Eva vraagt door: Luna van Roosen van de Young Adult Day Dreamer!

bron - het laatste nieuws.jpg

Luna van Roosen heeft met Day Dreamer een weergaloos debuut geschreven. Het verhaal gaat over Lora, een meisje dat is opgezadeld met een een draak van een stiefzus. Samen met haar hondje Henry vlucht ze dan ook regelmatig naar het bos. Op een dag valt ze daar in slaap en als ze wakker wordt is het ineens donker. Gelukkig ziet zij in de verte een licht branden. Het blijkt van een kasteel te zijn. Maar het kasteel herbergt zo zijn eigen geheimen en mysteries… En dan is er ook nog de knappe prins waar Lora als een blok voor valt, tot haar stiefzus plotsklaps voor hun neus staat en de jongen van haar dromen voor haar neus wegkaapt.

Day Dreamer is een hedendaags sprookje vol romantiek en een vleugje urban fantasy. Het geheel is pakkend en spannend en laat je geen moment meer los. Ik was dan ook met recht meteen fan van Luna haar heerlijke schrijfstijl en bijzondere verhaal. Luna is nog relatief jong in boekenland – ze is geboren op kerstavond 1999 – maar ze overstijgt met haar boek nu al het niveau van een aantal auteurs die al langer in het vak zitten. Ze is dan ook een veelbelovende schrijfster en ik was zeer benieuwd naar wie zij is, wat haar ertoe heeft aangezet om dit boek te schrijven en waar zij haar inspiratie vandaan haalt. Het werd een verrassend leuk gesprek.

Hoe zou jij zelf zijn als zus?

Ik heb het ‘geluk’ een grote zus te mogen zijn van twee broers en een zus. We zijn typische broers en zussen voor elkaar. Het ene moment kunnen we het vinden en doen we onnozel. Nog geen twee seconden later kan dat plots omslaan en zijn we als kat en hond. Klinkt het bekend? 🙂 Mocht het erop aankomen dan zullen we er wel zijn voor elkaar. Hoewel geen van hen graag leest, luistert mijn zus wel eens (onder lichte dwang ;)) naar mijn verhalen. Mijn jongste broertje is heel enthousiast en probeert me op zijn manier te helpen.

Je zit echt boordevol fantasie. Nou las ik dat je graag nachtelijke wandelingen maakt. Ik kan me zo voorstellen dat als je ergens inspiratie vandaan haalt, het dat is. Klopt dat of haal jij het uit andere elementen?

Nee, daar krijg ik inderdaad ideeën door, soms. Inspiratie is een eigenaardig iets. Fantaseren is iets wat ik me moeilijk kan laten, met alle gevolgen van dien… Ik zie in het echte leven iets, of ik dénk dat ik iets zie en dan gaan mijn radertjes draaien. Het meeste van de tijd krijg ik mijn verhaalideeën als het al wat donkerder is. Zo ontstaan veel van mijn horrorverhaaltjes ’s nachts tijdens het piekeren. Of door een droom. Omdat ze zo onlogisch zijn heb ik de drang om ze logisch te willen maken en uiteindelijk ontstaat er rond dat nachtelijk beeldmateriaal een hele historie.

Je bent duidelijk een schrijfster in hart en nieren en je schrijft korte horror verhalen. Toch is je debuut een realistisch sprookje. Hoe kwam dat zo?

Goh, ‘een schrijfster in hart en nieren’ hoe je dat zo aardig zegt, moet een beetje van alles proberen te schrijven, denk ik. Zo leer je je eigen sterktes en zwaktes kennen en leer je misschien iets bij over je eigen schrijfstijl. Ten slotte heeft ieder verhaal spanning nodig. Ik vind niet dat je een verhaallijn opzij moet laten liggen omdat het niet tot een bepaald genre behoort. Ik hou van verschillende genres en je moet toch alles eens proberen, niet? En als je een idee hebt voor een sprookje, hoe wil je daar in godsnaam aan weerstaan als verhaalliefhebber?!

Niet :-). Hoe was het voor jou om Day Dreamer te schrijven? Tijdens het lezen werd ik compleet meegezogen in de wereld waar Lora in terechtgekomen is. Had jij dat ook tijdens het schrijven?

Ja, absoluut. Dat heb ik eerlijk gezegd met mijn huidige verhaal minder. Day Dreamer/Night Thinker was letterlijk iets waarmee ik opstond en ging slapen. Ik werd erdoor afgeleid tijdens mijn lessen. En soms ging ik dan best hard glimlachen, zodanig dat de leerkracht me zelfs eens vroeg wat er was. En als ik niet schreef maakte ik tekeningen of zocht ik ‘decors’ op internet op. Het hield me zelfs uit mijn slaap omdat ik plots de juiste woorden wist om iets te beschrijven of een leuke dialoog in mijn hoofd werd ‘afgespeeld’. Die zogenaamde ‘nachtelijke schrijfaanvallen’ had ik rond die tijd enerverend vaak. Nu heb ik dat minder en ik wéét dat het aan mijn liefde voor Day Dreamer/Night Thinker lag. (Of omdat ik tegenwoordig uit mezelf mijn schrijftijd ’s nachts inplan ;)).

Dat viel mij al op: de prachtige vormgeving van het boek én de mooie tekeningen. Zou jij daar meer mee willen doen, bijvoorbeeld een kinderboek willen illustreren? Of is het echt voor je eigen verhalen?

Momenteel maak ik enkel tekeningen voor mijn eigen verhalen. (En die traditie zou ik graag willen volhouden, als de uitgeverij het daar ook mee eens is.) Mocht iemand mij later een leuk voorstel doen om tekeningen bij een ander boek te voorzien, zou ik dat zeker overwegen. Hoewel het me dus allemaal erg leuk lijkt, zijn dat dingen om later over na te denken. Met mijn eigen boek(en) en studie is mijn agenda aardig volgepland tegenwoordig.


Day Dreamer speelt zich af in een kasteel, er zijn de prachtigste jurken, er is een droomprins… En toch komt er ook een duistere kant in voor. Wat trekt jou als auteur aan, aan die mysterieuze, tikkeltje gevaarlijke kant?

Waarom hou ik van de nacht, denk je? Mysterie en gevaar maakt het boek (én het echte leven) onvoorspelbaarder en dus ook interessanter. Met andere woorden: het maakt het leven het leven waard en het boek het lezen waard. Je ziet het licht pas als er schaduw is. Dat is een feit. Je kan pas écht van de mooie dingen genieten als die er niet constant zijn en je ook weet dat je alles met één verkeerde beslissing kan verliezen. Wie wil er nu in godsnaam een boek lezen waar altijd alles rozengeur en maneschijn is? Af en toe mag er een nacht zijn waarbij de maan geen licht voor je voeten uit werpt. Sterker nog, die moeten er zijn. 🙂 Hopelijk is die abstracte voorliefde nu een beetje in begrijpbare woorden omgezet.

Was je als kind wel eens bang in het donker?

Tuurlijk! Maar het is zalig omdat je fantasie dan op hol slaat. Dat is vaak de trigger voor het verzinnen van een fantastisch verhaal. En zolang je weet dat het je fantasie maar is (de nacht is in principe niet gevaarlijker dan overdag) ben je een beetje bang, maar niet angstig.

Momenteel maak je veel contact met de lezers en potentiële lezers van je boek(en). Krijg je veel reacties?

Ja, toch wel. Het is fantastisch om te horen dat lezers ervan genoten hebben en wat hun mening van Day Dreamer was. (Bij deze: laat het me vooral weten!).
Het is toch een soort bevestiging die je krijgt. Ook omdat ik op deze manier ook dingen leer over mijn schrijfstijl en zelfs over mijn eigen boek. Het is grappig hoe mensen dingen anders kunnen opvatten en bekijken dan hoe ik het voor ogen had. Ik vreesde er bijvoorbeeld voor dat mensen het mysterie meteen zouden doorzien, maar dat lijkt absoluut niet het geval te zijn. De meningen over Bobby liggen ook ver uit elkaar en daar schrok ik van. Mensen bekijken hem op een manier die ik niet had zien aankomen, misschien net omdat ik weet wat hij denkt. Zijn ‘uitstraling’ zegt blijkbaar iets heel anders.

Nu ben ik benieuwd, hoe bekijken mensen Bobby dan en wat verraste jou daaraan?

Sommigen vinden Bobby een beetje een meisjeszot omdat hij zowel met Amaryllis als Lora omgaat. Daar schrok ik van, want er zit een logische redenering achter (zijn redenering). Ik beschouw hem absoluut niet als zo iemand.

Zo zag ik hem ook absoluut niet.  Inmiddels is de cover van Night Thinker een feit. Hij is prachtig geworden! Hoe voelde het voor jou om het eindresultaat te bewonderen?

Even wennen om het ‘gezicht’ van jouw ‘kind’ te zien. Gelukkig is iedereen het erover eens dat het beiden schatjes zijn. 😉 Mijn mama noemde de jongen al grappend haar ‘schoonzoon’. Ze lachte ermee: éérst een kleinkind, nu een schoonzoon…

Ben je al zenuwachtig voor de respons straks op dit tweede deel?

Ja, ergens wel, maar dat is normaal volgens mij. Ik ben wel een beetje minder zenuwachtig dan voor Day Dreamer. In Night Thinker wordt alles alleen maar spannender! (Mijn bescheiden mening ;)). Waar deel één vooral in het mysterie duiken was, bestaat deel twee uit de ontknoping! Ik ben zelf ook benieuwd wat de lezers ervan vinden, of ze het tegen het einde zelf al hebben ontrafeld of niet… Zenuwachtig ben ik dus een beetje, maar ik heb er vooral ontzettend veel zin in. 😀


***Interview by Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Luna herself volgen? Wij zeggen doenn en dat kan HIER

Eva vraagt door: Sandra J. Paul met de nieuwe thriller Kwijt!

75392746_983518075335422_5613574663062945792_o

Sandra J. Paul is bijna niet meer weg te denken uit boekenland. Met haar thrillers en young adults verovert zij vele harten. Neem alleen al De duistere school, een plek waar je, als je er eenmaal bent, niet meer uitkomt.

Jong en oud is in de ban van dit verhaal en er werd dan ook massaal gevraagd of er alsjeblieft een vervolg zou komen. Gelukkig kan iedereen opgelucht ademhalen: deze verschijnt binnenkort. 

Maar onlangs is er een heel ander boek van Sandra uitgekomen: de thriller Kwijt. Ook hierin verrast en trakteert zij haar fans weer op de nodige plotwendingen en een sterk psychologisch verhaal dat staat als een huis. De kritieken zijn veelal positief en jubelend. 

Hoog tijd dus om deze bevlogen auteur en uitgever te bestoken met enkele vragen. 

 

72756241_10157607092927118_4154159773907943424_o

De rode draad in Kwijt is geheugenverlies. Hoe kwam jij op het idee om hier een thriller over te schrijven?

Enkele jaren geleden heb ik een documentaire gezien over een heel interessante vorm van geheugenverlies, niet veroorzaakt door fysische redenen, maar psychische.  Dat is me zo bijgebleven dat ik toen de eerste hoofdstukken van Kwijt op papier heb gezet. En zo is het verhaal dan gegroeid.

Je hebt er dan ook psychologisch meteen een heel sterk verhaal van gemaakt. En een thriller element toegevoegd. Wat fascineert jou zo aan de psyche van de mens?

Eigenlijk alles! De interactie tussen mensen, de manier waarop mensen met elkaar omgaan in spannende situaties en vooral wat zij zouden doen in een extreme situatie als dit. Het hoofdpersonage Jim zoekt het hele boek door naar antwoorden op situaties die hij zich niet meer kan herinneren, maar niemand wil hem zeggen wat dat dan juist was, óf ze weten het gewoonweg niet. Dat maakt het dubbel interessant. Velen zijn niet op de hoogte, anderen wel maar kennen het hele verhaal niet. Door die situatie te creëren en vooral spanningen naar boven te halen tussen vader en zoon, maakt dat ik me echt heb kunnen uitleven.

Dat uitleven is je zeker gelukt! Er komen veel plotwendingen in voor. Geniet jij ervan lezers constant op het verkeerde been te zetten? 

Zeker. Ik ben bij mijn lezers beroemd en berucht omwille van mijn plottwisten. 😁

Dat lijkt mij nog best moeilijk om alles kloppend te krijgen. Werk jij volgens een bepaald systeem?

Ik heb een zeer organische manier van schrijven. Ik zit maanden op een idee te broeden en zodra ik in mijn schrijversmodus schiet, dan ben ik daar dag en nacht mee bezig. Op het moment dat ik begin te dromen over het verhaal, weet ik dat ik een goed spoor heb. 😉 Maar ik werk ook met nota’s, ik gebruik OneNote om tijdlijnen en personages (leeftijd, uiterlijk..) bij te houden en zet dat altijd naast me open als ik bezig ben.

Weer even terug naar Kwijt. Naast geheugenverlies en stevige plotwendingen, draait een groot deel ook om geheimen. Zowel voor elkaar als voor zichzelf. Wat maakt, denk jij, schrijven en lezen over dit gegeven zo boeiend?

We zijn allemaal mensen en mensen hebben nu eenmaal geheimen, vaak ook voor hun eigen partners. Dat maakt ons eigen. Ik kan me niet voorstellen dat er iemand is die géén geheimen heeft. Het kan klein of zeer groot zijn, maar het kan ook iets zijn dat altijd aan je blijft knagen omdat je het aan niemand kwijt kan. Menselijk, normaal, en zeer interessant om iets mee te doen in een boek!

Jim is patissier en maakt de lekkerste taarten, cakes, etc. Had je niet ontzettend veel honger tijdens het schrijven?

Dat viel mee ;). Ik heb altijd groene thee bij me en dat stilt de honger. 😉

Dus geen lekkere recepten voor ons tijdens het lezen van Kwijt

Nee, je kunt wel gewoon naar de lokale bakker gaan en een taart gaan kopen en daar dan van genieten tijdens het lezen. Een slagroomtaart bijvoorbeeld in de vorm van Captain America.

Over creativiteit gesproken: Azerty, je eerste thriller, heeft een nieuw jasje gekregen en zal het levenslicht zien op 27 november. Vertel!

Ah ja. Azerty is een boek dat ik vier jaar geleden schreef vlak na mijn Young Adult-debuut. Ik was laureate van de allereerste Aspe Award, een kortverhalenwedstrijd die dus vernoemd werd naar Pieter Aspe. Het kortverhaal viel zo op dat ik vervolgens door mijn uitgever gevraagd werd om een eerste thriller te schrijven, en dat resulteerde in Azerty. Achteraf gezien, door de zeer korte tijdspanne waarin alles gebeurde, had ik altijd het gevoel dat ik nog meer wilde doen met dit boek. Het werd ook niet in de winkel aangeboden (enkel op bestelling). Toen ik mijn rechten terug kreeg, besloot ik om ooit een heruitgave van Azerty te maken en dat resulteerde dus in een extended edition waar ik mijn volledig ei kwijt kon, met een nieuwe, ultracoole cover die de geheimzinnigheid van het boek ook beter beschrijft. Zij die het boek indertijd lazen, vonden dat het een Agatha Christie-achtig sfeertje had en dat wilde ik dan ook benadrukken in de cover. Oorspronkelijk was het plan niet om dit boek in de winkels te krijgen, maar meer als een limited edition te verkopen. En toen zagen de inkopers het en zij waren laaiend enthousiast, dus nu komt het wel in alle boekhandels terecht, waar ik heel blij om ben! Het boek voelt nu zeer compleet aan en ik ben er trots op.

De cover is dan ook prachtig en mysterieus! 

Je zegt een Agatha Christie-achtig sfeertje. Ben jij ook één van de lezers die haar boeken verslonden heeft? 

Absoluut, ik ben ermee opgegroeid. Agatha Christie, Stephen King en Sir Arthur Conan Doyle waren de auteurs waar ik als kind al enorm naar opkeek. Ik heb altijd van dat mysterieuze gehouden en dat is in mij gebleven.

Wat dat mysterieuze ook bevat is De duistere school en binnenkort verschijnt de opvolger. Wat maakt het zo leuk om voor kinderen te schrijven (ook al zijn er genoeg volwassenen die ook van dit boek smullen)?

Kinderen zijn een zeer fijn publiek om voor te schrijven. Zij zijn ook dankbaar, houden van spanning en het mag allemaal nog wat griezeliger zijn dan jij denkt dat ze aankunnen. Ik heb heel veel kinderen blij weten te maken met School en heb van verschillende ouders zelfs foto’s! gekregen waarin ze hun lezende kinderen tonen. Dat doet me enorm veel plezier. Zo zat ik gisteren op de boekenbeurs en komen er ouders met School naar me toe, waarbij de kinderen dat boek zo vastklampen alsof het een schat is. Dat vind ik het geweldigste gevoel.

Toevallig had ik het daar van de week met een vriendin over: dat boeken voor kinderen best heel gruwelijk mogen zijn. De sprookjes van nu eindigden vroeger bijvoorbeeld op zijn zachtst gezegd macaber.  Geloof jij dat dat eigenlijk heel goed voor de ontwikkeling van een kind is?

Kinderen kunnen nog perfect griezelen zonder dat dit een impact op hen heeft. Volwassenen trouwens ook, er zijn miljoenen griezelfans die doodnormale mensen met een zacht hartje zijn in het echte leven :). Sprookjes zijn per definitie best wel gruwelijk, ik denk niet dat dit een probleem is.

Wat was de engste gedachte of wezen die jou als kind uit je slaap hield?

Ik heb ooit – per ongeluk – de film The Thing gezien als achtjarige. Ik heb een oudere broer die het leuk vond die film te huren. Ik heb toen weken niet geslapen. 😉 Vooral de scène met de buik is me altijd bijgebleven! Als kind was ik ook heel bang voor de dood. Intussen niet meer.

Wat heeft jouw angst doen omslaan?

Mijn moeder zegt altijd: er zijn twee dingen in het leven die je niet kunt veranderen, je geboorte en je dood. Maar wat je daartussen doet, bepaal je zelf. Dat is mijn filosofie geworden. En ja, er zijn onvermijdelijke gebeurtenissen maar ik probeer mijn leven zo goed mogelijk te leiden. Daardoor ben ik ook niet langer bang.

Naast auteur ben je ook uitgever (Hamley Books). Hoe is dat zo gekomen?

Lang verhaal kort: ik ben in het dagelijks leven ondernemer en heb twee activiteiten naast mijn boeken. Ik speelde al enige tijd met het idee om zelf iets te gaan doen rond boeken. In 2017, toen Heart-Beat, een van mijn Engelstalige werken, uitkwam, hebben we dit als een testcase uitgeprobeerd. In 2018 werd het echt officieel toen de vertaling van Heart-Beat (Hart-Slag) er kwam. Ik zat op dat moment in dubio wat ik met dat boek ging doen en heb toen mijn stoute schoenen aangetrokken en heb zo de beslissing genomen om dit zelf uit te brengen. Dat bleek een groot succes. Het vervolg groeide organisch. Begin 2019 begon ik ‘officieel’ ook met andere auteurs te werken en nu zijn we elf boeken verder, waar ik héél blij mee ben!

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Sandra J. Paul of Hamley Books volgen? Doe het, echt heel gaaf. En dat kan via onderstaande links:

Auteurspagina Facebook

Uitgeverij Hamley Books

Eva vraagt door: Lara Reims van Upgrade en Black-Out!

72842469_2432857390103086_5268074424187224064_n

Lara Reims heeft veel lezers mee op reis genomen naar een geheel eigen universum: het Creodroom. In haar boeken, Upgrade en Black-Out, maken we kennis met Rémi, een introverte jongen, zijn ouders kijken niet naar hem om en hij wordt gepest op school.  Als op een dag voor zijn ogen zijn huis ontploft en afbrandt, terwijl zijn ouders en zus thuis zijn, komt hij op een plek terecht waar de wetenschap zijn tijd ver vooruit is. Uiteraard is niet alles wat het lijkt en Rémi gaat samen met zijn vrienden op een spannend avontuur.

Een veelgehoorde kreet over haar boeken is dan ook: ‘Harry Potter meets sciencefiction!’ Daar zou je de boeken zeker mee kunnen vergelijken.
Ik was dan ook benieuwd naar de beweegredenen achter deze trilogie en naar de auteur die deze wereld geschapen heeft.

74687819_2588351437889198_4481094651574484992_o

Het Creodroom, wat een bijzondere plek! Hoe is dit voor jou ontstaan?

Twee dingen.

Het Creodroom weerspiegelt mijn verlangen om te zien hoe de wereld er morgen uitziet. Of overmorgen. Ik ben heel erg nieuwsgierig naar de nabije toekomst. Er verandert zoveel op dit moment, en de keuzes die we daarin maken zijn belangrijk. Daarom speel ik graag met thema’s die steeds actueler worden, om in een veilige omgeving uit te kunnen zoeken wat voor en wat nadelen zijn van bijvoorbeeld allerlei technologie. Vaak zijn verhalen over de toekomst angstaanjagend. Met het Creodroom heb ik een plek willen maken waar plaats is voor de leuke en de gevaarlijke kanten van veel ontwikkelingen.

En daarnaast vind je in het Creodroom mijn jeugdliefde, die maar niet overgaat, voor andere werelden waar je als lezer een tijdje kunt blijven, zonder dat je daarvoor op reis hoeft. Ik heb altijd gehouden van boekenwerelden waar ik in kon verdwijnen, vrienden kon maken. Een wereld die, ondanks alle gevaren en duistere kanten, als een thuis voelt. En die ik kan zien, ruiken en proeven. En ik wilde Rémi, en jongeren die zich soms voelen zoals hij, een plek geven om zich te ontwikkelen.

Wat is de mooiste ‘reis’ die je tot nu toe gemaakt hebt?

Ik kan niet kiezen. Mijn mooiste boekenreizen waren die naar het Wilde Woud met Tonke Dragt, naar de Tovernaarswereld van Rowling, en naar het Oxford van Philippe Pullman. Maar de allereerste boekenreis die me bijblijft omdat het een van de eerste boeken was die ik zelf las, was die met Ronja naar het bos vol rovers en vogelheksen. 

En wat reizen in het echt betreft: reizen die ik van kinds af aan naar Parijs maakte. De Eiffeltoren heeft voor mij altijd een magische aantrekking gehad. Grappig, die werd gebouwd in een tijd vol nieuwe ontdekkingen. Later ging ik in Parijs wonen.

Je hebt duidelijk een fascinatie voor ontdekkingen. Je gaf net ook aan dat schrijven voor jou een veilige manier is voor het afwegen van de voor- en nadelen. Ben je weleens bang voor de ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied?

Ik zou je nu heel graag het motto uit mijn derde deel willen sturen, maar daar moet je nog heel even op wachten 😉. Ik ben niet zozeer bang voor de ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied, maar wel voor sommige gevolgen voor mensen. Het probleem bij dit onderwerp vind ik dat het lastig is een compleet beeld te schetsen van alles wat bepaalde wetenschap mogelijk maakt, omdat je veel domweg nog niet weet. Als je mensen twintig jaar geleden had verteld dat ze nu vergroeid zouden zijn met een telefoon en met internet, dan zouden ze je voor gek hebben verklaard. Nu kan niemand zich meer een leven zonder voorstellen. Het vergroot je horizon, maar het zorgt er soms ook voor dat je wat er voor je neus gebeurt niet meer ziet. Hetzelfde geldt voor virtuele realiteiten, waar mensen kunnen zijn wie ze willen zijn, maar waar je jezelf ook in kunt verliezen. De gevolgen zijn, als er bijvoorbeeld nieuwe technieken zijn, moeilijk te overzien. Daarom probeer ik te bedenken hoe bepaalde dingen uitpakken voor jongeren als Rémi, Emma en Jérôme. Maar het eerste gevoel dat ik krijg als ik hoor over een kwantumcomputer die steeds meer kan, is toch altijd opwinding en opgetogenheid.

Nou, vooruit, ik zal niet plagen en alsnog proberen het motto uit je te trekken (al ben ik nu wel enorm nieuwsgierig! ;-)). 

Volgende vraag dus. Zowel de opwinding als de andere kant die ermee gepaard kan gaan, zie je duidelijk terug in je boeken. Zou je zelf terug naar je jeugd willen gaan om ook lessen te volgen in het Creodroom?

😉 Komt heel snel!

Ja, absoluut! Ik ben al heel lang gefrustreerd over het feit dat ik te dom ben voor theoretische natuurkunde en andere technische vakken. Ik zou heel graag een paar lessen willen volgen. Natuurkunde, Robotica, maar ook het zoeken van verklaringen voor het feit dat je dingen soms weet voor ze gezegd zijn, kom maar op!

Grappig, want als je jouw boeken leest, krijg ik juist het idee dat je een enorm brede kennis hebt op dit gebied. Komt er veel fantasie bij kijken of heb je research gedaan?

Geen fantasie, research. Ik heb heel veel gelezen en bekeken, ontzettend inspirerend en boeiend om te doen. Ik wilde iets maken wat in theorie kan. Of het echt gaat gebeuren blijft natuurlijk speculatie. Ik heb een hele goede proeflezer die natuurkundige is. Dat is heel fijn!

Je boek wordt vaak vergeleken met Harry Potter. Wat vind jij daar zelf van?

Natuurlijk word ik daar gelukkig van. Al kan ik van Rowling en andere auteurs nog heel erg veel leren 😉 ik begin net. Het allergelukkigst word ik als ik van iemand hoor dat hij of zij geraakt is door de personages. Als die zijn gaan leven, vind ik dat geweldig.

En dat doen ze! Was het voor jou makkelijk om in hun huid te kruipen?

Ja, en heerlijk vooral. Het maken, meevoelen, een paar levens tegelijk meemaken… Het moment waarop ze op papier zelf gaan praten, dat vond ik magisch.

Is één van hen ook stiekem je favoriete personage?

Ik houd veel van Remi, ik laat hem een hoop doormaken. Hij voelt erg dichtbij. Van Emma ook. En Ezra heeft een bijzonder plekje in mijn hart. En en en … moeilijk om te kiezen!

Wat is jouw grootste ambitie op schrijfgebied?

Ik moet je eerlijk zeggen dat het afgelopen jaar voelt als een droom die uitkomt. Vorig jaar rond deze tijd had ik alleen een manuscript voor deel 1 en een opzet voor de rest van het verhaal en in maart 2020 is de hele trilogie er, dankzij een ongelooflijk betrokken en voortvarende uitgever. Dus over ambities heb ik nog niet veel nagedacht. We hadden het eerder over het ontsnappen naar andere werelden: als ik verhalen mag blijven maken die mensen de mogelijkheid geven even op een andere plek te zijn en daar personages te leren kennen en dingen te ontdekken, vind ik dat geweldig. Het schrijven van dit verhaal is echt het allerleukste dat ik ooit heb gedaan.

Heb je al een idee voor een volgend boek of ben je nog bezig met afscheid nemen?

Ik moet bezig zijn met een volgend boek voor ik afscheid kan nemen, dus ja, zeker. Er zijn heel veel plannen, daar kijk ik naar uit. Maar dat afscheid nemen… ik heb het laatste hoofdstuk een tijd voor me uitgeschoven. Maar nu staat het er dan toch. Gelukkig kan ik dankzij de lezers nog een tijdje in die wereld blijven.

Kan je al een beetje vertellen waar je mee bezig bent? Of is dat nog geheim?

Ik kan vertellen dat ik in elk geval voor jeugd ga schrijven en dat ik nog niet klaar ben met de thema’s in Remi’s verhaal. Daarnaast ben ik met iets anders bezig , maar dat moet nog even in mijn hoofd blijven 😉.

Klinkt veelbelovend! Wat maakt het schrijven voor jeugd zo bijzonder leuk voor jou?

De boeken die ik toe las, hebben van mij een lezer gemaakt. En lezen heeft me zoveel gebracht, dat ik die liefde graag door wil geven. Zeker nu jongeren moeten kiezen tussen veel meer vormen van vermaak dan in mijn tijd, vind ik het een uitdaging om juist deze groep een boek in te trekken. Daarbij houd ik heel erg van het soort verhalen dat je voor jeugd kunt schrijven.

Over vormen van vermaak gesproken: ik opperde dat er een game kan komen van de trilogie. Een film zou ook leuk zijn. Of heb je het liefst dat het gewoon bij het boek blijft en is het zo goed voor jou?

Lijkt me top! Ik doe mee! Ik houd zelf ook van games ;). Het boek is een prachtig cadeau, maar dromen is altijd fijn.

 

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Lara herself volgen? En dat kan hierrrrr:

Auteurspagina Lara Reims

Eva vraagt door: Nina Verheij van de thriller Fatale keuzes!

standaard-boekhandel-leuven-

Nina Verheij debuteerde dit najaar met Fatale keuzes. Dat was op zichzelf absoluut geen fatale keuze, want de lovende kritieken druppelen binnen. Zo houdt zij lezers uit hun slaap, verslinden ze haar boek en ze willen meer, veel meer.  Gelukkig is Nina een schrijver in hart en nieren. Haar liefde voor het geschreven woord is ongekend en ontstond al op vroege leeftijd. Wist je bijvoorbeeld dat haar eerste verhaal, dat zij schreef als kind, ging over katjes die uit een cake geboren werden?Het verhaal lag uiteindelijk in de bibliotheek van haar basisschool. Naast schrijven is Nina de trotse eigenaar van BackWords, een platform waar zij online schrijfcursussen aanbiedt.  Kortom, Nina is een bijzondere vrouw met een enorme passie voor verhalen en daarom besloot ik om een aantal vragen op haar af te vuren.

hoofdagent-paul-auteur-nina-verheij-2

In Fatale keuzes gaat Emily, als student criminologie, stage lopen bij de politie. Wat fascineert jou zo aan het politie/recherchewerk?

Wat een leuke eerste vraag waar ik meteen even goed over na moet denken. Ik denk dat recherchewerk mij vooral fascineert omdat deze mensen grotendeels blanco aankomen bij zo’n plaats delict. Met de aanwijzingen die ze vinden, de getuigenverklaringen die ze krijgen, de camerabeelden die er wellicht van de omgeving zijn, moeten ze aan de slag om de waarheid te achterhalen. Ze gaan aan de slag om een puzzel op te lossen waarvan ze misschien nog geen idee hebben hoe hij eruit zal gaan zien. Ze moeten oppassen dat ze zich niet laten leiden door vooroordelen, dat ze mogelijkheden niet te vroeg uitsluiten. Het is zulk verantwoordelijk werk. En bij een moord zoals in mijn boek zal er waarschijnlijk een enorme druk op hen liggen om zo snel mogelijk de dader te vinden. Ik heb daar wel respect voor dat ze die taak op zich durven te nemen.

Als schrijver neem jij die taak als het ware (fictief) ook op je. Was het moeilijk om alle puzzelstukjes kloppend te krijgen of had je van tevoren al bedacht hoe het zou moeten lopen?

In eerste instantie had ik helemaal geen thriller voor ogen. Ik zette gewoon wat scènes op papier omdat ik het leuk vond om te schrijven. En als een soort uitlaatklep. Pas toen ik had bedacht dat er een dode zou vallen, ben ik echt bewust gaan nadenken over het verloop van de verschillende verhaallijnen. Dat was het moment dat ik meters begon te maken met schrijven. De eerste vraag was natuurlijk: wie gaat er dood? En daarna: wie heeft het gedaan en waarom?

Helaas ben ik veel te braaf en was ik nog nooit op een politiebureau geweest. Daardoor had ik in eerste instantie wat dingen bedacht die in het echt helemaal niet zo werken. Gelukkig kwam ik in contact met Hoofdagent Paul, waardoor ik onder andere ontdekte dat de politiedossiers in Leiden na een paar jaar naar een andere locatie worden overgebracht. Vanwege die informatie heb ik nog snel een nieuw personage verzonnen dat al wat ouder was en daardoor afwist van een zaak waarvan het dossier allang was verhuisd.

Inmiddels vind ik het plotten van mijn verhalen trouwens het leukste onderdeel van het schrijfproces. Verhaallijnen uitwerken, plottwisten bedenken, plotholes opvullen – allemaal fantastisch!

Je zegt dat je helaas te braaf bent. Dan moet schrijven toch heerlijk zijn! Hoe voelt het om je zo uit te leven?

Zeker! Heerlijk is inderdaad het perfecte woord. Ik vind het superleuk om hele levens te verzinnen voor mensen die helemaal niet bestaan. Het liefst natuurlijk wel op zo’n manier dat de personages menselijk en geloofwaardig overkomen.

Met Fatale keuzes is dat heel goed gelukt! De personages voelen levensecht aan. Voelden ze voor jou tijdens het schrijven ook echt aan?

Dank je wel voor het compliment! Dat is echt fijn om te horen. Ik hou ervan om ook foto’s bij mijn personages te zoeken om hen nog beter voor me te zien. Dat helpt voor mij echt. En ik werk hun hele karakter uit met sterke en zwakke punten, verlangens, hobby’s e.d., dus wat dat betreft voelden ze wel bijna levensecht aan, ja.

Ik wil mijn personages nu ook nog niet loslaten, omdat ik weet dat ik hen weer geloofwaardig op papier moet kunnen zetten tijdens het schrijven van deel 2 en 3. (Als alles goed gaat. ;)). Maar dat vind ik helemaal niet erg, ik ben gelukkig van ze gaan houden.

Dat was inderdaad een vraag die ik nog had willen stellen: of je verder zou gaan. Daar maak je mij, en ongetwijfeld een heleboel andere lezers, heel blij mee! Maar even terug naar je debuut: hoe was het om hem eindelijk in handen te hebben?

Heel onwerkelijk! Zelfs als die paperback naast me op de bank ligt en ik zie mijn naam op de voorkant staan, geloof ik het nog bijna niet. Een jaar geleden had ik echt niet kunnen voorspellen dat ik hem nu in mijn handen zou kunnen houden. Maar het is een prachtige rollercoaster om mee te mogen maken.

Je houdt ook een foto-actie. Kan je daar meer over vertellen?

Begin dit jaar ben ik voor mezelf begonnen, wat voor mij als introvert al net zo’n spannende reis is als het uitbrengen van een boek. Omdat ik dankbaar ben dat zoveel mensen zowel Fatale keuzes als mijn community BackWords omarmen terwijl ze mij helemaal niet kennen, vind ik het leuk om af en toe iets terug te doen. Daarom kunnen schrijfliefhebbers nu mijn online schrijfcursus winnen door een originele foto van Fatale keuzes te delen. Het geeft echt voldoening om te zien dat cursisten weer helemaal geïnspireerd aan de slag gaan met hun verhalen.

 

72554476_2582504625140546_2829036378816249856_o.jpg

Waar komt jouw enorme liefde voor taal vandaan?

Weet je dat ik het heel lastig vind om daar antwoord op te geven. Het is voor mij zo vanzelfsprekend dat ik zolang als ik me kan herinneren van mooie zinnen, songteksten en spreuken houd dat ik niet eens zou weten waar het vandaan komt. Misschien is het zo natuurlijk ontstaan omdat mijn moeder voor haar pensioen in de bibliotheek werkte en we dus altijd stapels boeken in huis hadden. Hoewel ik vergeleken met mijn moeder en zus altijd erg weinig las. Maar ik denk dat het van kleins af aan voorgelezen worden zeker heeft geholpen.

Wat was als kind jouw favoriete boek?

Ik heb het idee dat boeken die ik als kind las of voorgelezen kreeg veel meer indruk op me maakten en veel beter zijn blijven hangen dan boeken die ik als volwassene lees. Misschien omdat je als kind boeken vaker herleest. Ronja de Roversdochter van Astrid Lindgren, en Minoes en Otje van Annie M.G. Schmidt behoorden toch wel tot mijn absolute favorieten.

Dat denk ik persoonlijk ook. Heb jij de ambitie om ooit in een ander genre te schrijven? Bijvoorbeeld kinderboeken?

Als lezer vind ik echt allerlei genres interessant, dus ik sluit niet uit dat ik als auteur ook ooit iets anders zal willen proberen. Op de middelbare school schreef ik bijvoorbeeld samen met een vriendin een verhaal over twee tweelingzussen die in de Middeleeuwen uit een weeshuis ontsnappen. De tijd dat ridders en Robin Hood-figuren met zwaarden liepen te zwaaien, fascineert me wel, net als mythologie en fantasy. Ik keek vroeger graag naar Xena: Warrior Princess, ha ha. Buffy the Vampire Slayer is overigens nog steeds een van mijn favoriete tv-series aller tijden vanwege de geweldige dialogen en de romantische drama’s.

Romantische drama’s liggen je duidelijk ;-). Ook in Fatale keuzes speelt dit gegeven een grote rol. Ben jij zo romantisch aangelegd?

Ha ha, volgens mij valt dat best wel tegen, maar dat zou je mijn ex-vriend moeten vragen. 😉 Ik ben er in ieder geval wel gevoelig voor. Romantische komedies, Grey’s Anatomy, laat allemaal maar komen.

Wat vond jij het leukste om op te schrijven bij Fatale keuzes?

Hmm, lastige vraag. Ik vond de wat luchtigere scènes wel leuk om te doen, omdat ik ze makkelijker vond om te schrijven. Bijvoorbeeld de scène waarin Emily en Lucas elkaar voor het eerst ontmoeten of wanneer ze samen Breaking Bad kijken. Bij actiescènes of scènes waarin ik belangrijke informatie wil verwerken, moest ik altijd langer nadenken over de juiste formuleringen. Hier nog een beetje schaven, daar nog een beetje schaven. Dan wordt het allemaal wat technischer of zo.

Veel auteurs vinden het proces van schaven en schrappen het minst leuke aan schrijven. Had jij daar ook moeite mee?

Schrappen vind ik soms wel lastig, ja. Ik was een beetje bang dat Sandra (de uitgever) zou zeggen: leuk, maar er moeten eerst nog 30.000 woorden weg. Dat was gelukkig niet zo, ha ha. Maar eigenlijk had ik ook wel erg veel zin in het herschrijven, omdat ik tijdens de eerste versie alweer allerlei dingen had bedacht die ik wilde aanpassen of toevoegen. En het is gewoon heel fijn dat de basis dan al staat, dus je kunt veel meer naar de details gaan kijken. Zeker omdat ik mijn personages gedurende het schrijven van de eerste versie natuurlijk steeds beter leerde kennen. Daardoor kon ik tijdens het herschrijven hun gevoelens en emoties veel meer gaan uitdiepen.

En nu ga je verder met één van hen. Tot nu toe ontvang je lovende kritieken, zelfs lezers waarvan je de nachtrust ontneemt. Legt dat een druk op je tijdens het schrijven? Dat je dat wil evenaren?

Ik denk dat de druk op een tweede boek inderdaad wel groter zal zijn. Misschien ook door mijn eigen onzekerheid. Dat ik denk dat mensen nu nog zeggen “voor een debuut is het een leuk boek”, maar dat aan zo’n tweede deel dus hogere eisen zullen worden gesteld. Aan de andere kant wil ik gewoon graag verder gaan met het vertellen van Emily’s verhaal.  Is het nog te vroeg om spoilers te geven over deel 2? 😉 Zo ja, dan mag je het ook weglaten, ha ha. Deel 2 zal gaan over Emily’s vader, die rechercheur was. Meer specifiek: over de zaak waar hij en zijn partner Paul aan werkten toen hij overleed. Wie zat daar achter en waarom moest hij dood? Dat zijn vragen die aan Emily knagen.

Klinkt spannend! Ik ben heel benieuwd! En dan komen we bij de laatste vraag: is er een auteur die jij bewondert en waar je een voorbeeld aan neemt?

Ik ben bang dat mijn grote idool totaal niet origineel is: Robert Galbraith aka J.K. Rowling. Ik ben enorm fan van haar Cormoran Strike-serie. Harry Potter herlees ik nog steeds met veel plezier en ook bij deze Strike-boeken is 1x lezen voor mij niet genoeg. Wat ik zo bewonder, zijn haar geloofwaardige personages. Ze zijn zo levensecht dat ik zou willen dat ik ze kende. Ook de manier waarop ze aanwijzingen in haar boeken verwerkt, vind ik heerlijk. Dat je tijdens het herlezen opeens ziet dat ze stiekem al ergens een hint had gegeven. Of details uit het ene boek die dan in een later boek een rol gaan spelen. Echt een meesterplotter vind ik haar.

 

*** Interview by Eva Krap.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Nina Verheij herself volgen? Dat kan hierrrrr:

Nina Verheij – Backwords

*Blogtour* Duo-recensie Eva & Corina: Kwijt – Sandra J. Paul ****

Met dank aan Hamley Books voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Sandra J. Paul

Uitgever: Hamley Books

Aantal pagina’s: 325

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 27 september 2019

Over de auteur:

Sandra J. Paul is een veelzijdig auteur die vooral bekend staat om haar Young Adult-boeken en thrillers. Zij debuteerde in 2015 met de Eilanden-reeks, gevolgd door de thrillers Azerty en Moordspel. Haar boeken werden meteen in Vlaanderen en Nederland uitgebracht en massaal gelezen.

(Bron: https://hamleybooks.be/)

De achterflap:

Jim Vermeersch leidt het perfecte leventje. Gelukkig getrouwd met Iris, vader van tienerzoon Vince, eigenaar van een gerenommeerde Londense Patisserie. Beter dan dat kan het leven niet worden.

Tot hij ontwaakt in zijn ouderlijk huis en alle herinneringen van de afgelopen twee jaar kwijt is. Alles wat hij ooit gekend heeft is weg, inclusief zijn vrouw, zoon en zaak. Terwijl hij de geheimen van de voorbije twee jaar ontrafelt, begint Jim zich steeds meer af te vragen of hij echt wel de man is die hij altijd meende te zijn.

En dan is er nog die ene vraag: Wie is de vrouw die altijd in zijn herinneringen opduikt, een vrouw die niemand anders lijkt te kennen?

Meningen:

Eva:

Het gegeven achter Kwijt is doeltreffend voor een thriller: wat als je bijkomt en twee jaar van je leven kwijt bent? Geen herinneringen, je ontwaakt in je ouderlijk huis in plaats van je eigen woning en je ziet er ineens ouder en uitgeblust uit.

Het overkomt Jim. Zijn vrouw is weg, zijn zoon haat hem ineens en hij blijkt het bruisende Londen ingewisseld te hebben voor België. Daarvoor had hij het perfecte bestaan; een liefdevol huwelijk, een vlotte puberzoon genaamd Vince en hij was een succesvol patissier. Het laatste wat hij zich herinnert is de zestiende verjaardag van zijn zoon. Naar het schijnt is er die avond heel wat gebeurd en heeft hij zijn oude leven vaarwel gezegd. Maar waarom? En hoe kan hij zijn geheugen kwijt zijn?

Corina:

Zo goedendag vanaf hoofdstuk één heeft Sandra mij ingepakt met haar schrijfstijl. Toegankelijk, maar zeker niet te makkelijk en je weet ook gelijk “ah vandaar deze titel”. En die proloog! Ik heb sowieso een zwak voor goede prologen, als die mij echt pakken, dan kan je bij mij al bijna niet meer stuk, want wat in hemelsnaam is daar gebeurd? En hoe staat dat in verhouding met de bizarre situatie waarin Jim zich nu bevindt? En hallo, waar is de vrolijke Vince gebleven? Waar komt deze boze jongeman vandaan? De vragen stapelen zich met elk hoofdstuk bij elkaar op.

Eva:

In het begin hanteert de auteur een wat afstandelijke schrijfstijl. Ik vermoed dat dit bewust gedaan is, omdat Jim immers ook geen idee heeft wie hij de afgelopen twee jaar geworden is. Er wordt naar hem verwezen als “de man” en “de patissier”. HIerdoor is het wat lastiger om een binding met hem te krijgen ook al zijn deze hoofdstukken vanuit zijn perspectief geschreven.

In Kwijt volg je namelijk om en om Jim en Vince. Vooral in het begin zijn het de stukken vanuit Vince die intrigeren en je meenemen. Het is een verbitterde puber geworden die zijn vader alles van de afgelopen twee jaar kwalijk neemt en zijn vader dan ook niet gelooft als hij beweert aan geheugenverlies te lijden. Hij liegt al twee jaar de boel aan elkaar en hij zou nu op het punt staan om Vince de waarheid te vertellen over zijn moeder. Zij is namelijk weg en hij heeft geen idee waar ze is. Voor Vince is het al jaren een raadsel wat er de nacht van zijn verjaardag gebeurd is en hoe het zover heeft kunnen komen. Zijn vader weet het wel, maar weigert het hem al twee jaar te vertellen. Het komt dan ook net even iets te toevallig uit dat Jim het plots ook niet meer weet.

Corina:

Sandra werkt Jim en Vince meer dan goed uit als personage zijnde en al heb je eerst vooral sympathie voor de boze, nukkige Vince doordat hij geen antwoorden heeft en die maar niet krijgt. Naarmate het verhaal vordert krijg ik meer en meer een goed en misschien wel beter gevoel bij Jim. Ik krijg echt medelijden met hem helemaal door de terugblikken naar het verleden. Mooi gedaan en je raakt nergens de weg kwijt en je mist geen afslag.

Eva:

Halverwege slaat het verhaal om en is de binding met de beide personages geen enkel probleem meer. Je gaat samen met Jim op zoek naar de waarheid en volgt Vince op de voet. Als lezer krijg je steeds een puzzelstukje aangereikt en aan jou de taak om samen met Jim en Vince het mysterie van die nacht te ontrafelen. Het is tevens het moment dat Kwijt wat mij betreft uitblinkt in dit genre. Net als je denkt te weten hoe het zit, volgt er weer een plotwending waardoor het verhaal net weer anders loopt. Juist dit gegeven zorgt voor de nodige spanning en afwisseling.

Corina:

Als het einde nadert heb ik al wel 100 keer gedacht dat ik precies wist hoe het nu dan echt zat, maar nee, er is een twist waar ik U tegen zeg en die ik echt niet aan zag komen. Kei tof gedaan en vooral super origineel.

Conclusie:

Eva:

Wat ik zo knap vind aan Sandra is dat haar verhaal simpel, maar doeltreffend is. Ze haalt er geen poespas bij en rekt niet onnodig. Het is zoals het is. Het is geen bloemrijk taalgebruik, maar recht voor zijn raap. Haar schrijfstijl is dan ook onderscheidend te noemen.

Al met al zorgt Kwijt voor een paar uur (ont)spanning. Het verhaal zit origineel in elkaar en het plot is werkelijk om van te smullen. Want hoe “simpel”het verhaal ogenschijnlijk ook lijkt, het zit ingenieus in elkaar en daardoor een kunst op zich. Van mij krijgt  dan ook vier sterren.

Corina:

Een meer dan intelligente thriller, waar je alleen maar in door kan blijven lezen. Want wat je ook bedenkt, je hebt het echt fout. En oooow die epiloog ook….love it!

Overall vier sterren.

Eva Krap en Corina Nieuwenhuis.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Eva vraagt door: Joanne Carlton van Stof!

Sandra J Paul

Joanne Carlton heeft met Stof, waarin een giftige stofwolk een einde aan al het leven maakt, een dystopie geschreven die alle benodigde ingrediënten bevat. Vaart, spanning, emoties; het komt allemaal aan bod. Niet verwonderlijk, want haar eerdere boek, Hart-Slag, werd ook met lovende kritieken ontvangen. Joanne schreef deze naar aanleiding van het overlijden van haar vader en zus en wekte bij de lezers dan ook de nodige emoties op. Oorspronkelijk verschenen deze boeken in het Engels, inmiddels zijn zij ook in het Nederlands verkrijgbaar. Maar dat is nog lang niet alles.
Velen kennen deze veelzijdige auteur onder de naam Sandra J. Paul, waaronder haar Nederlandse werk verscheen. Schrijven zit duidelijk in haar bloed en ze is nog lang niet uitverteld.

70863452_1275593932611429_3747108955713699840_n


Een giftige stofwolk. Hoe kwam je op het idee om dit te gebruiken in een verhaal?

Dit was eigenlijk een heel interessant gegeven. Mijn designer maakt af en toe covers die ze dan in haar groep gooit. Zo creëerde ze ook de gouden cover die ik gebruikt heb voor de Engelse versie van het boek, Dust. Ik was zo gek van het concept dat er meteen een idee in mijn hoofd sprong om daar iets mee te doen. Binnen een paar uur had ik eigenlijk mijn hele verhaal, waarin een giftige stofwolk “dust” dus een belangrijke rol zou spelen.

Bijzonder hoe een enkel beeld meteen je fantasie aanwakkert. Het is ook iets wat zomaar echt kan gebeuren. Heb jij weleens angst dat onze wereld door een ramp als dit in een dystopie zal veranderen?

Absoluut, zeker in deze ernstig verstoorde politieke tijden. Er zijn veel mensen aan de macht die teveel macht hebben en niet de persoonlijkheid die je zou moeten hebben om op die positie te staan. Dat beangstigt mij ontzettend, het feit dat er een paar mensen zijn die eigenlijk het lot van de wereld kunnen bepalen. Dan heb je natuurlijk ook onze klimaat perikelen én de technologie die zo snel vooruitgaat dat het voor velen moeilijk is om nog te volgen. Ik ben er dus van overtuigd dat een verkeerde zet dit scenario zou kunnen veroorzaken.

Dat gegeven speelt ook een belangrijke rol in je boek. Je bent daarbij uitgegaan van het principe dat maar twee mensen mogen overleven: de zogenaamde Adam en Eva. Zou jij zelf deze rol op je kunnen of willen nemen?

Ik heb veel met dit dilemma gespeeld in mijn hoofd tijdens het voorbereiden en schrijven van dit boek en het antwoord is nee. Als iedereen rondom mij weg zou zijn, dan zou ik dit niet aankunnen. Jij wel?

Nee, ik zou het ook niet kunnen. Vooral als iedereen om je heen weg is. 

Simon, de hoofdpersoon, worstelt hier ook mee en wat mij betreft heb je zijn gevoelens echt weergaloos omschreven. Vertelde hij jou zijn verhaal of was het voor jou een kwestie van behoorlijk inlevingsvermogen?

Bedankt voor het compliment! Bij het schrijven beeldde ik me in hoe ik me zou voelen als ik mijn gezin – mijn drie zonen en partner – zo zou verliezen en hoe ik daarmee om zou gaan. De fijne lijn tussen verdriet en woede is zo dun dat het heel snel kan omslaan. Ik zou ook mijn verdriet in woede en onmacht laten omzetten en als iemand mij tot zoiets zou dwingen, zou ik ook hard tegenstribbelen en proberen daar een einde aan te maken. Maar Simon vertelde sowieso zijn verhaal – zeker het deel met zijn gezin speelde zich zo voor mijn ogen af.

Het verhaal is puur vanuit Simon geschreven. Heb je ooit de behoefte gevoeld om het vanuit de kant van ‘Eva’ te schrijven?

Ik vind dit een hele goeie vraag want die heb ik mezelf bij het schrijven ook gesteld: waarom enkel Simon (Adam) en niet Eva ook? En ik heb dit ernstig overwogen zelfs. Maar uiteindelijk besloot ik om dieper in te gaan op Simons familie (wat in het oorspronkelijke kortverhaal veel minder uitgediept was). Dit vond ik mooier en intenser om te doen.

Oorspronkelijk schrijf je in het Engels. Hoe is dat zo gekomen?

Ik schrijf eigenlijk boeken in twee talen: Nederlands en Engels. Aanvankelijk begon ik als auteur als Sandra J. Paul met Nederlandstalig werk, maar in werkelijkheid schrijf ik ook al ruim twintig jaar Engelse kortverhalen en novelles. Toen ik mijn droom om als Sandra uitgebracht te worden vervuld had, wist ik dat het tijd was om het ook in het Engels te proberen, met succes. Heart-Beat is een boek dat voor mij erg belangrijk is en ik voelde aan dat dit eerst in het Engels moest geschreven worden. Het nodigde zich daar ook echt toe uit.

Het klinkt raar, maar nu ben ik echt twee verschillende auteurs geworden: Als Sandra focus ik me nu vooral op jeugdthrillers zoals De Duistere School en thrillers voor volwassenen, zoals Kwijt, dat er deze maand aankomt. Als Joanne schrijf ik zeer out of the box verhalen zoals Dust, waar ik echt mijn paranormaal ei in kwijt kan. Als Joanne pen ik eerst mijn verhalen in het Engels, terwijl Sandra meteen Nederlandstalig werk is. Dit is een combinatie die voor mij goed werkt. Ik ben altijd aan twee zaken tegelijkertijd bezig en dat lukt goed.

Bijzonder hoe dat dan werkt! Gemene vraag, ik weet het, maar is er één die meer overheerst of meer je voorkeur geniet?

Nee ;). Ik schrijf graag in beide talen en kan me ook echt wel uitleven bij beiden. Als de muze een bepaald idee heeft, is het op dat moment die auteur die de overhand neemt.

Is het nooit voorgekomen dat ze je gelijktijdig riepen? 

Dat gebeurt eigenlijk altijd wel, maar ik heb geleerd om te doseren. En zoals ik mogelijk al eerder vermeldde, schrijf ik vaak aan twee dingen tegelijkertijd. Zo ben ik momenteel zowel bezig aan Het Verlaten Huis – het vervolg van De Duistere School en Hell City, een nieuwe Joanne – uitzonderlijk een novelle. Hierdoor hou ik beide persoonlijkheden ook tevreden. 😉

Wil je al een beetje vertellen waar Hell City over gaat?

De mensen die mij volgen weten dat ik graag experimenteer en aparte dingen doe. Hell City is ook zoiets. Ik kan er in dit stadium nog niet veel over zeggen, alleen dat het weer iets totaal anders is dan alles wat ik ooit heb gedaan.

Deze novelle is een tweede boek van me geïnspireerd door een cover. Ik nam vorig jaar deel aan een leuke coverwedstrijd en won dus een heel bijzonder werk van een knappe coverartist waarvan ik wist dat ik er iets heel bijzonders mee moest doen. De cover zelf is schitterend en ik ben dan ook heel blij en vereerd dat mijn naam erop zal staan.

Ik krijg het idee dat jij echt leeft voor verhalen. Had jij dat als kind ook al? Dat je dan iets zag en je fantasie meteen met je op de loop ging?

Ja hoor, mijn eerste verhalen dateren van toen ik tien jaar oud was, uitgeschreven op papier. Op mijn elfde mocht ik met een typemachine van mijn broer aan de slag en nadien met een elektronische versie waar ik dan zo van die inktcassettes voor nodig had. Sommige van die verhalen heb ik nog steeds in mijn bezit. Dan denk ik soms: ooit ga ik daar iets mee doen, maar in werkelijkheid doe je dat natuurlijk niet. 

Er zijn altijd wel nieuwe ideeën en verhalen die in me opkomen, waardoor ik een google drive heb met zo’n 300 kortverhalen en onafgewerkte dingen. 😉

Wat zou jij nou heel graag willen bereiken op schrijfgebied?

Ik droom er wel eens over dat er een boek van me verfilmd zou worden en dat ik dan ook zelf mee kan werken aan het filmscenario. Dus als een producer dit leest –> mijn adres is gekend. ;). Daarnaast wil ik mezelf telkens weer heruitvinden. Ik ben niet iemand die je in één box kan duwen en zeggen dat het een genreschrijver is, waardoor ik echt niet weet wat er nog allemaal gaat komen. Thrillers en jeugdthrillers weet ik wel, maar daarnaast kan het eender wat zijn en hangt het echt af van de muze en wat mijn gevoel me zegt. 

Ik ben heel trots op Stof en de bijzondere aspecten aan dat verhaal, maar evenzeer op Kwijt – mijn nieuwste Sandra thriller –  omdat het een boek is waar ik meer dan twee jaar heb ingestopt om de juiste toon, gevoelens en spanning te vinden. 

Voor 2020 heb ik drie heel bijzondere projecten die eraan gaan komen, die elk ook een bijzondere plek in mijn hart zullen hebben. Een novelle schrijven is mijn eerste keer (in boekvorm), een opvolger op het zeer succesvolle Duistere School schrijven in die mate dat je hem als standalone kunt lezen, is ook geen sinecure. En de thriller die ik plan voor het najaar van 2020 is ook weer iets dat ik nog nooit gedaan heb. 

Die uitdagingen heb ik nodig om te evolueren.

Klinkt als leuke uitdagingen! Hoe is het voor jou als auteur om te horen/lezen hoe de lezers op jouw boeken reageren? 

Oh fantastisch. Bij mijn eerste boek was ik doodnerveus om de allereerste reacties te horen te krijgen. 

Dat went wel, zeiden collega’s, maar eigenlijk doet het dat nooit. Het blijft ongelofelijk spannend, of het nu om je eerste of je honderdste boek gaat. En ik vind het nog steeds ongelofelijk als mensen naar me toekomen en zeggen hoe ze genoten hebben van mijn boek. Ik sta dan echt met tranen in de ogen. Lezers zien het eindproduct van een lange periode waarin je naar dit moment toeleeft en ik kan nog steeds niet beschrijven hoe goed het aanvoelt om een reactie te krijgen. Het is fantastisch. Ik ben mijn lezers ook ontzettend dankbaar voor hun steun – vooral degenen die er vanaf het begin bij waren en me volgen in mijn diversiteit als auteur.

Wat vind jij het moeilijkste onderdeel van het hele schrijfproces? 

Het afscheid nemen van de personages. Bij sommige boeken meer dan bij anderen, maar het voelt altijd wel aan als een vaarwel aan figuren die je zelf gecreëerd hebt en waar je dan niet meer mee verder gaat. 

Het schrijven zelf verloopt heel organisch en wijst altijd zichzelf wel uit. Het minst leuke zijn de vele correctierondes ;). Tegen de tijd dat je boek uit is, heb je het al zoveel keer gelezen dat je het wel kan dromen.

Heb je weleens dat personages dan evengoed nog in je oor fluisteren, ondanks dat het boek af is?

Heel veel. Simon is zo iemand, maar ik heb afscheid genomen. Ik beslis altijd op voorhand of er een sequel komt of niet.

Soms smeken mensen erom – zoals bij Duistere School – waar er echt ontzettend veel vragen over een vervolg kwamen. Soms luister ik en soms negeer ik die stem en denk ik aan al die andere dingen die ik nog wil doen. 😉

Ik kom nog even terug op het stukje ‘je paranormale ei kwijt kunnen’. Wat maakt dat voor jou zo’n fascinerend aspect?

Goh, ik heb altijd al een fascinatie gehad voor het paranormale. Ik heb zelf ook regelmatig dingen voor die je “normaal” niet kunt verklaren, maar ik wijt dit vooral aan instinct en luisteren naar jezelf.

Als kind was ik gefascineerd door series zoals Twilight Zone. Later werd dat dan The X-Files of aanverwante reeksen. Ik ben ervan overtuigd dat wij als mens onze volledige capaciteiten niet kennen (is ook medisch en wetenschappelijk bewezen uiteraard) en dat daar het paranormale uitkomt. Daarom vind ik het ook heerlijk om te spelen met die toets. Soms is dat echt wel meer dan anders, zoals in Stof, maar soms ook subtiel, zoals in Hart-Slag, waar ik ook een paranormale toets aan heb gegeven die me zelf ook al is overkomen. Als je eens goed rond hoort in je vriendenkring, dan zal je versteld staan van wat die zoal meemaken.

Kan jij daar een voorbeeld van geven?

Er zijn er wel wat – vooral mijn dromen durven wel eens uit te komen.

Het frappantste dat ik ooit heb meegemaakt, heeft met mijn tweeling te maken. Ik wist maanden op voorhand dat ik een tweeling zou krijgen, lang voor ik zwanger geraakte. Ik moest een firmawagen bestellen en heb toen zelfs bewust een groot model gekozen omdat ik me al voorbereidde op hun komst. De HR-dame trok grote ogen toen ik maanden later kwam vertellen dat ik zwanger was van mijn jongens. 😉

In je werk gebruik je ook het buitenaardse aspect. Geloof jij hier ook in?

Ik ben geen UFO-jager of zo, hoewel ik denk dat UFO-jagers best wel grappige mensen kunnen zijn met een bijzondere hobby. 

Ik ben er wel van overtuigd dat wij niet de enige bewoonde planeet zijn, zeker niet als er voortdurend nieuwe planeten worden gevonden, maar buitenaards leven kan alles zijn: van organismen tot kleine beestjes tot soortgelijke menselijke vormen tot monsters. Maar wie, wat, waar? Alvast een heel eind van ons verwijderd ;). Ik denk dat het “denken dat het bestaat” niet hetzelfde is als rotsvast overtuigd zijn als “ze zijn er en ze zijn hier”. Maar waarom zou het niét bestaan?

Er zijn inderdaad genoeg mensen die hier helemaal voor gaan. Ofwel UFO-jagers, en dan heb je ook nog mensen die onderzoek doen naar paranormale fenomenen en bijvoorbeeld spookhuizen bezoeken inclusief apparatuur. Heb je weleens de behoefte gevoeld om een dag met zo’n groep mee te lopen onder het mom van research?

Lijkt me wel tof om te doen, hoewel spookhuizen me wel angst aanjagen. Ik zou dan graag zo eens een keer mijn tanden zetten in de zogenaamde waarzeggers. Daar lijkt me nog wel behoorlijk wat inspiratie te halen.

Wie weet ooit nog eens :-). 

Laatste vraag: wat geeft jou het ultieme ‘samenlezenisleuker’ gevoel? 

Goeie vraag! Ik geef regelmatig schrijfworkshops waarbij de term ‘samenschrijvenisleuker’ misschien wel van toepassing is. 

Als auteur is het sowieso fantastisch als mensen de moeite en tijd nemen om een boek van je te lezen en daarop reageren. Het voordeel van sociale media is dat je heel dicht bij je lezers staat en ook wel vrij snel te weten komt hoe die zich voelen bij je boek. Als dat meermaals gebeurt, dan geeft mij dat de ultieme voldoening.

*** Interview by Eva Krap.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Joanne Carlton herself volgen? Dat kan hier:

Auteurspagina Joanne Carlton

*Blogtour* Kwijt van Sandra J. Paul!

Vanaf 1 oktober gaat er weer een Blogtour van start van Hamley Books en wij mogen ook weer meedoen!! Whoop, heerlijk weer hoor! Onze Crien gaat samen met Eva Kwijt lezen van Sandra J.Paul hoe leuk is dat dan weer? De prachtige pakketten liggen al in de brievenbus dus let’s gooooo 📚🥂 🥂📚

Maar nog even geduld, want zoals jullie kunnen zien komen er eerst een boel collega bloggers voorbij, maar 21 oktober mogen wij onze mening lanceren. Stay tuned!

Over Kwijt:

Jim Vermeersch leidt het perfecte leventje. Gelukkig getrouwd met Iris, vader van tienerzoon Vince, eigenaar van een gerenommeerde Londense Patisserie. Beter dan dat kan het leven niet worden.

Tot hij ontwaakt in zijn ouderlijk huis en alle herinneringen van de afgelopen twee jaar kwijt is. Alles wat hij ooit gekend heeft is weg, inclusief zijn vrouw, zoon en zaak. Terwijl hij de geheimen van de voorbije twee jaar ontrafelt, begint Jim zich steeds meer af te vragen of hij echt wel de man is die hij altijd meende te zijn.

En dan is er nog die ene vraag: Wie is de vrouw die altijd in zijn herinneringen opduikt, een vrouw die niemand anders lijkt te kennen?

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker