Samen praten met: J.Sharpe!

j sharpe

Wij zijn als directie van Samenlezenisleuker toch wel een beetje boel fan van deze Stephen King van de lage landen!  Onze Karin mocht meedoen aan de laatste blogtour van Reflectie. Dit was niet de eerste keer en ook na de vorige keren mochten wij wat vragen stellen. Gemist? Klik dan de volgende linkjes even:

Samen praten met J.Sharpe!

*Winactie gesloten* Samen praten met: J.Sharpe, inclusief Winactie Syndroom!!

*Winactie gesloten* Samen praten met Sharpe & Skaye; inclusief Winactie!!

En ook nu mochten wij dus wat vraagjes stellen…. lees mee

Het interview:

1: Je schrijft zoals we allemaal weten onder een pseudoniem en dat is meer dan succesvol. Zie je jezelf ooit onder je eigen naam schrijven nu je het onder het pseudoniem zo goed doet?

Niet echt, eigenlijk. Of er moet een hele goede reden voor zijn. Wellicht als ik ooit de behoefte heb om een heel ander genre te gaan schrijven.

2: Ook in Reflectie heb je weer een meer dan geweldige aftrap, hoe kwam je dit keer op je verhaal?

Mijn vrouw en ik waren een paar jaar geleden op Madeira, waar ik haar heb laten zien waar ik van mijn 8ste tot mijn 10de heb geleefd. Daar, in de bergen, kwam ik op dit idee.
Reflectie

3: Bij de epiloog ging er een keiharde NEEEEEEEEEEEEEE door Drenthe, was je zelf ook verbaasd over de epiloog of had je die vanaf het begin af aan in je hoofd?

Die kwam tot me toen ik een hoofdstuk of 5 verwijderd was van het einde.

4: Je hebt begin dit jaar een uitstapje gedaan met collega auteur Melissa Skaye, kunnen we dat vaker verwachten of ben je alweer druk met je volgende boek? Zo ja, kun je ons al wat vertellen?

De bedoeling is dat we een nieuw boek gaan schrijven, maar het is nog onduidelijk wanneer. Wat ik wel kan verklappen is dat een van de hoofdpersonages uit Meedogenloos terug zal keren.

5: Hoe lang heb je gedaan over Reflectie en hoe makkelijk of moeilijk ging dit boek?

Ongeveer een jaar in totaal. Het ging net zo makkelijk of moeilijk als altijd.

6: Welk boek las je zelf onlangs waar je zwaar onder de indruk van was?

Ik lees nu Everville van Clive Barker en dat vind ik geweldig.

7: Je vertelde in een eerder interview dat je onder het schrijven alleen maar water drinkt. Proosten we ook met een glaasje gemeentepils op het succes van Reflectie of mogen we iets anders inschenken?

Een biertje is op zijn tijd ook wel lekker hoor. 😁
Cheers! Wij bedanken J.Sharpe voor zijn tijd en antwoorden en kijken natuurlijk uit naar een volgend boek met of zonder co-auteur!
Advertenties

Samen praten met: Lisa Wingate van Kinderen van de rivier!

LisaWingate

 

Onze Karin las, met dank aan Ambo|Anthos uitgevers, een tijdje geleden het meer dan mooie Kinderen van de rivier van Lisa Wingate.  Gemist? Dat kan gebeuren. Voor de recensie klik even deze link:

Karin las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

En ook nu hadden wij dankzij de stoute schoenen c.q. klompen c.q. slippers weer de mazzel dat wij deze auteur wat vragen mochten stellen, dus lees met ons mee!

 

Het interview:

1: You’re a journalist AND an author of multiple nominated books. Kinderen van de rivier won a Goodreads Choice Award for best historic fiction. How and why did you start writing books?

I’ve loved to write for as long as I can remember.  My older brother was a good writer, and when you’re the youngest in the family, you want to do what the older kids do. When he won a school award for his poem, The Bee Went Under the Sea, I was so impressed by his literary brilliance (and the blue ribbon) that I immediately went to my bedroom and created my first book, The Story of a Dog Named Frisky.  Frisky’s tale was cleverly illustrated and published on manila paper in multiple editions which sold very well in the grandparent market.

A special first grade teacher, Mrs. Krackhardt, put the idea if being a real writer into my head.  She found me writing a story one day at indoor recess, and she took the time to stop and read it.  When she was finished, she tapped the pages on the desk to straighten them, looked at me over the top and said, “You are a wonderful writer!”  That was a defining moment for me.  In my mind, I was a writer. When your first grade teacher tells you that you can do something, you believe it.

1: Je bent journalist EN een auteur van verschillende genomineerde boeken. Kinderen van de rivier won de Goodreads Choice Awards voor beste historische fictie. Hoe en waarom begon je met het schrijven van boeken?

Zo lang ik me kan herinneren hou ik van schrijven. Mijn oudste broer was een goede schrijver en als je de jongste bent, wil je niets liever dan dat doen wat de oudere kinderen doen. Toen hij op school een prijs won voor zijn gedicht The Bee Went Under the Sea was ik zo onder de indruk van zijn briljante schrijven (en het blauwe lintje) dat ik gelijk naar mijn slaapkamer ging om mijn eerste boek The story of a Dog Named Frisky te schrijven. Frisky’s verhaal was prachtig geïllustreerd en uitgegeven op manilla papier op verschillende manieren en werd goed verkocht onder de opa’s en oma’s.

Dankzij een bijzondere lerares op de lagere school kreeg ik het idee dat ik echt een schrijver kon worden. Ze zag me aan een verhaal schrijven tijdens een pauze en ze nam de tijd om even te stoppen en het te lezen. Toen ze het uit had, maakte ze een mooie stapel van de papieren, keek naar me en zei : “Je bent een geweldige schrijfster!” Dat was een heel belangrijk moment voor mij. In gedachten was ik een schrijfster. Als je lagere schooljuf je vertelt dat je iets kan, dan geloof je dat.

2: Kinderen van de rivier is based on a true story. Why did you want to tell this specific story?

I was up late one night working on materials for a different story and had the TV playing in the background for company. A rerun of the Investigation Discovery: Dangerous Women cycled through at about two in the morning. I looked up and saw images of an old mansion. The front room was filled with bassinettes and babies. There were crying babies, laughing babies, babies who were red-cheeked and sweaty-faced and sickly looking. I tuned in and immediately became fascinated by the bizarre, tragic, and startling history of Georgia Tann and her Memphis branch of the Tennessee Children’s Home Society. One of the most shocking things about the story was how recent it was. Georgia Tann and her childrens home operated from the 1920s through 1950. After watching the segment, I literally could not clear the images from my mind. I couldn’t stop wondering about the thousands of children who had been victimized by Georgia’s system, who had been brokered in adoptions for profit.

What became of them? Where were they now?

Before We Were Yours was an effort to answer those questions. Yes, it’s fiction. Rill and her four siblings, growing up on their family’s shantyboat in the Mississippi River were figments of my imagination. But in a way, they existed. In a way, they are any one and every one of these children, taken from their families, torn from their lives with no explanation or understanding of what was happening, and deposited into an unregulated, unfit, and politically corrupt system that operated not based on child welfare, but on profit. Those were the stories I wanted to tell––the stories told in the smallest voices or never told at all.

2: Kinderen van de rivier is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Waarom wilde je juist dit specifieke verhaal vertellen?

Ik was laat aan het werk voor research voor een ander verhaal en de tv stond aan op de achtergrond. Een herhaling van Investigation Discovery: Dangerous Women kwam langs zo rond twee uur ‘s nachts. De voorste kamer was vol met verlaten baby’s. Er waren huilende, lachende baby’s, baby’s met rode wangetjes, met lieve gezichtjes en ziekelijke baby’s. Ik bleef kijken en werd gefascineerd door de bizarre, tragische historie van Georgia Tann en haar Memphis branch of the Tennessee Children’s Home Society. Vooral het gegeven dat het nog zo recent was vond ik schokkend. Georgia Tann en haar kindertehuis waren open van 1920 tot in 1950. Na het kijken van deze aflevering, kon ik letterlijk de beelden niet uit mijn hoofd krijgen. Ik bleef mij maar afvragen wat er gebeurd was met de duizenden kinderen die slachtoffer waren geworden van Georgia’s systeem. Zij die ter adoptie werden gegeven voor winst.

Wat was er met hun gebeurd? Waar zijn ze nu?

Kinderen van de rivier was een poging om antwoorden te geven op deze vragen. Ja, het is fictie. Rill en haar familie, opgroeiend op hun “shantyboat” aan de Mississippi rivier komen volledig uit mijn fantasie. Maar eigenlijk bestaan ze toch wel. Eigenlijk staan ze symbool voor al deze kinderen die van hun families weg werden getrokken, uit hun eigen levens werden getrokken zonder enige uitleg of begrip van wat er gebeurde en werden ze in een ongereguleerd, niet passend en corrupt politiek systeem gestopt dat winst als prioriteit had, ten koste van het welzijn van deze kinderen. En dat waren juist de verhalen die ik wou vertellen––de verhalen verteld vanuit de kleinste stemmen, of überhaupt nooit verteld zijn.

3: Is there another story or subject you just have to write a book about?

Every story starts with some sort of catalyst, a little spark that fires off unexpectedly on a day that seemed ordinary enough before. I never know what that spark will be, but I have a drawer in my office literally filled with notes scrawled on scraps of paper—ideas that may one day grow into stories. People ask me if I think I’ll ever run out of ideas. It’s more likely the reverse. I’ll run out of time to write and there will still be a drawer full of story sparks waiting to be tossed into fresh tinder and fanned with the winds of imagination.

3: Is er nog een ander verhaal of onderwerp waar je gewoon een boek over “moet” schrijven?

Elk verhaal begint met soort van katalysator, een klein vuurtje wat opvonkt op een, zo het lijkt, gewone doodsaaie dag. Ik weet nooit wanneer het vuurtje oplaait, maar ik heb een lade vol met briefjes volgekrabbeld met aantekeningen— ideeën die misschien ooit een verhaal worden. Mensen vragen mij wel eens of ik denk dat ik ooit zonder ideeën zal komen te zitten. Het is eerder het tegenovergestelde. Ik komt tijd tekort om te schrijven en de lade zal altijd vol zitten met kleine vuurtjes op papier die wachten op wat zuurstof, vervliegend in de wind van mijn fantasie.

4: If you‘re writing how should we picture you? In complete silence or with some background music?

I can (and do) write anywhere, anytime, with any amount of ongoing commotion around me.  I write on a laptop and sometimes even by dictation on my iphone, so I’m portable.  I don’t require quiet, or soft colors on the walls, or calm surroundings.  I write from life, and about life, and pretty much while life is going on around me. In my early authoring years, I hurried to pound out pages while babies and toddlers had their naptimes.  Years later, I wrote while sitting on the sidelines at sports practices and waiting in school carpool lines.

Now, with our brood grown and out of the house, I sit down to write while drinking my coffee first thing in the morning.  I hear the cadence of the words like music, and when I’m really into a story, everything else fades away. Life has changed, my surroundings have changed, the demands of life are different than they once were, but the joy of being lost in a story remains.

4: Als je aan het schrijven bent, hoe vinden we je dan? In complete stilte of met een beetje achtergrond muziek?

Ik kan (en dat doe ik dus ook) overal en altijd schrijven, maakt niet uit hoeveel geluiden om me heen. Ik schrijf op mijn laptop en soms spreek ik ook in op mijn iPhone, dus ook onderweg kan ik “schrijven”. Ik hoef dus geen stilte of rustgevende kleuren op de muur, of een rustige omgeving. Ik schrijf vanuit het leven, over het leven, en zo ongeveer terwijl het leven om me heen gebeurt. Toen ik net schreef, schreef ik zoveel mogelijk terwijl de baby’s en peuters hun middagslaapje deden. Jaren later schreef ik tijdens sporttraining op de tribune en tijdens het wachten bij het ophalen van school. Nu de kinderen uit huis zijn zit ik te schrijven in de ochtend met mijn koffie. Ik voel het ritme van de woorden alsof het muziek is, en als ik echt in een verhaal zit, valt alles om me heen weg. Het leven is veranderd, net als mijn omgeving en de eisen die het leven stelt zijn anders dan hiervoor, maar het geluk van me verliezen in een verhaal is hetzelfde gebleven.

 

Kinderenvanderivier

5: Can we expect a new book? If yes, could you tell us something about it?

Yes, of course! I’m always writing that next story. I’m working on edits for the the next book this summer. It is also a dual timeframe story and about an interesting bit of history, which I can’t reveal yet. No date has been set for the publication and the title is being discussed, so there isn’t a lot to tell yet.

5: Kunnen we al een nieuw boek verwachten? Indien ja, kun je ons daar al iets over vertellen?

Ja natuurlijk! Ik ben altijd een volgend verhaal aan het schrijven. Ik ben bezig met de bewerkingen van het volgende boek deze zomer. Het is weer een verhaal in twee tijdsvlakken en heeft een interessant stuk geschiedenis in zich, waar ik nog niets over kan zeggen. De release datum staat nog niet vast en ook over de titel wordt nog gediscussieerd, dus echt veel valt er nog niet te vertellen.

6: If we could take a look at your bookshelf, what will we find? Do you have an all-time favorite?

I’ve been a fan of Mark Twain since childhood and, indeed, you’ll find parallels between Before We Were Yours and Huckleberry Finn. Another favorite, always dear to my heart was a somewhat tattered copy of Little House on the Prairie. I never actually owned it, or borrowed it, or even actually touched it, so it never graced my bookshelf. But I lived it page-by-page as my fifth-grade teacher, Mrs. Dodd, read to us at the end of each school day (If we’d been very, very good as a class, of course). For a kid who would’ve much preferred to be barefoot in a field somewhere and who despaired of ever making it through a sheet of one-hundred times tables in five minutes or less, there was nothing so serene, so glorious, so ultimately reassuring as closing my eyes and sinking into the world of Laura, Mary, Carrie, Ma, and Pa. In my mind––and often in the back pasture on my little white pony, Spirit after school––I was Laura Ingalls Wilder. The fences were few, the prairie was wide, and the adventures were endless. That book and Mrs. Dodd not only helped me survive the year of the dreaded timed times table test and double-digit long division, it ignited my imagination, fueled my rebellious streak, and fostered a love of history and story for which I remain grateful to this day.

6: Als we een kijkje nemen in jouw boekenkast, wat vinden we dan? Heb je een all-time favoriet?

Ik ben sinds mijn jeugd fan van Mark Twain en, jazeker, er zijn parallellen te vinden tussen Kinderen van de rivier en Huckleberry Finn. Een andere favoriet, welke dicht aan mijn hart ligt, is een ietwat gehavende versie van Little House on the Prairie. Ik heb deze nooit in bezit gehad, geleend of zelfs maar aangeraakt, dus het heeft nooit mijn boekenkast gehaald. Maar ik “leefde’ het verhaal doordat mijn lerares van de vijfde klas, Mrs. Dodd, ons deze altijd aan het einde van les voorlas. (Mits we heel erg braaf waren geweest in de les, natuurlijk). Voor een kind die het liefst op haar blote voeten ergens in een veld rondliep en die de wanhoop nabij was als ze de tafels van honderd binnen vijf minuten moest doen, was er niks zo sereen en fantastisch als het moment dat ik mijn ogen sloot en wegzonk in de wereld van Laura, Mary,Carrie, MA en PA. In mijn gedachten–– en vaak als ik na school op mijn pony Spirit reed, was ik Laura Ingalls Wilder. Het waren eindeloze avonturen op de weidse prairie met weinig omheining. Dat boek en Mrs. Dodd hielpen mij niet alleen dat jaar overleven, gevuld met de afschrikwekkende tafeltoetsen en tientallen-deelsommen. Het versterkte ook mijn verbeeldingskracht, maakte mij meer rebels, en het creëerde ook een liefde voor geschiedenis en verhalen waar ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor ben.

7: And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Kinderen van de rivier. What kind of drink do you choose? 🙂

If it’s summer, something icy and fruity with a little paper umbrella on top. If it’s winter, a nice glass red wine. Cheers, my friends, and here’s to health, happiness, and always one more tale to tell!

7: En last but not least: als laatste willen wij heel graag met je proosten op het succes van Kinderen van de rivier. Met welk drankje zullen we dat doen 🙂

Als het zomer is, graag iets ijskouds en fruitigs, met een papieren parapluutje erin. Als het winter is, een heerlijk glas rode wijn. Proost mijn vrienden, op gezondheid, geluk en altijd een nieuw verhaal om te vertellen!

Wij bedanken Lisa Wingate voor haar mooie uitgebreide antwoorden en kijken natuurlijk uit naar haar volgende roman. Maar voor nu: CHEERS!

Samen praten met: Frank Krake van het indrukwekkende “De laatste getuige”

img_2893

Zoals jullie weten las Corina het meer dan indrukwekkende De laatste getuige geschreven door Frank Krake in samenwerking met meneer Aloserij. Helaas is meneer Aloserij sinds begin deze maand niet meer onder ons, maar wat heeft deze man een indruk achtergelaten op velen door zijn verhaal alsnog te vertellen. Wij zijn dan ook heel blij dat Frank de tijd heeft willen nemen om een klein interview met ons te doen.

Recensie gemist? Klik dan deze link:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Het interview:

1: Wie is Frank en waarom schrijft hij?

Als ik zo vrij mag zijn mij even voor te stellen. Mijn naam is Frank Krake, vader van 3 pubers en al ruim 20 jaar gelukkig getrouwd. Rasechte Tukker met bijbehorend accent en daar ook trots op.

Naast (creatief) ondernemer, voetbalfan en reisfanaat schrijf ik graag non-fictie boeken. Gewoon omdat ik daar ontzettend veel plezier aan beleef. Daarbij is het schrijfproces een uitvloeisel van heel veel research, interviews met betrokkenen en ook denkwerk. Terwijl ik midden in het schrijfproces zit denk ik vaak al na over het andere traject dat ik ook met ontzettend veel plezier bewandel, dat van uitgever. Ik ben dus een zogenaamde self-publisher. Met de uitgeefpet op probeer ik datgene wat ik geschreven heb ook tot een mooi en waardig boek te maken en succesvol onder de aandacht van de lezers te brengen. Daar beleef ik net zo veel plezier aan als het schrijven zelf. Met mijn achtergrond en opleiding (Master in strategische marketing) kan ik mij lekker uitleven op het succesvol maken van het boek. Dat is vrij ongebruikelijk in de schrijverswereld en daar onderscheid ik mij in. Reden is dat als je een kwaliteitsboek maakt waar ontzettend veel tijd en energie in zit, ik ook graag wil dat er net zo veel aandacht in het uitgeeftraject wordt gestopt. Een traditionele uitgever is vaak heel goed in wat ze doen, maar moet zijn aandacht over meerdere boeken per week verdelen. En de week daarna verschijnen er al weer een aantal nieuwe boeken. Iedere week opnieuw. Zelf kan ik mij maandenlang focussen op één boek, dat is het verschil.          

 2: De laatste getuige kwam binnen op nummer drie van de Bestseller Top 60. Hoe bijzonder is dat en wat doet dat met je?

Wim en ik waren als een kind zo blij. We hebben de dag dat het bekend werd gemaakt gebak gegeten en het samen gevierd. Daaruit blijkt wel dat het heel bijzonder was en dat we er ook van genoten hebben. Zo fijn dat Wim dit nog mee heeft mogen maken. Zeker als self-publisher is het heel uitzonderlijk dat je überhaupt in de Bestseller60 komt, laat staan in de top 10. Nu staat het boek al voor de vierde week in die top 10, op plek 4 en nog altijd geniet ik daar van, al is het nu dan zonder Wim.

 3: De laatste getuige is een prachtig indrukwekkend verhaal. Hoe kwam je aan dit verhaal? Wie heeft wie benaderd?

Ik gaf een lezing over een van mijn vorige boeken, MENTHOL (over de zwarte man die Nederland leerde tandenpoetsen) op de jaarlijkse contactdag voor de Stichting Vriendenkring Neuengamme. Menthol heeft twee weken in Kamp Schoorl vastgezeten en zij wilden graag dat luchtige verhaal horen als afsluiting van een zware en emotionele dag. Na afloop kwam er een man op leeftijd naar mij toe die erg geïnteresseerd was in mijn boek, een exemplaar kocht en door mij liet signeren. Een jaar later kon hij zijn eigen boek signeren. Dat was dus Wim Aloserij…!

 4: Hoelang heb je gedaan over het schrijven van De laatste getuige? Zijn er dingen uit gelaten?

Vanaf de eerste afspraak waarin we inhoudelijk over het verhaal van Wim gesproken hebben en het moment dat het boek naar de drukker ging, helemaal klaar en pagina voor pagina opgemaakt, zat exact negen maanden. Dat is dus gekkenwerk, maar het mooiste gekkenwerk dat ik ooit heb gedaan en meegemaakt. Ik heb al mijn andere werk aan de kant geschoven en me vol gestort op dit project. Twaalf tot zestien uur per dag en zeven dagen in de week. Vanwege de hoogbejaarde leeftijd van Wim moest en zou het boek in april 2018 klaar en op de markt. Gelukkig maar. Daardoor is het helemaal compleet geworden en staat er alles in dat Wim maar kon herinneren. Met de wetenschap van nu ben ik natuurlijk ontzettend blij dat ik het niet over twee jaar heb uitgesmeerd, wat gezien de hoeveelheid werk heel normaal was geweest.

Ik heb slechts één zinnetje in het boek gewijd aan het feit dat het commando om met Typhoon jachtvliegtuigen de Cap Arcona aan te vallen van Nederlandse bodem kwam, van het Twentse Delden. De piloten stegen op van een vliegveld net over de grens, op 25 km van waar ik woon. Ik ben als onderdeel van mijn onderzoek maanden bezig geweest om exact uit te zoeken hoe dit in zijn werk is gegaan en heb allerlei bewijzen gevonden. Ook ben ik met Wim zelf naar het vliegveld geweest waar vandaan die jachtvliegtuigen zijn opgestegen en hem op die boot hebben gebombardeerd. Heel speciaal om daar op die plek te staan. Vooral voor hemzelf natuurlijk, maar toch ook voor mij.

Dit hele verhaal was een enorme scoop en heeft knalgroot op de voorpagina en op liefst drie pagina’s in de regionale krant gestaan. Vreemd genoeg is het niet in het landelijke nieuws gekomen.

Ik had hier een heel hoofdstuk over kunnen schrijven in het boek, maar heb besloten dat niet te doen. Het zou te veel afleiden van de rode draad in het verhaal en het was een uiterst interessant zijpad, maar niet in het kader van het levensverhaal van Wim. Wellicht doe ik er ooit nog iets mee.

de laatste getuigen

 5: Hoe moeilijk was het om bepaalde feiten te checken? De Duitsers waren natuurlijk erg van de administratie, maar er is ook veel verloren gegaan aan het einde van de oorlog?

Helaas is de hele kampadministratie van Neuengamme in het eindstadium van de oorlog in opdracht van de nazi’s vernietigd. Maar er bleek na lang graven en spitten nog heel veel te vinden op andere locaties en archieven. Het gemeentearchief van Amsterdam bleek een gouden bron. Maar ook het NIOD, het Nederlandse Rode Kruis, Kamp Amersfoort en de International Tracing Service in Bad Arolsen bleken over belangrijke documenten en informatie te beschikken. Daarnaast heb ik veel met historische verenigingen, heemkunde verenigingen, historische kringen e.d. in Nederland samen gewerkt en veel info boven water gekregen. Voor al die instellingen gold dat de medewerkers er ontzettend behulpzaam en vriendelijk waren.

 6: Jullie deden veel lezingen door het hele land, hoe bijzonder was dat om te doen met meneer Aloserij?

Samen met Wim heb ik een stuk of tien lezingen mogen verzorgen. Die zullen mij altijd bij blijven. Wim kon mensen in een uur tijd enorm inspireren en motiveren. Met zijn vergevingsgezindheid, relativeringsvermogen, humor en zijn grote hart wist hij werkelijk iedereen voor zich te winnen. De allereerste keer kreeg hij een staande ovatie van ruim 300 boekhandelaren op de Libris inspiratiedag. Dat overviel hem en raakte hem. Wim was een hele goede verteller. De mensen hingen aan zijn lippen en de verhalen bleven maar komen. Ik probeerde de presentaties te sturen en ook op de tijd te letten, maar we liepen standaard uit en dan moest de signeersessie nog beginnen.

Nu sta ik er alleen voor. Donderdag 17 mei was de eerste lezing zonder Wim. Een heel gemis. Maar ik ga door met waar Wim geëindigd is,met het vertellen van zijn (oorlogs)verhaal dat niet vergeten mag worden.

 7: Over welk onderwerp zou je nog eens een boek willen schrijven?

Over een sportheld.    

 8:  Wij proosten altijd graag met de auteur op zijn (of haar) mooie boek, met welk drankje mogen we met jou proosten?

Dat wordt een biertje. Standaard is dat Grolsch, maar bij een speciale gelegenheid als deze graag een Australische Foster’s.

Een hele dikke dank Frank en op 17 mei ( vraag 6 ) waren we erbij!

Het Fotoverslag van deze lezing vind je in deze link:

Samen uit in Drenthe en Noord-Holland! Fotoverslag “Noem het liefde” en “De laatste getuige”

Samen praten met: Hayley Barker van Showstopper!

HAyley Barker

Onze Myrtle las nog niet zo lang geleden de kei mooie Showstopper van Hayley Barker. Ze was meer dan enthousiast en gaf vijf stralende sterren. Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Myrtle (15) las: Showstopper-Hayley Barker*****

Na het delen kwamen wij in gesprek met de auteur zelf en mochten wij haar een paar vragen stellen. Whoooooop hoe gaaf en lezen julie met ons mee?

Het interview:

1: Can you tell us who you are in only two words?

A writer and a mum.

1: Kun je ons vertellen wie je bent in twee steekwoorden?

Een schrijver en een moeder.

2: Who or what inspired you to start writing? Why this genre?

I have always loved books and reading and writing, and I taught English Literature for nearly eighteen years so I spent a lot of time talking to young adults about the kind of things they like to read. I knew they liked thrilling, exciting stories which gave them something to think about and I wanted to try and write something which managed to do this.

For a long time, I had been growing apprehensive about the direction that England was heading in – the right wing media seemed to be continually reporting about “uncontrolled” immigration levels and the apparently associated rise in crime and drain on the health care and benefit systems. Racist language and ideas were being bandied about on social media, backed up with out of context statistics or down-right lies. I wanted to write something which attempted to address this in some way.

I had also been thinking about writing a story set in a circus for ages. I wasn’t a huge fan of actual circuses, which always seemed a bit run down and tawdry in real life, but fictional ones had always appealed to me. I think it was the way that the circus can represent an alternative to drab reality, a supposedly magical escape where anything can happen. For a couple of months, I had been reading books about historical circuses and toying with plot ideas.

One evening, the two concepts merged together. I sat and scribbled down the scene which became the Prologue and the rest of the story developed from there.

2: Door wie werd je geïnspireerd om te gaan schrijven? En waarom dit genre?

Ik hield altijd al van boeken, lezen en schrijven en ik heb bijna 18 jaar lang Engelse Literatuur gegeven dus heb ik veel tijd gehad om te praten met jongvolwassenen over wat ze leuk vinden om te lezen. Ik wist dat ze hielden van spannende verhalen die hen iets gaven om over na te denken en ik wilde proberen om iets te schrijven dat beide had.

Al heel lang was ik het niet eens met de richting waar Engeland naartoe ging – de rechtse media leek haast wel alleen nog maar te rapporteren over de “gigantische” immigratie en de blijkbaar groeiende criminaliteit en de bezuinigingen op de gezondheidszorg en bijslagen. Racistische uitspraken en ideeën kwamen als een vloedgolf over de sociale media, gesteund door uit de context gerukte statistieken of keiharde leugens. Ik wilde iets schrijven dat deze problemen op een manier onder de aandacht zou brengen.

Ik was ook al lang na aan het denken om een verhaal te schrijven dat zich afspeelt in een circus. Ik was geen grote fan van echte circussen, die altijd een beetje afgekraakt en opzichtig leken, maar fictieve circussen trokken me altijd wel. Ik denk dat het de manier is hoe het circus een alternatieve realiteit kan laten zien, een zogenaamde magische toevlucht waar alles kan gebeuren. Een paar maanden lang had ik boeken gelezen over historische circussen en speelde ik met plotideeën.

3: We thought the cover was absolutely stunning! Did you work on it yourself or did you let someone else take the wheel?

Thank you, I love the cover too! The illustration was by Liam Drane and the overall design by Andrew Biscomb who both work for Scholastic, my UK publisher. They are  working on the cover for book two at the moment – I can’t wait to see it!

3: De cover vonden wij meer dan prachtig. Heb je daar zelf aan mee gewerkt of laat je dat aan iemand anders over?

Bedankt, ik hou ook van de cover! De illustratie is gemaakt door Liam Drane en het design is bedacht door Andrew Biscomb, die beide bij Scholastic werken, mijn Engelse uitgever. Ze werken allebei nu aan de cover voor mijn tweede boek – ik kan niet wachten om het te zien!

Showstopper

4: How much of Hayley do we see back in the characters? Were there people you know that inspired them?

In the novel, Ben learns to question the “truths” he has been told and realises that his own views on what is right and wrong are very different from his parents and others around him. I am fortunate enough to have lovely parents who are very, very different from Ben’s but I still think this is an experience which I had, and which all teenagers have, or should have, to some extent. I’m not saying that the values of our parents and the society we live in are always wrong and should always be challenged, but I do think it is important that young adults learn to think for themselves and form their own political opinions which may, or may not, be the same as those around them.

I would love to say that I am similar to Hoshiko -she is brave, feisty and a brilliant, beautiful and talented performer but, unfortunately, I don’t think I can claim any of these talents or attributes! I’d like to think I’d retain her dignity and determination if I went through the horrific experiences she does, but who knows? I do know that I was rubbish at gymnastics at school and I’m certainly no tightrope walker!

When I was ten years old, a man called Labi Siffre released a song called (Something Inside) so Strong, as a protest about apartheid which was still going on in South Africa at that time. It’s such a powerful outcry against oppression and injustice that  the song always stuck with me and I was listening to it and thinking about the words of it a lot when I was writing Hoshi’s scenes:

4: Hoeveel van Hayley vinden we terug in de personages? Waren er bekenden uit je omgeving die inspiratie gaven?

In het verhaal leert Ben om de “waarheden” die hem verteld worden in twijfel te trekken en realiseert hij zich dat zijn kijk op wat goed en wat slecht is heel erg anders is dan die van zijn ouders en de anderen om hem heen. Gelukkig heb ik geweldige ouders die heel, heel anders zijn dan die van Ben maar ik denk nog steeds dat dit een ervaring is die ik heb gehad, en die alle tieners hebben of zouden moeten hebben tot op een bepaalde hoogte. Ik zeg niet dat de waarden van onze ouders en de maatschappij waar we in leven het altijd fout hebben en altijd uitgedaagd moeten worden, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat jongvolwassenen leren voor henzelf te denken en hun eigen politieke richting inslaan die misschien wel, of niet, hetzelfde is als die van de mensen om hen heen.

Ik zou het prachtig vinden om te zeggen dat ik lijk op Hoshiko – ze is dapper, hardnekkig en een briljante, mooie en getalenteerde performer, maar, jammer genoeg, denk ik niet dat ik kan zeggen dat ik een van deze talenten of karakteristieken heb! Ik zou willen denken dat ik mijn waardigheid en volhoudingsvermogen zou houden als ik de verschrikkelijke ervaringen die zij heeft moeten ondergaan zou moeten ondergaan, maar wie weet? Ik weet wel dat ik slecht was in gymnastiek op school en dat ik zeker geen koorddanser ben!

Toen ik tien jaar oud was, was er een man genaamd Labi Siffre die een nummer uitbracht met de naam (Something Inside) so Strong, een protest over Apartheid wat toen nog gaande was in Zuid-Afrika. Het is zo’n krachtige kreet tegen discriminatie en onrechtvaardigheid dat het nummer me altijd bij is gebleven en ik veel over de woorden nadacht toen ik Hoshi’s scenes aan het schrijven was:

The higher you build your barriers

The taller I become

The farther you take my rights away

The faster I will run

You can deny me

You can decide to turn your face away

No matter, cos there’s….

 

Something inside so strong

I know that I can make it

Tho’ you’re doing me wrong, so wrong

You thought that my pride was gone

Oh no, something inside so strong

Oh oh oh oh oh something inside so strong

 

The more you refuse to hear my voice

The louder I will sing

You hide behind walls of Jericho

Your lies will come tumbling

Deny my place in time

You squander wealth that’s mine

My light will shine so brightly

It will blind you…

Red. : wat een prachtnummer….luister het hier op YouTube:

Labi SiffreSomething Inside So Strong

5: If we could take a look at your bookshelf, what will we find? Do you have an all-time favorite?

My bookshelves are quite messy, I’m afraid, and very varied! I have lots of Young Adult books and modern literature  as well as lots of classics. My favourite book ever is Wuthering Heights, by Emily Bronte – it’s such a passionate and wild story of all consuming love.

I think  though, that The Handmaids Tale, by Margaret Atwood, has probably inspired more than any other book. I studied it at A level and a passion for feminist writing and issues, and the knowledge  that dystopian literature can cast such illuminating and  relevant light on contemporary society has stayed with me ever since.

The most recent book I loved was The Power, by Naomi Alderman, which is speculative fiction about what would happen if women ruled the world. It’s enlightening, shocking and absolutely compelling.

5: Als we een kijkje nemen in je boekenkast, wat treffen we daar dan aan? Heb je ook een favoriet allertijden?

Mijn boekenkasten zijn best rommelig ben ik bang en ook heel gevarieerd! Ik heb veel Young Adults en moderne literatuur, maar ook veel van de klassiekers. Mijn favoriete boek is Wuthering Heights, door Emily Bronte – het is zijn gepassioneerd en wild verhaal over obsessieve liefde. Ik denk aan de andere kant dat The Handmaid’s Tale door Margaret Atwood me waarschijnlijk meer geïnspireerd heeft dan welk ander boek dan ook. Ik heb het bestudeerd op A niveau en met een passie voor feministisch schrijfwerk en problemen, en de kennis van dystopische literatuur dat zo verlichtend kan werken en zo’n relevant licht schijnt op de hedendaagse maatschappij is me altijd bijgebleven.

Het meest recente boek dat ik geweldig vond was The Power door Naomi Alderman, wat een speculatieve fictie is over wat er zou gebeuren als de wereld door vrouwen zou worden geregeerd. Het is verlichtend, shockerend en niet te stuiten.

6: Can we expect a new book already? If yes, what can we expect?

The sequel to Show Stopper will be out in Holland next year, I believe. I’ve just finished working on the final draft, which is a lovely stage to be at. The circus is back and I’m afraid things get even worse for poor Ben and Hoshiko!

6: Kunnen we al een nieuw boek verwachten? Zo ja, kun je ons daar al wat over vertellen?

Het vervolg op Showstopper zal volgend jaar in Nederland uitkomen dacht ik. Ik ben net klaar met de laatste versie te schrijven, wat een fijne fase is om je in te bevinden. Het circus is terug en ik ben bang dat de situatie voor arme Ben en Hoshiko nog erger wordt!

7: Do you have a favourite character in Showstopper?

I think it has to be Greta. When I introduced her character, I wanted to make sure she wasn’t an apathetic victim just because she was a child and for her to play her part in the action and the plot too. She’s so positive, loyal and courageous but also has an innocent and trusting streak which make her very easy for me to love.

7: Zit er in Showstopper een personage welke je het liefste ziet?

Ik denk dat dat Greta moet zijn. Toen ik haar personage introduceerde, wilde ik er zeker van zijn dat ze niet gewoon zo’n zielig slachtoffer was omdat ze een kind was en ik wilde dat ze ook een gedeelte speelde in de actie en het plot. Ze is zo positief, loyaal en vol moed, maar heeft ook een onschuldige en vertrouwende kant zodat ze voor mij heel makkelijk is om van te houden.

8:  And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Showstopper. What kind of drink do you choose? 😉

Ooh, thank you! Anything with bubbles, preferably Champagne, but Prosecco will do…or a nice long gin and tonic please!

8: En last but not least: We proosten graag met je op het succes van Showstopper. Met welk drankje gaan we dat doen?

Ooh, bedankt! Alles met bubbels heb ik graag, het liefst Champagne, maar Prosecco is goed genoeg… of een goeie long gin and tonic alsjeblieft!

 

Wij bedanken Hayley Barker voor haar tijd en de meer dan leuke antwoorden!

Samen praten met: Daniël Meyer!

img_2524

Lazen wij laatst de actie thrillers De man van Venus en Het masker van Venus van niemand minder dan Daniël Meyer  en hadden wij daar niet meer dan van genoten? Jup juist jawel dus! Gemist? Klik even deze twee linkjes en lees de recensies:

Corina las: De man van Venus-Daniel Meyer****1/2

Corina las: Het masker van Venus-Daniel Meyer***1/2

En nu hebben wij in samenwerking met Futuro Uitgevers een te leuk gesprek met deze sympathieke auteur!

Over de auteur:

Auteur Daniël Meyer heeft na zijn studie vliegtuigbouwkunde ook bedrijfskunde gestudeerd en daarna is het direct aan de slag gegaan als zelfstandig ondernemer. En heeft hij zich geen dag hoeven te vervelen. Mede door zijn grote passie voor vliegen, komt hij in aanraking met de meest kleurrijke personen. Door zijn oprechte interesse in mensen hoort hij vaak verhalen die voor anderen verborgen blijven. Soms zijn deze gesprekken zo fascinerend en boeiend dat ze uitmonden in een eigen verhaal, zoals Het masker van Venus en De man van Venus.

Het interview:

1: Kun je ons in vijf steekwoorden vertellen wie Daniël is?

Doorzettingsvermogen is wel een dingetje voor me. Als het op de ene manier niet lukt, dan ga ik terug naar de eettafel, smeer daar een boterham met pindakaas en probeer het vervolgens nog een keer, maar dan op een andere manier. Dat doe ik met de zakelijke activiteiten zo, maar ook met de creatieve dingen die ik leuk of interessant vind.

Discipline is nog zo’n mooi woord. Gewoon een plan trekken en dat plan volgen. En telkens wanneer je vastloopt even stilstaan en opnieuw nadenken. Maar niet verzaken. Als het om schrijven gaat, sta ik ’s ochtends om 06:00 uur op om meteen drie kwartier te schrijven. Ook wanneer de avond ervoor twee flessen wijn zijn leeg gegaan of een aankomst op Schiphol tot laat in de nacht was vertraagd. Gewoon doen wat je je hebt voorgenomen en een beetje genieten van het feit dat je die discipline hebt wanneer de wekker gaat en het toetsenbord je roept om weer zo’n 800 tot 1.000 woorden te schrijven.

Rustmomenten zoeken en luisteren naar je lichaam. Dat lijkt een beetje in tegenspraak met wat je hierboven leest, maar ik merk dat hoe goed ik mijn lichaam ook train, mijn mind absoluut rustmomenten nodig heeft. Dat zijn dan momenten waarop er even geen externe prikkels gewenst zijn en ik me terug moet trekken in dat kleine hoekje waar ik die rust dan ook vind. Dit luisteren naar je lichaam is voor mij extra belangrijk omdat Krav Maga (die gevechtstechniek van het Israëlisch leger, met haar oorsprong in de Joodse getto’s in WO2 in Oost-Europa) mijn hobby is en ik wekelijks deze zware, fysieke belasting doorsta. Mijn lichaam heeft na een trainingsavond zo’n dag of drie nodig om te herstellen. Ik kan je aanraden om aan Krav Maga te gaan doen wanneer je de veertig bent gepasseerd en je lichaam het langzaam van de zwaartekracht aan het verliezen is. Je partner (m/v/x) zal het waarderen dat je als ouwe vent toch probeert om weer als een jonge god op de stoep te staan.

Nieuwsgierig blijven en het kleine jongetje (in mijn situatie) of het kleine meisje (wellicht in jouw situatie) alle ruimte en vrijheid geven om de wereld te blijven ontdekken. Dus ook al heb je een overvolle agenda (je eigen schuld, moet je beter plannen en gewoon eens vaker ‘nee’ zeggen) toch nieuwe dingen ondernemen. Bijvoorbeeld zangles nemen van een musicalster als Michelle Splietelhof, drumlessen volgen tijdens de Drum-3-Daagse bij Cesar Zuiderwijk en 16 anderen topdrummers. Of je afvragen hoe het is om lid te zijn van een motorgang. Hoe je als crimineel zwart geld wit maakt en omgekeerd. Waar je in Europa de beste vervalste identiteitspapieren vandaan haalt (dus praten met een officier van justitie en een expert op het gebied van vervalsingen), en of het mogelijk is om hybride drugs te maken van cannabis en cocaïne (ja, dat is mogelijk, lees de Venus-boeken, het kost wat, maar dan heb je ook wat). Nieuwsgierig blijven en het kleine jongetje de ruimte geven, betekent voor mij ook gewoon vrienden in het buitenland appen dat je zin hebt om door de Pyreneeën te vliegen en of ze hun vliegtuig vast willen voltanken. Of tijd vrijmaken om te vliegen met kinderen met een beperking en aan het eind van zo’n dag dan ontzettend dankbaar zijn dat je gezond bent.

Contact maken met andere mensen. Maar dan bedoel ik ook echt contact. Niet omdat je ze iets wil verkopen of dat je op hun geld of bezittingen (of hun charmante dochter) aast. Maar gewoon omdat je ‘connect’ met iets wat zij zeggen of doen. En dat je dan de mooiste verhalen hoort die jij kunt aanvullen met de verhalen die je zelf hebt beleefd of graag zou willen beleven. En waardoor zo’n ontmoeting een pareltje is langs het pad dat je aflegt hier op aarde. Dat leren contact maken heeft bovendien het voordeel dat je – zeker op wat latere leeftijd – ook een beter beeld krijgt van de motieven van mensen die op jou komen afstappen. En dat je leert aanvoelen wanneer je beter afstand kunt houden en soms zelfs heel hard moet wegrennen.

2: Hoe ben je zo gepassioneerd geraakt voor het vliegen?

Als kind al haalde ik uit de dorpsbibliotheek alle boeken die met vliegen te maken hadden. Toen ik op de middelbare school zat en mijn dagelijkse 14 kilometer naar school en 14 kilometer naar huis fietste, hing er tijdens een stormachtige middag tussen twee regenbuien door een klein vliegtuig boven de weg. Dat vliegtuig vloog helemaal schuin tegen de wind in. Terwijl ik staand op de pedalen vooruit probeerde te komen en naar boven naar dat vliegtuigje bleef staren, besloot ik mijn brevet te gaan halen. Het zou nog wel tien jaar duren voordat het zover was en ik inderdaad mijn brevet op zak had, maar dat moment daar was bepalend en zal ik nooit vergeten. Fietsen en vliegen in storm en regen – hoe Nederlands wil je het hebben? Maar vliegen is mijn ding. Zodra het kon, heb ik al mijn zakenrelaties uitgenodigd om het plezier van vliegen met mij te delen. En sommige van die vluchten hebben tot vriendschappen voor het leven geleid. Mijn vrouw (SF-auteur Pepper Kay) was al jong in het bezit van een eigen vliegtuig en samen hebben we door heel Europa gezworven. Maar altijd lonkte het onbekende en de drang om je grenzen te verkennen en die grenzen vervolgens te verleggen. Meer dan 15 jaar heb ik aerobatics gevlogen en toen ik in 2015 mijn Pitts Special S1S (een dubbeldekker uit de VS die speciaal is ontworpen voor aerobatics competitie) had verkocht aan een gezagvoerder bij Czech Airlines in Praag, heb ik even een stapje terug gedaan om na te denken hoe het volgende vlieghoofdstuk eruit zal gaan zien. En dat hoofdstuk wordt nu gevuld met leuke vluchten met boeiende, lieve en soms ondeugende mensen (m/v) waar ik moeiteloos een paar uur naast kan zitten zonder me te vervelen.

3: De man van Venus en Het masker van Venus zijn je eerste thrillers, wanneer ontdekte je dat je kon schrijven?

Op de lagere school zat ik vanaf het vierde jaar (nu groep 6) in de redactie van de schoolkrant en schreef ik elke maand aan een vervolgverhaal over een goudschat in een boot die op de Noordzee was vergaan. Elke maand kreeg ik stencilformulieren mee naar huis, waar ik samen met mijn vader het verhaal op tikte met zo’n mechanische, nog echt hamerende schrijfmachine. Tussen de tekstblokken door lieten we ruimte open voor de illustraties die ik er daarna bij tekende. Die stencilformulieren gingen naar de hoofdredacteur en daarna maakten de stencilmoeders er pagina’s van voor in de schoolkrant. Ik was altijd apetrots wanneer ik een schoolkrant in mijn handen had waar mijn verhaal en tekeningen van de duikers en de goudschat in stonden.

Dat vervolgverhaal over die verborgen schat en de duikers die eropaf gingen, heeft ertoe geleid dat ik vele jaren later met een goede vriend mijn duikpapieren heb gehaald in de Rode Zee bij Eilat. En die trip daarnaartoe was voor mijn vriend reden om nu vijftien jaar geleden een exclusief duikresort op de Filipijnen te beginnen. Inmiddels hebben hij en zijn vrouw er een tweede 4-sterren duikresort geopend en soms – op lange, donkere winteravonden – maak ik mezelf wijs dat mijn eerste schrijfsels ertoe hebben bijgedragen dat daar op de Filipijnen nu zomaar twee mooie duikresorts zijn.

Mijn hele zakelijke leven ben ik al bezig met storytelling. En toen vrienden en kennissen van ons aan het begin van de economische crisis hun baan verloren, heb ik het boek Succesvol als zzp’er geschreven. Want ook toen al kon je het vergeten opnieuw een baan te vinden wanneer je tegen de veertig liep. Toen dat manuscript gereed was, kreeg het binnen twee dagen de belangstelling van vijf uitgevers.

Maar schrijven van non-fictie is niet boeiend. Wel leuk, maar niet boeiend. Toen ik de man ontmoette die Nederwiet-varianten veredelde, ontstond de verhaallijn voor de Venus-boeken. En de mensen die ik tijdens de research voor die boeken heb ontmoet, brachten me op het idee voor andere verhalen. Verhalen met een wat scherper, zwarter randje. Zeg maar wat meer richting die aspecten van onze samenleving waar de media liever geen aandacht aan schenken.

4: In je thrillers speelt het vliegen ook een grote rol, hoe kwam je aan de inspiratie om jouw passie te verwerken in je verhalen?

Je moet schrijven over wat je belangstelling heeft, over iets wat je mateloos interesseert en waar je zelf veel plezier aan beleeft. Dat merken je lezers en dat geeft je critici ook een mooie reden om iets over je boeken te schrijven. In de wereld van Venus draait het om haaien die worden gegeten door grotere haaien en om een milieu waaruit je niet kunt ontsnappen zodra je op de radar van zo’n haai bent verschenen. Het is de wereld van het grote en snelle geld. Vaak van contant geld en dat met containers tegelijk. De luchtvaart – en dat vooral de luchtvrachtsector – kan van alles vervoeren en wanneer je wikileaks-documenten leest over wapen- en geldtransporten, dan besef je op wat voor grote schaal alles plaatsvindt en wat een geld erin omgaat. Ter illustratie: er zijn wereldwijd 180 miljoen mensen verslaafd aan cannabis. Maar 2,1 miljard (dus 11 keer zoveel) mensen zouden enorme baat hebben bij medicinale cannabis. En daarmee zou medicinale cannabis een grote bedreiging van de farmaceutische wereld vormen. Dit laatste interesseert partijen als de Japanse yakuza niet en die zetten dan ook groots in op medicinale cannabis. Google er maar eens op en hou je vast aan je toetsenbord wanneer je de cijfers en omvang van het speelveld ziet. Het was voor mij dan ook niet moeilijk om vliegen te verwerken in de verhaallijn en daar waar het logisch was te gebruiken.

5: In De man van Venus en Het masker van Venus speelt het veredelen van nederwiet een grote rol. Hoe kom je aan deze inspiratie en aan al deze kennis?

Het idee voor De man van Venus ontstond toen ik in de hangaar bezig was met het poetsen van mijn vliegtuig. Een kwartier daarvoor stapte een ‘vage kennis’ naar binnen en hij vertelde me dat hij binnenkort zou stoppen met vliegen. Op mijn vraag waarom kwam het antwoord dat hij het te druk had met andere hobby’s. Na een korte aarzeling rolde er vervolgens uit dat hij – om zijn pensioen aan te vullen – in zijn woonboerderij nederwiet veredelde. En dat serieus commercieel: diverse varianten nederwiet kruiste hij terug om daar hele sterke soorten met hoge THC-waarden van te maken. En dat scheen goed te werken, de vraag was zo groot dat hij er bijna een dagtaak aan had. Met zijn pensioen zat het nu wel goed, er werd cash betaald, maar die wereld waar hij in was gerold, die was toch wel heel anders dan toen hij vroeger nog vertegenwoordiger was van industriële pompen. Daar maakte hij zich wel een beetje zorgen om. Hij keek nog een keer om zich heen, wilde iets zeggen, maar glimlachte toen: ‘niet verder vertellen hoor.’ Na een korte groet verliet hij de hangaar en pakte ik de spullen om het vliegtuig te gaan poetsen. Ik heb hem daarna nooit meer gezien …
Tijdens het poetsen borrelde het idee van Venus naar boven: wat zou er gebeuren wanneer je cannabis indica kruist met de zaden van de cocaïne-plant? Hoe zou de markt op zo’n hybride drug reageren. En toen was er het eerste idee voor een verhaallijn. Dat idee heb ik dezelfde avond uitgewerkt en de volgende ochtend – een zondagochtend – stonden de eerste vijftienhonderd woorden van De man van Venus op de harde schijf van mijn laptop.

Winactie Daniel 2

6: En waar komt de naam ‘Venus’ vandaan?

Dat waren de eerste vijf letters die ik intypte voor de naam van de map waarin ik het manuscript in de cloud zou gaan opslaan. Die vijf letters moeten al tijden in mijn onderbewustzijn hebben gewacht tot ze naar buiten mochten komen voor de mapnaam waar de Venus-verhalen worden bewaard.

7: Kunnen we uitkijken naar een vervolg? Zo ja, kun je voor ons al een tipje van de sluier oplichten? En wat zijn je verdere plannen?

Op dit moment werk ik aan het derde Venus-boek, De kus van Venus. Daarnaast schrijf ik een nieuw verhaal over hoe een rechercheur infiltreert in een van de grootste pedofielennetwerken in Europa. Die rechercheur is een personage dat ook in de Venus-boeken voorkomt. Ik werd een paar maanden geleden midden in de nacht wakker en schreef toen de horror op die deze rechercheur als undercover meemaakt. Het is boeiend om aan twee geheel verschillende verhalen te werken – zodra het ene verhaal iets stokt, ga je verder met het andere.

Oh ja, en als ik soms even klaar ben met het Nederlands en nog wat tijd en energie over heb, dan schrijf ik weer een paar pagina’s aan het Engelstalige manuscript Aviator by Heart (ja, inderdaad, weer over vliegen). Dat verhaal gaat over een jonge Amerikaan die in 1939 net op tijd kan ontsnappen uit het Duitsland van Adolf Hitler. Hij besluit om in London te blijven en vrijwillig in dienst te gaan bij de RAF. Zijn vliegtalent en talenkennis zijn echter zo groot, dat de Engelse geheime dienst hem al snel inzet voor acties in bezet Zuid- en Oost-Europa.

Ook schrijf ik sinds een paar weken samen met collega-auteur en muzikant Koen Romeijn een kindermusical voor groep 8: Bever Bart en de Blauwe rivier. In die kindermusical vertellen we het verhaal van Bever Bart, hoe een dappere bever ontdekt dat de wereld veel groter is dan hij ooit had gedacht. Heel veel groter! Dit is een leuk project omdat tekst en muziek bij elkaar komen en het resultaat meer emoties oproept en losmaakt dan alleen tekst in gedrukte vorm of op een e-reader of tablet.


Dat is iets waar ik steeds meer op let nu visuele beelden vaker de plaats van tekst innemen. Het lijkt soms wel of we weer teruggaan naar de tijd voordat de boekdrukkunst werd uitgevonden. Het vertellen van verhalen gebeurde toen op markten en in herbergen door verhalenvertellers en toneelspelers. Dat tekst wordt vervangen – of verdrongen – door beeld is echt wel een dingetje … toen ik laatst in Lounge 8 van easyJet zat te wachten op mijn vlucht, keek ik om me heen en zag zo’n vijfhonderd mensen zitten. Van die vijfhonderd keken er twee op een e-reader en zaten er twee met een chagrijnig gezicht in hun koffie te staren. De overige mensen keken op het scherm van hun smartphone of tablet naar filmpjes op YouTube of Facebook …

Mmm, wellicht dat ik van de Venus-boeken maar filmscripts moet maken en die eens naar Netflix ga mailen. Misschien een mooie uitdaging voor volgend jaar, wanneer De kus van Venus is verschenen.

Wij vonden het super dat wij met dank aan Futuro Uitgevers wat meer over deze auteur te weten zijn gekomen en we kijken zeker uit naar het volgende boek!!

 

Samen praten met: Tomas Ross!

Wij lazen  nog niet zo lang geleden de afsluiter van de meer dan mooie trilogie van Tomas Ross: Het verdriet van Wilhelmina. Genoten hebben we en met dank aan Uitgeverij Cargo mochten wij deze grootse Nederlands auteur een paar vragen stellen. Whoooo gaaf of gaaf? En recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

Ross

Het interview:

1: Je hebt al vele boeken geschreven, alleen en met een coauteur, heb je een favoriet in je eigen oeuvre?

Mijn debuut uit 1980 De Honden van het Verraad, Koerier voor Serajevo (1996) en de laatste Het Verdriet van Wilhelmina.

2: De laatste drie boeken die je uitbracht gingen over de tijd net na de oorlog en met terugblikken op de oorlog. Komt je interesse voor dat onderwerp doordat je zelf na de oorlog opgroeide?

Absoluut. Juist omdat ik er al was, maar geen idee had wat er toen gebeurde, net als de oorlog zelf waarin ik werd geboren. En ook wel omdat mijn vader zei dat die eerste na-oorlogse jaren chaotischer waren dan de vijf jaren bezetting.

3: Hoe lastig is het om feiten en fictie te mengen tot een
geloofwaardig verhaal, zodat mensen ( waaronder Corina bijvoorbeeld) gaan twijfelen aan de bekende geschiedenis? En is dat een bewuste keuze?

Het is vooral lastig om fictie te schrijven, terwijl je je moet houden aan de feiten. Want soms zou je wel willen dat die anders waren. Dat is het prettige van pure fictie, daar mag de auteur naar hartelust verzinnen. En geschiedenis lijkt wel bekend, maar veel is verdoezeld, archieven zijn weg of vernietigd of niet toegankelijk. Ik probeer dan zo plausibel maar ook zo spannend als kan een oplossing te vinden.

verdriet 2

4: Is er nog een verhaal wat je “moet” vertellen als auteur?

O ja, goddank wel. En veel ook. De eerste, het volgende boek over de raadselachtige moord op het Haagse hoertje Blonde Dolly in l959.

5: Hoe anders is het schrijven van een verhaal nu in vergelijking met het begin van je carrière? Is er door social media bijvoorbeeld nu meer druk?

Nee, al is het wat makkelijker geworden om research te doen, omdat mensen nu na al die boeken makkelijker met me willen praten.

6: Als je geen auteur was geworden, wat zou je dan gedaan hebben?

Journalist of historicus.

7: Op een carrière als deze willen wij natuurlijk graag proosten… met welk drankje mogen wij met jou het glas heffen?

Een goed glas Schotse whisky. Of twee.

Wij bedanken Tomas Ross en Uitgeverij Cargo voor dit interview. Wat onwijs leuk om wat meer te weten te komen en hey, we lusten dan misschien geen whisky maar het wordt ons vast vergeven als we een glaasje wijn tegen de whisky aan klinken….. Cheers, op nog vele mooie verhalen!

*Winactie gesloten* Samen praten met Sharpe & Skaye; inclusief Winactie!!

En daar zijn we op een redelijk zonnige maandag met de winnaar van onze Meedogenloze winactie! Na alle checks te hebben uitgevoerd, de nodige lootjes te hebben geschreven enz, enz hebben we dus één heel blij iemand! En dat is….

Pam Lalala

Stuur je ons een mailtje met je adres gegevens toe via Samenlezenisleuker@gmail.com ? Dan regelen wij de rest en hoef jij alleen maar braaf bij de brievenbus te gaan zitten wachten…..

Wij bedanken Sharpe & Skaye nogmaals voor hun te leuke antwoorden en hun meedogenloze goede Meedogenloos. En natuurlijk Uitgeverij LetterRijn voor het beschikbaar stellen van het win-exemplaar!

Nog niet zolang geleden kwam de allereerste vette thriller van Sharpe & Skaye uit en wij waren samen aan het lezen en samen héél enthousiast. Want Meedogenloos vonden wij meedogenloos goed!  Gemist? Klik dan even deze link:

Duorecensie Karin & Corina: Meedogenloos-Sharpe & Skaye****1/2

SharpeSkaye

Daarna trokken wij de stoute wooden shoes aan en vroegen we of we wat vragen mochten stellen, en ja hoor dat mocht… Dus lees met ons mee, want aan het eind van het interview maak je óók nog kans op een papieren exemplaar van dit meedogenloze boek! Gaaf of gaaf? Maar first things first:

Het interview:

1: Samen een boek schrijven lijkt ons lastiger dan alleen, nu lijkt ons een boek schrijven sowieso lastig, maar dat terzijde. Wat was de grootste uitdaging tijdens het schrijven?

SharpeIk denk dat het antwoord op deze vraag het samensmelten van onze schrijfstijlen moet zijn. Melissa en ik hebben een compleet andere schrijfstijl, maar je wilt een boek afleveren dat aanvoelt alsof het door één schrijver is geschreven.

SkayeIk denk dat de grootste uitdaging is dat beide partijen op een plezierige wijze bijeen komen als het om de verhaallijn(en) gaat. Dat je elkaars ideeën ziet zitten en daar ook iets mee kan. Dat je elkaar kan aanvullen. Goddank zat dát wel goed.

2: De titel Meedogenloos dekt wat ons betreft volledig de lading van het verhaal, waarom dit specifieke onderwerp? En waarom drie verhaallijnen?

SharpeDit is heel natuurlijk gegaan, eigenlijk. Ik had wat ideeën voor een verhaal en Melissa ook. Het boek is daaruit ontstaan.

SkayeVolgens mij gebeurde dat al schrijvende. Door meerdere verhaallijnen te gebruiken bouw je een spanning op. Eindigen met een cliffhanger, wat aanzet tot willen doorlezen. En het onderwerp? We begonnen met Mandy en Lisa en het geheim van hun ouders. Daar moet dan wel iets spannends tegenover staan. Dat werd India en wat haar (en meerdere slachtoffers) was overkomen. Toen we daar lekker inzaten qua schrijven, zijn we erop doorgegaan.

3: Wie van jullie was de Big Boss tijdens het schrijven?

SharpeHahaha. Geen van beiden. Het overleg ging heel natuurlijk.

SkayeEr kunnen niet twee kapiteins op een schip, maar wel op de boot van Sharpe & Skaye. No problemo!

4: Vooral voor Joris was dit boek (denken wij) extra uit zijn comfortzone i.v.m. het compleet andere genre. Of viel dat mee?

SharpeNee, daar hebben jullie zeker een punt. Dat was dan ook de uitdaging. Ik vind het leuk om mijzelf een doel te stellen als ik met een nieuw project bezig ben. Met dit boek was het dubbelop, met iemand anders een boek schrijven en een boek schrijven zonder fantastische elementen erin.

SkayeDie vraag kan hij het beste beantwoorden, maar ik geloof dat het voor hem extra spannend was.

5: Over het algemeen zijn de recensies allemaal uiterst positief, kan dit resulteren in een nieuwe samenwerking? Of misschien een vervolg?

SharpeWe zijn al in overleg en langzaam aan het plotten.

SkayeOver een tweede thriller wordt gepraat! Eerst zei ik nee, maar zeg je nee, dan krijg je er twee. Dus die tweede zie ik wel verschijnen in de toekomst.

Meedogenloos

6: Hoeveel ‘verwens-momentjes’ hebben jullie gehad tijdens het in elkaar passen van elkaar geschreven gedeeltes? Vloog het wel eens helemaal uit de bocht, hoe ging dat?

SharpeOok dat viel echt mee. De samenwerking verliep beter dan je wellicht zou verwachten, zeker van twee schrijvers met zo’n andere schrijfstijl. Uiteraard zitten er genoeg zinnen in het verhaal die ik in mijn eigen boeken anders zou hebben geschreven, maar dat geldt voor Melissa net zo. We moesten de middenweg vinden om tot één schrijfstijl te komen.

SkayeDie momentjes had ik niet vaak, ik kon juist heel gelukkig worden als ik de stukken van Joris terugkreeg en de groei van ons verhaal zag. Soms deden we iets op eigen houtje, en dan maar zien of het de ander beviel. Wat meestal ook zo was. Volgens mij hebben we wel een keer een uitglijder gehad, zoiets als keihard moeten lachen omdat het een of ander écht niet kon. Dan waren we dat ook eens, maar vraag me aub niet meer wat dat dan precies was, want dat weet ik niet meer. Sorry. Terugdenkend vind ik dát nu zo mooi: durven zeggen dat iets niet naar je zin is en de ander luistert en begrijpt je, om het vervolgens anders aan te pakken. Zo is samenwerken echt grandioos.

7: Als je met een andere auteur dan Melissa (en voor Melissa dus een andere dan Joris) zou mogen schrijven, wie zou dan hoog op je lijstje staan?

SharpeToevallig staat dit al in de planning. Het plan is dat ik (Joris dus) een Young Adult boek ga schrijven samen met Cocky van Dijk.

SkayeKarin Hazendonk en Isa Maron schuwen, net als ik, zo goed als niets. Dus met deze dames zou ik het wel aandurven. Plus dat het schatten zijn, en we elkaar niet snel de nek zouden omdraaien tijdens het proces. (Denk ik haha)

8: Op het meedogenloze succes van Meedogenloos heffen wij natuurlijk graag met jullie het glas! Maar welk drankje gaat daarin? 😉

SharpeIk ben niet zo’n vreselijke drinker, maar een goed Belgisch biertje gaat er altijd wel in. Of een glas Madeira wijn.

SkayeDoe mij maar een lekker koud biertje. Proost!

Wij bedanken Sharpe & Skaye  voor hun tijd en de te leuke antwoorden 😀 Cheersss en we bedanken uiteraard UitgeverijLetterRijn voor het beschikbaar stellen van Meedogenloos voor de winactie! Wat moet je doen voor dit meer dan gave boek?

Oké let op….

1: Deel dit interview openbaar op je tijdlijn via het Facebook icoontje onder deze blogpost.

2: Reageer onder dit bericht in onze Facebookgroep Samenlezenisleuker met ‘Meedogenloos’ om ons te laten weten dat je meedoet.

That’s it weer ladys & gents, piece of koekie toch?

We zullen op maandag 26 maart de gelukkige winnaar bekend maken! 🙂