Samen met Saskia Jansen Storyteller: Kort verhaal.

Justin Bieber 4 Şubat

 

Take me down to the paradise city
where the grass is green and the girls are pretty
oh wont you please take me home,

klinkt het uit de radio vanaf de plank in mijn trimsalon.

“Oh heerlijk, jeugdsentiment, zet hem eens wat harder”, roep ik tegen mijn 17-jarige stagiaire Demi terwijl ik een bouvier sta te knippen.
Demi moet met haar 1.62 meter op haar tenen staan om aan de volumeknop te draaien.
Luidkeels zing ik mee met de heerlijke rauwe stem van Axl Rose op wie ik in de jaren negentig hevig verliefd was.
“Vind je dit geen lekker nummer?’, roep ik over de gitaarsolo heen naar Demi.
“Ik heb geen idee wie dit is”, is haar verrassende antwoord.
“Wat? Dit is Guns N’ Roses, die ken je wel toch?”, gil ik verbouwereerd.
Haar wat onnozele blik verraadt dat er werkelijk geen lampje gaat branden.
Ondanks dat Demi geboren is in 1998 en Guns N’Roses is opgericht in 1985, zou ze hier toch wel ooit iets van meegekregen hebben, denk ik terwijl Demi de muziek weer zachter zet.
Ineens overvalt het me.
Ik ben gewoon 22 jaar ouder dan dit meisje. 22 jaar! Ondanks dat ik mij in mijn hoofd even oud denk te voelen als zij is, had ik toch echt haar moeder kunnen zijn.
Over het algemeen genomen schatten mensen mij altijd veel jonger dan mijn werkelijke leeftijd, dat is altijd al zo geweest.
Vroeger vond ik het ontzettend irritant als een jongen die ik leuk vond, mij 12 jaar oud schatte terwijl ik al bijna 16 werd.
Tegenwoordig vind ik het wel prettig dat ik een enkele keer zelfs nog onder de 30 geschat word.

Ik vind mijn leeftijd die ik nu heb, 39 jaar, een rare leeftijd. Je past eigenlijk nergens bij nu.
Je bent niet van middelbare leeftijd, niet oud maar zeker ook niet jong.
Terwijl ik mij dit allemaal in mijn hoofd zit te constateren zegt Demi; “het is niet zo gek dat ik dat bandje niet ken eigenlijk, ik bedoel, jij bent al echt vet oud”.
Een tikkeltje uit het veld geslagen door deze keiharde aanval mompel ik; ”en een stuk wijzer dan de gemiddelde 17-jarige”.
Demi haar nieuwste IPhone 6 begint te piepen in haar zak, ze gooit de bezem in een hoek en neemt op door middel van een veeg over het scherm met haar wijsvinger en felroze acrylnagel.
“Hey Kiet”, giechelt ze.
Ik verwacht dat ze zal zeggen dat ze aan het stage lopen is en later wel terug zal bellen, maar ze gaat zitten op de trimkruk en begint te vertellen over een ander meisje, wat zich blijkbaar afgelopen weekend misdragen had terwijl ze met zijn allen op stap waren.
De ‘oh mijn Gods’ vliegen mij om de oren en het continue gegiechel van Demi gaat me irriteren.
Ik gebaar dat ze moet komen helpen. Ze steekt haar hand in de lucht als gebaar dat ik even niets moet zeggen of doen.
Pas na tien minuten hangt ze op met een rood gezicht.
“Oh mijn God”, kirt ze. “Kiet is zo leuk joh, echt een knappe vent”.
“Kiet?”, vraag ik verbaasd.
“Ja, hij komt uit Engeland en ik heb met hem sinds dit weekend. Eigenlijk wilde Sanne met hem maar hij vond mij meteen leuker natuurlijk”. Ze maakt nog steeds geen aanstalten om mij te komen helpen met de hond die over een half uur af moet zijn.
“Uit Engeland? Leuk, welk gedeelte?”  vraag ik geïnteresseerd.
“Weet ik veel, ennieweei, Sanne natuurlijk pisnijdig op mij dus ik hoor net dat ze me van Facebook afgegooid heeft. Lekker belangrijk, ze doet maar, die dikke jaloerse bitch. Kiet is van mij”, ratelt ze aan 1 stuk door terwijl ze af en toe even aan haar wimpers voelt of ze nog vastgeplakt zitten.
“Weet je zeker dat die jongen geen Keith heet?” vraag ik voor de zekerheid.
“Ja dat zeg ik toch de hele tijd? Kiet”.
“Zullen we deze hond even afknippen nu Demi, dan kunnen we daarna even eten”.
Tijdens de lunchpauze houdt ze triomfantelijk een foto van Keith onder mijn neus die als achtergrondscherm in haar IPhone staat.
“Wat een hotty he?”, lacht ze trots.
Ik staar naar het scherm waar ik een jongetje op zie die in mijn beleving echt nog maar een jaar of 13 is, met hip haar en een onnatuurlijke gezichtsuitdrukking. Op de achtergrond van de foto zie ik een toilet waar tampons van waarschijnlijk zijn moeder opstaan.
Voor ik iets kan zeggen over deze babyface Keith wordt de volgende foto alweer onder mijn neus geduwd.
Ik kijk in het gezicht van een prachtig meisje met lang donkerblond haar en een leuke glimlach. Ze lijkt een jaar of 16.
“Dik is ze he?”, zegt Demi terwijl ze met haar hoofd schudt.
“Jezus Demi, als zij dik is wat ben ik dan wel niet, een potvis?”, zeg ik geërgerd.
“Nou jij bent niet heel dik, maar zeker niet meer slank, maar ja, jij hebt ook kinderen gekregen natuurlijk en je bent al bijna 40, dan mag het”, stort ze over me uit.

Ik besluit dat we maar verder moeten gaan met het volgende hondje aangezien ik zin krijg om dit meisje heel hard door elkaar te schudden zodat ze wellicht weer terug op aarde komt.
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo gepraat heb vroeger, maar misschien ben ik het gewoon vergeten. Ik zal het eens aan mijn moeder vragen.

Terwijl we samen aan een teckeltje bezig zijn springt Demi ineens op en holt naar de radio.
“Oh mijn God, Justin Bieber”, gilt ze verrukt.
Voor de grap zeg ik; “Wie?”.

“Oh mijn God, je weet toch wel wie Justin Bieber is?”, gilt zij nu verontwaardigd.
Ik blijf in mijn rol en houd vol dat ik werkelijk geen idee heb.
Ik word getrakteerd op talloze slecht gezongen liedjes die blijkbaar allemaal van Justin Bieber zijn. Ik herken er maar twee, maar ik geef het niet toe.

“Ik vind Justin Bieber echt zo een lekkere vent”. Verliefd staart ze even in het niets.
Vent, denk ik glimlachend. In mijn ogen is het nog steeds een kind.

“Wat vind jij eigenlijk een lekkere vent “, wil Demi plotseling weten terwijl ze de radio weer zachter zet net terwijl Freddie Mercury uit de speaker kwam.
“Mijn eigen vent”, zeg ik trots.

“Nee, van bekende mensen, bedoel ik”.

“Oh dat zijn er twee, twee waar ik echt helemaal gek op ben”, kir ik alsof ik net 18 ben.
“Oh ja? Wie dan, wie dan”, klinkt ze ongeduldig.
“Ik ken ze zeker niet aangezien jij uit 2000 voor Christus komt”, grapt ze.
“Oh ik weet bijna zeker dat jij ze kent, allebei”.

“Ik heb naast mijn man twee favoriete kerels, waar ik zelfs regelmatig mee in bed beland in het weekend”.
“Oh echt?”, Demi’s ogen worden steeds groter.
“Hoe heten ze dan?”

“Ben en Jerry”, antwoord ik met een glimlach.

Advertenties

Gepubliceerd door

Samenlezenisleuker

Recensies, winacties, tips, leesclubs, columns, een kort verhaal of interviews! Kortom, alles wat maar gezellig en leuk is met betrekking tot boeken :-D

Een gedachte over “Samen met Saskia Jansen Storyteller: Kort verhaal.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s