Samen praten met: Antoinette Kalkman!

72405577_3039403656086377_8900410819980820480_n

Alweer even geleden lazen wij voor een triple-recensie het meer dan mooie Bonuszoon van Antoinette Kalkman.En echt we hebben er zo van genoten met zijn drieën. Recensie gemist? Klik dan even het linkje en lees alsnog met ons mee:

Triple-recensie: Karin, Corina & Riejanne: Bonuszoon – Antoinette Kalkman ****

En je snapt het al dan willen we natuurlijk graag meer weten over de auteur en over allemaal andere dingen😁  Dus lees gezellig met ons mee!

Het interview:

1: Bonuszoon is je debuut thriller, ondanks dat je al heel lang schrijft. Wat gaf de doorslag om Bonuszoon te schrijven?

Het verhaal Bonuszoon is ontstaan zo’n zes/zeven jaar geleden toen Marten en ik ons huidige huis kochten. Marten is inmiddels mijn man, maar kende ik destijds pas vier maanden. We liepen in het natuurgebied Plantage Willem III en zagen ineens dit huis. Het lag schitterend maar er was heel veel aan mis. Eigenlijk was het een verwaarloosde bouwval. Al schurend, schilderend en klussend is toen het verhaal in me op gekomen. Zeker toen ik hoorde dat de vorige bewoners naast ons huis een grafkelder hebben gehad en we de eerste jaren elke nacht tussen 04.00 en 05.00 uur vreemde geluiden hoorden op zolder. We weten nog steeds niet waar die geluiden vandaan komen, maar we zeggen tegenwoordig dat dit van ons huisspook komt. We noemen haar Johanna. Overigens komen de grafkelder en Johanna niet meer voor in Bonuszoon, maar ze hebben wel als inspiratie gediend voor de eerste versie van het verhaal.

2: Je vertelt het verhaal vanuit twee personages en twee tijden, was dit een vooraf bedacht plan of kwam dit al schrijvend?

Die opzet is vrij snel ontstaan. Ik heb eerst nog gedacht om een derde stem te laten horen, maar daar heb ik uiteindelijk toch niet voor gekozen omdat ik vond dat dit het krachtenspel tussen de hoofdpersonen Lauren en Ellen zou vertroebelen. Ik heb bewust gekozen voor een personage vertellend vanuit de Ik-persoon en een personage vanuit de derde persoon. Het personage van waaruit ik het verhaal vertel vanuit de derde persoon is een wat afstandelijker type. Ik vond de derde persoon-verteltrant daarbij goed werken.

3: In hoeverre identificeer jij je met je personages uit het boek?

Gelukkig is het geen autobiografisch boek, want het zal je maar gebeuren. Ik zou niet in de schoenen willen staan van Lauren, maar ook niet in die van Ellen. Ondanks dat het geen autobiografie is, heb ik wel elementen vanuit mijn leven in het boek verwerkt. Het levensmotto van hoofdpersoon Lauren is mijn levensmotto. Ik heb dat gesymboliseerd met een zin in het boek: ‘Zelfs het diepste zwart gaat glanzen als je het oppoetst.’ Ik geloof dat hoe erg de situatie ook is, er altijd ergens nog iets positiefs te vinden is. Ik ben geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen. Waarom doet iemand zoals hij/zij doet? Hoe komt het dat de één zijn neus stoot, misschien zelfs struikelt, maar toch altijd weer opstaat en doorgaat terwijl de ander verbitterd raakt. Dat intrigeert me. De verschillende levensopvattingen van mensen zullen altijd wel een zekere rol spelen in mijn verhalen.

4: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Haha, heb je even? Ik lees alles wat los en vast zit. In mijn boekenkast staan nog tientallen ongelezen boeken en ik kan niet wachten totdat ik ze kan lezen. Van autobiografie tot historisch boek, van roman, kort verhaal tot thriller. Binnen- en buitenlandse schrijvers. Ik lees graag recensies en laat me daardoor vaak inspireren. Voor je het weet sta ik dan weer in een boekhandel om het boek aan te schaffen en meestal blijft het er niet bij eentje.

69809401_2418775488241378_7257483304096497664_o

5: Heb je een speciale schrijfplek en schrijf je dan in complete stilte of juist heerlijk met een muziekje?

Ik heb de luxe dat ik een enorm handige man heb die speciaal voor mij een schrijfhuis heeft gebouwd in de tuin. Ik kijk uit op de Plantage Willem III (waar Bonuszoon zich afspeelt) en zie dagelijks de natuur veranderen en de wilde dieren ronddartelen vlak voor mijn neus. Deze zomer was er zelfs een vossennest op 50 meter afstand van mijn schrijfhuis. Je begrijpt dat er dan van schrijven ineens niet zo veel komt.

6: Ben je al bezig met een volgend boek? Zo ja kan je ons daar al iets over verklappen?

Ik ben inderdaad zeer recent met een nieuw verhaal begonnen. Het plot heb ik uitgeschreven en ik ben nu bezig met karakterbeschrijvingen van de personages. Dat doe ik eerst voordat ik echt aan het verhaal begin. Ik wil eerst de personages echt voor me zien, eigenlijk één met hen worden zodat ik echt kan voelen hoe zij denken en inspringen op situaties. De werktitel is PUUR UIT LIEFDE. Ondanks dat de titel misschien iets anders suggereert, wordt het opnieuw een psychologische thriller. En waar het over gaat….? Dat verklap ik nog niet. Maar het brengt me wel op een idee: Misschien kunnen de lezers van Samenlezenisleuker alvast speculeren over het verhaal. Waar denken ze dat het over gaat? Degene die er het dichtst bij zit, krijgt het eerste exemplaar uitgereikt. Hoe vinden jullie dat?

(Hoe wij dat vinden? Whoooooo ontzettend gaaf! Ontzettend bedankt en hiermee komen we met een specifiek item later heel graag terug! 📚🥂🥂📚)

7: De recensies voor Bonuszoon zijn overwegend positief. Hoe spannend waren de eerste recensies? Of blijft het bij elke recensie billen knijpen?

Spannend? Spannend? Het was doodeng! Ik had heus positieve reacties van de Schrijfjuffers gekregen en ook de redacteur en mijn uitgever waren enthousiast, maar ja….wat zou het lezerspubliek ervan vinden. De recensenten, de bloggers. Brrrr, Bonuszoon kreeg gelijk een blogtour en de nacht voordat de eerste recensie zou komen heb ik nauwelijks geslapen. Eigenlijk die hele blogtour niet. Ik heb meerdere dansjes gedaan toen de recensies elkaar opvolgden. En nog. Ik vind het heel bijzonder dat de boekbloggers en recensenten zo veel aandacht besteden aan een recensie. Ik vind het knap dat iedere recensent steeds weer iets anders van het boek in de spotlights zet. De bewoordingen en het oordeel is ook altijd goed onderbouwd. Dat vind ik knap en daar heb ik respect voor. Eigenlijk heb ik geen negatieve recensie gehad. Dat had ik in mijn stoutste dromen niet durven dromen. Ik ben er enorm blij en heel erg dankbaar voor.

8: We proosten graag met je op het succes van Bonuszoon. Met welk drankje gaan we dit doen?

Wat lief! Proosten is fijn. Dat hoort helemaal bij mijn levensinstelling dat je het leven moet vieren. Ik drink liters Earl Grey thee per dag, maar proosten op het succes van Bonuszoon vind ik zo bijzonder, dat doe ik dan toch het liefst met een Mojito. En zeker in zulk leuk gezelschap als met de leading ladies van Samenlezenisleuker. Ik zeg: Proost! Vier het leven!

Wij bedanken Antoinette voor haar tijd en antwoorden enn Cheers!! 🥂

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Antoinette volgen? En dat kan hierrrr:

Facebookpagina Antoinette schrijft

Eva vraagt door: Nina Verheij van de thriller Fatale keuzes!

standaard-boekhandel-leuven-

Nina Verheij debuteerde dit najaar met Fatale keuzes. Dat was op zichzelf absoluut geen fatale keuze, want de lovende kritieken druppelen binnen. Zo houdt zij lezers uit hun slaap, verslinden ze haar boek en ze willen meer, veel meer.  Gelukkig is Nina een schrijver in hart en nieren. Haar liefde voor het geschreven woord is ongekend en ontstond al op vroege leeftijd. Wist je bijvoorbeeld dat haar eerste verhaal, dat zij schreef als kind, ging over katjes die uit een cake geboren werden?Het verhaal lag uiteindelijk in de bibliotheek van haar basisschool. Naast schrijven is Nina de trotse eigenaar van BackWords, een platform waar zij online schrijfcursussen aanbiedt.  Kortom, Nina is een bijzondere vrouw met een enorme passie voor verhalen en daarom besloot ik om een aantal vragen op haar af te vuren.

hoofdagent-paul-auteur-nina-verheij-2

In Fatale keuzes gaat Emily, als student criminologie, stage lopen bij de politie. Wat fascineert jou zo aan het politie/recherchewerk?

Wat een leuke eerste vraag waar ik meteen even goed over na moet denken. Ik denk dat recherchewerk mij vooral fascineert omdat deze mensen grotendeels blanco aankomen bij zo’n plaats delict. Met de aanwijzingen die ze vinden, de getuigenverklaringen die ze krijgen, de camerabeelden die er wellicht van de omgeving zijn, moeten ze aan de slag om de waarheid te achterhalen. Ze gaan aan de slag om een puzzel op te lossen waarvan ze misschien nog geen idee hebben hoe hij eruit zal gaan zien. Ze moeten oppassen dat ze zich niet laten leiden door vooroordelen, dat ze mogelijkheden niet te vroeg uitsluiten. Het is zulk verantwoordelijk werk. En bij een moord zoals in mijn boek zal er waarschijnlijk een enorme druk op hen liggen om zo snel mogelijk de dader te vinden. Ik heb daar wel respect voor dat ze die taak op zich durven te nemen.

Als schrijver neem jij die taak als het ware (fictief) ook op je. Was het moeilijk om alle puzzelstukjes kloppend te krijgen of had je van tevoren al bedacht hoe het zou moeten lopen?

In eerste instantie had ik helemaal geen thriller voor ogen. Ik zette gewoon wat scènes op papier omdat ik het leuk vond om te schrijven. En als een soort uitlaatklep. Pas toen ik had bedacht dat er een dode zou vallen, ben ik echt bewust gaan nadenken over het verloop van de verschillende verhaallijnen. Dat was het moment dat ik meters begon te maken met schrijven. De eerste vraag was natuurlijk: wie gaat er dood? En daarna: wie heeft het gedaan en waarom?

Helaas ben ik veel te braaf en was ik nog nooit op een politiebureau geweest. Daardoor had ik in eerste instantie wat dingen bedacht die in het echt helemaal niet zo werken. Gelukkig kwam ik in contact met Hoofdagent Paul, waardoor ik onder andere ontdekte dat de politiedossiers in Leiden na een paar jaar naar een andere locatie worden overgebracht. Vanwege die informatie heb ik nog snel een nieuw personage verzonnen dat al wat ouder was en daardoor afwist van een zaak waarvan het dossier allang was verhuisd.

Inmiddels vind ik het plotten van mijn verhalen trouwens het leukste onderdeel van het schrijfproces. Verhaallijnen uitwerken, plottwisten bedenken, plotholes opvullen – allemaal fantastisch!

Je zegt dat je helaas te braaf bent. Dan moet schrijven toch heerlijk zijn! Hoe voelt het om je zo uit te leven?

Zeker! Heerlijk is inderdaad het perfecte woord. Ik vind het superleuk om hele levens te verzinnen voor mensen die helemaal niet bestaan. Het liefst natuurlijk wel op zo’n manier dat de personages menselijk en geloofwaardig overkomen.

Met Fatale keuzes is dat heel goed gelukt! De personages voelen levensecht aan. Voelden ze voor jou tijdens het schrijven ook echt aan?

Dank je wel voor het compliment! Dat is echt fijn om te horen. Ik hou ervan om ook foto’s bij mijn personages te zoeken om hen nog beter voor me te zien. Dat helpt voor mij echt. En ik werk hun hele karakter uit met sterke en zwakke punten, verlangens, hobby’s e.d., dus wat dat betreft voelden ze wel bijna levensecht aan, ja.

Ik wil mijn personages nu ook nog niet loslaten, omdat ik weet dat ik hen weer geloofwaardig op papier moet kunnen zetten tijdens het schrijven van deel 2 en 3. (Als alles goed gaat. ;)). Maar dat vind ik helemaal niet erg, ik ben gelukkig van ze gaan houden.

Dat was inderdaad een vraag die ik nog had willen stellen: of je verder zou gaan. Daar maak je mij, en ongetwijfeld een heleboel andere lezers, heel blij mee! Maar even terug naar je debuut: hoe was het om hem eindelijk in handen te hebben?

Heel onwerkelijk! Zelfs als die paperback naast me op de bank ligt en ik zie mijn naam op de voorkant staan, geloof ik het nog bijna niet. Een jaar geleden had ik echt niet kunnen voorspellen dat ik hem nu in mijn handen zou kunnen houden. Maar het is een prachtige rollercoaster om mee te mogen maken.

Je houdt ook een foto-actie. Kan je daar meer over vertellen?

Begin dit jaar ben ik voor mezelf begonnen, wat voor mij als introvert al net zo’n spannende reis is als het uitbrengen van een boek. Omdat ik dankbaar ben dat zoveel mensen zowel Fatale keuzes als mijn community BackWords omarmen terwijl ze mij helemaal niet kennen, vind ik het leuk om af en toe iets terug te doen. Daarom kunnen schrijfliefhebbers nu mijn online schrijfcursus winnen door een originele foto van Fatale keuzes te delen. Het geeft echt voldoening om te zien dat cursisten weer helemaal geïnspireerd aan de slag gaan met hun verhalen.

 

72554476_2582504625140546_2829036378816249856_o.jpg

Waar komt jouw enorme liefde voor taal vandaan?

Weet je dat ik het heel lastig vind om daar antwoord op te geven. Het is voor mij zo vanzelfsprekend dat ik zolang als ik me kan herinneren van mooie zinnen, songteksten en spreuken houd dat ik niet eens zou weten waar het vandaan komt. Misschien is het zo natuurlijk ontstaan omdat mijn moeder voor haar pensioen in de bibliotheek werkte en we dus altijd stapels boeken in huis hadden. Hoewel ik vergeleken met mijn moeder en zus altijd erg weinig las. Maar ik denk dat het van kleins af aan voorgelezen worden zeker heeft geholpen.

Wat was als kind jouw favoriete boek?

Ik heb het idee dat boeken die ik als kind las of voorgelezen kreeg veel meer indruk op me maakten en veel beter zijn blijven hangen dan boeken die ik als volwassene lees. Misschien omdat je als kind boeken vaker herleest. Ronja de Roversdochter van Astrid Lindgren, en Minoes en Otje van Annie M.G. Schmidt behoorden toch wel tot mijn absolute favorieten.

Dat denk ik persoonlijk ook. Heb jij de ambitie om ooit in een ander genre te schrijven? Bijvoorbeeld kinderboeken?

Als lezer vind ik echt allerlei genres interessant, dus ik sluit niet uit dat ik als auteur ook ooit iets anders zal willen proberen. Op de middelbare school schreef ik bijvoorbeeld samen met een vriendin een verhaal over twee tweelingzussen die in de Middeleeuwen uit een weeshuis ontsnappen. De tijd dat ridders en Robin Hood-figuren met zwaarden liepen te zwaaien, fascineert me wel, net als mythologie en fantasy. Ik keek vroeger graag naar Xena: Warrior Princess, ha ha. Buffy the Vampire Slayer is overigens nog steeds een van mijn favoriete tv-series aller tijden vanwege de geweldige dialogen en de romantische drama’s.

Romantische drama’s liggen je duidelijk ;-). Ook in Fatale keuzes speelt dit gegeven een grote rol. Ben jij zo romantisch aangelegd?

Ha ha, volgens mij valt dat best wel tegen, maar dat zou je mijn ex-vriend moeten vragen. 😉 Ik ben er in ieder geval wel gevoelig voor. Romantische komedies, Grey’s Anatomy, laat allemaal maar komen.

Wat vond jij het leukste om op te schrijven bij Fatale keuzes?

Hmm, lastige vraag. Ik vond de wat luchtigere scènes wel leuk om te doen, omdat ik ze makkelijker vond om te schrijven. Bijvoorbeeld de scène waarin Emily en Lucas elkaar voor het eerst ontmoeten of wanneer ze samen Breaking Bad kijken. Bij actiescènes of scènes waarin ik belangrijke informatie wil verwerken, moest ik altijd langer nadenken over de juiste formuleringen. Hier nog een beetje schaven, daar nog een beetje schaven. Dan wordt het allemaal wat technischer of zo.

Veel auteurs vinden het proces van schaven en schrappen het minst leuke aan schrijven. Had jij daar ook moeite mee?

Schrappen vind ik soms wel lastig, ja. Ik was een beetje bang dat Sandra (de uitgever) zou zeggen: leuk, maar er moeten eerst nog 30.000 woorden weg. Dat was gelukkig niet zo, ha ha. Maar eigenlijk had ik ook wel erg veel zin in het herschrijven, omdat ik tijdens de eerste versie alweer allerlei dingen had bedacht die ik wilde aanpassen of toevoegen. En het is gewoon heel fijn dat de basis dan al staat, dus je kunt veel meer naar de details gaan kijken. Zeker omdat ik mijn personages gedurende het schrijven van de eerste versie natuurlijk steeds beter leerde kennen. Daardoor kon ik tijdens het herschrijven hun gevoelens en emoties veel meer gaan uitdiepen.

En nu ga je verder met één van hen. Tot nu toe ontvang je lovende kritieken, zelfs lezers waarvan je de nachtrust ontneemt. Legt dat een druk op je tijdens het schrijven? Dat je dat wil evenaren?

Ik denk dat de druk op een tweede boek inderdaad wel groter zal zijn. Misschien ook door mijn eigen onzekerheid. Dat ik denk dat mensen nu nog zeggen “voor een debuut is het een leuk boek”, maar dat aan zo’n tweede deel dus hogere eisen zullen worden gesteld. Aan de andere kant wil ik gewoon graag verder gaan met het vertellen van Emily’s verhaal.  Is het nog te vroeg om spoilers te geven over deel 2? 😉 Zo ja, dan mag je het ook weglaten, ha ha. Deel 2 zal gaan over Emily’s vader, die rechercheur was. Meer specifiek: over de zaak waar hij en zijn partner Paul aan werkten toen hij overleed. Wie zat daar achter en waarom moest hij dood? Dat zijn vragen die aan Emily knagen.

Klinkt spannend! Ik ben heel benieuwd! En dan komen we bij de laatste vraag: is er een auteur die jij bewondert en waar je een voorbeeld aan neemt?

Ik ben bang dat mijn grote idool totaal niet origineel is: Robert Galbraith aka J.K. Rowling. Ik ben enorm fan van haar Cormoran Strike-serie. Harry Potter herlees ik nog steeds met veel plezier en ook bij deze Strike-boeken is 1x lezen voor mij niet genoeg. Wat ik zo bewonder, zijn haar geloofwaardige personages. Ze zijn zo levensecht dat ik zou willen dat ik ze kende. Ook de manier waarop ze aanwijzingen in haar boeken verwerkt, vind ik heerlijk. Dat je tijdens het herlezen opeens ziet dat ze stiekem al ergens een hint had gegeven. Of details uit het ene boek die dan in een later boek een rol gaan spelen. Echt een meesterplotter vind ik haar.

 

*** Interview by Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Nina Verheij herself volgen? Dat kan hierrrrr:

Nina Verheij – Backwords

Eva vraagt door: Jara Lee van De afrekening!

21640814_1452317178137889_7121421371964912418_o

Jan en Rachel van der Lee vormen sinds een aantal jaar een dynamisch schrijfduo: Jara Lee. Met hun onderscheidende boeken – het in een bepaald genre stoppen is onmogelijk – hebben zij al veel lezers voor zich gewonnen. In het echte leven zijn zij getrouwd, in hun fictieve wereld nemen zij personages bij de hand. Onlangs is hun nieuwste boek, De afrekening, uitgekomen. Ook deze wordt weer jubelend ontvangen en dat is niet gek. Het schrijfplezier spat van de pagina’s af, evenals het inlevingsvermogen en de empathie voor de personages. Hoog tijd dus om het echtpaar een aantal prangende vragen te stellen.

71914932_2557821560942186_7901857522393284608_o

Deze vraag hebben jullie vast al vaak gekregen: hebben jullie ooit onenigheid tijdens het schrijven of bedenken van een verhaal?

Rachel: Ik denk dat we in elk verhaal wel op een discussie uitkomen wat wel of niet te doen. Ik denk dat toen we net begonnen we meer op toeval aan lieten komen dan nu. Mede door het werk van Jan heb ik graag wat hoofdstukken vooraf gepland met wat we ongeveer gaan doen met welke personages. Ook om te voorkomen dat je ergens te lang in een gebeurtenis blijft hangen. Dat gebeurde nog wel toen we net begonnen maar nu toch niet meer. 

Mogelijk door de jaren en de verhalen heen dat je net als in een echt huwelijk merkt dat het een kwestie is van geven en nemen. Wel moet ik eerlijk zijn. De afrekening, ons laatste negende boek hebben wij juist langer geleden geschreven. Daarmee dacht ik bijna dat er een einde was gekomen aan onze schrijfcarrière aangezien Jan iets deed met een personage waar ik niets mee kon. Het heeft drie dagen geduurd voor hij mij wist te overtuigen dat het goed zou komen. Dat blijkt want het boek is er gelukkig gekomen en nog veel andere verhalen die we hebben staan.

Jan: Het ligt eraan wat er verstaan wordt onder onenigheid. Natuurlijk zijn er regelmatig verschillen van mening hoe we in een verhaal verder willen. Over het algemeen komen we daar gewoon uit na overleg. In een heel enkel geval kan dat lastiger zijn en dan kiezen we voor een middenweg of laten de keuze aan de persoon die de ‘hoofdrol’ in dat deel van het verhaal schrijft. Echte onenigheid, waaronder ik versta dat we er niet binnen een dag/avond uitkomen, hebben we vrijwel nooit. Tijdens het schrijven van De Afrekening is dat één keer voorgekomen, maar ook in dat geval werd uiteindelijk de keuze in voortgang bepaald door de persoon die het betreffende personage in het verhaal als schrijver vertegenwoordigde. Bij mijn weten gaat dat  dat bij ons in alle gevallen op die manier.


Wat kenmerkend is voor jullie verhalen, is de enorme menselijkheid. Jullie duiken echt in de psyche van de mens. Elke handeling wordt uiteindelijk verklaard door gebeurtenissen uit het verleden. Komt dat voort uit mensenkennis of zijn jullie gewoon meesters in psychologie?


Rachel: Ik ga mijzelf geen meester in de psychologie noemen. Door vooral veel van mijn eigen ervaringen die niet allemaal even leuk waren, heel veel geleerd. Deels heb ik in mijn opleiding veel geleerd maar ook tijdens de begeleiding van mijn autistische zoon. Hij was 11 jaar toen ik eindelijk een diagnose kreeg. Hierdoor heb ik veel hulpverleners versleten om het maar even zo te noemen.. Zeker in de tijd dat ik nog alleenstaande moeder was.

Bij verzonnen personages stop ik er graag ‘problemen’ in omdat het personages levendig maakt. Maar ook is er vaak een reden waarom iemand iets doet. Vaak is dat terug te voeren naar een verleden van een slechte jeugd of gewoon domweg omdat iemand slecht is. Maar heel soms geven we een crimineel het voordeel van de twijfel. Het zijn ook mensen. Misschien word ik wel sentimenteler bij het ouder worden. Maar als je goed om je heen kijkt is er werkelijk overal wel wat. Achter elke voordeur schuilt een verhaal en daar verdiep ik me graag in om een verhaal meer diepgang te geven.

Jan: Ik ben van oorsprong wetenschapper. Mijn studierichting was Microbiologie en Biochemie. Daar zat dus geen psychologie bij, maar naast die studie ben ik mijn hele leven al heel erg breed geïnteresseerd. Zo mag ik graag de meest uiteenlopende documentaires kijken en daar zit ook veel tussen over het gedrag en de psyche van mensen. Waarschijnlijk daardoor houd ik ervan om verschillen te zoeken en uitersten te verkennen. Tijdens het schrijven heb ik ook vrijwel altijd verschillende andere schermen op mijn laptop open om achtergronden te onderzoeken, iets wat ik niet alleen graag doe, maar waar ik door de jaren heen ook handig in ben geworden.

Een andere mogelijke verklaring waarom er veel menselijkheid in onze personages zit, zou voort kunnen komen door het redelijke gemak waarmee ik (we) ons verplaatsen in een ander persoon (zonder schizofreen te zijn). Dat ‘in de huid van je personage’ stappen levert onze manier van (be)schrijven, maar beperkt ons ook wel als we schrijven. Na het schrijven van een paar hoofdstukken met zeer verschillende personages, moeten we toch vaak stoppen of op zijn minst pauzeren.  Ik zou van mezelf niet durven zeggen dat ik veel mensenkennis heb (volgens mij heeft Rachel dat meer), maar ik hou het op inlevingsvermogen.

Dat maakt jullie verhalen ook zo puur. Er wordt niets geromantiseerd. Hoe kiezen jullie uit wat voor levens de personages hebben?


Rachel: Eigenlijk heeft iedereen zijn ups en downs. De kunst is om de negatieve belevingen om te buigen naar iets positiefs. Daarmee romantiseren wij juist soms wel omdat we kunnen kiezen of een persoon in zijn ellende blijft zitten of een andere keuze maakt. 

Ik persoonlijk kan er niet tegen dat een boek slechte afloopt dus daar romantiseer ik het wel een beetje. Daar bedoel ik mee, de relaties die ontstaan. We kiezen vaak personages die lijnrecht tegenover elkaar staan. Of een groot verschil tussen arm en rijk, of een sociaal type tegenover iemand die dat totaal niet is. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Tegenpolen tegenover elkaar leveren op zich al een mooi verhaal op. 

Jan is het volledig met mij eens.. dit is onze manier van werken.. dat is leuk en uitdagend omdat je echt niet weet wie je tegenover je krijgt in een gesprek bij een eerste ontmoeting op papier.


Jullie schuwen zware onderwerpen ook niet. Zoals in De afrekening. Daarin komt onder andere drugsverslaving, moord, ontvoering, verkrachting en zelfs kinderporno voor. Hoe is het als auteur om dat op papier te zetten?


Rachel: Niet altijd gemakkelijk. Omdat het onder geen enkele voorwaarde grof mag zijn. Het gebeuren op zich is natuurlijk grof en sla de kranten en het nieuws er op na, die dingen gebeuren in het echt ook. Soms verzin je iets en dan is de werkelijkheid erger. Wij zijn natuurlijk niet de enige auteurs die deze onderwerpen laten spelen in boeken.

De gemiddelde detective doet dat ook. Wij zochten naar ‘gewone’ mensen die het meemaken en op hun manier op gaan lossen. En dan ga je je als schrijver verplaatsen in het karakter van je personage hoe ze ermee omgaan. Bij de verslaving van Chrissy ben ik op veel sites geweest om te proberen ‘te voelen’ wat zij meemaakt tijdens het afkicken, maar ook haar zwakte en haar verleden meegenomen. Zelf heb ik een moeilijke jeugd gehad. Hulpverleners vroegen mij heel vaak of ik niet op één of andere manier verslaafd was alsof dat heel gewoon was na een jeugd als de mijne. Ik herinner me mijn verbazing nog tot op de dag van vandaag. Voor een deel neem ik eigen ervaringen mee in de personen die ik schrijf. Makkelijk is het niet. Uitdagend wel. En als ik dan hoor dat mensen onze personages in hun hart sluiten dan is er toch een doel bereikt.

Jan: Voor mij is dat op zichzelf niet al te lastig. Het enige waar terdege rekening mee moet worden gehouden is de manier waarop het op papier komt te staan. Wij willen geen horror verhalen schrijven en ‘mensen ook niet op verkeerde gedachten brengen’. Het resultaat moet dus zijn dat een verslaving moord of verkrachting, etc wel genoemd en verwerkt wordt in het verhaal, maar zonder expliciete details. Zoals al in vorige vragen is beantwoord, willen we in onze verhalen normale/realistische personages en dus ook realistische verhaallijnen. De werkelijkheid is over het algemeen extremer dan wat wij bedenken. Daarom moeten die onderwerpen dus ook mee worden genomen, maar in een vorm dat de lezer heel goed begrijpt wat er gebeurd, zonder de (mogelijke) gruwelijkheden uit te schrijven. Het uiteindelijke idee is en blijft voor ons altijd dat het ‘echt gebeurd moet kunnen zijn’.

Rachel: En dat je dan eigenlijk allebei hetzelfde zegt in andere woorden. We antwoorden onafhankelijk van elkaar. Soms denken we verschillend en soms denken we hetzelfde en in dit geval is het hetzelfde.

Ik vind ook dat jullie dat heel goed doen. Het is beslist niet om te choqueren. Zelf omschrijf ik jullie verhalen vaak als een thriller, actie en roman in één, omdat jullie een genre op zichzelf hebben uitgevonden. 

Wat is jullie voornaamste doel als auteur?

Jan en Rachel: Voor ons is het een hobby. Wij willen graag mensen een aantal uurtjes leesplezier geven zonder erg ‘dure’ taal te gebruiken. We hebben er zelf heel veel plezier aan om dingen uit te denken op een zo realistisch mogelijke manier. We weten heel goed dat onze boeken niet in een hokje te plaatsen zijn. Zo zwerven onze boeken in verschillende bibliotheken onder verschillende genres. Ze staan maar zelden naast elkaar in een rek. We zijn net niet zover dat we ons genre ook een nieuwe naam kunnen geven haha.  Ons doel is wel steeds meer liefhebbers van onze boeken te krijgen.

Het maakt jullie wel uniek. En wat is jullie grootste angst als schrijver? 

Rachel: Mijn gevoel voor taal kwijtraken. Me niet meer uit kunnen drukken. In 2010 ben ik heel erg ziek geweest en heb ik gedurende 10 dagen in coma gelegen. Mijn eerste pogingen om te schrijven waren rampzalig. Ik tikte achter mijn toetsenbord heel iets anders dan wat ik wilde zeggen. Dat vond ik een heel enge ervaring. Gelukkig is alles teruggekomen. 

Jan: In aanvulling tot Rachel’s opmerking, het verlies van zintuigen om te kunnen schrijven maar dat geldt ook voor Alzheimer. Mede omdat wij elf jaar in leeftijd verschillen en al veel narigheid gezien hebben.

Dat lijkt mij ontzettend heftig! Is schrijven voor jullie ook een soort therapie? Om deze ervaringen een plek te geven?

Rachel: Ja, ik denk het wel. Ik begon als kind al met dagboeken te schrijven. Ik verzon ook allerlei verhaaltjes. Ik herinner me nog dat ik op mijn zesde al zei dat ik net zo wilde worden als Annie MG Schmidt haha. Voor mij is schrijven al mijn hele leven een uitlaatklep. Misschien is er toch een verslaving voortgekomen uit alle vervelende gebeurtenissen en dat is schrijven! 

Jan: Voor mij is het puur een hobby en ontspanning.

Hoe kwam het eigenlijk dat jullie besloten om samen boeken te gaan schrijven?


Jan en Rachel: We leerden elkaar kennen via de website ouder alleen. Jan was gescheiden en zijn dochters waren aan hem toegewezen, ik was jong weduwe en ik was achtergebleven met mijn twee kleine zoontjes. Na een ontmoeting met veel meer alleenstaande ouders en kinderen zijn we gaan chatten via het programma ICQ.

Jan had stiekem de hele chat opgeslagen en bewaard. Dat waren 1200 pagina’s waarvan ik zei dat die maar nooit uitgegeven moesten worden in boekvorm. Ik schreef mijn hele leven al, maar daar ontstond het idee om samen iets te gaan proberen. We bemachtigden een plekje voor het beste manuscript van 2009. Echter van dat manuscript is nooit een boek uitgebracht omdat het verhaal niet spannend genoeg was voor een boek, maar wel origineel. Uiteindelijk zijn we gestart en nooit meer opgehouden. We halen berichten uit het nieuws, uit soms eigen ervaringen en we hebben meer ideeën staan dan dat we hebben uitgewerkt.

Zijn er nog andere inspiratiebronnen, naast jullie leven en het nieuws?


Jan en Rachel: Onze jaarlijkse vakanties naar Zuid Frankrijk. Dan gaat er een schrijfblok mee en dan gaan we onder het genot van een hapje en een drankje zitten bomen.  Soms ontstaan daar dan ook spontaan nieuwe ideeën.

Zijn jullie al met een volgend boek bezig?

Jan en Rachel: Hoeveel wil je er nog hebben? Eigenlijk werken we er altijd aan. Schrijven zelf gaat best heel snel. Het boek corrigeren wordt een apart verhaal en is het minst leuke.

Laatste vraag: Samen schrijven is dus duidelijk ook leuker. Lezen jullie wel eens samen?

Rachel: Sinds kort eigenlijk. Jan gunde zich er de tijd niet voor terwijl hij wel van lezen houdt. Ik lees wel sneller dan hij maar hij doet het nu ook haha. Dus het antwoord is ja :-). 

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jara Lee volgen? En dat kan hier:

Auteurspagina Jara Lee

Samen praten met: Marleen Hartog!

Marleen Hartog

Een tijdje geleden deden wij mee aan de Blogtour omtrent Skoftig het thrillerdebuut van auteur Marleen Hartog. Er werd genoten van het boek en er werden dan ook vier welverdiende sterren uitgedeeld. Recensie gemist? Klik dan even dit linkje:

*Blogtour* Corina las: Skoftig – Marleen Hartog ****

Tja en dat vraagt dan natuurlijk om een vervolg in de vorm van een kort interview. Helemaal gezellig toch? Dus lees en geniet mee 🙂

Het interview:

1: Wie is Marleen in vijf woorden?

Ha, het is een uitdaging om mezelf in vijf woorden samen te vatten. Een gedreven thrillerliefhebbende introverte schrijfster? Vijf woorden die in ieder geval uitstekend bij mij passen zijn: Boeken, Zon, Pippi (Langkous), Spanje en Reizen.

2: Skoftig is je eerste thriller. Waarom een thriller en geen ander genre?

Skoftig is inderdaad mijn eerste thriller, maar niet mijn eerste boek. Al was dat destijds wel de bedoeling. Toen ik begon met het verhaal raakte ik zwanger van een kindje dat net als ik met een schisis (gespleten lip, kaak en gehemelte) ter wereld zou gaan komen. Hieruit is uiteindelijk een boek en platform ontstaan. Daaropvolgend schreef ik nog twee non-fictie boeken over uiteenlopende onderwerpen. Tussendoor werkte ik aan Skoftig. Het leven kwam steeds tussendoor, maar bij thrillers ligt overduidelijk mijn hart. Zowel om te lezen als te schrijven.

3: Komt de inspiratie voor een verhaal uit je omgeving? Mensen, gebeurtenissen?

Ik haal werkelijk overal inspiratie uit. Elk gesprek, elke gebeurtenis of ervaring zet mijn brein aan. Heel soms verlang ik weleens naar een uitknop, dan is het te veel. Maar meestal voel ik me gezegend dat inspiratie me zo makkelijk toekomt. Op mijn computer vind je dan ook documenten vol ideeën voor toekomstige verhalen. Ze moeten alleen nog even geschreven worden. Tja, tijd is voor mij een stuk schaarser dan inspiratie!

4: Lees je zelf ook veel en wat is je favoriete boek ooit?

Ik lees veel. Wat betreft het tweede deel van je vraag: daar heb ik geen antwoord op; ik kan echt niet kiezen! Ik merk dat boeken soms passen bij een bepaalde fase in je leven, waardoor het boek in die periode van enorme waarde is. Het boek blijft dan met die periode verbonden, maar zelf ontwikkel je je verder. Naast thrillers houd ik van business- en persoonlijke ontwikkelingsboeken, zoals de klassieker Think and grow rich van Napoleon Hill. Maar ook Master your mindset van Michael Pilarczyk heb ik verslonden. Ik lees af en toe stukjes uit het boek Handboek spiegelogie van Willem de Ridder. Naast inspirerend is dit boek ontzettend grappig. Qua thrillers… Oei, wat lastig. Ik lees in ieder geval alles van Sophie Hannah, Judith Visser (al is zij overgestapt op romans), Emily Barr, Ingrid Oonincx, Jussi Adler Olsen, Tess Gerritsen… O help , ik kan niet stoppen. 😉

Als ik mezelf nu uitdaag door een keuze te maken, dan kies ik voor 22-11-1963 van Stephen King. King is een fantastische schrijver, maar dit boek trok me totaal niet. Ik ben meestal niet zo weg van boeken over politiek of geschiedenis, en al helemaal niet over tijdreizen. Kortom: de drie thema’s die dit boek beslaan. Op een of andere manier ben ik het toch gaan lezen. Ik was direct verkocht en heb het boek verslonden. Het verhaal is niet mijn favoriete verhaal, maar als een boek je zo kan mee kan slepen, dan verdient het een favorietenstatus.

Skoftig

5: Heb je een bepaald schrijfritueel? Zo ja, hoe ziet dat eruit?

Een vast schrijfritueel is mij onbekend. Enerzijds verlang ik ernaar, het zou misschien meer rust geven. Anderzijds ben ik er blij mee, want ik kan overal schrijven. Op papier of op de laptop, in een café, thuis of in het bos. Zowel lang achter elkaar als in gestolen momenten, en het tijdstip maakt me ook niet uit. Mijn voorkeur gaat wel uit naar een rustige plek waar ik urenlang achtereen kan werken. Ik woon nu in een huisje midden in de natuur en dat is een enorm fijne schrijfplek. Skoftig heb ik overigens deels in Spanje geschreven. Zolang ik maar kan schrijven is het al gauw goed. Of nog beter gezegd: zolang ik zelf maar genoeg tijd blijf maken om te schrijven ben ik blij.

6: Je bent bezig met je tweede thriller, kun je daar al wat meer over vertellen?

Ja! Ik heb al veel voorbereidingen getroffen en in september begin ik daadwerkelijk met schrijven. (Al ben ik stiekem af en toe al wat aan het uitwerken.)

Spiegeleffect gaat over een vrouw die door bepaalde gebeurtenissen beseft dat ze zichzelf nooit echt gekend heeft. Ze besluit zichzelf gedurende een reis naar Thailand op nietsontziende wijze te vinden. Haar pad kruist met dat van een seriemoordenaar… Naast een spannend verhaal wil ik in dit boek afrekenen met alle uitgemolken clichés die je in thrillers en horrorfilms tegenkomt. Dit ga ik op een bijzondere, eigenwijze manier doen. Wordt vervolgd!

7: Skoftig wordt goed ontvangen in de Blogtour. Hoe eng waren de eerste recensies?

Behoorlijk eng! Mijn eerdere boeken zijn ook goed ontvangen, maar omdat mijn hart bij fictie ligt en ik me de komende jaren volledig op thrillers ga richten, vond ik het dit keer spannender dan ooit. Is dit genre wel voor me weggelegd? Uiteindelijk is het aan de lezer en je kunt maar een keer je fictiedebuut maken. Gelukkig hoorde ik direct positieve geluiden, hoe fijn! De recensies in de Blogtour wegen voor mij vrij zwaar, want de deelnemende sites en Facebookgroepen hebben veelal een achterban van mensen die veel (thrillers) lezen. De recensenten zijn – geheel terecht – kritisch op de boeken die ze onder ogen krijgen. Ik ben dan ook opgelucht en dankbaar voor de prachtige recensies.

8: Wij willen graag met je proosten op Skoftig en je volgende thriller. Met welk drankje heffen we het glas?

Thee! Niet echt spannend, wel lekker. Die spanning stop ik liever in mijn thrillers. ☺

Wij bedanken Marleen voor haar te leuke antwoorden en haar tijd en gaan de waterkoker aanzetten. Cheers! 📚🥂🥂📚

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Marleen en haar boeken volgen? Dat kan hier!

Facebookpagina Marleen Hartog

Samen praten met: Michelle Visser!

Michelle Visser

Afgelopen mei verscheen bij Uitgeverij Boekerij de nieuwste historische roman van Michelle VisserEline werd met veel plezier gelezen door onze Corina en kreeg vier prachtige sterren. Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Eline- Michelle Visser ****

En wij mochten haar ook een paar vragen opsturen om toch eens te ontdekken wie de auteur achter dit prachtige verhaal dan eigenlijk is…

Het interview:

1: Wie is Michelle Visser in drie woorden?

Misschien dat ik deze vraag morgen alweer anders zou beantwoorden, maar vandaag typeer ik mijzelf als: fantasierijk, trouw en natuurliefhebber.

2: Je eerste historische roman was Véronique, je hebt haar ook verwerkt in Eline. Was dit vooraf bedacht of?

Ik was dat niet direct van plan. Mijn opzet bij Eline was een roman schrijven over de vraag: hoe was het leven in Nederland ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Uiteindelijk heb ik gefocust op de eindfase van die oorlog en de tijd daarna. Er gebeurde toen veel wat erg interessant was, zoals de Spaanse griep die heerste en de invoering van het algemeen kiesrecht. Dat was eerst voor mannen en kort daarna ook voor vrouwen. Zo kwam ik uit bij Aletta Jacobs, een belangrijke voorvechter van het vrouwenkiesrecht. Ik had al uitgebreid over haar geschreven in Véronique en wilde dat nu weer doen. Zo kwam ik erbij om ook Véronique nog weer even van stal te halen.

Je kunt ook zeggen: Véronique gaat over de levenssituatie van de Nederlandse vrouw rond 1885 (eerste begin vrouwenemancipatie) en Eline gaat over de levenssituatie van vrouwen rond 1919. Zelf vond ik het in elk geval erg interessant om die twee boeken en dus die twee levenssituaties naast elkaar te leggen.

3: Waar komt je interesse in de geschiedenis vandaan?

Geen idee, daar ben ik mee geboren denk ik. Het heeft zeker ook te maken met mijn grote mate van fantasie in het hoofd en denken. Vroeger als kind had ik dat al, waar anderen een saaie ruïne zagen, zag ik in mijn verbeelding het leven van toen met al die exotische ‘personages’ die vroeger op die plek geleefd hadden. Geschiedenis is voor mij spannend en mysterieus als een sprookje, maar wel echt waar en met een directe link naar onszelf en ons huidige leven. Hoe kan iemand dat nou niet interessant vinden?!

4: Wat is je eigen favoriete historische verhaal (welke je niet zelf schreef 🤪)

Ik ga even een lijstje noemen hoor, ik kan er niet maar 1 kiezen 😉 Als kind, en nu nog steeds wel, was ik gek op de historische romans van Thea Beckman. Ge-wel-dig vond ik die. Nog steeds vind ik haar personage Marie-Claire uit haar trilogie die start met Geef me de ruimte een schoolvoorbeeld van hoe een auteur een personage tot leven zou moeten brengen. Met Marie-Claire is het namelijk zo dat die ook buiten de boeken voor mij ging leven. Ik kon, en kan dat nog steeds, haar zo in een andere tijd en plaats neerzetten en dan zou ze ‘haar eigen ding doen’. Nu zou ze bijvoorbeeld een singer-songwriter zijn bij festivals en de Parade.

Ook ben ik superfan van Ken Follett die als geen ander een complex verleden op zeer toegankelijke wijze tot leven weet te brengen, zoals in zijn boek Pilaren van de aarde. Vreselijke titel trouwens, ik heb een oud exemplaar van dat boek met de titel De kathedraal, stukken beter. En De graaf van Monte-Cristo van Alexandre Dumas moet ik ook noemen. Fantastisch boek, heb ik zeker tien keer gelezen.”

5: Zou je een ander genre willen schrijven? Zo ja welk?

Toen in 2012 mijn historische debuutroman Véronique verscheen, vroeg een journalist mij hetzelfde. Ik antwoordde echt vanuit mijn tenen van ‘nee, echt nooit! Ik schrijf historisch en daar blijft het bij, daar ligt mijn hart.’ Afijn, in 2015 lag Het huis met de blauwe luiken in de winkels, het eerste deel in een serie over Loes die in onze tijd een nieuw leven opbouwt in een Frans dorpje. Iets totaal anders dus. Dat had ik niet zo bedacht maar het verhaal kwam tot me, om het zo maar te zeggen, en het moest eruit. Inmiddels schrijf ik aan het derde deel in die feelgoodserie. Het is ook erg fijn om die twee genres af te wisselen merk ik. Voor een historische roman moet ik zoveel onderzoek doen, het vergt echt veel inspanning. En dan is het lekker om me daarna even te wijden aan het mooie Franse landschap waar de rosé gekoeld is en de kaasjes romig zijn. Ontspanning voor de lezer, maar ook ontspanning voor de schrijver.

6: Hoe lastig is het om informatie te vergaren over bijv. de tijd waarin Eline leefde?

Dat kost wel inspanning ja. Het is een speurtocht van enkele jaren, die begint lang voor ik met het manuscript begin, en die voortduurt tot het moment dat het boek naar de drukker gaat. Maar dat onderzoek doen en kennis opbouwen over zo’n periode is nu precies wat mij zo boeit. Dus bezoek ik allerlei musea, lees ik veel non-fictie boeken, andere romans met een vergelijkbaar thema, bezoek ik steden of streken en nog veel meer. Uit de enorme brij van informatie die ik verzamel haal ik dan de dingen die voor mijn verhaal van toepassing zijn. En toekomstig onderzoek? Ik zal eens een tipje van de sluier lichten: volgend jaar ga ik op reis naar Australië, mede vanwege een boek. Daar verheug ik me echt enorm op.

IMG_2025

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel historische romans en historische non-fictie natuurlijk. Ook een enkele thriller, maar dan wel het niet-enge soort, zoiets als de boeken van Donna Leon, vind ik wel leuk voor de afwisseling. Ik heb ook een rijtje fantasy, geschreven door vriendin Kim ten Tusscher. Leest als een trein en het is heerlijk om eens echt wat anders te nuttigen op boekenterrein. Ik heb verder een flinke verzameling van auteurs als John Boyne, Ken Follett en Simone van der Vlugt. Sowieso vind ik het belangrijk en leuk om Nederlandse auteurs en internationale auteurs af te wisselen. En dan ook niet alleen Engelse en Amerikaanse schrijvers, maar bijvoorbeeld ook Franse of Aziatische. Zo verbreed je je kennis van de wereld ook. Scandinavische thrillers zijn trouwens helemaal niks voor mij. Dat deel sla ik van harte over.

8: Als je schrijft doe je dat dan in totale stilte of juist niet?

Bij voorkeur is het zo stil mogelijk. Ik woon echter bij een vrij drukke weg en daardoor is er altijd verkeerslawaai, en in de zomer hoor je altijd klussers en bouwers met hun zagen en machines in de weer. Maar daar moet ik me dan maar zo goed mogelijk voor afsluiten. Meestal is dat aan het begin van een schrijfsessie wel lastig, maar zodra ik eenmaal weer in het verhaal zit, merk ik niet zoveel meer van mijn omgeving.

9: Wij vonden Eline prachtig. Met welk drankje gaan we proosten op dit prachtverhaal?

Heel erg fijn dat jullie van het boek hebben genoten! Daar hoop je als schrijver toch op, tijdens al dat geploeter 😉 Ik zou zeggen, om alvast in de sfeer van mijn volgende boek te komen, neem een kopje thee met een versgebakken Madeleine-cakeje, of een glaasje gekoelde rosé met wat olijven. Dan doe ik gezellig met jullie mee!

Wij zeggen proost want een heerlijke gekoelde rosé met olijven slaan wij zeker niet af. Al klinken die cakejes ook niet verkeerd! Een heule dikke dank aan Michelle voor haar tijd en toffe antwoorden!

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀

*Gesloten*Interview inclusief Winactie met: Tieme Woldman! *Detective* *Doodzonde*

En toen was het donderdag 6 juni en mochten we weer lootjes schrijven om de winnaar te loten van Doodzonde! Na alles braaf gedaan te hebben is de winnaar gewordennnnn:

Simone Schreuder-Bourgonje!

Whooooop gefeliciteerd en als je ons even je adres gegevens mailt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan regelen wij de rest en hoef jij alleen maar geduldig op de pakjesmeneer te wachten 👌🏼

Nogmaals een dikke dank aan Tieme Woldman voor het interview en aan Uitgeverij Van Gorcum Cultuur en Historie voor de toffe winactie 💃🏽📚

DoodzondeTiemeWoldman

Whoooooo wij lazen Doodzonde al en er werd genoten! Karin schreef er een mooie recensie over. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: Doodzonde – Tieme Woldman ****

Daarna was ze ook nog even helemaal gezellig bij de boekpresentatie en daardoor hebben wij nu al de antwoorden op onze brandende vragen…. Dus lees mee, want na het interview volgt de Winactie!

Het interview:

1. Wie is Tieme Woldman in vijf woorden?

Vader, schrijver, U2/Golden Earring/Rolling Stones-fan, filmfan, sportfan.

2: Wanneer en hoe ben je begonnen met schrijven?

In 2009 ben ik begonnen. Ik schreef voor mijn werk als programmeur handleidingen en vroeg mij af of ik ook creatief zou kunnen schrijven. Om mezelf te testen deed ik mee aan schrijfwedstrijden (onder meer het toenmalige Radio 6) en tot mijn verrassing won ik. Zo ontstond de gedachte dat ik zou kunnen schrijven. Als lezer lees ik het liefst detectives/misdaadromans en als schrijver voelde ik mij daar ook in thuis. In 2013 debuteerde ik met de misdaadroman Moord in het Mantingerveld (gebaseerd op waargebeurde en nooit opgeloste moorden in 1909 in Koekangerveld) en nu is er Doodzonde als eerste deel van de detectivereeks rondom rechercheur Tom Wessels.

3: Doodzonde speelt zich af in Drenthe, dat zie je niet vaak. Hoe kwam je tot deze keuze?

Een verhaal/boek bestaat in hoofdlijn uit drie onderdelen: acties (de dingen die personages doen), dialogen en de omgeving waar het zich afspeelt.
Van andere schrijvers leerde ik dat je wat betreft omgeving het beste kunt schrijven over een omgeving die je kent. Je kunt je energie dan vooral
richten op de acties en dialogen. Ik ben opgegroeid in Wijster en Drenthe en ken die omgeving letterlijk als mijn broekzak. En daarmee was mijn keuze
voor Drenthe snel gemaakt.

4: Zitten er in Tom Wessels en de overige personages dingen van jezelf of van mensen die je kent?

Tom Wessels en ik hebben dezelfde initialen en dat is met opzet, want hij is mijn alter ego. Ik laat hem dingen doen die ik niet durf maar stiekem graag zou doen. Verder is zijn achternaam Wessels een samentrekking van ‘Wessel zijn zoon’ en mijn vader heette Wessel. Ik ben dus Wessel zijn zoon en zo is de cirkel tussen Tom Wessels, mijn vader en mij rond.

Tom Wessels rijdt overigens net als mijn vader motor en in een Amerikaanse auto. De andere personages heb ik qua karakter zoveel mogelijk haaks op Tom Wessels’ persoonlijkheid gezet om spanning tussen hem en zijn collega’s te creëren. Personages die het met elkaar eens zijn en nooit botsen, zijn vreselijk saai. Ik kies zoveel mogelijk voor gewone namen om het dichtbij het dagelijkse leven te houden. De achternaam van patholoog Bart Lansberg heb ik overigens overgenomen van dokter Lansberg (acteur Manfred de Graaf) uit de tv-serie Zeg ‘ns Aaa waar ik fan van was.

5: Het element sport speelt een rol in Doodzonde. Best een specifieke sport ook, berust dit op toeval of heb je iets met klootschieten?

Toen ik in Wijster woonde, liep iedere zondagochtend een groepje klootschieters langs ons huis. Hun kameraadschap en lol is mij bijgebleven. Een paar jaar geleden las ik een berichtje over een ruzie op een bowlingbaan tussen twee groepen bowlers. Iemand van de ene groep maakte een foute opmerking over een vrouw uit de andere groep. Uiteindelijk gingen zij elkaar met bowlingballen te lijf en toen schoten mij de klootschietballen weer te binnen en was het basisidee voor Doodzonde geboren.

6: Hoeveel research was er nodig voor het schrijven van dit boek en op welk vlak?

Ik ben geen CSI-schrijver waarbij iedere politieonderzoekshandeling tot achter de komma moet kloppen. Ik zet de onderzoeksmethoden zo nodig naar mijn hand, want uiteindelijk ben ik fictieschrijver en gaat het mij om het verhaal. Een kleine spoiler wellicht, maar in Doodzonde verhoort Tom Wessels op een gegeven moment zijn beste vriend. In de praktijk zou dat niet kunnen, maar in Doodzonde vind ik het geen probleem en nodig voor het verhaal. Gelukkig vinden mijn lezers (gezien hun reacties) het ook geen probleem. Ik zoek dingen na (bijvoorbeeld over klootschieten) op het internet en vraag soms politiezaken na bij een oud-rechercheur. De oud-rechercheur heeft Doodzonde inmiddels ook gelezen en ik was verrast door zijn reactie dat ik behoorlijk dicht op de recherchepraktijk zit.

7: Doodzonde is het eerste deel in de reeks over rechercheur Tom Wessels. Kun je al iets vertellen over het tweede deel?

De titel van het tweede deel is Schijnheilig en wat betreft het onderwerp zeg ik maar één woord: windmolens. Een zeer actueel en beladen onderwerp in Drenthe. Verder worstelt Tom Wessels met de vraag of hij een volgende stap in zijn relatie met Sandy zal zetten. En er wordt meer duidelijk over Saskia Wolfsen: waar komt haar directheid en scherpe/harde humor vandaan? Roel Westerveld uit het eerste deel komt terug en speelt een belangrijke rol bij de ontknoping.

8: Lees je zelf ook? Zo ja, wat is favoriet?

Niet verrassend, maar ik lees het liefst detectives. Jan Willem van de Wetering van de Grijpstra & De Gier-serie is mijn favoriet, maar helaas leeft hij niet meer. Bij de huidige schrijvers heb ik geen favoriet. Met evenveel plezier lees ik bijvoorbeeld Karen Sander, Ian Rankin, Peter Römer (voortzetting De Cock/Baantjer) en Joël Dicker.

9: En last but not least: we proosten graag op het succes van Doodzonde! Met welk drankje gaan we dit doen?

Ik drink geen alcohol (teveel narigheid gezien en meegemaakt van dichtbij), dus ga ik voor een mocktail. Ik hou het in de sfeer van Doodzonde en Tom Wessels en kies voor een ‘klassieke’ Virgin Mojito op basis van bronwater. Cheers!

Wij zeggen proost en  nu komt het!!! Want jij kan deze toffe detective winnen. Wat te doen? Oké, ff opletten 😎

1: Volg Tieme op Facebook via deze link:

Tieme Woldman

2: Like de pagina van de Uitgeverij even via deze link:

Van Gorcum Cultuur & Historie

En als je dan toch lekker aan het klikken bent, klik dan ook even op de onderstaande link en geef onze openbare Facebookpagina een duimpje:

Samenlezenisleuker De Pagina

En als laatste….

3: Reageer onder dit berichtje in onze gezellige groep met een dikke duim. Nog geen lid? Hoe dan??? Nou ja klik dan even deze link en kom er gezellig bij!

Samenlezenisleuker De Groep

Nou dat was het alweer. Nu maar rustig wachten tot 6 juni, want dan maken we de winnaar bekend! 📚🎉🎉📚

Wij bedanken Tieme voor zijn tijd en antwoorden en Uitgeverij Koninklijke Van Gorcum natuurlijk voor deze meer dan gave winactie!

Interviews, samen praten

images0XNRL1DO

Er komt een te leuk interview aan met de auteur van de splinternieuwe Tom Wessels Detective reeks. Wij mogen namelijk Tieme Woldman het vuur aan de schenen gaan leggen. Op 5 april gaan we allereerst naar de presentatie van zijn nieuwste boek Doodzonde, uitgegeven door Uitgeverij Koninklijke Van Gorcum, en zodra die gelezen is zullen wij wat pittige vragen gaan uitbroeden. We hebben er zin in!

Tieme Woldman

Hou ons in de gaten, want dit is gewoon gaaf al zeggen we het zelf!   🙂

Groetjes Ka & Co.

naamloos (9)

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀