Duorecensie Riejanne & Corina: De jongen die zijn vader naar Auschwitz volgde – Jeremy Dronfield ****1/2

de jongen die zijn vader

Auteur: Jeremy Dronfield

Uitgever: Boekerij

Originele titel: The Boy Who Followed his Father into Auschwitz

Vertaling: Gerard Suurmeijer

Aantal pagina’s: 432

Genre: Roman

Verschijningsdatum: April 2019

De achterflap: 

In 1939 werden Gustav Kleinmann, een Weense stoffeerder, en zijn zestienjarige zoon Fritz samen met honderden andere Joodse mannen gearresteerd door de SS. Losgerukt van hun familie werden Gustav en Fritz in eerste instantie naar Buchenwald in Duitsland gestuurd, waar het beruchte concentratiekamp op dat moment werd gebouwd.
Het is het begin van een oorlogsverhaal dat zijn weerga niet kent, voor de eerste keer verteld in dit boek. Gustav en Fritz werden gedwongen om te helpen Buchenwald te bouwen. Ze deden loodzwaar werk in de steengroeve van het kamp waaraan veel dwangarbeiders stierven. Toen de ouder wordende Gustav en vierhonderd andere Joden werden geselecteerd voor overplaatsing naar het angstaanjagende nieuwe kamp Auschwitz, kon Fritz het niet verdragen om gescheiden te worden van zijn vader. In een daad van buitengewone liefde en moed bood Fritz zichzelf ook aan voor het transport naar Auschwitz. Zo begon een nieuwe beproeving voor hen allebei, nog wreder en gruwelijker dan hun ervaringen tot dan toe.

Meningen:

Riejanne:

Het verhaal begint met het ontstaan van de oorlog. Hoe de Duitsers Wenen binnenvallen met alle gevolgen van dien. We volgen het gezin Kleinmann, bestaande uit Gustav,  zijn vrouw Tini en hun zonen (Kurt en Fritz) en twee dochters (Edith en Herta). Langzaam zien we hoe de bewegingsvrijheid van onder andere dit gezin steeds meer ingeperkt wordt. Dat mensen die jarenlang hun vrienden waren nu lijnrecht tegenover hen stonden. Voor mij onvoorstelbaar hoe je mensen die je in je hart gesloten hebt ineens als je vijand kunt zien en hen daar naar behandelt.

Hoe kinderen leuzen op straat scanderen: “Wanneer Joods bloed van het mes druipt, dan zingen en lachen we.” Echt, de rillingen liepen me over de rug.

Corina:

Je wordt meegenomen in het Wenen van net voor de oorlog. Hoe de anschluss van Oostenrijk ontstaat en hoe het leven van de Joodse familie Kleinmann steeds kleiner wordt. Hoe je beste vrienden je opeens niet meer zien staan en je zelfs publiekelijk vernederen, alleen maar omdat je dus Joods bent. Praktiserend of niet. Jarenlang loop je zij aan zij en opeens lig je buiten de maatschappij. Het is treffend beschreven, waardoor het extra schokkend is om te lezen. 

Riejanne:

We zien hoe moeder Tini er alles aan doet om haar kinderen te beschermen, maar ook zij kan niet voorkomen dat Fritz samen met zijn vader opgepakt wordt. De gebeurtenissen in het kamp worden heel gedetailleerd verteld, doordat Gustav tijdens zijn kampjaren een dagboek bij heeft gehouden. Hierin beschreef hij hoe de dagen eruit zagen. Gruwelijke details en tegelijkertijd de liefde tussen vader en zoon die hen beiden op de been hielden. Die hen beiden de kracht gaven om toch vooral maar door te gaan, ongeacht de situatie waarin ze verkeerden. Fritz vertelde onder meer dat hij in het kamp vriendschap ervoer die fundamenteel was voor de rest van zijn leven. “Dit was buiten kampmuren niet mogelijk geweest.” Deze opmerking zette mij wel even aan het denken. Ik vind het intriest dat er een onmenselijk bestaan nodig is om zo’n fundamentele vriendschap te ervaren.

Wat ik persoonlijk heel fijn vond aan dit boek is dat er ook verteld wordt hoe het de rest van het gezin Kleinmann is vergaan. Het verhaal draait natuurlijk grotendeels om Fritz en Gustav, maar de informatie over de andere gezinsleden maakten wel dat het verhaal compleet was.

Corina:

Als bij een wonder vinden vader Gustav en zoon Fritz elkaar als ze afzonderlijk van elkaar opgepakt zijn op de Bloedweg  richting Buchenwald. Gustav heeft met gevaar voor zware straffen een klein dagboek mee naar binnen kunnen smokkelen. Wat uiteindelijk van veel waarde zal zijn, mede voor het schrijven van dit boek. Het leven in het kamp wordt heel feitelijk en zonder de gruwelijkheden te schuwen beschreven. Toch voel je ook de hechte vriendschappen die daar ontstaan in de meest onmenselijke omstandigheden tot in je vezels. Hoe bijzonder. 

Deze afschuwelijke omstandigheden en gebeurtenissen worden afgewisseld met het verdere vergaan van moeder Tini en de twee dochters en jongste zoon. Het is in- en intriest om te lezen hoe bureaucratische ellende van zowel de Duitsers als bijvoorbeeld de Amerikanen zoveel mensen de kans is ontnomen om te vluchten uit Europa.

Riejanne:

Ik heb door de jaren heen heel wat oorlogsboeken gelezen, maar toch raakte dit boek me niet in de kern, hoe gruwelijk de feiten ook waren. Het verhaal pakte me zeker, maar toch miste ik het gevoel. Het boek is met een bepaalde afstandelijkheid geschreven, waardoor het leek alsof er feiten opgesomd werden in plaats van een gevoelig verhaal. Dat vond ik jammer en in die zin had ik er ook meer van verwacht.

Vier sterren.

Corina:

De manier waardoor Fritz zijn vader volgt naar Auschwitz bezorgt me echt de rillingen over mijn lijf. Wat een liefde in zo een wanhopige tijd. Ook het einde en hoe ze uiteindelijk de oorlog overleven is gewoon bizar. Toch heb ik minder gevoel bij het lezen van dit verhaal doordat het allemaal heel feitelijk beschreven wordt. De feiten geven mij toch ook wel kippenvel en voor de zoveelste keer vraag ik mij af: hoe kunnen mensen zo onmenselijk zijn, maar ook hoe kunnen mensen in zulke onmenselijke situaties zo menselijk blijven?

Door de schrijfstijl net geen volle bak, maar vier en halve sterren.

Riejanne Zwiers en Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Duorecensie Sandra & Karin: Verlichting – Stephen King ****

VerlichtingStephenKing

Met dank aan Overamstel uitgevers / The House of Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Stephen King

Uitgever: The House of Books

Originele titel: Elevation

Vertaling: Nathaly Schrijnder

Aantal pagina’s: 128

Genre: Novelle, NUR 332

Verschijningsdatum: 12 maart 2019

Over de auteur:

Meesterverteller Stephen King heeft meer dan vijftig romans op zijn naam staan en tientallen korte verhalen. Hij schreef spanning, horror, fantasy, bovennatuurlijk, en in welk genre hij zich ook waagt, steeds weet hij wereldwijd miljoenen lezers aan zijn boeken gekluisterd te houden.

(Bron: www.overamsteluitgevers.nl)

Achterflap:

Scott Carey blijft gewicht verliezen zonder dat zijn uiterlijk verandert, en zo gebeuren er wel meer vreemde dingen. In het plaatsje Castle Rock belandt hij midden in een escalerende ruzie met zijn lesbische buren. Een van hen is vriendelijk, de andere cold as ice. De vrouwen willen een restaurant openen maar de inwoners willen niets weten van een lesbisch koppel. Als Scott inziet met wat voor vooroordelen zij, en hijzelf, te maken hebben, besluit hij te helpen. Onverwachte verbonden, de jaarlijkse hardloopwedstrijd en Scotts mysterieuze aandoening brengen het beste in mensen naar boven.

Mening:

Sandra:

Toen ik begon met lezen was er meteen weer dat gevoel dat ik eigenlijk altijd wel bij heb bij de verhalen van King: ik bevind mij op dat moment in dat andere universum: Het King universum. Het lijkt op onze ‘gewone’ wereld, maar het is er toch net even anders. Niet altijd eng of spannend, maar wel mysterieus.

Karin:

Ik ben een rasechte King fan en het aantal bladzijdes voelt als een teleurstelling. Ik hoopte zó op weer eens een dikke beukert, maar King weet in een beperkt aantal pagina’s weer een fantastisch en compleet verhaal neer te zetten. We maken van teleurstelling direct bere-enthousiast nu!

Sandra:

In Verlichting bevinden we ons in het stadje Castle Rock, waar meerdere verhalen van King zich afspelen. We maken kennis met Scott Carey, een veertiger met, hoe herkenbaar, overgewicht. De weegschaal vermijdt hij dan ook het liefst. Maar er is iets vreemds aan de hand. Scott verliest gewicht, elke dag en met kilo’s tegelijk. Zijn omvang blijft echter hetzelfde. Hij ziet eruit als iemand van rond de 110 kilo, maar weegt rond de 95 kilo en elke dag wordt dit minder. Ondertussen heeft hij niet zo’n geweldige relatie met zijn buurvrouwen. Een lesbisch stel, bovendien nog getrouwd ook, wordt door de bewoners niet bepaald met open armen ontvangen. Ze hebben een restaurant geopend, maar door de vooroordelen die in het stadje overheersen, loopt het er niet bepaald storm.

Karin:

Wat is het toch een leesfeest hoe dit verhaal weer verteld wordt. Het gegeven an sich is sowieso briljant. Hoe verzin je het en hoe gaat en kan dit aflopen? Dit is pakkend, beeldend. King neemt de tijd zonder dat het ook maar ergens saai wordt, geeft stukje bij beetje steeds meer info en het beperkte aantal personages wordt al snel heel eigen. Naast bizarre gebeurtenissen brengt dit verhaal een heerlijke tik humor, zijn de dialogen om te smullen, wordt drama in fantasy subliem omgezet naar een goed humeur en feelgood ten top. De vooroordelen, de relationele ontwikkelingen, oude en nieuwe vriendschappen; het wordt in korte tijd prachtig uitgediept.

Sandra:

Scott wil niets liever dan een goede relatie met zijn buren en bedenkt een plannetje om hen te helpen. Hij schrijft zich in voor de jaarlijkse hardloopwedstrijd, waar één van de buurvrouwen ook aan meedoet. Dit en zijn bijzondere aandoening zijn de ingrediënten voor een mysterieus, bijzonder verhaal met meerdere lagen. Een tik naar Trump (we weten inmiddels hoe anti-Trump Stephen King is), vooroordelen en onverwachte vriendschappen. Knap hoe King in zo weinig pagina’s een compleet en afgerond verhaal weet te vertellen.

Karin:

Het einde is prachtig, het ontroert ook. Je krijgt wat de achterflap belooft en nog zoveel meer. Ik heb echt zo genoten van deze parel en ga weer fris en fruitig verder met hopen op een volgend (heel dik) boek.

Conclusie:

Sandra:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3,5

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Karin:

Kleinigheidje hou je toch: de NUR 332 oftewel thriller vind ik minder goed gekozen. Ik zie hier echt geen thriller in. Desalnietteplus, wat een prachtverhaal.

Schrijfstijl: 4.5

Spanning: 3

Psychologie: 4

Leesplezier: 5

Plot: 4.5

Originaliteit: 4.5

Maakt unaniem vier stralende sterren voor Verlichting.

Sandra Remmig & Karin Meinen.

Duorecensie Karin & Corina: Het meisje van toen – Edward Hendriks ***1/2

Winactie Het meisje van toen

Met dank aan Edward Hendriks voor het recensie-exemplaar

Auteur: Edward Hendriks

Uitgever: Eigen beheer

Aantal pagina’s: 125

Genre: Wraakthriller

Verschijningsdatum: 31 januari 2019

Over de auteur:

In het dagelijks leven ben ik copywriter van beroep. Eerst in dienst van verschillende reclamebureaus, sinds een jaar of acht als freelancer. Ik was dus altijd al veel met teksten en ideeën bezig. Toch bleef de gedachte aan een ‘echt boek’ maar lokken. Geen boek in opdracht, maar iets wat ik helemaal zelf zou kunnen verzinnen.

Toen ik in het voorjaar van 2009 een maand in Napels doorbracht om er de Italiaanse taal te leren, kwamen de ideeën voor een boek bovendrijven. Het zou nog tot juni 2012 duren voor deze op Napolitaanse leest geschoeide maffiathriller in de boekwinkels lag.

(Bron: http://www.edwardhendriks.nl)

Achterflap:

Het meisje van toen is een snoeiharde wraaknovelle van rond de 35.000 woorden, die (voorlopig) alleen als e-book verschijnt.

Twintig jaar geleden bedroog Paul Meertens de vrouw met wie hij pas getrouwd was. Nu, terwijl hij een goede baan bij een IT-bedrijf heeft, staat hij oog in oog met zijn onenightstand van toen, Lieve Breevoort. Ze solliciteert naar de functie van managementassistente. Paul is van slag, maar herpakt zich. Hij besluit een afwijzingsbrief te sturen en het hele voorval zo snel mogelijk te vergeten. Maar zo makkelijk laat Lieve zich deze keer echter niet aan de kant schuiven. Weldra ziet hij haar terug als danslerares van zijn jongste dochter, als de nieuwe squashpartner van zijn vrouw en als de invalster op school. Hij begint haar werkelijk overal te zien. Wordt hij gek? Nee, het is erger dan dat. Ze is uit op wraak en ze heeft verdomd lang de tijd gehad om die voor te bereiden…

Mening:

Karin:

Het meisje van toen is mijn kennismaking met Edward Hendriks. De proloog is alvast bijzonder pakkend. In de ik-vorm stap je de wereld van Paul binnen en het verhaalt terug naar de onenightstand van 20 jaar geleden. Een misstap die nog veel los zal gaan maken. De manier van vertellen, van schrijven, maakt per direct een hele goede indruk. Dit is tof woordgebruik, dit leest ontzettend fijn en dit geeft stof tot graag verder willen met het verhaal.

Corina:

De proloog begint gelijk vlot en pakkend. Als je dan in hoofdstuk één belandt trekt Edward gelijk door met de vlotte en beeldende manier van schrijven. Heerlijk makkelijk leesbaar en je vraagt je af waar gaat dit heen? Wat heeft die grote fout uit de proloog voor een gevolgen dan?

Karin:

De stop wordt uit de gootsteen getrokken en van dag tot dag zie je Paul al draaiend in een kolk van bizarre gebeurtenissen verder verdwijnen richting het putje.

De denk- en doewijze doet me een aantal keer flink twijfelen aan zijn verstand. Van ‘je trapt hier nu echt met open ogen in’, tot ‘ ja laat dat vooral achterwege, dat gaat de zaak ten goede komen.’ Onder andere de reactie van Brenda, maar ook bijvoorbeeld de wijze waarop een schorsing volgt doet me stevig achter de oren krabben, maar buiten dat is het intrigerend en is er continue spanning aanwezig. Stap voor stap gaat het richting steeds meer gruwel. Er zit een passage in dat je met opgetrokken wenkbrauwen en samengeknepen billen zit te lezen, dit is thriller! Het motief is wel duidelijk en toch komt er nog meer tevoorschijn en blijft het een leuk vraagteken hoe het nu allemaal werkelijk in elkaar steekt.

Corina:

De gebeurtenissen komen al vrij rap in een stroomversnelling en je vraagt je af: hoe kan dit? Wat gebeurt hier dan? Overduidelijk is Paul de enige echte hoofdpersoon in dit verhaal en mijn hemel wat een konijn zo bij tijd en wijle. Zijn manier van denken staat me vanaf de eerste ontmoeting met de roodharige dame niet aan. Hoezo denk je zo? En vooral, waarom reageer je zo? De roodharige dame blijft een tijd een mysterie, wie is zij nou precies en waarom doet ze wat ze doet?

Als de ontknoping daar is brengt Edward alles op een toffe manier bij elkaar en als ik een stukje voorlees aan mijn vriend trekt hij wit weg en belooft me echt nooit, nooit vreemd te gaan 🙂 De laatste twist vind ik echt geniaal gevonden en geeft dat extra aan het verhaal.

Karin:

Hendriks rondt het verhaal prima en met wat verrassende schijnbewegingen af. You win some, you lose some. En de winner is? Ge-wel-dig.

Corina:

Ondanks dat het af en toe een beetje op het randje van geloofwaardig c.q. logisch handelen is, weet Edward me zeker in te pakken met deze wraakthriller.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 2.5

Spanning: 3.5

Plot: 4

Corina:

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 3

Leesplezier: 4

Psychologie: 2

Spanning: 3.5

Plot: 4

Maakt unaniem een mooie drie en halve sterren voor Het meisje van toen.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Duorecensie Riejanne & Karin: De krokodilvogel – Katrine Engberg****

Krokodil

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Katrine Engberg

Serie: Jeppe Kørner & Anette Werner (1)

Originele titel: Krokodillevogteren

Vertaling: Corry van Bree

Uitgever: A.W. Bruna

Aantal pagina’s: 390

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: 5 februari 2019

Over de auteur:

Katrine Engberg (1975) was in Denemarken reeds bekend als danser en choreograaf toen ze in 2006 haar schrijfdebuut maakte met een non-fictieboek. Ze werkt nog steeds als regisseur en choreograaf, voor theater en televisie. Inmiddels heeft ze ook groot succes met haar boeken. Haar thrillers over Jeppe Kørner en Anette Werner belanden steevast in de top 3 van de Deense bestsellerlijst, en ook is haar ster nu internationaal rijzende.

( www.awbruna.nl )

Achterflap:

Op een vroege ochtend in het centrum van Kopenhagen loopt de gepensioneerde Gregers Hermansen voorzichtig de trap van zijn appartement af om zijn vuilniszak buiten te zetten. Op de eerste verdieping ziet Gregers dat de deur van zijn onderburen openstaat. Hij probeert de deur te sluiten, maar verliest hierbij zijn evenwicht en valt voorover het appartement binnen. Als hij weer bijkomt, ontdekt hij dat hij boven op het bebloede lichaam van een jonge vrouw ligt.

Het is het begin van een nachtmerrie voor de bewoners van het appartementencomplex en eveneens voor rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner. Vooral omdat er algauw wordt ontdekt dat een andere bewoner van het complex een thriller schrijft over de moord op een jonge vrouw in een appartementencomplex…

Mening:

Riejanne:

Toen ik begon met lezen vroeg ik me af of dit boek wel wat voor mij was, doordat ik erg aan de schrijfstijl moest wennen. Echter na een paar hoofdstukken had de schrijfstijl me te pakken en wilde ik graag verder lezen.

Het verhaal begint met Gregers die in zijn appartementencomplex struikelt over het dode lichaam van een medebewoner. Hierop worden rechercheurs Jeppe Kørner en Anette Werner op de zaak gezet. Al gauw ontdekken zij dat een bewoner van het appartementencomplex een thriller schrijft over een soortgelijke moord en kan het onderzoek beginnen.

Karin:

Om maar met de deur in huis te vallen; ik heb genoten van dit boek. Dit is een echte whodunit waar de nadruk ligt op onderzoek, aanwijzingen volgen en waar tot ver in het verhaal de vraag blijft wie nu de dader is.

De spanning is niet snijdend, maar het blijft een zeer onderhoudend en goed verhaal en dat komt door allereerst de toffe personages. Heerlijk ook hoe hier met name in het begin een flinke tik humor uitgedeeld wordt en de insteek dat Jeppe en Anette niet bij elkaar passen is verfrissend. De nadruk ligt in dit boek op Jeppe en ik vermoed dat in een volgend deel Anette wat meer aan de beurt zal komen. Daar hoop ik ook op, maar ik loop nu op de zaken vooruit.

Riejanne:

Het leven van Jeppe wordt behoorlijk uitgewerkt in tegenstelling tot Anette. Zij wordt wat vlakker beschreven. Het leuke aan dit duo is dat ze niet zo goed boteren, maar desondanks toch tot elkaar verdoemd zijn. Daarnaast bevat het boek veel humor en dat is iets wat ik heel erg kan waarderen.

Karin:

Engberg weet het met een prachtige stijl te brengen. Zo her en der had het wat minder uitgebreid gemogen maar dit deed geen moment af aan het leesplezier. De meerdere lagen en lijnen, de leuke kleine wendingen waarbij je weer op het verkeerde been wordt gezet en de thema’s die aangehaald worden; dit is wat je als lezer graag tegenkomt in dit genre. Abortus, pleegtehuizen, verliezen, ontwrichte gezinnen; het zit prachtig verweven in de lijnen die uiteindelijk op knappe wijze aan elkaar gebreid gaan worden.

Riejanne:

Tijdens het lezen gingen mijn gedachten alle kanten op en verdacht ik meerdere personen. Pas op het einde werd het duidelijk wie de dader was. Wat ik wel een beetje miste was de spanning, maar doordat het verhaal goed in elkaar zit, maakte dat dat ik er toch van genoten heb.  Wat mij betreft een prima debuut en het vervolg pak ik zeker op!

Karin:

En ja hoor, daar is dan de dader en waar ik meerdere mogelijkheden zag; hij of zij zat er niet bij en daar houden we van. Prima plot en wat ik al zei, een volgend deel zou ik erg graag oppakken want Anette moet gewoon ook nog meer aan de beurt komen. Ik wil het, ik wil het!

Conclusie:

Riejanne:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3.5

Psychologie: 3.5

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 3.5

Karin:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 3

Psychologie: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4

Maakt unaniem vier sterren voor De krokodilvogel.

Riejanne Zwiers & Karin Meinen.

Duorecensie Karin & Corina: Weerzin-Bernard Minier****

weerzin

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bernard Minier

Serie: Deel vijf Martin Servaz serie

Originele titel: Soeurs

Vertaler: Aniek Njiokiktjien & Félice Portier

Uitgever: Xander Uitgevers

Aantal pagina’s: 448

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 14 februari 2019

Over de auteur:

Bernard Minier (1960) groeide op in de Pyreneeën. Hij werkte als douanebeambte, maar droomde van een bestaan als schrijver. Zijn debuut Een kille rilling werd lovend ontvangen door de Franse pers en wereldwijd vertaald en verfilmd voor Netflix. Minier woont in Essonne, ten zuiden van Parijs.

( Bron: http://www.xanderuitgevers.nl )

Mening:

Karin:

Aha, het vijfde deel in de serie en goed op zichzelf staand te lezen. Dat is tof want dit wordt dan eindelijk mijn kennismaking met Minier. De kundige schrijfstijl weet je direct te pakken en we begeven ons in het verleden. Een mysterieuze en brute dubbele moord, de toon is alvast goed gezet.

Corina: 

Wauw wat een achterflap! Minier kwam al regelmatig voorbij in de groep, maar ik zag een beetje op tegen het beginnen aan een serie. Maar volgens het persbericht is het goed los te lezen en wat hebben ze daar gelijk in gehad. We beginnen in het verleden en hoe! Wat gaat dit Servaz brengen?

Karin:

Je raakt al snel bekend met Servaz en de overige personages en het is duidelijk dat er achter deze sympathieke rechercheur het nodige in het verleden ligt. Dat maakt alsnog weer nieuwsgierig naar de vorige delen maar dit even terzijde.

Na de overgang naar het heden verlies ik even die binding met de personages. Dit valt al snel weer op de plek en rode draad blijft Lang, een auteur van gruwelijke boeken met een best bijzondere schare aan fans. Wat is zijn rol?  Het is nogal eens wisselen van mening daarover tijdens het lezen en daar hou ik zo van. Na een sterk begin wordt het vervolgens een beetje hetzelfde van het gekonkel rondom dit gegeven. Het blijft echter onderhoudend, en van onderhoudend gaat het dan ook weer naar meeslepend, het is weer spannend!

Corina:

Minier heeft een fijne schrijfstijl, maar het is ook af en toe wat langdradig waardoor de aandacht weg valt. Na de zoveelste beschrijving van hoe het kronkelpaadje langs de bomen wegglijdt om aan te komen bij verlaten weides met aan het eind een berg weet ik het wel en wil ik gewoon een beetje actie. Maar voor echte actie hoef je niet bij Minier te zijn. Het is bij tijd en wijle echt wel spannend, maar meer onderhuids en je wil de draadjes aan elkaar knopen, maar het wil maar niet.

Karin:

Moord, ontvoering, actie, doorweven met de persoonlijke perikelen en de puzzeltocht van Servaz en zijn team laten je nagelbijtend lezen. Enn dan komt daar nog de plottwist! Dat zag ik niet aankomen, ge-wel-dig gedaan en ook richting einde zit de vaart er goed in. Is het allemaal even geloofwaardig? Nee, net niet maar dat hoeft ook niet. Prima afgerond, lekker dubbel gevoel en er ligt weer ruimte voor een deel zes. Count me in!

Corina:

Op het einde is daar dan toch even een klein wtf momentje, want wat een gave wending! Hoe dan? Over de top? Jazeker, maar het is wel echt gaaf gedaan en maakt het verhaal af! Servaz leer je goed kennen en met af en toe een kleine verwijzing naar de eerdere delen word je nieuwsgierigheid gewekt. Ook de randpersonages komen goed uit de verf, zowel in het verleden als in het heden. Maar het is vooral Servaz die het verhaal maakt.

Conclusie:

Karin:

Schrijfstijl: 4

Plot: 4.5

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 3.5

Psychologie: 4

Vier sterren voor Weerzin.

Corina:

Schrijfstijl: 3.5

Plot: 4

Originaliteit: 4

Spanning: 3.5

Leesplezier: 4

Psychologie: 4

Vier unanieme sterren voor Weerzin.

Karin Meinen & Corina Nieuwenhuis.

Duorecensie Sandra & Corina: Horen, zien, zwijgen-J.D. Barker*****

Horen zien zwijgen.jpg

Auteur: J.D. Barker

Uitgever: Boekerij

Originele titel: The Fourth Monkey

Vertaler: Jan Pott

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 08 januari 2019

Over de auteur:

 J.D. Barker (1971) begon zijn carrière als journalist en ghostwriter. In 2014 verscheen zijn eerste roman, Forsaken , die een grote hit werd in de Verenigde Staten, Canada en Groot-Brittannië. Barker woont in de Verenigde Staten.

( http://www.boekerij.nl )

De achterflap:

Al ruim vijf jaar terroriseert een moordenaar de inwoners van Chicago. Zijn modus operandi is altijd dezelfde: hij straft zondaars door hun kinderen te ontvoeren. De volgende dag ontvangen de ouders een pakketje met daarin een oor. De dag daarna volgen de ogen. Ten slotte de tong.

Wanneer op het lichaam van een verkeersslachtoffer een pakketje met een afgesneden oor word gevonden, weet detective Sam Porter twee dingen: 1) Dit is de moordenaar die hij zoekt, 2) hij heeft 72 uur om het laatste slachtoffer te vinden, de vijftienjarige Emory, voor zij aan uitdroging overlijdt. Op het lichaam van de moordenaar wordt ook een dagboek aangetroffen dat Emorys locatie prijsgeeft. Maar iets blijft aan Porter knagen. Was de aanrijding wel een ongeluk? En is de overleden man inderdaad de seriemoordenaar, of loopt de echte killer nog vrij rond?

Mening:

Sandra:

Eén keer in de zoveel tijd lees je een boek waarvan je zo enorm van je sokken wordt geblazen en ik had dat met Horen, zien, zwijgen. Het boek begint meteen lekker gruwelijk en ik hou daar zo van.

Een verkeersongeluk wat op een zelfmoord lijkt, het slachtoffer was onderweg naar de brievenbus, met een pakketje waaruit blijkt dat dit de seriemoordenaar moet zijn waar detective Sam Porter en zijn collega’s Nash en Claire al 5 jaar naar op zoek zijn. Meteen werd ik in het verhaal gezogen, want wat er in het pakje zit is een oor. Het oor van Emory, ontvoerd door deze seriemoordenaar, maar waarschijnlijk nog wel in leven. Dus de tijd dringt om haar te vinden.

Corina:

De achterflap is voor mij genoeg om dit boek te “moeten” lezen! En vanaf het begin zit je pats boem in het verhaal. De schrijfstijl van Barker heeft me gelijk te pakken en Sam Porter vind ik direct een tof personage. De vragen vliegen vanaf het begin je hersens in en als daar de dagboek fragmenten bij komen is het puzzelwerk compleet. Is het allemaal zo eenvoudig? Is dit de moordenaar en wat is daar in hemelsnaam gebeurd allemaal in het verleden?

Sandra:

De hoofdstukken worden afgewisseld met dagboekfragmenten van de moordenaar. Sam heeft dit dagboek gevonden op zijn lichaam en als lezer krijg je elke keer een stukje van de merkwaardige, enigszins verknipte jeugd van deze man te lezen. Hierdoor begrijp je als lezer waarom hij deze manier van moorden heeft gekozen en ook waarom hij juist deze slachtoffers heeft gekozen. Ook zijn enkele hoofdstukken gewijd aan Emory. Is ze nu wel of niet zijn laatste slachtoffer, of speelt er toch nog iets anders? Als lezer probeer je mee te denken waar ze zit en voel je bijna haar angst en hoop je dat ze op tijd gevonden wordt.

Corina:

Barker laat ook het slachtoffer Emory af en toe aan het woord en je voelt haar angst. Ook zij heeft over de moordenaar gelezen en weet wat zijn modus operandi is. Die fragmenten geven je kippenvel. Sam Porter is als personage ook mooi uitgewerkt, zijn rugzak zit aardig vol, maar hij houdt zich ondanks alles sterk en bijt zich vast in het onderzoek. De sidekicks zijn precies goed en passen perfect in het verhaal. Dat geldt ook zeker voor de personages in de dagboek fragmenten. Wat een verknipte kolere zooi is dat. En wat is toch de link met het laatste slachtoffer?

Sandra:

De personages zijn in dit boek goed uitgediept. Sam Porter, de detective die uiteraard ook met persoonlijk leed kampt, maar dit komt niet overdreven tot uitvoering in het verhaal. Het verhaal vond ik origineel en goed uitgedacht. De schrijfstijl is vlot en de afwisselingen tussen de hoofdstukken en dagboekfragmenten vond ik fijn lezen. Sommige stukken zijn echt gruwelijk en beet ik mijn nagels bijna stuk. Tegen het einde zat ik echt op het puntje van mijn stoel. En dat einde vond ik verrassend, alle stukjes passen in elkaar en heden en verleden komen op sublieme wijze samen.

Ik heb begrepen dat het vervolg ook al geschreven is en ik hoop dat we niet al te lang op de Nederlandse vertaling hoeven te wachten.

Corina:

Een meer dan origineel verhaal en de titel kan niet passender. Barker heeft echt een dijk van een thriller debuut geschreven. Met de juiste dosis gruwel, emotie en intriges. Het plot en het einde geven je een tof wtf momentje en het is nu alleen maar uitkijken naar het volgende deel.

Conclusie:

Sandra:

Wat mij betreft 5 sterren.

Corina:

Schrijfstijl: 4.5

Originaliteit: 5

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4.5

Plot: 5

Spanning: 4.5

Vier en halve sterren.

Sandra Remmig & Corina Nieuwenhuis.

 

Duorecensie Jac & Corina: De andere vrouw-Michael Robotham****1/2

MichaelRobotham

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar van Corina.

Auteur: Michael Robotham

Uitgever: Cargo

Originele titel: The other wife

Vertaler: Danielle Stensen

Aantal pagina’s: 366

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 11 oktober 2018

Over de auteur:

De Australische journalist Michael Robotham (1960) schreef eerder de zeer succesvolle thrillers De verdenking, Het verlies, Nachtboot, Gebroken, Zeg dat het je spijt, Door mijn ogen, Leven of dood en Sluit je ogen. Zijn werk is bekroond met de Ned Kelly Award.

(Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

Achterflap:

Een geheim leven. Een geheim huwelijk.

Een moordenaar die je geheimen kent.

William en Mary zijn al zestig jaar getrouwd. William is een gerenommeerd chirurg, Mary zijn liefdevolle echtgenote. Ze geloven beiden dat je de wereld in goed of slecht kan indelen. William en Olivia zijn al twintig jaar samen. William is een gerenommeerd chirurg, Olivia een oud-tennisspeelster. Ze maken samen prachtige reizen en zijn getrouwd op Bali. Klinisch psycholoog Joe O’Loughlin kent maar een van deze twee verhalen, maar als hij zijn vader bezoekt in het ziekenhuis komt zijn leven op de kop te staan. Wie is de mysterieuze vrouw die aan Williams bed zit te huilen? Een vriendin, een maîtresse, een leugenaar, of een moordenaar?

Over het boek:

Jac:

God’s Persoonlijke Lijfarts, professor in de heelkunde en volksgezondheid, adviseur van diverse regeringen, oprichter van het International Trauma Research Center, docent, schrijver en filantroop, heeft een maîtresse, een tweede vrouw met wie hij zelfs getrouwd is?

William O ‘Loughlin, de vader van Joe, wordt in zijn tweede huis in Londen, in het huis waar zijn andere vrouw woont, aangevallen en met een hard voorwerp zodanig geslagen dat hij opgenomen moet worden op de afdeling traumachirurgie van het St. Mary’s. Hij komt in een levensbedreigende coma terecht, en wordt als een kasplantje in leven gehouden. Bij aankomst van Joe in het ziekenhuis zit een vrouw, Olivia Blackmore, aan het ziekbed van zijn vader. Zij stelt zich voor als zijn andere vrouw. De ontreddering is groot. William is al twintig jaar samen met deze Olivia en tegelijkertijd al  zestig jaar getrouwd met zijn geliefde Mary. Wat is er gebeurd? Is er sprake van een dief die gestoord is bij zijn inbraak of een geplande aanslag op het leven van William? Waarom en wie? Dat zijn de vragen die inspecteur Stuart Macdermid moet oplossen. Tegelijkertijd  moeten Mary en haar kinderen, Joe en zijn drie zussen, de strijd aan met die Olivia.

De derde verhaallijn vertelt hoe Joe omgaat met het opvoeden van zijn kinderen Emma, 12 jaar, intelligent en licht autistisch lijkt het wel, en Charlie, die inmiddels uit huis is en studeert. Psychologie. En dat valt niet altijd mee, zoals alle ouders weten.

Corina:

Daar kom je dan bij je vader in het ziekenhuis en zit daar een andere vrouw aan zijn bed. Joe wil en kan niet geloven dat wat zij vertelt waar is. Hij kent zijn vader toch het beste? En al voelt hij misschien geen liefde, ontzag ja dat heeft hij wel, maar dat ontzag begint te wankelen. Dit eerste mysterieuze gedeelte van het verhaal, brengt je gelijk ook in het privéleven van Joe die worstelt met het opvoeden van Emma, zijn gesloten ietwat vreemde (?) dochter en brengt hem weer in contact met zijn vriend Vincent. Al is hij een  rechercheur in ruste, hij bijt zich vast in de zaak.

Daarnaast loopt nog een andere verhaallijn en je vraagt je lange tijd af hoe Michael dat nu ooit bij elkaar gaat brengen!

Mening:

Jac:

Robotham beschrijft feilloos het milieu van een typische upperclassfamilie in de Engelse standenmaatschappij, waar deugden als tucht en emotieloze emotie belangrijk zijn. De verhoudingen tussen William en Mary, en de kinderen Joe, Lucy, Patricia en Rebecca, de opvoeding , de relatie van Joe met zijn vader, worden genadeloos beschreven en uitgebeend. William, hoofd van een gezin, ‘ waar kinderlijke gehoorzaamheid een gebod was en persoonlijk geluk genotzucht’.  Joe voelt zich verraden, vernederd en verlaten door zijn vader, die door ‘ The Times’ beschreven wordt als een ‘ baanbrekend chirurg’ en ‘ medisch filantroop’. Liefde voor zijn vader? Neen, wel ontzag.

Corina:

Vanaf regel één is het weer thuiskomen met de schrijfstijl van Michael. Vlot, beeldend en met een mooie dosis humor. Wat kan ik genieten van zijn gesprekjes met dochter Emma en de dialogen met bijvoorbeeld Vincent. Dat is de extra kers op het taartje! Ik las niet alle delen met Joe als hoofdpersoon, maar heb geen enkel moment het gevoel dat ik iets mis. Michael pakt subtiel af en toe terug op het verleden. De emoties van alle betrokkenen komen goed over en laten je medelijden voelen, maar ook geven ze je bij tijd en wijle het gevoel van kom op nou gast!

Jac:

In de fijne schrijfstijl van Robotham worden vileine dialogen afgewisseld met briljante beschouwingen en hilarische scènes, zoals met de schoolcounselor meneer Carmine, maar vooral veel sprankelende, lichtvoetige zinsneden, zoals over de relatie ‘ Jongere vrouw — oudere man’. De opname in het ziekenhuis is het begin van de ontmanteling van het fort, het bastion dat William en Mary schijnbaar hadden opgetrokken. Het thema van de in scherven vallende façade is niet onbekend in de literatuur en film.

Corina:

De andere vrouw is geen keiharde bloedstollende thriller, maar de spanning is wel degelijk aanwezig. Door kleine speldenprikjes blijf je geïntrigeerd en wil je weten hoe wat en waar! Michael geeft ook de side-kicks allemaal net dat extra waardoor je van iedereen wil weten wat ze beweegt en hoe het af gaat lopen.

Jac:

Het boek is met veel empathie geschreven, zonder in goedkope dramatiek te vervallen. Het is bovenal intelligent geconstrueerd met fraaie zinnen en mooie quotes die je doen glimlachen of die je als lezer wat langer doen stil staan. En een goed plot met een bloedstollende actiescène. Vertaalster Danielle Stensen heeft goed werk  afgeleverd. Voor zover dat beoordeeld kan worden. Robotham is terug op zijn oude niveau.

Corina:

Als de ontknoping nadert wordt het nog wel even echt spannend en zit ik toch nog even een mooi aantal bladzijdes op het puntje van mijn stoel. Heerlijk! Dit is Michael Robotham ten voeten uit. Onverwacht, maar kloppend tot de laatste punt.

Conclusie:

Jac:

Het was een genoegen dit boek te lezen. Het is geen thriller die je ’s nachts doorleest, omdat de ontknoping bekend moet zijn voor de zon opkomt, het is wat zo mooi genoemd wordt door de uitgevers een boek ‘op het snijvlak van roman en thriller’. En daar tendeert Michael Robotham steeds meer naar. En daar kunnen we blij om zijn. U begrijpt De andere vrouw is niet alleen door de thrillerbril bekeken.

Corina:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Spanning: 4

Plot: 4.5

Psychologie: 4.5

Dat maakt unaniem vierenhalve sterren voor De andere vrouw!

Jac Claasen en Corina Nieuwenhuis.

 

NB: Extra info over de schrijver:

Dit is het dertiende deel uit de Joe O’Loughlin en Vincent Ruiz reeks. De schrijver zegt in zijn dankwoord daarover het volgende : “Toen ik professor Joe O’Loughlin introduceerde in De verdenking, had ik er nog geen idee van dat hij mijn langst blijvende  en geliefdste personage zou worden… een briljante psycholoog met een enorm inzicht in het beste en het slechtste van de mens.”

“Joe (Joseph) O’ Loughlin, klinisch psycholoog van professie, heeft mijn hart gestolen. Simpel, omdat deze briljante psycholoog ook maar een mens is en dus afschuwelijke blunders maakt. ‘Hij is geniaal in het oppikken van kleine incidentele details, patronen die anderen niet zien, constateert afwijkingen en onvoorspelbare handelingen die uitschieters zijn en de grenzen van het menselijk gedrag vormen.”

“Vincent Ruiz, is in dit boek al met pensioen, maar blijft de keiharde politieagent die maar een ding verkeerd doet. Hij kiest altijd de verkeerde vrouwen. Wellicht kiezen de verkeerde vrouwen hem. Of zou het dan toch zo zijn dat de vrouw altijd kiest en de man blij is met wat hij kan krijgen?”