Duorecensie Karin & Corina: Weerzin-Bernard Minier****

weerzin

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bernard Minier

Serie: Deel vijf Martin Servaz serie

Originele titel: Soeurs

Vertaler: Aniek Njiokiktjien & Félice Portier

Uitgever: Xander Uitgevers

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 14 februari 2019

Over de auteur:

Bernard Minier (1960) groeide op in de Pyreneeën. Hij werkte als douanebeambte, maar droomde van een bestaan als schrijver. Zijn debuut Een kille rilling werd lovend ontvangen door de Franse pers en wereldwijd vertaald en verfilmd voor Netflix. Minier woont in Essonne, ten zuiden van Parijs.

( Bron: http://www.xanderuitgevers.nl )

Mening:

Karin:

Aha, het vijfde deel in de serie en goed op zichzelf staand te lezen. Dat is tof want dit wordt dan eindelijk mijn kennismaking met Minier. De kundige schrijfstijl weet je direct te pakken en we begeven ons in het verleden. Een mysterieuze en brute dubbele moord, de toon is alvast goed gezet.

Corina: 

Wauw wat een achterflap! Minier kwam al regelmatig voorbij in de groep, maar ik zag een beetje op tegen het beginnen aan een serie. Maar volgens het persbericht is het goed los te lezen en wat hebben ze daar gelijk in gehad. We beginnen in het verleden en hoe! Wat gaat dit Servaz brengen?

Karin:

Je raakt al snel bekend met Servaz en de overige personages en het is duidelijk dat er achter deze sympathieke rechercheur het nodige in het verleden ligt. Dat maakt alsnog weer nieuwsgierig naar de vorige delen maar dit even terzijde.

Na de overgang naar het heden verlies ik even die binding met de personages. Dit valt al snel weer op de plek en rode draad blijft Lang, een auteur van gruwelijke boeken met een best bijzondere schare aan fans. Wat is zijn rol?  Het is nogal eens wisselen van mening daarover tijdens het lezen en daar hou ik zo van. Na een sterk begin wordt het vervolgens een beetje hetzelfde van het gekonkel rondom dit gegeven. Het blijft echter onderhoudend, en van onderhoudend gaat het dan ook weer naar meeslepend, het is weer spannend!

Corina:

Minier heeft een fijne schrijfstijl, maar het is ook af en toe wat langdradig waardoor de aandacht weg valt. Na de zoveelste beschrijving van hoe het kronkelpaadje langs de bomen wegglijdt om aan te komen bij verlaten weides met aan het eind een berg weet ik het wel en wil ik gewoon een beetje actie. Maar voor echte actie hoef je niet bij Minier te zijn. Het is bij tijd en wijle echt wel spannend, maar meer onderhuids en je wil de draadjes aan elkaar knopen, maar het wil maar niet.

Karin:

Moord, ontvoering, actie, doorweven met de persoonlijke perikelen en de puzzeltocht van Servaz en zijn team laten je nagelbijtend lezen. Enn dan komt daar nog de plottwist! Dat zag ik niet aankomen, ge-wel-dig gedaan en ook richting einde zit de vaart er goed in. Is het allemaal even geloofwaardig? Nee, net niet maar dat hoeft ook niet. Prima afgerond, lekker dubbel gevoel en er ligt weer ruimte voor een deel zes. Count me in!

Corina:

Op het einde is daar dan toch even een klein wtf momentje, want wat een gave wending! Hoe dan? Over de top? Jazeker, maar het is wel echt gaaf gedaan en maakt het verhaal af! Servaz leer je goed kennen en met af en toe een kleine verwijzing naar de eerdere delen word je nieuwsgierigheid gewekt. Ook de randpersonages komen goed uit de verf, zowel in het verleden als in het heden. Maar het is vooral Servaz die het verhaal maakt.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 4

Vier sterren voor Weerzin.

Corina:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Vier unanieme sterren voor Weerzin.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Advertenties

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar

weerzin

Over Weerzin:

Het is 1993 en Martin Servaz staat aan het begin van zijn succesvolle carrière. Hij raakt als kersverse agent verwikkeld in de spraakmakende en onopgeloste zaak van de dood van twee zussen die geobsedeerd waren door een misdaadschrijver. Vijfentwintig jaar later kruist diezelfde misdaadschrijver nogmaals Servaz’ pad en krijgt de zaak een zeer onheilspellend vervolg…

Weerzin is het vijfde deel in de zenuwslopende reeks met commandant Servaz, maar de delen zijn ook goed los te lezen.

Jac leest:

Zij die volgen 2.jpg

Over Zij die volgen:

Rechercheur Fredrik Beier wordt naar een uithoek van Oslo geroepen om een massamoord te onderzoeken. Alles wijst op een religieuze wraakactie, maar Fredrik en zijn jonge vrouwelijke partner Kafa Iqbal zijn ervan overtuigd dat er meer aan de hand is…

Karin leest:

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

weerzin 2

Over Weerzin:

Het is 1993 en Martin Servaz staat aan het begin van zijn succesvolle carrière. Hij raakt als kersverse agent verwikkeld in de spraakmakende en onopgeloste zaak van de dood van twee zussen die geobsedeerd waren door een misdaadschrijver. Vijfentwintig jaar later kruist diezelfde misdaadschrijver nogmaals Servaz’ pad en krijgt de zaak een zeer onheilspellend vervolg…

Weerzin is het vijfde deel in de zenuwslopende reeks met commandant Servaz, maar de delen zijn ook goed los te lezen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

 

Duorecensie Sandra & Corina: Horen, zien, zwijgen-J.D. Barker*****

Horen zien zwijgen.jpg

Auteur: J.D. Barker

Uitgever: Boekerij

Originele titel: The Fourth Monkey

Vertaler: Jan Pott

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 08 januari 2019

Over de auteur:

 J.D. Barker (1971) begon zijn carrière als journalist en ghostwriter. In 2014 verscheen zijn eerste roman, Forsaken , die een grote hit werd in de Verenigde Staten, Canada en Groot-Brittannië. Barker woont in de Verenigde Staten.

( http://www.boekerij.nl )

De achterflap:

Al ruim vijf jaar terroriseert een moordenaar de inwoners van Chicago. Zijn modus operandi is altijd dezelfde: hij straft zondaars door hun kinderen te ontvoeren. De volgende dag ontvangen de ouders een pakketje met daarin een oor. De dag daarna volgen de ogen. Ten slotte de tong.

Wanneer op het lichaam van een verkeersslachtoffer een pakketje met een afgesneden oor word gevonden, weet detective Sam Porter twee dingen: 1) Dit is de moordenaar die hij zoekt, 2) hij heeft 72 uur om het laatste slachtoffer te vinden, de vijftienjarige Emory, voor zij aan uitdroging overlijdt. Op het lichaam van de moordenaar wordt ook een dagboek aangetroffen dat Emorys locatie prijsgeeft. Maar iets blijft aan Porter knagen. Was de aanrijding wel een ongeluk? En is de overleden man inderdaad de seriemoordenaar, of loopt de echte killer nog vrij rond?

Mening:

Sandra:

Eén keer in de zoveel tijd lees je een boek waarvan je zo enorm van je sokken wordt geblazen en ik had dat met Horen, zien, zwijgen. Het boek begint meteen lekker gruwelijk en ik hou daar zo van.

Een verkeersongeluk wat op een zelfmoord lijkt, het slachtoffer was onderweg naar de brievenbus, met een pakketje waaruit blijkt dat dit de seriemoordenaar moet zijn waar detective Sam Porter en zijn collega’s Nash en Claire al 5 jaar naar op zoek zijn. Meteen werd ik in het verhaal gezogen, want wat er in het pakje zit is een oor. Het oor van Emory, ontvoerd door deze seriemoordenaar, maar waarschijnlijk nog wel in leven. Dus de tijd dringt om haar te vinden.

Corina:

De achterflap is voor mij genoeg om dit boek te “moeten” lezen! En vanaf het begin zit je pats boem in het verhaal. De schrijfstijl van Barker heeft me gelijk te pakken en Sam Porter vind ik direct een tof personage. De vragen vliegen vanaf het begin je hersens in en als daar de dagboek fragmenten bij komen is het puzzelwerk compleet. Is het allemaal zo eenvoudig? Is dit de moordenaar en wat is daar in hemelsnaam gebeurd allemaal in het verleden?

Sandra:

De hoofdstukken worden afgewisseld met dagboekfragmenten van de moordenaar. Sam heeft dit dagboek gevonden op zijn lichaam en als lezer krijg je elke keer een stukje van de merkwaardige, enigszins verknipte jeugd van deze man te lezen. Hierdoor begrijp je als lezer waarom hij deze manier van moorden heeft gekozen en ook waarom hij juist deze slachtoffers heeft gekozen. Ook zijn enkele hoofdstukken gewijd aan Emory. Is ze nu wel of niet zijn laatste slachtoffer, of speelt er toch nog iets anders? Als lezer probeer je mee te denken waar ze zit en voel je bijna haar angst en hoop je dat ze op tijd gevonden wordt.

Corina:

Barker laat ook het slachtoffer Emory af en toe aan het woord en je voelt haar angst. Ook zij heeft over de moordenaar gelezen en weet wat zijn modus operandi is. Die fragmenten geven je kippenvel. Sam Porter is als personage ook mooi uitgewerkt, zijn rugzak zit aardig vol, maar hij houdt zich ondanks alles sterk en bijt zich vast in het onderzoek. De sidekicks zijn precies goed en passen perfect in het verhaal. Dat geldt ook zeker voor de personages in de dagboek fragmenten. Wat een verknipte kolere zooi is dat. En wat is toch de link met het laatste slachtoffer?

Sandra:

De personages zijn in dit boek goed uitgediept. Sam Porter, de detective die uiteraard ook met persoonlijk leed kampt, maar dit komt niet overdreven tot uitvoering in het verhaal. Het verhaal vond ik origineel en goed uitgedacht. De schrijfstijl is vlot en de afwisselingen tussen de hoofdstukken en dagboekfragmenten vond ik fijn lezen. Sommige stukken zijn echt gruwelijk en beet ik mijn nagels bijna stuk. Tegen het einde zat ik echt op het puntje van mijn stoel. En dat einde vond ik verrassend, alle stukjes passen in elkaar en heden en verleden komen op sublieme wijze samen.

Ik heb begrepen dat het vervolg ook al geschreven is en ik hoop dat we niet al te lang op de Nederlandse vertaling hoeven te wachten.

Corina:

Een meer dan origineel verhaal en de titel kan niet passender. Barker heeft echt een dijk van een thriller debuut geschreven. Met de juiste dosis gruwel, emotie en intriges. Het plot en het einde geven je een tof wtf momentje en het is nu alleen maar uitkijken naar het volgende deel.

Conclusie:

Sandra:

Wat mij betreft 5 sterren.

Corina:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 5

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4.5

Vier en halve sterren.

Sandra Remmig & Corina Nieuwenhuis.

 

Duorecensie Jac & Corina: De andere vrouw-Michael Robotham****1/2

MichaelRobotham

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar van Corina.

Auteur: Michael Robotham

Uitgever: Cargo

Originele titel: The other wife

Vertaler: Danielle Stensen

Aantal pagina’s: 366

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 11 oktober 2018

Over de auteur:

De Australische journalist Michael Robotham (1960) schreef eerder de zeer succesvolle thrillers De verdenking, Het verlies, Nachtboot, Gebroken, Zeg dat het je spijt, Door mijn ogen, Leven of dood en Sluit je ogen. Zijn werk is bekroond met de Ned Kelly Award.

(Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Een geheim leven. Een geheim huwelijk.

Een moordenaar die je geheimen kent.

William en Mary zijn al zestig jaar getrouwd. William is een gerenommeerd chirurg, Mary zijn liefdevolle echtgenote. Ze geloven beiden dat je de wereld in goed of slecht kan indelen. William en Olivia zijn al twintig jaar samen. William is een gerenommeerd chirurg, Olivia een oud-tennisspeelster. Ze maken samen prachtige reizen en zijn getrouwd op Bali. Klinisch psycholoog Joe O’Loughlin kent maar een van deze twee verhalen, maar als hij zijn vader bezoekt in het ziekenhuis komt zijn leven op de kop te staan. Wie is de mysterieuze vrouw die aan Williams bed zit te huilen? Een vriendin, een maîtresse, een leugenaar, of een moordenaar?

Over het boek:

Jac:

God’s Persoonlijke Lijfarts, professor in de heelkunde en volksgezondheid, adviseur van diverse regeringen, oprichter van het International Trauma Research Center, docent, schrijver en filantroop, heeft een maîtresse, een tweede vrouw met wie hij zelfs getrouwd is?

William O ‘Loughlin, de vader van Joe, wordt in zijn tweede huis in Londen, in het huis waar zijn andere vrouw woont, aangevallen en met een hard voorwerp zodanig geslagen dat hij opgenomen moet worden op de afdeling traumachirurgie van het St. Mary’s. Hij komt in een levensbedreigende coma terecht, en wordt als een kasplantje in leven gehouden. Bij aankomst van Joe in het ziekenhuis zit een vrouw, Olivia Blackmore, aan het ziekbed van zijn vader. Zij stelt zich voor als zijn andere vrouw. De ontreddering is groot. William is al twintig jaar samen met deze Olivia en tegelijkertijd al  zestig jaar getrouwd met zijn geliefde Mary. Wat is er gebeurd? Is er sprake van een dief die gestoord is bij zijn inbraak of een geplande aanslag op het leven van William? Waarom en wie? Dat zijn de vragen die inspecteur Stuart Macdermid moet oplossen. Tegelijkertijd  moeten Mary en haar kinderen, Joe en zijn drie zussen, de strijd aan met die Olivia.

De derde verhaallijn vertelt hoe Joe omgaat met het opvoeden van zijn kinderen Emma, 12 jaar, intelligent en licht autistisch lijkt het wel, en Charlie, die inmiddels uit huis is en studeert. Psychologie. En dat valt niet altijd mee, zoals alle ouders weten.

Corina:

Daar kom je dan bij je vader in het ziekenhuis en zit daar een andere vrouw aan zijn bed. Joe wil en kan niet geloven dat wat zij vertelt waar is. Hij kent zijn vader toch het beste? En al voelt hij misschien geen liefde, ontzag ja dat heeft hij wel, maar dat ontzag begint te wankelen. Dit eerste mysterieuze gedeelte van het verhaal, brengt je gelijk ook in het privéleven van Joe die worstelt met het opvoeden van Emma, zijn gesloten ietwat vreemde (?) dochter en brengt hem weer in contact met zijn vriend Vincent. Al is hij een  rechercheur in ruste, hij bijt zich vast in de zaak.

Daarnaast loopt nog een andere verhaallijn en je vraagt je lange tijd af hoe Michael dat nu ooit bij elkaar gaat brengen!

Mening:

Jac:

Robotham beschrijft feilloos het milieu van een typische upperclassfamilie in de Engelse standenmaatschappij, waar deugden als tucht en emotieloze emotie belangrijk zijn. De verhoudingen tussen William en Mary, en de kinderen Joe, Lucy, Patricia en Rebecca, de opvoeding , de relatie van Joe met zijn vader, worden genadeloos beschreven en uitgebeend. William, hoofd van een gezin, ‘ waar kinderlijke gehoorzaamheid een gebod was en persoonlijk geluk genotzucht’.  Joe voelt zich verraden, vernederd en verlaten door zijn vader, die door ‘ The Times’ beschreven wordt als een ‘ baanbrekend chirurg’ en ‘ medisch filantroop’. Liefde voor zijn vader? Neen, wel ontzag.

Corina:

Vanaf regel één is het weer thuiskomen met de schrijfstijl van Michael. Vlot, beeldend en met een mooie dosis humor. Wat kan ik genieten van zijn gesprekjes met dochter Emma en de dialogen met bijvoorbeeld Vincent. Dat is de extra kers op het taartje! Ik las niet alle delen met Joe als hoofdpersoon, maar heb geen enkel moment het gevoel dat ik iets mis. Michael pakt subtiel af en toe terug op het verleden. De emoties van alle betrokkenen komen goed over en laten je medelijden voelen, maar ook geven ze je bij tijd en wijle het gevoel van kom op nou gast!

Jac:

In de fijne schrijfstijl van Robotham worden vileine dialogen afgewisseld met briljante beschouwingen en hilarische scènes, zoals met de schoolcounselor meneer Carmine, maar vooral veel sprankelende, lichtvoetige zinsneden, zoals over de relatie ‘ Jongere vrouw — oudere man’. De opname in het ziekenhuis is het begin van de ontmanteling van het fort, het bastion dat William en Mary schijnbaar hadden opgetrokken. Het thema van de in scherven vallende façade is niet onbekend in de literatuur en film.

Corina:

De andere vrouw is geen keiharde bloedstollende thriller, maar de spanning is wel degelijk aanwezig. Door kleine speldenprikjes blijf je geïntrigeerd en wil je weten hoe wat en waar! Michael geeft ook de side-kicks allemaal net dat extra waardoor je van iedereen wil weten wat ze beweegt en hoe het af gaat lopen.

Jac:

Het boek is met veel empathie geschreven, zonder in goedkope dramatiek te vervallen. Het is bovenal intelligent geconstrueerd met fraaie zinnen en mooie quotes die je doen glimlachen of die je als lezer wat langer doen stil staan. En een goed plot met een bloedstollende actiescène. Vertaalster Danielle Stensen heeft goed werk  afgeleverd. Voor zover dat beoordeeld kan worden. Robotham is terug op zijn oude niveau.

Corina:

Als de ontknoping nadert wordt het nog wel even echt spannend en zit ik toch nog even een mooi aantal bladzijdes op het puntje van mijn stoel. Heerlijk! Dit is Michael Robotham ten voeten uit. Onverwacht, maar kloppend tot de laatste punt.

Conclusie:

Jac:

Het was een genoegen dit boek te lezen. Het is geen thriller die je ’s nachts doorleest, omdat de ontknoping bekend moet zijn voor de zon opkomt, het is wat zo mooi genoemd wordt door de uitgevers een boek ‘op het snijvlak van roman en thriller’. En daar tendeert Michael Robotham steeds meer naar. En daar kunnen we blij om zijn. U begrijpt De andere vrouw is niet alleen door de thrillerbril bekeken.

Corina:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Plot: 4.5

Psychologie: 4.5

Dat maakt unaniem vierenhalve sterren voor De andere vrouw!

Jac Claasen en Corina Nieuwenhuis.

 

NB: Extra info over de schrijver:

Dit is het dertiende deel uit de Joe O’Loughlin en Vincent Ruiz reeks. De schrijver zegt in zijn dankwoord daarover het volgende : “Toen ik professor Joe O’Loughlin introduceerde in De verdenking, had ik er nog geen idee van dat hij mijn langst blijvende  en geliefdste personage zou worden… een briljante psycholoog met een enorm inzicht in het beste en het slechtste van de mens.”

“Joe (Joseph) O’ Loughlin, klinisch psycholoog van professie, heeft mijn hart gestolen. Simpel, omdat deze briljante psycholoog ook maar een mens is en dus afschuwelijke blunders maakt. ‘Hij is geniaal in het oppikken van kleine incidentele details, patronen die anderen niet zien, constateert afwijkingen en onvoorspelbare handelingen die uitschieters zijn en de grenzen van het menselijk gedrag vormen.”

“Vincent Ruiz, is in dit boek al met pensioen, maar blijft de keiharde politieagent die maar een ding verkeerd doet. Hij kiest altijd de verkeerde vrouwen. Wellicht kiezen de verkeerde vrouwen hem. Of zou het dan toch zo zijn dat de vrouw altijd kiest en de man blij is met wat hij kan krijgen?”

Duorecensie Jac & Karin: De opvolger-Fiona Cummins*****

DeOpvolger

Auteur: Fiona Cummins

Oorspronkelijke titel: The collector

Serie: De Bottenverzamelaar deel 2.

Vertaling: Saskia Peterzon-Kotte

Uitgever: Ambo|Anthos

Genre: Literaire Thriller

Verschijningsdatum: september 2018

Over de auteur:

Fiona Cummins was journalist voor de Daily Mirror en volgde de schrijversopleiding aan de Faber Academy. Ze debuteerde in 2017 met de enthousiast onthaalde thriller De verzamelaarDe opvolger is haar tweede thriller.

( Bron: http://www.amboanthos.nl )

Achterflap:

In de thriller De opvolger van Fiona Cummins woont de negenjarige Jakey Frith met zijn ouders aan de Engelse zuidkust. Hij is ternauwernood ontsnapt uit de klauwen van een macabere seriemoordenaar. Maar de Bottenverzamelaar loopt nog altijd vrij rond en wacht het moment af om alsnog toe te slaan. Clara, het meisje dat nog door hem wordt vastgehouden, klampt zich vast aan de gedachte dat ze ooit gered zal worden.

De Bottenverzamelaar heeft ondertussen een leerling gevonden, die hij klaarstoomt om zijn bottenmuseum over te nemen. Maar hij kan Jakey en de detective die zijn dromen doorkruiste niet uit zijn hoofd zetten en zint op de ultieme wraak.

Mening:

Karin:

Wat kun je je toch verheugen op bepaalde boeken. Oi oi oi en dan is De opvolger ook nog minstens zo sterk als De verzamelaar! Het is direct thuiskomen, de personages staan me nog helder voor de geest en het is letters vreten vanaf de eerste bladzijde.

Wat een fantastische schrijfstijl is dit toch en wat wordt er weer een fantastisch verhaal neergezet. De verschillende lijnen moeten weer samen zien te komen en de wijze waarop dit dan ook allemaal weer gebeurt is briljant. Dit is opbouwen, uitdiepen, gruwelen, hopen en gewoon thriller ten top.

Jac:

Brian Howley noemt zich voortaan meneer Silver. Deze meneer Silver is vastbesloten om zijn verloren gegane bottenverzameling nieuw leven in te blazen, en ter wille van de continuïteit op zoek te gaan naar een opvolger. Saul is een getraumatiseerde, hyperintelligente jongen en  beschadigde tiener van 16 jaar die in deze fase van zijn leven regelmatig geneigd is om tegendraads te acteren. Daar zijn redenen toe. Niet in het minst door het Geheim dat hij deelt met zijn moeder, het drankorgel Gloria Anguish, waar hij tot overmaat van ramp nog voor moet zorgen ook. De andere hoofdpersonen kennen we: Jakey Frith en Clara Fowley. Zij komen in groot gevaar als meneer Silver in actie komt. En natuurlijk Etta Fitzroy, die haar eigen demonen bij zich draagt.

Karin:

De opvolger is los te lezen maar het zou werkelijk zonde zijn als je De verzamelaar niet eerst zou lezen. Cummins pakt zeker even terug met een korte uitleg maar neem nou bijvoorbeeld kleine Jakey, of de sympathieke stoere Etta Fitzroy die maar één hoofddoel heeft, en dat is deze seriemoordenaar pakken. Neem de kleine Clara, nog steeds vermist en hoe dan? Ik bedoel maar, de achtergronden moet je eigenlijk niet willen missen want dit is voor nu een tweeluik waar je U tegen zegt.  Ook Silver/De Nachtman himself komt uiteraard weer uitgebreid aan bod en de titel wordt je al vrij snel zeer duidelijk door middel van Saul, de antiheld?

Jac:

Cummins heeft een opmerkelijke schrijfstijl. Zij schrijft bijna literair over geuren, kleuren, emoties en natuursensaties. Woordgebruik en zinsconstructie leiden veelvuldig tot fraaie metaforen en mooi taalgebruik. Het verhaal is erg beeldend geschreven, en situaties en dialogen zijn van hoog niveau en dringen zich snel de geest van de lezer binnen. Een compliment voor de vertaalster Saskia (‘ Kanjer’) Peterzon-Kotte. Opmerkelijk is ook dat de gebeurtenissen niet of nauwelijks plaatsvinden op een politiebureau, een mortuarium of gevangenis. Geen beschrijvingen van lijkschouwingen, geen CSI-achtige hi- tech analyses. Zelfs de persoon van Etta Fitzroy heeft een minder belangrijke rol in het geheel.

Karin:

Richting einde wordt de spanningsboog nog even flink aangetrokken en zit je op het puntje van je stoel. Om vervolgens na het epiloog het boek met een dikke zucht dicht te klappen. Het verleden, het nu….ai lof Etta en dit suddert nog wel even na!

‘Ting!’

Jac:

Het is niet persé de spanning die Fiona Cummins zo’n prettig leesbare auteur maken. Het zijn de excentrieke figuren, de fraaie karaktertekeningen,de zielige, bijzonder gevormde slachtoffertjes, de mesjogge dader, de donkere setting van het verhaal, maar vooral de intelligente schrijfstijl, die ver en ver uitstijgt boven hetgeen  we gebruikelijk zijn te lezen in de thrillerwereld. De plot steekt ijzersterk in elkaar, en vooral het laatste kwart van het boek kan niet neergelegd worden. Fiona Cummins heeft haar eerste boek duidelijk overtroffen.

Tip: Het verdient aanbeveling eerst De verzamelaar te lezen.

Conclusie:

Unaniem vijf sterren voor De opvolger.

Jac Claasen & Karin Meinen.

Duorecensie Karin & Corina: Heimwee naar Bloed – Dario Correnti ****

Heimweenaarbloed

Auteur: Dario Correnti

Uitgever: Harper Collins Holland

Oorspronkelijke titel: Nostalgia del Sangue

Vertaler: Edwin Krijgsman

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: augustus 2018

Over de auteur:

Dario Correnti is een pseudoniem waarachter twee auteurs schuilgaan. Nog voor Heimwee naar bloed verscheen in Italië was de internationale belangstelling al heel groot. En terecht: het verhaal is gebaseerd op feiten, zeer goed geschreven en ongekend spannend. Heimwee naar bloed verschijnt in zestien landen.

( www.harpercollins.nl )

Achterflap:

Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.

Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd ‘de vampier van Bergamo’, werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.

Wat hebben deze nieuwe moorden echter te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten bijten zich vast in de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?

Mening:

Karin:

Een Italiaans duo achter een pseudoniem, een achterflap die gelijk aanspreekt. Hoe fijn is het weer dat verwachtingen waargemaakt worden, want ik heb genoten van Heimwee naar bloed. Althans grotendeels.

Corina:

Tjongejonge die achterflap!! Daar wordt een thriller-liefhebber toch gewoon blij van! En ja hoor, vanaf het eerste hoofdstuk word ik gegrepen door de schrijfstijl. Besana pakt me gelijk in. Je voelt gelijk aan alles dat dat wel een mannetje is. Piatti komt in eerste instantie wat stuntelig over, maar ik vind haar gelijk leuk. En als Besana haar met frisse tegenzin onder zijn hoede neemt, is daar een dynamisch duo geboren.

Karin:

De personages worden fantastisch neergezet. Piatti en Besana zijn gigantische tegenpolen, en een ieder weet op hun eigen manier me in te pakken. Samen weten ze dan ook dat geweldige setje te vormen. Vooral ook de scherpe humor doet me regelmatig flink grijnzen tussen de gruwel door. Dat deze humor later afzwakt vind ik ergens jammer, maar in die zin ook geen gemis omdat het hele gebeuren dit met gemak opvangt.

Corina:

In niet al te lange hoofdstukken word je per dag meegenomen door het verhaal. Met de nodige Pinot Noir en Italiaanse hapjes onderzoek je met Besana en Piatti de moorden mee. Beide worden ook qua hun privéleven meer dan goed uitgewerkt, en ik zit regelmatig te glimlachen om de discussies en dialogen tussen deze twee totaal verschillende personages. Er zijn vele lijntjes en veel personages, maar alles past prima bij elkaar en heeft toegevoegde waarde voor het totale verhaal.

Karin:

De insteek vanuit de journalistiek is lekker verfrissend, en hoe verder je komt hoe meer er toch ook nadruk op onderzoek gaat liggen. Lekker. Het switchen naar het verleden, de seriemoordenaar van toen, is een hele toffe verrijking en maakt nog verder nieuwsgierig. Regelmatig kom je eten en wijn tegen, charmant gewoon en op een gegeven moment weidt Correnti ook graag uit met feitelijke zaken. Zinnig en passend? Ja. Kon het me blijven boeien? Nee, dat had van mij echt minder gemogen want ik neig hier steeds naar scannend lezen. Voor mij eigenlijk het enige minpuntje in dit verhaal, want het is origineel, spannend en richting einde zit ik dan ook op het puntje van de stoel. Wat een fantastisch derde deel en wat een pracht van een plot ook.

Zou er een volgend boek komen met deze personages, count me in want dit is gaaf!

Corina:

De verhaallijn die in het verleden loopt is ook super mooi beschreven, en geeft je een mooi kijkje in de periode van de eerste seriemoordenaar van Italië en hoe het toen allemaal ging. Heerlijk! Het past er perfect bij en laat je je afvragen waarom de huidige moordenaar juist deze imiteert.

Minpuntje is in dit verhaal voor mij de paar keer terugkerende taaie stukken met betrekking tot bijvoorbeeld genetisch onderzoek. Interessant? Jawel, maar voor het verhaal had het korter en bondiger gekund. Nu verslapt mijn aandacht, en voor mij was het dan ook geen toegevoegde waarde voor het verhaal.

En dan is daar deel drie en zit ik het gehele deel op het puntje van mijn stoel. Wat een tof plot! Origineel en pakkend! Ik hoop echt dat we nog meer van deze auteur zien verschijnen in de Nederlandse boekhandels en als het even kan dan met Besana en Piatti.

Conclusie:

 Karin:

Op alle fronten vier sterren voor Heimwee naar bloed.

Corina:

Overall vier sterren.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Heimweenaarbloed

Over Heimwee naar bloed :

Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.

Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd ‘de vampier van Bergamo’, werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.

Wat hebben deze nieuwe moorden echter te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten bijten zich vast in de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

De konning van Amerika.jpg

Over De koning van Amerika :

R.J. Ellory schreef met De koning van Amerika  ( Kings of America ) op het snijvlak van spanning en roman. Laat je meevoeren naar het Amerika van eind jaren ’30.Van de rauwe straten van New York tot de glitter and glamour van Hollywood.

1937. De Ierse bokser Danny heeft een misdaad met fatale afloop op zijn geweten en neemt de boot naar Amerika. Hij ontmoet broer en zus Mariani, eveneens immigranten die in de hoop op een beter leven naar New York zijn vertrokken. Alle drie jagen ze hun dromen na, via de sloppenwijken van New York tot de glamour van Hollywood. Een weg die niet zonder gevaar is. Ze gaan voor elkaar door het vuur, maar hebben geheimen… zelfs voor elkaar.

Karin leest:

Heimweenaarbloed

Over Heimwee naar bloed :

Een stadje in het noorden van Italië wordt opgeschrikt door een aantal moorden. De lijken van de slachtoffers zijn gruwelijk toegetakeld en de moordenaar laat telkens een mysterieuze, in bloed geschreven boodschap achter: ViVe.

Twee journalisten, Marco Besana, een oude rot, en de jonge, onhandige Ilaria Piatti, besluiten de moorden te onderzoeken. Ilaria is ervan overtuigd dat de moordenaar een copycat is die zich laat inspireren door Vincenzo Verzeni, de eerste Italiaanse seriemoordenaar. Verzeni, bijgenaamd ‘de vampier van Bergamo’, werd in de negentiende eeuw veroordeeld voor de moord op twee vrouwen en de aanranding van zes andere, waarbij hij hen beet en hun bloed dronk.

Wat hebben deze nieuwe moorden echter te maken met een seriemoordenaar die al een eeuw dood is? De twee journalisten bijten zich vast in de zaak, maar worden van alle kanten tegengewerkt. Zullen zij in staat zijn om deze zaak op te lossen voor er opnieuw een slachtoffer valt?