*SuperWinactie Gesloten* Samen recenseren, pak je kans en doe mee!

Wow wat een aanmeldingen in onze mailbox, daar word je toch weer helemaal blij van en dank daarvoor!

Nogmaals uiteraard ook een hele dikke dank aan Uitgeverij Achtbaan voor deze pracht van een Recensie-actie.

Hier zijn we dan met de twintig gelukkige lezers die De laatste getuige mogen ontvangen en recenseren:

Eva Krap
Heleen van der Velde
Willem van Hartskamp
Chantal Hofmeester
Silvia van Elzelingen
Dini van Heumen
Wemmie Wolf
Diane Kooistra
Shana Rasschaert
Hans Groenewold
Marco Westrik
Sandra van Bommel
Marjo Jacobs-Nijssen
Jetske Ottens
Hannie van Grol
Gerda van Drunen
Nel Crea
Elsa Bakker
Tea van Lierop
Hasso Hofstede

Jullie namen en mailadressen worden doorgezet naar de uitgever. Jullie zullen dan een brief ontvangen met uitleg over het verdere verloop 😀

Iedereen een dikke gefeliciteerd en alvast heel veel leesplezier!

—————————————————————————————————————————————–

In april verschijnt het indrukwekkende boek De laatste getuige. Het levensverhaal van Wim Aloserij geschreven door Frank Krake. En namens Uitgeverij Achtbaan zoeken wij twintig serieuze recensenten die dit boek willen ontvangen en binnen drie weken willen voorzien van een recensie op Bol.com, Bruna.nl, Libris.nl en als jullie die hebben op jullie eigen blog/website. Geweldig toch?

de laatste getuigen

Wil jij dit bijzondere waargebeurde levensverhaal lezen en recenseren? Onderneem dan de onderstaande twee stappen en wie weet ben jij Ă©Ă©n van de twintig mazzelaars!

1: Like de Facebookpagina van Uitgeverij Achtbaan via onderstaande link:

Uitgeverij Achtbaan

2: Stuur een mailtje naar Samenlezenisleuker@gmail.com en vertel ons waarom je dit boek graag wil voorzien van je mening en waar je je recensie gaat plaatsen.

Nou dat was dat. Het is allemaal zo moeilijk niet. Mocht je Ă©Ă©n van de twintig gelukkigen zijn dan krijg je via de uitgever een begeleidende brief in je mailbox met de spelregels omtrent de recensie.

Nog geen lid van onze te gezellige Facebookgroep? Tja dat kan gebeuren hĂš, maar mocht je dit willen klik dan even de link hieronder:

Samenlezenisleuker

Over De laatste getuige:

Via deze link een prachtige sneak preview op YouTube: Sneak Preview De laatste getuige

Wim Aloserij (1923) zwerft als kleine jongen door de straten van Kattenburg in Amsterdam om uit de handen van zijn drinkende stiefvader te blijven. Daar leert hij te overleven en ontwikkelt hij eigenschappen die tien jaar later zijn leven zullen redden.

Liggend op het dak van een rijdende trein ontvlucht hij de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer in West-Friesland en schuilt maandenlang in een kist onder de grond, tot hij bij een razzia wordt opgepakt. Na een verblijf in het beruchte Gestapo-hoofdkwartier in de Euterpestraat en het Huis van Bewaring aan de Weteringschans, wordt hij opgesloten in Kamp Amersfoort. Na enkele weken gaat hij op transport naar een relatief onbekend concentratiekamp in Duitsland: Neuengamme, bij Hamburg. Hij weet te overleven door zijn inventiviteit, levenskracht en wat hij op Kattenburg leerde.

Enkele dagen voor de bevrijding komt hij na een gruwelijke tocht met zevenduizend medegevangenen op de luxe oceaanstomer Cap Arcona terecht, in de baai van LĂŒbeck en op twee kilometer van de kust. De bevrijding is nabij. Terwijl de geallieerden het Duitse leger op de wal tot overgave dwingen voeren jachtvliegtuigen van de RAF bombardementen uit op de schepen die in de baai voor anker liggen.

Op wonderbaarlijke wijze weet Wim het inferno te ontvluchten. Met niet meer dan vierhonderd andere gevangenen overleeft hij Ă©Ă©n van de grootste scheepsrampen aller tijden.

Op 94-jarige leeftijd is Wim de laatste overlevende die dit nog kan navertellen.

Samen praten met: Monique Hoolt!

Monique Hoolt interview

Alweer even geleden lazen wij dankzij Futuro Uitgevers de prachtige oorlogsroman Tamar van Monique Hoolt. Wil je je geheugen even opfrissen? Klik dan even deze link naar onze recensie:

Corina las: Tamar-Monique Hoolt****

En ja dan willen wij natuurlijk wel even wat meer weten over de auteur en hoe dit prachtboek tot stand kwam. Tijd dus voor een vragenvuurtje!

Het interview:

1: Kun je ons in drie steekwoorden vertellen wie Monique is?

Nieuwsgierige creatieve dierenliefhebster.

2: Tamar was je debuut. (en wat voor Ă©Ă©n) Waar kwam dit verhaal
vandaan? Waarom juist over deze periode en met deze insteek?

Als kind werd ik geĂŻnspireerd door de verhalen die mijn opa en oma over de oorlog vertelden. De keuzes die mensen maken in oorlogstijd hebben mij altijd geboeid. Waarom is de een verrader, zonder een pistool op zijn hoofd, en waarom is de ander een held? Als 16-jarig meisje heb ik de Neurenberg-processen bestudeerd omdat ik wilde weten wie de mensen waren die het brein achter de holocaust vormden. Wat bezielde hen? Hadden ze nu spijt? Maar ook de mensen die het mogelijk maakten en de uitvoerders, vond ik interessant.

Trouwens na een lezing in Hengelo en interviews bij RTV Oost en een krant, kreeg ik reacties van mensen die in de buurt van mijn grootouders woonden. Veel van mijn herinneringen die ik had gebruikt voor Tamar, gebaseerd op de verhalen van mijn opa en oma, bleken te kloppen.

3: Schrijven is schrappen horen wij vaak. Hoeveel moest jij schrappen uit je oorspronkelijke manuscript?

Ik ben eigenlijk kort van stof. Een eerste versie telt hooguit 40.000 woorden (een gemiddeld boek bestaat uit 60.000 woorden). In het begin dacht ik bij Tamar na 20.000 woorden al dat ik was uitverteld. Vervolgens ging ik uitbouwen en herschrijven. Bijvoorbeeld het perspectief van Anna kwam er pas later bij en dat had natuurlijk gevolgen voor de rest van het verhaal. Ik schrap wel maar dan gaat het vooral om het strakker maken van de stijl zoals het schrappen van bijvoeglijke naamwoorden of van andere overbodigheden in woordgebruik.

4: Kunnen we uitkijken naar een nieuwe roman? Zo ja, kun je voor ons al een tipje van de sluier oplichten?

Ik heb enkele opzetjes liggen, onder meer voor een roman en een thriller. Op dit moment ben ik bezig met een verhaal dat weer vanuit drie perspectieven wordt verteld, waaronder een joodse vrouw. Het zijn andere  perspectieven dan in Tamar maar sommige personages komen wel terug en die krijg je vanuit een andere invalshoek te zien. De basis van het verhaal is dat vijf willekeurige mannen tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers worden doodgeschoten op het marktplein. Een wraakactie nadat een NSB’er was vermoord door het verzet (zie ook de aanslag in Tamar). Een van de slachtoffers is de vader van de tienjarige Maartje. Zij is een van de drie vertelperspectieven, als kind en als volwassene. In mijn verbeelding is Maartje qua karakter een combinatie van Pippi Langkous, Saga van The Bridge en AmĂ©lie. Een meisje naar mijn hart: sterk, stoer, lekker eigenwijs en een beetje gek. Ontzettend leuk om te schrijven.

5: Hoe lang heb je je adem ingehouden voor je de eerste recensie van Tamar durfde te lezen?

Hahaha, dat was inderdaad doodeng. Maar in mijn geval het beste wat me kon overkomen. Ik had namelijk aan de recensente Hanneke Tinor-Centi gevraagd of ze mijn manuscript wilde lezen. Daarover was zij zo enthousiast dat ze zelfs een recensie schreef en publiceerde. Dat was mijn allereerste en een positieve waar ik heel blij mee was. De recensie werd opgemerkt door Futuro Uitgevers en zij namen vervolgens contact met mij op.

6: Lees je zelf ook veel en wat lees je dan het liefst qua genre?

Ik lees in de zomer meer dan in de winter, door vakanties en lekker in de tuin zitten met een boek. Verder lees ik iedere avond in bed. Helaas valt mijn boek regelmatig na twee bladzijden al op de grond. En dat ligt niet aan het verhaal. Daardoor lees ik geen e-books meer want ik heb al twee iPads met een versplinterd scherm. Romans en thrillers zijn mijn favoriete genres. Af en toe lees ik non-fictie of een biografie als het over een uitzonderlijk persoon gaat zoals Obama of Mandela.

7: Hoe loopt een schrijfproces voor jou? In complete stilte of juist
ergens in een cafeetje met een drankje en achtergrondgeluiden?

Soms zit ik in een cafĂ© met een notitieboekje en schrijf dan losse flodders en ideeĂ«n. Maar geconcentreerd schrijven kan ik alleen in stilte. Ik zet alle stoorzenders als social media, mail en mijn telefoon uit. Zodra een van mijn honden een kop op mijn knie legt, weet ik dat ik uren achter elkaar heb geschreven en het tijd wordt voor een pauze. Dan pak ik een kop koffie en loop met de beestenboel naar buiten. Ik heb wel altijd klassieke muziek aanstaan tijdens het schrijven. Daardoor vervagen de achtergrondgeluiden die me afleiden en word ik rustiger. Het ritme van barokmuziek zou zelfs het creatieve brein stimuleren. In mijn dankwoord achterin Tamar staat: ’Ook ben ik dank verschuldigd aan enkele mensen die ik niet persoonlijk ken: Mozart, Bach, Corelli en Vivaldi. Tijdens hun prachtige vioolconcerten kon ik geconcentreerd schrijven en me verplaatsen in een andere wereld.’

8: We kunnen het niet laten…. Met welk drankje gaan we met je
proosten op het succes van Tamar?

Prosecco! Komen jullie gezellig naar ItaliĂ«? Dan proosten we met een ijskoude prosecco in onze tuin, in gezelschap van drie honden en zes katten, met uitzicht op het glooiende landschap van Le Marche en de Apennijnen. Klinkt dat goed? â˜ș

Monique, een hele dikke dank voor je tijd, en whaaa dat zou pas gaaf zijn, count us in!!

 

Corina las: De tatoeëerder van Auschwitz-Heather Morris*****

De tatoeerder van Auswitch

Met dank aan Uitgeverij Harper Collins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Heather Morris

Uitgever: Harper Collins

Originele Titel: The tattooist of Auschwitz

Vertaler: Karin de Haas

Aantal pagina’s: 352

Genre: Roman 

Verschijningsdatum: 23 januari 2018

Over de auteur:

De Australische Heather Morris (1953), werkzaam in een ziekenhuis in Melbourne, heeft een aantal jaar scenario’s bestudeerd en geschreven. In 2003 werd zij voorgesteld
aan Lale (foto) omdat hij een verhaal zou hebben dat het meer dan waard was om te delen met de wereld. Vanaf die dag is haar leven veranderd en groeide hun vriendschap.
Lale heeft zijn verhalen over het concentratiekamp en zijn geliefde Gita (foto) met Heather gedeeld en daaruit vloeide een prachtig en aangrijpend boek. Er zijn al meerdere filmmaatschappijen geïnteresseerd in een verfilming van De tatoeëerder van Auschwitz.

( http://www.harpercollins.nl )

De cover:

Pakkend voor de titel en voor het genre. De kleurstellingen passen ook perfect.

De achterflap:

Het waargebeurde verhaal van de uitzonderlijke liefde tussen gevangenen 32407 en 34902

In april 1942 wordt een jonge Slowaakse Jood naar Auschwitz gedeporteerd. Lale Sokolov staat vanaf dan bekend als gevangene 32407. De SS-officieren benoemen hem tot “TĂ€towierer”, tatoeĂ«erder. TweeĂ«nhalf jaar lang is hij degene die van de duizenden gevangenen een nummer moet maken. Zoals van Gita, vanaf dan gevangene 34902. Terwijl hij gedwongen wordt haar te brandmerken, kerft hij haar naam in zijn hart. Na drie jaar wordt Gita op dodenmars gestuurd en komt Lale in een ander kamp terecht. Beiden weten te ontsnappen en gaan op zoek naar elkaar. Gedurende zeventig jaar zwijgen Lale en Gita over het begin van hun relatie. Pas na Gita’s dood durft Lale hun uitzonderlijke overleversverhaal te delen.

De tatoeëerder van Auschwitz toont de moed van twee jonge mensen en de kracht van liefde onder extreme omstandigheden.

Mening:

In een rustige, beeldende en respectvolle manier vertelt Heather het verhaal van Lale. Zoals vaker het geval met oorlogsverhalen en dan vooral die over Auschwitz, herken je veel en heb je soms het idee dat je het verhaal al “kent”. 

Uiteraard is dat niet het geval, en zit je ook bij dit verhaal met kippenvel op je lijf en vraag je je af hoe het ooit mogelijk was. Hoe kan een SS-officier het ene moment iemand zomaar voor de lol doodschieten en vijf minuten later een gevangene “beschermen”. Het blijft een bizar gegeven, en hoe veel ik er ook over lees, het blijft me raken.

Net als dat je in zulke bizarre omstandigheden zo verliefd kan worden, dat je aan de ene kant je leven op het spel zet om bij hem of haar te zijn, en aan de andere kant levensgevaarlijke dingen “vraagt” van anderen om toch te kunnen overleven. De saamhorigheid en het egoĂŻsme liggen zo dicht tegen elkaar aan en het blijft niet te bevatten.

En dat heeft Heather in dit verhaal bijzonder mooi neergezet. Dat het verhaal uiteindelijk pas na zoveel jaren verteld wordt, is een gegeven dat we vaker zien met dit soort extreme verhalen, maar daarom niet minder waard om verteld te worden.

Vijf sterren voor De tatoeëerder van Auschwitz. 

Corina Nieuwenhuis.

Mieke las: Joodse buren-Maria Boonzaaijer *****

joodse buren.jpg

Gastrecensie

Titel: Joodse Buren

Auteur: Maria Boonzaaijer

Uitgeverij: The House of Books

Verschijningsdatum: Maart 2015

Genre: Historische familieroman

Paperback – 304 bladzijden

ISBN: 978 90 443 4603 9  NUR: 301

Ook als E-book verkrijgbaar.

Over de auteur:

Maria Boonzaaijer (1948) is naast auteur van romans ook docent drama, stemcoach en chansonniÚre.  Haar debuut  Papa Tango (2009) schreef ze tijdens een vierjarige zeilreis rond de wereld. In 2013 verscheen haar literaire roman Het vreemde meisje, die door de pers lovend werd ontvangen.  Haar derde boek Joodse buren is een historische familieroman en verscheen in 2015. In augustus 2017 zal haar 4e boek Hunkering verschijnen.

Over de cover:

De cover is een zwart/wit foto uit de jaren 40/50 van een straat in Amsterdam.  De foto geeft een goed beeld van de tijdsperiode en omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. In de winkel zou deze roman zeker mijn aandacht trekken en nieuwsgierig maken. Perfect gekozen cover én titel. Prachtig!

Samenvatting:

Amsterdam 1943. Op een zondagmorgen snelt Josefien Langeveldt, moeder van acht kinderen, met haar doodzieke baby Lise naar de huisarts. Onderweg stuit ze op een razzia. Een radeloze jonge vrouw probeert haar zuigeling in Josefiens armen te leggen: ‘Red mijn dochtertje!’ Josefien vlucht in paniek weg. Haar weigering om te helpen blijft Josefien achtervolgen tot ver na de oorlog, als er beneden haar Joodse buren komen wonen.
Een familieroman over diepe vriendschap, een geheime liefde, verraad, en de impact van de oorlogsjaren. Tegen de achtergrond van de bezettingstijd en de jaren vijftig, de tijd van wederopbouw, verzuiling, grote gezinnen, het rijke roomse leven en strikte fatsoensnormen.

Over de inhoud en mijn mening:

Wat gebeurd is, is niet voorbij. (Pater van Kilsdonk – Alex Verburg)

Het boek bestaat uit 4 delen.

Deel 1: 1942 – 1944.   Deel 2: 1956.  Deel 3: 1959 – 1960.   Deel 4: April 2013.

Achterin het boek vind je een overzicht van de families die in deze roman een rol spelen.

In het nawoord schrijft de auteur o.a. “Het verhaal van de familie Langeveldt is een product van mijn verbeelding. Ik heb het met veel liefde geschreven. Ik kon – naast mijn research naar de Tweede wereldoorlog en de jaren vijftig – putten uit mijn persoonlijke herinneringen en ervaringen, en uit die van familie en vrienden.

Ten tijde van de tweede wereldoorlog maken we kennis met het zeer katholieke en  muzikale gezin Langeveldt, die in de Rivierenbuurt in Amsterdam woont. Josefien Vos is getrouwd met Hendrik Langeveldt en ze hebben 7 zonen. Josefien komt uit een gezin van witte boorden en vader Hendrik van blauwe boorden. Hij heeft zich echter weten op te werken en behoort nu ook tot de witte boorden. De fatsoensnormen die Josefien van huis uit meekreeg heeft Hendrik als vanzelfsprekend overgenomen. Beiden zijn erg gelovig. En zo worden hun kinderen ook opgevoed, geloof en fatsoen staan hoog in het vaandel. Het zijn de jaren van armoe en wederopbouw.

Het is 15 april 1943 als in het gezin Langeveldt eindelijk een meisje wordt geboren: Lise.

Twee maanden later heeft Lise hoge koorts. Josefien is ten einde raad en gaat naar de dokter. Juist op dat moment is er een razzia in de straat. Dan hoort ze: Alstublieft mevrouw, red mijn dochtertje, en een jonge vrouw maakt al een gebaar om het kindje aan Josefien te overhandigen. Die blik, die doodsangst. Zo dichtbij. Voelbaar. Josefien trilt over haar hele lichaam. In haar klinkt maar Ă©Ă©n woord als een schreeuw: “NEE”. Oorverdovend en ontzettend. Ze stamelt: “Ik heb er al acht en mijn baby is ziek. Ze schrikt van haar eigen woorden. Bruusk draait ze zich om en rent weg.

Deze gebeurtenis zal Josefien de rest van haar leven achtervolgen. Ze heeft een groot schuldgevoel en kan dit met niemand delen.

In 1956 komen er Joodse buren beneden te wonen. Moeder Polak en haar dochter Pauli van 13 jaar. Lise is inmiddels ook 13 jaar. Pauli en Lise worden dikke vriendinnen. Ze bespreken alles, en meer dan eens is Lise verwonderd over de uitspraken en het gedrag van Pauli. Vanaf nu gaat het verhaal voornamelijk over Lise. Haar eerste geheime liefde Leo en haar fascinatie voor de Tweede wereldoorlog, m.n. wat er met de Joden is gebeurd.

“Herinnering wordt verlangen; verlangen wordt obsessie”

“Laat ons een troosteloze schaduw zoeken.   En daar ons hart leeghuilen”

Lise vraagt aan haar ouders wat zij hebben gedaan in de oorlog. Het antwoord is “niks”. Ze hadden zorgen genoeg om aan eten te komen, en “iets” doen in de oorlog daarmee tekende je je eigen doodvonnis, bracht je jezelf en je familie in gevaar.

Vraag mij tijdens het lezen af hoe dit gevoeld moet hebben voor een Katholiek gezin.  Niks kunnen/durven doen voor mensen in nood. Wat doet zoiets met je als mens?

Josefien wordt door de komst van de Joodse buren opnieuw geconfronteerd met die moeder en haar baby, en ze vraagt zich af of Pauli die baby was. Ze krijgt het niet meer uit haar hoofd. Krijgt ze antwoord op haar vraag?

Zoals dat in veel gezinnen gewoon was in de jaren 50, werd er amper nog over de oorlog gepraat en zeker niet over wat er met de Joden was gebeurd, seksuele voorlichting was er niet, tegenspreken mocht niet en meehelpen in de huishouding was normaal. Gevoelens werden niet gedeeld, ieder had zijn eigen geheim en herinneringen, leefde zijn leven getekend door oorlog, verlies, onmacht en soms worstelend met hun geloof. Kinderen op zoek naar hun identiteit en antwoorden op hun vragen.

“Wie ben je geworden? Wat heeft het leven met je gedaan?”

“Hadden woorden ons leven kunnen veranderen?”

Een indrukwekkende roman die zeer realistisch, meeslepend en met veel warmte en gevoel is geschreven. De auteur beschrijft de hoofdpersonen, hun karakters en situaties dusdanig goed dat ik mij helemaal kon inleven en meevoelen.  De hoofdstukken zijn kort, de verhaallijn is subliem en de auteur heeft een fijne schrijfstijl. Eenmaal begonnen in deze roman kon ik niet meer stoppen. Het is een verhaal dat nooit vergeten mag worden, dat mij regelmatig kippenvel bezorgde en mijn emoties beroerde. Aan het eind van het boek beschrijft de auteur de overpeinzingen van de dan 70 jarige Lise, die ze prachtig verwoord.

“Hoe kan een mens op late leeftijd een drama uit zijn jeugd zo scherp en pijnlijk herbeleven? De emoties nog even fel als voorheen?”

Een roman die door velen gelezen zou moeten worden


5*****

Mieke Wijnants

*Winactie gesloten* Samen winnen met Ambo|Anthos: Win de prachtroman Seringenmeisjes!!

Seringenmeisjes

 

En het is weer tijd voor het bekend maken van de winnaar van deze niet normaal goed verlopen winactie!! Echt ongelooflijk, de statistieken van het blog gingen door het plafond en onze mailbox draaide overuren. Maar na heel veel namen invullen op de wel bekende lootjes is daar dan nu de winnaar!!

Ceciel Weening

Wij feliciteren jou en wensen je namens ons en namens  Ambo|Anthos uitgevers heel veel plezierige leesuurtjes. Mail je ons nog wel even je adres? Samenlezenisleuker@gmail.com (maar dat wist je vast al)

gesloten 2

En toen lag daar toch weer een supermail in onze mailbox! Vorige week verscheen bij Ambo|Anthos uitgevers de prachtige roman Seringenmeisjes. En wij kregen de vraag of we hem naast het recenseren ook in een Winactie wilden “gooien”.

Whaaaa ja natuurlijk!! Alle medewerkers van Ambo|Anthos waren super enthousiast en Robin Straatman stelt haar exemplaar beschikbaar voor deze mooie actie! Één keer gelezen en ze schrijft er een mooi persoonlijk berichtje bij. Tof toch? Hieronder is te lezen hoe Seringenmeisjes werd beleefd.

“Ik heb Seringenmeisjes direct op mijn verlanglijstje gezet toen de ene na de andere collega er maar niet over op kon houden! Het klonk helemaal als een boek voor mij en het heeft me ab-so-luut niet teleurgesteld. Seringenmeisjes is echt een prachtig boek wat de perfecte balans weet te vinden tussen sterk neergezette personages en gruwelijk gedetailleerde scĂšnes. Zelfs Herta, de kamparts van concentratiekamp RavensbrĂŒck, blijft menselijk. Op zo’n manier zelfs, dat je je haast kan vinden in de gedachtegang van deze Duitse. Per hoofdstuk kantelt het perspectief en kijk je door de ogen van een andere hoofdpersoon, wat het spannend en dynamisch houdt. Het geeft je de adempauzes die je soms zo dringend nodig hebt. Ik kan Seringenmeisjes echt iedereen aanraden. Echt, ga dit lezen!”

(- Robin Straatman, PR/Marketing bij Ambo|Anthos uitgevers-)

Wow, hoe nieuwsgierig wil je ons hebben??

Ben jij nu ook nieuwsgierig en wil je winnen? (Duhh 😀 )

**Like de Facebook pagina van Ambo|Anthos via deze link: Ambo|Anthos uitgevers  

**Wees of word lid van onze Facebook groep Samenlezenisleuker

**Mail ons het antwoord op de volgende vraag naar Samenlezenisleuker@gmail.com

Wat is de originele titel van Seringenmeisjes?

Martha Hall Kelly op Facebook

Whoop succes allemaal!!

Donderdag 15 juni maken we de gelukkige winnaar bekend 😀

Over Seringenmeisjes:

1939. Het lot van drie vrouwen verandert voorgoed wanneer Hitler Polen binnenvalt. Caroline Ferriday is een hardwerkende vrouw die haar handen vol heeft aan haar vrijwilligerswerk op het Franse consulaat in New York. Aan de andere kant van de oceaan sluit de Poolse tiener Kasia Kuzmerick zich aan bij het verzet. EĂ©n verkeerde stap kan vreselijke gevolgen hebben, zoals Kasia snel ondervindt. De ambitieuze Herta Oberheuser heeft een nieuwe positie aangeboden gekregen als dokter in dienst van de overheid, en wordt onderdeel van het kampregime in RavensbrĂŒck. De drie vrouwen raken onlosmakelijk met elkaar verbonden wanneer Kasia ook in RavensbrĂŒck terechtkomt en na de oorlog samen met Caroline strijdt voor gerechtigheid.

Corina las: Irena’s Kinderen-Tilar Mazzeo****

irenas kinderen 2

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tilar Mazzeo

Vertaler: Danielle Stensen-Alders

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 384

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 20 april 2017

Over de auteur:

Tilar Mazzeo heeft al meerdere gerenommeerde boeken op haar naam staan, over zeer verschillende onderwerpen. Ze geeft les in het schrijven van non-fictie en woont en werkt in Maine en New York.

( Bron: http://www.uitgeverijcargo.nl )

De cover:

Sober zo in het zwart wit. Het jongetje op de voorgrond met zijn handen omhoog grijpt je aan. Onschuldig in een vreselijke tijd.

Achterflap:

Het  verhaal  van een moedige vrouw, die meer dan 2000 kinderen wist te redden uit de handen van de nazi’s.

Als verpleegkundige wordt de Poolse Irena Sendler in 1942 toegelaten tot het getto van Warschau. Al snel smokkelt ze weeskinderen uit de afgesloten wijk en ze vraagt aan haar familie en vrienden om ze te verbergen. Met de hulp van haar grote liefde, een verzetsstrijder, en een geheim netwerk van vrouwen en moeders weet Irena Sendler uiteindelijk meer dan tweeduizend kinderen uit het getto te bevrijden. De kinderen worden verstopt in grafkisten en via geheime routes door het riool weet Irena met gevaar voor eigen leven de nazi’s te omzeilen. Van elk kind dat ze wist te redden schreef Irena Sendler de naam en ware identiteit op, zodat hun families ze zouden vinden als de oorlog ooit voorbij zou zijn.

Mening:

De proloog neemt je mee naar 1943 waar Irena in een gevangeniswagen wordt weg gevoerd. Wat is er gebeurd? In die tijd is het een doodvonnis als je naar Aleja Szucha werd gebracht. Het hoofdkwartier van de Gestapo in Warschau.

Na de proloog wordt je via verschillende tijdzones meegenomen door het leven van Irena. Vanaf haar prilste jeugd wordt haar verhaal verteld. Door het gehele verhaal heen zijn er veel namen, plaatsen en aannames te onthouden en dat maakt dat je je aandacht geen moment kunt laten verslappen en het soms ietwat lastig leest.

Vooral in de oorlog periode, waar je naast de al bekende namen ook de code namen door elkaar krijgt, is het opletten geblazen. De schrijfstijl is erg informatief en dat verschaft je veel inzicht in de hel die het getto van Warschau geweest moest zijn en de moed die Irena en haar netwerk gehad moeten hebben om te doen wat ze deden.

Herinneringen van overlevenden zijn opgetekend naast stukken waar geschreven staat: “het zou zo of zo gegaan kunnen zijn of het zou die of die geweest kunnen zijn.” Dit ben ik qua schrijfstijl niet gewend en ik heb er moeite mee. Toch zit ik aan het boek gekluisterd want je wilt toch weten of het Irena lukt om zelf ook te overleven en hoe het de overlevenden na de oorlog vergaat.

Al met al een heel mooi, verdrietig, bizar, moedig verhaal over een jonge vrouw die met hulp van vele anderen probeerde iets goeds te doen in een afschuwelijke tijd.

Vier sterren voor Irena’s Kinderen.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Tamar-Monique Hoolt****

Tamar 3

Met dank aan Futuro Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Monique Hoolt

Uitgever: Futuro Uitgevers

Aantal pagina’s: 218

Genre: Oorlogsroman

Verschijningsdatum: 16 februari 2017

Over de auteur:

Monique Hoolt  (1965) woont sinds negen jaar in Le Marche. Op het Italiaanse platteland vond zij de rust om haar roman te schrijven. Dat haar eerste boek zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog komt voort uit haar fascinatie voor deze zwarte periode in de geschiedenis. Monique is verder werkzaam als freelancer, online communicatie en copywriting.

( Bron: http://www.futurouitgevers.nl )

De Cover:

Mysterieus! Een close-up van een gezicht en daar onder in mooie rode letters de titel.

De Achterflap:

Een vrouw stuift de hoek om, haar mantel wappert om haar benen, de sjaal om haar hals achtervolgt haar als een fladderende kraai. Ze kijkt over haar schouder en stopt. Met haar vuist bonst ze op iedere deur in de straat, met haar andere arm klemt ze een bundel in een groene deken stevig tegen haar borst. “Help me alstublieft!” Een hoge overslaande stem. Niemand doet open.

Oktober 1943. Tamar is negen maanden oud als haar moeder, op de vlucht voor Duitse soldaten, haar in de armen van een onbekende vrouw duwt. Het Joodse meisje groeit op in een pleeggezin en krijgt te maken met alle gevaren die de Tweede Wereldoorlog met zich meebrengt, van verraad en NSB’ers tot bombardementen.

Tamar gaat over het maken van morele keuzes in oorlogstijd en wordt door drie verschillende vrouwen verteld. Machteloze kleine mensen zoeken naar verklaringen om iets gruwelijks te begrijpen, het politieke drama is gevat in een ontroerend en meeslepend verhaal. Hoe overleef je een oorlog als je niemand kunt vertrouwen?

Mening:

Monique neemt je vanaf de eerste bladzijde mee in een vlot geschreven, doch indringend verhaal. Ze neemt je mee door het leven van Antonia en haar gezin die het als hun burgerplicht zien om het kleine mensje dat hun in de armen wordt geduwd te helpen. Ondanks alle gevaren die dat met zich mee brengt.

Op een mooie, subtiele manier beschrijft Monique de twijfels, de angsten, de emoties en de gevaren van een tijd die ons voorstellingsvermogen te boven gaat. Je voelt mee met Antonia en Herman als zij beslissingen moeten nemen die ook voor hun en hun twee zoons de dood tot gevolg kunnen hebben. En je leest vol afschuw tot wat voor een (wanhoops) daden andere mensen kunnen komen in tijden van oorlog en onderdrukking.

Tussendoor lees je het verhaal van Anna. Een getalenteerde violiste welke in Westerbork en later in Auschwitz belandt en door haar muzikale talent weet te overleven. Haar angsten tijdens die periode en haar wanhoop en schuldgevoel na de oorlog heeft Monique heel gevoelig en integer neergezet.

Als de twee verhaallijnen samen komen, komen ook alle emoties in een stroomversnelling. De pijn en angst van Antonia en Herman, de wilskracht maar het soms bijna tastbare onvermogen van Anna zijn ZO geloofwaardig geschreven en je hoopt maar Ă©Ă©n ding, dat het goed blijft gaan met Tamar.

En dan komt Tamar zelf aan het woord en krijg je een inkijk over hoe het zou kunnen zijn voor een klein kind die opgroeit met de wetenschap dat haar ouders zijn vermoord in de hel van de concentratie kampen en alle vragen die daar bij komen kijken. Heel mooi gedaan!!

Op alle fronten vier sterren voor dit mooie debuut.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: Projekt 1065-Alan Gratz****

projekt 1065

Met dank aan Uitgeverij Kluitman voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Alan Gratz

Uitgever: Kluitman

Aantal pagina’s: 240

Genre: Young Adult, Oorlogsroman

Verschijningsdatum: februari 2017

Over de auteur:

Alan Gratz is geboren op 27 januari 1972 in Knoxville, Tennessee. Hij studeerde aan de Universiteit van Tennessee, waar hij eerst zijn bachelor in creatief schrijven heeft gehaald en daarna zijn master in Engelse educatie. Tegenwoordig is hij auteur van verschillende bekende Young Adult boeken, waaronder Projekt 1065. Naast het schrijven van boeken heeft hij ook een aantal toneelstukken geschreven. Tegenwoordig woont hij met zijn vrouw en dochter in North Carolina, waar hij graag spelletjes speelt, pizza eet en boeken leest.

Alan heeft ook zijn eigen website: www.alangratz.com/

( Bron: http://www.kluitman.nl )

De Cover:

Op de achtergrond soldaten en op de voorgrond een jongen die wegrent? Past bij het genre en vooral de tekst “Hij sloot zich aan bij de Hitlerjugend. Als spion….” triggert gelijk. Dus op naar de achterflap.

De Achterflap:

Alan Gratz is terug met een nieuw indrukwekkend boek over de Tweede Wereldoorlog. Projekt 1065 gaat over de 13-jarige Michael O’Shaunessy. Hij is Iers maar woont met zijn ouders in Berlijn. Net als de rest van zijn klas is Michael lid van de Hitlerjugend. Maar niemand weet dat hij en zijn ouders in werkelijkheid spionnen zijn. Met zijn fotografische geheugen is Michael een belangrijk onderdeel van de Ierse missie. Ook al is Michael tegen alles waar de Nazi’s voor staan, toch doet hij mee met de activiteiten van de Hitlerjugend. Hij moet mengen met zijn groepsgenoten en zijn identiteit koste wat kost geheimhouden. Als een van de jongens uit zijn groep hem in vertrouwen neemt over Projekt 1065, een belangrijke geheime missie die de hele loop van de oorlog kan beïnvloeden, doet hij er alles aan om nog dieper tot de Hitlerjugend door te dringen. Michael moet grote risico’s nemen, ook als het ten koste kan gaan van alles – en iedereen – waarvan hij houdt


Mening:

Alan neemt je in korte duidelijke hoofdstukken mee door het leven van Michael. Makkelijk maar snel geschreven en vooral, het spreekt tot de verbeelding. Als volwassene weet je zo ongeveer wat er gebeurde in nazi Duitsland. Als jongere vanaf 12 jaar krijg je door dit verhaal een goede inkijk in hoe het toen kon gaan. Mooi gedaan!

Alan beschrijft de personages beeldend en geloofwaardig, het is een jeugdroman maar ik geniet met mijn 40 jaar van de schrijfstijl en de mooi opgebouwde spanning van het verhaal. En zoals vaker als ik boeken lees over WOll, ben ik blij dat ik niet in die tijd heb hoeven leven en al helemaal niet in Duitsland zelf, brrrrrr.

Feiten en fictie lopen mooi in elkaar over en je krijgt medelijden met Michael maar ook met jongens zoals Fritz, die gewoon niet beter weten dan dat Hitler DE man is. Beangstigend dat kinderen zo gehersenspoeld kunnen worden en Alan beschrijft dat erg goed!

Het plot is misschien wat over de top, maar stoort toch ook weer niet en zeker voor de jeugd, je wil toch dat er een held opstaat aan het eind van het verhaal? Echt goed gedaan en wie weet had het zomaar echt zo geweest kunnen zijn? In die tijd gebeurden er meer dingen die we nu nog steeds niet kunnen bevatten.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Leesplezier: 4

Plot: 4

Originaliteit: 3.5

Spanning: 4

Psychologie: 4

Vier sterren voor Projekt 1065.

Corina Nieuwenhuis.