Vanaf het moment dat Melody bij Cathy in huis is, is ze alleen maar bezig met zorgen maken over haar moeder Amanda. Daarnaast vindt ze de kat die Cathy in huis heeft smerig, omdat ze van haar moeder geleerd heeft dat die altijd vlooien hebben.  Dat het meisje zelf ernstig verwaarloost bij Cathy aan kwam had ze niet door. 

Al snel voelt Melody zich op haar gemak bij Cathy thuis. Het contact met Amanda wordt gelijk voor drie keer in de week ingepland en Melody zal haar ontmoeten in het omgangshuis. Al bij de eerste ontmoeting tussen Melody en Amanda, had ik enorm met Amanda te doen. Daarnaast had ik heel snel een vermoeden wat er met Amanda aan de hand was.

Melody is duidelijk geparentificeerd. De zorgen om haar moeder zijn voelbaar en ik kan me zo goed voorstellen hoe machteloos je bent als klein meisje, omdat niemand echt door lijkt te hebben wat er met haar moeder aan de hand is. Melody weet het, maar kan er geen woorden aangeven. Wel stuurt ze er bij Cathy steeds op aan om eten voor Amanda mee te nemen tijdens de bezoekjes.

Dan is daar de afspraak in het omgangshuis waarbij Amanda niet op komt dagen. De paniek is groot bij Melody en haar zorgen zijn niet ongegrond. Uiteindelijk komt het telefoontje dat Amanda opgenomen is in het ziekenhuis. De voogd besluit dat Melody pas bij haar moeder op bezoek mag, als er een duidelijke diagnose is. Wat heb ik met Melody te doen als ze dat te horen krijgt. Wetende waar je moeder is, maar je mag haar niet opzoeken. Hoewel het Melody rust geeft dat haar moeder goed verzorgd wordt in het ziekenhuis, wordt het verlangen naar haar steeds groter.

Als dan eindelijk het telefoontje komt dat Melody Amanda mag bezoeken is ze dolblij. Alles staat in het teken van dat bezoek, wat helaas op het laatste moment weer afgebeld wordt De teleurstelling is voelbaar, maar wat is Melody veerkrachtig. Cathy doet er alles aan om Melody zo goed mogelijk te begeleiden en vooral af te leiden. Dan zorgt moeder natuur voor een ontroerend momentje. 

Het heeft gesneeuwd en Melody verteld Cathy hoe haar moeder vroeger een sneeuwengel maakte. Cathy leert Melody hoe ze een sneeuwengel moet maken en dat moment komt echt bij me binnen. Moeder en dochter zover uit elkaar, maar door deze sneeuwengel meer verbonden dan ooit. 

Eindelijk is daar dan het lang verwachte bezoekje. Amanda is inmiddels verplaatst naar een verzorgingstehuis en op het moment dat ze binnen komen en Melody Amanda knuffelt zegt Amanda iets, wat me diep raakt. “Ik wist wel dat je me zou vinden. Je vindt me altijd als ik verdwaald ben.” 

Die ene zin omvat alle zorg van Melody voor haar moeder en laat ons tegelijkertijd zien hoe afhankelijk Amanda van haar achtjarige dochter is. De rollen zijn omgedraaid.

Helaas wordt het steeds duidelijker dat Amanda niet meer voor Melody kan zorgen en er wordt een adoptiegezin voor haar gezocht. Als er iemand is gevonden worden de bezoekjes van Amanda aan haar adoptiemoeder heel langzaam opgebouwd, zodat ze aan elkaar kunnen wennen en kijken of de klik er ook echt is. Dat is gelukkig het geval en mijn hart maakt een sprongetje dat ze nu een fijn huis krijgt waar er voor haar gezorgd wordt en waar ze vooral kind mag zijn.

Wat een respect heb ik voor Cathy Glass voor de manier waarop ze haar huis altijd openstelt, terwijl ze geen idee heeft wat haar nu weer te wachten staat. Wat een engelengeduld moet ze soms hebben en wat krijgt ze veel te incasseren. Desondanks spreekt ze vol liefde over haar pleegkinderen en dat was met dit boek niet anders. Het was gewoon voelbaar hoe ze Melody in haar hart sloot. Als laatste toch een diepe buiging voor Melody zelf. Wat een veerkrachtig, wijs meisje! Hopelijk brengt het leven je – na een slechte start- alleen nog maar zonneschijn!

Vier stralende sterren

Riejanne Zwiers

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva las: Hannelore – Frank Krake ****1/2

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Frank Krake heeft met De laatste getuige al bewezen dat hij met veel empathie en een heldere schrijfstijl een meester is in het schrijven van iemands levensverhaal. Met Hannelore doet hij dat dunnetjes over.
De reden dat ik zeer benieuwd was naar haar verhaal, is dat ik een behoorlijke fascinatie heb voor sektes. De vaak kwetsbare mens die valt voor de charmes van de charismatische leider, de daaropvolgende indoctrinatie en hersenspoeling en bovenal hoe ver volgers gaan in hun daden om zich te wentelen in de goedkeuring van hun sekteleider. Met Hannelore heeft Frank Krake exact beschreven hoe dit in zijn werk gaat en als lezer val je dan ook van de ene verbijstering in de andere. Het zijn daden waarvan vrijwel iedereen zou roepen: ‘Dat doe je toch niet! Zie je dan niet hoe ver je gaat? Hoe jij je laat manipuleren en hoe beïnvloedbaar je bent?’ Voor Hannelore gaat het nog een stuk verder. Zij is pas drie jaar oud als zij bij de sekte Gemeente Gods komt en groeit dus op in deze wereld. Voor haar is dit alles normaal, zij weet immers niet beter. Dat maakt haar verhaal extra beklemmend.

Wat een behoorlijke kracht is van de pen van Krake, is zijn zorgvuldige gebruik van woorden, waarmee hij de lezer weet te raken en mee te slepen. Je voelt aan alles dat hij een gedegen research heeft gedaan en écht geluisterd heeft naar haar verhaal. Het komt binnen en hoe!
Met een duidelijke beleving en gedachtegang volg je het leven van Hannelore, hoe zij opgroeit binnen de muren van het klooster en hoe zij volledig gehersenspoeld wordt op deze al zeer jonge leeftijd. Het is beangstigend om te lezen hoe dit alles in zijn werk gaat, bovenal door zwart op wit mee te ervaren hoe leden zich in allerlei bochten wringen om hogerop in de hiërarchie van de sekte te komen en hoe Hannelore en haar leeftijdsgenoten opgroeien met het wereldbeeld en de denkbeelden die leider Sipke Vrieswijk over zijn volgelingen uitstort.
Het geheel wordt ondersteund door foto’s en andere afbeeldingen die het verhaal nog tastbaarder maken, waardoor het geen enkele moeite kost om haar levensverhaal mee te beleven en deelgenoot te zijn van haar jeugd. Emoties wisselen elkaar af tijdens het lezen en na het omslaan van de laatste bladzijde zindert haar verhaal nog lang na, het gaat onder je huid zitten.

Persoonlijk juich ik het toe dat Krake Hannelore een stem heeft gegeven, dat hij haar heeft geholpen om haar verhaal – en dan bovenal de gevolgen van op deze manier opgroeien en uiteindelijk weten te ontsnappen – bekend te maken. Daar is een enorme moed voor nodig en ik vind het dan ook belangrijk dat dit verhaal gelezen wordt. Het lijkt een ver van je bed show, iets uit een film, maar als je beseft dat alleen al in Nederland meer dan tachtig sektes actief zijn, met zo’n tienduizend volgelingen, dan maakt dat ook meteen duidelijk hoe belangrijk het is dat (oud-)leden een boekje opendoen. Met dit verhaal wordt tevens duidelijk hoe alles in zijn werk gaat, hoe (kwetsbare) mensen, op zoek naar zingeving en geloof in hun leven vatbaar zijn voor figuren als Sipke en zich compleet mee laten slepen in hun waan. Als lezer kan je niets anders dan compassie voelen voor Hannelore, haar prijzen om haar dapperheid en haar steunen door het boek te lezen, zodat zij niet voor niets zo sterk is geweest om haar verhaal bekend te maken. Want sterk is zij en een vechter. Ze zegt zelf dat ze met dit boek een voorbeeld hoopt te mogen zijn voor velen en wat mij betreft is haar dat meer dan gelukt.

Eva Krap

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Duorecensie: Corina & Riejanne: Hannelore – Frank Krake *****

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Met dank aan Frank Krake voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Frank Krake

Uitgever: Achtbaan

Genre: Waargebeurd

Aantal pagina’s: 478

Verschijningsdatum: 5 februari 2020

Over de auteur:

Frank Krake (1968) studeerde Marketing Strategy aan de RUG. Hij publiceerde in de Verenigde Staten en schreef eerder de autobiografie De Rampondernemer (Pearson – 2013)

(Bron: http://www.uitgeverijachtbaan.nl)

De achterflap:

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte “Gemeente Gods” waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich deels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf “Profeet” noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek “ontvoerden” ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren van gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon. Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze de strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2019 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo een tienduizend volgelingen.

Meningen:

Riejanne:

Ik was een van de gelukkigen die Hannelore vooruit mocht lezen en was dan ook heel erg benieuwd naar dit boek.  Het verhaal begint met de manier waarop Julia ( de moeder van Hannelore) in contact komt met de sekteleider Vrieswijk. Langzaamaan wordt ze steeds verder meegezogen in zijn overtuigingen. Vooral in het begin lezen we veel over wat Vrieswijk predikt en dat maakt dat de rillingen me over de rug lopen. Ik betrap mezelf erop dat ik heel erg boos wordt op de manier waarop hij de mensen bespeelt. Hen ‘boodschappen’ geeft in de volle overtuiging dat zijn waarheid dè waarheid is. Het beklemt me en tegelijkertijd heb ik enorm te doen met de kinderen die meegenomen worden naar zijn diensten en daar soms urenlang zitten, verplicht luisteren naar de Broeder zoals hij zichzelf noemt.  Een van die kinderen is Hannelore, een op dat moment driejarig meisje dat geen andere keuze heeft dan met haar moeder mee te gaan naar de Gemeente Gods.

Corina:

Hoe bijzonder dat we dit boek vooruit mochten lezen. Je zit vanaf de eerste pagina in het verhaal, vanaf de proloog tot het nawoord zit je af en toe met ingehouden adem te lezen. Het is bij tijd en wijle ook herkenbaar uit de tijd dat ik zelf nog naar de kerk moest en de rillingen lopen over mijn rug. Ik voel zo intens mee met  Hannelore, omdat ze nog zo jong is en geen stem heeft.

Riejanne:

Vrieswijk is een meester in manipuleren en het uitdelen van straffen. De manier waarop hij zijn volgelingen vernedert is gewoon voelbaar. Het is gruwelijk om te lezen hoe graag de volgelingen gezien willen worden door Vrieswijk en daar alles voor over hebben. Natuurlijk denk je als lezer dat het jou nooit kan overkomen, maar dit boek bewijst  hoe ‘makkelijk’ het is om kwetsbare mensen het gevoel te geven ergens bij te horen, dat ze iemand zijn en vooral gezien worden. Vrieswijk is daar ontzettend sterk in. Daarnaast heeft hij heel duidelijk zijn voorkeuren voor een aantal volgelingen en helaas is Hannelore er daar ook één van. 

We volgen het leven van Hannelore, en beleven helemaal mee hoe zij van jongs af aan gehersenspoeld wordt met alle gevolgen van dien. Meermalen betrap ik mezelf erop dat ik haar daar weg wil halen, zo beklemmend voelt het.  De volgelingen wachten soms urenlang voor een dienst begint, omdat Vrieswijk volgens zijn zeggen nog geen seintje heeft gehad van God. Dit resulteert erin dat mensen soms hele dagen zitten te wachten op een dienst die pas in de avond begint en soms de halve nacht duurt. Dan is daar het moment dat Vrieswijk niet langer Broeder genoemd mag worden, maar de Profeet. Dit heeft God hem doorgegeven. Een titel met nog meer aanzien.

Corina:

Als het verhaal vordert en de eisen van Vrieswijk steeds bizarder worden, steeds groter, moet ik af en toe het boek weg leggen. Ik kan er niet bij dat dit gewoon echt gebeurt, hier in ons Nederland…

Er gebeurt veel en alles onder het mom van “zo sprak de Here van de Heerschare”. Oi oi die opmerking doet me elke keer weer huiveren. Ook hoe hij zogenaamd met God praat en hij de vrouwen andere namen gaat geven en uiteindelijk ook de dochters van bepaalde vrouwen. Waar de ene dochter mag blijven, wordt de andere zonder pardon weggestuurd en ik zit vol verbijstering te lezen dat de ouders dat allemaal goed vinden. Wat gaat zo een hersenspoeling ver!!

Riejanne:

Wat mij enorm raakt is het moment dat Hannelore voor haarzelf de oplossing vindt over hoe ze zich moet gedragen. “De enige oplossing, de manier om met de pijn te kunnen omgaan was stoppen met denken, stoppen met voelen en haar eigen persoonlijkheid begraven, haar eigen ik.’ Dit zinnetje geeft in één klap weer hoe je gevangen zit in een wereld, waar je niet uit kunt stappen, omdat je totaal geen weet hebt hoe het er ergens anders aan toegaat. 

Als dan na verblijf in het buitenland het moment komt dat Hannelore bevrijd wordt begint het grote gevecht pas echt. Hoe angstig moet het zijn om ineens zelf keuzes te mogen maken, terwijl die altijd voor je gemaakt zijn? Deel uitmaken van een wereld die nooit de jouwe is geweest en waarvan je nagenoeg niets weet, omdat je binnen de ‘veilige’ muren van een sekte bent opgegroeid. Wat een gevecht en wat dwingt Hannelore een respect af dat ze dat gevecht gewonnen heeft. Diepe buiging voor het feit dat ze haar verhaal naar buiten brengt.

Corina:

Als Hannelore na heel veel strijd (ook innerlijk van haar moeder) wordt bevrijd in Cyprus begint het volgende gevecht. Want hoe leef je in een wereld, waar je opeens na 15 jaar zelf moet denken, kiezen, voelen? Maar ze doet het en hoe! Wat fijn dat ze juist in die tijden de juiste mensen om zich heen had en haar geloof in God nieuw leven in kon blazen op een gezonde manier. Chapeau!

Conclusie:

Riejanne:

Krake heeft het weer gedaan. Hij heeft het vermogen om te schrijven met empathie zonder oordelen en zonder iemand tekort te doen. In no time zit je in het verhaal alsof je het van dichtbij beleeft. Daarnaast weet Krake haarfijn weer te geven hoe het er in de Gemeente Gods toegaat, waaruit ook weer blijkt hoe gedegen zijn research is. De foto’s maken het verhaal af. Dit boek kroop me echt onder de huid en daar blijft het nog lang zitten.  

5 stralende sterren

Corina:

Krake bewijst ook met dit boek weer dat hij op een integere, meelevende en gevoelige manier iemands levensverhaal kan vertellen. Hij laat je de krochten zien van hoe duister mensen kunnen zijn, maar ook hoe iemand daar zo immens sterk kan uitkomen. En dat alles in een fijne schrijfstijl die op geen enkel moment belerend wordt.

5 meer dan verdiende sterren

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

*SuperRecensieWinactie Gesloten* Win en lees het nieuwe boek van Frank Krake! Hannelore, het meisje uit de sekte

Hopsakee het is eindelijk 4 januari dus hier zijn we dan met de vijfentwintig mazzelaars die #Hannelore vooruit mogen gaan lezen! 📚 🥳 📚🥳 Wat een mailtjes vlogen er onze mailbox in zeg….. net de 100 niet over dus potver dat was even een klus, maar natuurlijk is het gelukt. Dus check maar gauw of jouw naam er tussen staat. 👊 Want dit zijn de winnaars…….

Eva Krap

Ans Arts

Lydia Buist

Linda Hilgers

Chantal Hofmeester

Renzo de Muijnck

Indra Laferte

Silvia van Elzelingen

Dini van Heumen

Wendy Wenning

Nel Crea Aanhane

Danique van der Heide

Esli van Boven

Mariska van Westen-Langhorst

Bellona Bosboom 

Peter Maas 

Marianne Snellaars ( Marie Quickboots )

Diane Kooistra

Marja Legius

Erna Eikhoudt

Meike Damen

Sharon Glorie – de Klerk

Xanne Smid

Jitske Kingma – Postma

Wilma Veltkamp

Had je adres gegevens nog niet gemaild? Doe dat dan nu gelijk naar samenlezenisleuker@gmail.com en dan regelen wij de rest!

Nogmaals dikke dank aan Frank Krake voor deze geweldige actie. Wij zijn heel benieuwd naar jullie meningen!!! 📚 💃 📚

—————————————————————————————————————————————–

In februari 2020 verschijnt het bijzondere en indrukwekkende boek Hannelore, het meisje uit de sekte geschreven door Frank Krake

Dat is al prachtig maar nu komt het! Namens Uitgeverij Achtbaan zoeken wij vijfentwintig serieuze recensenten die dit boek vóór verschijnen willen ontvangen en binnen drie weken willen voorzien van hun mening. Geweldig toch?

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Wil jij dit bijzondere verhaal lezen en recenseren? Onderneem dan de onderstaande stappen en wie weet ben jij één van de vijfentwintig mazzelaars!

1: Like de Facebookpagina van Uitgeverij Achtbaan via onderstaande link:

Uitgeverij Achtbaan

2: Stuur een mailtje naar Samenlezenisleuker@gmail.com en vertel ons waarom je dit boek graag wil lezen en voorzien van je mening.

3: Belangrijke voorwaarde: Stuur ons vanaf 1 februari en uiterlijk op 10 februari je recensie toe via Samenlezenisleuker@gmail.com en plaats die ook op Hebban.nl, Bol.com, Goodreads, AKO, Libris, je eigen blog of op de website van je eigen boekhandel. De keuze is reuze, des te meer des te mooier 💪 Let op! Niet voor 1 februari plaatsen!

Nou dat was dat, piece of koekie en mocht je één van de vijfentwintig gelukkigen zijn dan krijg je via de uitgever en ons een begeleidende brief toegestuurd met de spelregels omtrent de recensie.

Owja! Ben je nog geen lid van onze te gezellige Facebookgroep? Tja dat kan gebeuren hè, maar het is voor deze actie wel een voorwaarde 🙂 Klik dan even de link hieronder en join us:

Samenlezenisleuker

De actie van De laatste getuige toentertijd was ronduit fantastisch. Dat gaan we ook graag weer meemaken met Hannelore. We kijken uit naar jullie mailtjes en heel veel succes allemaal!  Op zaterdag 4 januari zullen we de winnaars bekend maken! 📚🥂🥂📚

Over Hannelore, het meisje uit de sekte:

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte “Gemeente Gods” waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich deels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf “Profeet” noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek “ontvoerden” ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren van gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon. Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze de strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2019 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo een tienduizend volgelingen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva las: De stille oorlog van mijn vader – Annemieke de Schepper *****

De stille oorlog van mijn vader

Over de auteur:

Annemieke de Schepper is docent, schreef columns, artikelen en verhalen. De stille oorlog van mijn vader is haar debuutroman.
www.annemiekedeschepper.nl

Op persoonlijk vlak heb ik soms van dichtbij gezien wat de oorlog met mensen heeft gedaan. Ouderen die er niet over kunnen praten, getraumatiseerd zijn. Of de mensen die er juist wél over willen praten om hun verhaal kwijt te kunnen. Er zijn al vele romans en waargebeurde verhalen over de oorlog geschreven. Vaak raken zij ons diep. Het leed, de onmacht, maar ook de menselijkheid zijn zaken waarmee wij ons kunnen vereenzelvigen en waarbij wij ons in kunnen leven op een dieper niveau. Maar de huidige generatie heeft geen idee hoe het toen echt was; we kunnen ons er gelukkig slechts een voorstelling van maken.

Annemieke de Schepper neemt je in haar prachtige debuutroman mee naar de slag om de Schelde, een vaak vergeten verhaal, maar een met een behoorlijke impact op de levens van de mensen die het hebben meegemaakt. Zij brengt dit stukje zeer belangrijke geschiedenis tot leven, op levensechte wijze en weet het zo te omschrijven dat het lijkt alsof je er zelf bij bent. Al lezend proef, voel en ervaar je de gebeurtenissen op intense wijze.

In De stille oorlog van mijn vader neemt hoofdpersonage Anna je mee op reis. Na het overlijden van haar vader wil zij zijn as terugbrengen naar huis: Biervliet in Zeeuws-Vlaanderen, waar hij geboren is. De veerpont waarop haar reis begint, komt echter stil te liggen en aan boord vertelt haar tante het verhaal van haar vader. Het beeld dat zij van haar vader had, krijgt een andere kant, een ander verhaal. Ze is dan ook vastbesloten om de reis die zijn leven was in zijn ware kern te beleven. Ze bezoekt de plaatsen van zijn jeugd en leert hem kennen op manieren die ze niet voor mogelijk had gehouden. Met dit uitgangspunt is dan ook een ontroerend en rakend verhaal ontstaan. Want hoe goed kennen wij onze ouders echt? Juist door deze zoektocht voert menselijkheid de boventoon, het leren zien van de ware ik achter haar vader. En wat menselijk leed voor sporen achterlaat.

De kracht van de roman schuilt hem in de beeldende schrijfstijl, de prachtige personages en bovenal het gevoel waarmee dit verhaal geschreven is. Je proeft de liefde voor elk woord, de betrokkenheid bij Anna en haar naasten, maar bovenal de empathische vermogens van de auteur. De ene na de andere emoties raast voorbij. Zo heb ik bij vlagen gelachen, want de auteur heeft ook veel humor in het verhaal verwerkt, waardoor het niet zwaar op de hand is, maar juist enorm binnenkomt. Het andere moment mag je de tissues wel klaarleggen, omdat zij je behoorlijk weet te ontroeren.

In de eerste plaats is dit boek een oorlogsverhaal, maar toch is het zoveel meer dan dat. Zelden heeft een boek mij zo weten te raken op niet alleen emotioneel vlak, maar vooral op het menselijke aspect. Wat mij betreft dan ook een absolute aanrader als je houdt van verhalen over het échte leven, een verhaal over mens zijn en de invloed van (traumatische) gebeurtenissen op ons bestaan. Maar ook de zoektocht naar je naasten, het eren van hun leven en zodoende een stukje van jezelf vinden.

Als dit het debuut is van De Schepper, ben ik zeer benieuwd wat zij nog meer voor inspiratie heeft. Want dat schrijven in haar bloed zit, is meer dan een voldongen feit. Van mij krijgt dit verhaal dan ook de volle vijf sterren.

Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Sandra las: Grand Hotel De Bajes – Andries Bik ****

70431992_428133144475154_51910718496178176_n

Auteur: Andries Bik

Uitgever: VanderBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Andries Bik groeit op tussen de prostituees als oudste zoon van seksondernemer Jan Bik.

( Bron: voorwoord Grand Hotel De Bajes )

Achterflap:

BAM!!! De voordeur knalt uit zijn voegen en een zwaarbewapend arrestatieteam stormt mijn huis binnen. Ik sta onder arrest.

Speciale units van de politie, FIOD en Defensie vallen op hetzelfde moment met meer dan driehonderd man dertig locaties binnen. De bordelen, panden en loodsen van mijn vader, seksondernemer Jan Bik, worden volledig uitgekamd. Hij en ik worden verdacht van het runnen van een criminele organisatie, fraude, witwassen en valsheid in geschrifte. Wij zouden de Belastingdienst voor zo’n 30 miljoen euro hebben opgelicht.

Ik word afgevoerd naar de gevangenis. Verschrikkelijke beelden razen door mijn hoofd. Met vier man op cel, geweld, misbruik onder de douche – ik word hun gevangenisbitch en slaap op de betonnen grond. Elke dag werken tot mijn handen bloeden en overleven op water en brood.

Het tegendeel blijkt waar.

Grand Hotel De Bajes is een verhaal dat u van de ene in de andere verbazing doet vallen. Het is vooral ook een verhaal waar u recht op hebt: Nederland heeft geen gevangenissen voor criminelen, Nederland deelt all inclusive-hotelkamers uit.

Mening:

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit boek met toch wel een beetje vooroordeel ging lezen. Of beter gezegd: luisteren, want ik heb m geluisterd via de luisterbieb app. Ik dacht in eerste instantie: Oké, crimineel schrijft een boek over zijn tijd in het huis van bewaring en doet daar lekker stoer over, want hij zal weleens even vertellen dat het leven achter de tralies gewoon een betaalde vakantie is. Toch was ik nieuwsgierig naar dit boek en ik ben blij dat ik het geluisterd heb, want man, wat zat ik er naast.

\Vanaf de allereerste zin werd ik gegrepen door dit boek. Ik wond me op over de manier hoe Andries behandeld werd. Echt, dan was ik aan het werk ondertussen luisterend naar het verhaal, en dan betrapte ik mezelf erop dat ik uitriep: ‘Nee, Andries! Daar trap je toch niet in zeker!’ Of ik moest hardop lachen, want hij heeft echt zo mijn humor. Hij lijkt op een vroegere vriend van mij. Grote mond, maar het hart op de goede plaats. Ik wilde ook maar blijven luisteren, want ik viel echt van de ene verbazing in de andere. Als dit er werkelijk zo aan toe gaat, dan valt er nog een hoop te gebeuren en veranderen in de Nederlandse gevangeniswereld. Mijn oma heeft in een verzorgingstehuis gezeten de laatste maanden van haar leven en, hoe cliché dit helaas ook klinkt: zij lag soms dagen in een smoezelig nachthemd en ongewassen in bed. Schandalig dit!

Ik heb ook zeker bewondering voor de manier waarop Andries zich staande houdt achter gesloten deuren. Hij gaat studeren, doet elke dag aan sport en schrijft daar een boekje over. Hij is heel open over alle aspecten van zijn leven. En tussen de regels door, voel ik de enorme liefde voor zijn moeder en weet hij me, door een brief van zijn moeder, zelfs tot tranen toe te roeren.

Conclusie:

Grand Hotel De Bajes is een boek dat ik eenieder zou aanraden te gaan lezen. Het geeft een duidelijke inkijk over hoe het er aan toe gaat in een huis van bewaring. Het leest als een trein. Heeft erg fijne humor, maar bovenal hoop ik oprecht dat Andries met zijn boek daadwerkelijk verandering op gang kan brengen. Want dat het anders moet, is mij in ieder geval wel duidelijk. Ik kijk enorm uit naar de volgende delen.

4 sterren.

Sandra Remmig.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂