Corina las: IJs – Koen D’haene ***1/2


Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Koen D’haene

Uitgever: Uitgeverij LetterRijn

Aantal pagina’s: 220

Genre: Misdaadroman

Verschijningsdatum: 18 april 2020

Over de auteur:

Koen D’haene (Wevelgem 1964) schreef romans en verhalen voor kinderen, jongeren en volwassenen, o.m. Gek van een eiland (2010) en Ketters van de Kemmelberg (2017).

Zand is het zelfstandig leesbare vervolg op zijn misdaadroman IJs (2016). De roman speelt zich af op Schiermonnikoog, het eiland waar IJs eindigde.

(Bron: http://www.letterrijn.nl )

De achterflap:

Reddingswerkers hebben Mats jaren geleden uit een gletsjer bevrijd, maar zelf herinnert hij zich daar niets van. Samen met zijn psycholoog slaagt hij er moeizaam in een nieuw leven op te bouwen. De zoektocht naar zijn verleden leidt hem naar Sarah, de vrouw die vaak opduikt in zijn verwarde dromen. Als hij op het eiland Schiermonnikoog erg dicht bij haar in de buurt komt, worden de omstandigheden van de val in het ijs stilaan duidelijk. Is Sarah wel de vrouw die hij zich herinnert?

‘Kan ik soms iets voor je doen?’ Ik doe mijn best om niet vriendelijk te klinken. Als hij nu niet weggaat, ga ik zelf lopen zonder nog iets te zeggen.

‘Neen, dat niet,’ zegt hij nogal binnensmonds. Dat Nederlands van die Friezen klinkt altijd net weer een beetje anders.

‘Nou dan …’

Laat me dan in godsnaam met rust, bedenk ik er in stilte bij terwijl ik hem onverstoorbaar blijf aankijken. Hij kijkt van me weg terwijl hij de juiste woorden zoekt.

‘Ik … ik zal het me vast alleen maar inbeelden, maar ik denk dat wij elkaar kennen …’

Mening:

Waar ik echt meer dan genoten heb van IJs is dit (op zichzelf te lezen vervolg) verhaal me een klein beetje tegengevallen. De personages waren ansich goed uit gewerkt en de schrijfstijl is prettig. Toch was het verhaal in mijn ogen wat chaotisch. Ook denk ik dat als je IJs niet gelezen hebt je een paar cruciale deeltjes informatie mist. De tekst op zichzelf lezend vervolg vind ik persoonlijk dan ook niet kloppen.

Heb ik dan helemaal niet genoten? Natuurlijk wel, want ondanks dat het her en der wat chaotisch overkwam, weet Koen me ook te verrassen met leuke en originele twists, die me als lezer op het verkeerde been zetten. Met maar 220 bladzijdes is het een snel lezend verhaal met veel oog voor details over het eiland, wat echter wel de weinige vaart die er is het verhaal zit er ook weer uithaalt. Op het einde wordt het dan toch nog wel even echt spannend en verschuif je bijna naar het puntje van je stoel.

Het verhaal is net als IJS origineel en dat is zeker een pluspunt, net als de goed uitgewerkte personages. Echter mis ik de vloeiende verhaallijn die IJs had in deze misdaadroman.

Conclussie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit 4

Leesplezier: 3.5

Spanning: 3

Plot: 3.5

Psychologie: 4

Een mooie drie en halve sterren voor Zand

Corina Nieuwenhuis


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De kinderen van het klooster – Sandrine Destombes *****

Het verhaal

Het verhaal speelt zich af in 2019
Tweede luitenant Benoît, gendarme bij de Brigade-Unie Crest is bezig met een saaie snelheidscontrole op de D538 als er een Peugeot 205 met volle snelheid op hem af komt rijden. De bestuurster heeft een jong meisje, Léa, voorin gezet. Haar mama is weggegaan omdat ze de B-B-6 had gevonden. Na de aanhouding geeft de bestuurster plots vol gas en verliest in een bocht de macht over het stuur. Zij is dood en het kind zwaargewond. Een subduraal hematoom is levensbedreigend.
Kort daarop wordt er een lijk met uitgestoken ogen opgevist. Het stoffelijk overschot bevat drie min of meer parallelle lijntjes, ingekerfd op zijn voorhoofd. Zou er een verband zijn tussen beide zaken?

De assistentie van het expertteam JENG, Justitiële Eenheid van de Nationale Gendarmerie wordt ingeroepen.  Benoît, omwille van lokale kennis, wordt toegevoegd aan het team en maakt zijn entree in een andere wereld.

Terugkijkend heeft Benoît zich dikwijls afgevraagd of hij de gebeurtenissen die voortvloeiden uit het tafereel , had kunnen voorkomen. Wat zeker is, zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn en men zou hem nooit meer vragen verkeerscontroles te doen.

Conclusie.

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster , helaas een misplaatste vertaling van  Le prieuré de Crest ( De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven.

Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Regelmatig krijg je de indruk dat auteurs, bij gebrek aan inspiratie, maar hele kamers gaan beschrijven of uitgebreid gaan uitleggen waarom het mauve behang beter past bij de roze meubels dan de groene sterren en strepen die de woning eerder ontsierd hadden. Destombes schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scènes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. De introductie van de cicisboa, voor mij een onbekend fenomeen, is derhalve logisch en verklaarbaar. De mannen, de speurneuzen, hobbelen er achter aan.
Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel  humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan wordt van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

Vijf sterren. 

Jac Claasen

Jac las: De heren van de tijd – Eva García Sáenz de Urturi *****


Over het boek:

Een  knallende, mooie eerste zin, een moord gepleegd met een afrodisicum, kan het beter beginnen?  Cantharide, Spaanse vlieg of oliekever, het was tot slot van rekening niets anders dan het middeleeuwse viagra.
De dood van Antón Lasaga, schepper van een mode imperium in de toiletten van het Palacio de Villa Suso op een presentatie waarbij de  werkelijke naam en achternaam van de grote onbekende naar voren zou komen: de schrijver, die opereert onder de naam Diego Veilaz,  een schuwe auteur, de schrijver van een onthutsende, historische roman genaamd De heren van de tijd. 

In De heren van de tijd gaan we terug naar het jaar der Heeren 1192. Werd in die tijd de huwelijksdaad geconsumeerd in de aanwezigheid en nabijheid van getuigen om aldus onomstotelijk vast te stellen dat de maagdelijkheid van de bruid niet geschonden was? Graaf Furtado de Maestu vindt de dood tijdens de hemelse daad. Met wederom oliekever, cantharide.

Conclusie:

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en wel door Unai López de Ayala, profiler van professie, die we nog kennen uit De stilte van de witte stad en De riten van het water.  Met hem komen  alle bekenden terug uit de vorige delen, met name Alba Díaz de Salvatierra, commissaris en Estíbaliz Ruiz de Gauna, werkzaam bij de strafrechtelijke opsporingsdienst. 

 Het boek, de roman boeit door de wrede gebruiken die tussen neus en lippen door beschreven worden, de hardheid van het bestaan en de vurigheid van de liefde die niet zelden op meer dan een plaats geconsumeerd wordt. Maar vooral door het geweldige verhaal, een thriller van jewelste, dat consistent verteld wordt. En die consistentie in het verhaal is enorm. Zo wordt in de openingszin  gewag gemaakt van een opwekkend gif, een cantharide, oliekever, Spaanse vlieg. Het begrip, o ironie, komt veelvuldig terug.

En het barst, traditioneel bijna, van de kleine verhaaltjes en opmerkingen zoals de nuanceringen in de vele soorten bastaarden in het piepkleine dorpje Ugarte, de echte en onechte kinderen, hoerenkinderen, onechte kinderen, ontuchtkinderen en koekoekskinderen. Of een prachtige les over wat psychopaten kenmerkt. Die conclusies zijn beangstigend.
Eva García Sáenz de Urturi beschikt over de talenten om de twee tijdlijnen prachtig door elkaar heen te laten lopen,  doorspekt met talloze, fraaie Spaanse begrippen en aanduidingen,  zonder dat dit de lezer belast.  De  overeenkomsten in modus operandi, plek en beroep zijn prachtig uitgetekend.
Echter, een tip, zoek wat zaken op,het is meer dan de moeite waard want Eva gebruikt nogal wat authentieke woorden.

Slim en met veel gevoel vertaald door Jacqueline Visscher: hier en daar zijn wat Spaanse woorden  integraal opgenomen in de Nederlandse tekst. De fraaie trilogie is hiermede ten einde. Ik vraag me af of we dit jaar nog een betere thriller gaan lezen.

¡ Por Dios, qué historia.

5 sterren.

Jac Claasen


**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Jac las: De slapende nimf – Ilaria Tuti ***

Het boek.

Het schilderij, met een portret van een verwarrend mooie jonge vrouw, een Mona Lisa lijkt het wel, wordt door de achterneef van de maker bij een kunsthandelaar. die zich gedraagt als de priester van een elitaire, mysterieuze cultus, ingebracht om het op echtheid te laten onderzoeken. Het is De slapende nimf van Alessandro Adrian, gemaakt op 20 april 1945. 

Uit de analyse blijkt dat voor de rode kleur als grondstof bloed is gebruikt. Het staat ook vast dat er hartweefsel gebruikt is om het schilderij te maken.  Adrian komt verwoest uit de oorlog, hij werd gek, hij tekende niet meer, nooit meer. Hij sprak niet meer, nooit meer. Hij loopt niet meer. Hij leeft nog steeds, als een kasplantje. Hij heeft besloten levend dood te zijn, als een graf dat ademt.
Is er iemand gedood om dit kunstwerk te maken? 

Commissaris Teresa Battaglia en Massino Marini, de inspecteur worden belast met het oplossen van dit raadsel.

Conclusie

In de 464 bladzijden tellende opvolger van Kind 39, De slapende nimf genaamd heeft Ilaria Tuti de donkere, bombastische schrijfstijl uit haar eerste boek voortgezet.  Er staan vele, kleine hoofdstukjes in waarin de schrijfster helemaal doorslaat in loodzware,bombastische, gezwollen, mystieke, hallucinerende momenten en af en toe zelfs prietpraat : haar schoonheid was een samenvatting van het universum. En de verwijzing naar het Regína Coeli en vele andere mystieke zaken. Tja wat moet je daar mee? Een ijdele poging tot ten toon spreiding van erudiete bekwaamheden? Humor is niet aanwezig.

De extatische verhaaltrant waar de auteur bij tijd en wijle in verdwaalt, moet misschien wel uitgelegd worden als een teruggrijpen op het individuele gevoelsleven net zoals de flower power beweging in de jaren zestig van de vorige eeuw ook zo wel eens wordt uitgelegd. Wie van pathos en zware symboliek houdt kan z’n geluk niet op, voor de andere lezers ‘resteert’ een behoorlijke thriller.
En het is een boek over vrouwen, sterke vrouwen, die de gemeenschap bij elkaar houden en nergens voor weg lopen. Maar ook over de mooie natuur in De Val Resia, het afgelegen, bijna verborgen land ten oosten van Italië, dat tevens kan bogen op een bevolking met een unieke, nauwelijks vermengde genenstructuur.

Het boek bevat daarnaast, in de beste Scandinavische tradities, een aantal privé-verhaallijnen over Teresa Battaglia en Massino Marini. En de introductie van Blanca Zago, die blinde jonge vrouw met haar hond Smoky, die delen van een menselijk lichaam kan opspeuren.  Blanca en haar hond zijn gebaseerd op bestaande personen en dieren. De vertaalster, Saskia Peterzon-Kotte, zal er een hele kluif aan gehad hebben. Complimenten. 

De Spaanse schrijfsters Eva García Sáenz de Urturi en Dolores Redondo begeven zich ook op dit gebied van het magisch realisme, een literatuurstroming  waarin realisme en natuurlijkheid samensmelten met het fantastische  en bovennatuurlijke.  Gegoten in een thrillerjasje natuurlijk. Mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar de Spaanse auteurs.

3 sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

*Winactie Gesloten* Win de tweede misdaadroman van Koen D’haene – Zand

En daar zijn we dan met de winnaar van dit prachtige boek…. 👌🏻📚👌🏻 Wat een mailtjes met antwoorden kregen we binnen zeg! Het goede antwoord was IJs en na het loten uit alle goede antwoorden is de winnaar….

Angela ten Ham-Cozijnsen

We zullen je adres gegevens doorgeven aan de uitgever en dan kun je lekker (on)rustig bij de brievenbus gaan wachten.

Nogmaals dikke dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het mogelijk maken van deze actie!

——————————————————


Hallohaaaa daar zijn we dan weer een keer met een super toffe winactie. Want wij mogen dankzij Uitgeverij LetterRijn een exemplaar gaan verloten onder onze leden van Samenlezenisleuker. Whoooop daar wordt je toch helemaal blij van? 📚👌🏻📚

Natuurlijk gaat nog steeds alleen de zon voor niets op en moet je dus wel een klein dingetje doen om deze misdaadroman te winnen. Dus hopsa doe *oplet-modus* aan en let’s goooo…💃🏽

1: Stuur ons een mailtje met het antwoord op de volgende vraag naar Samenlezenisleuker@gmail.com

Wat is de titel van Koen D’haene zijn eerste misdaadroman die in 2016 verscheen? 🤔

2: Like onze openbare pagina even via dit linkje: Samenlezenisleuker

Delen = Lief maar geen moetje.

Als jullie na het in sturen van het juiste antwoord geduldig wachten tot 7 juni dan maken we die dag de winnaar bekend. Natuurlijk een dikke dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het mogelijk maken van deze meer dan toffe winactie.

Over Zand:

Reddingswerkers hebben Mats jaren geleden uit een gletsjer bevrijd, maar zelf herinnert hij zich daar niets van. Samen met zijn psycholoog slaagt hij er moeizaam in een nieuw leven op te bouwen. De zoektocht naar zijn verleden leidt hem naar Sarah, de vrouw die vaak opduikt in zijn verwarde dromen. Als hij op het eiland Schiermonnikoog erg dicht bij haar in de buurt komt, worden de omstandigheden van de val in het ijs stilaan duidelijk. Is Sarah wel de vrouw die hij zich herinnert?

‘Kan ik soms iets voor je doen?’ Ik doe mijn best om niet vriendelijk te klinken. Als hij nu niet weggaat, ga ik zelf lopen zonder nog iets te zeggen.

‘Neen, dat niet,’ zegt hij nogal binnensmonds. Dat Nederlands van die Friezen klinkt altijd net weer een beetje anders.

‘Nou dan …’

Laat me dan in godsnaam met rust, bedenk ik er in stilte bij terwijl ik hem onverstoorbaar blijf aankijken. Hij kijkt van me weg terwijl hij de juiste woorden zoekt.

‘Ik … ik zal het me vast alleen maar inbeelden, maar ik denk dat wij elkaar kennen …’

Koen D’haene (Wevelgem 1964) schreef romans en verhalen voor kinderen, jongeren en volwassenen, o.m. Gek van een eiland (2010) en Ketters van de Kemmelberg (2017).

Zand is het zelfstandig leesbare vervolg op zijn misdaadroman IJs (2016). De roman speelt zich af op Schiermonnikoog, het eiland waar IJs eindigde.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?


Corina leest:

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is de-heren-van-de-tijd-corina.jpg

Over De heren van de tijd:

Vitoria, 2019. De roman De heren van de tijd, die zich afspeelt in de Middeleeuwen, is een groot succes. Hij verschijnt onder het mysterieuze pseudoniem Diego Veilaz.

Vitoria, 1192. De legendarische graaf Diago Vela komt thuis na een missie van twee jaar, hem opgedragen door de koning. Hij treft zijn broer aan, getrouwd met de vrouw die ooit zíjn bruid was.

In het heden krijgt Unai López de Ayala te maken met een reeks gruwelijke moorden, identiek aan beschrijvingen in De heren van de tijd. Zijn onderzoek leidt naar de toren van Nograro, een fort dat al eeuwen bewoond wordt door dezelfde familie. Gaandeweg vindt Unai in De heren van de tijd allerlei overeenkomsten met zijn eigen verleden. En deze ontdekking zal voor hem en zijn familie alles veranderen.

Jac leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is de-heren-van-de-tijd.png

Over De heren van de tijd:

Vitoria, 2019. De roman De heren van de tijd, die zich afspeelt in de Middeleeuwen, is een groot succes. Hij verschijnt onder het mysterieuze pseudoniem Diego Veilaz.

Vitoria, 1192. De legendarische graaf Diago Vela komt thuis na een missie van twee jaar, hem opgedragen door de koning. Hij treft zijn broer aan, getrouwd met de vrouw die ooit zíjn bruid was.

In het heden krijgt Unai López de Ayala te maken met een reeks gruwelijke moorden, identiek aan beschrijvingen in De heren van de tijd. Zijn onderzoek leidt naar de toren van Nograro, een fort dat al eeuwen bewoond wordt door dezelfde familie. Gaandeweg vindt Unai in De heren van de tijd allerlei overeenkomsten met zijn eigen verleden. En deze ontdekking zal voor hem en zijn familie alles veranderen.

Karin leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is doodsgeheim.jpg

Over Doodsgeheim (Erika Foster serie deel 6:

Op een ijzig koude ochtend vindt een moeder het met bloed doordrenkte lichaam van haar dochter vastgevroren op de weg. Wie zou zo’n gruwelijke moord voor de deur van het slachtoffer uitvoeren?

Detective Erika Foster, net bekomen van haar vorige zaak, is vastbesloten om ook deze zaak te leiden. Tijdens het onderzoek stuit ze op diverse aanvallen op jonge vrouwen in een doorgaans rustige buitenwijk van Londen.

Erika is op zoek naar een angstaanjagende moordenaar, en de zaak wordt alleen maar gecompliceerder als blijkt dat de vermoorde jonge vrouw verstrikt zat in een web van geheimen. Net als Erika eindelijk een lijn begint te zien in de aanwijzingen, wordt ze gedwongen haar eigen pijnlijke herinneringen weer op te halen. Erika moet zichzelf dwingen om gefocust te blijven, diep te graven, en de moordenaar te vinden – voordat hij weer toeslaat.

Riejanne leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is dodeljk-dichtbij.jpg

Over Dodelijk dichtbij Nathalie Svensson serie deel 1:

In Dodelijk dichtbij, het eerste deel in een serie van Jonas Moström, ondersteunt psychiater Nathalie Svensson de politie van Stockholm bij bijzonder zware misdrijven. Wanneer op een nacht haar minnaar, de beroemde acteur Rickard Ekengård, op straat wordt doodgeschoten kan ze echter alleen maar machteloos toekijken: hij bloedt dood in haar armen. Nathalie waant zich meteen weer in de nachtmerrie die haar jaren in zijn greep heeft gehad; tien jaar geleden werd haar toenmalige vriend namelijk vermoord. Ze besluit op eigen houtje op onderzoek te gaan en dat stuit iemand tegen de borst: Nathalie krijgt dreigbrieven en denkt dat ze wordt achtervolgd. Is er een verband tussen de twee moorden? Of was zij het eigenlijke doelwit?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De Spiegelkoning – Bronja Hoffschlag *****

Met dank aan Agemo Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Serie: Project X trilogie deel 3

Auteur: Bronja Hoffschlag

Genre: Psychologische Thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 438

Verschijningsdatum: november 2019

Over de auteur:

Bronja Hoffschlag (1981) woont in Rotterdam. In november 2013 debuteerde ze met De Dode Kamer, dat door een lezersjury unaniem werd uitgeroepen tot winnaar van de Hebban Crimezone Debuutprijs in 2014.

Het vervolg, De Skinner Methode, verscheen in 2015 en behaalde de eerste plaats in de Hebban Leesclub Hall of Fame met een score van 9,7.

De Spiegelkoning is het langverwachte laatste deel in de Project X trilogie.

www.bronjahoffschlag.nl )

Achterflap:

“Ik had van ver moeten zien aankomen dat Misha geen rust zou vinden na Project X. Hij is niet in staat tot niets-doen. Als alle punten op een lijstje zijn afgevinkt, maakt hij een nieuw lijstje dat voltooid moet worden.” 

Het leven van Maren Franka was een stuk eenvoudiger, voordat ze zich liet meeslepen door de broers, Misha en Lennart Larsen. Nu bevindt ze zich alleen in een vreemde stad, omringd door onbekenden. Doodongelukkig maakt ze plannen om te ontsnappen aan haar glazen kooi, maar Misha is niet van plan haar zomaar te laten gaan. 

Ook Misha heeft het nodige te verwerken gekregen. Hij zoekt afleiding in een nieuwe bizarre missie, waarmee hij niet alleen zichzelf in gevaar brengt, maar ook zijn beste vrienden. Hij geeft Maren een bijna onmogelijke opdracht, die de verhoudingen binnen de vriendengroep op scherp zet. Voor Maren begint een race tegen de klok om haar opdracht tot een goed einde te brengen. Om te slagen zal ze keuzes moeten maken, maar iedere keuze kan fataal zijn… voor Misha’s plan en de betrokkenen. 

Ondertussen zint Donald Skinner op wraak en de arm van de Jersey Killer reikt tot ver buiten de gevangenismuren.

Mening:

Om maar met de deur in huis te vallen, ook dit laatste deel blies me weer compleet van de sokken! Mensenkinderen wat een dijk van een trilogie, letterlijk en figuurlijk.

Het gebeurt gewoon wéér. Je wordt getriggerd vanaf de eerste letter, je wordt bij je kraag gevat en dit verhaal weer ingetrokken en zowel de lijnen als de personages, het maakt allemaal indruk. De opbouw is ook weer zó fantastisch in deze.

Het is aan de ene kant thuiskomen want de personages en verhaallijnen zijn je bekend. Daarnaast word je ook net zo hard als in de andere delen in het nieuwe diepe geworpen. Het is prachtig hoe de aandacht in dit deel op Maren wordt gelegd en zich daaraan parallel weer de meest onmogelijke, spannende en intrigerende zaken voordoen. Ook dit doodenge (psychologische) gevecht wat zich tussen gevangenismuren, Misha en Skinner afspeelt is verslavend en pakt 100% aandacht.

Ik moet ook echt de schrijfstijl de hemel in prijzen. Wát formuleren, wát verwoorden en wát een kwaliteit is dit. Zulk schrijven is uniek en je absorbeert als lezer elk woord om maar niets te missen van al dit goeds. Waar Bronja de tijd nam voor deze trilogie, neem je zelf bewust de tijd om aandachtig en genietend te lezen. Wat ook genieten is, is elke keer ook de verrassing hoe het verhaal zich weer gaat ontwikkelen. De weg die Maren bewandelt had ik zó niet verwacht en had ik ook nooit zelf kunnen bedenken. Naast de nieuwsgierigheid hoe dit in godsnaam gaat aflopen zit je ondertussen nagelbijtend en fout grijnzend het gevangenisgebeuren te volgen. Hoe zal en kan dit dan eindigen, hoe? 

OW MY JESUS. Niett… Jawell! De hel,  wat een eind, ge-wel-dig. Dit is Groots met een Grote G!

Conclusie:

Wat een machtige finale en wat een machtige trilogie! Psychologische Thriller ten top.

Vijf sterren voor De Spiegelkoning.

Karin Meinen.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Horen, zien, zwijgen – J.D. Baker ***1/2

Het boek draait om de ontvoering van Emory Connors, 15 jaar oud door Aap. Maar Aap heeft zich voor een bus gegooid. En derhalve zou de thriller snel voorbij zijn. Gelukkig heeft de ongelukkige wat zaken op zak die rechercheur Sam Porter van Chicago Metro wat verder helpen bij het zoeken naar Emory. 

En daar is een tweede verhaallijn, in kleine lettertjes, over de dader als kind en het opgroeien in een mentaal kreupel gezin. 

Er zijn vele thrillers die slecht geschreven zijn, maar toch succesvol zijn. ‘Horen zien zwijgen’ is hier misschien wel het ultieme voorbeeld van. Taalgebruik uit een jongensboek, ‘knul, godallemachtig. Flauwe dialogen, waar ze humoristisch bedoeld zijn. Geen onderbouwing van feiten, de auteur die zich binnen twee zinnen tegenspreekt – ‘De receptioniste: het penthouse is aan de linkerkant als u de lift uit stapt. Ze gaan dus rechts’ – en feitelijke informatie die fout en misleidend is. Geen voorbeelden, die moet u zelf maar ontdekken. Dit boek is blijkbaar zonder enige controle op de markt gegooid.

De thriller is beperkt spannend en bevat geen elementen die het boven de middelmaat uittillen. Het is een dertien in een dozijn thriller. In een rechte lijn wordt het traject afgelegd tussen de ontdekking van een moord, de zoveelste dus, richting dader. Wel met de nodige bochten weliswaar maar toch…
Het boek bevat het grootste aantal gemeenplaatsen sinds de uitvinding van de boekdrukkunst door Laurens Janszoon Coster – let maar niet op de Duitsers, die weer eens iets anders roepen. Ik heb sterk het idee dat J. D. Barker staat voor een schrijverscollectief, gezien de kwalitatief grote verschillen, die hier en daar opduiken.

Maar op een gegeven moment laat je alle bezwaren maar varen en ontstaat er een redelijk consistent verhaal. En het wordt toch nog leuk, afgezien dan van die ene parodie op Markies de Sade. De ene slachtpartij volgt de andere op, met een partij freaks waar in Nederland een paar Rijks Psychiatrische Inrichtingen tot de nok toe mee gevuld kunnen worden. Maar de goede manieren zijn gelukkig niet van de lucht. Altijd met twee woorden spreken, jongen, denk er om. Ook als je je mes trekt en de vleugeltjes van een lieveheersbeestje fragmenteert. Ik sla een beetje door in mijn enthousiasme, geloof ik, net zoals dat Barker dat constant doet.
De tweede helft van het boek is stukken beter en het einde is zelfs spannend. Maar niet verrassend. Opvallend is dat Barker regelmatig een beroep doet op een deus ex machina om de flinterdunne verhaallijn niet vast te laten lopen. Een kniesoor die daar op let. 

3,5 *

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Corina las: De boekhandel van Teheran – Marjan Kamali *****

Met dank aan Ambo|Anthos Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marjan Kamali

Uitgever: Ambo|Anthos

Originele titel: The Stationery Shop

Vertaler: Ernst de Boer en Ankie Klootwijk

Aantal pagina’s: 365

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 14 februari 2020

Over de auteur:

Marjan Kamali, werd in Turkije geboren; haar ouders zijn afkomstig uit Iran. Haar kindertijd bracht ze door in Kenia, Duitsland, Turkije, Iran en de Verenigde Staten. Ze studeerde aan Berkley, Columbia en New York University. Tegenwoordig woont Marjan met haar gezin in Boston. Werk van haar werd eerder uitgezonden door de BBC en ze werd genomineerd voor de Pushcart Prize.

(Bron: http://www.amboanthos.nl )

De achterflap:

Roya brengt de uren na school graag door in de boekhandel van meneer Fakhri, die vol staat met boeken, pennen, inktpotjes en schrijfpapier. De kasten met literatuur en poëzie oefenen echter de grootste aantrekkingskracht op haar uit.
Wanneer Roya op een dag een andere jonge klant ziet, Bahman, is het liefde op het eerste gezicht. Om hen heen is Teheran aan het veranderen: er wordt gefluisterd over een revolutie. Roya heeft met Bahman afgesproken op een plein, om vandaar naar een huwelijksloket te gaan, maar op de bewuste dag wordt er een coup gepleegd, die Iran voor altijd zal veranderen. Bahman komt niet opdagen in de chaos. Wekenlang probeert Roya contact met hem te zoeken, maar het mag niet baten. Tot bijna veertig jaar later, wanneer Roya door een speling van het lot eindelijk de kans krijgt om Bahman de vragen te stellen die haar al die tijd achtervolgd hebben.

Mening:

Wat een meer dan prachtig verhaal! De schrijfstijl is rustig en beeldend. Teheran wordt zo beschreven dat je het voor je ziet. De personages en de manier van leven in 1953 worden bijzonder goed neergezet, maar ook in het heden komt alles meer dan goed over. Bijzonder om te lezen dat in één familie zo anders wordt gedacht over wat een meisje wel of juist niet mag. Hoe ruimdenkend de één is en hoe kortzichtig de ander wordt pijnlijk duidelijk door het verhaal heen.

Roya en Bahman zijn duidelijk de hoofdpersonage’s en dan vooral Roya, maar ook de andere personage’s worden meer dan goed neergezet en bv de moeder van Bahman wordt uitermate goed uitgewerkt zelfs. En oei wat een nare….

De verschillende tijdlijnen lopen duidelijk naast elkaar en je raakt geen moment in de war. Persoonlijk vind ik het verhaal in 1953 net even wat mooier en meer beeldend. Al is het einde in de tegenwoordige tijd toch echt wel even een tranen trekker. Zoveel liefde verloren en waarom? Liefde of wraak? Of toch iets anders? Echt prachtig beschreven.

Conclusie:

Op alle fronten 5 sterren

Corina Nieuwenhuis

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂


Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Met dank aan Astrid Habraken voor het recensie-exemplaar.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is verdwaald-in-tirol-transparant.png

Over Verdwaald in Tirol:

In Verdwaald in Tirol vertelt Stéphanie haar verhaal. Als haar man, Lex, thuiskomt met het aanbod voor een baan in Oostenrijk. Ze gaan: dit is haar kans om helemaal opnieuw te beginnen. Zonder een idee van hoe ze de dagen in  Innsbruck gaat invullen, vertrekt Stéphanie naar haar nieuwe woonplaats. Naar een stad die ze niet kent en een appartement waar ze nog nooit binnen is geweest. Al snel merkt Stéphanie dat ze haar oude leven niet zo makkelijk van zich afschudt. Opnieuw beginnen is lastiger dan ze had gedacht. Terwijl Lex zich in zijn werk verliest en veel weg is, worstelt Stéphanie steeds meer met zichzelf en met de vraag: wat doe ik hier?

Jac leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is de-slapende-nimf-1.jpg

Over De slapende nimf (deel twee ):

Hoofdinspecteur Teresa Battaglia vecht tegen haar alsmaar erger wordende Alzheimer en zou eigenlijk moeten stoppen met werken. Maar dan wordt er een zeer raadselachtig schilderij gevonden, ‘De slapende nimf’. De maker is een oude man die sinds de Tweede Wereldoorlog compleet geïsoleerd en in stilte zijn leven leidt.

Na onderzoek blijkt dat het bloed op het doek geen inkt is, maar het bloed van een mensenhart. Als vervolgens een lijk wordt gevonden waar het hart van uitgerukt is, begint de zaak bezit van Teresa en haar zakenpartner Massimo Marini te nemen en is er geen weg meer terug. De valleien van de Alpen verbergen grootse geheimen, maar er is altijd iemand in de schaduw die er alles aan doet die verborgen te houden…

Karin leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is de-slapende-nimf.jpg

Over De slapende nimf (deel twee):

Hoofdinspecteur Teresa Battaglia vecht tegen haar alsmaar erger wordende Alzheimer en zou eigenlijk moeten stoppen met werken. Maar dan wordt er een zeer raadselachtig schilderij gevonden, ‘De slapende nimf’. De maker is een oude man die sinds de Tweede Wereldoorlog compleet geïsoleerd en in stilte zijn leven leidt.

Na onderzoek blijkt dat het bloed op het doek geen inkt is, maar het bloed van een mensenhart. Als vervolgens een lijk wordt gevonden waar het hart van uitgerukt is, begint de zaak bezit van Teresa en haar zakenpartner Massimo Marini te nemen en is er geen weg meer terug. De valleien van de Alpen verbergen grootse geheimen, maar er is altijd iemand in de schaduw die er alles aan doet die verborgen te houden…

Riejanne leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is vergeef-me.jpg

Over Vergeef me (deel drie Sam Porter-serie):

Het overdonderende slotdeel van de Sam Porter-trilogie
Als Anson Bishop – hoofdverdachte van een reeks gruwelijke moorden – zich overgeeft aan de politie, legt hij een schokkende getuigenis af. Een getuigenis die niet alleen het onderzoek naar de seriemoorden op losse schroeven zet, maar ook de levens van de betrokken detectives -verandert.
Terwijl Bishop wordt ondervraagd, worden enkele minuten na elkaar vier lijken aangetroffen. Ze zijn in zout gelegd en zorgvuldig gepositioneerd. Bij alle vier worden de woorden ‘Vader, vergeef me’ gevonden. Voor detective Sam Porter halen de woorden lang vergeten herinneringen naar boven, aan een verleden dat hij diep begraven heeft. Maar als Bishop in -hechtenis zit, wie is dan de moordenaar?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂