Corina las: Wolfsangel – Aslak Nore ****1/2

Wolfsangel

Met dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Aslak Nore

Uitgever: HarperCollins Holland

Originele titel: Ulvefellen

Vertaler: K. Snoeijing

Aantal pagina’s: 320

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 9 april 2019

Over de auteur:

Aslak Nore grew up in Oslo, the son of writer Kjartan Fløgstad and chief physician Anne Kathrine Nore. He made the conscription Of the Telemark Battalion and has served in The NATOForce in Bosnia as a rifle man. He has been a journalist in the Norwegian force in Afghanistan and US Forces in Iraq. Nore graduated from the University of Oslo and has Had a Fulbright Scholarship at new School for Social Research in new York. He has also lived and worked in Guatemala.

Nore has worked as a journalist in the class struggle and has been Associated with contemporary, prose, Elle, Ny time, VG and Aftenposten as a freelance writer. Nore is also a documentary editor in Gyldendal.

( Bron: Wikipedia )

De achterflap:

Gedesillusioneerd keert soldaat Henry Storm terug van het Oostfront waar hij voor de nazi’s heeft gevochten. Hij probeert zich aan te sluiten bij het verzet, maar wordt daar met argwaan ontvangen. Daarom gaat hij als spion voor de geallieerden terug naar Duitsland om te achterhalen of een geheime raketbasis waarover hij geruchten heeft opgevangen, echt bestaat. Daar zou zich een superwapen bevinden waarmee de nazi’s het tij hopen te keren…

Storms grote rivaal Werner Sorge, hoofd van het Sonderkommando Wolfsangel van de SS, jaagt op MI6-spion ‘De Griffioen’ en diens infiltranten in het Duitse wapenprogramma. Daarbij zet hij zijn eigen geheime wapen in: een beeldschone Poolse die gerekruteerd is als Duitse agent.

Lukt het Storm zijn buitgemaakte kennis het Derde Rijk uit te smokkelen, of slaagt Sorge erin hem te vangen?

Mening:

Wauw, wat een intelligent geschreven thriller, die zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelt. Nore heeft een ietwat trage, maar mooi gedetailleerde schrijfstijl die vol zit met informatie over hoe bepaalde organisaties werkten in die tijd. Er zitten vele historische feiten in het verhaal, en dat geeft het verhaal aan de ene kant dat extra laagje, maar haalt ook op bepaalde momenten de vaart die al niet zo hoog ligt, uit het verhaal.

Storm en Sorge zijn fantastische personages, maar ook de beeldschone Poolse staat als een huis. Haar beweegredenen zijn zo invoelbaar, en je wilt tegen haar schreeuwen: doe niet!! En aan de andere kant wil je haar knuffelen en zeggen: het komt wel goed.

Storm is een moeilijk personage, en ook zijn beweegredenen zijn zo goed te begrijpen, maar zijn gedachtegang is soms wel chaotisch. Toch steelt hij mijn hart, ondanks dat hij eerst aan de verkeerde kant stond. Want ook de reden dat hij dat deed is begrijpelijk gemaakt, de reden dat hij omdraait is nog mooier beschreven, inclusief de gruwelijke details. Sorge is een echte aanhanger van het nationaal socialisme, maar hoe langer de oorlog duurt hoe meer ook hij twijfels krijgt, mooi beschreven en het maakt hem net even minder slecht in mijn ogen.

De verschuivingen in tijd zijn door duidelijke aanduidingen goed te volgen, en als het plot daar is en alle touwtjes aan elkaar geknoopt zijn zit je echt even te denken: Dit had gewoon allemaal echt gebeurd kunnen zijn. Briljant gedaan.

Conclusie:

Schrijfstijl: 4

Spanning: 4

Originaliteit: 5

Plot: 5

Leesplezier: 4.5

Psychologie: 4.5

Vier en halve sterren voor Wolfsangel.

Corina Nieuwenhuis.

Quattro recensie De experimenten – Marion Pauw

DeExperimentenMarionPauw

Auteur: Marion Pauw

Uitgever: Lebowski

Aantal pagina’s: 256

Genre: Roman

Verschijningsdatum: januari 2019

Over de auteur:

Marion Pauw (1973) is schrijfster en scenariste. Ze schreef onder andere de bestsellers Daglicht, Zondaarskind en Hemelen. Voor Daglicht ontving Pauw de Gouden Strop en de IJslandse prijs voor beste vertaalde thriller. Eerder verscheen bij Lebowski Publishers Hotel Hartzeer, met Susan Smit. Met De Experimenten sloeg Pauw een nieuwe weg in. Ze verwerkte een waargebeurd verhaal over hoe een oorlogstrauma doorwerkt na de oorlog tot een roman.

( http://www.lebowskipublishers.nl )

Achterflap:

Vijftig jaar lang hebben ze elkaar niet gezien of gesproken. Maar nu is Alma ziek en dit weekend is er niemand anders om voor haar te zorgen dan haar stiefdochter Charlie. Zodra ze terug is in het huis van haar jeugd weet Charlie weer waarom ze het al die jaren geleden voorgoed heeft verlaten. Maar dan begint Alma te vertellen: over hoeveel mensen er in een kolenwagon passen; de eeuwige honger; over de experimenten in Blok 10 van Auschwitz. Kan een gruwelijke getuigenis een levenslange verwijdering overbruggen?

Mening:

Sandra:

Ik vond de cover heel mooi en ook de achterflap sprak mij direct aan. Bovendien vind ik de schrijfstijl van Marion Pauw altijd prettig. Het boek heeft 3 verhaallijnen. Het heden van stiefmoeder Alma en stiefdochter Charlène (Charlie), de jeugd van Charlie en de jeugd van Alma. Het verhaal op zich is knap geschreven. Je begrijpt hoe het komt waarom Alma Charlie in haar jeugd op een bepaalde manier behandeld heeft. En ook is het logisch hoe de reactie van Charlie daarop geweest is. Alle lijntjes komen samen en alles klopt.

Riejanne:

Vanaf de eerste zinnen had dit verhaal me in zijn greep. Op een aangrijpende manier worden de verschillende verhaallijnen verteld. De jeugd van Charlie, die ik echt als beklemmend ervoer, maar ook de jeugd van Alma (stiefmoeder van Charlie) die gewoon voelbaar was.

Corina:

Pauw neemt je mee via drie verschillende periodes door het leven van Alma en Charlie (Charlène), door de mooie schrijfstijl en de duidelijke verschillen in de periodes raak je nergens de weg kwijt qua tijdlijn.

Karin:

Drie verhaallijnen, hoe mooi is dat, en wat wordt dit verhaal ge-wel-dig gebracht. Dit boek zit zó vol gevoel; het spatert je op verschillende manieren vanuit die lijnen recht je gemoed binnen. Alma en Charlène oftewel Charlie. Je volgt ze op de voet in het heden, in het verleden waarin Alma de nieuwe moeder wordt van Charlie en dan het stuk dat alles verklaart waarom Alma is wie ze is. Het gedeelte waarin de titel ook helemaal duidelijk wordt. De heftigste lijn voor mij, de ervaringen van Alma in Auschwitz en manman wat komt dit binnen.

Sandra:

Maar, op één of andere manier was dit toch niet mijn boek. Het is een heftig onderwerp, maar Pauw wist mij niet te raken. Ik had niks met beide personages. Zowel Alma als Charlie vond ik te oppervlakkig en misschien dat ik daardoor het verhaal ook te weinig diepgang vond hebben.

Riejanne:

Tussendoor het heden waarin ook Sofia (dochter van Charlie) een therapeutische rol speelt. In eerste instantie zag ik daar de meerwaarde niet van in, maar naarmate het verhaal vorderde vond ik het passend. Pauw laat zien wat voor verstrekkende gevolgen gebeurtenissen in je leven kunnen hebben. Hoe het de keuzes in je verdere leven bepaalt, maar ook hoeveel onbegrip er is als je dat soort dingen niet uitspreekt.

Corina:

Beide personages raken me diep alleen niet in alle drie de periodes. Waar ik zo vreselijk veel kippenvel krijg bij het verleden van Alma, maar ook van de periode waarin ze die nieuwe moeder wordt van Charlène komt dat zelfde gevoel niet binnen in de periode waarin ze elkaar weer zien na al die jaren. Dochter Sofia doet bij mij alleen maar irritatie opwekken en ik begrijp niet zo goed de toegevoegde waarde.

Karin:

Waar dat verleden afschuwelijk en ontzettend indrukwekkend is, zit je met je gevoel in de andere twee lijnen op een heel ander level. De wijze waarop Alma haar taak als moeder op zich neemt is mooi versus vreselijk. Want wat dit met de kleine Charlène doet is hartverscheurend. Het onbegrip wat het kind mee moet maken ook raakt me diep. Het is allemaal zo dubbel. Want kan dit verleden als achtergrond ‘goedmaken’ wat je aanricht voor de toekomst?

Die toekomst maak je dan als lezer geheel mee in het heden; waar Alma en Charlie elkaar na tientallen jaren weer treffen, waar de gevoelens weer alle kanten als in een droogtrommel ronddraaien. Hoe ga je langs een weg van verdriet, woede, frustratie, vrede en rust vinden? Kan dat überhaupt om zo’n geheel tot acceptatie te kunnen omtoveren? Pauw sleurt je mee, zet je met je neus bovenop en in dit verhaal en weet zowaar ook nog ergernis in de vorm van dochter Sofia te brengen. Nondeju, ja je weet waar ze het uit alle goede bedoeling  vandaan haalt, maar mien God wat irritant ook.

Sandra:

Er is ook nog een kleine rol voor de dochter van Charlie, Sofia, dit vond ik niet van toegevoegde waarde voor het verhaal. Vooral niet omdat het bijna komisch was hoe zij als therapeut neergezet werd en totaal niet serieus werd genomen door Charlie. Bovendien vond ik het einde een beetje jammer. Dat had van mij wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik vond het een beetje afgeraffeld.

Riejanne:

Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen 1 geheel worden en dan dat einde…..Het einde bezorgde me kippenvel en gaf stof tot nadenken. Het boek heeft mij erg geraakt en bleef nog dagenlang door mijn hoofd spoken.

Corina:

An sich vind ik het mooi dat Charlie alsnog haar Alma gaat helpen ondanks alles, maar de manier waarop zij reageert pakt me op de één of andere manier niet, Ik voel het niet door de pagina’s heen terwijl ik dat in de andere twee verhaallijnen wel heb. Ondanks dat raakt het boek me wel door het gevolg wat Alma haar verleden heeft op haar opvoeding op Charlène. Dat heeft Pauw mooi en integer beschreven.

Karin:

Aan alles komt een eind, en zo ook aan deze parel van een verhaal waarin de gebeurtenissen en personages je niet los weten te laten. Wanneer het doek valt is het nog wel even nadenken. Is het dat stukje nog even een keertje lezen. Om tot de conclusie te komen; wat een fantastische afronding zo.

Conclusie:

Sandra Remmig:

Twee en halve sterren.

Riejanne Zwiers:

Vijf sterren.

Corina Nieuwenhuis:

Overall drie en halve sterren.

Karin Meinen:

Schrijfstijl: 4.5

Plot: 4.5

Spanning: 4.5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor De experimenten.

Samen wachten op, om te recenseren…

 

collage April 2019 deel zoveel

Whiehooooooo, en alweer komen er prachtboeken op de stapel bij Ka & Co. Het feest houdt maar niet op in Drenthe en Noord-Holland. Lees met ons mee en wie weet kun je ook weer wat titels op de oneindig lange perkamentrol bijschrijven!

**Op 9 april verscheen bij A.W. Bruna Uitgevers  de nieuwste thriller van Jane Harper. Een stand-alone met de titel Verlaten. De flaptekst alleen al maakt dat je er zo snel mogelijk in wil beginnen.

**Op 28 april verschijnt bij Uitgeverij LetterRijn de actiethriller De Saraceense Samenzwering van Era Richmen. Oi oi oi wat houden wij van een goede actiethriller op zijn tijd. Zin in dus!

**Bij ISJB Uitgevers wordt binnenkort het prachtige oorlogsverhaal Frau Angela van Ed Bruyninckx opnieuw uitgegeven. De achterflap intrigeert mateloos, dus wij zijn heel benieuwd.

Over Verlaten

Drie broers. Een dode. Geen antwoorden.

In de eenzame outback van Australië staan twee broers bij de omheining die hun boerderijen van elkaar scheidt. Ze zijn elkaars dichtstbijzijnde buren, hun huizen liggen drie uur rijden van elkaar. De derde broer ligt dood aan hun voeten. Cameron maakte zich ergens zorgen over. Besloot hij om zelf zijn dood tegemoet te lopen? Als hij dat niet heeft gedaan, blijven er in deze afgelegen omgeving maar weinig verdachten over.

Eenmaal thuis bij de achtergebleven familie wordt het wankele evenwicht op de boerderij verstoord. Niet alleen verdriet, maar ook verdenkingen spelen hoog op…

Over De Saraceense Samenzwering:

Uit de kerncentrales van Iran zijn splijtstofstaven ontvreemd. Israël en de Verenigde Staten voelen zich hierdoor ernstig bedreigd. Zozeer zelfs dat de Israëlische regering overweegt de Iraanse kerncentrales te bombarderen.

Geheim agent Jim Matteos wordt belast met het onderzoek naar de verdwenen splijtstofstaven. In Iran ontmoet hij Soraya, een vrouw die beweert over belangrijke informatie te beschikken. De splijtstofstaven zouden in het bezit zijn van een onbekende groepering. Op het moment dat ze overeenstemming bereiken over de voorwaarden waaronder Soraya haar informatie prijsgeeft, vindt er een verschrikkelijke aanslag plaats. Meerdere aanslagen volgen. Niemand eist de verantwoordelijkheid voor de terreurdaden op, en vreemd genoeg zijn bij geen van de aanslagen splijtstofstaven ingezet. Het enige aanknopingspunt voor de CIA zijn de mysterieuze codes die steeds door de daders op de plaats van de aanslagen worden achtergelaten. De boodschappers van het kwaad werken toe naar een laatste ultieme aanslag waarbij de splijtstofstaven wel worden ingezet.

Over Frau Angela:

Kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog sluit de jonge Vlaamse Zakenvrouw Angélique (Angele) Dams een riskante transactie. Ze wordt verraden en belandt uiteindelijk in een gevangenis te Keulen. Tijdens een zwaar bombardement loopt Angele een ernstige bloeding op, waarna ze toestemming krijgt om in België te herstellen. Daar pakt ze haar oude leven op, maar als het moment nadert dat ze moet terugkeren naar Duitsland, vliegt de angst haar naar de keel en neemt ze een beslissing die dramatische gevolgen zal hebben voor het verdere verloop van haar leven.

Op latere leeftijd sprak Angele Dams talloze uren met Ed Bruyninckx (1947), die haar levensverhaal optekende. Frau Angela is een open, eerlijk en verbijsterend boek over oorlog, gevangenschap, verraad en onrecht.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Overdegrens

Over Over de grens:

De Schönings wonen in een dorp aan de Duits-Belgische grens. Zoals veel gezinnen daar proberen ook zij in de zware jaren na de oorlog wat extra’s te verdienen met het smokkelen van koffie. De zeventienjarige Henni is hier vanaf het begin bij betrokken en kent de route over het verraderlijke moerasgebied op haar duimpje. Zij kan de smokkelaars, voornamelijk kinderen, veilig in het donker door het gebied loodsen.

Maar vanaf 1950 gaat de georganiseerde misdaad zich met de smokkel bemoeien, en schrikt de douane er niet voor terug om op hen te schieten. En op een nacht gebeurt het ondenkbare: Henni’s zusje wordt neergeschoten. Henni wordt in een tuchtschool vastgezet. Vanwege de koffiesmokkel. Maar dat is slechts een deel van de waarheid. Haar jongere broertjes, die Henni sinds de dood van hun moeder onder haar hoede had, belanden in een katholiek kindertehuis. Waar een van hen, de kleine Matthias, aan longontsteking sterft. Ook dat is slechts een deel van de waarheid…

Jac leest:

Dedagvandejakhals

Over De dag van de Jakhals:

De meedogenloze Engelse huurmoordenaar, de Jakhals, wordt door de OAS benaderd om de Franse generaal De Gaulle uit de weg te ruimen. Hij bereidt de aanslag voor tot in de kleinste details en laat werkelijk niets aan het toeval over. De Gaulles laatste uren lijken geteld…

De dag van de Jakhals is een vloeiend geheel van feiten en fictie. Met dit meesterwerk legde Forsyth de basis voor het thrillergenre ‘faction’.

Karin leest:

Dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Een onbekend leven

 

Over Een onbekend leven:

Een jongeman bloedt op straat dood, slechts enkele meters verwijderd van een politiebureau. Een toevallige passant probeert hem nog te helpen, maar net voor de man sterft noemt hij de naam van een vrouw: “Saskia’. Brigadier Manon Bradshaw werkt sinds de geboorte van haar jongste kind eigenlijk alleen nog maar aan cold cases, maar een moord zo vlak naast haar werkplek wekt haar interesse. De man blijkt een bekende, steenrijke bankier te zijn, en hij heeft directere banden met Manon dan ze door heeft. De eerste aanwijzingen in de zaak leiden zelfs allemaal naar haar gezin toe, en tot haar verbazing zal ze zich moeten verdedigen tegen de verdenkingen van haar collega’s. Manon gaat op onderzoek uit, maar kan dat wel als de verdachten zo dicht bij haar staan?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

 

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Corina las: Gestolen jeugd – Marielou Uyttenhove ****

Gestolen jeugd Aalsmeer

Met dank aan ISJB Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Marielou Uyttenhove

Uitgever: ISJB

Aantal pagina’s: 342

Genre: Historische roman

Verschijningsdatum: november 2018

Over de auteur: 

Gestolen jeugd is het indrukwekkende verhaal van de jonge Belg François en het Duitse meisje Maria. Hun dochter Marielou Uyttenhove (1945) vertelt het verhaal van haar ouders op eerlijke en ontroerende wijze. Een aangrijpend liefdesdrama tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog.

(Bron: http://www.isjb.nl)

De achterflap:

François groeit op in Antwerpen, in een eenvoudig arbeidersgezin. Als hij begin 1942 als 17-jarige jongen in Duitsland te werk wordt gesteld, is zijn jeugd in één klap voorbij. Maria’s jeugd in Stuttgart-Zuffenhausen staat in het teken van de economische crisis, de opkomst van de nazi’s en uiteindelijk een nietsontziende oorlog. Maria en haar familie overleven de vele bombardementen, maar krijgen in 1944 een enorm drama te verwerken als Maria’s tweelingzus Edeltraud in een psychiatrische kliniek belandt en het helse naziregime niet overleeft. Zij wordt niet ouder dan 17 jaar.

De oorlog brengt François en Maria bij elkaar, en tussen deze twee jonge mensen bloeit een diepe liefde op. Maar de oorlog rukt hen ook weer uit elkaar. Terwijl François onwetend in een gevangenenkamp verblijft, schenkt Maria eind 1945 het leven aan hun dochter Maria Luise. Pas in 1947 zien zij elkaar terug, en proberen zij in België samen een nieuw leven op te bouwen. Maar zal hun liefde bestand zijn tegen alle trauma’s van de oorlog én tegen de anti-Duitse stemming die de Duitse Maria in België continu ervaart…?

Mening:

Marielou neemt je na een kijkje in haar eigen jeugd mee door het leven van François in België, en daarna door dat van Maria in Duitsland. Hierdoor leer je hen allebei goed kennen en voel je hun angsten, maar ook hun liefde door het hele verhaal heen. Als je dan aankomt bij het gedeelte dat ze weer samen zijn, en je de gevolgen van de oorlog in elke vezel voelt.

Want al was het vrede, en zou je denken dat elk weldenkend mens ook wel begrijpt dat een meisje van 19 er niets aan kan doen dat ze Duits is, toch krijgen Maria en haar dochter te maken met zoveel discriminatie en roddel en achterklap. Het is gewoon tenenkrommend dat er na de oorlog nog vele jaren zoveel haat was. 

De schrijfstijl is voor mij erg wennen, maar past wel bij de persoonlijke aard van het boek. Het is erg vertellend, en er wordt tijdens het verhaal af en toe verwezen naar het heden, wat ik soms verwarrend vind. Toch zit je aan de bladzijdes gekluisterd, want het is zo een persoonlijk, pakkend en indrukwekkend verhaal. Marielou schuwt niets en beschrijft gedetailleerd alle horror die een oorlog met zich meebrengt, zowel tijdens als daarna. 

Mooi detail zijn de foto’s door het hele boek heen en de op grijs gedrukte stukken met achtergrondinformatie. Dat gaf nog net even dat extra aan het verhaal.

Overall geef ik vier sterren aan Gestolen jeugd.

Corina Nieuwenhuis.

Samen praten met: Frank Krake van het indrukwekkende “De laatste getuige”

img_2893

Zoals jullie weten las Corina het meer dan indrukwekkende De laatste getuige geschreven door Frank Krake in samenwerking met meneer Aloserij. Helaas is meneer Aloserij sinds begin deze maand niet meer onder ons, maar wat heeft deze man een indruk achtergelaten op velen door zijn verhaal alsnog te vertellen. Wij zijn dan ook heel blij dat Frank de tijd heeft willen nemen om een klein interview met ons te doen.

Recensie gemist? Klik dan deze link:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Het interview:

1: Wie is Frank en waarom schrijft hij?

Als ik zo vrij mag zijn mij even voor te stellen. Mijn naam is Frank Krake, vader van 3 pubers en al ruim 20 jaar gelukkig getrouwd. Rasechte Tukker met bijbehorend accent en daar ook trots op.

Naast (creatief) ondernemer, voetbalfan en reisfanaat schrijf ik graag non-fictie boeken. Gewoon omdat ik daar ontzettend veel plezier aan beleef. Daarbij is het schrijfproces een uitvloeisel van heel veel research, interviews met betrokkenen en ook denkwerk. Terwijl ik midden in het schrijfproces zit denk ik vaak al na over het andere traject dat ik ook met ontzettend veel plezier bewandel, dat van uitgever. Ik ben dus een zogenaamde self-publisher. Met de uitgeefpet op probeer ik datgene wat ik geschreven heb ook tot een mooi en waardig boek te maken en succesvol onder de aandacht van de lezers te brengen. Daar beleef ik net zo veel plezier aan als het schrijven zelf. Met mijn achtergrond en opleiding (Master in strategische marketing) kan ik mij lekker uitleven op het succesvol maken van het boek. Dat is vrij ongebruikelijk in de schrijverswereld en daar onderscheid ik mij in. Reden is dat als je een kwaliteitsboek maakt waar ontzettend veel tijd en energie in zit, ik ook graag wil dat er net zo veel aandacht in het uitgeeftraject wordt gestopt. Een traditionele uitgever is vaak heel goed in wat ze doen, maar moet zijn aandacht over meerdere boeken per week verdelen. En de week daarna verschijnen er al weer een aantal nieuwe boeken. Iedere week opnieuw. Zelf kan ik mij maandenlang focussen op één boek, dat is het verschil.          

 2: De laatste getuige kwam binnen op nummer drie van de Bestseller Top 60. Hoe bijzonder is dat en wat doet dat met je?

Wim en ik waren als een kind zo blij. We hebben de dag dat het bekend werd gemaakt gebak gegeten en het samen gevierd. Daaruit blijkt wel dat het heel bijzonder was en dat we er ook van genoten hebben. Zo fijn dat Wim dit nog mee heeft mogen maken. Zeker als self-publisher is het heel uitzonderlijk dat je überhaupt in de Bestseller60 komt, laat staan in de top 10. Nu staat het boek al voor de vierde week in die top 10, op plek 4 en nog altijd geniet ik daar van, al is het nu dan zonder Wim.

 3: De laatste getuige is een prachtig indrukwekkend verhaal. Hoe kwam je aan dit verhaal? Wie heeft wie benaderd?

Ik gaf een lezing over een van mijn vorige boeken, MENTHOL (over de zwarte man die Nederland leerde tandenpoetsen) op de jaarlijkse contactdag voor de Stichting Vriendenkring Neuengamme. Menthol heeft twee weken in Kamp Schoorl vastgezeten en zij wilden graag dat luchtige verhaal horen als afsluiting van een zware en emotionele dag. Na afloop kwam er een man op leeftijd naar mij toe die erg geïnteresseerd was in mijn boek, een exemplaar kocht en door mij liet signeren. Een jaar later kon hij zijn eigen boek signeren. Dat was dus Wim Aloserij…!

 4: Hoelang heb je gedaan over het schrijven van De laatste getuige? Zijn er dingen uit gelaten?

Vanaf de eerste afspraak waarin we inhoudelijk over het verhaal van Wim gesproken hebben en het moment dat het boek naar de drukker ging, helemaal klaar en pagina voor pagina opgemaakt, zat exact negen maanden. Dat is dus gekkenwerk, maar het mooiste gekkenwerk dat ik ooit heb gedaan en meegemaakt. Ik heb al mijn andere werk aan de kant geschoven en me vol gestort op dit project. Twaalf tot zestien uur per dag en zeven dagen in de week. Vanwege de hoogbejaarde leeftijd van Wim moest en zou het boek in april 2018 klaar en op de markt. Gelukkig maar. Daardoor is het helemaal compleet geworden en staat er alles in dat Wim maar kon herinneren. Met de wetenschap van nu ben ik natuurlijk ontzettend blij dat ik het niet over twee jaar heb uitgesmeerd, wat gezien de hoeveelheid werk heel normaal was geweest.

Ik heb slechts één zinnetje in het boek gewijd aan het feit dat het commando om met Typhoon jachtvliegtuigen de Cap Arcona aan te vallen van Nederlandse bodem kwam, van het Twentse Delden. De piloten stegen op van een vliegveld net over de grens, op 25 km van waar ik woon. Ik ben als onderdeel van mijn onderzoek maanden bezig geweest om exact uit te zoeken hoe dit in zijn werk is gegaan en heb allerlei bewijzen gevonden. Ook ben ik met Wim zelf naar het vliegveld geweest waar vandaan die jachtvliegtuigen zijn opgestegen en hem op die boot hebben gebombardeerd. Heel speciaal om daar op die plek te staan. Vooral voor hemzelf natuurlijk, maar toch ook voor mij.

Dit hele verhaal was een enorme scoop en heeft knalgroot op de voorpagina en op liefst drie pagina’s in de regionale krant gestaan. Vreemd genoeg is het niet in het landelijke nieuws gekomen.

Ik had hier een heel hoofdstuk over kunnen schrijven in het boek, maar heb besloten dat niet te doen. Het zou te veel afleiden van de rode draad in het verhaal en het was een uiterst interessant zijpad, maar niet in het kader van het levensverhaal van Wim. Wellicht doe ik er ooit nog iets mee.

de laatste getuigen

 5: Hoe moeilijk was het om bepaalde feiten te checken? De Duitsers waren natuurlijk erg van de administratie, maar er is ook veel verloren gegaan aan het einde van de oorlog?

Helaas is de hele kampadministratie van Neuengamme in het eindstadium van de oorlog in opdracht van de nazi’s vernietigd. Maar er bleek na lang graven en spitten nog heel veel te vinden op andere locaties en archieven. Het gemeentearchief van Amsterdam bleek een gouden bron. Maar ook het NIOD, het Nederlandse Rode Kruis, Kamp Amersfoort en de International Tracing Service in Bad Arolsen bleken over belangrijke documenten en informatie te beschikken. Daarnaast heb ik veel met historische verenigingen, heemkunde verenigingen, historische kringen e.d. in Nederland samen gewerkt en veel info boven water gekregen. Voor al die instellingen gold dat de medewerkers er ontzettend behulpzaam en vriendelijk waren.

 6: Jullie deden veel lezingen door het hele land, hoe bijzonder was dat om te doen met meneer Aloserij?

Samen met Wim heb ik een stuk of tien lezingen mogen verzorgen. Die zullen mij altijd bij blijven. Wim kon mensen in een uur tijd enorm inspireren en motiveren. Met zijn vergevingsgezindheid, relativeringsvermogen, humor en zijn grote hart wist hij werkelijk iedereen voor zich te winnen. De allereerste keer kreeg hij een staande ovatie van ruim 300 boekhandelaren op de Libris inspiratiedag. Dat overviel hem en raakte hem. Wim was een hele goede verteller. De mensen hingen aan zijn lippen en de verhalen bleven maar komen. Ik probeerde de presentaties te sturen en ook op de tijd te letten, maar we liepen standaard uit en dan moest de signeersessie nog beginnen.

Nu sta ik er alleen voor. Donderdag 17 mei was de eerste lezing zonder Wim. Een heel gemis. Maar ik ga door met waar Wim geëindigd is,met het vertellen van zijn (oorlogs)verhaal dat niet vergeten mag worden.

 7: Over welk onderwerp zou je nog eens een boek willen schrijven?

Over een sportheld.    

 8:  Wij proosten altijd graag met de auteur op zijn (of haar) mooie boek, met welk drankje mogen we met jou proosten?

Dat wordt een biertje. Standaard is dat Grolsch, maar bij een speciale gelegenheid als deze graag een Australische Foster’s.

Een hele dikke dank Frank en op 17 mei ( vraag 6 ) waren we erbij!

Het Fotoverslag van deze lezing vind je in deze link:

Samen uit in Drenthe en Noord-Holland! Fotoverslag “Noem het liefde” en “De laatste getuige”

Blogtour-Corina las: Zoeken-Yoeke Nagel ***

Met dank aan Uitgeverij Droomvallei voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yoeke Nagel

Uitgever: Droomvallei

Aantal pagina’s: 262

Genre: Roman

Verschijningsdatum: mei 2018

Over de auteur:

Yoeke Nagel (1963) is journalist en schrijfcoach. Zij publiceerde dertien andere boeken en stond aan de wieg van Loesje.

( http://www.yoekenagel.nl )

De cover:

Ouderwets aandoend en persoonlijk vind ik hem niet mooi.

De achterflap:

Jeanne van Emden, mijn moeders moeder, liet haar twee dochters onderduiken en verdween in de oorlog. Goed, ze ging als vurig internationalist en radicaal socialist in het verzet, hielp een Duits oorlogsschip op te blazen, werkte voor een illegale krant, werd verraden als spion in het Englandspiel, ze was joods en nog doof ook, dus haar overlevingskans was niet zo groot. Maar geen enkel archief bewijst dat ze echt dood is gegaan in de oorlog. Daarom zoekt mijn moeder al meer dan 70 jaar naar haar moeder. Ik heb beloofd om haar daar wat bij te helpen. Op tafel liggen drie mappen met papieren. Nu hoeven mijn moeder en ik al die informatie alleen nog maar te ordenen en op te schrijven wat er is gebeurd met Jeanne. Dat is belangrijk, want als je de geschiedenis niet vastlegt, kun je hem niet afsluiten. Maar hoe dan, in vredesnaam? Waar ontstaat de vaste verkering tussen feit en fantasie? En hoe kan ik verder schrijven nu de oorlog in mezelf ondergedoken blijkt te zitten en opeens op ‘aan’ is gegaan?

Een ontdekkingstocht door oorlogsherinneringen, angsten, fantasieën en idealen van drie generaties opstandige moeders en dochters.

Mening:

Zoeken is een indringend, persoonlijk verhaal over de zoektocht naar wat er gebeurd is in de oorlog. Ook is het een verhaal van een tweede generatie die in de nasleep van de oorlog vele vragen onbeantwoord ziet omdat er sprekers en zwijgers zijn.

Yoeke schrijft helaas een beetje chaotisch waardoor ik niet lekker in het verhaal kom. En dat terwijl ik wel door wil omdat je de vragen beantwoord wilt zien. De verschillende opvattingen over hoe alles ervaren wordt, zowel door haar moeder als bijv. haar tante, zijn herkenbaar. Ik zie dat erg terug in ons eigen gezin waar mijn vader 8 was toen de oorlog afliep en ook daar pas vele jaren later gezocht werd naar antwoorden en uitleg.

Ondanks de schrijfstijl die mij het leesplezier een beetje ontnam is het wel echt een mooi en puur verhaal. En krijg je meer inzicht in bijv. radicale socialisten in tijden van de Tweede Wereldoorlog.

Drie sterren voor Zoeken.

Corina Nieuwenhuis.

Benieuwd wat anderen vinden van Zoeken? Klik dan even deze link naar de recensie van De Leestafel: Recensie Zoeken De Leestafel

En hou Boeklovers in de gaten via deze link: Boeklovers Daar zal op 22 april de recensie verschijnen.

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Bertina Mulder voor het recensie-exemplaar.

Derodemagneet

Over De rode magneet :

Vier astronauten, twee mannen en twee vrouwen, vertrekken naar Mars om een nieuwe kolonie te starten. De mensen op aarde volgen de ontwikkelingen via het commerciële tv-programma ‘De Rode Magneet’, maar de beelden worden gemanipuleerd om de kijkcijfers hoog te houden. Wat is echt en wat niet? Voor- en tegenstanders van de kolonisatie roeren zich. Zijn de problemen die zich voordoen tijdens de reis een onfortuinlijk gevolg van de voorziene risico’s? Of worden ze opzettelijk veroorzaakt door een persoon, een organisatie of een land?

Myrtle (15) leest:

Jekyllandhyde

Over Dr. Jekyll and Mr. Hyde :

The story of respectable Dr Jekyll’s strange association with ‘damnable young man’ Edward Hyde; the hunt through fog-bound London for a killer; and the final revelation of Hyde’s true identity is a chilling exploration of humanity’s basest capacity for evil.

Jac leest:

Chandler

Over Het lange afscheid :

In Het lange afscheid van Raymond Chandler brengt een ontmoeting met een aan lager wal geraakte oorlogsveteraan zowel avontuur als problemen met zich mee voor privédetective Philip Marlowe. ‘Het lange afscheid’ wordt door velen beschouwd als het meesterwerk van Raymond Chandler (1888-1959), de grondlegger van de hard-boiled detective.

‘Ik heb dit boek minstens twaalf keer gelezen.’ – Haruki Murakami

Corina leest:

Met dank aan Droomvallei Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Zoeken

Over Zoeken :

Jeanne van Emden, mijn moeders moeder, liet haar twee dochters onderduiken en verdween in de oorlog. Goed, ze ging als vurig internationalist en radicaal socialist in het verzet, hielp een Duits oorlogsschip op te blazen, werkte voor een illegale krant, werd verraden als spion in het Englandspiel, ze was joods en nog doof ook, dus haar overlevingskans was niet zo groot. Maar geen enkel archief bewijst dat ze echt dood is gegaan in de oorlog. Daarom zoekt mijn moeder al meer dan 70 jaar naar haar moeder. Ik heb beloofd om haar daar wat bij te helpen.

Op tafel liggen drie mappen met papieren. Nu hoeven mijn moeder en ik al die informatie alleen nog maar te ordenen en op te schrijven wat er is gebeurd met Jeanne. Dat is belangrijk, want als je de geschiedenis niet vastlegt, kun je hem niet afsluiten. Maar hoe dan, in vredesnaam? Waar ontstaat de vaste verkering tussen feit en fantasie? En hoe kan ik verder schrijven nu de oorlog in mezelf ondergedoken blijkt te zitten en opeens op ‘aan’ is gegaan?

Een ontdekkingstocht door oorlogsherinneringen, angsten, fantasieën en idealen van drie generaties opstandige moeders en dochters.

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

de laatste getuigen

Met dank aan Uitgeverij Achtbaan voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Frank Krake

Uitgever: Achtbaan

Aantal pagina’s: 382 (inclusief foto’s)

Genre: Roman

Verschijningsdatum: 4 april 2018

Over de auteur:

Schrijver en ondernemer Frank Krake (1968) heeft een fascinatie voor bijzondere levensverhalen. Hij ontmoette Wim Alosery bij de presentatie van zijn boek Menthol, en werd gegrepen door zijn survival story.

Krake studeerde en publiceerde aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij geeft veel lezingen en geeft zijn werk met succes uit in eigen beheer met Uitgeverij Achtbaan. Van zijn boek Menthol (2016), over de man die Nederland leerde tandenpoetsen, werden 20.000 exemplaren verkocht. Ook schreef hij Rood Bloed, over voormalig FC Twente-voorzitter Joop Munsterman (Overamstel, 2017) en De Rampondernemer (Pearson,
2013)

(www.uitgeverijachtbaan.nl )

De cover:

Prachtig gewoon, die ogen zeggen alles!

De achterflap:

Wim Aloserij (1923) zwerft als kleine jongen door de straten van Kattenburg in Amsterdam om uit de handen van zijn drinkende stiefvader te blijven. Daar leert hij te overleven en ontwikkelt hij eigenschappen die tien jaar later zijn leven zullen redden.

Liggend op het dak van een rijdende trein ontvlucht hij de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer in West-Friesland en schuilt maandenlang in een kist onder de grond, tot hij bij een razzia wordt opgepakt. Na een verblijf in het beruchte Gestapo-hoofdkwartier in de Euterpestraat en het Huis van Bewaring aan de Weteringschans, wordt hij opgesloten in Kamp Amersfoort. Na enkele weken gaat hij op transport naar een relatief onbekend concentratiekamp in Duitsland: Neuengamme, bij Hamburg. Hij weet te overleven door zijn inventiviteit, levenskracht en wat hij op Kattenburg leerde.

Enkele dagen voor de bevrijding komt hij na een gruwelijke tocht met zevenduizend medegevangenen op de luxe oceaanstomer Cap Arcona terecht, in de baai van Lübeck en op twee kilometer van de kust. De bevrijding is nabij. Terwijl de geallieerden het Duitse leger op de wal tot overgave dwingen voeren jachtvliegtuigen van de RAF bombardementen uit op de schepen die in de baai voor anker liggen.

Op wonderbaarlijke wijze weet Wim het inferno te ontvluchten. Met niet meer dan vierhonderd andere gevangenen overleeft hij één van de grootste scheepsrampen aller tijden.

Op 94-jarige leeftijd is Wim de laatste overlevende die dit nog kan navertellen.

Mening:

Waar moet ik beginnen met het beschrijven van mijn mening van dit bizarre, meeslepende en toch ook mooie verhaal? Krake heeft een prachtige schrijfstijl, en neemt je op een heldere manier mee door het leven van Wim, van de jaren voor de oorlog tot de gruwelijkheden in de oorlog.

Je leert het Amsterdam van voor de oorlog kennen, en je geniet met Wim mee van zijn zwerftochten door de stad en zijn liefde voor zijn zus. De stiefvader zit je tijdens het lezen te vervloeken, maar je voelt door het verhaal dat hij Wim er niet onder krijgt. Als de oorlog uitbreekt hebben Wim en zijn familie er in eerste instantie weinig last van. En als Wim opgeroepen wordt voor de Arbeitseinsatz, gaat hij in eerste instantie vol goede moed naar Duitsland, maar het wordt steeds zwaarder, en uiteindelijk vlucht hij en duikt onder. Als hij uiteindelijk opgepakt wordt dan begint de ellende, en jemig dat is echt niet te bevatten.

Ik las al veel over de oorlog, maar de meeste verhalen gaan over Auschwitz en dergelijke, Neuengamme en Husse waren mij redelijk onbekend, maar mijn hemel wat een ontberingen en wat een hel op aarde was ook dat. Wim zijn overlevingstactiek doet je verwonderen, en ja daar zou je bijna de stiefvader voor bedanken.

Krake beschrijft de vreselijke gebeurtenissen op een integere manier, maar schuwt geen details en ik zit regelmatig kokhalsend te lezen. De agressie van zowel de SS-ers, maar ook de kapo’s, vorarbeiters, blockälteste, doen je de rillingen over je rug lopen, en Krake beschrijft heel duidelijk hoe een oorlog en ontberingen het slechtste in een mens naar boven kan halen. Maar ook hoe verbeten je kan zijn om vooral niet zo te worden, en er alles aan doen om te overleven en je mens te blijven voelen in omstandigheden waar we nu niet bij kunnen met onze gedachten.

De naoorlogse situatie en de reden waarom Wim jaren niet heeft gepraat over zijn maanden in Neuengamme en Husse en de dagen op het schip, zijn zo begrijpelijk geschreven en komen ZO binnen. Dit was zeker een verhaal wat verteld moest worden, want mensen wat hebben wij het anno 2018 toch maar goed in Nederland.

Vijf sterren voor De laatste getuige.

Corina Nieuwenhuis.

Samen wachten op, om te recenseren…

collage april 2018

Ow ow ow wat komen er weer mooie boeken ter recensie op de stapel!! Heerlijk toch allemaal, wij zijn weer super blij!! Lezen jullie mee?

** Op 4 april verschijnt bij Uitgeverij Achtbaan het indrukwekkende verhaal van Wim Aloserij, De laatste getuige. Zijn verhaal is opgetekend door Frank Krake en ligt als nummer één op de nog te lezen stapel in Noord-Holland. En wat mooi al die persoonlijke foto’s erbij 🙂

** Op 14 april verschijnt bij Uitgeverij LetterRijn de nieuwste thriller van Bianca Nederlof met de titel Ondenkbaar. Karin vond Ongrijpbaar erg goed en kijkt dan ook vanuit Drenthe zeer uit naar dit boek!

**Op 8 maart verscheen De rode magneet van Bertina Mulder en daar zit een gave Blogtour met Winactie aan vast. Whoop en wij doen mee samen met negen andere collega bloggers. In de week van 16 april mag onze recensie online, so stay tuned!!

Over De laatste getuige :

Wim Aloserij (1923) zwerft als kleine jongen door de straten van Kattenburg in Amsterdam om uit de handen van zijn drinkende stiefvader te blijven. Daar leert hij te overleven en ontwikkelt hij eigenschappen die tien jaar later zijn leven zullen redden.

Liggend op het dak van een rijdende trein ontvlucht hij de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer in West-Friesland en schuilt maandenlang in een kist onder de grond, tot hij bij een razzia wordt opgepakt. Na een verblijf in het beruchte Gestapo-hoofdkwartier in de Euterpestraat en het Huis van Bewaring aan de Weteringschans, wordt hij opgesloten in Kamp Amersfoort. Na enkele weken gaat hij op transport naar een relatief onbekend concentratiekamp in Duitsland: Neuengamme, bij Hamburg. Hij weet te overleven door zijn inventiviteit, levenskracht en wat hij op Kattenburg leerde.

Enkele dagen voor de bevrijding komt hij na een gruwelijke tocht met zevenduizend medegevangenen op de luxe oceaanstomer Cap Arcona terecht, in de baai van Lübeck en op twee kilometer van de kust. De bevrijding is nabij. Terwijl de geallieerden het Duitse leger op de wal tot overgave dwingen voeren jachtvliegtuigen van de RAF bombardementen uit op de schepen die in de baai voor anker liggen.

Op wonderbaarlijke wijze weet Wim het inferno te ontvluchten. Met niet meer dan vierhonderd andere gevangenen overleeft hij één van de grootste scheepsrampen aller tijden.

Op 94-jarige leeftijd is Wim de laatste overlevende die dit nog kan navertellen.

Over De rode magneet :

Vier astronauten, twee mannen en twee vrouwen, die naar Mars vertrekken om een nieuwe kolonie te starten. De mensen op aarde volgen de ontwikkelingen via het commerciële tv-programma ‘De Rode Magneet’, maar de beelden worden gemanipuleerd om de kijkcijfers hoog te houden. Wat is echt en wat niet? Voor- en tegenstanders van de kolonisatie roeren zich. Zijn de problemen die zich voordoen tijdens de reis een onfortuinlijk gevolg van de voorziene risico’s? Of worden ze opzettelijk veroorzaakt door een persoon, een organisatie of een land?

Over Ondenkbaar :

Amsterdam Pride, hartje zomer. Drie aanslagen, zesentwintig doden, tientallen gewonden. Ontelbaar veel levens zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Een halfjaar later. Evelien probeert de band te herstellen met haar tweelingbroer, die sinds de aanslagen niet meer is wie hij was. Ondertussen voelt ze zich steeds meer in het nauw gedreven door een onbekende, die haar grimmige berichten stuurt. Wanneer er iets vreselijk gebeurt met een collega, vermoedt Evelien dat er iets niet klopt en ze is vastbesloten erachter te komen wat dat is.

Maar dan is het te laat en ze wordt voor een onmogelijke keuze gesteld.