Samen praten met: Frank Krake & Hannelore

Na het lezen van het meer dan indrukwekkende Hannelore mochten wij een paar vragen stellen en wat een mooie antwoorden kregen we daar op. Onze duo-recensie gemist? Klik dan even deze link:

https://samenlezenisleuker.wordpress.com/2020/02/01/duorecensie-corina-riejanne-hannelore-frank-krake/

Het interview:

Frank:

1 Hoe was het voor jou om dit boek te schrijven? Je hoorde verschrikkelijke verhalen en het lijkt me dat je daar door geraakt wordt, maar desondanks toch een objectief verhaal neer moet zetten. Was het moeilijk om het verhaal los te laten na weer een gesprek met Hannelore?

Ja en nee. Ik ben vrij rationeel ingesteld en heb ook de nodige ervaring opgedaan bij het schrijven van mijn vorige boek ‘De laatste getuige’. Wel dacht ik in de rit van ongeveer een uur terug vanuit Hoogeveen na over het net daarvoor gevoerde gesprek. Direct na terugkomst op kantoor sloeg ik aan het uitschrijven ervan. Daarna was het voor mij klaar. Pas toen ik alle verhalen en interviews ging samenvoegen en uitwerken tot het eerste manuscript, merkte ik dat het onbewust toch onder de huid was gekropen. Maar nooit heb ik de neiging gehad niet objectief te zijn daardoor. Dat hoort ook bij de professionele werkwijze die ik na streef. Ik denk dat het verhaal juist sterker wordt door de lezer zelf zijn/haar gedachten te laten vormen en te laten oordelen  

2. Jij hebt gebeld met Vrieswijjk, maar kreeg steeds zijn assistente aan de lijn. Ben je ooit bang geweest dat wanneer je hem zou zien, je “meegesleurd’ zou worden? Gezien het feit dat hij zo charismatisch was. Daarnaast zou ik heel graag willen weten of jij je voor kunt stellen dat mensen zo meegesleurd worden en daar alles in hun leven voor opzij zetten.

Ik ben zelf geen seconde bang geweest om ingepakt te worden door Vrieswijk. Maar hij was toen ook al 90 en ik ken natuurlijk de hele voorgeschiedenis. De wens hem te kunnen spreken kwam voort uit het research voor het boek en het willen grijpen van de kans als die zich voor zou doen. Helaas is hij er voordat het zo ver kwam er tussenuit gepiept.

Ik kan mij er alles bij voorstellen dat mensen door een sterke en charismatische leider worden gemanipuleerd en geïndoctrineerd. Het gebeurd simpelweg te vaak en te veelvuldig, gewoon om ons heen. Dan zou het de kop in het zand steken zijn als je daar blind voor zou zijn. Het overkomt mensen uit alle lagen van de bevolking. Meestal zijn ze wat zoekende of door persoonlijke omstandigheden ontvankelijk daarvoor. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus voor mijzelf ben ik niet bang.

Deze week nog kreeg ik een melding van ouders die hun zoon in de hanen van een sekte zagen vallen. Het is werkelijk overal om ons heen, in stad en platteland;

https://nos.nl/artikel/2326966-duitse-sekte-probeert-studenten-te-ronselen-in-twente.html

TV Oost heeft ook een videoreportage gepubliceerd;

https://www.rtvoost.nl/nieuws/327195/Auteur-Frank-Krake-kreeg-al-tien-alarmmeldingen-over-sektes-We-moeten-weer-een-landelijk-meldpunt

3. Wist jij voordat je aan dit boek begon dat sektes in Nederland ook nu nog veel voorkomen? Was de reden om dit boek te schrijven, om Hannelore een stem te geven of hield je daarbij ook in je achterhoofd dat je andere mensen wilde waarschuwen? Wat woog voor jou het zwaarst?

Nee, dat wist ik niet. Waarschijnlijk net als de meeste mensen had ik werkelijk geen idee. Het staat ver van mij af, past niet in mijn belevingswereld, maar plotseling besef je hoe dichtbij het kan komen, doordat uit Hannelores verhaal bleek dat het iedereen kan treffen. Toen kwam Ruinerwold daar nog eens overheen. Het boek was al bijna af, maar het bevestigde weer wat ik toen al wist. Tussen de 80 en 130 sektes zijn er in Nederland en meer dan 1.200 in België. En niemand die het weet. Daar wilden Hannelore en ik wat aan doen, om tegen dat gevaar te waarschuwen. Daarboven op gaf Hannelore te kennen dat ze graag zelf als inspiratiebron zou willen dienen voor al die vrouwen die zelf met een rugzak door het leven gaan, om welke reden en ervaring dan ook. Zij gaf aan dat als het haar lukt om weer gelukkig te worden, na alles wat ze heeft meegemaakt, dan lukt het hopelijk andere mensen ook. Zo mooi en oprecht. Dat gaf voor mij de doorslag dit boek te willen schrijven.

4: Heb je zelf een les geleerd uit het praten met al de mensen die dit boek mogelijk gemaakt hebben? Zo ja welke?

Ja, vertrouw vooral op jezelf en wees gezond achterdochtig. Tijdens mijn werk in een zomerkamp voor homeless kids in Amerika schreef een leidster in mijn herinneringsboek; ‘Always listen tot he beat of your own drummer’. Dat is een mooi houvast waar ik zo af en toe nog wel eens aan denk.

Wat ik ook heb geleerd is hoeveel weldenkende en sociale mensen er zijn. Zoveel mensen gesproken die het beste met Hannelore en de andere (voormalige) sekteleden voor hadden. Zo’n Vrieswijk was gelukkig een uitzondering, maar je ziet wat een schade hij heeft kunnen aanrichten. Wees daarom kritisch op wat andere mensen denken en vinden, maar accepteer ook de helpende hand van mensen om je heen die het beste met je voor hebben

5:Waar komt je “fascinatie” voor het vertellen van dit soort verhalen vandaan?

Ik hou van mensen die een verhaal te vertellen hebben waaruit veerkracht blijkt. Dat is de rode draad in al mijn vijf boeken die ik geschreven heb. Veerkracht, door een diep dal gaan en je daar weer uit knokken.

Ook vind ik het gewoon ontzettend leuk om totaal onbekende mensen met onbekende verhalen een geluid, een stem, te geven. En zoals bij Menthol, Rood Bloed en De laatste getuige ook het geval was; er diende heel veel onderzoek te worden verricht, voordat ik uberhaupt kon beginnen met schrijven. In het geval van HANNELORE meer dan toen maanden. Er waren amper foto’s, het verhaal was onduidelijk en incompleet en klopte lang niet altijd in de tijd. Na dat kleine jaar van zeer intensieve research kon ik de puzzelstukjes wel op de juiste plek leggen en zo een consistent geheel van alle flarden maken. Dat was voor Hannelore zelf soms ook een eyeopener.

6: Hannelore krijgt als boek/verhaal veel publiciteit op tv en radio. Hadden jullie dat van te voren verwacht?

Deze vraag beantwoord ik niet alleen als schrijver, maar ook als uitgever, want dat ben ik ook. Ik geef mijn eigen boeken uit.

Eigenlijk wel is het eerlijke antwoord. Dat is niet arrogant bedoeld, maar zo’n bijzonder, bizar en heftig verhaal, dat vraagt er om om verteld te worden. Na Jinek had ik echter niet verwacht dat er nog meer TV programma’s zouden volgen. Maar ook Hart voor Nederland, RTL4 5UUR Live en EenVandaag zonden het uit, dat geeft al aan hoe het leeft. En Omroep Gelderland maakte ism TV Oost een zeer indringende documentaire. Samen met veel radiostations en heel veel kranten en magazines was dat zó’n exposure dat bijna iedereen in Nederland er wel iets over gehoord zal hebben. En dat was ook het uitgangspunt van het marketing- en PR plan, dus in dat opzicht is het volledig geslaagd.

Natuurlijk hoop ik dat we veel boeken verkopen, maar ik onderschrijf Hannelores persoonlijke doelstelling volledig; ieder mens dat we kunnen behoeden voor de ellende van bezeten worden door een sektarische beweging is er één. En als dat lukt is het al die moeite, het bloed, zweet en tranen dubbel en dwars waard geweest.

Hannelore:

1.  Ik heb natuurlijk gelezen hoe jij en je zusje uit elkaar gehaald werden, evenals jij en je ouders. Heb je nu contact met je ouders en je zusje en hoe ziet dat contact er dan uit? Draag je het feit dat jullie uit elkaar gehaald zijn, en daardoor veel van elkaars leven gemist hebben, altijd mee of is dat overbrugbaar?

Ik heb een normaal gezond contact met mijn beide ouders en mijn zusje. Ze zijn betrokken in/bij ons leven en zijn dus trotse opa en oma en tante voor onze kinderen. Het heeft tijd gekost om de relatie te herstellen en je kunt de kinderjaren niet over doen. Mijn zusje en ik hebben dat wel als gemis ervaren maar staan daar niet vaak bij stil, alleen nu rond het boek zijn we ons daar weer bewuster van. We weten ook niet hoe onze relatie was geweest als we wel samen opgegroeid waren.

2. In hoeverre speelt Vrieswijk nu nog een rol in je leven? Je bent natuurlijk helemaal gehersenspoeld door hem, merk je nu soms nog wel eens oude gewoonten/gedachten bij jezelf, omdat die er als kind zo ingehamerd zijn? Zo ja, hoe ga je daar dan mee om?

Vrieswijk speelt geen enkele rol in mijn leven. Ik weet niet wie ik was geworden als ik in een ‘normaal’ gezin was opgegroeid. Wat ik weet dat ik heb ‘overgehouden’ aan mijn jeugd is dat ik voorzichtiger ben in het zomaar dingen aannemen. Het heeft lang geduurd voor ik mij niet meer afvroeg: ‘doe ik wel normaal?’, ‘heb ik wel goed gehandeld in deze situatie?’. Dus onzekerheid over hoe ik sociaal functioneerde heeft mij lang geplaagd. Soms vroeg ik gewoon aan mensen die ik vertrouw hoe zij er naar keken. Zo groeide het vertrouwen in mij zelf. Op mijn oude basisschool tijdens de lezing die wij daar gaven attendeerde iemand mij er op dat wij altijd met gebogen hoofd liepen, dus niet rond keken maar naar de grond. Toen ze dat vertelde kwam de herinnering bij mij boven dat ik toen ik net vrij was uit de sekte ik inderdaad op een gegeven moment mij bewust werd ik kijk niet rond ik kijk steeds naar de grond. Dat heb ik toen, zal in 1995 zijn geweest, bewust veranderd en ben om mij heen gaan kijken.

3.  In hoeverre heeft het sekte verleden nog invloed op je? Oud zeer? Heb je dat allemaal verwerkt, of heb je geleerd je leven daarom heen te bouwen?

Nee het doet niet meer zeer, het is ook al heel veel jaar geleden. Een leven er omheen bouwen past niet bij mij. Ik liep er eerst wel voor weg als oude pijn zich aandiende maar dat helpt niet want dan kom je het van zelf weer tegen. Dus uiteindelijk ging ik de confrontatie dan maar aan met of zonder hulp afhankelijk van de grote van de pijn. Ik kan nu dus gewoon aan mijn jeugd denken er over praten zonder dat ik daar last van heb. Ik heb ook geen nachtmerries of zo.

4.  Heb je nog contact met mensen die destijds met jou in de Gemeente Gods zaten? Zij hebben hetzelfde gevecht als jou moeten leveren om er van los te komen en ik vraag me af of jullie elkaar daar dan tot steun kunnen zijn of is het eigenlijk ieder voor zich?

Af en toe heb ik nog contact met mensen die ook in de GG hebben gezeten. Ieder is zijn eigen weg gegaan. We waren in de GG ook allemaal niet ons zelf maar een marionet van V. Wel vind ik het leuk om te horen hoe het met de anderen gaat, je bent toch als een soort rare familie met elkaar opgegroeid.

5:  Je geloof in God zelf is er altijd gebleven ondanks alles komt dit toch door je eerste levens jaren? Of meer door je familie en (nu) je man die je vlak na je terugkeer tegen kwam? Heb je Hem het nooit “kwalijk” genomen?

Ja ik geloof nog steeds in God en in de bijbel. Dat zou kunnen komen door dat mijn ouders mij in de eerste levensjaren een normaal bijbels geloof hebben bijgebracht. Het kan ook komen doordat er door mijn opa en oma en door familie en vrienden heel veel voor mij is gebeden. Zeker ben ik boos geweest op God en heb ik heel veel waarom vragen aan Hem gesteld. Ik heb geen antwoord hier op gekregen, maar wel vrede.

6: Wat ons erg raakte in het boek was dat je uiteindelijk tot de conclusie kwam dat je eigen gedachten niet veilig waren. Wat zou je nu willen zeggen tegen je kleine ik over die gedachtes?

Je mag er zijn precies zoals je bent bedoeld met alle gedachten en verlangens, boosheid en verdriet.

7: Wordt het nu je zoveel door het land reist om te praten over het boek en dus jouw leven het elke keer makkelijker of is het elke keer weer anders? Zou je soms terug willen naar de anonimiteit?

Ik vind het elke keer nog weer spannend omdat je niet weet wat voor publiek er tegenover je zit, het is dus elke keer anders. Ik vind het niet moeilijk om over mijn jeugd te praten, het is voor mij gewoon mijn jeugd. Toch ben ik elke keer weer blij met hoe het is gegaan en krijg ik vaak ook hele mooie reacties. Ik kan nog prima naar de winkel zonder dat iemand mij aanspreekt, dus ik heb er in mijn daagse leven geen ‘last’ van. Het geeft ook moed dat er mensen zijn die aangeven er echt iets aan te hebben.

Wij bedanken Frank en Hannelore voor hun tijd en uitgebreide antwoorden. En natuurlijk wensen wij hun nog veel geluk en plezier met de lezingen die nog komen gaan.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva las: Hannelore – Frank Krake ****1/2

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Frank Krake heeft met De laatste getuige al bewezen dat hij met veel empathie en een heldere schrijfstijl een meester is in het schrijven van iemands levensverhaal. Met Hannelore doet hij dat dunnetjes over.
De reden dat ik zeer benieuwd was naar haar verhaal, is dat ik een behoorlijke fascinatie heb voor sektes. De vaak kwetsbare mens die valt voor de charmes van de charismatische leider, de daaropvolgende indoctrinatie en hersenspoeling en bovenal hoe ver volgers gaan in hun daden om zich te wentelen in de goedkeuring van hun sekteleider. Met Hannelore heeft Frank Krake exact beschreven hoe dit in zijn werk gaat en als lezer val je dan ook van de ene verbijstering in de andere. Het zijn daden waarvan vrijwel iedereen zou roepen: ‘Dat doe je toch niet! Zie je dan niet hoe ver je gaat? Hoe jij je laat manipuleren en hoe beïnvloedbaar je bent?’ Voor Hannelore gaat het nog een stuk verder. Zij is pas drie jaar oud als zij bij de sekte Gemeente Gods komt en groeit dus op in deze wereld. Voor haar is dit alles normaal, zij weet immers niet beter. Dat maakt haar verhaal extra beklemmend.

Wat een behoorlijke kracht is van de pen van Krake, is zijn zorgvuldige gebruik van woorden, waarmee hij de lezer weet te raken en mee te slepen. Je voelt aan alles dat hij een gedegen research heeft gedaan en écht geluisterd heeft naar haar verhaal. Het komt binnen en hoe!
Met een duidelijke beleving en gedachtegang volg je het leven van Hannelore, hoe zij opgroeit binnen de muren van het klooster en hoe zij volledig gehersenspoeld wordt op deze al zeer jonge leeftijd. Het is beangstigend om te lezen hoe dit alles in zijn werk gaat, bovenal door zwart op wit mee te ervaren hoe leden zich in allerlei bochten wringen om hogerop in de hiërarchie van de sekte te komen en hoe Hannelore en haar leeftijdsgenoten opgroeien met het wereldbeeld en de denkbeelden die leider Sipke Vrieswijk over zijn volgelingen uitstort.
Het geheel wordt ondersteund door foto’s en andere afbeeldingen die het verhaal nog tastbaarder maken, waardoor het geen enkele moeite kost om haar levensverhaal mee te beleven en deelgenoot te zijn van haar jeugd. Emoties wisselen elkaar af tijdens het lezen en na het omslaan van de laatste bladzijde zindert haar verhaal nog lang na, het gaat onder je huid zitten.

Persoonlijk juich ik het toe dat Krake Hannelore een stem heeft gegeven, dat hij haar heeft geholpen om haar verhaal – en dan bovenal de gevolgen van op deze manier opgroeien en uiteindelijk weten te ontsnappen – bekend te maken. Daar is een enorme moed voor nodig en ik vind het dan ook belangrijk dat dit verhaal gelezen wordt. Het lijkt een ver van je bed show, iets uit een film, maar als je beseft dat alleen al in Nederland meer dan tachtig sektes actief zijn, met zo’n tienduizend volgelingen, dan maakt dat ook meteen duidelijk hoe belangrijk het is dat (oud-)leden een boekje opendoen. Met dit verhaal wordt tevens duidelijk hoe alles in zijn werk gaat, hoe (kwetsbare) mensen, op zoek naar zingeving en geloof in hun leven vatbaar zijn voor figuren als Sipke en zich compleet mee laten slepen in hun waan. Als lezer kan je niets anders dan compassie voelen voor Hannelore, haar prijzen om haar dapperheid en haar steunen door het boek te lezen, zodat zij niet voor niets zo sterk is geweest om haar verhaal bekend te maken. Want sterk is zij en een vechter. Ze zegt zelf dat ze met dit boek een voorbeeld hoopt te mogen zijn voor velen en wat mij betreft is haar dat meer dan gelukt.

Eva Krap

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

 

Duorecensie: Corina & Riejanne: Hannelore – Frank Krake *****

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Met dank aan Frank Krake voor de recensie-exemplaren.

Auteur: Frank Krake

Uitgever: Achtbaan

Genre: Waargebeurd

Aantal pagina’s: 478

Verschijningsdatum: 5 februari 2020

Over de auteur:

Frank Krake (1968) studeerde Marketing Strategy aan de RUG. Hij publiceerde in de Verenigde Staten en schreef eerder de autobiografie De Rampondernemer (Pearson – 2013)

(Bron: http://www.uitgeverijachtbaan.nl)

De achterflap:

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte “Gemeente Gods” waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich deels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf “Profeet” noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek “ontvoerden” ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren van gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon. Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze de strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2019 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo een tienduizend volgelingen.

Meningen:

Riejanne:

Ik was een van de gelukkigen die Hannelore vooruit mocht lezen en was dan ook heel erg benieuwd naar dit boek.  Het verhaal begint met de manier waarop Julia ( de moeder van Hannelore) in contact komt met de sekteleider Vrieswijk. Langzaamaan wordt ze steeds verder meegezogen in zijn overtuigingen. Vooral in het begin lezen we veel over wat Vrieswijk predikt en dat maakt dat de rillingen me over de rug lopen. Ik betrap mezelf erop dat ik heel erg boos wordt op de manier waarop hij de mensen bespeelt. Hen ‘boodschappen’ geeft in de volle overtuiging dat zijn waarheid dè waarheid is. Het beklemt me en tegelijkertijd heb ik enorm te doen met de kinderen die meegenomen worden naar zijn diensten en daar soms urenlang zitten, verplicht luisteren naar de Broeder zoals hij zichzelf noemt.  Een van die kinderen is Hannelore, een op dat moment driejarig meisje dat geen andere keuze heeft dan met haar moeder mee te gaan naar de Gemeente Gods.

Corina:

Hoe bijzonder dat we dit boek vooruit mochten lezen. Je zit vanaf de eerste pagina in het verhaal, vanaf de proloog tot het nawoord zit je af en toe met ingehouden adem te lezen. Het is bij tijd en wijle ook herkenbaar uit de tijd dat ik zelf nog naar de kerk moest en de rillingen lopen over mijn rug. Ik voel zo intens mee met  Hannelore, omdat ze nog zo jong is en geen stem heeft.

Riejanne:

Vrieswijk is een meester in manipuleren en het uitdelen van straffen. De manier waarop hij zijn volgelingen vernedert is gewoon voelbaar. Het is gruwelijk om te lezen hoe graag de volgelingen gezien willen worden door Vrieswijk en daar alles voor over hebben. Natuurlijk denk je als lezer dat het jou nooit kan overkomen, maar dit boek bewijst  hoe ‘makkelijk’ het is om kwetsbare mensen het gevoel te geven ergens bij te horen, dat ze iemand zijn en vooral gezien worden. Vrieswijk is daar ontzettend sterk in. Daarnaast heeft hij heel duidelijk zijn voorkeuren voor een aantal volgelingen en helaas is Hannelore er daar ook één van. 

We volgen het leven van Hannelore, en beleven helemaal mee hoe zij van jongs af aan gehersenspoeld wordt met alle gevolgen van dien. Meermalen betrap ik mezelf erop dat ik haar daar weg wil halen, zo beklemmend voelt het.  De volgelingen wachten soms urenlang voor een dienst begint, omdat Vrieswijk volgens zijn zeggen nog geen seintje heeft gehad van God. Dit resulteert erin dat mensen soms hele dagen zitten te wachten op een dienst die pas in de avond begint en soms de halve nacht duurt. Dan is daar het moment dat Vrieswijk niet langer Broeder genoemd mag worden, maar de Profeet. Dit heeft God hem doorgegeven. Een titel met nog meer aanzien.

Corina:

Als het verhaal vordert en de eisen van Vrieswijk steeds bizarder worden, steeds groter, moet ik af en toe het boek weg leggen. Ik kan er niet bij dat dit gewoon echt gebeurt, hier in ons Nederland…

Er gebeurt veel en alles onder het mom van “zo sprak de Here van de Heerschare”. Oi oi die opmerking doet me elke keer weer huiveren. Ook hoe hij zogenaamd met God praat en hij de vrouwen andere namen gaat geven en uiteindelijk ook de dochters van bepaalde vrouwen. Waar de ene dochter mag blijven, wordt de andere zonder pardon weggestuurd en ik zit vol verbijstering te lezen dat de ouders dat allemaal goed vinden. Wat gaat zo een hersenspoeling ver!!

Riejanne:

Wat mij enorm raakt is het moment dat Hannelore voor haarzelf de oplossing vindt over hoe ze zich moet gedragen. “De enige oplossing, de manier om met de pijn te kunnen omgaan was stoppen met denken, stoppen met voelen en haar eigen persoonlijkheid begraven, haar eigen ik.’ Dit zinnetje geeft in één klap weer hoe je gevangen zit in een wereld, waar je niet uit kunt stappen, omdat je totaal geen weet hebt hoe het er ergens anders aan toegaat. 

Als dan na verblijf in het buitenland het moment komt dat Hannelore bevrijd wordt begint het grote gevecht pas echt. Hoe angstig moet het zijn om ineens zelf keuzes te mogen maken, terwijl die altijd voor je gemaakt zijn? Deel uitmaken van een wereld die nooit de jouwe is geweest en waarvan je nagenoeg niets weet, omdat je binnen de ‘veilige’ muren van een sekte bent opgegroeid. Wat een gevecht en wat dwingt Hannelore een respect af dat ze dat gevecht gewonnen heeft. Diepe buiging voor het feit dat ze haar verhaal naar buiten brengt.

Corina:

Als Hannelore na heel veel strijd (ook innerlijk van haar moeder) wordt bevrijd in Cyprus begint het volgende gevecht. Want hoe leef je in een wereld, waar je opeens na 15 jaar zelf moet denken, kiezen, voelen? Maar ze doet het en hoe! Wat fijn dat ze juist in die tijden de juiste mensen om zich heen had en haar geloof in God nieuw leven in kon blazen op een gezonde manier. Chapeau!

Conclusie:

Riejanne:

Krake heeft het weer gedaan. Hij heeft het vermogen om te schrijven met empathie zonder oordelen en zonder iemand tekort te doen. In no time zit je in het verhaal alsof je het van dichtbij beleeft. Daarnaast weet Krake haarfijn weer te geven hoe het er in de Gemeente Gods toegaat, waaruit ook weer blijkt hoe gedegen zijn research is. De foto’s maken het verhaal af. Dit boek kroop me echt onder de huid en daar blijft het nog lang zitten.  

5 stralende sterren

Corina:

Krake bewijst ook met dit boek weer dat hij op een integere, meelevende en gevoelige manier iemands levensverhaal kan vertellen. Hij laat je de krochten zien van hoe duister mensen kunnen zijn, maar ook hoe iemand daar zo immens sterk kan uitkomen. En dat alles in een fijne schrijfstijl die op geen enkel moment belerend wordt.

5 meer dan verdiende sterren

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

*SuperRecensieWinactie Gesloten* Win en lees het nieuwe boek van Frank Krake! Hannelore, het meisje uit de sekte

Hopsakee het is eindelijk 4 januari dus hier zijn we dan met de vijfentwintig mazzelaars die #Hannelore vooruit mogen gaan lezen! 📚 🥳 📚🥳 Wat een mailtjes vlogen er onze mailbox in zeg….. net de 100 niet over dus potver dat was even een klus, maar natuurlijk is het gelukt. Dus check maar gauw of jouw naam er tussen staat. 👊 Want dit zijn de winnaars…….

Eva Krap

Ans Arts

Lydia Buist

Linda Hilgers

Chantal Hofmeester

Renzo de Muijnck

Indra Laferte

Silvia van Elzelingen

Dini van Heumen

Wendy Wenning

Nel Crea Aanhane

Danique van der Heide

Esli van Boven

Mariska van Westen-Langhorst

Bellona Bosboom 

Peter Maas 

Marianne Snellaars ( Marie Quickboots )

Diane Kooistra

Marja Legius

Erna Eikhoudt

Meike Damen

Sharon Glorie – de Klerk

Xanne Smid

Jitske Kingma – Postma

Wilma Veltkamp

Had je adres gegevens nog niet gemaild? Doe dat dan nu gelijk naar samenlezenisleuker@gmail.com en dan regelen wij de rest!

Nogmaals dikke dank aan Frank Krake voor deze geweldige actie. Wij zijn heel benieuwd naar jullie meningen!!! 📚 💃 📚

—————————————————————————————————————————————–

In februari 2020 verschijnt het bijzondere en indrukwekkende boek Hannelore, het meisje uit de sekte geschreven door Frank Krake

Dat is al prachtig maar nu komt het! Namens Uitgeverij Achtbaan zoeken wij vijfentwintig serieuze recensenten die dit boek vóór verschijnen willen ontvangen en binnen drie weken willen voorzien van hun mening. Geweldig toch?

cover 3d Hannelore groot schaduw - final

Wil jij dit bijzondere verhaal lezen en recenseren? Onderneem dan de onderstaande stappen en wie weet ben jij één van de vijfentwintig mazzelaars!

1: Like de Facebookpagina van Uitgeverij Achtbaan via onderstaande link:

Uitgeverij Achtbaan

2: Stuur een mailtje naar Samenlezenisleuker@gmail.com en vertel ons waarom je dit boek graag wil lezen en voorzien van je mening.

3: Belangrijke voorwaarde: Stuur ons vanaf 1 februari en uiterlijk op 10 februari je recensie toe via Samenlezenisleuker@gmail.com en plaats die ook op Hebban.nl, Bol.com, Goodreads, AKO, Libris, je eigen blog of op de website van je eigen boekhandel. De keuze is reuze, des te meer des te mooier 💪 Let op! Niet voor 1 februari plaatsen!

Nou dat was dat, piece of koekie en mocht je één van de vijfentwintig gelukkigen zijn dan krijg je via de uitgever en ons een begeleidende brief toegestuurd met de spelregels omtrent de recensie.

Owja! Ben je nog geen lid van onze te gezellige Facebookgroep? Tja dat kan gebeuren hè, maar het is voor deze actie wel een voorwaarde 🙂 Klik dan even de link hieronder en join us:

Samenlezenisleuker

De actie van De laatste getuige toentertijd was ronduit fantastisch. Dat gaan we ook graag weer meemaken met Hannelore. We kijken uit naar jullie mailtjes en heel veel succes allemaal!  Op zaterdag 4 januari zullen we de winnaars bekend maken! 📚🥂🥂📚

Over Hannelore, het meisje uit de sekte:

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte “Gemeente Gods” waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich deels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf “Profeet” noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek “ontvoerden” ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren van gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon. Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze de strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2019 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo een tienduizend volgelingen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

De Top 12 van 2018 van: Corina

Top 12 2018 Corina

En daar zijn we weer met de lijstjes in december. Deden we vorig jaar nog een top vijf per zes maanden (oké met een beetje gesjoemel van mij en Jac), dit jaar doen we een Top12 aan het einde van het jaar. Twaalf maanden in een jaar dus een Top12. Goed idee leek het…. net als die Top5 van vorig jaar, tot je er voor gaat zitten. Man man man (of vrouw vrouw vrouw), wat een ellende toch weer elk jaar.

Mijn nummer één had ik eigenlijk gelijk wel in mijn hoofd, en als je naar de collage kijkt kan je het wel raden misschien ook. Maar oké mijn absolute nummer één van het jaar 2018 isssss

De laatste getuige van Frank Krake! 

Wat heeft dat boek een indruk op mij gemaakt en wat vind ik het nog steeds zonde dat ik meneer Aloserij niet heb kunnen ontmoeten bij een signeersessie. Wat een man en wat een verhaal! Echt met stip op één!!

Recensie gemist? Klik even hier:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Maar dit gezegd te hebben begint dus de thriller van het jaar in Aalsmeer, want nu moet ik nog elf plekken vergeven. Natuurlijk pak ik mijn recensies erbij, maar waarom ga ik de ene vijf sterren recensie op nummer twee zetten en de andere op bijvoorbeeld vier? Het is weer een duivels dilemma. Geloof me patat bakken is makkelijker. Maar oké here we go….

Op twee zet ik dan Het verdriet van Wilhelmina van onze meesterverteller van eigen bodem Tomas Ross. Faction ten top en gewoon kei goed!

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

Op nummertje drie komt dan de meer dan mooie roman Kinderen van de rivier van Lisa Wingate. Ik quote uit mijn recensie: “Een verhaal dat zeker verteld moest worden! Geromantiseerd? Ja natuurlijk, maar dat doet geen afbreuk aan de triestheid van het verleden en het mooie van wat sommige mensen voor elkaar over hebben. Toen en nu.” 

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

Op vier komt dan weer een roman, namelijk De tatoeëerder van Auschwitz van Heather Morris. Dit soort verhalen blijven me raken, hoeveel ik er ook over lees. Altijd weer is er kippenvel en ongeloof, en ook bewondering voor de drang van overleven.

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: De tatoeëerder van Auschwitz-Heather Morris*****

Op numero vijf komt dan echt de beste thriller van 2018. Want OMG wat was Oktober van Søren Sveistrup toch een keigoede thriller. Ongelooflijk goed in elkaar/ bij elkaar geschreven. Keihard en gruwelijk, maar alles met de juiste dosis.

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Oktober-Søren Sveistrup*****

Op nummer zes komt ook een thriller, en dit was ook een vijf sterren recensie. Hierna zijn de vijf sterren recensies op, wat natuurlijk niet wil zeggen dat er van de laatste zes niet genoten is (anders stonden ze natuurlijk ook niet in de Top12), maar oké nummertje zes dus….. Dat is het debuut Het meisje in het ijs van Robert Bryndza. Ik vond het echt een ijzersterk debuut!

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Het meisje in het ijs-Robert Bryndza*****

En dan hebben we nog te gaan de nummers zeven tot en met twaalf, ja het is allemaal wat hé! Het wordt er niet makkelijker op en jullie krijgen wel een hele lap tekst voor geschoteld. Excuses daarvoor :-p Maar we gaan dus nog even verder…

Op zeven komt, Persona van Soraya Vink, echt een prachtig debuut uit ons eigen koude kikkerlandje. “Joder” wat een knaller!

Op acht komt alweer een boek van eigen bodem, namelijk De man van Venus van Daniël Meyer. Een razendsnelle actiethriller met een originele invalshoek.

Vanuit ons buurland België verschijnt op nummer negen de bijzondere thriller De tragische eindes van Boris Bastarache van Koen Strobbe. Niet nagelbijtend spannend, maar toch bijzonder moeilijk weg te leggen.

En dan op tien komt Stalker in de nacht. Dit is het tweede deel in de Erika Foster serie, en al werd er van genoten hij haalde net niet hetzelfde hoge niveau als van deel één. 

Nummertje elf wordt dan Op het spel van Karen Rose. Wat heerlijk schrijven doet deze auteur. Spanning met de juiste dosis romantiek er door geweven, I love it!!

En dan last but not least nummer twaalf, en dat is Het donkerste water van Sharon Bolton. Het was mijn eerste kennismaking met deze serie, maar wat was het genieten! Ik kijk dan ook erg uit naar het vervolg!

2019 here we come, want ook dan is Samenlezenleuker!!

Corina Nieuwenhuis.

Samenlezenisleuker – Teamchallenge – Jennie las: De laatste getuige van Frank Krake!

TeamChallenge

Onze rode kwast Mama Jennie deed ook mee aan de Teamchallenge en las compleet buiten haar comfort zone De laatste getuige van Frank Krake. Waar ze normaal thrillers en af en toe een roman leest, zijn boeken over de Tweede Wereldoorlog voor haar een no-go. Maar ze ging ervoor en dit vond ze ervan!

Na nogal wat ingrijpende gebeurtenissen, heb ik nu dan toch het boek De laatste getuige van Frank Krake uit. Oorlogsboeken zijn totaal niet mijn genre, maar ik vond dit boek zeer indrukwekkend.

Ik heb me nooit een voorstelling kunnen maken van wat mensen in de Tweede Wereldoorlog hebben meegemaakt, maar dat wordt in dit boek heel duidelijk gemaakt. Wat Wim Aloserij allemaal heeft doorstaan, en dan nog zo positief kon blijven, wordt door Frank Krake heel nauwkeurig beschreven.

Jennie Benjamins.

Delaatstegetuige

( Foto lees.bol.com )

We kunnen wel stellen Challenge geslaagd! Jennie geeft de pen door aan Corina. Dit gaat een boek in het genre Horror worden, voor ons Crien betekent dit ook horror. Gaat weer leuk worden dus stay tuned!

Samen praten met: Frank Krake van het indrukwekkende “De laatste getuige”

img_2893

Zoals jullie weten las Corina het meer dan indrukwekkende De laatste getuige geschreven door Frank Krake in samenwerking met meneer Aloserij. Helaas is meneer Aloserij sinds begin deze maand niet meer onder ons, maar wat heeft deze man een indruk achtergelaten op velen door zijn verhaal alsnog te vertellen. Wij zijn dan ook heel blij dat Frank de tijd heeft willen nemen om een klein interview met ons te doen.

Recensie gemist? Klik dan deze link:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Het interview:

1: Wie is Frank en waarom schrijft hij?

Als ik zo vrij mag zijn mij even voor te stellen. Mijn naam is Frank Krake, vader van 3 pubers en al ruim 20 jaar gelukkig getrouwd. Rasechte Tukker met bijbehorend accent en daar ook trots op.

Naast (creatief) ondernemer, voetbalfan en reisfanaat schrijf ik graag non-fictie boeken. Gewoon omdat ik daar ontzettend veel plezier aan beleef. Daarbij is het schrijfproces een uitvloeisel van heel veel research, interviews met betrokkenen en ook denkwerk. Terwijl ik midden in het schrijfproces zit denk ik vaak al na over het andere traject dat ik ook met ontzettend veel plezier bewandel, dat van uitgever. Ik ben dus een zogenaamde self-publisher. Met de uitgeefpet op probeer ik datgene wat ik geschreven heb ook tot een mooi en waardig boek te maken en succesvol onder de aandacht van de lezers te brengen. Daar beleef ik net zo veel plezier aan als het schrijven zelf. Met mijn achtergrond en opleiding (Master in strategische marketing) kan ik mij lekker uitleven op het succesvol maken van het boek. Dat is vrij ongebruikelijk in de schrijverswereld en daar onderscheid ik mij in. Reden is dat als je een kwaliteitsboek maakt waar ontzettend veel tijd en energie in zit, ik ook graag wil dat er net zo veel aandacht in het uitgeeftraject wordt gestopt. Een traditionele uitgever is vaak heel goed in wat ze doen, maar moet zijn aandacht over meerdere boeken per week verdelen. En de week daarna verschijnen er al weer een aantal nieuwe boeken. Iedere week opnieuw. Zelf kan ik mij maandenlang focussen op één boek, dat is het verschil.          

 2: De laatste getuige kwam binnen op nummer drie van de Bestseller Top 60. Hoe bijzonder is dat en wat doet dat met je?

Wim en ik waren als een kind zo blij. We hebben de dag dat het bekend werd gemaakt gebak gegeten en het samen gevierd. Daaruit blijkt wel dat het heel bijzonder was en dat we er ook van genoten hebben. Zo fijn dat Wim dit nog mee heeft mogen maken. Zeker als self-publisher is het heel uitzonderlijk dat je überhaupt in de Bestseller60 komt, laat staan in de top 10. Nu staat het boek al voor de vierde week in die top 10, op plek 4 en nog altijd geniet ik daar van, al is het nu dan zonder Wim.

 3: De laatste getuige is een prachtig indrukwekkend verhaal. Hoe kwam je aan dit verhaal? Wie heeft wie benaderd?

Ik gaf een lezing over een van mijn vorige boeken, MENTHOL (over de zwarte man die Nederland leerde tandenpoetsen) op de jaarlijkse contactdag voor de Stichting Vriendenkring Neuengamme. Menthol heeft twee weken in Kamp Schoorl vastgezeten en zij wilden graag dat luchtige verhaal horen als afsluiting van een zware en emotionele dag. Na afloop kwam er een man op leeftijd naar mij toe die erg geïnteresseerd was in mijn boek, een exemplaar kocht en door mij liet signeren. Een jaar later kon hij zijn eigen boek signeren. Dat was dus Wim Aloserij…!

 4: Hoelang heb je gedaan over het schrijven van De laatste getuige? Zijn er dingen uit gelaten?

Vanaf de eerste afspraak waarin we inhoudelijk over het verhaal van Wim gesproken hebben en het moment dat het boek naar de drukker ging, helemaal klaar en pagina voor pagina opgemaakt, zat exact negen maanden. Dat is dus gekkenwerk, maar het mooiste gekkenwerk dat ik ooit heb gedaan en meegemaakt. Ik heb al mijn andere werk aan de kant geschoven en me vol gestort op dit project. Twaalf tot zestien uur per dag en zeven dagen in de week. Vanwege de hoogbejaarde leeftijd van Wim moest en zou het boek in april 2018 klaar en op de markt. Gelukkig maar. Daardoor is het helemaal compleet geworden en staat er alles in dat Wim maar kon herinneren. Met de wetenschap van nu ben ik natuurlijk ontzettend blij dat ik het niet over twee jaar heb uitgesmeerd, wat gezien de hoeveelheid werk heel normaal was geweest.

Ik heb slechts één zinnetje in het boek gewijd aan het feit dat het commando om met Typhoon jachtvliegtuigen de Cap Arcona aan te vallen van Nederlandse bodem kwam, van het Twentse Delden. De piloten stegen op van een vliegveld net over de grens, op 25 km van waar ik woon. Ik ben als onderdeel van mijn onderzoek maanden bezig geweest om exact uit te zoeken hoe dit in zijn werk is gegaan en heb allerlei bewijzen gevonden. Ook ben ik met Wim zelf naar het vliegveld geweest waar vandaan die jachtvliegtuigen zijn opgestegen en hem op die boot hebben gebombardeerd. Heel speciaal om daar op die plek te staan. Vooral voor hemzelf natuurlijk, maar toch ook voor mij.

Dit hele verhaal was een enorme scoop en heeft knalgroot op de voorpagina en op liefst drie pagina’s in de regionale krant gestaan. Vreemd genoeg is het niet in het landelijke nieuws gekomen.

Ik had hier een heel hoofdstuk over kunnen schrijven in het boek, maar heb besloten dat niet te doen. Het zou te veel afleiden van de rode draad in het verhaal en het was een uiterst interessant zijpad, maar niet in het kader van het levensverhaal van Wim. Wellicht doe ik er ooit nog iets mee.

de laatste getuigen

 5: Hoe moeilijk was het om bepaalde feiten te checken? De Duitsers waren natuurlijk erg van de administratie, maar er is ook veel verloren gegaan aan het einde van de oorlog?

Helaas is de hele kampadministratie van Neuengamme in het eindstadium van de oorlog in opdracht van de nazi’s vernietigd. Maar er bleek na lang graven en spitten nog heel veel te vinden op andere locaties en archieven. Het gemeentearchief van Amsterdam bleek een gouden bron. Maar ook het NIOD, het Nederlandse Rode Kruis, Kamp Amersfoort en de International Tracing Service in Bad Arolsen bleken over belangrijke documenten en informatie te beschikken. Daarnaast heb ik veel met historische verenigingen, heemkunde verenigingen, historische kringen e.d. in Nederland samen gewerkt en veel info boven water gekregen. Voor al die instellingen gold dat de medewerkers er ontzettend behulpzaam en vriendelijk waren.

 6: Jullie deden veel lezingen door het hele land, hoe bijzonder was dat om te doen met meneer Aloserij?

Samen met Wim heb ik een stuk of tien lezingen mogen verzorgen. Die zullen mij altijd bij blijven. Wim kon mensen in een uur tijd enorm inspireren en motiveren. Met zijn vergevingsgezindheid, relativeringsvermogen, humor en zijn grote hart wist hij werkelijk iedereen voor zich te winnen. De allereerste keer kreeg hij een staande ovatie van ruim 300 boekhandelaren op de Libris inspiratiedag. Dat overviel hem en raakte hem. Wim was een hele goede verteller. De mensen hingen aan zijn lippen en de verhalen bleven maar komen. Ik probeerde de presentaties te sturen en ook op de tijd te letten, maar we liepen standaard uit en dan moest de signeersessie nog beginnen.

Nu sta ik er alleen voor. Donderdag 17 mei was de eerste lezing zonder Wim. Een heel gemis. Maar ik ga door met waar Wim geëindigd is,met het vertellen van zijn (oorlogs)verhaal dat niet vergeten mag worden.

 7: Over welk onderwerp zou je nog eens een boek willen schrijven?

Over een sportheld.    

 8:  Wij proosten altijd graag met de auteur op zijn (of haar) mooie boek, met welk drankje mogen we met jou proosten?

Dat wordt een biertje. Standaard is dat Grolsch, maar bij een speciale gelegenheid als deze graag een Australische Foster’s.

Een hele dikke dank Frank en op 17 mei ( vraag 6 ) waren we erbij!

Het Fotoverslag van deze lezing vind je in deze link:

Samen uit in Drenthe en Noord-Holland! Fotoverslag “Noem het liefde” en “De laatste getuige”