Riejanne schrijft: Respectloos en onbegrijpelijk

Zoals dagelijks scrolde ik door het lokale nieuws en daar stond het: Politie Hengelo spreekt afschuw uit over filmen reanimatie: “Respectloos en onbegrijpelijk.” Mijn maag draaide om, waar zijn we toch met z’n allen mee bezig? Iemand ligt te vechten voor zijn leven en jij vindt het nodig om dat te filmen? Realiseer je je dat dat ook kan gebeuren als een geliefde van jou voor zijn/haar leven vecht? Ik word hier zo boos van. Wat is het nut hiervan?

Hoe komt het überhaupt in je op om op zo’n moment je telefoon te pakken? Voel je je dan stoer, omdat jij erbij was, omdat jij het gefilmd hebt? Maakt dat jou toch een held? Als de mensen om jou heen vinden van wel, dan is er ook iets heel ernstigs mis met hen.

Onmiddellijk dwalen mijn gedachten af naar Frank. Een jeugdvriend die op zijn 21ste een fataal motorongeluk kreeg. Alsof dat nog niet erg genoeg was moesten we ’s avonds op tv toekijken hoe zijn motor op de grond lag. Hij haalde Hart van Nederland en hoe? Ineens was daar dat besef, dat dit soort beelden dagelijks uitgezonden worden, maar dat de familie en vrienden dat ook zien. Voor de een sensatie en voor de ander een keiharde confrontatie. Daar ligt de motor van je geliefde zoon, broertje en vriend, wetende dat het alleen zijn motor is, omdat hij afgevoerd is naar het mortuarium…

Hetzelfde gebeurde ons bij het overlijden van mijn zus. Op de dag van de crematie kwam de uitvaartbus en droegen wij haar het huis uit. Op de hoek stond een grote groep mensen, die kennelijk voor het eerst een uitvaartbus zagen of misschien vonden ze het wel interessant dat mijn zus alleen vrouwelijke dragers had, namelijk wij, haar familie. Schaamteloos pakten ze hun mobieltjes, om foto’s van dit tafereel te maken. Ik zag het, maar liet het los op dat moment, omdat niet zij, maar mijn zus de volle aandacht verdiende die dag. Toch liet het me niet echt los en toen de plechtigheid etc. achter de rug was, dwaalden mijn gedachten af…

Wat gebeurde er met die foto’s die gemaakt werden op een voor ons emotioneel moment, waarom maakte je die foto’s überhaupt? Zijn dat de foto’s die bij een typisch verjaardagsfeestje rondgaan, onder de noemer: wat ik laatst toch zag… Of werden deze foto’s ook schaamteloos doorgedeeld op app, omdat het zo interessant was wat je daar zag? Ik kan er zelf met de pet niet bij dat je met dat soort situaties schaamteloos je mobieltje pakt om foto’s te maken. Mijns inziens mag/moet je in zo’n situatie waar iemand in nood is je mobieltje alleen gebruiken om hulp in te schakelen en ja er zit een camera op, maar gebruik die gewoon om de mooie, gezellige momenten vast te leggen, daar voelt iedereen zich beter bij toch?

Laten we met ons allen weer teruggaan naar een stukje menselijkheid, elkaar in zijn/haar waarde laten en vooral de privacy van ons medemens respecteren. Zelf loop ik door als ik ergens een ambulance zie staan, omdat ik me altijd verplaats in de ander en het me vreselijk lijkt als iedereen daar op een kluitje staat, om te zien wat er met je gebeurt.

Laten we ons realiseren dat het feit dat iemand voor zijn/haar leven vecht geen nieuws is, wat als een malle gedeeld moet worden. Nu ben jij degene die dat filmpje maakt en het vol trots verspreidt, maar stel je voor dat jouw geliefde de volgende is die op een filmpje rondgaat, voel je je dan nog zo trots? Ik weet zeker van niet!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne schrijft: Gewoon een zaterdagochtend

5EtfLPat

 

Gewoon een zaterdagochtend. Prachtig weer, dus iedereen wil zo snel mogelijk zijn/haar boodschappen in huis hebben om daarna van andere leuke dingen te genieten. Ook voor mij was het zo’n zaterdag, dus ik besloot al vroeg naar de winkel te gaan. Op weg naar huis realiseerde ik me dat het niet voor iedereen zo’n gewone zaterdagochtend was. Ik kwam namelijk een lijkwagen tegen die voorafgegaan werd door de uitvaartleider. Ineens was ik dus getuige van het moment waarop weer een familie afscheid moest nemen van hun geliefde.

Automatisch stapte ik van mijn fiets om te wachten tot ze mij gepasseerd waren. Voor mij iets vanzelfsprekends dat ik van huis uit meegekregen heb. Tot mijn grote verbazing gaven auto’s extra gas om erlangs heen te rijden, werd ik gepasseerd door fietsers die mij boos aankeken omdat ik daar stil op de weg stond. Het allerergste was nog die fietser die tussen de uitvaartleider en de lijkwagen heen schoot.

Dit soort dingen maken me zo boos. Is het zo erg dat je een half minuutje later thuiskomt? Diegene die in de lijkwagen ligt komt nooit meer thuis! Op het moment dat de chauffeur mij passeerde draaide hij zich naar me om en zei: “Dank u wel mevrouw.’ Dat moment kwam zo bij me binnen. Ik had een brok in mijn keel, omdat ik besefte dat het voor hem uitzonderlijk was dat ik daar stil bleef staan, terwijl het zo vanzelfsprekend zou moeten zijn. Deze chauffeur hoefde mij niet te bedanken, want dit is gewoon een vorm van respect die je hebt.

 

Respect

 

Tegelijkertijd dwaalden mijn gedachten af naar de begrafenis van mijn moeder. Zij, die ons zo had bijgebracht om stil te staan als er een stoet aankwam. Er was weinig waar ze zo fel over was als dat gegeven. Bij haar uitvaart gebeurde het. We reden vanuit het uitvaartcentrum naar de begraafplaats. De uitvaartleider liep nog voorop tot de stoet gevormd was en ineens zagen we ze. Aan weerskanten stonden twee dames stil. De één was van de fiets afgestapt en de andere mevrouw stond stil met twee zichtbaar zware boodschappentassen in haar handen. Dat moment waarop mijn zus en ik zachtjes tegen elkaar zeiden: “Ach mevrouw, zet die tassen toch op de grond.” Maar ook het moment waarop we vol schoten, dat dit uitgerekend bij onze moeder gebeurde. Iets waar zij bij ons zo op hamerde. Het beeld van die twee dames staat op mijn netvlies gebrand.

Dit alles schoot in die luttele seconden dat ik daar stond te wachten door me heen. Gevolgd door een enorme boosheid. Het liefst wilde ik met name de fietser die er dwars doorheen reed aanspreken op zijn gedrag, maar uit respect voor de overledene zei ik niets. Hoe kan het toch dat we zo met dit soort dingen omgaan? En stel je voor dat het jouw geliefde is die daar in die lijkwagen ligt….. Ik zag de familie van de overledene op de stoep staan, machteloos toekijkend hoe iemand dwars door de stoet van misschien wel hun vader of moeder heen reed. De uitvaartleider die voor de auto uitloopt en ogen voor, achter, links en rechts moet hebben, terwijl ze gewoon haar werk doet.

Ik besef echt wel dat de manier waarop we met dingen bezig zijn veranderd, maar het is een gegeven dat de dood nooit zal veranderen. Dat eenieder van ons daar vroeg of laat mee te maken krijgt. Laten we met ons allen het respect voor de dood en de overledene behouden. Laten we met ons allen de uitvaartleiders hun werk laten doen, zoals het protocol het weergeeft, maar laten we bovenal onze menselijkheid tonen in die situaties die al triest genoeg zijn. Het is zoiets kleins, maar voor nabestaanden zo’n groot gebaar……

 

logo-zw_or

 

Riejanne Zwiers.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀