Karin las: Voordat je wist wie ik was-Jacqueline Bublitz*****

Met dank aan Uitgeverij Nieuw Amsterdam voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Jacqueline Bublitz

Oorspronkelijke titel: Before You Knew My Name

Vertaling: Mariella Duindam

Genre: Vertaalde literaire roman, novelle / NUR 302

Aantal pagina’s: 303

Verschijningsdatum: 28 september 2021

Over de auteur:

Jacqueline Bublitz is schrijver en feministe en komt uit Nieuw-Zeeland. Voordat je wist wie ik was is haar debuut, dat ze schreef na een zomer in New York die ze doorbracht in het mortuarium en de donkere hoekjes van het park (en van de menselijke geest).

http://www.nieuwamsterdam.nl

Achterflap:

Toen Alice Lee aankwam in New York was ze op zoek naar een frisse start. Nu, een maand later, is ze het ongeïdentificeerde slachtoffer van een moord.

Ook Ruby Jones probeert opnieuw te beginnen. Nadat ze de halve wereld over is gereisd voelt ze zich eenzamer dan ooit. Maar dan vindt ze het lichaam van Alice aan de oever van de Hudson. Ruby raakt gefascineerd door Alice en kan haar niet meer loslaten. Ze wil weten wie deze jonge vrouw is, en haar het einde geven dat ze verdient.

Voordat je wist wie ik was is niet alleen een spannende whodunit – deze krachtige, hoopvolle roman is ook een eerbetoon aan de ijzersterke band tussen vrouwen.

Mening:

BAM wat een introductie! Een zeldzaamheid: wat een insteek vanuit Alice Lee en wat een bi-zar goede en mooie schrijfstijl. Hoe is het mogelijk. In een enkele bladzijde weet Bublitz me steil achterover te blazen en dit gaat tot de laatste bladzijde niet meer veranderen ook.

Wat is dit een intens en intens goed boek. Maar zelden gebeurt het me dat tijdens het lezen emoties echt in de brand worden gezet en nu gebeurt het keer op keer. Ik absorbeer de letters, want dit is genieten van hoge kwaliteit. Dit vertraagt op die uniek mooie manier het lezen, want elk dingetje, elk gevoel, elke kennismaking is belangrijk, is verdrietig of prachtig en je wil gewoon niks missen.  In de ik-vorm vertelt Alice Lee haar geschiedenis en het verleden smelt als boter samen met het heden. Daarnaast vloeit dit moeiteloos over naar het perspectief vanuit Ruby daar dit in de derde persoon geschreven is, om vervolgens weer moeiteloos over te worden genomen door Alice Lee met haar helicopterblik. Wat is dit bijzonder!

Twee vrouwen die tegelijkertijd hun eigen vlucht maken naar New York. Twee vrouwen die elkaar nooit zullen ontmoeten maar die compleet samensmelten, hoe kan dat? Het kan, en hoe. Deze trant.. Och jonges wat uniek en beeldschoon. Naast Alice en Ruby maken ook de overige personages een eigen diepe indruk. Nieuwe vriendschappen weten eenzaamheid te verdringen maar dat niet alleen. Het geeft dialogen met een grote D. Al sparrend komen fantastische visies en filosofieën voorbij en dit is sowieso ook wel kenmerkend voor het hele boek. Bublitz weet regelmatig maatschappelijk moraal, zeker ook met betrekking tot vrouwen, op duidelijke maar respectvolle wijze aan te stippen en in passages door te laten sijpelen.

Het thrillergehalte is hoog en vooral richting einde zit ik echt bang en met gekromde tenen te lezen. Allekeizers wat spannend want dat waarvan je dacht: nee kom op, die kant zal het toch niet opgaan….naja, daar gaat het dus wel heen!

Dreiging ten top en dan wat als? Eigenlijk brengen Alice Lee en Ruby je alles. Dit staat bol van vriendschap, van verlies. Van hoop en geluk maar ook van verdriet. Van misdaad, van onbreekbare banden, van ontplooiing en het heeft DIE diepgang waar ik helemaal in verdwijn en ook van bij moet komen. Hoe kan dit in hemelsnaam een debuut zijn?

Diepe, diepe buiging en petje tien keer af.

Conclusie:

Vijf sterren op alle fronten. Voordat je wist wie ik was blijft voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Karin Meinen.

PS Als ik dan nog één advies en / of wens zou hebben: verfilm dit boek.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Perfecte stilte-Helen Fields*****

Dank aan Ambo|Anthos uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Helen Fields

Oorspronkelijke titel: Perfect Silence

Serie: Luc Callanach & Ava Turner deel vier

Vertaling: Ambo|Anthos, Ernst de Boer, Ankie Klootwijk

Genre: Thriller

Aantal pagina’s: 480

Verschijningsdatum: 7 september 2021

Over de auteur:

Helen Fields studeerde rechten en werkte daarna meer dan tien jaar als advocaat in Londen en runde ze samen met haar echtgenoot een filmproductiemaatschappij in Los Angeles. Tegenwoordig woont ze in Engeland. De serie met Luc Callanach en Ava Turner in de hoofdrol is inmiddels vertaald in zestien talen. Perfecte stilte is het vierde deel in de Luc Callanach-serie.

http://www.amboanthos.nl

Achterflap:

Het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden aan de rand van Edinburgh. Wanneer de patholoog-anatoom het lijk onderzoekt, doet deze een schokkende ontdekking: uit de huid is een silhouet van een pop gesneden.

Rechercheurs Ava Turner en Luc Callanach lijken op een dood spoor te zitten in de zaak,totdat een van huidgemaakt pop in een kinderwagen wordt gevonden, naast een achtergelaten baby. Luc en Ava realiseren zich al snel dat de moordenaar een afschuwelijk spel speelt wanneer ze opnieuw het lichaam van een vermoorde jonge vrouw aantreffen. Ieder moment kan hij opnieuw toeslaan.

Kunnen Luc en Ava hem stoppen voordat hij een derde slachtoffer maakt?

Mening:

Allereerst, heb je de eerste drie delen nog niet gelezen en hou je ook zo van gruwel gecombineerd met fantastische personages in ijzersterke verhalen, begin dan nu direct aan het eerste deel van deze serie.

De eerste bladzijdes zijn nog niet gelezen of een gevoel van leesgeluk overspoelt me gewoon. Helen Fields is direct Home Sweet Home. Klinkt in deze context best bizar want de aftrap is echt wel thriller ten top. Het verhaal speelt zich uiteraard weer af in Edinburgh en vanuit het eerste slachtoffer worden de afschuwelijkheden weer héél treffend gebracht. Godsamme Zoey, ik heb met je te doen schiet hier wel heel ernstig tekort…In welke afschuwelijke handen ben je beland?

Waar een dode valt is uiteraard een plaats delict en whoooo daar komt mijn favoriete duo in beeld. Luc & Ava staan weer garant voor prikkelende dialogen en dan zit je breed grijnzend te lezen. Dit team met onder andere de welbekende personages als de innemende Salter, ik haat je ik hou van je Lively en high heels commissaris Overbeck met de grote bek dragen dit verhaal en ik draag ze op handen. In deze jacht op deze seriemoordenaar zorgen ze voor weer een fantastische (en sarcastische) ontwikkeling binnen de onderlinge relaties waar je gewoonweg van smult. Dit zit dan verweven in een kundig en geweldig geschreven verloop van het onderzoek en uiteraard worden ook bij een autopsie de details niet geschuwd. Brand je geurkaars maar tijdens het lezen, je zal het nodig hebben.

Naast een stuk research, dat kan niet anders, is het plot an sich gewoonweg fenomenaal en Fields werkt alles secuur tot aan het einde uit. Niets wordt aan het toeval overgelaten en het zit natuurlijk net weer anders ook dan je dacht. Van motieven tot achtergronden, vanuit zowel dader als slachtoffers: dit staat als een huis. Spanning? Och jonges die is van begin tot eind aanwezig en het einde is weer briljant. Geweldig afgerond maar eind goed al goed? Ergens wel, misschien ook niet, en damn, het is weer wachten op het vijfde deel maar dit deel is stiekem nu wel mijn favoriet!

Conclusie:

Dit is waarom de thriller het meest gelezen wordt. Op alle fronten vijf sterren voor Perfecte stilte.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Riejanne las: De Camino-Anya Niewierra*****

Met dank aan Uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Anya Niewierra

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 383

Verschijningsdatum: 25 mei 2021

Over de auteur:

Anya Niewierra is de schrijfster van de thrillers Vrij uitzicht en Het Dossier. Ze woont, werkt, schildert en schrijft in Zuid-Limburg en in de Pyreneeën. Zowel haar jeugdjaren binnen de serene abdijmuren van Gymnasium Rolduc als het deels wonen in Frans Catalonië hebben Niewierra geïnspireerd tot het schrijven van Het bloemenmeisje. Haar meest recente boek is De Camino (2021). 

Het bloemenmeisje is de winnaar van de Hebban Thrillerprijs 2020. 

Luitingh-Sijthoff | Anya niewierra (lsamsterdam.nl)

Achterflap:

De 44-jarige chocolatier Lotte Bonnet woont al jaren gelukkig in Zuid-Limburg met haar man Emil, een voormalige vluchteling uit Bosnië. Maar dan pleegt Emil onverwacht zelfmoord tijdens het lopen van de Camino en blijft Lotte ontredderd achter. Als ze elf maanden later naar Bosnië reist om zijn as uit te strooien, ontdekt Lotte dat Emil heeft gelogen over zijn identiteit. Ze schakelt een advocaat uit Sarajevo in om onderzoek te doen naar zijn verleden, en die komt tot een schokkende ontdekking. Ondertussen gaat Lotte zelf de Camino lopen, exact volgens de route en planning van Emil. Ze wil achterhalen wat hem tot zijn wanhoopsdaad dreef. Maar iemand volgt haar, iemand die niet wil dat ze de waarheid ontdekt.

Mening:

Vanaf het moment dat het mailtje binnenkwam liep ik al te stuiteren dat ik De Camino mocht recenseren. De verwachtingen waren hoog, maar Niewierra maakt het gewoon weer waar. Vanaf de eerste bladzijde wist ze me het verhaal in te trekken.

Het verhaal gaat over Lotte die de Camino gaat lopen om de dood van haar man te verwerken. Een jaar eerder pleegde haar man totaal onverwachts zelfmoord tijdens de Camino. Hopende op antwoorden volgt Lotte exact dezelfde route als haar man Emil. Een wandeling die haar leven in alle opzichten verandert…

Niewierra verstaat de kunst om zware onderwerpen in haar boek aan te snijden zonder dat het zwaar voelt. Naast het verhaal van Lotte zijn er nog twee verhaallijnen, waarbij het bijna op het einde van het boek pas duidelijk wordt om wie dat gaat. Er waren een aantal passages waarbij mijn maag gewoon omdraaide, zo gruwelijk vond ik dat, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat dit dus de keiharde realiteit was ten tijde van de oorlog in Bosnië.

Het verhaal is zo beeldend geschreven dat ik gewoon het gevoel kreeg dat ik met Lotte meeliep, alles voor me zag wat er beschreven werd. Zoals we van Niewierra gewend zijn bevatte ook dit boek weer meerdere lagen die me niet onberoerd lieten. Meermaals betrapte ik mezelf erop dat ik me afvroeg wat ik zou doen als ik me in dezelfde situatie als Lotte bevond.

Richting het einde wordt het ineens duidelijk hoe alles met elkaar verweven is en vallen alle verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Het is geen boek waarbij je op het puntje van de bank zit qua spanning, maar die spanning is wel gedurende het hele verhaal onderhuids aanwezig. Het is een onderhoudende thriller die ons laat zien hoe makkelijk we (ver)oordelen.

De Camino zet je aan het denken en maakt je er van bewust hoe ondoorgrondelijk de mens is, wat voor keuzes zij maken en vooral waarom. Het laat ons zien hoe bepalend je afkomst kan zijn voor je verdere verloop van het leven, maar bovenal laat het ons zien dat er niets zo veranderlijk is als de mens…

Conclusie:

Wederom heeft Niewierra een indrukwekkend boek geschreven en ik kan dan ook niet anders dan dat belonen met 5 stralende sterren, ik ben fan!!

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: Valse getuige-Karin Slaughter*****

Dank aan Uitgeverij HarperCollins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Karin Slaughter

Oorspronkelijke titel: False Witness

Vertaling: Ineke Lenting

Genre: Literaire thriller / NUR 305

Aantal pagina’s: 456

Verschijningsdatum: 8 juni 2021

Over de auteur:

Karin Slaughter is een van ’s werelds populairste en meest gewaardeerde schrijvers. Haar thrillers zijn in 120 landen uitgebracht en wereldwijd zijn er meer dan 35 miljoen exemplaren verkocht. Haar standalone-thrillers Gespleten, Goede dochter en Veroordeeld worden binnenkort verfilmd.

Bron: http://www.harpercollins.nl

Achterflap:

Ze dachten ermee weg te komen… Ze hadden het mis.

Leigh en haar zus Callie zijn geen slechte mensen, maar op een avond meer dan twintig jaar geleden hebben ze iets vreselijks gedaan. Het resulteerde in een leven dat getekend werd door schuldgevoelens, verraad en geheimen.

Jaren later heeft Leigh, inmiddels werkzaam bij een succesvol advocatenkantoor, de herinneringen aan die avond verdrongen. Tot ze tegen haar wil gedwongen wordt om een nieuwe cliënt aan te nemen en de grond onder haar voeten wegvalt. Want de man weet wat er destijds is gebeurd. Hij weet wat Leigh en Callie hebben gedaan. En tenzij ze hem stoppen, zal hij hun levens verwoesten…

Mening:

Kan de Queen of Crime zichzelf overtreffen? Dat is een dikke ja: Valse getuige vind ik, naast de series, met stip de beste standalone van Karin Slaughter!

Eigenlijk is gewoon alles bizar goed in dit verhaal. Met maar weinig personages wordt hier een verleden en heden neergezet dat zó goed in elkaar zit. De zussen; zo verschillend en toch ook een eenheid eersteklas. Het kijkje in hun jeugd dat je buikspieren doen laten krampen, want wat verschrikkelijk is het waar kinderen in kunnen belanden. En dan hoop je op een veilig thuisfront maar ook dat is ijdele hoop. Hoe ze dat ‘oplossen’ is net zo gruwelijk maar het voelt terecht, erg hè. Fantastisch dat je jezelf toestaat als lezer zo iets fouts als gerechtigheid te zien.

Dat verleden heeft toch nog onverwacht gevolgen voor het heden en het jongetje is een man geworden. Een hele enge en staatsgevaarlijke man wel te verstaan en het gaat van spanning, naar angst. En weer terug.  Jongesjonges wat een gevecht om veiligheid en duidelijkheid te creëren en de relatie Leigh & Callie weet me in deze top thriller diep te raken en te ontroeren ook. Hoe hier situaties en gevoelens overgebracht worden, de personages neergezet worden, is in de categorie: maak van Queen maar Keizerin.

De schrijfstijl is beeldend, alsof je in een film zit en je wordt hier compleet ingezogen. Het is onvoorstelbaar hoe Slaughter zulke heftige thema’s zo abnormaal goed in personages weet te plaatsen. Je voelt het mee tot in je botten. Ook een fenomenaal feit: dit boek werd meer dan een jaar geleden geschreven en de wijze waarop COVID-19 hierin verweven zit is groots. Juist ik, die zei laat dat alsteblieft achterwege in een boek, zeg in dit geval: dit leest heel natuurlijk en over zoveel jaar is dit een boek waarvan we dan zeggen, owja, zo was dat! Het is er, maar het speelt geen rol waar nadruk op ligt. Dat gegeven ook vooraf zo weten neer te pennen getuigt wederom van grote klasse.

Dan het plot an sich. Wat een opbouw, wat absurd goed uitgewerkt en dit houdt je van de eerste tot de laatste letter zooo ontzettend leesgretig! Alles klopt en wéér slaat een stukje van het einde in als een bom. Wéér ben ik ontzettend onder de indruk en daarnaast ook een gelukkig lezer.

Het besef één van de beste boeken van 2021 nu gelezen te hebben, is een feit.

Conclusie:

Op alle fronten vijf sterren voor Valse getuige.

Karin Meinen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

*Blogtour* Riejanne las: Goud & Lavijn-Kim Bonefaas *****

Met dank aan Godijn Publishing voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Kim Bonefaas

Uitgever: Godijn Publishing

Aantal pagina’s: 292

Genre: Literatuur en Romans

Verschijningsdatum: januari 2021

Over de ateur:

Kim Bonefaas maakte in 2019 een succesvol debuut met haar semi-autobiografische roman Julia Jonkers. Haar tweede roman Goud & Lavijn is weer een echte ‘Bonefaas’: meeslepend, ontroerend, grappig en nét even anders.

http://www.godijnpublishing.nl

Achterflap:

Voor verpleegkundige Melle Lavijn is het leven weliswaar druk, maar wel lekker overzichtelijk: ’s nachts werkt ze op de kinderafdeling van het plaatselijke ziekenhuis en overdag is ze zo veel mogelijk bij haar zieke vader. Door een uit de hand gelopen grap raakt ze via Instagram in gesprek met de Amerikaanse muzikant Midas, dé superster van dat moment. Langzaam maar zeker ontstaat er een bijzondere band tussen Melle en Midas. Maar als Midas’ fans en de roddelpers dat ontdekken, staat Melles rustige leven totaal op zijn koop. Al snel wordt het contact met Midas levensgevaarlijk…

Mening:

We maken kennis met Melle Lavijn, een bevlogen kinderverpleegkundige die ’s nachts op de kinderafdeling werkt en daar overdag op bezoek gaat bij haar vader die in hetzelfde ziekenhuis ligt. Melle is een verpleegkundige zoals elke ouder die voor hun zieke kinderen wenst. Betrokken, inventief en vooral heel lief. De vrijdagavonden brengt ze door met Eef en Jurgen. Eef is al jaren haar beste vriendin.

Vanaf het moment dat ik over Melle las, sloot ik haar in mijn hart. Een jonge vrouw waarvan heel snel duidelijk wordt dat ze aan iedereen denkt, behalve aan zichzelf. Bonefaas heeft een fijne schrijfstijl die je onmiddellijk het verhaal intrekt. De manier waarop ze de omgang met Fiori, een van Melle’s patiëntjes, beschrijft bezorgde me echt kippenvel en maakte dat ik meerdere keren een traan weg moest slikken.  Wat vond ik Fiori aandoenlijk.

Tijdens een van haar nachtdiensten gaat Melle een weddenschap aan met haar collega Maher, om Midas (the Goldenboy) een berichtje te sturen. Midas is een grote superster in Amerika en als hij reageert op het berichtje van Melle gaat er voor beiden een nieuwe wereld open. Al snel vliegen de berichtjes over en weer. Je voelt gewoon hoe het contact tussen Melle en Midas steeds meer verdiept. Menigmaal zit ik met een grote glimlach op het gezicht. Twee totaal verschillende werelden die elkaar vinden, hoe mooi is dat?

Melle, onwetend wat het leven van Midas inhoudt en Midas die het gewone leventje van Melle een verademing vindt. Het gelukt lacht hen toe, maar het contact met Midas heeft ook een keerzijde. Hoe ga je met al die bekendheid om als je daar niet voor gekozen hebt?

Bonefaas heeft het weer geflikt. Wat een heerlijk boek is Goud & Lavijn. Ik schoot van een lach naar een traan en weer terug. De liefde tussen Melle en Midas was voelbaar. Het boek bevat zware onderwerpen zonder dat het zwaar voelt. Bonefaas verstaat de kunst om het op een luchtige manier te brengen. Het einde zag ik zo niet aankomen en raakte me ook echt! Kortom, een feelgood met een vleugje spanning die voor de nodige ontspanning zorgt.

Vijf sterren.

Riejanne Zwiers.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: De hemelse tafel-Donald Ray Pollock*****

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeëigend. Hun magen zijn gevuld met het varken dat geslacht is en het beetje brood dat resteerde. Ze hebben niks, behalve een boek, een vals sprookje met walgelijke taferelen. Ze moeten overleven en beginnen maar met een bank te beroven, het begin van een monsterlijke race op weg naar een beter leven.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuïge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie. De drie broers willen alleen maar aanschuiven aan de hemelse tafel, oftewel het beloofde land, waaraan alleen zij mogen aanschuiven die de aardse verleidingen hebben weten te weerstaan. Weg uit de ontbering, armoe en honger.

De auteur overdrijft natuurlijk, maar de boodschap is duidelijk. Het geromantiseerde Wilde Westen heeft nooit bestaan. Maar dat wisten we natuurlijk wel. Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor. Het boek is te lezen als een schelmenroman, waarbij de hoofdpersoon iemand is die allerlei streken uithaalt en zich daarbij vaak niet aan de regels van wet en moraal houdt, maar die wel de sympathie van de lezer heeft. Het begrip boerenpummelhorror ben ik ook ooit eens tegengekomen en dat is misschien nog wel de beste typering voor dit boek voor de lezer met een sterke maag.

Pollock is een auteur die een product aflevert met een duidelijk stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar allemaal, hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

Leuk weetje: Karin las het een tijd geleden ook en die vijf sterren recensie vind je hier:

Karin las De hemelse tafel

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?*

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Jac las: Bling Bling 3 – Jan van der Cruysse *****

Over het boek:

Door een stomme fout van een van de betrokkenen bij de diamantdiefstal in Delhi komt een diamant op de markt, die natuurlijk nooit op de markt had mogen komen. Immers diamanten zijn uniek en te traceren. Tenzij ze herslepen worden.

Die ene diamant zet het tot stilstand gekomen onderzoek van de Belgische politiediensten weer in beweging. Maar ook de Georgische maffia, in de vorm van enkele gestoorde moordenaars komt op stoom. Koste wat kost moeten van Paata Sirbiladze, de Georgische capo, de dieven gestraft worden en de juwelen terug naar de rechtmatige eigenaar. Trouwens Paata heeft genoeg te stellen met zijn blote stoeipoes Ana, die scherpe klauwtjes te voorschijn kan toveren. Vlak ook Viktor Gogua en Zurab Guruli niet uit. En wat doet de Italiaanse maffia op dit schouwtoneel?

De afwikkeling van deze jacht op daders en diamanten speelt zich af over de gehele wereld. Van Antwerpen, via Goes naar Delhi en Mumbai in India, naar Key West en Bangor in de VS, naar Italië en Georgië.

De ruime hoeveelheid aan locaties en de veelheid aan betrokkenen heeft de auteur verpakt  in  vele, korte scène wisselingen. Met als gevolg vele cliffhangers.

Conclusie:

Jan van der Cruysse heeft met deze trilogie bestaande uit:

Bling Bling Diamantroof in Delhi

Bling Bling 2 De Zaventemmers

Bling Bling 3 Toen was er nog maar één

een fraaie serie thrillers van internationale allure neergezet.

In dit spannende laatste deel van de trilogie  houdt van der Cruysse alle ballen op een onnavolgbare manier in de lucht. En dat mag best een prestatie heten, want er zijn  nogal wat verhaallijnen.

Wat vooral in BB3 opviel was trendy taalgebruik ( man bun, friends with benefits, Frappuccino, Toys in the attic van Harma Heijkens ). Ook een terloops geplaatste opmerking als ‘Een Virgin Caesar graag, enkel Clamoto, geen alcohol’ zit natuurlijk in de categorie ‘Shaken not stirred’ van James Bond ’s wodka Martini. Maar het barst van dit soort kleinigheden die het lezen een extra kontje geven.

Dit deel is tevens het spannendste van de drie. Het mooie is dat de ontknoping niet geconcentreerd op de laatste bladzijden van het boek plaats vindt. Het gehele boek door vallen er poppetjes om te midden van met fraaie couleur locale omschreven omgevingen.

Van der Cruysse’s schrijfstijl kenmerkt zich door een zekere, mild ironische lichtheid, die leidt tot relaxed lezen. De toonzetting van een  moord of een actiescène heeft bv bij Jo Nesbo  een heel wat harder en donkerder karakter dan bij van der Cruysse. Bepaalde personages zijn wat extra aangezet, waardoor hier en daar het lijkt of het persiflages betreft.  Dat doet niets af aan de lol. Integendeel, zien we hetzelfde niet bij Jussi Adler-Olsen in zijn serie Q?

Een zeldzaam goede Nederlandstalige serie, spannend, humoristisch, met veel kennis van zaken geschreven, goed gedocumenteerd en intelligent uitgewerkt. Bestaat er zoiets als een feelgood thriller?  Dit is er een van het zuiverste water. Zeker en vast.

Overigens voor de niet zo oplettende lezer. De laatste bladzijden bevatten een inhoudsopgave van alle personages en dieren die een rol spelen in de serie.

Vijf sterren

Jac Claasen

Samen praten met: Hayley Barker van Showstopper!

HAyley Barker

Onze Myrtle las nog niet zo lang geleden de kei mooie Showstopper van Hayley Barker. Ze was meer dan enthousiast en gaf vijf stralende sterren. Recensie gemist? Klik dan even deze link:

Myrtle (15) las: Showstopper-Hayley Barker*****

Na het delen kwamen wij in gesprek met de auteur zelf en mochten wij haar een paar vragen stellen. Whoooooop hoe gaaf en lezen julie met ons mee?

Het interview:

1: Can you tell us who you are in only two words?

A writer and a mum.

1: Kun je ons vertellen wie je bent in twee steekwoorden?

Een schrijver en een moeder.

2: Who or what inspired you to start writing? Why this genre?

I have always loved books and reading and writing, and I taught English Literature for nearly eighteen years so I spent a lot of time talking to young adults about the kind of things they like to read. I knew they liked thrilling, exciting stories which gave them something to think about and I wanted to try and write something which managed to do this.

For a long time, I had been growing apprehensive about the direction that England was heading in – the right wing media seemed to be continually reporting about “uncontrolled” immigration levels and the apparently associated rise in crime and drain on the health care and benefit systems. Racist language and ideas were being bandied about on social media, backed up with out of context statistics or down-right lies. I wanted to write something which attempted to address this in some way.

I had also been thinking about writing a story set in a circus for ages. I wasn’t a huge fan of actual circuses, which always seemed a bit run down and tawdry in real life, but fictional ones had always appealed to me. I think it was the way that the circus can represent an alternative to drab reality, a supposedly magical escape where anything can happen. For a couple of months, I had been reading books about historical circuses and toying with plot ideas.

One evening, the two concepts merged together. I sat and scribbled down the scene which became the Prologue and the rest of the story developed from there.

2: Door wie werd je geïnspireerd om te gaan schrijven? En waarom dit genre?

Ik hield altijd al van boeken, lezen en schrijven en ik heb bijna 18 jaar lang Engelse Literatuur gegeven dus heb ik veel tijd gehad om te praten met jongvolwassenen over wat ze leuk vinden om te lezen. Ik wist dat ze hielden van spannende verhalen die hen iets gaven om over na te denken en ik wilde proberen om iets te schrijven dat beide had.

Al heel lang was ik het niet eens met de richting waar Engeland naartoe ging – de rechtse media leek haast wel alleen nog maar te rapporteren over de “gigantische” immigratie en de blijkbaar groeiende criminaliteit en de bezuinigingen op de gezondheidszorg en bijslagen. Racistische uitspraken en ideeën kwamen als een vloedgolf over de sociale media, gesteund door uit de context gerukte statistieken of keiharde leugens. Ik wilde iets schrijven dat deze problemen op een manier onder de aandacht zou brengen.

Ik was ook al lang na aan het denken om een verhaal te schrijven dat zich afspeelt in een circus. Ik was geen grote fan van echte circussen, die altijd een beetje afgekraakt en opzichtig leken, maar fictieve circussen trokken me altijd wel. Ik denk dat het de manier is hoe het circus een alternatieve realiteit kan laten zien, een zogenaamde magische toevlucht waar alles kan gebeuren. Een paar maanden lang had ik boeken gelezen over historische circussen en speelde ik met plotideeën.

3: We thought the cover was absolutely stunning! Did you work on it yourself or did you let someone else take the wheel?

Thank you, I love the cover too! The illustration was by Liam Drane and the overall design by Andrew Biscomb who both work for Scholastic, my UK publisher. They are  working on the cover for book two at the moment – I can’t wait to see it!

3: De cover vonden wij meer dan prachtig. Heb je daar zelf aan mee gewerkt of laat je dat aan iemand anders over?

Bedankt, ik hou ook van de cover! De illustratie is gemaakt door Liam Drane en het design is bedacht door Andrew Biscomb, die beide bij Scholastic werken, mijn Engelse uitgever. Ze werken allebei nu aan de cover voor mijn tweede boek – ik kan niet wachten om het te zien!

Showstopper

4: How much of Hayley do we see back in the characters? Were there people you know that inspired them?

In the novel, Ben learns to question the “truths” he has been told and realises that his own views on what is right and wrong are very different from his parents and others around him. I am fortunate enough to have lovely parents who are very, very different from Ben’s but I still think this is an experience which I had, and which all teenagers have, or should have, to some extent. I’m not saying that the values of our parents and the society we live in are always wrong and should always be challenged, but I do think it is important that young adults learn to think for themselves and form their own political opinions which may, or may not, be the same as those around them.

I would love to say that I am similar to Hoshiko -she is brave, feisty and a brilliant, beautiful and talented performer but, unfortunately, I don’t think I can claim any of these talents or attributes! I’d like to think I’d retain her dignity and determination if I went through the horrific experiences she does, but who knows? I do know that I was rubbish at gymnastics at school and I’m certainly no tightrope walker!

When I was ten years old, a man called Labi Siffre released a song called (Something Inside) so Strong, as a protest about apartheid which was still going on in South Africa at that time. It’s such a powerful outcry against oppression and injustice that  the song always stuck with me and I was listening to it and thinking about the words of it a lot when I was writing Hoshi’s scenes:

4: Hoeveel van Hayley vinden we terug in de personages? Waren er bekenden uit je omgeving die inspiratie gaven?

In het verhaal leert Ben om de “waarheden” die hem verteld worden in twijfel te trekken en realiseert hij zich dat zijn kijk op wat goed en wat slecht is heel erg anders is dan die van zijn ouders en de anderen om hem heen. Gelukkig heb ik geweldige ouders die heel, heel anders zijn dan die van Ben maar ik denk nog steeds dat dit een ervaring is die ik heb gehad, en die alle tieners hebben of zouden moeten hebben tot op een bepaalde hoogte. Ik zeg niet dat de waarden van onze ouders en de maatschappij waar we in leven het altijd fout hebben en altijd uitgedaagd moeten worden, maar ik denk wel dat het belangrijk is dat jongvolwassenen leren voor henzelf te denken en hun eigen politieke richting inslaan die misschien wel, of niet, hetzelfde is als die van de mensen om hen heen.

Ik zou het prachtig vinden om te zeggen dat ik lijk op Hoshiko – ze is dapper, hardnekkig en een briljante, mooie en getalenteerde performer, maar, jammer genoeg, denk ik niet dat ik kan zeggen dat ik een van deze talenten of karakteristieken heb! Ik zou willen denken dat ik mijn waardigheid en volhoudingsvermogen zou houden als ik de verschrikkelijke ervaringen die zij heeft moeten ondergaan zou moeten ondergaan, maar wie weet? Ik weet wel dat ik slecht was in gymnastiek op school en dat ik zeker geen koorddanser ben!

Toen ik tien jaar oud was, was er een man genaamd Labi Siffre die een nummer uitbracht met de naam (Something Inside) so Strong, een protest over Apartheid wat toen nog gaande was in Zuid-Afrika. Het is zo’n krachtige kreet tegen discriminatie en onrechtvaardigheid dat het nummer me altijd bij is gebleven en ik veel over de woorden nadacht toen ik Hoshi’s scenes aan het schrijven was:

The higher you build your barriers

The taller I become

The farther you take my rights away

The faster I will run

You can deny me

You can decide to turn your face away

No matter, cos there’s….

 

Something inside so strong

I know that I can make it

Tho’ you’re doing me wrong, so wrong

You thought that my pride was gone

Oh no, something inside so strong

Oh oh oh oh oh something inside so strong

 

The more you refuse to hear my voice

The louder I will sing

You hide behind walls of Jericho

Your lies will come tumbling

Deny my place in time

You squander wealth that’s mine

My light will shine so brightly

It will blind you…

Red. : wat een prachtnummer….luister het hier op YouTube:

Labi SiffreSomething Inside So Strong

5: If we could take a look at your bookshelf, what will we find? Do you have an all-time favorite?

My bookshelves are quite messy, I’m afraid, and very varied! I have lots of Young Adult books and modern literature  as well as lots of classics. My favourite book ever is Wuthering Heights, by Emily Bronte – it’s such a passionate and wild story of all consuming love.

I think  though, that The Handmaids Tale, by Margaret Atwood, has probably inspired more than any other book. I studied it at A level and a passion for feminist writing and issues, and the knowledge  that dystopian literature can cast such illuminating and  relevant light on contemporary society has stayed with me ever since.

The most recent book I loved was The Power, by Naomi Alderman, which is speculative fiction about what would happen if women ruled the world. It’s enlightening, shocking and absolutely compelling.

5: Als we een kijkje nemen in je boekenkast, wat treffen we daar dan aan? Heb je ook een favoriet allertijden?

Mijn boekenkasten zijn best rommelig ben ik bang en ook heel gevarieerd! Ik heb veel Young Adults en moderne literatuur, maar ook veel van de klassiekers. Mijn favoriete boek is Wuthering Heights, door Emily Bronte – het is zijn gepassioneerd en wild verhaal over obsessieve liefde. Ik denk aan de andere kant dat The Handmaid’s Tale door Margaret Atwood me waarschijnlijk meer geïnspireerd heeft dan welk ander boek dan ook. Ik heb het bestudeerd op A niveau en met een passie voor feministisch schrijfwerk en problemen, en de kennis van dystopische literatuur dat zo verlichtend kan werken en zo’n relevant licht schijnt op de hedendaagse maatschappij is me altijd bijgebleven.

Het meest recente boek dat ik geweldig vond was The Power door Naomi Alderman, wat een speculatieve fictie is over wat er zou gebeuren als de wereld door vrouwen zou worden geregeerd. Het is verlichtend, shockerend en niet te stuiten.

6: Can we expect a new book already? If yes, what can we expect?

The sequel to Show Stopper will be out in Holland next year, I believe. I’ve just finished working on the final draft, which is a lovely stage to be at. The circus is back and I’m afraid things get even worse for poor Ben and Hoshiko!

6: Kunnen we al een nieuw boek verwachten? Zo ja, kun je ons daar al wat over vertellen?

Het vervolg op Showstopper zal volgend jaar in Nederland uitkomen dacht ik. Ik ben net klaar met de laatste versie te schrijven, wat een fijne fase is om je in te bevinden. Het circus is terug en ik ben bang dat de situatie voor arme Ben en Hoshiko nog erger wordt!

7: Do you have a favourite character in Showstopper?

I think it has to be Greta. When I introduced her character, I wanted to make sure she wasn’t an apathetic victim just because she was a child and for her to play her part in the action and the plot too. She’s so positive, loyal and courageous but also has an innocent and trusting streak which make her very easy for me to love.

7: Zit er in Showstopper een personage welke je het liefste ziet?

Ik denk dat dat Greta moet zijn. Toen ik haar personage introduceerde, wilde ik er zeker van zijn dat ze niet gewoon zo’n zielig slachtoffer was omdat ze een kind was en ik wilde dat ze ook een gedeelte speelde in de actie en het plot. Ze is zo positief, loyaal en vol moed, maar heeft ook een onschuldige en vertrouwende kant zodat ze voor mij heel makkelijk is om van te houden.

8:  And last but not least: We’ll gladly toast with you on the success of Showstopper. What kind of drink do you choose? 😉

Ooh, thank you! Anything with bubbles, preferably Champagne, but Prosecco will do…or a nice long gin and tonic please!

8: En last but not least: We proosten graag met je op het succes van Showstopper. Met welk drankje gaan we dat doen?

Ooh, bedankt! Alles met bubbels heb ik graag, het liefst Champagne, maar Prosecco is goed genoeg… of een goeie long gin and tonic alsjeblieft!

 

Wij bedanken Hayley Barker voor haar tijd en de meer dan leuke antwoorden!

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

verdriet 2

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Serie: Deel drie Indië-trilogie

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 25 januari 2018

Over de auteur:

Tomas Ross (1944) is al meer dan dertig jaar een van de meest toonaangevende thrillerauteurs in ons land. Hij is de godfather van de Nederlandse faction. Met zijn spannende en gedurfde thrillers balanceert hij op de scheidslijn tussen feit en fictie. Hij won driemaal de Gouden Strop en werkte als scenarioschrijver mee aan vele gelauwerde films en series.

( http://www.uitgeverijcargo.nl )

De cover:

Mooie rustige kleuren, ouderwets aandoende wat past bij het verhaal. Gewoon nice!

De achterflap:

Het spectaculaire slotstuk van de Indië-trilogie, een hoogtepunt in het oeuvre van Tomas Ross.

Eind november 1941. Na de Duitse opmars in Europa is de angst groot dat Nederlands-Indië zal worden aangevallen door Japan. In Engeland krijgt koningin Wilhelmina op het landgoed Stubbings House bezoek van de Britse premier Winston Churchill. Hij stelt haar voor een onverwacht en verschrikkelijk dilemma. Acht jaar later: de nationalisten van Soekarno hebben de onafhankelijke Republik Indonesia uitgeroepen. Voormalig inlichtingenofficier Arnie Springer hoort dat zijn oude liefde op Java is verdwenen nadat ze samen werd gezien met de beruchte Nederlandse deserteur Poncke Princen. Hoewel Arnie na de gruwelen van de jappenkampen gezworen heeft nooit terug te gaan, vliegt hij in april 1949 naar Batavia. In de tropische hitte onderneemt hij een levensgevaarlijke zoektocht en belandt hij in een mijnenveld van intriges waarin alles verband lijkt te houden met het pact van Wilhelmina en Churchill

Mening:

Hou je van fictie in combinatie van feiten? Je weet wel? Faction? JA? Dan is Ross je man en zeker met deze afsluiter…. Echt vanaf de eerste alinea heeft hij me weer in de greep.  Oude bekende en nieuwe personages en ow ow ow wat weer heerlijk uitgewerkt.

De eerste intrige is al snel een feit, maar je kan je vinger er niet op leggen, wie hoort nou bij wie, wie is te vertrouwen? Zelfs bij de bekende personages ga je twijfelen, want had je het dan wel goed in de eerste twee delen? Het is weer echt à la Ross en je denkt je een versuffing en je komt er niet uit. Ik denk meerdere malen “ah nu snap ik het” maar dan heb ik het weer mis.

Daarbij opgeteld de tijd en setting van het verhaal en je hebt een meer dan gave historische faction thriller. Staat het bol van spanning in de zin van actie? Nee, maar dat is ook niet à la Ross. Zit het vol met onderhuidse spanning en intriges? JA!!! De ontknoping zit kei goed in elkaar en je voelt mee met Anke en Arnie en och die politieke spelletjes, het is echt van alledag.

Conclusie:

Hou je van geschiedenis, nadenken, intriges, liefde, vertrouwen, wantrouwen en al die aspecten in een “literaire” thriller? Pak dan dit boek op! Ook als je de voorgaande delen niet las: AANRADER!

Vijf sterren voor Het verdriet van Wilhelmina.

Corina Nieuwenhuis.

Corina las: De tatoeëerder van Auschwitz-Heather Morris*****

De tatoeerder van Auswitch

Met dank aan Uitgeverij Harper Collins Holland voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Heather Morris

Uitgever: Harper Collins

Originele Titel: The tattooist of Auschwitz

Vertaler: Karin de Haas

Aantal pagina’s: 352

Genre: Roman 

Verschijningsdatum: 23 januari 2018

Over de auteur:

De Australische Heather Morris (1953), werkzaam in een ziekenhuis in Melbourne, heeft een aantal jaar scenario’s bestudeerd en geschreven. In 2003 werd zij voorgesteld
aan Lale (foto) omdat hij een verhaal zou hebben dat het meer dan waard was om te delen met de wereld. Vanaf die dag is haar leven veranderd en groeide hun vriendschap.
Lale heeft zijn verhalen over het concentratiekamp en zijn geliefde Gita (foto) met Heather gedeeld en daaruit vloeide een prachtig en aangrijpend boek. Er zijn al meerdere filmmaatschappijen geïnteresseerd in een verfilming van De tatoeëerder van Auschwitz.

( http://www.harpercollins.nl )

De cover:

Pakkend voor de titel en voor het genre. De kleurstellingen passen ook perfect.

De achterflap:

Het waargebeurde verhaal van de uitzonderlijke liefde tussen gevangenen 32407 en 34902

In april 1942 wordt een jonge Slowaakse Jood naar Auschwitz gedeporteerd. Lale Sokolov staat vanaf dan bekend als gevangene 32407. De SS-officieren benoemen hem tot “Tätowierer”, tatoeëerder. Tweeënhalf jaar lang is hij degene die van de duizenden gevangenen een nummer moet maken. Zoals van Gita, vanaf dan gevangene 34902. Terwijl hij gedwongen wordt haar te brandmerken, kerft hij haar naam in zijn hart. Na drie jaar wordt Gita op dodenmars gestuurd en komt Lale in een ander kamp terecht. Beiden weten te ontsnappen en gaan op zoek naar elkaar. Gedurende zeventig jaar zwijgen Lale en Gita over het begin van hun relatie. Pas na Gita’s dood durft Lale hun uitzonderlijke overleversverhaal te delen.

De tatoeëerder van Auschwitz toont de moed van twee jonge mensen en de kracht van liefde onder extreme omstandigheden.

Mening:

In een rustige, beeldende en respectvolle manier vertelt Heather het verhaal van Lale. Zoals vaker het geval met oorlogsverhalen en dan vooral die over Auschwitz, herken je veel en heb je soms het idee dat je het verhaal al “kent”. 

Uiteraard is dat niet het geval, en zit je ook bij dit verhaal met kippenvel op je lijf en vraag je je af hoe het ooit mogelijk was. Hoe kan een SS-officier het ene moment iemand zomaar voor de lol doodschieten en vijf minuten later een gevangene “beschermen”. Het blijft een bizar gegeven, en hoe veel ik er ook over lees, het blijft me raken.

Net als dat je in zulke bizarre omstandigheden zo verliefd kan worden, dat je aan de ene kant je leven op het spel zet om bij hem of haar te zijn, en aan de andere kant levensgevaarlijke dingen “vraagt” van anderen om toch te kunnen overleven. De saamhorigheid en het egoïsme liggen zo dicht tegen elkaar aan en het blijft niet te bevatten.

En dat heeft Heather in dit verhaal bijzonder mooi neergezet. Dat het verhaal uiteindelijk pas na zoveel jaren verteld wordt, is een gegeven dat we vaker zien met dit soort extreme verhalen, maar daarom niet minder waard om verteld te worden.

Vijf sterren voor De tatoeëerder van Auschwitz

Corina Nieuwenhuis.