Riejanne las: Wodka & Ranja-Yvonne Sonke****

Met dank aan Yvonne Sonke voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Yvonne Sonke

Genre: Literaire Fictie Algemeen / NUR 320

Aantal pagina’s: 208

Verschijningsdatum: december 2020

Over de auteur:

Dit is het pseudoniem van Yvonne Schoolderman-van Betlehem. Zij publiceerde ruim 250 blogs, ervaringen als patiënt en verpleegkundige vormden de basis. Daarna schreef zij vooral korte verhalen, deels gepubliceerd in diverse bundels. Wodka & Ranja is haar eerste boek. Gebaseerd op flarden van herinneringen, maar grotendeels fictie.

Achterflap:

Moeder Ria, 1970: ‘Mijn kinderen zijn mijn alles, ik doe mijn best om alles draaiende te houden, ook als ik koppijn heb en misselijk ben. Tussen de bedrijven door moet ik mijn kleine jongen bezoeken in het ziekenhuis. Ik hoop dat hij mee naar huis mag, hoewel de zorg voor me meissies al zwaar genoeg is. Als het me te veel wordt, ben ik blij dat Jacob er is. Me meissies, de liefde en de drank. Ik houd van hen alle drie … als er maar genoeg wodka en bier in huis is. ’

Jasmijn (6), 1972: ‘Mama heeft vaak hoofdpijn en soms moet ze spugen, dan help ik haar. Ik pas ook op mijn zusje. Dat kan ik best, als oom Jacob ons maar met rust laat. Mama drinkt biertjes met hem en dat andere, dat op water lijkt. Er komt weleens een mevrouw met ons praten. Mama zegt dat we haar moeten vertellen dat alles goed gaat. Mijn mama is de aller, allerliefste mama. Ik hoop dat ze een brood koopt, alles is op. Er is alleen nog ranja. Waar mijn papa is weet ik niet.’

Wodka & Ranja is gebaseerd op herinneringen uit de vroege jeugd van de auteur, aangevuld met fictie. Grotendeels waargebeurd, semi-autobiografisch en kan ook als non-fictie worden gezien.

Mening:

We maken kennis met Ria, een aan alcoholverslaafde moeder en haar twee dochtertjes Jasmijn en Imke. Het eerste deel van het boek wordt verteld vanuit het perspectief van Ria. Al heel snel wordt duidelijk hoe groot de verslaving is en wat dat voor gevolgen heeft. Ik vind het triest om te lezen hoe ze op Jasmijn leunt, een klein meisje nog dat het juist verdient dat er voor haar gezorgd wordt.

Wat me al gelijk in het begin overvalt is hoe vreselijk het moet zijn om volkomen afhankelijk te zijn van alcohol. Hoe dat alles bepalend is voor het verdere verloop van je dag. En dat dag in dag uit, zonder zicht op verbetering! Ik vind het schrijnend om te lezen hoe Ria haar kinderen verwaarloost en toch draag ik haar een warm hart toe. Ze beseft wat ze haar kinderen aandoet, maar is niet bij machte om het te veranderen en juist dat besef maakt dat ik haar ook heel liefdevol vind ten opzichte van haar kinderen. Je voelt dat ze echt alles voor haar kinderen wil doen, maar slaat de plank steeds mis door de foute keuzes die ze maakt.

Imke is twee jaar en het wordt al snel duidelijk hoe zij wat zorg betreft op haar zusje van vier leunt, die die zorg liefdevol op zich neemt. Een meisje van vier, wat door haar leven al zoveel ouder is dan het zou moeten zijn. Eens meisje van vier die die veel te grote verantwoordelijkheid op haar kleine schoudertjes draagt.

Het tweede deel uit het boek wordt verteld vanuit het perspectief van jasmijn. Ze is dan zes jaar en haar loyaliteit ten aanzicht van haar moeder is groot. Voor alles wat er misgaat heeft ze wel een verklaring en ze neemt haar moeder niets kwalijk. Ik betrap me er zelf op dat ik die meisjes graag uit hun nare situatie wil halen en ze weer kind wil laten zijn.

Wat me raakt is hoe beschermend Jasmijn is ten aanzien van Imke en tegelijkertijd maakt dat pijnlijk duidelijk hoe geparentificeerd Jasmijn is. Hoe ze beslissingen neemt en doet wat haar goed lijkt, zelfs al gaat dat ten koste van haar zelf.

Er zijn momenten dat ik wil dat Jasmijn gewoon eerlijk zegt hoe het er bij hen thuis aan toe gaat. Het is voor mij sowieso een raadsel dat deze hele situatie maar door kan gaan, ondanks dat de kinderbescherming regelmatig bij hen thuiskomt. Ik kan dan ook alleen maar mijn bewondering uitspreken voor het feit hoe de kinderen zich staande houden, verre van ideaal, maar ze doen het toch maar!

Conclusie:

Hoewel het makkelijke taalgebruik me soms tegen ging staan, zelfs wat irritatie opriep, kan ik toch niets anders zeggen dan dat het verhaal ongelooflijk triest is en eigenlijk alleen maar verliezers kent. Het maakt pijnlijk duidelijk hoe alle partijen er onder lijden en allemaal niets liever zouden willen dan dat het anders zou gaan. Kortom een verhaal waarin duidelijk wordt wat kindermishandeling en verwaarlozing doet met iemand, maar ook een verhaal waarin je je realiseert hoe veerkrachtig kinderen zijn, hoe verdrietig ook. Ik hoop ooit nog te lezen hoe het verder is gegaan!

Vier sterren voor Wodka & Ranja.

Riejanne Zwiers.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Over Kamer 19 (Tom Babylon deel 2) :

Op het openingsevenement van de Berlinale zorgt een snuff-movie voor een massale schok. Ruim 1800 sterren en beroemdheden zien hoe een gruwelijke moord op camera is vastgelegd. Het slachtoffer is de dochter van burgemeester Otto Keller. De dader dreigt dat het niet bij deze moord zal blijven.

Rechercheur Tom Babylon en psychologe Sita Johanns staan met hun onderzoek naar de moord onder hoge druk. Maar een groep beroemdheden rond Otto Keller werkt hen tegen. De burgemeester heeft duidelijk iets te verbergen.

Op de plaats-delict ontmoet Babylon een angstige getuige: een meisje van elf jaar oud dat niet kan praten. Haar enorme gelijkenis met Toms vermiste zus Viola rijt oude wonden bij hem open.

Dan wordt de dochter van een andere Berlijnse beroemdheid ontvoerd. En plotseling realiseert Sita Johanns zich dat er een verband bestaat tussen haar en de slachtoffers: een vreselijke gebeurtenis in haar jeugd – en het getal negentien.

Riejanne leest:

Met dank aan Yvonne Sonke voor het recensie-exemplaar.

Over Wodka & Ranja :

Moeder Ria, 1970: ‘Mijn kinderen zijn mijn alles, ik doe mijn best om alles draaiende te houden, ook als ik koppijn heb en misselijk ben. Tussen de bedrijven door moet ik mijn kleine jongen bezoeken in het ziekenhuis. Ik hoop dat hij mee naar huis mag, hoewel de zorg voor me meissies al zwaar genoeg is. Als het me te veel wordt, ben ik blij dat Jacob er is. Me meissies, de liefde en de drank. Ik houd van hen alle drie … als er maar genoeg wodka en bier in huis is. ’

Jasmijn (6), 1972: ‘Mama heeft vaak hoofdpijn en soms moet ze spugen, dan help ik haar. Ik pas ook op mijn zusje. Dat kan ik best, als oom Jacob ons maar met rust laat. Mama drinkt biertjes met hem en dat andere, dat op water lijkt. Er komt weleens een mevrouw met ons praten. Mama zegt dat we haar moeten vertellen dat alles goed gaat. Mijn mama is de aller, allerliefste mama. Ik hoop dat ze een brood koopt, alles is op. Er is alleen nog ranja. Waar mijn papa is weet ik niet.’

Wodka & Ranja is gebaseerd op herinneringen uit de vroege jeugd van de auteur, aangevuld met fictie. Grotendeels waargebeurd, semi-autobiografisch en kan ook als non-fictie worden gezien.

Marie leest:

Met dank aan Uitgeverij Macc voor het recensie-exemplaar.

Over De Gigant van Eenoogeiland :

De Eilanden worden overschaduwd door het ijzige beleid van de gemaskerde Griseine. Eén voor één legt zij de sterkste Beschermers lam, terwijl haar sinistere Manheksen in het geheim een reusachtig Vuurvogelleger klaarstomen.

Zullen Okjo-Ri en Cleo – de jonge vertegenwoordigers van de oude volkeren – in staat zijn om Griseine te ontmaskeren en haar te stoppen voordat zij ongenaakbaar wordt?

Een spannend nieuw Fantasy avontuur van de Belgische schrijver Gerd Goris die zijn debuut beleefde met het sprookjesachtige Goedzo en de Zoeker.

Sandra leest:

Over De Das :

Elk jaar, in de nacht van 5 op 6 november, slaat hij toe, de Das. Een seriemoordenaar die inbreekt in de kelder van het huis van zijn prooi. Zijn slachtoffers worden de grond in gesleept en verdwijnen vervolgens spoorloos.

Op een dag vindt uitgever Annika Granlund voor de deur van haar kantoor een met modder besmeurd manuscript. De titel is De Das en het verhaal is een morbide biografie van een seriemoordenaar die ondergronds leeft. Annika ziet kans met dit manuscript haar noodlijdende uitgeverij te redden, die failliet zal gaan als ze niet snel een bestseller vindt.

Ze besluit het uit te geven, ook al is het een controversieel verhaal. Haar beslissing blijkt dramatische gevolgen te hebben en langzaam maar zeker raakt ze weer in de greep van de duistere krachten die ze als kind dacht te hebben overwonnen.

Wie is de Das? Wie schreef het boek? En wie of wat houdt zich schuil onder de grond?

Corina leest:

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Over De man zonder gezicht :

In de jaren zestig van de vorige eeuw is Nederland een broeinest van activiteiten en infiltraties door geheime diensten aan beide kanten van het IJzeren Gordijn. De Binnenlandse Veiligheidsdienst heeft handenvol werk aan het monitoren van vredesbewegingen, studenten, pacifisten, provo’s en jonge socialisten.


Markus Wolf, de op één na machtigste man van het Ministerium für Staatssicherheit, stuurt zijn topspion Alleman de grens over om een mol binnen de Stasi op te sporen. Er is maar één aanwijzing, de mol wordt vanuit Nederland aangestuurd door iemand met de codenaam Victor.


In Den Haag wordt een acteur op gruwelijke wijze vermoord. Bij de BVD gaan de alarmbellen af wanneer de naam Alleman opduikt in het onderzoek. Luuk Jonker, voormalig BVD’er, joeg na de oorlog op een dubbelspion van het communistische verzet met die naam. Hij heeft de zaak nooit kunnen laten rusten, en krijgt nu de opdracht om Alleman te ontmaskeren. Zijn zoektocht zal hem van het grimmige Oost-Berlijn naar het noorden van Italië leiden, waar hij een schokkende ontdekking doet die een bom zal leggen onder het wankele evenwicht van de Koude Oorlog.

Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

*Winactie Gesloten* Win Wodka & Ranja van Yvonne Sonke!

Jaaaaa hier zijn we dan met de gelukkig winnaars en dat zijn *tromgeroffel* 🥳

Klaaske Kammen ennn

Marjan Dekker-Scholten

Van harte gefeliciteerd en als je ons even via Samenlezenisleuker@gmail.com de adresgegevens mailt, dan regelen wij de rest en kun je lekker (on)geduldig onder de brievenbus gaan liggen!

Nogmaals een héle dikke dank aan Yvonne Sonke voor het mogelijk maken van deze meer dan gave actie! 📚🥂🥂📚

———————————————————————————————————————————-

Hatsikiedeeeee daar zijn we weer met een meer dan geweldige Winactie!

Al benieuwd wat je kunt winnen? Nou hier komt ie dan! Wij mogen TWEE GESIGNEERDE exemplaren weggeven van Wodka & Ranja, is dat tof of tof? Wij worden daar in ieder geval heul blij van! 🥳

Wil jij weten waar dit boek over gaat? Bekijk dan gauw de boektrailer:

Dan nu over naar het officiële gedeelte, dus zet die *oplet-modus* nu maar aan en let’s gooooo….🙌

1: Zit je op Instagram? Volg de auteur dan daar via dit linkje:

Insta Yvonne Sonke

2. Zit je op Hebban? als je het toch graag wil lezen, zet Wodka & Ranja dan even op je Hebban ‘Wil ik lezen’ plank.

3. Reageer in onze gezellige Facebookgroep Samenlezenisleuker met een plaatje/gifje van Wodka of Ranja 🍹🥂 Zo weten we dat je meedoet 😍

4. Niet verplicht maar wil je het boek een extra handje helpen, deel de actie dan via onze openbare Facebookpagina.

Nou dat was weer simpel toch? Een heule dikke dankjewel aan Yvonne Sonke voor het mogelijk maken van deze prachtige actie! Op woensdag 6 april maken we de winnaars bekend whooohooo! 📚🥂🥂📚

Over Wodka & Ranja:

Moeder Ria, 1970: ‘Mijn kinderen zijn mijn alles, ik doe mijn best om alles draaiende te houden, ook als ik koppijn heb en misselijk ben. Tussen de bedrijven door moet ik mijn kleine jongen bezoeken in het ziekenhuis. Ik hoop dat hij mee naar huis mag, hoewel de zorg voor me meissies al zwaar genoeg is. Als het me te veel wordt, ben ik blij dat Jacob er is. Me meissies, de liefde en de drank. Ik houd van hen alle drie … als er maar genoeg wodka en bier in huis is.’

Jasmijn (6), 1972: ‘Mama heeft vaak hoofdpijn en soms moet ze spugen, dan help ik haar. Ik pas ook op mijn zusje. Dat kan ik best, als oom Jacob ons maar met rust laat. Mama drinkt biertjes met hem en dat andere, dat op water lijkt. Er komt weleens een mevrouw met ons praten. Mama zegt dat we haar moeten vertellen dat alles goed gaat. Mijn mama is de aller, allerliefste mama. Ik hoop dat ze een brood koopt, alles is op. Er is alleen nog ranja. Waar mijn papa is weet ik niet.’

Wodka & Ranja is gebaseerd op herinneringen uit de vroege jeugd van de auteur, aangevuld met fictie. Grotendeels waargebeurd, semi-autobiografisch en kan ook als non-fictie worden gezien.