Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Met dank aan Ambo|Anthos Uitgevers voor het recensie-exemplaar. Perfecte stilte verschijnt op 7 september.

Over Perfecte stilte (Luc Callanach & Ava Turner deel vier) :

In Perfecte stilte van Helen Fields, het vierde deel uit de serie, wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden aan de rand van Edinburgh. Wanneer de patholoog-anatoom het lijk onderzoekt, doet deze een schokkende ontdekking: uit de huid is een silhouet van een pop gesneden.

Ava Turner en Luc Callanach lijken op een dood spoor te zitten totdat er een pop in een kinderwagen wordt gevonden, van huid gemaakt, naast een achtergelaten baby. Luc en Ava realiseren zich dat de moordenaar een afschuwelijk spel speelt wanneer ze weer een vermoorde jonge vrouw aantreffen. Ieder moment kan hij opnieuw toeslaan. Kunnen Luc en Ava hem stoppen voordat hij nog een slachtoffer maakt?

Riejanne leest:

Over Sleutel 17 (eerste deel van de trilogie) :

In de koepel van de Dom van Berlijn hangt een gruwelijk toegetakeld, bebloed lichaam. Met haar gespreide armen lijkt ze op een zwarte engel. Het is de prominente geestelijke dr. Brigitte Riss. Om haar hals draagt ze een mysterieuze sleutel waarop het cijfer 17 staat.

Rechercheur Tom Babylon heeft een persoonlijk belang bij de zaak: jaren geleden verdween zijn zusje Viola met precies deze sleutel. Zijn ongebruikelijke aanpak van de zaak strijkt psychologe Sita Johanns, die iets te veel vragen stelt, tegen de haren in.

Wie heeft er meer te verbergen: Tom of de moordenaar?

Marie leest:

Over Pine :

Lauren and her father Niall live alone in the Highlands, in a village surrounded by pine forest. When a woman stumbles out onto the road one night, Niall drives her back to their house. In the morning, she’s gone. One of the biggest literary debuts of 2020, dark secrets lie at the heart of this bestselling novel set in the Scottish Highlands.

Jac leest:

Over Drie jaar (Ewert Grens deel negen) :

Twee meisjes van slechts vier jaar oud verdwijnen op dezelfde dag. Ze rusten voor altijd op hetzelfde kerkhof. Alleen liggen ze geen van beiden daadwerkelijk in hun graf.

Rechercheur Ewert Grens en undercoveragent Piet Hoffman gaan op onderzoek uit. De zoektocht naar een verband tussen de twee meisjes leidt hen naar een gruwelijke, perverse wereld. Kunnen ze de meisjes levend terugvinden? De tijd dringt.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker đŸ“šđŸ„‚

De Top 10 van 2020 van: Jac!

Jaaroverzicht 2020

Het maken van de beste 10 boeken was dit jaar niet zo moeilijk; 2020 was beslist geen jaar dat de Scandinavische auteurs een hoofdrol speelden in mijn lijstje. Die tijd lijkt voorbij dat onze vrienden uit het Hoge Noorden de ereplaatsen innemen in het jaaroverzicht, die afkalving vindt jammer genoeg al enige jaren plaats. Het was dit jaar wel erg mager, maar ik heb toch een boek gevonden om een bescheiden rol te spelen in mijn Top tien.

Want dat is het natuurlijk wel, het is een volstrekt subjectieve lijst. Maar vergis u niet, er bestaan nu eenmaal geen objectief samengestelde lijstjes in dit genre. Overigens, erg verheugend is de sterke opkomst van de Spaanse en Franse auteurs. Ik heb zo’n idee dat daar nog veel meer talent rondstruint dat het verdient om ontdekt te worden. Cristian Frascella is zo iemand. Na Sandrone Dazieri, Dario Correnti en Ilaria Tuti om maar eens wat te noemen, een mooie verrassing uit ItaliĂ«. En wat te denken van Spanje? Dolores Redondo, Eva GarcĂ­a SĂĄenz de Urturi of, zeer recent, Ibon MartĂ­n.

Tot slot: de lijst bevat gelezen thrillers in 2020, de releasedatum kan daar fors van afwijken.

1. Cristian Frascella – Het is te koud om te sterven

Barriera di Milano, Turijn, een wijk met mensen aan de onderkant van de sociale ladder, een hoge werkloosheid, belabberde huisvesting in smerige woontorens, vuile straten, de ‘ndrangheta is machtig. Marokkanen, Albanezen, Italianen en Afrikanen vormen er de rauwe multiraciale samenleving. In dit broeierige sfeertje zit de eerlijke loodgieter Driss Bouda (20) in de problemen. Hij heeft een schuld bij de Albanezen, maar is spoorloos verdwenen.

Contrera, een private eye en ex-politieman neemt de klus aan om Bouda op te sporen. Hij wordt ingehuurd door vrienden van Driss, die door hem ooms genoemd worden. Het is weer eens wat anders dan het jagen op overspelige echtgenoten met achttienjarige minnaressen in hotelletjes in de Corso Giulto. Het blijkt al spoedig dat er heel wat meer aan de hand is. Veel meer. Een hele mooie thriller volgt, in de beste tradities van schrijvers als Philip Kerr, Dashiell Hammett, en Philip Marlowe om maar eens wat namen te droppen.

Het is een uitermate cynisch boek.’De waarheid en het recht hebben niets meer met elkaar te maken. Het zijn twee lijnen die verschillende richtingen op gaan en elkaar nooit zullen kruisen. En het is maar de vraag of ze elkaar ooit hebben gekruist.’ De vele humor is van dezelfde soort. Ik heb werkelijk genoten van het erg goed geschreven, broeierige verhaal, tegen het literaire aan qua woordgebruik, zinsopbouw, karakters. Een klassieke whodunit met potentie: over vijftig jaar wordt de thriller nog gelezen, verwacht ik. Het wachten is op deel twee en drie met Contrera.

2. Jean-Christophe GrangĂ© – Bloeddorstige driften

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van 
 haar hart, raakt Jeanne, de hoofdrolspeelster. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf.

Maar GrangĂ© zou GrangĂ© niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme. En niet te vergeten, Totem und Tabu. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psychoanalyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.

Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel in slingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen. Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek.

3. Fred Vargas – De verdwijningen

Adamsberg en het Woeste Leger. Zo zou de titel ook hebben kunnen luiden. Het is op en top een verhaal van Fred Vargas. Over een eeuwenoude, smerige bende, die levenden met zich mee voert en ze dan laat verdwijnen. De kern van de aantrekkelijkheid van de thrillers van Fred Vargas is gelegen in de chaotische manier waarop Adamsberg zijn zaken, inclusief zijn tableau de la troupe, bestiert. Gelukkig komt daar geen woord Frans aan te pas. Nou ja, vooruit, een paar dan… Het maakt allemaal onderdeel uit van de razendknap beschreven symbiotische relatie tussen werkelijkheid en fantasie, sprookje, verzinsel, verdichtsel, orde en waanzin. Veel subtiele, onderhuidse humor en een aantal sprookjesachtige verhalen, wreed en niet altijd eindigend met een ‘Zij leefden nog lang en gelukkig’.

Het beste boek uit de reeks rond commissaris Adamsberg tot nu toe, ad rem, filosofisch, humoristisch, spannend en absurd zijn enkele onvermijdelijke kwalificaties na het lezen van deze verkwikkende thriller. Niet geschikt voor lezers die niet langs de lijntjes kunnen of willen lezen. Of lezers die heel vlug een boek uit willen hebben. Lees kalm, geniet van je calvados of schrobbelĂšrke en leg het schrijfsel op z’n tijd weg. Om het speurwerk te laten bezinken. En, geloof het of niet, het achterste voren lezen, valt best mee. Ne, fooleg teh fo tein,  teh etsrethca nerov nezel, tlav tseb eem.

4. M.W. Craven – Zwarte zomer

M.W. Craven heeft een geraffineerde en bij wijle intelligente, zeer goed geschreven thriller geschreven. Deze schrijfstijl en opzet leiden, zeker in de eerste helft van het boek, tot veel leesplezier, met een doorwrocht plot dat iedereen regelmatig op het verkeerde been zet. De humor is van een hoog kaliber, met cynische grappen en opmerkingen en goede oneliners.  Een uiterst goed gedoseerd verhaal derhalve met een klassiek einde. Het deed me beetje denken aan Ragdoll van Daniel Cole. Uitgeverij Luitingh-Sijthoff blundert door eerst deel twee uit te geven.

5. Angela Marsons – Stille schreeuw

Stille schreeuw is een klassieke whodunit, echter met een behoorlijk rauw, om niet te zeggen keihard rafelrandje, hard in de zin van hardvochtigheid en egoĂŻsme, een triest verhaal met gitzwarte humor. Heel opmerkelijk, het boek bevat opmerkingen, wijsheden die de gebruikelijke platitudes overtreffen die in het genre gebruikelijk zijn, filosofisch getinte opmerkingen en gedachten die je niet verwacht bij een rauwdouwer, een analytische rechercheur met een gebrek aan sociale vaardigheden zoals Kim Stone. Goed scenario, zeer zeker, het is toch die stijl van schrijven die ’t hem doet: losjes, venijnig, goede korte scĂšnes, gewoon verrukkelijk om te lezen.

6. Michael Robotham – Meisje zonder leugens

De Australische auteur dondert door met het tweede deel uit deze nieuwe reeks. Michael Robotham geeft wederom blijk van talentvol meesterschap.

Het is een hard boek, een koude thriller met fascinerende ontwikkelingen. En mooie zinnen als: ‘Ze tapt agressief een biertje voor me; ze grijpt het houten handvat vast alsof het de hendel van een valluik is waardoor ze ons kan laten verdwijnen.’ , waardoor mijn dag weer goed is. Uitspraak van de vrouw achter de tap. Kijk, van zo’n uitspraak word ik erg vrolijk van. Een vrouw met ballen. Het is een scherp geschreven boek, met de nodige onderhuidse humor en vele rake oneliners. Philip Kerr herleeft af en toen. De trein dondert door, er zijn geen inzinkingen. Goede karakters, flitsend geschreven, korte hoofdstukjes, met beschadigde mensen van allerlei slag en vlugge scĂšnewisselingen. Gelukkig lopen er ook nog â€™normale’ lieden in rond. Maar ja, wat is ‘normaal’? En wat is de waarheid in een wereld vol extreme opportunisten, egoĂŻsten en smerige profiteurs?

Âżpor Dios!

7. Donald Ray Pollock – De hemelse tafel

Het is september 1917 op de grens van Georgia en Alabama, alwaar vader Pearl Jewett met zijn drie zoons Cane, Cob en Chimney een ellendig bestaan leidt in grenzeloze armoede; knechten zijn ze in een soort onderhorig bestaan op het eindeloze Amerikaanse platteland, wonend in een huisje, liever gezegd vuil krot dat toebehoort aan Thaddeus Tardwellwer. Als Pearl onverwacht sterft trekken de drie zoons, eigenlijk onnozelaars, na de begrafenis de wijde wereld in na Tardwellwer de kop te hebben ingeslagen en zich zijn paarden te hebben toegeĂ«igend.

Al die mooie strips (Blueberry), boeken (Winnetou en Old Shatterhand) en films (Once upon a time in the West) over het Wilde Westen worden in dit boek genadeloos omvergekegeld. Wat overblijft is een smeuĂŻge drek van geweld, hoererij, stront, corruptie, armoede en verschrikkelijke hardheid, maar ook van een hartverwarmende, sociale cohesie.

Het is een ruig boek, een vuig geschrift met een groot aantal freaks en misvormde maatschappelijke verhoudingen. Maar ook een boek met veel bizarre humor Pollock is een auteur die een product aflevert met een stempel, dat moge duidelijk zijn. De vele figuranten in zijn boek zijn geen lege poppen, maar, allemaal hoe klein of gering ook, mensen met inhoud en gevoel. Prima.

8. Helen Fields – Perfecte prooi

Het boek van 474 bladzijden is ingedeeld in twee flinke delen. In het eerste deel worden het gestumper en gestuntel van de politie beschreven, die er maar nauwelijks in slaagt een vinger achter de merkwaardige, doelloze moorden te krijgen. In deel II komen de achtergronden aan de beurt. En dan met name de taakomschrijving van de Moderator, heerlijk gewoon hoe Helen Fields zijn ‘werkzaamheden’ omschrijft. Dat draaiboek, dat verzin je toch niet. De inventieve Fields dus wel, die en passant de naam Sem Culpa, Zonder Schuld, introduceert, een van de vele cynische grappen in dit verhaal.

Een ijzersterke thriller, waarin, traditioneel bijna, weer veel in wordt gegromd en geschreeuwd, met scherpzinnige, spannende, prima gedoseerde verhaallijn(en), goed gekarakteriseerde hoofdpersonen en een scherpe, vileine, katterige stijl van schrijven, waardoor iedereen snel op z’n plaats gezet wordt en daar niet meer vandaan komt. Amusement van de bovenste plank.

9. Sandrine Destombes – De kinderen van het klooster

De eerste kennismaking met Sandrine Destombes was Het dubbele geheim van de familie Lessage, uit 2018. Na een aarzelend begin ontpopte zich een goede vier sterren whodunit. In De kinderen van het klooster, helaas een misplaatste vertaling van Le prieurĂ© de Crest (De priorij van Crest), gaat Sandrine in een hogere versnelling verder. Zowel in de opzet en uitwerking van het verhaal als in de manier waarop zij een en ander heeft beschreven. Het boek is erg goed geschreven. Woord na woord, zin na zin zijn goed geconstrueerd en vallen op hun plaats, zeker in de analyses van het politieteam. Destombe schrijft functioneel; er ontstaat een opmerkelijk goede whodunit. Met een zeer boeiend plot met tal van onverwachte en zeer boeiende zijwegen. Dat zijn we wel meer tegengekomen. De auteur onderscheidt zich echter, door het gebruik van een wel zeer onderkoelde humor in fonkelende, voortreffelijke dialogen.

Het is een erg vrouwelijk boek, in die zin dat verreweg de meeste rollen en zeker de hoofdrollen in de dramatische scĂšnes worden gespeeld door vrouwen. Met het solidaire, vrouwelijke front is niets mis en het mannelijk geslacht wordt buitengesloten. Een lichtvoetige thriller, uitermate leesbaar, met veel humor. Geschikt voor alle vakanties. Met heel veel plezier heb ik het werkje gelezen. Ik denk dat ik fan word van Sandrine Destombes. Nou vooruit, ik kom maar uit de kast, ik ben het al. Fan dus.

10.  Kim Faber & Janni Pedersen – Winterland

 Winterland is het mooie vijf-sterren debuut van Kim Faber en Janni Pedersen, een schrijversechtpaar. De achterkant van het boek geeft een indruk waar het boek om draait: een gruwelijke bomaanslag in hartje Kopenhagen, op 23 december, op de kerstmarkt nabij het Gerechtsgebouw, waarbij 19 doden vallen. Zou het hierbij blijven, dan zou de lezer opgescheept zitten met een middelmatige thriller over de zoveelste terroristische aanslag met dramatische gevolgen. Gelukkig is dat niet het geval. Faber en Pedersen tillen het boek ver uit boven de grauwe middelmaat door een kunstgreep, eigen aan de Scandi-auteurs, toe te passen: de privĂ© gebeurtenissen in het leven van Martin Junckersen en Signe vormen een geĂŻntegreerd onderdeel van het verhaal. En het gekke is, in de loop van het boek zijn de gebeurtenissen op dit vlak, zich net zo boeiend gaan ontwikkelen als de jacht op de aanslagplegers. Het boek past naadloos in de traditie van Sjöwall & Wahlöö (Martin Beck), Henning Mankell (Kurt Wallander) en Steig Larsson (Millenniumtrilogie) waarbij een maatschappijkritische ondertoon altijd en overal aanwezig is.

Geniet van deze mooie dagen met en bij elkaar. Langs deze weg al vast een stevige wens voor een mooi en gezond 2021, want dat zit er aan te komen.

Groetjes,

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker đŸ“šđŸ„‚

Jac las: Bloeddorstige driften – Jean Christophe GrangĂ© *****

Jeanne Korowa, 35 jaar oud, is niet getrouwd, heeft geen kinderen geen spaargeld en geen eigen vermogen. Zij is spilziek en verliefd op de liefde.

‘ Voor de vrouw is de eerste kus het begin van de liefde, voor de man het begin van het einde.’
Jeanne werkt op de arrondissementsrechtbank van Nanterre als rechter-commissaris, een onderzoeksrechter. 

Jeanne vergezelt rechter Taine  op zijn tocht naar een plaats delict, onder in de diepste kelder van een parkeergarage waar een ellendige moord heeft plaatsgevonden. De smerige geur stijgt op uit het boek. Het slachtoffer heet Nelly Barjac, 28, een briljante cytogenetica. Alles wijst op een dader met kannibalistische trekken, een dader die vingerafdrukken nalaat, die niet thuis gebracht kunnen worden. Er volgen nog twee slachtoffers, de 22 jarige Marion Canteleau, een medewerkster, cytogenetica  van een vruchtbaarheidslab die later het eerste slachtoffer blijkt te zijn en Francesca Tercia, werkzaam op het prehistorie-atelier van Vioti, een beeldhouwster.

Haar liefdesleven van Jeanne verloopt wanordelijk, Thomas laat niets meer van zich horen. De afgeluisterde sessie van de psychiater en psychoanalyticus Antoine FĂ©raud wekken haar interesse, zij besluit de shrink te volgen naar het Gand Palais waar op dat moment de tentoonstelling WENEN 1900 gehouden werd met de schilders van de Weense scene zoals Klimt, Egon Schiele , Moser en Kokoschka. 

Het doek van Klimt, een lijkbleke vrouw in een blauwgroene jurk tegen een oranje achtergrond, het portret van Johanna Staude, gevangen in de eeuwigheid van 
 haar hart, raakt FĂ©raud. En Jeanne laat zich meevoeren naar de verwrongen schilderijen van Egon Schiele, een troost voor de moeilijke dagen van de psychiater. De scene is een van de bijzondere, grote zijlijnen in dit boek, met een bijzonder taalgebruik en uitleg als ware hij de kunstenaar zelf. 

Maar Grangé zou Grangé niet zijn als er niet veel meer zaken besproken worden in het boek. Zoals autisme. Uitgebreid wordt ingegaan op het autistische universum. Autisme zou van alle psychiatrische stoornissen misschien wel de sterkste genetische component hebben. Het verband tussen autisme en prehistorie, primitiviteit en regressief gedrag. Geweldig interessante beschouwingen over autisme, agressiviteit en kannibalisme.

En niet te vergeten, ‘Totem und Tabu’. Het werk van Freud waarin deze de evolutie van de menselijke soort vanuit zijn eigen discipline beschouwt, psycho-analyse – en van daaruit terecht komt bij het oedipuscomplex. De conclusies van Freud zijn onzinnige vertelsels. Hij slaat de plank compleet mis, het slaat als een tang op een varken.


Grangé is op de eerste plaats een schriftelijke verteller die met ongekende fantasie zijn warme en vreselijke verhalen vertelt. Lettergrepen, woorden, zinnen, verhalen uitspuwend zoals de trechter van een vulkaan zijn magma de hemel inslingert. Grangé maakt er weer een hele expeditie van. Van de ene stad maar de andere, landen, bergen, meren doorkruisend en overal de broodkruimels opsporend, die naar de volgende plaats leiden, waar weer iets op Jeanne wacht, een ding of menselijk wezen
Met weer een verhaal etcetera. Grangé is volstrekt uniek binnen de thrillerwereld, zijn taalgebruik, zijn welhaast mystieke, onvatbare verhalen en personen.

De moraal van het verhaal? Een reis verandert je, je identiteit. Jeanne  had zich gewend tot Eros, liefde gezocht, maar vooral de dood gevonden, geweld, Thanatos in een infernaal einde. 

Maar wellicht ziet de individuele lezer dat anders. Prima. Blijft staan de waardering voor dit uiterst boeiende en verbijsterende boek:

5+ sterren.

Jac Claasen

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker đŸ“šđŸ„‚




Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 90999312_2837623646356558_66688116118781952_o-1.jpg

Over De meisjes van RavensbrĂŒck:

1989, Berlijn. De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk.

Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamptatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van RavensbrĂŒck, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al 40 jaar verstopt zitten, probeert ze het mysterie van zijn verleden te ontrafelen

Jac leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is bloeddortsige-driften.jpg

Over Bloeddorstige driften

Jeanne Korowa, briljant officier van justitie met een desastreus liefdesleven, onderzoekt samen met François Taine een serie bijzonder gewelddadige moorden in Parijs: afgehakte ledematen, kannibalisme en macabere mise-en-scÚnes.

Jeanne maakt misbruik van haar positie en installeert afluisterapparatuur in het bureau van Antoine FĂ©raud, de psychoanalyticus die wekelijks haar ex-vriend ontvangt.
Ze beluistert per ongeluk een vreemde sessie waarbij een vader spreekt over de bloeddorstige driften van zijn autistische zoon en diens daden.

Autisme, vruchtbaarheid en prehistorie: ze leiden Jeanne naar Nicaragua, Guatemala en Argentijnse moerassen. Aan het einde van de rit zal ze in het woud een waarheid ontdekken die ze liever nooit had willen kennen.

Karin leest:

Over De meisjes van RavensbrĂŒck:

1989, Berlijn. De Muur is gevallen en Berlijn viert feest. Miriam is uit een lastig huwelijk gevlucht om voor haar stervende vader Henryk te zorgen. Ze voelt zich schuldig dat ze hem al jaren maar heel weinig heeft gezien; hij was het niet eens met haar huwelijk.

Dan ziet ze tijdens het verzorgen een kamptatoeage op zijn arm en kantelt alles wat ze over hem dacht te weten. Hij is niet Joods, waarom heeft hij dan in een concentratiekamp gezeten? Hij heeft nooit een woord gesproken over de oorlog. Ze gaat op zoek naar antwoorden en in zijn spullen vindt ze tot haar ontzetting een kampuniform van RavensbrĂŒck, het vrouwenkamp. Wanneer ze in de zomen van het uniform geheime brieven aan haar vader ontdekt, die daar al 40 jaar verstopt zitten, probeert ze het mysterie van zijn verleden te ontrafelen

Riejanne leest:

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is 91425150_2743165919107529_5792239019039391744_o.jpg

Over Lieve Edward:

Een vliegtuig stort neer. Alle passagiers overlijden behalve Ă©Ă©n, een twaalfjarige jongen genaamd Edward. Edward wordt opgevangen door zijn oom en tante, en probeert zijn nieuwe leven te begrijpen. Hij is een beroemdheid: als hij naar school gaat, staan mensen langs de kant en maken ze foto’s. Hij is het wonderkind dat overleefde. De enige aan wie Edward echt steun heeft is zijn buurmeisje Shay, de beste vriendin die je je maar kunt wensen. Samen doen zij een onverwachte ontdekking die hen naar antwoorden op de diepste vraag leidt: wie ben je als je alles kwijt bent geraakt?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker đŸ“šđŸ„‚

Jac las: Middenwater – Arne Dahl *****

Middenwater

‘Er is op dit moment geen betere Scandinavische schrijver thrillerschrijver dan Arne Dahl’

staat achterop de laatste thriller van deze schrijver, Middenwater genaamd.
Aan ronkend taalgebruik nooit geen gebrek bij de uitgevers. Wie ben ik om dat te beoordelen? Maar het doet me wel deugd. Samen met Jo NesbÞ en de in 2018 overleden Philip Kerr, behoort Dahl tot mijn favoriete auteurs. Niet toevallig zijn deze drie auteurs al twintig jaar of langer actief (geweest) met het schrijven van kwalitatief hoogwaardige thrillers. De Berger & Blom serie komt na de A-team en de Opcop reeksen. Middenwater is het derde en laatste deel uit deze reeks, na het fabelachtige Grensgebieden en Achterland, het tweede deel.

Middenwater staat voor de vervreemding bij het duiken als boven en onder, achter en voor, links en rechts niet meer bestaan en alles vloeibaar wordt en de juiste richting ontbreekt om weer veilig boven te komen. Sam Berger vraagt zich dat ook  regelmatig af, waarom hij juist uitgekozen is om een bepaalde klus te klaren, waarom hij zich op moet offeren om de waarheid boven tafel te toveren. Welke kant moet hij op? Wat is de waarheid in een wirwar van gebeurtenissen, waar allerlei inlichtingen-, veiligheids-  en opsporingsdiensten bij betrokken zijn?

 ‘De waarheid was iets tijdelijks geworden, iets wat voorbij ging, iets wat voortdurend kon verschuiven en veranderen.’

En dat is precies waar het in deze thriller om draait. Wie is te vertrouwen? Wie is de mol? Wat is de goede kant? Sam Berger heeft het moeilijk. Zijn partner Molly Blom ligt in coma in het ziekenhuis, en elke politieman in Zweden is op zoek naar Berger voor een moord die hij niet heeft begaan.

Het levert een zeer sterke thriller op, geschreven in de beklemmende op-de-huid schrijfstijl van Arne Dahl.  Al wat meer gezegd wordt gaat richting spoilers. Het levert in ieder geval een hoop spektakel op in een uiterst boeiende, intelligent geschreven thriller met een magnifiek plot.

Vijf dikverdiende sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Godenstemmen van Jean-Christophe GrangĂ©*****

godenstemmen

Het verhaal speelt rond de kerstdagen van 2006. In de Armeense kathedraal Saint-Jean Baptiste in Parijs, is Lionel Kasdan, 63 jaar, Armeniër van geboorte en gepensioneerd commandant moordzaken, toevallig op bezoek bij vader Sarkis als hij door deze laatste er bij wordt gehaald om een lijk te onderzoeken, een lijk dat tussen de orgelpijpen en het klavier gevangen zit.

Het gaat om Michel Goetz, een dirigent van kinderkoren. Goetz is 20 jaar geleden, in 1987, gevlucht uit Chili en werkt al die tijd in Parijs. Een schoenafdruk maat 36 staat in het bloed. Een ooggetuige?. Een van de jongens van het koor? Kasdan krijgt de raad om te stoppen en zich verder niet te bemoeien met de moordpartij. Maar Kasdan kan dat niet, immers de dader heeft zijn territorium ontwijd. ‘Ik zal hem vinden. Ik ben de bewaker van de tempel’

CĂ©dric Volokine van het Team Bescherming Minderjarigen bemoeit zich er mee. Volokine, met de demonen in z’n hoofd en de rest van zijn lichaam, met zijn armoedige pak, zijn legerjas en pukkel is een dolle hond. Volgens Kasdan. Samen gaat dit wonderbaarlijke, niet-officiĂ«le duo vol op onderzoek uit.

GrangĂ© beschrijft met verve en grote penseelstreken beide mannen, hun drijfveren en hun achtergronden. Kasdan moet weer in zijn smerissenhuid kruipen evenals Volokine. Maar die laatste weer om een heel andere reden In een rotvaart passeren vele personen, instanties, gebeurtenissen en tal van bijzondere zijverhaaltjes de revue, zoals het Angelus (Frans: L’AngĂ©lus) een beroemd schilderij van Jean-François Millet. Toch zijn het niet de penseelstreken die overheersen, maar is het de muziek die de eerste viool speelt in dit boek. Zoals het miserere van Gregorio Allegri , het pelgrimskoor uit Wagner’s TahnhĂ€user, de Diabellivariaties van Beethoven of het Deutsches Requiem van Brahms, een van de meest mysterieuze werken ooit geschreven.

Grangé voert de lezer mee. Op een reis naar de waanzin. Geen enkele indicatie, geen enkele hint naar de bestemming. De reis op zich is het uiteindelijke doel, niet de bestemming. En dat is ook het patroon wat in praktisch elk boek van Grangé terugkomt: de reis naar de waarheid voert langs talloze, aan de geweldige fantasierijke geest van de schrijver ontsproten tussenstations. Er ontspint zich een waanzinnig verhaal rond kinderen in traditionele BayerischeTracht met lederhosen en groene hoedjes met veren, waanzinnige chirurgen en meer van dat soort volk die zich uitleefden op het voetvolk tegen de achtergrond van de geopolitieke verhoudingen in de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw. En de wedergeboorte van het kwaad in Parijs en Frankrijk.

Grangé gaat in deze macabere mix van thriller en een vleugje horror wel erg te keer en scheert langs de donkerte en duisternis van de afgronden van de menselijke geest Ún lichaam, waar nauwelijks grenzen lijken te zijn aan het verderf en rottingsproces van een tot op het bot verdorven homo erectus. De donkere kijk van Grangé op de mensheid  bevat geen grijstinten meer, maar is zwart, pikzwart.

Vijf zwarte sterren.

Jac Claasen.

Postscriptum.

De Franse titel is Miserere, om onduidelijke redenen vertaald in Godenstemmen. Voor u begint met lezen, kunt u het beste luisteren naar het Miserere van Gregorio Allegri, met de fameuze hoge noten, alleen te halen door een kind of een castraat. Benieuwd geworden? Dit is de link:

https://youtu.be/IA88AS6Wy_4

Of bekijk de Diabellivariaties van Beethoven. Ga naar You Tube, naar de interpretatie 3/8 van Enrico Sansesi. Het kost u 7:51 minuten van uw leven. En profil opgenomen, zeer krachtige toetsaanslag, de verbeten trek om de mond, de slechte akoestiek, de nagalm, het boeit op een geweldige manier.

Jac las: Een dodelijk venijn-Fred Vargas****

Eendodelijkvenijn

Fred Vargas – Een dodelijk venijn

 Over het boek

De hele club, het hele team is nog aanwezig na zijn uitstapje naar IJsland. Spoedig zit commissaris Jean-Baptiste Adamsberg weer in zijn dagelijks ritme. Zijn oplossingspercentage neemt alsmaar toe.

Maar dan, twee doden door het gif van een kluizenaarsspin en dan nog een derde. Bij Jean-Baptiste vormen de gedachten zich al voordat hij heeft nagedacht. De bubbels, de belletjes in de bloedbaan doen zich gelden. Hij weet dat er iets aan de hand is, terwijl er in het geheel nog geen zaak is. Hij dramt door maar de zaak loopt telkens dood in een of andere baai of ander water. De uitdrukking ‘ We naderen de 52ste breedtegraad’ krijgt een andere betekenis. De doorbraak. Die komt maar niet.

Rebellie dreigt binnen het team. Voor de tweede keer binnen een jaar. Wat is er met Adamsberg aan de hand? Waar is zijn verbeeldingskracht en zijn verdraagzaamheid? En Danglard, zijn oudste vriend, doet hij een gooi naar het leiderschap? Volgt een confrontatie? En dat allemaal over het gedoe met de kluizenaarsspin.

Conclusie

De Loxosceles rufescens = de kluizenaarsspin

Dit kleine spinnetje en dan met name het miniscule beetje gif dat het beestje kan produceren speelt  bijna de hoofdrol in deze 392 tellende literaire thriller annex vertelling. Een van de weinige keren dat deze betiteling ook feitelijk correct is.

#MeToo heeft zijn sporen nagelaten en komt duidelijk naar voren in dit boek. Sterker nog , de thematiek van de seksuele intimidatie, aanranding, misbruik en prostitutie  speelt een hoofdrol in dit boek. In twee verhaallijnen nog wel. De gevolgen zijn schrijnend en grotesk en worden door Vargas uitvergroot neergezet. Een mooi stuk historie maar ook de psychologie van het groepsgedrag en het verband tussen gif en impotentie zijn mooie zijlijntjes.

Fred Vargas heeft weer een geweldig boek gepubliceerd.  Een boeiend verhaal waarin de verschillende leden van het team, die allemaal wel een rare tik hebben, hun rol spelen. De plot zit goed en lekker ingewikkeld in elkaar.  De Monty Python achtige humor wordt weer rijkelijk uitgestrooid over de lezer.

‘You love it of you hate it’ zoals men in goed Nederlands zegt.

Maar dat geldt eigenlijk voor de gehele reeks rond Adamsberg. Wie eenmaal gegrepen is door de bijzondere schrijfstijl waarin de couleur locale, de historie en psychologie maar ook de eigenaardige humor en de tegendraadse manier van oplossen van Jean-Bapiste elk hun eigen plaats hebben, zal dit boek in een mum van tijd uitgelezen hebben.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

De Rekruut 2.jpg

Over De rekruut :

Voormalig geheim agent Evan Smoak helpt als de ‘Nowhere Man’ iedereen die zich tot niemand anders meer kan wenden. Maar nu is degene die zijn hulp inroept een oude bekende: Jack Johns, de man die hem als kind uit een weeshuis wegplukte en opvoedde alsof hij zijn eigen zoon was. De man die Evan opleidde in het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma van geheim agenten.

In het diepste geheim is een team van huurmoordenaars bezig iedereen die bij het Orphan-project betrokken was uit de weg te ruimen. Ze zitten Jack op de hielen en Evan krijgt van zijn vroegere leermeester nog Ă©Ă©n allerlaatste opdracht: zoek en bescherm mijn laatste rekruut voor het Orphan-project. Hierdoor komt Evan recht tegenover een oud-collega van hem te staan, Charles Van Sciver, die vastberaden is alle Orphans te doden. Boven aan die lijst staat… Orphan X.

Myrtle (16) leest:

Opheteindegaanzeallebeidood

Over Op het einde gaan ze allebei dood :

Een intrigerende roman over de laatste dag van twee Amerikaanse jongens. Een New York Times-bestseller voor young adults.

Iets na middernacht krijgt Mateo een telefoontje. Het is Death-Cast, de organisatie die mensen inlicht dat ze binnen 24 uur zullen sterven. Ook Rufus wordt gebeld. De twee kennen elkaar niet, maar sluiten vriendschap tijdens hun End Day. Ze beslissen samen nog een laatste avontuur te beleven, een onvergetelijke dag die hun beider levens voor altijd zal veranderen. Maar maak je geen illusies: op het einde gaan ze allebei dood.

Jac leest:

Deomgekeerdeman

Over De omgekeerde man :

In de Provençaalse Alpen wordt de boerenbevolking in het natuurpark Mercantour geterroriseerd door een wolf die het op schapen heeft voorzien. Het beest krijgt al snel reuzenproporties, en dan is het nog maar een kleine stap naar een weerwolf. Als schapenboerin Suzanne door de wolf wordt gedood, kan de sensatiepers niet meer beteugeld worden. Commissaris Adamsbergs aandacht wordt door de voorvallen getrokken omdat ze hem doen terugdenken aan zijn geboortestreek, de Pyreneeën. En vooral omdat hij in een van de televisieverslagen zijn ex-geliefde Camille herkent. Zij is in het gebied met haar Canadese vriend, die er de wolvenpopulatie bestudeert. Als er meer ?moorden? volgen, roept Camille de hulp in van Adamsberg, de enige politieman die gek genoeg is om het weerwolfverhaal niet meteen als massahysterie af te doen.

Karin leest:

Met dank aan De Crime Compagnie voor het recensie-exemplaar.

Mijziejeniet

Over Mij zie je niet :

Ik weet hoe de hel eruitziet.

Ik ben een nabestaande.

Ik ben de moeder van een kind dat werd dood gepest.

Ik weet sinds die dag hoe de hel eruitziet en ik heb besloten om een paar mensen dezelfde ervaring te gunnen


Jac las: Voorbij de zwarte lijn-Jean-Christophe Grangé*****

 

zwarte lijn

Over het boek:

Marc Dupeyrat werkt na tal van beroepen te hebben uitgeoefend, als journalist bij een kleine sensatiekrant, daar is hij op een dood spoor in z’n leven aangekomen. Hij heeft een artikel geschreven voor zijn krantje, met als titel ‘EEN SERIEMOORDENAAR ONDER DE TROPENHEMEL’. Het stukje handelt over Jacques Reverdi, een apneuduiker (duiken zonder duikfles) die na zijn arrestatie in Cambodja opgesloten is in een psychiatrisch ziekenhuis.

Hij wordt beschuldigd van de moord op Pernille Morensen en andere vrouwen. Marc raakt in de ban van de man. Is Jacques Reverdi, een dwangmatige moordenaar, een wild beest, een verleider, een vrouwen fanaat zoals de meeste apneuduikers? ‘Is hij de verpersoonlijking van het Kwaad die een geheim doel nastreefde. Een moordenaar die dankzij zijn spirituele praktijken een juiste kijk had op zijn neurose en glashelder het gezicht van de Misdaad te zien kon geven’ Marc wil de vonk van het kwaad in de hersenen van de moordenaar ontdekken. Moord als ultieme vorm van bezit.

Het begin van een queeste, op zoek naar de waarheid, door Zuid-Oost Azië

  • De Levensweg
  • De Bakens naar de Eeuwigheid
  • De Kamer van de Zuiverheid
  • De kleur van de Waarheid en de Kleur van de Leugen.

Het lijken esoterische kletspraatjes in die zoektocht. De realiteit is een afschuwelijke.

Conclusie:
Het is een donkere, fascinerende zoektocht naar de waarheid, naar de weg van het bloed, het donkere bloed, het zoete bloed,  ijzingwekkend en smerig.

Grangé beschrijft in huiveringwekkende beelden de hel van het met aids besmette rottende afval onder de gevangenen, maar ook de bizarre modus operandi, de groteske werkwijze waarmee  Jacques Reverdi zijn slachtoffers vermoordt. En vele andere beelden die niet zo maar van je netvlies verdwijnen. Een lange weg met talrijke, haast ontelbare, verontrustende, fascinerende en mooie feiten, weetjes en zijlijntjes. Zij bieden de lezer telkens een klein stukje aan van de grote zoektocht naar de uiteindelijke oplossing van de puzzel.

Welk een enorme fantasie legt de auteur aan de dag voor het bereiken van dit doel. Ruim 500 bladzijden in de ban van Grangé, dat leidt onverbiddelijk naar meer.

5 sterren.

Jac Claasen.

Jac las: Achterland – Arne Dahl *****

Achterland

Over het boek.

Achterland is het tweede deel van de serie rond Molly Blom en Sam Berger.

Het eerste deel Grensgebieden eindigde met een geweldige cliff hanger.

Achterland opent mysterieus: iemand schrijft een brief aan Désiré Rosenkvist, een brief waar je geen touw aan vast kunt knopen.

Rosenkvist is waarnemend commissaris bij de NOA  ( Nationale Operationele Afdeling) van de Zweedse politie.

Grensgebieden  eindigt op zondag 1 november. Hoofdstuk twee van Achterland begint op 12 november. Wat is er in hemelsnaam in die tussenliggende periode gebeurd? Berger, Sam Berger is terecht gekomen in een instelling gelegen in een volstrekt lege en spierwitte wereld.

Tegelijkertijd blijkt dat er jacht op hem wordt gemaakt door de SÀpo (SÀkerhetspolisen is de Zweedse nationale veiligheidsdienst). Waarom gaan Roy Grahn en Kent Döös , beiden agenten van de SÀpo, zo meedogenloos achter hem aan?

Sam en Molly houden zich schuil in een plaats die het verst van de beschaving gelegen is, het toppunt van  ontoegankelijkheid. Zij zijn ingehuurd door Rosenkvist, die een freelance contract voor hen geregeld heeft. Waarvoor ingehuurd? Rosenkvist stuurt ze naar de schrijfster van de brief, Jessica Johnsson genaamd, een ziekelijke bemoeial en relschopster. Het begin van een geweldige thriller.

Conclusie:

Arne Dahl is een ervaren auteur. Hij weet een verhaallijn kundig op te zetten en af te ronden. In een steeds claustrofobischere wereld moeten Molly Blom en Sam Berger het niet alleen opnemen tegen een hoogwaardige moordenaar, zij zelf worden ook gezocht. Binnen de context van dit gegeven ontwikkeld Dahl een ingewikkeld plot  in een wereld waar geheime parallelle onderzoeken niet ongewoon zijn. Het verhaal krijgt tegen het einde een beklemmend karakter. Dat jaagt het leestempo op. Of je nu wilt of niet
In het begin van het verhaal had ik het gevoel om Grensgebieden nog maar eens keertje opnieuw te lezen. Dat is niet nodig. Al vrij snel komt Dahl met een overzichtje waarin vele zaken goed toegelicht en samengevat worden.

Arne Dahl schrijft puntig en scherpzinnig. Het verhaal, met name de dialogen en verhoren zijn niet standaard. Het gaat over vertrouwen, verraad en bedrog, die een Bermuda driehoek vormen waarin alles verdwijnt.
Achterland is een waardige opvolger van Grensgebieden. De contouren waar de serie op uit draait worden langzaam zichtbaar. Of wordt de lezer wederom op het verkeerde been gezet?

En, eerlijk gezegd, een klavertjevier, kan mij voortaan gestolen worden, evenals vrouwen met een zwoel pagekapsel. En dat laatste is te betreuren en het enige minpuntje aan dit boek.

Vijf sterren.

Jac Claasen