Samen praten met: Antoinette Kalkman!

72405577_3039403656086377_8900410819980820480_n

Alweer even geleden lazen wij voor een triple-recensie het meer dan mooie Bonuszoon van Antoinette Kalkman.En echt we hebben er zo van genoten met zijn drieën. Recensie gemist? Klik dan even het linkje en lees alsnog met ons mee:

Triple-recensie: Karin, Corina & Riejanne: Bonuszoon – Antoinette Kalkman ****

En je snapt het al dan willen we natuurlijk graag meer weten over de auteur en over allemaal andere dingen😁  Dus lees gezellig met ons mee!

Het interview:

1: Bonuszoon is je debuut thriller, ondanks dat je al heel lang schrijft. Wat gaf de doorslag om Bonuszoon te schrijven?

Het verhaal Bonuszoon is ontstaan zo’n zes/zeven jaar geleden toen Marten en ik ons huidige huis kochten. Marten is inmiddels mijn man, maar kende ik destijds pas vier maanden. We liepen in het natuurgebied Plantage Willem III en zagen ineens dit huis. Het lag schitterend maar er was heel veel aan mis. Eigenlijk was het een verwaarloosde bouwval. Al schurend, schilderend en klussend is toen het verhaal in me op gekomen. Zeker toen ik hoorde dat de vorige bewoners naast ons huis een grafkelder hebben gehad en we de eerste jaren elke nacht tussen 04.00 en 05.00 uur vreemde geluiden hoorden op zolder. We weten nog steeds niet waar die geluiden vandaan komen, maar we zeggen tegenwoordig dat dit van ons huisspook komt. We noemen haar Johanna. Overigens komen de grafkelder en Johanna niet meer voor in Bonuszoon, maar ze hebben wel als inspiratie gediend voor de eerste versie van het verhaal.

2: Je vertelt het verhaal vanuit twee personages en twee tijden, was dit een vooraf bedacht plan of kwam dit al schrijvend?

Die opzet is vrij snel ontstaan. Ik heb eerst nog gedacht om een derde stem te laten horen, maar daar heb ik uiteindelijk toch niet voor gekozen omdat ik vond dat dit het krachtenspel tussen de hoofdpersonen Lauren en Ellen zou vertroebelen. Ik heb bewust gekozen voor een personage vertellend vanuit de Ik-persoon en een personage vanuit de derde persoon. Het personage van waaruit ik het verhaal vertel vanuit de derde persoon is een wat afstandelijker type. Ik vond de derde persoon-verteltrant daarbij goed werken.

3: In hoeverre identificeer jij je met je personages uit het boek?

Gelukkig is het geen autobiografisch boek, want het zal je maar gebeuren. Ik zou niet in de schoenen willen staan van Lauren, maar ook niet in die van Ellen. Ondanks dat het geen autobiografie is, heb ik wel elementen vanuit mijn leven in het boek verwerkt. Het levensmotto van hoofdpersoon Lauren is mijn levensmotto. Ik heb dat gesymboliseerd met een zin in het boek: ‘Zelfs het diepste zwart gaat glanzen als je het oppoetst.’ Ik geloof dat hoe erg de situatie ook is, er altijd ergens nog iets positiefs te vinden is. Ik ben geïnteresseerd in de beweegredenen van mensen. Waarom doet iemand zoals hij/zij doet? Hoe komt het dat de één zijn neus stoot, misschien zelfs struikelt, maar toch altijd weer opstaat en doorgaat terwijl de ander verbitterd raakt. Dat intrigeert me. De verschillende levensopvattingen van mensen zullen altijd wel een zekere rol spelen in mijn verhalen.

4: Wat kunnen we in je eigen boekenkast vinden?

Haha, heb je even? Ik lees alles wat los en vast zit. In mijn boekenkast staan nog tientallen ongelezen boeken en ik kan niet wachten totdat ik ze kan lezen. Van autobiografie tot historisch boek, van roman, kort verhaal tot thriller. Binnen- en buitenlandse schrijvers. Ik lees graag recensies en laat me daardoor vaak inspireren. Voor je het weet sta ik dan weer in een boekhandel om het boek aan te schaffen en meestal blijft het er niet bij eentje.

69809401_2418775488241378_7257483304096497664_o

5: Heb je een speciale schrijfplek en schrijf je dan in complete stilte of juist heerlijk met een muziekje?

Ik heb de luxe dat ik een enorm handige man heb die speciaal voor mij een schrijfhuis heeft gebouwd in de tuin. Ik kijk uit op de Plantage Willem III (waar Bonuszoon zich afspeelt) en zie dagelijks de natuur veranderen en de wilde dieren ronddartelen vlak voor mijn neus. Deze zomer was er zelfs een vossennest op 50 meter afstand van mijn schrijfhuis. Je begrijpt dat er dan van schrijven ineens niet zo veel komt.

6: Ben je al bezig met een volgend boek? Zo ja kan je ons daar al iets over verklappen?

Ik ben inderdaad zeer recent met een nieuw verhaal begonnen. Het plot heb ik uitgeschreven en ik ben nu bezig met karakterbeschrijvingen van de personages. Dat doe ik eerst voordat ik echt aan het verhaal begin. Ik wil eerst de personages echt voor me zien, eigenlijk één met hen worden zodat ik echt kan voelen hoe zij denken en inspringen op situaties. De werktitel is PUUR UIT LIEFDE. Ondanks dat de titel misschien iets anders suggereert, wordt het opnieuw een psychologische thriller. En waar het over gaat….? Dat verklap ik nog niet. Maar het brengt me wel op een idee: Misschien kunnen de lezers van Samenlezenisleuker alvast speculeren over het verhaal. Waar denken ze dat het over gaat? Degene die er het dichtst bij zit, krijgt het eerste exemplaar uitgereikt. Hoe vinden jullie dat?

(Hoe wij dat vinden? Whoooooo ontzettend gaaf! Ontzettend bedankt en hiermee komen we met een specifiek item later heel graag terug! 📚🥂🥂📚)

7: De recensies voor Bonuszoon zijn overwegend positief. Hoe spannend waren de eerste recensies? Of blijft het bij elke recensie billen knijpen?

Spannend? Spannend? Het was doodeng! Ik had heus positieve reacties van de Schrijfjuffers gekregen en ook de redacteur en mijn uitgever waren enthousiast, maar ja….wat zou het lezerspubliek ervan vinden. De recensenten, de bloggers. Brrrr, Bonuszoon kreeg gelijk een blogtour en de nacht voordat de eerste recensie zou komen heb ik nauwelijks geslapen. Eigenlijk die hele blogtour niet. Ik heb meerdere dansjes gedaan toen de recensies elkaar opvolgden. En nog. Ik vind het heel bijzonder dat de boekbloggers en recensenten zo veel aandacht besteden aan een recensie. Ik vind het knap dat iedere recensent steeds weer iets anders van het boek in de spotlights zet. De bewoordingen en het oordeel is ook altijd goed onderbouwd. Dat vind ik knap en daar heb ik respect voor. Eigenlijk heb ik geen negatieve recensie gehad. Dat had ik in mijn stoutste dromen niet durven dromen. Ik ben er enorm blij en heel erg dankbaar voor.

8: We proosten graag met je op het succes van Bonuszoon. Met welk drankje gaan we dit doen?

Wat lief! Proosten is fijn. Dat hoort helemaal bij mijn levensinstelling dat je het leven moet vieren. Ik drink liters Earl Grey thee per dag, maar proosten op het succes van Bonuszoon vind ik zo bijzonder, dat doe ik dan toch het liefst met een Mojito. En zeker in zulk leuk gezelschap als met de leading ladies van Samenlezenisleuker. Ik zeg: Proost! Vier het leven!

Wij bedanken Antoinette voor haar tijd en antwoorden enn Cheers!! 🥂

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Antoinette volgen? En dat kan hierrrr:

Facebookpagina Antoinette schrijft

Eva vraagt door: Nina Verheij van de thriller Fatale keuzes!

standaard-boekhandel-leuven-

Nina Verheij debuteerde dit najaar met Fatale keuzes. Dat was op zichzelf absoluut geen fatale keuze, want de lovende kritieken druppelen binnen. Zo houdt zij lezers uit hun slaap, verslinden ze haar boek en ze willen meer, veel meer.  Gelukkig is Nina een schrijver in hart en nieren. Haar liefde voor het geschreven woord is ongekend en ontstond al op vroege leeftijd. Wist je bijvoorbeeld dat haar eerste verhaal, dat zij schreef als kind, ging over katjes die uit een cake geboren werden?Het verhaal lag uiteindelijk in de bibliotheek van haar basisschool. Naast schrijven is Nina de trotse eigenaar van BackWords, een platform waar zij online schrijfcursussen aanbiedt.  Kortom, Nina is een bijzondere vrouw met een enorme passie voor verhalen en daarom besloot ik om een aantal vragen op haar af te vuren.

hoofdagent-paul-auteur-nina-verheij-2

In Fatale keuzes gaat Emily, als student criminologie, stage lopen bij de politie. Wat fascineert jou zo aan het politie/recherchewerk?

Wat een leuke eerste vraag waar ik meteen even goed over na moet denken. Ik denk dat recherchewerk mij vooral fascineert omdat deze mensen grotendeels blanco aankomen bij zo’n plaats delict. Met de aanwijzingen die ze vinden, de getuigenverklaringen die ze krijgen, de camerabeelden die er wellicht van de omgeving zijn, moeten ze aan de slag om de waarheid te achterhalen. Ze gaan aan de slag om een puzzel op te lossen waarvan ze misschien nog geen idee hebben hoe hij eruit zal gaan zien. Ze moeten oppassen dat ze zich niet laten leiden door vooroordelen, dat ze mogelijkheden niet te vroeg uitsluiten. Het is zulk verantwoordelijk werk. En bij een moord zoals in mijn boek zal er waarschijnlijk een enorme druk op hen liggen om zo snel mogelijk de dader te vinden. Ik heb daar wel respect voor dat ze die taak op zich durven te nemen.

Als schrijver neem jij die taak als het ware (fictief) ook op je. Was het moeilijk om alle puzzelstukjes kloppend te krijgen of had je van tevoren al bedacht hoe het zou moeten lopen?

In eerste instantie had ik helemaal geen thriller voor ogen. Ik zette gewoon wat scènes op papier omdat ik het leuk vond om te schrijven. En als een soort uitlaatklep. Pas toen ik had bedacht dat er een dode zou vallen, ben ik echt bewust gaan nadenken over het verloop van de verschillende verhaallijnen. Dat was het moment dat ik meters begon te maken met schrijven. De eerste vraag was natuurlijk: wie gaat er dood? En daarna: wie heeft het gedaan en waarom?

Helaas ben ik veel te braaf en was ik nog nooit op een politiebureau geweest. Daardoor had ik in eerste instantie wat dingen bedacht die in het echt helemaal niet zo werken. Gelukkig kwam ik in contact met Hoofdagent Paul, waardoor ik onder andere ontdekte dat de politiedossiers in Leiden na een paar jaar naar een andere locatie worden overgebracht. Vanwege die informatie heb ik nog snel een nieuw personage verzonnen dat al wat ouder was en daardoor afwist van een zaak waarvan het dossier allang was verhuisd.

Inmiddels vind ik het plotten van mijn verhalen trouwens het leukste onderdeel van het schrijfproces. Verhaallijnen uitwerken, plottwisten bedenken, plotholes opvullen – allemaal fantastisch!

Je zegt dat je helaas te braaf bent. Dan moet schrijven toch heerlijk zijn! Hoe voelt het om je zo uit te leven?

Zeker! Heerlijk is inderdaad het perfecte woord. Ik vind het superleuk om hele levens te verzinnen voor mensen die helemaal niet bestaan. Het liefst natuurlijk wel op zo’n manier dat de personages menselijk en geloofwaardig overkomen.

Met Fatale keuzes is dat heel goed gelukt! De personages voelen levensecht aan. Voelden ze voor jou tijdens het schrijven ook echt aan?

Dank je wel voor het compliment! Dat is echt fijn om te horen. Ik hou ervan om ook foto’s bij mijn personages te zoeken om hen nog beter voor me te zien. Dat helpt voor mij echt. En ik werk hun hele karakter uit met sterke en zwakke punten, verlangens, hobby’s e.d., dus wat dat betreft voelden ze wel bijna levensecht aan, ja.

Ik wil mijn personages nu ook nog niet loslaten, omdat ik weet dat ik hen weer geloofwaardig op papier moet kunnen zetten tijdens het schrijven van deel 2 en 3. (Als alles goed gaat. ;)). Maar dat vind ik helemaal niet erg, ik ben gelukkig van ze gaan houden.

Dat was inderdaad een vraag die ik nog had willen stellen: of je verder zou gaan. Daar maak je mij, en ongetwijfeld een heleboel andere lezers, heel blij mee! Maar even terug naar je debuut: hoe was het om hem eindelijk in handen te hebben?

Heel onwerkelijk! Zelfs als die paperback naast me op de bank ligt en ik zie mijn naam op de voorkant staan, geloof ik het nog bijna niet. Een jaar geleden had ik echt niet kunnen voorspellen dat ik hem nu in mijn handen zou kunnen houden. Maar het is een prachtige rollercoaster om mee te mogen maken.

Je houdt ook een foto-actie. Kan je daar meer over vertellen?

Begin dit jaar ben ik voor mezelf begonnen, wat voor mij als introvert al net zo’n spannende reis is als het uitbrengen van een boek. Omdat ik dankbaar ben dat zoveel mensen zowel Fatale keuzes als mijn community BackWords omarmen terwijl ze mij helemaal niet kennen, vind ik het leuk om af en toe iets terug te doen. Daarom kunnen schrijfliefhebbers nu mijn online schrijfcursus winnen door een originele foto van Fatale keuzes te delen. Het geeft echt voldoening om te zien dat cursisten weer helemaal geïnspireerd aan de slag gaan met hun verhalen.

 

72554476_2582504625140546_2829036378816249856_o.jpg

Waar komt jouw enorme liefde voor taal vandaan?

Weet je dat ik het heel lastig vind om daar antwoord op te geven. Het is voor mij zo vanzelfsprekend dat ik zolang als ik me kan herinneren van mooie zinnen, songteksten en spreuken houd dat ik niet eens zou weten waar het vandaan komt. Misschien is het zo natuurlijk ontstaan omdat mijn moeder voor haar pensioen in de bibliotheek werkte en we dus altijd stapels boeken in huis hadden. Hoewel ik vergeleken met mijn moeder en zus altijd erg weinig las. Maar ik denk dat het van kleins af aan voorgelezen worden zeker heeft geholpen.

Wat was als kind jouw favoriete boek?

Ik heb het idee dat boeken die ik als kind las of voorgelezen kreeg veel meer indruk op me maakten en veel beter zijn blijven hangen dan boeken die ik als volwassene lees. Misschien omdat je als kind boeken vaker herleest. Ronja de Roversdochter van Astrid Lindgren, en Minoes en Otje van Annie M.G. Schmidt behoorden toch wel tot mijn absolute favorieten.

Dat denk ik persoonlijk ook. Heb jij de ambitie om ooit in een ander genre te schrijven? Bijvoorbeeld kinderboeken?

Als lezer vind ik echt allerlei genres interessant, dus ik sluit niet uit dat ik als auteur ook ooit iets anders zal willen proberen. Op de middelbare school schreef ik bijvoorbeeld samen met een vriendin een verhaal over twee tweelingzussen die in de Middeleeuwen uit een weeshuis ontsnappen. De tijd dat ridders en Robin Hood-figuren met zwaarden liepen te zwaaien, fascineert me wel, net als mythologie en fantasy. Ik keek vroeger graag naar Xena: Warrior Princess, ha ha. Buffy the Vampire Slayer is overigens nog steeds een van mijn favoriete tv-series aller tijden vanwege de geweldige dialogen en de romantische drama’s.

Romantische drama’s liggen je duidelijk ;-). Ook in Fatale keuzes speelt dit gegeven een grote rol. Ben jij zo romantisch aangelegd?

Ha ha, volgens mij valt dat best wel tegen, maar dat zou je mijn ex-vriend moeten vragen. 😉 Ik ben er in ieder geval wel gevoelig voor. Romantische komedies, Grey’s Anatomy, laat allemaal maar komen.

Wat vond jij het leukste om op te schrijven bij Fatale keuzes?

Hmm, lastige vraag. Ik vond de wat luchtigere scènes wel leuk om te doen, omdat ik ze makkelijker vond om te schrijven. Bijvoorbeeld de scène waarin Emily en Lucas elkaar voor het eerst ontmoeten of wanneer ze samen Breaking Bad kijken. Bij actiescènes of scènes waarin ik belangrijke informatie wil verwerken, moest ik altijd langer nadenken over de juiste formuleringen. Hier nog een beetje schaven, daar nog een beetje schaven. Dan wordt het allemaal wat technischer of zo.

Veel auteurs vinden het proces van schaven en schrappen het minst leuke aan schrijven. Had jij daar ook moeite mee?

Schrappen vind ik soms wel lastig, ja. Ik was een beetje bang dat Sandra (de uitgever) zou zeggen: leuk, maar er moeten eerst nog 30.000 woorden weg. Dat was gelukkig niet zo, ha ha. Maar eigenlijk had ik ook wel erg veel zin in het herschrijven, omdat ik tijdens de eerste versie alweer allerlei dingen had bedacht die ik wilde aanpassen of toevoegen. En het is gewoon heel fijn dat de basis dan al staat, dus je kunt veel meer naar de details gaan kijken. Zeker omdat ik mijn personages gedurende het schrijven van de eerste versie natuurlijk steeds beter leerde kennen. Daardoor kon ik tijdens het herschrijven hun gevoelens en emoties veel meer gaan uitdiepen.

En nu ga je verder met één van hen. Tot nu toe ontvang je lovende kritieken, zelfs lezers waarvan je de nachtrust ontneemt. Legt dat een druk op je tijdens het schrijven? Dat je dat wil evenaren?

Ik denk dat de druk op een tweede boek inderdaad wel groter zal zijn. Misschien ook door mijn eigen onzekerheid. Dat ik denk dat mensen nu nog zeggen “voor een debuut is het een leuk boek”, maar dat aan zo’n tweede deel dus hogere eisen zullen worden gesteld. Aan de andere kant wil ik gewoon graag verder gaan met het vertellen van Emily’s verhaal.  Is het nog te vroeg om spoilers te geven over deel 2? 😉 Zo ja, dan mag je het ook weglaten, ha ha. Deel 2 zal gaan over Emily’s vader, die rechercheur was. Meer specifiek: over de zaak waar hij en zijn partner Paul aan werkten toen hij overleed. Wie zat daar achter en waarom moest hij dood? Dat zijn vragen die aan Emily knagen.

Klinkt spannend! Ik ben heel benieuwd! En dan komen we bij de laatste vraag: is er een auteur die jij bewondert en waar je een voorbeeld aan neemt?

Ik ben bang dat mijn grote idool totaal niet origineel is: Robert Galbraith aka J.K. Rowling. Ik ben enorm fan van haar Cormoran Strike-serie. Harry Potter herlees ik nog steeds met veel plezier en ook bij deze Strike-boeken is 1x lezen voor mij niet genoeg. Wat ik zo bewonder, zijn haar geloofwaardige personages. Ze zijn zo levensecht dat ik zou willen dat ik ze kende. Ook de manier waarop ze aanwijzingen in haar boeken verwerkt, vind ik heerlijk. Dat je tijdens het herlezen opeens ziet dat ze stiekem al ergens een hint had gegeven. Of details uit het ene boek die dan in een later boek een rol gaan spelen. Echt een meesterplotter vind ik haar.

 

*** Interview by Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Nina Verheij herself volgen? Dat kan hierrrrr:

Nina Verheij – Backwords

Eva vraagt door: Jara Lee van De afrekening!

21640814_1452317178137889_7121421371964912418_o

Jan en Rachel van der Lee vormen sinds een aantal jaar een dynamisch schrijfduo: Jara Lee. Met hun onderscheidende boeken – het in een bepaald genre stoppen is onmogelijk – hebben zij al veel lezers voor zich gewonnen. In het echte leven zijn zij getrouwd, in hun fictieve wereld nemen zij personages bij de hand. Onlangs is hun nieuwste boek, De afrekening, uitgekomen. Ook deze wordt weer jubelend ontvangen en dat is niet gek. Het schrijfplezier spat van de pagina’s af, evenals het inlevingsvermogen en de empathie voor de personages. Hoog tijd dus om het echtpaar een aantal prangende vragen te stellen.

71914932_2557821560942186_7901857522393284608_o

Deze vraag hebben jullie vast al vaak gekregen: hebben jullie ooit onenigheid tijdens het schrijven of bedenken van een verhaal?

Rachel: Ik denk dat we in elk verhaal wel op een discussie uitkomen wat wel of niet te doen. Ik denk dat toen we net begonnen we meer op toeval aan lieten komen dan nu. Mede door het werk van Jan heb ik graag wat hoofdstukken vooraf gepland met wat we ongeveer gaan doen met welke personages. Ook om te voorkomen dat je ergens te lang in een gebeurtenis blijft hangen. Dat gebeurde nog wel toen we net begonnen maar nu toch niet meer. 

Mogelijk door de jaren en de verhalen heen dat je net als in een echt huwelijk merkt dat het een kwestie is van geven en nemen. Wel moet ik eerlijk zijn. De afrekening, ons laatste negende boek hebben wij juist langer geleden geschreven. Daarmee dacht ik bijna dat er een einde was gekomen aan onze schrijfcarrière aangezien Jan iets deed met een personage waar ik niets mee kon. Het heeft drie dagen geduurd voor hij mij wist te overtuigen dat het goed zou komen. Dat blijkt want het boek is er gelukkig gekomen en nog veel andere verhalen die we hebben staan.

Jan: Het ligt eraan wat er verstaan wordt onder onenigheid. Natuurlijk zijn er regelmatig verschillen van mening hoe we in een verhaal verder willen. Over het algemeen komen we daar gewoon uit na overleg. In een heel enkel geval kan dat lastiger zijn en dan kiezen we voor een middenweg of laten de keuze aan de persoon die de ‘hoofdrol’ in dat deel van het verhaal schrijft. Echte onenigheid, waaronder ik versta dat we er niet binnen een dag/avond uitkomen, hebben we vrijwel nooit. Tijdens het schrijven van De Afrekening is dat één keer voorgekomen, maar ook in dat geval werd uiteindelijk de keuze in voortgang bepaald door de persoon die het betreffende personage in het verhaal als schrijver vertegenwoordigde. Bij mijn weten gaat dat  dat bij ons in alle gevallen op die manier.


Wat kenmerkend is voor jullie verhalen, is de enorme menselijkheid. Jullie duiken echt in de psyche van de mens. Elke handeling wordt uiteindelijk verklaard door gebeurtenissen uit het verleden. Komt dat voort uit mensenkennis of zijn jullie gewoon meesters in psychologie?


Rachel: Ik ga mijzelf geen meester in de psychologie noemen. Door vooral veel van mijn eigen ervaringen die niet allemaal even leuk waren, heel veel geleerd. Deels heb ik in mijn opleiding veel geleerd maar ook tijdens de begeleiding van mijn autistische zoon. Hij was 11 jaar toen ik eindelijk een diagnose kreeg. Hierdoor heb ik veel hulpverleners versleten om het maar even zo te noemen.. Zeker in de tijd dat ik nog alleenstaande moeder was.

Bij verzonnen personages stop ik er graag ‘problemen’ in omdat het personages levendig maakt. Maar ook is er vaak een reden waarom iemand iets doet. Vaak is dat terug te voeren naar een verleden van een slechte jeugd of gewoon domweg omdat iemand slecht is. Maar heel soms geven we een crimineel het voordeel van de twijfel. Het zijn ook mensen. Misschien word ik wel sentimenteler bij het ouder worden. Maar als je goed om je heen kijkt is er werkelijk overal wel wat. Achter elke voordeur schuilt een verhaal en daar verdiep ik me graag in om een verhaal meer diepgang te geven.

Jan: Ik ben van oorsprong wetenschapper. Mijn studierichting was Microbiologie en Biochemie. Daar zat dus geen psychologie bij, maar naast die studie ben ik mijn hele leven al heel erg breed geïnteresseerd. Zo mag ik graag de meest uiteenlopende documentaires kijken en daar zit ook veel tussen over het gedrag en de psyche van mensen. Waarschijnlijk daardoor houd ik ervan om verschillen te zoeken en uitersten te verkennen. Tijdens het schrijven heb ik ook vrijwel altijd verschillende andere schermen op mijn laptop open om achtergronden te onderzoeken, iets wat ik niet alleen graag doe, maar waar ik door de jaren heen ook handig in ben geworden.

Een andere mogelijke verklaring waarom er veel menselijkheid in onze personages zit, zou voort kunnen komen door het redelijke gemak waarmee ik (we) ons verplaatsen in een ander persoon (zonder schizofreen te zijn). Dat ‘in de huid van je personage’ stappen levert onze manier van (be)schrijven, maar beperkt ons ook wel als we schrijven. Na het schrijven van een paar hoofdstukken met zeer verschillende personages, moeten we toch vaak stoppen of op zijn minst pauzeren.  Ik zou van mezelf niet durven zeggen dat ik veel mensenkennis heb (volgens mij heeft Rachel dat meer), maar ik hou het op inlevingsvermogen.

Dat maakt jullie verhalen ook zo puur. Er wordt niets geromantiseerd. Hoe kiezen jullie uit wat voor levens de personages hebben?


Rachel: Eigenlijk heeft iedereen zijn ups en downs. De kunst is om de negatieve belevingen om te buigen naar iets positiefs. Daarmee romantiseren wij juist soms wel omdat we kunnen kiezen of een persoon in zijn ellende blijft zitten of een andere keuze maakt. 

Ik persoonlijk kan er niet tegen dat een boek slechte afloopt dus daar romantiseer ik het wel een beetje. Daar bedoel ik mee, de relaties die ontstaan. We kiezen vaak personages die lijnrecht tegenover elkaar staan. Of een groot verschil tussen arm en rijk, of een sociaal type tegenover iemand die dat totaal niet is. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Tegenpolen tegenover elkaar leveren op zich al een mooi verhaal op. 

Jan is het volledig met mij eens.. dit is onze manier van werken.. dat is leuk en uitdagend omdat je echt niet weet wie je tegenover je krijgt in een gesprek bij een eerste ontmoeting op papier.


Jullie schuwen zware onderwerpen ook niet. Zoals in De afrekening. Daarin komt onder andere drugsverslaving, moord, ontvoering, verkrachting en zelfs kinderporno voor. Hoe is het als auteur om dat op papier te zetten?


Rachel: Niet altijd gemakkelijk. Omdat het onder geen enkele voorwaarde grof mag zijn. Het gebeuren op zich is natuurlijk grof en sla de kranten en het nieuws er op na, die dingen gebeuren in het echt ook. Soms verzin je iets en dan is de werkelijkheid erger. Wij zijn natuurlijk niet de enige auteurs die deze onderwerpen laten spelen in boeken.

De gemiddelde detective doet dat ook. Wij zochten naar ‘gewone’ mensen die het meemaken en op hun manier op gaan lossen. En dan ga je je als schrijver verplaatsen in het karakter van je personage hoe ze ermee omgaan. Bij de verslaving van Chrissy ben ik op veel sites geweest om te proberen ‘te voelen’ wat zij meemaakt tijdens het afkicken, maar ook haar zwakte en haar verleden meegenomen. Zelf heb ik een moeilijke jeugd gehad. Hulpverleners vroegen mij heel vaak of ik niet op één of andere manier verslaafd was alsof dat heel gewoon was na een jeugd als de mijne. Ik herinner me mijn verbazing nog tot op de dag van vandaag. Voor een deel neem ik eigen ervaringen mee in de personen die ik schrijf. Makkelijk is het niet. Uitdagend wel. En als ik dan hoor dat mensen onze personages in hun hart sluiten dan is er toch een doel bereikt.

Jan: Voor mij is dat op zichzelf niet al te lastig. Het enige waar terdege rekening mee moet worden gehouden is de manier waarop het op papier komt te staan. Wij willen geen horror verhalen schrijven en ‘mensen ook niet op verkeerde gedachten brengen’. Het resultaat moet dus zijn dat een verslaving moord of verkrachting, etc wel genoemd en verwerkt wordt in het verhaal, maar zonder expliciete details. Zoals al in vorige vragen is beantwoord, willen we in onze verhalen normale/realistische personages en dus ook realistische verhaallijnen. De werkelijkheid is over het algemeen extremer dan wat wij bedenken. Daarom moeten die onderwerpen dus ook mee worden genomen, maar in een vorm dat de lezer heel goed begrijpt wat er gebeurd, zonder de (mogelijke) gruwelijkheden uit te schrijven. Het uiteindelijke idee is en blijft voor ons altijd dat het ‘echt gebeurd moet kunnen zijn’.

Rachel: En dat je dan eigenlijk allebei hetzelfde zegt in andere woorden. We antwoorden onafhankelijk van elkaar. Soms denken we verschillend en soms denken we hetzelfde en in dit geval is het hetzelfde.

Ik vind ook dat jullie dat heel goed doen. Het is beslist niet om te choqueren. Zelf omschrijf ik jullie verhalen vaak als een thriller, actie en roman in één, omdat jullie een genre op zichzelf hebben uitgevonden. 

Wat is jullie voornaamste doel als auteur?

Jan en Rachel: Voor ons is het een hobby. Wij willen graag mensen een aantal uurtjes leesplezier geven zonder erg ‘dure’ taal te gebruiken. We hebben er zelf heel veel plezier aan om dingen uit te denken op een zo realistisch mogelijke manier. We weten heel goed dat onze boeken niet in een hokje te plaatsen zijn. Zo zwerven onze boeken in verschillende bibliotheken onder verschillende genres. Ze staan maar zelden naast elkaar in een rek. We zijn net niet zover dat we ons genre ook een nieuwe naam kunnen geven haha.  Ons doel is wel steeds meer liefhebbers van onze boeken te krijgen.

Het maakt jullie wel uniek. En wat is jullie grootste angst als schrijver? 

Rachel: Mijn gevoel voor taal kwijtraken. Me niet meer uit kunnen drukken. In 2010 ben ik heel erg ziek geweest en heb ik gedurende 10 dagen in coma gelegen. Mijn eerste pogingen om te schrijven waren rampzalig. Ik tikte achter mijn toetsenbord heel iets anders dan wat ik wilde zeggen. Dat vond ik een heel enge ervaring. Gelukkig is alles teruggekomen. 

Jan: In aanvulling tot Rachel’s opmerking, het verlies van zintuigen om te kunnen schrijven maar dat geldt ook voor Alzheimer. Mede omdat wij elf jaar in leeftijd verschillen en al veel narigheid gezien hebben.

Dat lijkt mij ontzettend heftig! Is schrijven voor jullie ook een soort therapie? Om deze ervaringen een plek te geven?

Rachel: Ja, ik denk het wel. Ik begon als kind al met dagboeken te schrijven. Ik verzon ook allerlei verhaaltjes. Ik herinner me nog dat ik op mijn zesde al zei dat ik net zo wilde worden als Annie MG Schmidt haha. Voor mij is schrijven al mijn hele leven een uitlaatklep. Misschien is er toch een verslaving voortgekomen uit alle vervelende gebeurtenissen en dat is schrijven! 

Jan: Voor mij is het puur een hobby en ontspanning.

Hoe kwam het eigenlijk dat jullie besloten om samen boeken te gaan schrijven?


Jan en Rachel: We leerden elkaar kennen via de website ouder alleen. Jan was gescheiden en zijn dochters waren aan hem toegewezen, ik was jong weduwe en ik was achtergebleven met mijn twee kleine zoontjes. Na een ontmoeting met veel meer alleenstaande ouders en kinderen zijn we gaan chatten via het programma ICQ.

Jan had stiekem de hele chat opgeslagen en bewaard. Dat waren 1200 pagina’s waarvan ik zei dat die maar nooit uitgegeven moesten worden in boekvorm. Ik schreef mijn hele leven al, maar daar ontstond het idee om samen iets te gaan proberen. We bemachtigden een plekje voor het beste manuscript van 2009. Echter van dat manuscript is nooit een boek uitgebracht omdat het verhaal niet spannend genoeg was voor een boek, maar wel origineel. Uiteindelijk zijn we gestart en nooit meer opgehouden. We halen berichten uit het nieuws, uit soms eigen ervaringen en we hebben meer ideeën staan dan dat we hebben uitgewerkt.

Zijn er nog andere inspiratiebronnen, naast jullie leven en het nieuws?


Jan en Rachel: Onze jaarlijkse vakanties naar Zuid Frankrijk. Dan gaat er een schrijfblok mee en dan gaan we onder het genot van een hapje en een drankje zitten bomen.  Soms ontstaan daar dan ook spontaan nieuwe ideeën.

Zijn jullie al met een volgend boek bezig?

Jan en Rachel: Hoeveel wil je er nog hebben? Eigenlijk werken we er altijd aan. Schrijven zelf gaat best heel snel. Het boek corrigeren wordt een apart verhaal en is het minst leuke.

Laatste vraag: Samen schrijven is dus duidelijk ook leuker. Lezen jullie wel eens samen?

Rachel: Sinds kort eigenlijk. Jan gunde zich er de tijd niet voor terwijl hij wel van lezen houdt. Ik lees wel sneller dan hij maar hij doet het nu ook haha. Dus het antwoord is ja :-). 

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jara Lee volgen? En dat kan hier:

Auteurspagina Jara Lee

Eva vraagt door: Joanne Carlton van Stof!

Sandra J Paul

Joanne Carlton heeft met Stof, waarin een giftige stofwolk een einde aan al het leven maakt, een dystopie geschreven die alle benodigde ingrediënten bevat. Vaart, spanning, emoties; het komt allemaal aan bod. Niet verwonderlijk, want haar eerdere boek, Hart-Slag, werd ook met lovende kritieken ontvangen. Joanne schreef deze naar aanleiding van het overlijden van haar vader en zus en wekte bij de lezers dan ook de nodige emoties op. Oorspronkelijk verschenen deze boeken in het Engels, inmiddels zijn zij ook in het Nederlands verkrijgbaar. Maar dat is nog lang niet alles.
Velen kennen deze veelzijdige auteur onder de naam Sandra J. Paul, waaronder haar Nederlandse werk verscheen. Schrijven zit duidelijk in haar bloed en ze is nog lang niet uitverteld.

70863452_1275593932611429_3747108955713699840_n


Een giftige stofwolk. Hoe kwam je op het idee om dit te gebruiken in een verhaal?

Dit was eigenlijk een heel interessant gegeven. Mijn designer maakt af en toe covers die ze dan in haar groep gooit. Zo creëerde ze ook de gouden cover die ik gebruikt heb voor de Engelse versie van het boek, Dust. Ik was zo gek van het concept dat er meteen een idee in mijn hoofd sprong om daar iets mee te doen. Binnen een paar uur had ik eigenlijk mijn hele verhaal, waarin een giftige stofwolk “dust” dus een belangrijke rol zou spelen.

Bijzonder hoe een enkel beeld meteen je fantasie aanwakkert. Het is ook iets wat zomaar echt kan gebeuren. Heb jij weleens angst dat onze wereld door een ramp als dit in een dystopie zal veranderen?

Absoluut, zeker in deze ernstig verstoorde politieke tijden. Er zijn veel mensen aan de macht die teveel macht hebben en niet de persoonlijkheid die je zou moeten hebben om op die positie te staan. Dat beangstigt mij ontzettend, het feit dat er een paar mensen zijn die eigenlijk het lot van de wereld kunnen bepalen. Dan heb je natuurlijk ook onze klimaat perikelen én de technologie die zo snel vooruitgaat dat het voor velen moeilijk is om nog te volgen. Ik ben er dus van overtuigd dat een verkeerde zet dit scenario zou kunnen veroorzaken.

Dat gegeven speelt ook een belangrijke rol in je boek. Je bent daarbij uitgegaan van het principe dat maar twee mensen mogen overleven: de zogenaamde Adam en Eva. Zou jij zelf deze rol op je kunnen of willen nemen?

Ik heb veel met dit dilemma gespeeld in mijn hoofd tijdens het voorbereiden en schrijven van dit boek en het antwoord is nee. Als iedereen rondom mij weg zou zijn, dan zou ik dit niet aankunnen. Jij wel?

Nee, ik zou het ook niet kunnen. Vooral als iedereen om je heen weg is. 

Simon, de hoofdpersoon, worstelt hier ook mee en wat mij betreft heb je zijn gevoelens echt weergaloos omschreven. Vertelde hij jou zijn verhaal of was het voor jou een kwestie van behoorlijk inlevingsvermogen?

Bedankt voor het compliment! Bij het schrijven beeldde ik me in hoe ik me zou voelen als ik mijn gezin – mijn drie zonen en partner – zo zou verliezen en hoe ik daarmee om zou gaan. De fijne lijn tussen verdriet en woede is zo dun dat het heel snel kan omslaan. Ik zou ook mijn verdriet in woede en onmacht laten omzetten en als iemand mij tot zoiets zou dwingen, zou ik ook hard tegenstribbelen en proberen daar een einde aan te maken. Maar Simon vertelde sowieso zijn verhaal – zeker het deel met zijn gezin speelde zich zo voor mijn ogen af.

Het verhaal is puur vanuit Simon geschreven. Heb je ooit de behoefte gevoeld om het vanuit de kant van ‘Eva’ te schrijven?

Ik vind dit een hele goeie vraag want die heb ik mezelf bij het schrijven ook gesteld: waarom enkel Simon (Adam) en niet Eva ook? En ik heb dit ernstig overwogen zelfs. Maar uiteindelijk besloot ik om dieper in te gaan op Simons familie (wat in het oorspronkelijke kortverhaal veel minder uitgediept was). Dit vond ik mooier en intenser om te doen.

Oorspronkelijk schrijf je in het Engels. Hoe is dat zo gekomen?

Ik schrijf eigenlijk boeken in twee talen: Nederlands en Engels. Aanvankelijk begon ik als auteur als Sandra J. Paul met Nederlandstalig werk, maar in werkelijkheid schrijf ik ook al ruim twintig jaar Engelse kortverhalen en novelles. Toen ik mijn droom om als Sandra uitgebracht te worden vervuld had, wist ik dat het tijd was om het ook in het Engels te proberen, met succes. Heart-Beat is een boek dat voor mij erg belangrijk is en ik voelde aan dat dit eerst in het Engels moest geschreven worden. Het nodigde zich daar ook echt toe uit.

Het klinkt raar, maar nu ben ik echt twee verschillende auteurs geworden: Als Sandra focus ik me nu vooral op jeugdthrillers zoals De Duistere School en thrillers voor volwassenen, zoals Kwijt, dat er deze maand aankomt. Als Joanne schrijf ik zeer out of the box verhalen zoals Dust, waar ik echt mijn paranormaal ei in kwijt kan. Als Joanne pen ik eerst mijn verhalen in het Engels, terwijl Sandra meteen Nederlandstalig werk is. Dit is een combinatie die voor mij goed werkt. Ik ben altijd aan twee zaken tegelijkertijd bezig en dat lukt goed.

Bijzonder hoe dat dan werkt! Gemene vraag, ik weet het, maar is er één die meer overheerst of meer je voorkeur geniet?

Nee ;). Ik schrijf graag in beide talen en kan me ook echt wel uitleven bij beiden. Als de muze een bepaald idee heeft, is het op dat moment die auteur die de overhand neemt.

Is het nooit voorgekomen dat ze je gelijktijdig riepen? 

Dat gebeurt eigenlijk altijd wel, maar ik heb geleerd om te doseren. En zoals ik mogelijk al eerder vermeldde, schrijf ik vaak aan twee dingen tegelijkertijd. Zo ben ik momenteel zowel bezig aan Het Verlaten Huis – het vervolg van De Duistere School en Hell City, een nieuwe Joanne – uitzonderlijk een novelle. Hierdoor hou ik beide persoonlijkheden ook tevreden. 😉

Wil je al een beetje vertellen waar Hell City over gaat?

De mensen die mij volgen weten dat ik graag experimenteer en aparte dingen doe. Hell City is ook zoiets. Ik kan er in dit stadium nog niet veel over zeggen, alleen dat het weer iets totaal anders is dan alles wat ik ooit heb gedaan.

Deze novelle is een tweede boek van me geïnspireerd door een cover. Ik nam vorig jaar deel aan een leuke coverwedstrijd en won dus een heel bijzonder werk van een knappe coverartist waarvan ik wist dat ik er iets heel bijzonders mee moest doen. De cover zelf is schitterend en ik ben dan ook heel blij en vereerd dat mijn naam erop zal staan.

Ik krijg het idee dat jij echt leeft voor verhalen. Had jij dat als kind ook al? Dat je dan iets zag en je fantasie meteen met je op de loop ging?

Ja hoor, mijn eerste verhalen dateren van toen ik tien jaar oud was, uitgeschreven op papier. Op mijn elfde mocht ik met een typemachine van mijn broer aan de slag en nadien met een elektronische versie waar ik dan zo van die inktcassettes voor nodig had. Sommige van die verhalen heb ik nog steeds in mijn bezit. Dan denk ik soms: ooit ga ik daar iets mee doen, maar in werkelijkheid doe je dat natuurlijk niet. 

Er zijn altijd wel nieuwe ideeën en verhalen die in me opkomen, waardoor ik een google drive heb met zo’n 300 kortverhalen en onafgewerkte dingen. 😉

Wat zou jij nou heel graag willen bereiken op schrijfgebied?

Ik droom er wel eens over dat er een boek van me verfilmd zou worden en dat ik dan ook zelf mee kan werken aan het filmscenario. Dus als een producer dit leest –> mijn adres is gekend. ;). Daarnaast wil ik mezelf telkens weer heruitvinden. Ik ben niet iemand die je in één box kan duwen en zeggen dat het een genreschrijver is, waardoor ik echt niet weet wat er nog allemaal gaat komen. Thrillers en jeugdthrillers weet ik wel, maar daarnaast kan het eender wat zijn en hangt het echt af van de muze en wat mijn gevoel me zegt. 

Ik ben heel trots op Stof en de bijzondere aspecten aan dat verhaal, maar evenzeer op Kwijt – mijn nieuwste Sandra thriller –  omdat het een boek is waar ik meer dan twee jaar heb ingestopt om de juiste toon, gevoelens en spanning te vinden. 

Voor 2020 heb ik drie heel bijzondere projecten die eraan gaan komen, die elk ook een bijzondere plek in mijn hart zullen hebben. Een novelle schrijven is mijn eerste keer (in boekvorm), een opvolger op het zeer succesvolle Duistere School schrijven in die mate dat je hem als standalone kunt lezen, is ook geen sinecure. En de thriller die ik plan voor het najaar van 2020 is ook weer iets dat ik nog nooit gedaan heb. 

Die uitdagingen heb ik nodig om te evolueren.

Klinkt als leuke uitdagingen! Hoe is het voor jou als auteur om te horen/lezen hoe de lezers op jouw boeken reageren? 

Oh fantastisch. Bij mijn eerste boek was ik doodnerveus om de allereerste reacties te horen te krijgen. 

Dat went wel, zeiden collega’s, maar eigenlijk doet het dat nooit. Het blijft ongelofelijk spannend, of het nu om je eerste of je honderdste boek gaat. En ik vind het nog steeds ongelofelijk als mensen naar me toekomen en zeggen hoe ze genoten hebben van mijn boek. Ik sta dan echt met tranen in de ogen. Lezers zien het eindproduct van een lange periode waarin je naar dit moment toeleeft en ik kan nog steeds niet beschrijven hoe goed het aanvoelt om een reactie te krijgen. Het is fantastisch. Ik ben mijn lezers ook ontzettend dankbaar voor hun steun – vooral degenen die er vanaf het begin bij waren en me volgen in mijn diversiteit als auteur.

Wat vind jij het moeilijkste onderdeel van het hele schrijfproces? 

Het afscheid nemen van de personages. Bij sommige boeken meer dan bij anderen, maar het voelt altijd wel aan als een vaarwel aan figuren die je zelf gecreëerd hebt en waar je dan niet meer mee verder gaat. 

Het schrijven zelf verloopt heel organisch en wijst altijd zichzelf wel uit. Het minst leuke zijn de vele correctierondes ;). Tegen de tijd dat je boek uit is, heb je het al zoveel keer gelezen dat je het wel kan dromen.

Heb je weleens dat personages dan evengoed nog in je oor fluisteren, ondanks dat het boek af is?

Heel veel. Simon is zo iemand, maar ik heb afscheid genomen. Ik beslis altijd op voorhand of er een sequel komt of niet.

Soms smeken mensen erom – zoals bij Duistere School – waar er echt ontzettend veel vragen over een vervolg kwamen. Soms luister ik en soms negeer ik die stem en denk ik aan al die andere dingen die ik nog wil doen. 😉

Ik kom nog even terug op het stukje ‘je paranormale ei kwijt kunnen’. Wat maakt dat voor jou zo’n fascinerend aspect?

Goh, ik heb altijd al een fascinatie gehad voor het paranormale. Ik heb zelf ook regelmatig dingen voor die je “normaal” niet kunt verklaren, maar ik wijt dit vooral aan instinct en luisteren naar jezelf.

Als kind was ik gefascineerd door series zoals Twilight Zone. Later werd dat dan The X-Files of aanverwante reeksen. Ik ben ervan overtuigd dat wij als mens onze volledige capaciteiten niet kennen (is ook medisch en wetenschappelijk bewezen uiteraard) en dat daar het paranormale uitkomt. Daarom vind ik het ook heerlijk om te spelen met die toets. Soms is dat echt wel meer dan anders, zoals in Stof, maar soms ook subtiel, zoals in Hart-Slag, waar ik ook een paranormale toets aan heb gegeven die me zelf ook al is overkomen. Als je eens goed rond hoort in je vriendenkring, dan zal je versteld staan van wat die zoal meemaken.

Kan jij daar een voorbeeld van geven?

Er zijn er wel wat – vooral mijn dromen durven wel eens uit te komen.

Het frappantste dat ik ooit heb meegemaakt, heeft met mijn tweeling te maken. Ik wist maanden op voorhand dat ik een tweeling zou krijgen, lang voor ik zwanger geraakte. Ik moest een firmawagen bestellen en heb toen zelfs bewust een groot model gekozen omdat ik me al voorbereidde op hun komst. De HR-dame trok grote ogen toen ik maanden later kwam vertellen dat ik zwanger was van mijn jongens. 😉

In je werk gebruik je ook het buitenaardse aspect. Geloof jij hier ook in?

Ik ben geen UFO-jager of zo, hoewel ik denk dat UFO-jagers best wel grappige mensen kunnen zijn met een bijzondere hobby. 

Ik ben er wel van overtuigd dat wij niet de enige bewoonde planeet zijn, zeker niet als er voortdurend nieuwe planeten worden gevonden, maar buitenaards leven kan alles zijn: van organismen tot kleine beestjes tot soortgelijke menselijke vormen tot monsters. Maar wie, wat, waar? Alvast een heel eind van ons verwijderd ;). Ik denk dat het “denken dat het bestaat” niet hetzelfde is als rotsvast overtuigd zijn als “ze zijn er en ze zijn hier”. Maar waarom zou het niét bestaan?

Er zijn inderdaad genoeg mensen die hier helemaal voor gaan. Ofwel UFO-jagers, en dan heb je ook nog mensen die onderzoek doen naar paranormale fenomenen en bijvoorbeeld spookhuizen bezoeken inclusief apparatuur. Heb je weleens de behoefte gevoeld om een dag met zo’n groep mee te lopen onder het mom van research?

Lijkt me wel tof om te doen, hoewel spookhuizen me wel angst aanjagen. Ik zou dan graag zo eens een keer mijn tanden zetten in de zogenaamde waarzeggers. Daar lijkt me nog wel behoorlijk wat inspiratie te halen.

Wie weet ooit nog eens :-). 

Laatste vraag: wat geeft jou het ultieme ‘samenlezenisleuker’ gevoel? 

Goeie vraag! Ik geef regelmatig schrijfworkshops waarbij de term ‘samenschrijvenisleuker’ misschien wel van toepassing is. 

Als auteur is het sowieso fantastisch als mensen de moeite en tijd nemen om een boek van je te lezen en daarop reageren. Het voordeel van sociale media is dat je heel dicht bij je lezers staat en ook wel vrij snel te weten komt hoe die zich voelen bij je boek. Als dat meermaals gebeurt, dan geeft mij dat de ultieme voldoening.

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Joanne Carlton herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Joanne Carlton

Eva vraagt door: Monique van Goozen van Tweesprong!

69801972_379556939611970_8077190628720508928_n

In november 2018 debuteerde Monique van Goozen met Tweesprong, het eerste deel van de Hink-Stap-Leef! trilogie. In deze feelgood roman volg je als lezer drie vrouwen waarvan de wegen uiteindelijk samenkomen. Filippa, net hersteld van een traumatische ervaring. Karlijn, die nogal wat verkeerde keuzes heeft gemaakt. En Anne, die werkt aan haar zelfvertrouwen. Tweesprong is dan ook een prachtig verhaal over vriendschap en liefde, maar verwacht beslist geen ‘standaard roman’. De verhalen van deze vrouwen zijn uit het leven gegrepen en zij weten de lezer dan ook te verbazen. Ze nemen niet de voorspelbare beslissingen waardoor een veelzijdig, maar tevens puur verhaal is ontstaan.

Op 2 oktober verschijnt deel 2 bij Uitgeverij EigenZinnig: Sprong in het diepe. Hoog tijd dus om Monique eens flink aan de tand te voelen over haar schrijven, boeken en hoe het proces verloopt.

Waar haalde jij je inspiratie voor Tweesprong vandaan?

Mijn inspiratie komt vooral uit mijn eigen leven, mijn persoonlijke ervaringen of de ervaringen van mensen uit mijn nabije omgeving. Net als ieder ander mens heb ik regelmatig in mijn leven op een tweesprong gestaan en ingrijpende keuzes moeten maken. Soms waren het lastige beslissingen, op andere momenten was het juist heel fijn te ontdekken dat ik opnieuw mocht beginnen. Dat concept vormde voor mij de basis, de rode draad van het verhaal.

De drie vrouwelijke hoofdpersonen hebben wel het een en ander met mij gemeen. Zo heb ik, net als Karlijn eindeloos gezocht naar mijn talenten, omdat ik ook zo graag uit wilde blinken in iets zichtbaars. Net als Anne houd ik erg van (voor-)lezen en heb ik een zelfde allergische reactie op medicijnen tegen hoge bloeddruk gehad. En net als Filippa werk ik in het dagelijks leven met kinderen die een bijzondere hulpvraag hebben, zoals Yfke.

De afgelopen zeven jaar heb ik dagelijks een meisje met downsyndroom mogen begeleiden en zij is voor mij ook een zeer duidelijke bron van inspiratie geweest. Maar bovenal is Tweesprong een roman en geen autobiografie, dus, hoewel ik graag over gewone mensen schrijf, met alledaagse zorgen en en universele verlangens, heb ik ook mijn fantasie als inspiratiebron gebruikt.

Het meisje op de foto heeft model gestaan voor Yfke. Zij gaat tijdens de boekpresentatie voor ons dansen…

IMG-20181125-WA0007

Tweesprong wordt omschreven als feelgood. Toch weet jij je met deze roman te onderscheiden. Waar in andere boeken vrouwen een man leren kennen, het eerst afstoten is en dan samenkomen, gaat het met deze vrouwen wel anders. Je zegt net al dat je putte uit eigen ervaring tijdens het schrijven en daarom doet het verhaal veel realistischer aan. Krijg jij daarover reacties van lezers?

Jazeker! En dat vind ik geweldig, want ik voel me vereerd als ik te horen krijg dat het geen standaard romantisch verhaal is, en dat het waarheidsgetrouw is. Dat had ik van tevoren niet durven hopen. Voor veel mensen is het “nieuw” en “onbekend” om over het gezinsleven met een dochter met downsyndroom te lezen, daar krijg ik ook reacties op. Iedereen haalt er weer wat anders uit, iets dat voor diegene “klopt” of “herkenbaar” is, iets dat een rol speelt of heeft gespeeld in het leven van die lezer. Dat is echt bijzonder en ik ervaar het als een groot compliment!

Wat maakt voor jou persoonlijk het contact met kinderen met het Downsyndroom zo bijzonder?

Kinderen met downsyndroom zijn puur en hebben nooit een verborgen agenda. Ze reageren rechtstreeks vanuit hun hart, en geven gehoor aan hun innerlijke impuls. Die gevoelens uiten ze ook zonder reserve. Dus hun liefde voor en plezier met een ander is intens, maar ook als er verdriet en frustratie is, wordt dat ten volle ervaren. Dat vind ik mooi, daar kan ik nog veel van leren. Laatst las ik: “Kinderen met downsyndroom verwelkomt iedereen in zijn leven met open armen.” En zo is het precies!

Over gehoor geven aan een innerlijke impuls gesproken: waar kwam jouw wens om een boek te schrijven vandaan?

Schrijven heb ik altijd gedaan, en niet alleen in dagboeken… Ik ben altijd gek geweest op taal en lezen. Als kind schreef ik al verhalen en liedjes en was ik actief voor de schoolkrant. Ik ben wel twintig keer aan een manuscript begonnen, maar pas door een boek van Lisette Jonkman, Schrijven Kreng!, kon ik de stap zetten en niet alleen beginnen, maar ook doorzetten en afmaken. Belangrijk nog: ik wist niet dat het zo ongelooflijk leuk was!

Hoe voelde het toen je je boek voor het eerst in handen hield?

Ik was zeker net zo blij als Duncan Laurence toen hij het Songfestival won. Het schrijfproces was geweldig leuk. Daarna was ik meer dan een jaar bezig mijn manuscript gelezen te krijgen bij een uitgeverij. De een vond het te dik, de ander doet niets met debutanten. Een derde heeft moeite met een meisje met downsyndroom. En dan na tig afwijzingen ontmoet je een uitgever die je een contract aanbiedt, die achter de inhoud staat en ook nog deze cover ontwerpt… Hoe cool is dat?

Heel cool! Ik las in een ander interview dat je na veel ups en downs en de nodige aanmoediging, het eerste boek uiteindelijk in drie maanden tijd geschreven hebt. Ging het met het tweede deel, Sprong in het diepe, net zo snel?

In Tweesprong is een klein rolletje weggelegd voor Leonie, maar vanaf het begin was ik in haar geïnteresseerd. Het is een hele sterke vrouw met een eigen zaak en een bijzonder uiterlijk. Ik besloot dat Sprong in het diepe moest gaan over haar strijd tegen haar overgewicht. Dus ging ik op fitness om te ervaren hoe Leonie dat zou aanpakken. Bij mij mochten er ook wel de nodige kilo’s van af…

Dat was de eerste uitdaging. Daarnaast wilde ik een kwetsbare man creëren. Om buiten de geijkte paden te treden van de feelgood roman met de succesvolle, knappe en zelfverzekerde man die het helemaal gemaakt heeft. Beide personen hadden heel veel tijd nodig om elkaar te vinden. Ik heb 2 jaar gefitnest, precies zoveel tijd als ik nodig had voor dit boek. Met de ervaring én alle personen uit Tweesprong is het een erg mooi verhaal geworden.

IMG_20190806_170237_resized_20190901_055120405

In dit deel maken we kennis met Max, die uitgedaagd wordt om buiten zijn comfortzone te treden en de controle los te laten. Zelf zeg je net dat je volledig in de wereld van Leonie bent gedoken. Dwing jij jezelf op die manier om ook uit je comfortzone te treden en geeft dat het schrijven een extra dimensie voor jou?

Absoluut! Het komt niet alleen de geloofwaardigheid van de personages ten goede, maar het is ook voor mij persoonlijk verrijkend. Het zijn geen reuzenstappen hoor, die ik zet, maar kleine experimenten om mezelf uit te dagen en mijn zelfvertrouwen te vergroten.

Zo zit ik nu, terwijl jij mij interviewt, in mijn eentje in een piepklein tentje te kamperen. Dat zou ik  “vroeger” nooit gedaan hebben. Kiezen voor mezelf…

Voldoende zelfvertrouwen is belangrijk om mijn eigen weg te blijven volgen, ook binnen het schrijverschap. Sinds ik schrijf leef ik bewuster en kan ik echt intens genieten. Nu ik hier over jouw belangrijke vraag nadenk, realiseer ik me dat ik minder perfectionistisch ben geworden! Buiten mijn comfort zone treden heeft mij dus vrijheid gegeven! Ruimte. Dat hebben Max en Leonie mij kennelijk geleerd! Goed om dus te luisteren naar wat mijn personages me voortdurend op het hart drukken… Leef!

Soms hoor je van auteurs dat personages iets heel anders doen dan de auteur in gedachten had en ze als het ware het toetsenbord van je overnemen. Gaat dat bij jou dus ook zo?

Dat gebeurt regelmatig! Dan start ik mijn laptop, ga ervoor zitten en wil ik aansturen op een bepaalde wending die ik mooi vind, of grappig of ontroerend. Aan het eind van de “sessie” is er dan iets heel anders gebeurd dan ik verwachtte. Staat er een compleet andere tekst. En het is altijd beter dan mijn bedoeling was. Dan denk ik wel eens: wow, daar was ik zelf niet opgekomen.

Kan je een stukje omschrijven waarin dat gebeurde?

Op een gegeven moment pusht iedereen Anne om bij Chris weg te gaan. Ze kan haar vleugels uitslaan en opnieuw beginnen. En Jeroen staat klaar om haar te steunen bij die beslissing. Ik wilde dat ook! Toch gaat ze terug. Uiteindelijk om het gevecht op haar eigen manier aan te gaan. Anne koos daarvoor en ik kon haar alleen maar volgen en haar besluit respecteren…

Filippa gaat weg bij Joshua omdat ze denkt dat hij nog niet klaar is voor een relatie met haar. In mijn hoofd had ik een hele zoektocht bedacht met een heel scala aan problemen… Maar Filippa was het weglopen gewoon zat. Dus gaat ze terug. Soms is de oplossing voor de hand liggend. Als ik mijn zin als schrijver had doorgedrukt, was het gekunsteld overgekomen.

Heel bijzonder hoe dat dan gaat! Heb je, als deze trilogie klaar is, al een idee voor een nieuw boek?

Het vierde boek dat ik ga schrijven is volledig los te lezen van de trilogie, maar heeft nog wel een kleine link met het laatste deel. Het zal iets meer een psychologische roman worden dan een feelgood verhaal, vermoed ik. Het zal gaan over een paardencoach en inmiddels ben ik voor mijn research in ‘therapie’. Er gaat weer een heel nieuwe wereld voor me open!

Daarnaast denk ik over een kinderboek. In deel 2 is Yfke helemaal weg van een prentenboek over een fee die in de zee woont en wensen vervult. Dat zou ik wel uit willen werken.

Wat een leuk idee! Is er een auteur waar jij een voorbeeld aan neemt of ga jij je eigen weg?

Ik heb bewondering voor schrijvers die emoties bij mij weten los te maken en me uit mijn slaap houden omdat ik door wil lezen. Ik probeer wel eens bepaalde boeken die me aanspreken te analyseren. Wat maakt nou dat ik dat verhaal zo goed vind, of dat personage zo sympathiek? Waarom moet ik bij dat stukje nu huilen, hardop lachen of iets wegslikken…

En vervolgens ga ik toch mijn eigen weg. Probeer ik op mijn eigen manier origineel te zijn temidden van de honderden boeken die jaarlijks in het genre “feelgood” verschijnen.

Wat ik hoop is dat je als lezer meeleeft en de hoofdpersonen het geluk, de liefde en de vriendschap gunt. Dat je aan het eind met een zucht en een goed gevoel het boek dichtslaat.

Tot slot, wat is jouw grootste wens op schrijfgebied?

Oooh, ik heb verschillende wensen…

Het meest voor de hand liggende is natuurlijk dat je bekendheid krijgt en ontdekt wordt door een grote uitgeverij. Op dit moment zou ik echter willen dat “mijn lezers” mij zouden vragen een vierde deel te schrijven over de mensen uit Hink-Stap-Leef!, omdat ze zo benieuwd zijn hoe het verder gaat. Want na deel 3 moet ik afscheid nemen en dat bevalt me eigenlijk helemaal niet! Als schrijver mag je niet van je personages gaan houden, maar dat heb ik toch gedaan. Je ziet dat ik nog een hoop te leren heb!

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Monique van Goozen herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Monique van Goozen

Eva vraagt door: Kim Bonefaas van Julia Jonkers!

img_3001

Julia Jonkers, een naam die bijna niemand ontgaan kan zijn. Met haar debuut stormt Kim Bonefaas door boekenland. Het regent vijf sterren recensies en reviews en als klap op de vuurpijl heeft ze het geschopt tot de top tien van Hebban, waar ze steeds een plaatsje stijgt. Het gezelschap waarin zij verkeert is dan ook niet verkeerd te noemen: Lucinda Riley, Thomas Olde Heuvelt en Karin Slaughter zijn enkele namen waartussen haar Julia Jonkers vol trots schittert.

In Julia Jonkers maken we kennis met een jonge, dynamische mopperkont die tot haar schrik zwanger blijkt te zijn. Haar (feestende studenten) leven staat op zijn kop en dan moet ze het ook nog eens alleen doen. De vader, Arthur, is zo geschrokken dat hij de benen neemt. Op humoristische, eerlijke en nietsontziende wijze neemt Kim Bonefaas je mee in het leven van Julia. Een leven vol ups en downs, maar vol vriendschap en heerlijke anekdotes. Hoog tijd dus om Kim enkele prangende vragen te stellen.

In Julia Jonkers speelt vriendschap een grote rol. Vertel eens, hoe zou jij Kim omschrijven als zij een vriendin van jou was?

Kim is een heel loyale vriendin die heel behulpzaam is. Als je Kim haar hulp nodig hebt, zal ze er direct staan. Ook al heb je Kim niet direct nodig, alsnog zal ze er zijn, of je het nu wilt of niet :). Kim is een praatgraag, maar kan net als Julia een goed potje mopperen. Kim heeft soms wel wat moeite met appen. Ze vergeet nogal eens terug te sturen, maar dat doet ze bij iedereen, dus tja niks persoonlijks :).

Je debuut gaat als een trein! Wat heeft jou doen besluiten om dit boek te schrijven?

Omdat ik vind dat er veel te weinig positieve aandacht is voor het alleenstaand moederschap. Dit is een semi-autobiografisch boek, dus ik ben zelf de beginjaren van mijn moederschap alleen met mijn dochter geweest en dat was best heftig. Helemaal alleen, terwijl je mijn god niet weet wat je aan het doen bent. En buiten om dat het zwaar is, word je zomaar gratis en voor niks in een hokje gestopt. Jong, single en zwanger/moeder. Dat wordt niet best opgepakt door de samenleving. Ik wilde een ander geluid laten horen. Eentje met humor, een grote dosis zelfreflectie en de kracht van vriendschap. Alles komt uiteindelijk goed, one way or the other…

Ook heb ik geprobeerd om Arthur een stem te geven. Het is ook voor de mannen best heel lastig om in een situatie te komen, waar ze zelf (uiteindelijk) weinig aan kunnen veranderen. Maar dit boek en het succes wat ik momenteel mag ervaren is echt voor de alleenstaande moeders. In mijn ogen zijn dat de echte helden en dat mag niet vaak genoeg gezegd worden wat mij betreft.

Krijg je ook reacties van alleenstaande (jonge) moeders op Julia Jonkers?

Jááá zeker! Maar niet alleen van jonge alleenstaande moeders, ook van oudere alleenstaande moeders, zelfs oma’s en moeders met (klein) kinderen die in zo’n zelfde situatie zitten. Maar ook van vrouwen die weliswaar in een relatie zitten maar daarin een hevige vorm van eenzaamheid ervaren. Het verbaast me hoe open mensen zijn naar aanleiding van dit boek. En het is het grootste compliment wat ik kan krijgen, als ze zeggen dat het boek een steuntje in de rug is of heel herkenbaar is. Daar word ik heel blij van.

Dat is zeker een mooi compliment! In wezen doorbreek je met je boek ook een soort taboe en vooroordeel en dat raakt mensen. Dat valt mij in het verhaal ook op. Het is heel eerlijk en nietsontziend geschreven. Daarom kom ik even terug op Arthur. Je zegt dat je de mannen die in deze situatie komen ook een stem wilt geven. Toch ervaren de meeste lezers hem op zijn zachtst gezegd niet als sympathiek. Iets zegt mij dat jij dit anders ziet. Klopt dat?

Nee, ik sta niet achter de keuzes die hij maakt. Uiteindelijk is het een situatie die beide aangaat, zowel Julia als Arthur. Maar Arthur heeft (gelukkig) weinig te zeggen en Julia zet de zwangerschap door. Maar het is natuurlijk ook een lastige situatie voor hem. Ik heb geen begrip voor zijn keuzes, maar ik heb wel begrip voor het feit dat de situatie voor hem ook erg lastig is. Hij wil het niet. Hij wil emigreren en ziet een geheel andere toekomst voor zich. Uiteraard had hij voorzichtiger moeten zijn en een condoom moeten gebruiken, maar voor beide kwam de zwangerschap onverwachts en ongepland en ieder gaat daar op zijn eigen manier mee om. Dit is zijn manier. Niet een hele handige manier, maar dat maakt hem niet per definitie een slecht mens. Hij handelt deze situatie alleen niet goed. Daar zit de nuance en die heb ik geprobeerd te schetsen in het boek. Arthur is nog een jongen, nog geen man zullen we maar zeggen ;).

Wat zou jij, met de kennis en ervaring die je nu hebt in je eigen leven, tegen zowel Arthur als Julia willen zeggen?

Julia, je doet het goed. Heb vertrouwen in jezelf. Je komt er wel. Ieder doet het op zijn eigen manier. Wees uniek. Kies lekker die zwarte box die niemand wilt. Ga lekker seniorenzwemmen i.p.v. zwemmen met de fleecevestenbrigade. Kies je eigen pad.

Arthur, get a grip man. Ja, het leven neemt een andere koers dan die je voor ogen had. Maar kijk wat Julia je gaat geven, een mensje, van vlees en bloed. Word volwassen en wees een man. Zorg voor je kind. Ondersteun dat zwangere meisje een beetje. Je kan het wel.

En bovenal: ALLES KOMT GOED, just breathe!

KimBonefaas

(Foto: Kim met haar man tijdens een signeersessie)

Het boek bevat ingrediënten van je eigen leven. Vond je het moeilijk om dit te schrijven of gaf het juist bepaalde inzichten?

Nee, dat was helemaal niet moeilijk. Het is in grote lijnen gebaseerd op mijn eigen ervaringen, maar er is ook veel in dit boek verdraaid, weggelaten, uitvergroot of verzonnen. Bepaalde elementen zijn wel intact gebleven. Het is echt een mengelmoes van fictie en autobiografie. Julia is voor mij echt Julia. Julia is niet Kim.

Je krijgt leuke reacties van lezers, het regent vijf sterren recensies en als kers op de taart sta je in de Hebban top tien. Ook ben je bezig met het schrijven van het vervolg. Geeft dit extra druk voor je volgende boek?

Hahahaha! JAAA NOGAL! Ik ben nu nog niet met het vervolg bezig. Ik ben in de afrondende fase van een ander boek met de werktitel Goud en Lavijn, ook een roman. Dit keer niet autobiografisch. Een heel losstaand verhaal. Ik hoop daar met een paar weken mee klaar te zijn. Dan ga ik me weer vol richten op onze Julia! Ik hoop natuurlijk dat het vervolg net zo in de smaak valt als het eerste boek, maar dat is altijd afwachten.

Wat leuk, vertel! Waar gaat Goud en Lavijn over?

Oewww, dat is natuurlijk nog op en top geheim johhhh!! Onze Jacco ( ISJB Uitgevers ) heeft het manuscript nog niet eens helemaal gelezen ;).

Maar ook in Goud en Lavijn kan je een gelaagde roman verwachten, waarin humor, liefde, vriendschap en loyaliteit centraal staat. Melle Lavijn, de ietswat saaie nachtzuster van de kinderafdeling van een plaatselijk ziekenhuis zal het verhaal dragen. Door een onverwacht contact met Midas Goud (the goldenboy), wordt ze meegezogen in een wereld die zijn weerga niet kent. Maar meer ga ik er nog niet over zeggen hoor ;).

Wat is jouw ultieme droom op schrijfgebied?

Mijn ultieme droom is dat één van mijn boeken wordt verfilmd… dat lijkt me toch wel zo geweldig, maar die kans is zo onwijs klein. Maja dromen mag ;).

Nog genoeg plannen voor de toekomst dus :-). Heb jij eigenlijk bepaalde rituelen tijdens het schrijven?

Ik schrijf met koptelefoon en hele harde muziek op. Het liefst met Bruno Mars. Ook schrijf ik het liefst in Dudok Rotterdam, een café restaurant dat ook in Julia Jonkers uitgebreid terug komt. Het is daar lekker druk en dan zit ik aan de leestafel met mijn koptelefoon op lekker te werken. Heerlijk!

Klinkt heerlijk! En lekker mensen om je heen. Over mensen gesproken: werken in de zorg komt tot nu toe terug in je verhalen. Ook dat heb je voor veel mensen met de nodige herkenbaarheid geschreven. Put je daarbij uit eigen ervaring?

Ja, absoluut. Ik werk zelf, naast dat ik schrijf, ook in de zorg. Ik run een kamertrainingscentrum voor jongeren tussen de 16 en 18 jaar die uit huis geplaatst zijn.  Daarnaast heb ik jaren in de gehandicaptenzorg gewerkt. Veel van de situaties die in Julia Jonkers terug komen zijn zeker op de waarheid gebaseerd en Koos bestaat dan ook echt. Weliswaar onder een andere naam.

KimBonefaas2

(Foto: Kim samen met twee vriendinnen waarop de karakters Hella en Nora zijn gebaseerd)

Koos heeft vermoed ik ook vele harten gestolen. Heeft ‘Koos’ over zijn rol in Julia Jonkers gehoord?

Nee, dat niet. Het is al jaren geleden dat ik voor het laatst contact met hem heb gehad.

Van Koos (wie het boek gelezen heeft, snapt waarom) maak ik even het bruggetje naar seksualiteit. Ook dat onderwerp schuw je niet. Wilde je daarmee een soort schaamte die bij sommige mensen heerst doorbreken? De collega’s van Julia Jonkers transformeren immers naar giechelende kinderen zodra het onderwerp op tafel komt.

Ja, absoluut. Ik geloof heel sterk in het mogen en kunnen kiezen van je eigen seksualiteit. Ik vind dat mensen mogen kiezen of ze met een vrouw of man het bed delen en wat ze daarin prettig vinden. Waarom is dat dan voor mensen met een beperking anders? Ook zij mogen een eigen keuze hebben hierin en ik support dat ten alle tijden. Helaas gebeurt dit in zijn algemeenheid nog te weinig. Dat vind ik jammer en ik hoop middels dit boek een kleine bijdrage te leveren aan de acceptatie van seksualiteit en de vrijheid van eigen keuzes hierin.

Tot slot, wat kunnen wij, naast je nieuwe roman en het vervolg op Julia Jonkers, van jou verwachten in de toekomst?

Ik hoop nog lekker heel wat boeken te kunnen schrijven, dat is wat ik graag doe en wat me ontzettend veel energie geeft. Er zitten nog genoeg verhalen en personages in mijn hoofd die er hoe dan ook een keertje uit gaan komen. Dat klinkt bijna een beetje schizofreen hahahaha! Goede afsluiter zullen we maar zeggen! 😉

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Kim Bonefaas herself volgen? Dat kan hier:

Facebookpagina Kim Bonefaas

Samen praten met: Marleen Hartog!

Marleen Hartog

Een tijdje geleden deden wij mee aan de Blogtour omtrent Skoftig het thrillerdebuut van auteur Marleen Hartog. Er werd genoten van het boek en er werden dan ook vier welverdiende sterren uitgedeeld. Recensie gemist? Klik dan even dit linkje:

*Blogtour* Corina las: Skoftig – Marleen Hartog ****

Tja en dat vraagt dan natuurlijk om een vervolg in de vorm van een kort interview. Helemaal gezellig toch? Dus lees en geniet mee 🙂

Het interview:

1: Wie is Marleen in vijf woorden?

Ha, het is een uitdaging om mezelf in vijf woorden samen te vatten. Een gedreven thrillerliefhebbende introverte schrijfster? Vijf woorden die in ieder geval uitstekend bij mij passen zijn: Boeken, Zon, Pippi (Langkous), Spanje en Reizen.

2: Skoftig is je eerste thriller. Waarom een thriller en geen ander genre?

Skoftig is inderdaad mijn eerste thriller, maar niet mijn eerste boek. Al was dat destijds wel de bedoeling. Toen ik begon met het verhaal raakte ik zwanger van een kindje dat net als ik met een schisis (gespleten lip, kaak en gehemelte) ter wereld zou gaan komen. Hieruit is uiteindelijk een boek en platform ontstaan. Daaropvolgend schreef ik nog twee non-fictie boeken over uiteenlopende onderwerpen. Tussendoor werkte ik aan Skoftig. Het leven kwam steeds tussendoor, maar bij thrillers ligt overduidelijk mijn hart. Zowel om te lezen als te schrijven.

3: Komt de inspiratie voor een verhaal uit je omgeving? Mensen, gebeurtenissen?

Ik haal werkelijk overal inspiratie uit. Elk gesprek, elke gebeurtenis of ervaring zet mijn brein aan. Heel soms verlang ik weleens naar een uitknop, dan is het te veel. Maar meestal voel ik me gezegend dat inspiratie me zo makkelijk toekomt. Op mijn computer vind je dan ook documenten vol ideeën voor toekomstige verhalen. Ze moeten alleen nog even geschreven worden. Tja, tijd is voor mij een stuk schaarser dan inspiratie!

4: Lees je zelf ook veel en wat is je favoriete boek ooit?

Ik lees veel. Wat betreft het tweede deel van je vraag: daar heb ik geen antwoord op; ik kan echt niet kiezen! Ik merk dat boeken soms passen bij een bepaalde fase in je leven, waardoor het boek in die periode van enorme waarde is. Het boek blijft dan met die periode verbonden, maar zelf ontwikkel je je verder. Naast thrillers houd ik van business- en persoonlijke ontwikkelingsboeken, zoals de klassieker Think and grow rich van Napoleon Hill. Maar ook Master your mindset van Michael Pilarczyk heb ik verslonden. Ik lees af en toe stukjes uit het boek Handboek spiegelogie van Willem de Ridder. Naast inspirerend is dit boek ontzettend grappig. Qua thrillers… Oei, wat lastig. Ik lees in ieder geval alles van Sophie Hannah, Judith Visser (al is zij overgestapt op romans), Emily Barr, Ingrid Oonincx, Jussi Adler Olsen, Tess Gerritsen… O help , ik kan niet stoppen. 😉

Als ik mezelf nu uitdaag door een keuze te maken, dan kies ik voor 22-11-1963 van Stephen King. King is een fantastische schrijver, maar dit boek trok me totaal niet. Ik ben meestal niet zo weg van boeken over politiek of geschiedenis, en al helemaal niet over tijdreizen. Kortom: de drie thema’s die dit boek beslaan. Op een of andere manier ben ik het toch gaan lezen. Ik was direct verkocht en heb het boek verslonden. Het verhaal is niet mijn favoriete verhaal, maar als een boek je zo kan mee kan slepen, dan verdient het een favorietenstatus.

Skoftig

5: Heb je een bepaald schrijfritueel? Zo ja, hoe ziet dat eruit?

Een vast schrijfritueel is mij onbekend. Enerzijds verlang ik ernaar, het zou misschien meer rust geven. Anderzijds ben ik er blij mee, want ik kan overal schrijven. Op papier of op de laptop, in een café, thuis of in het bos. Zowel lang achter elkaar als in gestolen momenten, en het tijdstip maakt me ook niet uit. Mijn voorkeur gaat wel uit naar een rustige plek waar ik urenlang achtereen kan werken. Ik woon nu in een huisje midden in de natuur en dat is een enorm fijne schrijfplek. Skoftig heb ik overigens deels in Spanje geschreven. Zolang ik maar kan schrijven is het al gauw goed. Of nog beter gezegd: zolang ik zelf maar genoeg tijd blijf maken om te schrijven ben ik blij.

6: Je bent bezig met je tweede thriller, kun je daar al wat meer over vertellen?

Ja! Ik heb al veel voorbereidingen getroffen en in september begin ik daadwerkelijk met schrijven. (Al ben ik stiekem af en toe al wat aan het uitwerken.)

Spiegeleffect gaat over een vrouw die door bepaalde gebeurtenissen beseft dat ze zichzelf nooit echt gekend heeft. Ze besluit zichzelf gedurende een reis naar Thailand op nietsontziende wijze te vinden. Haar pad kruist met dat van een seriemoordenaar… Naast een spannend verhaal wil ik in dit boek afrekenen met alle uitgemolken clichés die je in thrillers en horrorfilms tegenkomt. Dit ga ik op een bijzondere, eigenwijze manier doen. Wordt vervolgd!

7: Skoftig wordt goed ontvangen in de Blogtour. Hoe eng waren de eerste recensies?

Behoorlijk eng! Mijn eerdere boeken zijn ook goed ontvangen, maar omdat mijn hart bij fictie ligt en ik me de komende jaren volledig op thrillers ga richten, vond ik het dit keer spannender dan ooit. Is dit genre wel voor me weggelegd? Uiteindelijk is het aan de lezer en je kunt maar een keer je fictiedebuut maken. Gelukkig hoorde ik direct positieve geluiden, hoe fijn! De recensies in de Blogtour wegen voor mij vrij zwaar, want de deelnemende sites en Facebookgroepen hebben veelal een achterban van mensen die veel (thrillers) lezen. De recensenten zijn – geheel terecht – kritisch op de boeken die ze onder ogen krijgen. Ik ben dan ook opgelucht en dankbaar voor de prachtige recensies.

8: Wij willen graag met je proosten op Skoftig en je volgende thriller. Met welk drankje heffen we het glas?

Thee! Niet echt spannend, wel lekker. Die spanning stop ik liever in mijn thrillers. ☺

Wij bedanken Marleen voor haar te leuke antwoorden en haar tijd en gaan de waterkoker aanzetten. Cheers! 📚🥂🥂📚

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Marleen en haar boeken volgen? Dat kan hier!

Facebookpagina Marleen Hartog