Samen praten met: Owan Drake!

de zaden der hoop

Wij lazen nog niet zo lang geleden De Zaden der Hoop-Boek 1 voor de Blogtour.  Corina vond het een boek met potentie en voor de liefhebbers van Fantasy met een dot horror een aanrader? Recensie gemist? Klik hier dan even:

Blogtour-Corina las: De Zaden der Hoop-Owan Drake**1/2

En daarna was het natuurlijk even tijd om wat vragen te stellen aan deze toch wel mysterieuze auteur. Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Je schrijft onder een pseudoniem, waarom?

Zoals gezegd, om persoonlijke redenen geef ik mijn naam niet prijs. Wat die persoonlijke redenen zijn wil ik jullie wel achter de schermen vertellen, maar dat hoeft niet iedereen te weten. Verder heeft het nog twee bijkomende voordelen. Nummer één is de mystiek, en dit zal ongetwijfeld meehelpen met promotie. Zolang mensen zich afvragen, wie is Owan Drake en wat is zijn echte naam, denken ze aan me. En als ze aan me denken is dat goed.

Verder heb ik torenhoge ambities en hoop ik ooit mijn werk in het buitenland vertaald te krijgen. En ik denk dat mijn echte naam nou niet een is waarvan mensen in Amerika zullen denken, ”O leuk, dit boek van deze auteur ga ik kopen.” Owan Drake spreekt in zulke landen veel meer aan. Ik heb auteurs dit vaker horen zeggen, zo ook J. Sharpe tijdens zijn boekbespreking bij Rebers boek en Buro. En nu we het daar toch over hebben, mocht je deze auteur nog niet kennen, ik kan jullie zeggen, zijn boeken zijn zeker de moeite waard!

2: Kan je ons in vijf woorden uitleggen wie Owan Drake is?

”Het alter-ego van mijn echte naam!” We zien alter-ego maar even als één woord. 😉

PS Tijdens het controleren van deze tekst valt het me op dat het eigenlijk zes woorden zijn, maar dat zullen jullie me vast wel vergeven. Haha! 😉

3: Je geeft zelf al aan, dat wanneer er over je eerste boek gepraat wordt, dat het allemaal wat over de top is. Waarom die keuze?

Moeilijke vraag…

Sowieso wilde ik iets neerzetten wat origineel is. Volgens velen is dit gelukt. Ik ben van de klassieke storytelling, dus langzaam de spanning opbouwen, echter heb ik hier een bepaalde twist aan gegeven. De intro duurt namelijk het halve boek, en zoals je zelf in je recensie benoemde gaat het tempo keihard omhoog en gaat het verder in een ADHD stijl. Er zijn mensen die mijn werk met Game of Thrones vergelijken, maar ik kan jullie vertellen dat bepaalde proeflezers van Draak des Vuurs – het derde boek binnen deze serie, waarvan ik verwacht deze in februari 2018 te publiceren –  dat boek ”Game of Thrones in rollercoastermodus” noemen. Dus als jullie deel I al over the top vonden, het gaat nog veel erger worden! En zelfs dat boek is pure opwarming, want ik heb nog heel veel lijpe shit voor mijn lezers in petto.

Maar ja, waarom ik het gedaan heb… Tja, misschien omdat mijn eigen leven ook best wel over the top is verlopen. Er was ooit een volwassen man die op mijn veertiende tegen me zei dat ik toen al meer had meegemaakt dan de gemiddelde persoon van veertig. Ik weet het niet, misschien zou het daar iets mee te maken kunnen hebben.

Verder heeft een lezer wel eens tegen me gezegd dat ze aan mijn boek en schrijfstijl kan merken dat ik een clusterfuck van emoties ben. En ja, dat klopt wel, want door mijn verleden zitten er heel veel emoties in me.

4: Wordt je vervolg net zo druk qua personages en gebeurtenissen als deel één of ga je iets rustiger te werk?

Deel I.5 is rustiger, maar ik kan jullie verzekeren dat boek I nog vrij rustig was. 😉 Slechts een topje van de ijsberg. Wel kan ik jullie vertellen dat de personages er allemaal met een reden zijn. Een ”vage” uitleg over hun koppeling zal in Draak des Vuurs aan bod komen, echter zal de lezer er nog niet heel veel van snappen. Laten we het zo zeggen: ”Alles en iedereen is aan elkaar gekoppeld.” Meer zeg ik niet. 😉 Oké, het enige wat ik nog zeg is dat ik niet kan wachten op de reacties van mensen als ze achter de waarheid komen.

En over Deel I.5. Ik krijg vaak hele leuke reacties over het einde van deel I. En ik kick hier echt op. Veel van die mensen zijn niet op de hoogte van dit tussendeel. Let wel, ook al is het een tussendeel, zal het toch verdergaan waar deel I eindigt. Dus als jullie dit interview lezen en je hebt ook De Val van Hymír gelezen, deel I.5 gaat direct verder waar deel I eindigt. Het is ook zeker aan te raden om deze niet over te slaan voordat je aan Draak des Vuurs gaat beginnen.

Er is trouwens een actie gaande bij bol.com. De hele maand december kun je de epubs van zowel De Val van Hymír als Deel I.5 met een fikse korting kopen. De Val van Hymír van 3.99 voor 1.95 en I.5 van 2,- voor 1.25, dus als je de Kerstman lief aankijkt… Haha!

5: Lees je zelf ook het liefst dit genre? Of staat er iets compleet anders in je boekenkast?

Ja, ik hou van verhalen waar lekker veel personages in voorkomen. Het terugbladeren naar de karakterlijst en zowat een studie besteden aan het verhaal, zorgt voor een unieke leeservaring. Ik hou van lekker anders. Maar ik lees ook wel fantasy met minder personages, echter ”grimdark”, zoals ze dit genre noemen, is wel mijn favoriet.

6: Heb je een bepaald schrijf ritueel? Met of juist zonder muziek? Midden in de nacht of juist ’s morgens vroeg?

Met muziek en op wat voor tijd wanneer ik maar inspiratie heb, maar niet ’s morgens, want ik heb wel tien bakken koffie nodig eer ik een beetje op gang kom.

7: De reacties zijn wisselend op deel één. Hoe lastig of leuk vind je dat?

Als auteur heb je een dikke huid nodig. Als je er niet tegen kan, tja, dan had je geen auteur moeten worden, vind ik persoonlijk. Bovendien zijn de meeste recensies in mijn voordeel, dus blijf ik niet in het negatieve hangen. Negativiteit heb ik al genoeg in het verleden meegemaakt. En daarbij, een verdeling van positieve en negatieve beoordelingen kan ook  juist meer interesse wekken. Negatieve publiciteit is ook publiciteit. Daarnaast sta ik op de longlist voor de Indie Awards! Dus hé, wat heb ik te klagen.

8: En natuurlijk willen we ook met jou proosten op het succes van al je schrijfprojecten, maarrrrr met welk drankje gaan we dat doen?

Bedoelen jullie nu te vragen wat mijn favoriete drankje is tijdens het schrijven? Nou eh… koffie, want schrijven is koffie drinken tot je geen druppel meer kunt zien! Proost!

Nee, maar als we dat zouden doen drink je dan een biertje met ons of wijn of? Snap je? Of ben je pas 17 en mag je alleen cola? 😛

Hahahaha, ik ben 27.

Dus stel we gaan wat drinken met wat proosten we dan? Hypothetisch?

Port.

Wij bedanken Owan voor zijn geweldige en uitgebreide antwoorden en zijn tijd, en natuurlijk heel veel succes bij de Indie Awards, want leuk weetje; hij staat op de longlist!! Whoop gefeliciteerd!!!!

Advertenties

Interview/Winactie *Gesloten*! Koen Strobbe-De wolf van Colombes

Koen

En daar zijn we dan op deze koude zaterdag. Wat een heerlijke glazen zagen we voorbij komen, maar iets met er kan er maar één de winnaar zijn…. hebben wij alle glaasjes in een ton gegooid en uit alle scherven een winnaar geloot en dat is geworden……

Diana Broer!!

Als je ons je adres gegevens wilt toe sturen via Samenlezenisleuker@gmail.com dan zorgen wij voor de rest en kan je onder het genot van een glaasje wijn op de postbezorger gaan zitten wachten.

Wij bedanken nogmaals Koen Strobbe en WPG Uitgevers België voor alles!! En Diana je kent ons…. heb je het boek ontvangen? Een foto in de groep vinden we leuk 🙂

img_9180

Jullie hebben het vast niet gemist maar wij mochten dankzij WPG Uitgevers België de nieuwste thriller De wolf van Colombes van Koen Strobbe lezen. Heb je het toch gemist?

Klik dan even deze link: Karin las: De wolf van Colombes-Koen Strobbe****

En toen deden we de stoute klompen/slippers aan en vroegen we een klein gesprekje aan, en te leuk er werd meer dan positief gereageerd. En wat gebeurt daar? We mogen er dankzij de uitgever ook nog eens een winactie aan vast plakken! Hela Hola dat is even een partij gaaf!!

Maar nu eerst:

Het interview: 

1: Het is natuurlijk een beetje saai maar we doen het toch…. Kun je ons in drie zinnen vertellen wie Koen is?

Iemand die van vertellen houdt. En goed formuleren. Daarnaast een mediaverslinder die tien keer per dag het embryo van een breathtaking story ziet in de meest banale gebeurtenissen.

Heeft het verder moeilijk om in drie zinnen te vertellen wie hij is en voegt er daarom aan toe dat hij verzot is op buiten leven (wat niet altijd compatibel is met schrijven), met de handen werken, eten, drinken en zijn vrouw en zoontje graag zien.

2: Om daar maar gelijk op voort te borduren, wanneer begon je met schrijven en hoe kwam dat?

Ik heb altijd al een ‘verschrikkelijke’ drang gevoeld om verhalen te verzinnen en op te schrijven. Ik denk dat ik voor het eerst wist dat ik ‘schrijver wilde worden’ toen mijn leraar Nederlands mijn dertienjarige klasgenootjes vertelde dat “die Strobbe een keigoed verhaal had gebracht bij het ‘opstel-proefwerk’”. Mijzelf is hij dat nooit komen vertellen hé, ik moest het stellen met mijn 10/10 🙂

De drang om te schrijven heeft zich dan, na de middelbare school, allereerst vertaald in mijn studies Germaanse Filologie. Ook tijdens mijn studententijd schreef ik veel: literaire wedstrijdjes, stukken voor het studententijdschrift, dat soort dingen.

Zelfs mijn eerste job was nog right up my alley: copywriter in een topcreatief reclamebureau. Maar dan ben ik, om voor mij onverklaarbare redenen :-), afgegleden naar de verkoop en de marketing en werd het een hele tijd tekststil in mijn hoofd. Pas nadat mijn vrouw en ik besloten hadden om in Frankrijk wijn te gaan maken, kwam met dát creatieve proces ook de drang om te schrijven terug.

Dan kwam uitgever Manteau met zijn kortverhaalwedstrijd en was ik plots terug aan het schrijven.

3: Na je eerste bestseller ging je een samenwerking aan met Pieter Aspe (niet de minste auteur) maar De wolf van Colombes schreef je weer alleen. Is dat een bewuste keuze, deze afwisseling?

Ik heb een heel duidelijk doel voor ogen met betrekking tot het ‘wat’ en ‘waar’ van mijn schrijven.

De samenwerking met Pieter is er gekomen op uitdrukkelijke vraag van de uitgeverij omdat Pieter toen in een ernstige dip zat (nvdr: zijn echtgenote was in die periode overleden) en ik gevraagd werd om bij te springen zodat er het volgende voorjaar toch een Aspeboek in de rekken zou liggen. Natuurlijk was, en ben, ik zeer vereerd dat mijn naam aan een van de grootmeesters van de Vlaamse thrillerscène verbonden werd, maar de dingen die ik wil doen met mijn pen liggen elders. Dus wat mij betreft ging het om een eenmalige zijsprong en geen terugkerende ‘afwisseling’ zoals in je vraag vermeld staat.

Ik geloof dat ik, door het feit dat ik nu al vijftien jaar in Zuid-Frankrijk woon, een unieke kans krijg om het concept ‘thriller’ te combineren met de lokale psyche die ik ervaar en de even authentieke belevenissen die me hier te beurt vallen. Ik heb ondertussen, tussen en met de boeren, vijftien jaar keihard gewerkt en lief en leed met de ‘plaatselijke bevolking’, zoals dat zo mooi heet, gedeeld. Wat ik schrijf komt dus niet zomaar van achter een schrijftafeltje op een of andere zolder in Antwerpen of Amsterdam tot bij mijn lezers, maar ademt authenticiteit uit. En dat is wat ik wil brengen: diepgaande, spannende, soms lichtjes gruwelijke, verhalen die de mensen ook meteen terugbrengen naar het magische vakantiegevoel dat ze aan een verblijf in het zuiden overhouden. De droom en de nachtmerrie samen, als het ware.

Daarom wijk ik ook af van de typische thriller-format, waarbij een steeds terugkerende politieploeg-met-held/in in elk boek weer een zoveelste misdaad oplost. Mijn ‘terugkerend hoofdpersonage’ is niet een mens, maar wel een setting: de Provence met zijn oppervlakkig zorgeloos en hemels karakter, maar waar onder het dunne laklaagje een harde, mysterieuze wereld schuilgaat.

Eigenlijk sluit wat ik hier beleef eerder aan bij de typisch Scandinavische thrillersfeer, maar dan in een lavendelblauwe, zonovergoten setting.

DewolfvanColombes

4: Je maakt gebruik van gevarieerde verhaallijnen in De wolf van Colombes. Geweldig vonden we dat. Heb je daar een muur vol post-its voor ? Of houd je dat in je hoofd bij?

Ik houd inderdaad van een verhaal waarbij de lezer merkt dat zij/hij een beetje moet werken om het allemaal te volgen. In mijn debuut Kruis en munt ben ik daarmee begonnen en die schrijftechniek ligt me wel. Dat komt ook omdat ik eerst maanden nadenk over mijn verhaal, vooraleer er ook maar één letter op papier komt te staan. Van al die flitsen die me te binnen schieten, houd ik kleine ‘steekkaartjes’ bij, die dan vlak voor het schrijven op tafel belanden en dermate worden geschud dat ze een compleet/complex, maar helder en logisch verhaal op zouden moeten leveren.

5: Ook de personages vonden we fantastisch. Welk personage staat het dichtst bij je, of is je favoriet?

Ik zie al mijn kinderen even graag, ook zij die van de kudde zijn afgedwaald 😉

Even serieus: je kan je als schrijver eigenlijk niet echt vereenzelvigen met een personage, of je zou autobiografisch bezig moeten zijn.

Ik zweef als een puppeteer boven het verhaal en geef de verschillende personages duwtjes, daar waar de verhaallijnen het vergen. Voor de rest gaat alles vanzelf en doen, zeggen, de personages dingen waarvan ik zelf soms ook mijn wenkbrauwen frons. Vandaar dat die ‘steekkaartjes’ mijn enige gids zijn. Als je álles al op voorhand bedenkt en uitschrijft, beland je willens nillens in een zekere steriliteit. Als je een verhaallijn fris wil houden, moet je ze kakelvers in de pan leggen, terwijl je ze schrijft.

6: Lees je zelf ook graag thrillers of juist liever niet?

Ik lees heel graag thrillers, maar wel met een minimum aan literaire kwaliteit. Dan Brown is voor mij het instapniveau, al zit zijn laatste boek er nu toch onder. Auteurs als Harris, Tart of Dicker kan ik wel smaken. Daarnaast lees ik ook graag Cabré, Zafón, Rushdie en Irving.

7: Wij zijn direct fan na De wolf van Colombes. Zit er ondertussen een nieuw boek in de pen?

Ik ben volop bezig aan mijn volgende boek dat er met wat meeval in de late lente zal liggen. Deze keer volg ik één moordlustig hoofdpersonage zowat zijn leven lang. Het wordt een hele opdracht om het verhaal, dat heel complex in elkaar zit, op een heldere manier tot bij de lezer te brengen. Bonus is wel dat die lezer er in de marge een dosis tastbare culturele geschiedenis van la douce France gratis bij krijgt.

8: In een “vorig” leven was je wijnbouwer. Wat voor wijntje raad je ons aan? Dan gaan we voor nu graag samen proosten op het succes van dit geweldige boek!

Ik weet dat ik me nu in woelig water begeef, maar ik ben geen al te grote fan van rosé… Voor mij is wijn wit of rood, wat daartussen zit is limonade met alcohol.

Dus, wie mijn boeken op de middag leest, raad ik een volle blend van viognier en grenache aan, om dan naar te avond toe tijdens het lezen over te schakelen op de vlezig volle structuur van een overweldigende syrah.

Dat gaat goedkomen, we kijken uit naar de late lente alvast, en hierbij bedanken we Koen voor zijn tijd en meer dan mooie antwoorden!

En nu wil je natuurlijk weten hoe jij dit prachtboek kan winnen. Oké, let je even op? 😀

1: Like de Facebookpagina van Koen Strobbe via deze link:

Koen Strobbe

2: Like de Facebookpagina van WPG Uitgevers be via deze link:

WPG Uitgevers België

en last but not least:

3: Reageer onder deze post in onze gezellige Facebookgroep: Samenlezenisleuker met een gifje of foto van jouw favoriete kleurtje wijn… (drink je geen wijn? Doe dan lekker een ander favoriet drankje 🙂 )

Vrijdag 8 december maken we de gelukkige winnaar bekend!

Over De wolf van Colombes:

Nadat Laura en Nicolas hun drukke leven in Parijs vaarwel zegden, wordt een oude Provençaalse dokterswoning hun nieuwe droom. Terwijl ze gulzig het herfstige Zuiden ontdekken, worden ze geconfronteerd met de intriges van de plaatselijke bevolking.
Het hele dorp aast op het landgoed van een rijke truffelboer, de plaatselijke notaris draait zijn hand niet om voor wat fraude meer of minder en zelfs aan het verleden van hun nieuwe woning ontdekken ze een diepzwarte rand.
Voor ze het goed en wel beseffen, raken ze verstrikt in een kluwen van vastgoedzwendel, onfrisse wijnhandel, kinderroof en iets wat veel weg heeft van nazipraktijken.

Samen praten met: Johan Zonnenberg!

Johan Zonnenberg_De Schaduwbokser.jpg

Met dank aan Futuro Uitgevers mochten wij pas De Schaduwbokser lezen van Johan Zonnenberg.  Onze Karin was enthousiast over deze roman en gaf dan ook vier en halve  stralende sterren. Gemist? Klik dan even deze link:

Karin las: De Schaduwbokser-Johan Zonnenberg****1/2

En tja als je dan zo enthousiast bent wil je natuurlijk ook wat meer weten over de auteur. Dus hebben wij hem wat vragen gesteld 🙂  Lezen jullie mee?

Het interview:

1: Wie is Johan en hoe is het schrijven ooit begonnen?

Die vraag knip ik graag in tweeën.

1a: Eerst de existentiële vraag: wie ben ik?

In ieder geval ben ik een aardige verzameling cultuurschokken.

Geboren in een arbeiderswijk van Den Haag-Loosduinen, in 1943. In korte tijd van oorlog naar vrede, wat ik overigens niet zo bewust heb meegemaakt, behalve als het om eten ging: van weinig eten, met af en toe zelfs wat bloembol, naar heerlijk en royaal witbrood.

– De bewuste schok kwam toen we na de oorlog met het hele gezin – vader, moeder en vijf kinderen – naar Vancouver in Canada vertrokken, voor een betere toekomst, zoals dat heet. Eigenlijk waren we economische vluchtelingen uit Nederland, maar we noemden dat ‘emigranten’. Daar leefde ik in twee totaal verschillende werelden. De behoudende immigrantengemeenschap met haar Hollandse gewoonten (hagelslag, pindakaas, Sinterklaas) en de nieuwe wereld met mijn eerste Halloween en z’n uitbundige – en voor ons ‘onchristelijke’ – Kerst. En dan die shopping malls!

Mijn moeder had heimwee en na ruim drie jaar verkochten mijn ouders alles en stonden we berooid bij mijn oma op de stoep in Nederland, het land van herkomst.

– Daarna kwam de geloofsschok. Ik zat in het gereformeerde jeugdwerk: onderhandelen met ouderlingen of een dansavond wel mocht. Promoveerde naar het bestuur van al het jeugdwerk in Den Haag: onderhandelen met de krakers van Paleis Noordeinde. Was bestuurslid van de jonge toneelgroep van de Haagse Comedie en zag hoe iedereen daar elkaar innig omarmde en kuste als begroeting: ‘Dag schat’, ‘Hallo lieverd’. Wat een wereld! Ik was vanuit mijn geloofskring gewend dat als je iemand kuste je er meteen verkering mee had. En je had hooguit één schat of lieverd!

– De armoe-rijkdomschok. Met de ervaring dat elk dubbeltje drie keer omgekeerd moest worden voordat je het uitgaf, ging ik na mijn studie Engels fulltime lesgeven aan een scholengemeenschap in een rijke buurt: Buitenveldert. Daar had ik leerlingen die vroegen of ik nog wat nodig had, want ze gingen het weekend ‘even shoppen’ in New York. En dan was er die jongen in de brugklas die in een eigen appartement boven dat van zijn ouders woonde en voor zijn kerstrapport een luxe zeilboot kreeg. Dat was voor mij ongekend.

Al die mensen en hun verschillende werelden, het boeide me mateloos. Omdat ik er ook voor mijn lesgeven meer van wilde weten heb ik in mijn vrije tijd pedagogiek en orthopedagogiek gestudeerd. Een rijkdom aan kennis die me hielp als leerling- en als docentbegeleider, maar uiteraard ook als mentor: die ene luidruchtige of juist stille leerling, wat zit daar in en achter?

In de loop van de tijd heb ik nog een rijkdom verkregen: vader van twee dochters en een pleegdochter, opa van twee kleindochters.

Wat me van kinderen fascineert: zij dromen in het heden, en met volledige overgave. Dromen doen ze zonder drempels. Wat ze dromen is net zo werkelijk als de rest. En dat gaat dikwijls naadloos in elkaar over. Volwassenen dromen ook, maar doen dat bedachtzamer. Meestal over het verleden of over de toekomst. Wij scheiden onze dromen van het heden om duidelijk te maken dat het niet echt is. Maar ook dat kan leuke dromen opleveren!

Dat is denk ik de rode draad in mijn leven: ik kijk naar verschillende werelden, wat die met mensen, inclusief mezelf, doen. Ik kijk ernaar met verwondering, betrokkenheid en humor. Om die reden ga ik ook graag naar cabaret en geniet ik van uitzendingen als Zondag met Lubach.

Al die werelden: ik hoor erbij en ik kijk ernaar.

1b: Hoe is het schrijven ooit begonnen?

In het begin van mijn ‘carrière’ als schrijver schreef ik alleen informatieve teksten, dikwijls met instructies. Eerst vooral over studieaanpak en over – de Engelse – taal, daarna over allerlei onderwerpen. Zo’n manier van schrijven moet helder, beknopt, compleet en eenduidig zijn. Instructies kunnen één ding niet gebruiken: dubbelzinnigheid. In een grammatica, bijvoorbeeld, verwacht je wel iets over de tijden, maar geen hoofdstuk ‘Goede tijden, slechte tijden’, hoe boeiend dat ook zou kunnen zijn. En als je een apparaat koopt en er staat bij ‘U heeft garantie’, wil je onmiddellijk weten hoeveel en hoelang. Maar als een mooi verhaal eindigt met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ hoef je niet te weten hoe lang en hoe gelukkig. Dat vul je desnoods zelf in.

Goede informatie is ondubbelzinnig. Goede fictie is veelbetekenend.

Na zo’n 15 jaar non-fictie kwam de verandering in mijn schrijven. Ik verzon verhalen. Die omslag ging niet met een plons, maar zoals je in bad gaat, eerst voorzichtig voelen of het water niet te koud of te heet is.

De overgang naar fictie bevalt me prima. Deze veelbetekenende manier van schrijven vind ik ontzettend boeiend en leuk.

2: Je schrijft gevarieerd, van korte verhalen tot gedichten, en van romans tot non-fictie.  Heeft een bepaald genre je voorkeur?

Eerst schreef ik alleen korte verhalen. Het bondige zit me kennelijk in het bloed. Daarna kwamen er ook hele romans tevoorschijn. Geen dikke boeken overigens. (Dus een zegen voor leerlingen in het v.o. met leeslijsten.) Trilogieën van pakweg 1200 pagina’s hoef je van mij niet te verwachten.

Wat me zo bevalt is wat bij informatieve teksten taboe is: woorden waar je op meer manieren tegelijk tegenaan kunt kijken. Het zijn dikwijls ‘emotionele’ teksten. Vandaar dat ik ook wel gedichten schrijf. In dat proces heb ik intussen wel gemerkt dat proza me net iets meer ligt dan poëzie.

3: Je hebt altijd in het onderwijs gezeten. Heb je daar veel inspiratie uitgehaald?

Ja. De YA-roman Januskop is daar een voorbeeld van. Vooral door het begeleiden van leerlingen en docenten. Je duikt dan in de belevingswereld van anderen en daardoor krijg je toch heel andere en veel persoonlijkere gesprekken dan of de meervouds -s met of zonder apostrof moet en hoe je goede meerkeuzevragen maakt.

Bovendien was ik leraar aan een brede scholengemeenschap, dus alle lagen en facetten van ‘onze’ maatschappij waren daar goed vertegenwoordigd.

4: ZeroKelvin was al een bekroonde vertelling uit 2014. Hoe kwam dit ook in De Schaduwbokser terecht?

Het klinkt misschien wel erg gepland, maar ik heb ZeroKelvin geschreven met de bedoeling het onderdeel van De Schaduwbokser te maken. (Kun je nagaan hoe lang De Schaduwbokser al in mijn hoofd zat.) Victor, de hoofdpersoon gaat vijf keer op bezoek bij zijn dementerende moeder. Om die emotionele bezoeken ‘van zich af te schrijven’ maakt hij zijn eigen verhaal. ZeroKelvin heeft dus ook vijf afleveringen. Het is een ‘coming-of-age’ verhaal en loopt als het ware parallel met de geestelijke groei van Victor.

Omdat De Schaduwbokser nog niet af was maar ZeroKelvin wel, heb ik het toen als kort verhaal ingestuurd voor de Paul Harlandprijs voor Fantastiek. Daar won het de Debuutprijs. Met het commentaar van juryvoorzitter Thomas Olde Heuvelt, auteur van Hex, was ik zo trots als tien pauwen: ‘Dit is werkelijk een pareltje. Een rijk verhaal dat bol staat van surreële situaties, prachtige beelden, mysteries die wel of niet worden opgelost en bovenal buitengewoon origineel is. De dynamiek en balans tussen de personages is perfect uitgewerkt en het vertrouwen dat schuilt in je boodschap van voorbestemming en het vinden van de juiste weg (alle wegen leiden naar het noorden en zijn daarom goed) is hartverwarmend. Net als de rest van je verhaal: waanzinnig. Pixar zou hier een briljant kort filmpje van kunnen maken.’

5: De personages in De Schaduwbokser zijn gewoon ronduit geweldig en de dialogen meer dan een feest om te lezen. Hoe kwam je eigenlijk op het thema dementie, om er eens eentje te noemen?

Dank je wel! Twee redenen, beide verdrietig. Ik heb zelf regelmatig mijn moeder bezocht toen ze dementeerde. Dat waren trieste, maar ook ontroerende, dierbare en vertederende momenten. En inmiddels heb ik de leeftijd bereikt dat mensen om mij heen alzheimer krijgen of zich er zorgen over maken doordat iemand vlakbij het heeft. Vandaar. Maar … gelukkig is er in De Schaduwbokser het tegenwicht van Victors geboortefotografie.

6: De Schaduwbokser is gepresenteerd in Amstelveen. We dachten te zien bij Café Thijs. Is er een connectie met Amstelveen?

Jazeker! Maar, sorry Karin, het is niet Café Thijs. (Red. dat was Corina *lachhardop* )

Een groepje leerlingen van mijn eerste MMS-klas (middelbare meisjesschool) komt regelmatig bij elkaar om van elkaar op de hoogte te blijven. Daar word ik als oud-docent altijd bij uitgenodigd. Een hele eer. Dus dan zitten zo’n tien vrouwen van inmiddels begin 60 met mij erbij in een restaurant druk bij te praten. Prachtig! De laatste keer was dat in Amstelveen.

Toen Marcel en Maarten, van Futuro Uitgevers, voorstelden over De Schaduwbokser te praten in het restaurant van Schiphol, heb ik meteen die veel leukere plek in Amstelveen voorgesteld. Dat is het geworden. En het is …. ’t Oude Café in de Dorpsstraat. Een aanrader!

7: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Veel romans en bundels korte verhalen. Erg veel Engelstalig, dat zal je niet verbazen. Flink wat historische romans. Ik houd van verhalen die je vertellen hoe het gegroeid is en niet alleen hoe het nu is. En dan heb ik een aparte kast met dichtbundels en naslagwerken. De laatste vooral over kunst(geschiedenis). Plus een aparte afdeling met kinderverhalen. Daar geniet ik altijd extra van.

8: Als je in het schrijfproces zit, is dat dan in complete rust of?

Ja, complete rust, dikwijls begeleid door stemmingsmuziek. Vooral klassiek, veel Mozart, en trompet voor vrolijke passages en klassieke jazz, met name Miles Davis, voor trieste passages: ‘Blue Room’ of ‘It never entered my mind’, bijvoorbeeld.

9: Is er nog een genre wat je zou willen “aanpakken” ?

Eerlijk gezegd schrijf ik liever over draken van mensen dan over echte draken. Dus fantasy is het niet echt voor mij. Sci-fi trekt me wel, maar dan moet het heel dicht tegen de werkelijkheid aanzitten, dus eigenlijk weinig science. Zoiets als Wachten op de barbaren van J.M. Coetzee of Dit zijn de namen van Tommy Wieringa. In feite gaat ZeroKelvin ook in die richting.

En daarnaast zou ik ook nog wel graag een kinderverhaal schrijven. Één 6+ verhaal heb ik al liggen: Het huis van Leontien, over een kromscheef huis dat met de wind mee beweegt en hoe leuk en spannend het voor Leontien is om daar te wonen.

10: Welke gebeurtenis uit De Schaduwbokser ligt het dichtst bij jezelf?

Daar is geen twijfel over: wanneer Victor zijn moeder onder de douche zet omdat ze per se niet wil (‘Blijf van me af, viezerik!’) dat de verpleger dat doet. Ik heb ooit precies hetzelfde meegemaakt met mijn moeder. Hartroerend. Dat is een van de weinige momenten dat Victors moeder samenvalt met mijn moeder en Victor met mij.

11: Tot slot, wij vonden De Schaduwbokser oprecht een meer dan geweldig boek! We wensen je dan ook heel veel succes en met welk drankje proosten we daar op? 😀

Hartelijk dank, ook voor de geweldige recensie van De Schaduwbokser. Daar proost ik graag op met een glas rode wijn – en hef snel daarna nog een glas met hetzelfde spul, Karin en Corina, op al jullie inspanningen voor Samenlezenisleuker en het succes ervan. 2 x proost!

Wij bedanken Johan en Uitgeverij Futuro voor het mogelijk maken van dit te leuke interview en wij zeggen CHEERS!

 

*Winactie gesloten* Samen praten met: Pjotr Vreeswijk inclusief Winactie Dwaalspoor!!

Pjotr

En daar zijn we dan met de winnaar van Dwaalspoor!! Te leuke treinen kwamen er voorbij en na de lootjes geschreven, gevouwen en gehusseld te hebben kwam daar één mazzelaar uit! Namelijk…..

Natalie Huijsman

Gefeliciteerd en als je ons je adres gegevens mailt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan regelen wij de rest en hoef jij alleen nog maar bij de brievenbus te gaan zitten wachten…

Wij bedanken nogmaals Pjotr Vreeswijk en Uitgeverij LetterRijn voor het interview en de prachtactie!

Boek ontvangen? Een foto in de groep zouden we leuk vinden. 🙂

Heel veel leesplezier in ieder geval!!

img_9180

Afgelopen 21 oktober verscheen het tweede boek van Pjotr Vreeswijk bij Uitgeverij LetterRijn. 

Wij lazen hem samen en waren toch echt wel enthousiast. Onze recensie gemist? Klik dan even deze link:

Duorecensie Karin & Corina: Dwaalspoor-Pjotr Vreeswijk****

En nu mochten wij deze te leuke politieagent wat vragen stellen ennnnnn je kan Dwaalspoor ook winnen!! Dus lees met ons mee!!

Het interview:

1: Voor wie ons vorige interview gemist heeft en jou nog niet kent. Kun je jezelf beschrijven in 3 steekwoorden?

Dapper, krachtig en slim. Hahaha…. Lastige vraag. Drie steekwoorden hè? Vrolijk. Levensgenieter en een beetje gek.

2: Masterplan begon (in onze ogen) wat langzaam, daar hadden we bij Dwaalspoor totaal geen last van. Was dit een bewuste keuze?

Ja klopt. Ik herinner me dat nog, dat jullie dat zeiden. Er waren meer lezers die dat vonden. Ik heb de feedback dan ook ter harte genomen. Op sommige vlakken vind ik Dwaalspoor een verbetering op Masterplan. Maar, ik moet er wel bij zeggen dat ik voor mijn derde boek ietsje op de rem ga hier en daar. Ik denk dat dat boek ergens tussen de twee voorgangers in komt te zitten, qua snelheid dan. Ik wil de sfeer en actie zeker vasthouden. Schrijven blijft een heel proces joh.

3: Masterplan was een daverend succes te noemen, voelde je daardoor meer druk bij Dwaalspoor?

Ja, best wel hoor. Eerlijk gezegd vind ik dat onderdeel van het schrijven een soort drama. Het als alsof je in een achtbaan zit. Soms ben je helemaal blij en sta je vierkant achter je product en dan weer zou je het allemaal het liefste deleten.

4: We hadden, naast het heerlijke en snelle spektakel, gehoopt op meer uitwerking van de hoofdkarakters Alex en Suzanne. Kun je je daar in vinden?

Hmm… ja. Ik weet dat eigenlijk niet. Uiteraard kan ik niet voor jullie denken. Als jullie dat gemist hebben dan is dat natuurlijk zo. Voor mij was het voldoende. Het is ook een kwestie van smaak denk ik. Misschien is het ook omdat ik het schrijf. Ik voel de ontwikkeling wel, maar misschien komt het op papier minder over. Ik zie bij Alex bijvoorbeeld wel een patroon ontstaan. Eigenlijk gaat het niet zo heel best met hem. Merkten jullie dat ook?

Corina: Ja, het is niet de meest stabiele persoon wat ik aan emotie zag/las.

Karin: Ja, ik krijg het gevoel dat Alex zich niet op het spoor bevindt waar ik denk dat hij thuishoort.

5: Wat was de inspiratie bron voor het nucleaire aspect in Dwaalspoor?

Ik ben dol op ongrijpbare dingen. Dingen die groter, veel groter zijn dan wijzelf. Ik vind er een bepaalde dreiging vanuit gaan. Het is er wel maar je ziet het niet. Dat is eng. Dat intrigeert me. Ik wilde natuurlijk in de stijl van Masterplan doorschrijven. Het moet voor mij groot, groter grootst zijn.

6: In Dwaalspoor moest je een redelijk belangrijk personage uit Masterplan “opofferen” Hoe lastig was dat?

Ja dat was lastig. (Zonder namen te noemen.) Ik wist in het begin ook niet hoe het zou aflopen. Later begreep ik dat het niet anders kon. Ik denk dat het boek, als het goed met die personage was afgelopen een iets te hoog A-Team gehalte zou krijgen. Dus ja… Daar ga je dan. Ik vind het ergens ook wel zonde. Er zat nog best veel in. Beetje cryptisch allemaal, maar ik wil liever niet te veel weggeven.

7: Heb je al ideeën voor een deel drie?

Ik ben momenteel even met een ander personage bezig. Een ander boek in hetzelfde genre. Maar voor Alex en Suzanne heb ik ideeën zat. Ik zou wel een verhaal willen schrijven dat zich bijna geheel in Parijs of Londen afspeelt. Ik zou ze wel weer eens echt samen willen laten optrekken en misschien dat Alex dan wel de ballen heeft om naar haar uit te spreken wat hij eigenlijk voor haar voelt. Of… Nou ja. Ik weet het niet. Hahaha…

8: Wij proosten uiteraard weer mee op het succes van Dwaalspoor, met welk drankje gaan we dat doen? 🙂

Ik ben gek op twee drankjes. Gin-tonic en Whisky. Maar aangezien jullie mij twee feestbeesten lijken kies ik voor de Gin.  Proost.

***En nu wil je natuurlijk weten wat je moet doen om te winnen? Laat ons je dat vertellen!!***

1: Like de pagina op Facebook van LetterRijn via deze link:

Uitgeverij LetterRijn 

2: Reageer onder deze post in onze Facebookgroep met een gifje van een trein….

Om te kunnen reageren op die post; word (als je dat nog niet bent) dan even lid via deze link:

Samenlezenisleuker

Wij bedanken Pjotr voor zijn tijd en Uitgeverij LetterRijn voor het beschikbaar stellen van het te winnen exemplaar!!

Heel veel succes iedereen, wij maken zaterdag 11 november de gelukkige winnaar bekend, yeeehaaaaa!

Dwaalspoor

Samen praten met: Karin Hazendonk

Wij mochten dankzij Uitgeverij LetterRijn  de nieuwste thriller van Karin Hazendonk lezen. En wat is er genoten van Waanidee! Heb je om de één of andere reden de recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Waanidee-Karin Hazendonk****1/2

En zoals wel vaker gebeurt, hebben wij natuurlijk de stoute slippers c.q. klompen aangedaan en om een interview gevraagd bij Karin herself… Te leuk want ze was meer dan bereid om mee te werken!

Over de auteur: 

Karin Hazendonk (1961) werd geboren in Utrecht. Als enig kind in het gezin groeide ze op in Waddinxveen. Het lezen werd haar met de paplepel ingegoten. Door het plezier in lezen, kwamen de verhalen al op jonge leeftijd in haar hoofd. Ze schreef een kinderboek en een boek voor de oudere jeugd. Daarna volgden twee thrillers en een aantal korte verhalen.

( Bron: www.letterrijn.nl )

Het interview:

1: Waanidee is een bizar verhaal, maar technologisch eng dichtbij….
Hoe kwam je op dit onderwerp?

Vaak komt een onderwerp door stom toeval, gewoon op een zaterdag. Ik ontving een brief van de dierenarts met daarin de uitnodiging om onze honden te laten chippen. Zo’n algemene brief die waarschijnlijk naar iedere honden- of kattenbezitter was gestuurd.

Het onderwerp spookte al iets langer door mijn hoofd, maar dit was het zetje dat ik nodig had. Kan dit ook bij mensen? vroeg ik me af. Meteen verwierp ik die gedachte, maar het idee was er wel mee geboren.

2: Zitten er in de personages dingen van jezelf, kennissen?

Nee, er zitten geen dingen van mezelf in. Alleen voor Victor had ik qua uiterlijk een voorbeeld van iemand die ik jaren geleden kende. Een zeer aanwezige, luidruchtige man. Gelukkig had hij niet dezelfde ideeën als Victor. 

De andere personages zijn ontstaan in mijn hoofd. Ik heb ze een naam gegeven en een uiterlijk. Naarmate het verhaal vorderde, werden sommige van hen goede vrienden van me die ik zelfs nu nog moeilijk los kan laten.

3:  De hoofdpersoon is geïndoctrineerd door de “waanideeën ” van zijn
opa, die weer een zeer te verwerpen ideologie aanhing. Hoe moeilijk
was dat om dat in een modern jasje te steken?

Dat was niet eens zo heel moeilijk en dat vond ik nog het meest beangstigende. Wat ik schreef kwam uit mijn fantasie, maar in onze digitale tijd en de kennis van de techniek die we bezitten, is het een heel griezelig idee dat dit echt zou kunnen gebeuren.

Het kan en het bestaat in een bescheiden vorm. Denk aan de mogelijkheid die de horeca biedt om een “betaalchip” te laten plaatsen. Het is niet uitgegroeid tot iets wat we als “normaal” beschouwen, maar de mogelijkheid is er.

4: Schrijven is schrappen …. horen wij vaak…. hoeveel moest je
schrappen van het daadwerkelijke manuscript? ( wij hadden al gelezen
dat de eerste versie in de virtuele prullenbak is beland en alleen het
idee nog overbleef. )

Bij zo’n veertigduizend woorden slaat bij mij altijd de twijfel toe. Ik wist dat ik met Waanidee een goed verhaal had, maar aan de uitwerking ervan begon ik heel sterk te twijfelen. Ik heb het door een aantal mensen laten lezen. Een ervan, iemand die ik zeer waardeer om haar ongezouten mening, heeft me op het juiste spoor gezet. Ik heb al het onnodige geneuzel eruit gehaald. Er bleef dus niet meer over dan een idee. Daarmee ben ik aan de slag gegaan, met Waanidee als resultaat.

5: Hoe ben je bij LetterRijn beland na je eerdere boeken?

Misschien is het bij de meeste lezers wel bekend dat ik mijn eerste boeken bij een andere, beginnende uitgever heb ondergebracht. Er werd gewerkt met POD (Printing on Demand) principe. Ik had dus echt geen idee wat er bij een boek schrijven kwam kijken.

Op herhaaldelijk aandringen van mijn gewaardeerde collega en vriendin Melissa Skaye, heb ik na lang twijfelen het manuscript van Waanidee in december 2016 naar LetterRijn gestuurd. Het mooiste moment was wel de mail dat ik werd uitgenodigd voor een gesprek, en als we het eens werden, de ondertekening van het contract.

LetterRijn is een fijne uitgever die auteurs op alle fronten begeleidt. Ik voel me daar, zoals door een recensent werd omschreven, als in een warm bad.

6: Als je moet beschrijven hoe je schrijft, heb je dan één steekwoord?

Daar is inderdaad maar één woord voor nodig: CHAOTISCH.

7: Kunnen we al uitkijken naar een nieuw boek? Zo ja, heb je een tipje
van die spreekwoordelijke sluier?

Jullie mogen uitkijken naar een nieuw boek. Een klein tipje dan … het zal weer een boek worden waarin de techniek zich op een lugubere wijze gaat mengen in de levens van “gewone” gezinnen.

8: En ja, last but not least ….. glaasje limo of een lekker wijntje?

Dat is dan de makkelijkste vraag ☺ Een lekker wijntje.

 

Wij willen Karin onwijs bedanken voor haar tijd en de te leuke antwoorden en wij zeggen ……. Proost!!!

*Winactie gesloten* Samen praten met: J.Sharpe, inclusief Winactie Syndroom!!

Joris

Deze vrijdag hebben Ka & Co weer geloot en mogen we iemand héél blij gaan maken met Syndroom van J.Sharpe!  Whoooop heerlijk hoor al die lootjes schrijven en vouwen. Dit keer helaas geen filmpje maar hey, het kan niet altijd feest zijn…

But the winner van deze geweldige Mindfuck isssssss

Fleur Soors!

Als je ons je adresgegevens mailt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan zorgen wij voor de rest.

Boek ontvangen? We love foto’s 🙂

Heel veel leesplezier en nogmaals een hele dikke dank aan J.Sharpe voor deze prachtactie!

img_9180

 

Na het meedoen aan de Blogtour van Syndroom waren wij natuurlijk weer eens nieuwsgierig geworden. De enthousiaste recensie gemist? Klik dan hier:

Blogtour-Karin las: Syndroom-J. Sharpe****1/2

En dus gingen er vervolgens een paar vragen richting J. Sharpe. Te leuk toch weer?

Over J. Sharpe:

J. Sharpe – pseudoniem van Joris van Leeuwen (1986) – heeft verschillende mysterieuze thrillers en fantasy boeken geschreven, alsmede meerdere korte spannende verhalen. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs zoals o.a Stephen King, Dean Koontz en Peter Straub.

Hij begon met schrijven toen hij acht jaar was. Hij woonde twee jaar op het Portugese eiland Madeira en was een fanatieke lezer. Al snel was hij echter door zijn Nederlandse leesvoer heen en besloot hij zelf te gaan schrijven.
Naast schrijven is Joris jarenlang banketbakker geweest en heeft hij in binnen- en buitenland voor verschillende bakkerijen gewerkt. Momenteel is hij, naast schrijver, tevens rijinstructeur en muzikant.

( Bron: http://www.jsharpebooks.com. )

Syndroom

Het interview!

1: Kan je in 5 woorden beschrijven wie de man achter het pseudoniem is? Niet het waarom, want dat weten we al, maar wie is hij?

Hahaha. Dat vind ik altijd erg lastig. Dus ik heb het maar aan mijn vrouw gevraagd. Hardwerkend, zachtaardig, geduldig, multi-tasker en sportief.

2: Volgens de cover van Syndroom is het ‘Een geweldige Mindfuck’. Mag je zo’n oneliner zelf bedenken of heb je daar een mannetje c.q. vrouwtje voor?

Die quote staat daar naar aanleiding van de commentaren van de proeflezers. Daarnaast kun je zoiets alleen maar plaatsen als het ook daadwerkelijk zo is, anders krijg je daar natuurlijk opmerkingen over in recensies.

3: Syndroom is een mix van horror, fantasy en thriller volgens onze Karin, ben je het daar mee eens?

Ja, klopt. Eigenlijk geldt dat voor vrijwel al mijn boeken.

4: Schrijven is schrappen, moest je voor Syndroom veel schrappen, en zo ja, hoe lastig vind je dat?

Gek genoeg viel dat voor Syndroom wel mee. Hoewel ik nauwelijks had geplot kwam het verhaal redelijk makkelijk tot me.

5: Hoe kwam je er op om het schone-slaapstersyndroom te verwerken in Syndroom?

Een tijdje geleden vertelde het Belgische meisje (dat ook even kort in het boek voorkomt) erover in een tv-programma. Het was het eerste aanzetje voor dit verhaal.

6: Kun je ons al vertellen of er alweer een nieuw verhaal in je hoofd rondspookt? Misschien zelfs al een beetje vormt krijgt?

Zeker. Ten eerste verschijnt, als het goed is, in april de thriller die ik samen met Melissa Skaye schreef bij Uitgeverij LetterRijn. We zijn nu in de herschrijf/eerste redactiefase beland. Dus dat is super tof.

Daarnaast ben ik ongeveer op 3/4 van een nieuw boek. Dat gaat, in het kort, over een groep mensen die vast komen te zitten op een bergpunt, omdat de zeespiegel overnacht om een onverklaarbare reden ruim 1700 meter is gestegen. Er is nauwelijks voedsel en water en geen communicatie met de buitenwereld. Daarnaast gebeuren er hele rare dingen op die berg. Het boek heeft tot nu toe lekker veel horror-invloeden. Met een beetje geluk verschijnt dat boek in het najaar van 2018.

7: Je schrijft aan je eettafel met je laptop. Heb je een favoriet schrijfdrankje? Zoethout thee of zo? Of liever een bak sterke koffie?

Heel saai, maar gewoon water. Dat drink ik heel veel.

8: Tot slot, wie is je favoriete personage in Syndroom en waarom? Karin gaat voor Jon Blund en we weten allemaal wel waarom 😉

Ja, duidelijk Jon. Het was een geweldig personage om te bedenken. Ik denk dat het tot nu toe het engste personage is die ik heb bedacht.

Wij willen Joris natuurlijk bedanken voor zijn tijd en de leuke antwoorden 😀

***Ennnnnn JIJ kunt nu Syndroom winnen!***

Wat voor makkelijks  moet je even doen?

Like de Auteurspagina van J. Sharpe via deze link:

J.Sharpe

En reageer onder dit bericht in onze Facebookgroep Samenlezenisleuker met #Syndroom

Piece of koekie hè? Chop Chop, succes allemaal!!

Vrijdag 29 september maken we de winnaar bekend.

 

* Winactie gesloten* Samen praten met: Lisa Gardner! Inclusief winactie van haar thriller Vind haar!

Gardner

En we hebben op deze zaterdag weer een winnaar!!! Whoop wat een mooie boekenkasten kwamen er voorbij….. Maar er kan er maar één de winnaar zijn.

En dit keer is dat : Susie Bosveld!

Van harte gefeliciteerd! Als je even je adres stuurt naar Samenlezenisleuker@gmail.com dan Vind je haar binnenkort op je deurmat 😉

Boek binnen? Foto vinden wij leuk 🙂

Namens Uitgeverij Cargo en ons veel plezier met dit prachtboek.

gesloten 2

Met een hele dikke dank aan Uitgeverij Cargo mochten wij niet alleen Vind haar van Lisa Gardner lezen, maar mochten wij ook een aantal vragen aan deze internationale bestseller auteur stellen. Hoe gaaf is dat?! Wij zeggen heel gaaf!

Hier nog even de recensie van ons Crien want die gaf niet minder dan vier en halve sterren:

Corina las: Vind haar-Lisa Gardner****1/2

Maarrrr er is meer want in combinatie met dit interview hebben wij ook de mogelijkheid gekregen om iemand blij te gaan maken met dit prachtboek!

 

Over Lisa:

Lisa Gardner is een van de meest geprezen en succesvolle misdaadauteurs ter wereld. Ze wordt in dertig landen vertaald en verkocht meer dan 22 miljoen boeken. In 2012 stond ze met maar liefst drie titels tegelijk in de New York Times-bestsellerlijst. Lisa woont in New Hampshire met haar gezin.

( Bron: http://www.debezigebij.nl )

Het interview:

1: Je begon met schrijven onder de naam Alice Scott in een ander genre dan wat je schrijft als Lisa Gardner. Hoe kwam je tot die keuze?

1: You started to write with the name Alice Scott in a totally different genre than when you write as Lisa Gardner. Why did you make that choice?

I actually started my career writing romantic suspense novels for Silhouette Intimate Moments as Alicia Scott. These novels have a distinctly different feel from the Lisa Gardner books. You can consider them a kinder, gentler read—less language, less violence, and more romance. These novels are the other side of Lisa Gardner.

The change came about mostly because of my maturing, not only in age but also in experience and research. When I started writing I picked romantic suspense because I not only read a lot of these novels and really liked them but also because I didn’t think I could do suspense suspense. I started writing when I was 17, so at that time I didn’t feel like I could possibly be able to know anything about being a cop or a medical examiner. It all sounded pretty scary. Whereas romantic suspense has a lot more emphases on character. Over time though, as I wrote more and more, I started coming up with really complicated plots, I started to learn how to do research. And that set the stage to evolve to suspense, and to let go of my pseudonym.

Ik begon mijn carrière eigenlijk met het schrijven van romantische suspense romans voor Silhouette Intimate Moments als Alicia Scott. Deze romans hebben een duidelijk verschillend gevoel dan de boeken van Lisa Gardner. Je kan ze beschouwen als makkelijk leesbare romans met minder geweld en meer romantiek. Deze romans zijn de andere kant van Lisa Gardner.

De verandering kwam vooral door het ouder worden, niet alleen in leeftijd maar ook in ervaring en onderzoek. Toen ik begon met schrijven, koos ik romantische spanning omdat ik niet alleen veel van deze romans las en er ook erg van genoot, maar ook omdat ik niet dacht dat ik spannende spanning kon doen. Ik begon te schrijven toen ik 17 was, dus op dat moment voelde het niet alsof ik al iets kon weten over het zijn van een agent of een medisch onderzoeker. Het klonk allemaal behoorlijk eng, terwijl romantische spanning veel meer nadruk op karakter heeft. Toch, in de loop der tijd, doordat ik meer schreef, begon ik met meer ingewikkelde plots te komen en ik begon te leren hoe ik onderzoek kon doen. En dat zette de stap tot suspense en het loslaten van mijn pseudoniem.

2: Vind haar is het tiende boek in de D.D Warren serie. Kunnen we nog meer verwachten in de serie?

2: Find her is the tenth book in the D.D Warren serie. Can we expect more in this series?

Definitely, I’m not ready to let go of that series yet. I have a lot more in store for D.D. Warren, so stay tuned.

Zeker, ik ben nog niet klaar met deze serie. Ik heb nog veel meer in petto voor D.D. Warren, so stay tuned.

3: Naast de D.D. Warren serie schrijf je ook een serie over FBI-profilers. De laatste verscheen in januari 2017 in de VS. Hoe lastig is het om twee series naast elkaar te schrijven?

3: Besides the D.D. Warren serie you also write about FBI-profiles. The last one was released january 2017 in the USA. How difficult is it to write two series at the same time?

It’s not difficult for me at all, I like to start thinking about my next project about halfway through the project I’m working on at the time. I keep a file and collect all interesting ideas and captivating articles that don’t quite fit the project I’m working on at that time, but might be helpful for the next. Then when I finish a book, I go to my file to work on the very beginning of a new book.

One thing that I do have to pay attention to when working on different series is to keep track of the developments the characters have gone through and what’s intrinsic to the characters, because otherwise my readers will definitely tell me that something is out of order.

Ik vind dat helemaal niet moeilijk, ik begin met het denken aan een volgend project als ik ongeveer op de helft van het project ben waar ik mee bezig ben.

Ik hou een bestand bij en verzamel alle interessante ideeën en boeiende artikelen die niet goed passen bij het project waar ik op dat moment mee bezig ben, maar misschien wel nuttig zijn voor de volgende.  Als ik dan het boek af heb, ga ik naar dat bestand en begin met het werken aan het nieuwe boek.

Een ding waar ik op moet letten bij het werken aan verschillende series, is het in de gaten houden welke wezenlijke ontwikkelingen de karakters hebben doorgemaakt, want anders zullen mijn lezers me zeker zeggen dat er iets niet in de haak zit.

4: Je boeken zijn in meer dan 30 landen verschenen en er zijn meer dan 22 miljoen boeken verkocht. Hoe vreemd is dat?

4: Your books are have been released in more than 30 countries and have been sold more than 22 million times. How weird is that?

It’s very surreal, but also very exciting. A couple of my books have been turned into movies – the first one being a German production, which was very fun to watch – and to walk around a movie set that depicts the story I wrote was one of the strangest feelings ever. I loved seeing the process to transform my words into theater but when writing the novels I never imagined I would one day walk right into the scenes. It was kind of freaky. My husband and I were walking through this pit. And he’s like, “Did you ever think you’d see this or be in it and see it all around you?”And it’s like, “No, actually.” It was a real bizarre experience.

Het is heel onwerkelijk, maar ook heel opwindend. Een paar van mijn boeken zijn ook verfilmd- de eerste was een Duitse productie en dat was heel grappig om te zien- en over een filmset lopen waar het verhaal dat ik heb geschreven wordt verfilmd is het vreemdste gevoel ooit.

Ik vond het prachtig om het proces te zien waar mijn woorden in beeld werden omgezet, maar bij het schrijven van de romans had ik nooit gedacht dat ik op een dag ooit de scènes zou inlopen. Het was een soort van freaky. Mijn man en ik liepen over de set en hij zei iets als: “Had je ooit gedacht dat je dit zou zien of erin zou zitten en het alles om je heen te zien?” En ik zei: “Nee, eigenlijk niet.” Het was een echte bizarre ervaring.

5: Lees je zelf ook veel? En zo ja wat lees jezelf graag?

5: Do you read yourself? If yes, what do you like to read?

Absolutely, although my busy schedule means I’m behind on my to-read list, it’s hard for me to stay current. And I read all over the place. I still read romance and I read suspense. I like stories with strong characters and I like stories where there’s closure at the end. And I like stories where there’s hope.

Absoluut, al loop ik door mijn drukke schema achter met mijn nog-te-lezen-lijst. Het is lastig om actueel te blijven. En ik lees van alles, ik lees nog steeds romans maar ook thrillers. Ik hou van verhalen met sterke personages en een duidelijk afgerond einde. Ook hou ik van verhalen met hoop.

6: Hoe vinden we je schrijvend? In complete rust of met een muziekje? Kopje thee of met een glaasje wijn?

6: If you‘re writing how should we picture you? In complete silence or some background music? Tea or wine on the desk?

I like to write first thing in the morning, armed with a giant mug of coffee and a cat to warm my lap. I’m always trying to get a certain number of scenes done each week. Sometimes that means writing a few hours a day. Sometimes that means writing ten hours a day. It depends on how fast the hamster is turning the wheel in my brain.

If I’m stuck, I go for a walk in the woods. Driving is also good for inspiration.

Ik hou er van om ’s morgens vroeg gelijk te gaan schrijven, gewapend met een grote kop koffie en de kat als dekentje op mijn schoot. Ik probeer altijd een bepaald aantal scènes af te krijgen per week. Soms betekent dat een paar uur schrijven per dag, maar soms betekent dat tien uur schijven per dag. Het ligt er aan hoe snel dat hamstertje in zijn rad rondrent in mijn hoofd.

Als ik vast kom te zitten ga ik wandelen in het bos. Al kan een stuk autorijden ook goed zijn voor de inspiratie.

7: In Vind haar blijft Flora’s geheim bijna tot het eind geheim, hoe lastig is het die spanning op te bouwen?

7: In Find her, Flora’s secret stays a secret almost up to the end, how difficult is it to build that tension?

I think the suspense has a lot to do with the tense Flora is written in. Flora was written in the present tense because that’s how she’s dealing with the world. Everything’s immediate; it’s urgent. Everything’s a crisis for her. Psychologically, she’s in a hypersensitive place. I wrote her narration in the first person because it’s the most intimate experience for the reader. The reader is inside the narrator’s mind.

Ik denk dat de spanning veel te maken heeft met de manier waarop Flora’s verhaal is geschreven. Flora is geschreven in de tegenwoordige tijd, want dat is hoe ze met de wereld omgaat. Alles is onmiddellijk; het is noodzaak. Alles is een crisis voor haar. Psychologisch gezien is ze in een overgevoelige plek. Ik schreef haar verhaal in de eerste persoon omdat het de meest intieme ervaring voor de lezer is. De lezer is binnen in de personages gedachten.

8: Flora heeft in Vind haar veel verstand van gevechtstechnieken en dergelijke. Welke speciale informatiebronnen heb je daarvoor geraadpleegd bij bijvoorbeeld de politie?

8: Also, Flora has a lot of knowledge in martial arts and things like that in Find Her. What kind of sources did you use to gain information about these subjects? At a police department, somewhere else maybe?

I spend about 3 months on research for one book; I try to talk to as many people involved as possible, detectives, SWAT teams, FBI officers, Martial Arts professionals etc. I do a great deal of research before I write in order to have a good understanding of the concepts and procedures I’ll use in the novel. The research opportunities are actually one of the things I love best about writing. The opportunity to be able to actually see a SWAT team train, to learn things like how to actually use a Taser, to go to the FBI Academy, make this job so much fun.

Ik besteed ongeveer 3 maanden aan onderzoek voor een boek; Ik probeer te praten met zoveel mogelijk betrokken personen; detectives, SWAT-teams, FBI-agenten, professionals op het gebied van gevechtstechnieken enz. Ik doe behoorlijk veel onderzoek voordat ik schrijf om een goed begrip te hebben van de concepten en procedures die ik zal gebruiken in de roman. De mogelijkheden tot onderzoek zijn een van de dingen waar ik het meest van hou m.b.t. het schrijven. De kans om echt een SWAT-team aan het trainen te zien, om dingen te leren zoals hoe je een Taser moet gebruiken, om naar de FBI Academy te gaan, dat maakt deze baan zo gaaf.

LisaGardner

Wat vonden wij het onwijs leuk om wat meer te weten te komen over Lisa!

En dan nu…. Wil jij Vind haar ook in jouw boekenkast?? Duhhh 😛

Reageer dan onder deze post in onze Facebookgroep

Samenlezenisleuker

met je mooiste boekenkast foto. Heb je geen boekenkast? Plaats dan je droomboekenkast.

Zaterdag 16 september maken we de gelukkige winnaar bekend, toitoitoi allemaal!

Over Vind haar:

Vijf jaar nadat Flora Dane bevrijd is uit handen van de man die haar maandenlang in een kist gevangen hield, wordt ze beschuldigd van moord.

D.D. Warren doet onderzoek naar de zaak en komt erachter dat Flora al eerder wraak heeft genomen op potentiële verkrachters en aanranders. Is ze slachtoffer of dader, en hoe kan het dat ze zo goed op de hoogte is van andere ontvoeringszaken en overlevingstechnieken? Wanneer Flora plotseling zelf verdwijnt, komt D.D. Warren op het spoor van een dader die er alles aan zal doen om Flora deze keer niet te laten ontsnappen.

“Wees voorzichtig met wat je wenst, vooral als je niets anders bent dan een dom meisje dat gevangenzit in een kist met de afmetingen van een doodkist.”