Karin las: De Skinner Methode – Bronja Hoffschlag *****

71536842_2468010276651232_6298272418041430016_o

Met dank aan Agemo Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bronja Hoffschlag

Uitgever: Agemo

Serie: Project X Trilogie Deel 2

Aantal pagina’s: 582

Genre: Psychologische Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: augustus 2015

Over de auteur:

In november 2013 verscheen de psychologische thriller De Dode Kamer, het eerste deel in de Project X Trilogie, dat lovende recensies kreeg en in 2014 de Hebban Debuutprijs won. In juni 2014 verscheen de thrillernovelle Snuff, een stand-alone. In augustus 2015 zag De Skinner Methode, het tweede deel in de Project X trilogie, het levenslicht. Later dat jaar bereikte ‘DSM’ de eerste plaats in de Hebban Leesclub Hall of Fame met een score van 9,7. In 2017 verscheen de eerste roman, P.I.D., gebaseerd op waargebeurde feiten. Het laatste deel van de Project X Trilogie zal eind 2019 verschijnen.

( Bron: http://www.bronjahoffschlag.nl )

Achterflap:

“Je hebt ze over me horen praten. De anderen. Je hebt de verhalen gehoord en geloof me, ze zijn allemaal waar. Allemaal. Ik ben de jager… Het monster… Slechts menselijk, totdat het beest loskomt uit zijn ketens en de duisternis hem tot zich neemt. Welnu, het beest is los en hij komt voor je…”

De Nederlandse architect Misha Larsen zit sinds zijn veroordeling wegens doodslag in een Amerikaanse staatsgevangenis. Slechts een handvol mensen weet dat hij in werkelijkheid op een wraakmissie is en een dodenlijst afwerkt. Door onvoorziene omstandigheden ziet Misha zich gedwongen om een pact te sluiten met seriemoordenaar Donald Skinner om ook de volgende naam van zijn lijstje te kunnen schrappen, maar lang niet iedereen is gecharmeerd van zijn nieuwe bondgenoot en Misha is niet de enige met een ‘Plan B’.

Ondertussen verdiept zijn broer Lennart zich op Misha’s verzoek in het verleden van Skinner en stuit daarbij op schokkende gebeurtenissen, waarbij feit en fictie naadloos in elkaar overlopen. Vastbesloten gaat Lennart op zoek naar de waarheid achter de legende. Hij komt erachter dat sommige dingen beter begraven hadden kunnen blijven, wanneer zijn research hem steeds terugleidt naar de man met wie het ooit allemaal begon: sekteleider Macchias Dawson, die zelfs vanuit het graf aan de touwtjes lijkt te trekken.

Mening:

Ik blijf me verbazen over deze serie en verbazing dekt tegelijkertijd de lading ook weer helemaal niet want je ervaart zó veel meer dan dat. Wat is dit toch een onvoorstelbaar goed geschreven en neergezet complex verhaal gevuld met personages die je alle kanten op weten te slingeren.

Ik kan allereerst niet wachten om verder te gaan met Misha, Lennart en Skinner want dat is wat je wil na De Dode Kamer, dóór. En natuurlijk wordt dit loeihete draadje weer opgepakt, maar het gebeurt vooral ook weer op zo’n andere wijze dan ik gedacht had!

Het verleden komt uit verschillende lijnen aan bod, komt naar boven of wordt bovengehaald, en hoe. Het spitwerk van onmisbare side-kicks geeft je een heel beeldend terugkijkluik op gebeurtenissen die verder gaan dan een sekte. Eng en zorgelijk met een grote Z, dat is het. Wat ook eng is? Skinner als kind. Hoe is het mogelijk een personage zo onmundig goed uit te diepen ook; kom ik toch nog weer even op dat stukje verbazing.

Komt het gevangenisgebeuren dan niet meer aan bod? Zeker wel, en gelukkig ook want dit blijft toch ook echt een favoriet onderdeel van het geheel. Die wereld en de invulling van die wereld ook. De steengoede dialogen, de kat- en muis spelen, want spelletjes zijn dit niet meer: het is letters vreten.

En dan…hebben we daar de ik-persoon waar ik zo niks mee heb eigenlijk maar die me tegelijkertijd óók weer weet te boeien. Oeh, dit is schakelen en het is dubbel. Je wéét gewoon dat dit stuk ellende, dat dit stuk diepe grauwigheid met wat roze randjes niet voor niks gebracht wordt en eigenlijk wil ik er niet in mee. Dat verandert al snel naar: oké de rest is even achtergrond maar ik zit er weer middenin.

En net wanneer ik denk: er mag nu wel weer wat richting de andere personages gebeuren, komt daar dan DIE plotwending. Ik geloof mijn ogen niet, lees opnieuw, NEE dit kan niet, lees opnieuw en verwens mijn wens ‘er mag wel wat anders gebeuren’.  Je mag niet vloeken maar ik doe het stiekem wel. Het is een beetje verdoofd doorlezen, ondergaan wat dit met het verhaal en de andere personages gaat doen en als je dan denkt dat je het gehad hebt? Welnee! Wat een eind en ik ben zooooo blij dat ik niet zo lang hoef te wachten op het laatste deel. Manman wat een belevenis is dit!

Conclusie:

Wederom de volle bak in deze serie. Vijf sterren voor De Skinner Methode.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Triple-recensie Corina, Eva & Riejanne: Grand Hotel de Bajes – Andries Bik ***1/2

Met dank aan Andries Bik voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Andries Bik

Uitgever: VanderBooks

Aantal pagina’s: 320

Genre: Waargebeurd

Verschijningsdatum: juni 2019

Over de auteur:

Andries Bik groeit op tussen de prostituees als oudste zoon van seksondernemer Jan Bik.

(Bron: voorwoord Grand Hotel de Bajes)

De achterflap: 

BAM!!! De voordeur knalt uit zijn voegen en een zwaarbewapend arrestatieteam stormt mijn huis binnen. Ik sta onder arrest.

Speciale units van de politie, FIOD en Defensie vallen op hetzelfde moment met meer dan driehonderd man dertig locaties binnen. De bordelen, panden en loodsen van mijn vader, seksondernemer Jan Bik, worden volledig uitgekamd. Hij en ik worden verdacht van het runnen van een criminele organisatie, fraude, witwassen en valsheid in geschrifte. Wij zouden de Belastingdienst voor zo’n 30 miljoen euro hebben opgelicht.

Ik word afgevoerd naar de gevangenis. Verschrikkelijke beelden razen door mijn hoofd. Met vier man op cel, geweld, misbruik onder de douche – ik word hun gevangenisbitch en slaap op de betonnen grond. Elke dag werken tot mijn handen bloeden en overleven op water en brood.

Het tegendeel blijkt waar.

Grand Hotel De Bajes is een verhaal dat u van de ene in de andere verbazing doet vallen. Het is vooral ook een verhaal waar u recht op hebt: Nederland heeft geen gevangenissen voor criminelen, Nederland deelt all inclusive-hotelkamers uit.

Meningen:

Eva:

Toen ik hoorde dat ik Grand Hotel de Bajes mocht lezen, was ik verrukt en ik had mijn mening al klaar. Omdat ik zelf ben opgegroeid met het gevangeniswezen, verwachtte ik automatisch een verhaal dat inspeelt op de onderbuikgevoelens van de maatschappij. Een verhaal dat vooroordelen voedt en uitvergroot. De uitspraak dat gevangenissen net hotels zijn, is namelijk een veelgehoord iets en aangezien ik de andere kant ken, ging ik er dan ook eens goed voor zitten.

Riejanne:

Ik was erg benieuwd naar dit boek, omdat de auteur de gevangenis voortdurend promoot als een 5-sterren hotel. Toen ik net begon met lezen voelde ik voornamelijk irritatie, omdat mijn vermoeden bevestigd werd, namelijk een boek met veel bravoure geschreven.

Corina:

Door de promotiefilmpjes en dergelijke was ik zeer benieuwd naar dit waargebeurde verhaal. En vanaf het eerste hoofdstuk zat ik te genieten. Het las gelijk makkelijk weg en ik hoorde Andries gewoon tegen me praten.

Eva:

In eerste instantie leek ik even gelijk te krijgen. Hoe kon Andries bijvoorbeeld beweren een televisie en radio te hebben op zijn cel, als hij weken later met iemand belt en vraagt of ze in het nieuws te zien zijn. Dat had je dan zelf kunnen zien. Maar al snel sloeg mijn gevoel tijdens het lezen volledig om en werd ik zonder het te beseffen meegezogen in de belevenissen van Andries. Want wat had ik het mis…

Riejanne:

Nu weet ik beroepsmatig het een en ander van gevangenissen af, waardoor ik het boek ongetwijfeld anders gelezen heb dan de mensen voor wie dit onbekend terrein is. Daardoor stuitte ik al snel op ongeloofwaardigheden. Bik geeft aan in een cel terecht te komen, met televisie, radio etc. kortom het walhalla. Tegelijkertijd vertelt hij dat hij in volledige beperking zit. Als je in volledige beperking zit ben je verstoken van al het nieuws en mag je alleen contact hebben met je advocaat. Tijdens zijn eerste bezoekmoment wil hij de desbetreffende vriend heel graag vragen wat er over hem op het nieuws is geweest. Dit kwam heel ongeloofwaardig over. Als je immers televisie op cel hebt kun je dit zelf zien.

Corina:

Als het verhaal vordert ga ik bij mezelf twijfelen aan ons gevangeniswezen. Ik ben een leek op dat gebied en als ik dit allemaal lees dan klinkt het inderdaad als een half betaalde vakantie. Andries is wel een mannetje hoor en ik moet regelmatig lachen om zijn uitspraken, maar ook voel ik met hem mee als hij het even zwaar heeft i.v.m. zijn ouders en de onduidelijkheid wat het onderzoek betreft.

Eva:

Met een vlotte schrijfstijl en veel humor weet Andries de lezer volledig voor zich te winnen. Hij schrijft zoals hij praat, en daardoor is een authentiek boek ontstaan dat voor de volle honderd procent laat zien wat hij heeft meegemaakt en hoe hij dit alles ervaren heeft. Hij neemt je nietsontziend mee in zijn gedachtenwereld en weet dit vaak op grappige wijze te uiten. Van opgepakt worden en onschuldig in de cel gezet, tot kennismaken met de grote jongens en hoe het eraan toegaat in het huis van bewaring. Juist door geheel bij zichzelf te blijven, is een veelzijdig verhaal ontstaan. Enerzijds zijn verbazing hoe het echt is in de gevangenis, anderzijds zijn onzekerheden, onmacht en angsten. Vooral het laatste is tussen de regels door goed voelbaar. Hoe hij bijvoorbeeld toch wel erg onder de indruk is van sommige mannen die daar zitten en angstig voor waar zij toe in staat zijn. Maar ook het constante gevecht tegen justitie en de politie die er alles aan doen om hem vast te houden, terwijl hij niets gedaan heeft. We denken in een land te leven waar je onschuldig bent tot het tegendeel bewezen is, maar Andries zijn verhaal bewijst dat dat absoluut niet aan de orde is. Juist daarom doet hij ook zijn verhaal en het dient verteld te worden.

Riejanne:

Naarmate ik het boek verder las raakte ik de irritatie kwijt en kon ik het boek ook echt waarderen. Tussen de regels las ik dat het toch niet alleen een vijfsterrenhotel is en dat ook Bik het toch niet zo makkelijk vond om zijn dagen daar te slijten. Voor mij heel fijn om te lezen, omdat ik daardoor het verhaal serieuzer kon nemen. De klap dat Bik er nog dertig dagen bij krijgt en zich afvraagt hoe hij die dagen door moet komen. De dingen/mensen die hij mist van het leven buiten en het besef dat hij zijn kwetsbaarheid niet moet tonen aan medegevangenen, maakt dat er een reëler beeld ontstaat van het gevangenisleven.

Corina:

Hoe meer ik lees hoe meer ik geniet. Andries lijkt in zijn denken en positiviteit zo op mijn beste maatje dat ik veel herkenning voel. Ook in zijn dipjes, maar echt vooral in zijn “mijn glas is half vol-mentaliteit”. Genieten. Al valt mijn mond ook regelmatig open van verbazing over hoe makkelijk dingen gesmokkeld kunnen worden en hoe “makkelijk” de zwaardere criminelen denken over bv de isoleercel.

Eva:

Wat het boek extra bijzonder maakt om te lezen, is Andries zijn enorme levensvreugde en doorzettingsvermogen. In plaats van in de slachtofferrol te kruipen, wat echt niemand hem kwalijk zou nemen, weet hij de situatie naar zijn hand te zetten en alles eruit te halen wat erin zit. Zo begint hij studies, hij sport zich suf en weet daar zelfs een leuk boekje voor de gedetineerden over te maken. Deze enorme kracht maakt dat je extra sympathie voor hem voelt. Ook maakt dat het boek, ondanks de toch zware boodschap, luchtig om te lezen. Je valt weliswaar van de ene verbazing in de andere, maak vaak met een enorme lach op je gezicht door de hilarische wijze waarop Andries het nu weer omschrijft. Daarin schuilt dan ook de kracht van het verhaal.

Riejanne:

Bik beschrijft het leven in de gevangenis met een flinke dosis humor en ik denk zelfs dat dat hetgeen is wat hem op de been hield. Zijn optimisme klinkt door het hele boek heen. Hij blijft zichzelf bezighouden in de gevangenis zodat hij er zo goed mogelijk uitkomt en dat dwingt respect af. Overall gezien een boek wat heel toegankelijk is, qua geloofwaardigheid zo nu en dan erg uit de bocht vliegt, maar desondanks toch met plezier gelezen.

Corina:

Het hele boek is in mijn ogen mooi en snel geschreven zoals Andries ook overkomt in zijn vlogs en ik ben heel benieuwd naar zijn volgende boek. Macho, hilarisch maar ook zeker met gevoel, zo heb ik Grand hotel de Bajes ervaren. Thank you.

Conclusie:

Eva: 4 sterren

Riejanne: 3 sterren

Corina: 4 sterren

Maakt afgerond drie en halve sterren voor Grand Hotel de Bajes.

Corina Nieuwenhuis, Riejanne Zwiers en Eva Krap.

 

 

Jac las: De zigeunerbruid – Carmen Mola *****

70489358_689971068080612_6632268419511091200_n

Over de schrijfster:

Wat de hertog van Alva niet lukte, lukt enkele eeuwen later wel. De ene na de andere Spaanse schrijfster verovert onze harten, bibliotheken en e-readers op een meer vreedzame wijze. Over wie hebben we het? Over Dolores Redondo en Eva García Sáenz de Urturi die met hun Baskische achtergrond spannende, stilistisch fraaie thrillers op ons los laten. En nu is er ineens Carmen Mola met De zigeunerbruid. De titel doet me ogenblikkelijk denken aan het schilderij van het zigeunermeisje met traan van Bragolin.

Vergeet die fake-traan.

Carmen Mola is een pseudoniem. Wat research op internet. Haar favorieten: onder meer Pierre Lemaître, Fred Vargas, Sandrone Dazieri. Alle drie regelrechte favorieten van ondergetekende. Wie is Carmen Mola? Vast staat dat Carmen ( 1973, Madrid) , professor is en doceert aan de universiteit. Ze woont in Madrid met haar man en drie kinderen. De zigeunerbruid is haar eerste roman.

Veel meer is te lezen in het volgende artikel:  https://www.zendalibros.com/quien-es-carmen-mola/ 

De vertaling van Google Translate is behoorlijk goed. Een zwarte roman is natuurlijk een thriller.

Over het boek:

Het slachtoffer, Susana Macaya, zigeunerbruid genoemd vanwege haar gelaatstrekken en omdat ze op het punt stond te gaan trouwen, wordt op een bizarre manier vermoord. De moord vertoont grote gelijkenis met de moord op haar zusje Lara Macaya, zeven jaar geleden. Maar die moordenaar zit vast. Hij kan haar nooit vermoord hebben. Een copy cat? Ook niet mogelijk gezien de vele saillante details die nooit vrijgegeven zijn.

Inspecteur Elena Blanco, teamleider van de BAC, de Brigada de Anàlisis de Casos, een eenheid voor de moeilijk oplosbare zaken, krijgt de taak de zaak op te lossen. De onbetwistbare hoofdrol in deze thriller ligt bij Elena, een eersteklas rechercheur met een aantal uiteenlopende hobby’s op alle gebied. Zoals grote auto’s, bij voorkeur suv’s en karaoke. Een gracieuze vrouw met een groot geheim. Waarom maakt zij anders elke 10 seconden een foto, dag en nacht, van de voorbijgangers die vanaf de Plaza Mayor onder de poort doorlopen?

Conclusie:

De zigeunerbruid  is het eerste deel van een trilogie. De opbouw van het verhaal is degelijk. Het boek heeft behoorlijk wat bladzijden nodig om op stoom te komen. Daarna wordt het boeiend, spannend, zeer spannend, nagelbijtend spannend. De privé verhaallijn van Elena en de zoektocht naar de moordenaar van de zigeunerbruidje(s) lopen mooi synchroon. De schrijfstijl is helder, krachtig en zeer toegankelijk. De draaiingen in het verhaaltje zijn ingenieus en niet te voorzien.

De thriller bevat daarnaast korte interessante zijlijntjes over kunst ( Tamara de Lempicka), muziek ( de zangeres Mina. Ik heb nogal wat liedjes op Youtube afgeluisterd) en zaken als mithraisme. De couleur locale met Spaanse gerechten, grappa’s, namen en historie geven het verhaal een fraaie setting en een duidelijke boost.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Karin las: De Dode Kamer – Bronja Hoffschlag *****

DeDodeKamer

Met dank aan Agemo Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Bronja Hoffschlag

Uitgever: Agemo

Serie: Project X Trilogie Deel 1

Aantal pagina’s: 713

Genre: Psychologische Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: november 2013

Over de auteur:

In november 2013 verscheen de psychologische thriller De Dode Kamer, het eerste deel in de Project X Trilogie, dat lovende recensies kreeg en in 2014 de Hebban Debuutprijs won. In juni 2014 verscheen de thrillernovelle Snuff, een stand-alone. In augustus 2015 zag De Skinner Methode, het tweede deel in de Project X trilogie, het levenslicht. Later dat jaar bereikte ‘DSM’ de eerste plaats in de Hebban Leesclub Hall of Fame met een score van 9,7. In 2017 verscheen de eerste roman, P.I.D., gebaseerd op waargebeurde feiten. Momenteel wordt er gewerkt aan het laatste deel van de Project X Trilogie, dat in 2019 zal verschijnen.

( Bron: www.bronjahoffschlag.nl )

Achterflap:

“Ik heb me al zo vaak in mijn broer vergist. Ik dacht altijd dat ik hem goed kende en dat hij voorspelbaar was. Ik dacht dat ik wist hoe hij in elkaar zit, maar inmiddels moet ik toegeven, dat ik geen idee meer heb wie Misha is en waar hij toe in staat is.”

Beroepswerkeloze Lennart Larsen en zijn jongere broer, succesvol architect Misha, zijn in alles elkaars tegenpolen. Lennart brengt zijn dagen door met drinken, blowen en het behouden van zijn Sociale Dienst uitkering, terwijl Misha zestien uur per dag werkt. Hun ouders zijn vijftien jaar eerder omgekomen bij een auto-ongeluk en dat verlies is een kruispunt gebleken, waarop de broers beiden een andere afslag hebben genomen. Het contact tussen hen verloopt uiterst moeizaam en er gaan soms periodes van weken voorbij, waarin ze helemaal geen contact hebben. Wanneer Misha echter langere tijd zijn telefoon niet opneemt en Lennart op onderzoek uitgaat, ontdekt hij dat zijn broer ontslag heeft genomen en is vertrokken naar Amerika.

Het is het begin van een wekenlange zoektocht, die Lennart genadeloos hard confronteert met het verleden, leugens en waarheden, geheimen, raadsels, codes, dubbele agenda’s en herinneringen. Naarmate zijn zoektocht vordert en hij steeds meer aspecten van Misha’s leven ontsluiert, komt Lennart erachter dat hij zijn broer helemaal niet goed kent en dat hij geen idee heeft waar Misha toe in staat is. Ondertussen gaat Misha de confrontatie aan met de geesten uit zijn verleden en nieuwe demonen, terwijl het geheim dat hij al vijftien jaar met zich meedraagt hem steeds verder de duisternis intrekt en hij zich in een uitzichtloze wraakmissie stort. Onbedoeld en ongewild trekt hij daarbij de aandacht van seriemoordenaar Donald Skinner.

De gevolgen zijn niet te overzien.

Mening:

Wanneer een boek meer dan 700 bladzijdes telt en je gretigheid tot lezen niet afzwakt, maar alleen maar toeneemt. Dát is De Dode Kamer!

Deze psychologische thriller, en psychologisch is een understatement, is zó origineel en fascinerend. Lennart en Misha. De broers. Vanuit beide perspectieven wordt er de tijd genomen om de achtergronden neer te zetten, om mysteries op te lossen, en er zijn zoveel vragen gedurende deze fenomenale uitgewerkte weg naar de uiteindelijke antwoorden. De onderlinge banden; prachtig versus afschuwelijk. Wat een fantastische leeservaring mede ook door de briljante schrijfstijl die je alles als echt laat beleven.

Zorgt het verleden voor stukjes herhaling zo her en der? Ja. Maar dit is zinnig en nodig voor het hele plaatje en wanneer dan de overgang naar Misha volgt ook…Wowww here we goooooo.

Op stevige zijlijnen spelen ondertussen meerdere gevarieerde karakters hun eigen krachtige rol. Vreselijke geheimen en persoonlijke trauma’s rollen boven water. Nu vind ik gevangenisgebeuren sowieso een heel gaaf iets om over te lezen maar maak nu je gordel maar vast. Dit is beklemmend, spannend, bruut, keihard, en de doordachte spelletjes om elkaar maar te slim af te wezen; je zit op het puntje van je stoel.

Wat na deel 1 van deze Project X Trilogie alvast duidelijk is, is Project X zelf. Allemachtig wat onvoorspelbaar en doordacht. Pak dan de titel zelf: De Dode Kamer. Wanneer deze je duidelijk wordt gaat het je voorstellingsvermogen aardig te boven, gaan je nekharen overeind staan en denk je alleen maar: de hel! Deel twee, De Skinner Methode ligt klaar en ik kan niet wachten. Donald Skinner is hier uiteraard ook volop bij betrokken en ik vind het nu al onnozel spannend hoe dit verder zal gaan.

Conclusie:

Wat een groots, fascinerend, spannend en mega goed uitgedacht verhaal met personages die je van de sokken blazen.

Op alle fronten vijf sterren voor De Dode Kamer.

Karin Meinen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Duorecensie Karin & Corina: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

IMG_3241

Met dank aan A.W. Bruna Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Eva Gracía Sáenz de Urturi

Uitgever: A.W. Bruna

Originele titel: El silenco de la ciudad blanca

Vertaling: Elvira Veenings

Aantal pagina’s: 491

Genre: Literaire Thriller / NUR 305

Verschijningsdatum: juli 2019

Over de auteur:

Eva García Sáenz de Urturi (1972) werd geboren in Vitoria en woont in Alicante, waar ze aan de universiteit werkt. Haar eerste boek heeft ze in eigen beheer uitgegeven en werd online een grote bestseller. De drie boeken in de trilogie van De witte stad verschenen bij een grote Spaanse uitgeverij en zijn fenomenale bestsellers.

(www.awbruna.nl)

Achterflap:

Tasio Ortiz de Zárate is een briljante archeoloog die twintig jaar geleden werd veroordeeld voor een reeks bizarre moorden in het rustige stadje Vitoria. Hij staat op het punt de gevangenis te verlaten, als de misdaden weer beginnen: in de kathedraal van Vitoria wordt een jong stelletje gevonden, naakt en om het leven gekomen door bijensteken in hun keel. Niet veel later wordt in het Casa del Cordón, een bekend middeleeuws gebouw in de stad, een ander koppel vermoord.

De jonge inspecteur en profiler Unai López de Ayala  wil niets liever dan meer moorden voorkomen, maar een recente tragedie in zijn eigen leven maakt het hem moeilijk om deze zaak te behandelen als alle andere. Zijn onorthodoxe werkmethode wekt bovendien ergernis bij zijn baas. De tijd begint te dringen en de dreiging wordt alsmaar sterker: wie volgt?

Meningen:

Karin:

Vanuit Unai ( oftewel Kraken) begint dit verhaal direct al pakkend. Neergeschoten, een seriemoordenaar met een hoog IQ. Dat belooft wat!

Die belofte wordt volledig ingelost want wat is dit een spannend, breed en onmundig goed in elkaar gezet verhaal zeg. Een whodunnit waar je U tegen zegt. De Spaanse termen en beschrijvingen zijn een (historisch) leesfeest.

Ik hoef nergens te wennen, dit is vanaf de eerste letter genieten en het is een meer dan knap staaltje werk hoe door middel van schakelen van het heden naar het verleden, door de wijze van de onderzoeken van  Unai en Esti, je als lezer steeds dat stukje dichterbij de dader lijkt te komen. Wat een groots gebeuren, wat een uitwerking van personages, hoofd -en zijlijnen en de schrijfstijl an sich is gewoon ook fantastisch. Kundig, beeldend, doorspekt met een prachtkennis van dit gebied en de geschiedenis daar van.

Corina:

De achterflap belooft veel goeds en die proloog!! Ge-wel-dig! Vanaf de eerste zinnen waan ik mij in Spanje. Wat een heerlijke beeldende schrijfstijl. Het is even opletten met alle Spaanse namen, maar dat maakt aan de andere kant ook dat je je helemaal daar waant. Je ziet de straten, gebouwen en muurschildringen voor je. En ooooooow wat gebeurt er veel. Je hersens maken overuren, vooral als daar de verhaallijn van 1970 bijgevoegd wordt. Wat heeft dat met het heden te maken en wat is er 20 jaar geleden nou precies gebeurd, waardoor ook nu weer allerlei moorden gepleegd worden? Wie zit hier achter? En vooral waarom?

Karin:

De link met het verleden leg je wel, maar je piekert je suf bij wie die link dan ligt. Het toffe gevoel dat je krijgt wanneer je denkt: dáár gaat het zitten, ja dat is wat ik zo graag  wil ervaren bij een thriller als dit. Het maakt dan eigenlijk niet uit of je (net niet) goed zit of totaal op een verkeerd been wordt gezet. Want de opbouw is zo, dat je steeds bijstelt, bijschaaft. Je wordt continue bezig gehouden en stukje voor stukje wordt er steeds wat meer informatie vrijgegeven en dit gebeurt op een hele originele wijze.

We hebben het dan over een hoofdvraag: wie zit achter deze bizarre moorden? Wie bedenkt zo’n bizarre modus operandi en waarom? Maar naast dit gegeven houden de personages zelf ook op alle fronten je aandacht vast. Privé, zakelijk, verleden wat het heden gaat aantikken, je wordt compleet meegesleurd want met deze karakters gebeurt op veel fronten héél veel. En ze raken je. Je lijdt mee, je gruwt mee, of je geniet mee van onderlinge banden, waarvan enkele sterker lijken dan staal.

Corina:

Unai is een heerlijk personage en samen met zijn collega Estíbaliz vormt hij een pracht duo. Perfect uitgewerkt en het worden gaandeweg een beetje je vrienden. En waar je bij Tasio denkt “och jij arme man” heb je bij zijn tweeling broer Ignacio een beetje het gevoel van “hmmmm gluiperd wat houd jij achter?” Ik verdenk alles en iedereen en  mijn hersens kraken van jewelste.

Karin:

En dan het einde, waar ook zó goed over nagedacht is. Alles klopt, geen complete verrassing maar wel een complete hunkering naar meer en compleet overdonderend. Ik kan niet wachten tot november, want dan verschijnt deel 2!

Corina:

Als er langzaam een beetje duidelijkheid komt in het hoe en wat met het heden en verleden denk ik te weten wat er gebeurd is, maar dan komt er een twist en zit ik met open mond naar mijn boek te staren. Hoe dan? Waar gaat het nu dan weer heen? Eva weet je als lezer aan het boek gekluisterd te houden door op de juiste momenten een twist te plaatsen of de vaart iets op te voeren. Alles klopt en elk detail is nodig. Heerlijk! En dat einde…. wat geweldig bedacht en wat origineel! Ik kijk echt reikhalzend uit naar het vervolg.

Conclusie:

Karin: 

Voor mij is De stilte van de witte stad een hoogvlieger van de bovenste plank.

Makkie, vijf stralende sterren.

Corina:

Een schitterend eerste deel van een trilogie met alles precies juist gedoseerd.

Op alle fronten vijf sterren.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Wat lezen wij nu?

Corina leest:

Dank aan Hans Breuker voor het recensie-exemplaar.

Over Mack Dime – Het verraad van Lady Charlamane:

“Voor het eerst sinds lange tijd wist Mack niet wat hij moest doen. In het leger en in zijn tijd bij een private contractor had hij ontelbare keren in hopeloos gewelddadige situatie gezeten. Bomgordels, handgranaten, mortieren en kogels in alle formaten hadden zich een weg gezocht om in zijn lijf te nestelen. Het verschil was dat hij in die situaties tenminste terug kon vechten. Nu was zijn vijand onzichtbaar, net als de motivatie om hem erin te luizen. Hij wist niet waar hij moest beginnen. Wie er achter dit plan zat was goed. Agressie flitste door zijn ingewanden, zijn borst ging hevig op en neer. Het was tijd om in de aanval te gaan. ”

Mack Dime – twee meter lang en minstens zo breed – is een rijke, bekende Nederlander, womanizer, drankorgel en adrenalinejunk. Hij is meedogenloos, slim en onweerstaanbaar. En hij zit diep in de problemen…

Jac leest:

Over Zondvloed:

Het is januari, de stad Portland gaat gebukt onder hevige regenval en de dijken staan op springen. Tientallen mensen zijn verdronken in het woeste water van de Willamette rivier. Wanneer de lijkschouwer de laatste drenkeling onderzoekt, ontdekt hij dat ze niet is verdronken, maar is vermoord voordat ze in het water terechtkwam. Al snel worden er meer slachtoffers gevonden en realiseert rechercheur Archie Sheridan zich dat een seriemoordenaar de straten van Portland onveilig maakt. Journalist Susan Ward duikt meteen in het verhaal van de seriemoordenaar, maar moet ook een andere mysterie ontrafelen. De overstroming heeft het stoffelijk overschot van een man blootgelegd die waarschijnlijk is overleden tijdens de vorige grote overstroming van Portland, zestig jaar geleden.

Wat zijn de verbanden tussen de nieuwe doden en het zestig jaar oude lichaam? Sommige geheimen zijn zo angstaanjagend dat ze maar beter verborgen kunnen blijven…

Karin leest:

Dank aan Agemo Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

DeDodeKamer

Over De Dode Kamer (Deel 1  Project X – Trilogie) :

“Ik heb me al zo vaak in mijn broer vergist. Ik dacht altijd dat ik hem goed kende en dat hij voorspelbaar was. Ik dacht dat ik wist hoe hij in elkaar zit, maar inmiddels moet ik toegeven, dat ik geen idee meer heb wie Misha is en waar hij toe in staat is.”

Beroepswerkeloze Lennart Larsen en zijn jongere broer, succesvol architect Misha, zijn in alles elkaars tegenpolen. Lennart brengt zijn dagen door met drinken, blowen en het behouden van zijn Sociale Dienst uitkering, terwijl Misha zestien uur per dag werkt. Hun ouders zijn vijftien jaar eerder omgekomen bij een auto-ongeluk en dat verlies is een kruispunt gebleken, waarop de broers beiden een andere afslag hebben genomen. Het contact tussen hen verloopt uiterst moeizaam en er gaan soms periodes van weken voorbij, waarin ze helemaal geen contact hebben. Wanneer Misha echter langere tijd zijn telefoon niet opneemt en Lennart op onderzoek uitgaat, ontdekt hij dat zijn broer ontslag heeft genomen en is vertrokken naar Amerika.

Het is het begin van een wekenlange zoektocht, die Lennart genadeloos hard confronteert met het verleden, leugens en waarheden, geheimen, raadsels, codes, dubbele agenda’s en herinneringen. Naarmate zijn zoektocht vordert en hij steeds meer aspecten van Misha’s leven ontsluiert, komt Lennart erachter dat hij zijn broer helemaal niet goed kent en dat hij geen idee heeft waar Misha toe in staat is.Ondertussen gaat Misha de confrontatie aan met de geesten uit zijn verleden en nieuwe demonen, terwijl het geheim dat hij al vijftien jaar met zich meedraagt hem steeds verder de duisternis intrekt en hij zich in een uitzichtloze wraakmissie stort. Onbedoeld en ongewild trekt hij daarbij de aandacht van seriemoordenaar Donald Skinner.

De gevolgen zijn niet te overzien.

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

Jac las: De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi *****

img_2934-1

De stilte van de witte stad – Eva García Sáenz de Urturi

Over het boek:

In de zomer van 2016, in de benauwende sfeer van het provinciale Baskische stadje Vitoria in de streek Álava, wordt Unai López de Ayala, inspecteur bij de Guardia Civil, geconfronteerd met twee dubbelmoorden in de Oude kathedraal en in het Casa del Cordón. Moorden met specifieke kenmerken, moorden die doen denken aan moordzaken van 20 jaar geleden. De modus operandi is bizar: bijen die opgesloten worden in een mond, die dichtgetapet wordt, waarna de bijen met het gif der kuisheid hun werk doen.

Het ligt voor de hand dat de opgesloten dader van de moorden van 20 jaren geleden, Tasio Ortiz de Zárate, weliswaar indirect de hand heeft in de lugubere moorden. Ook de recent in dienst getreden commissaris Alba Díaz de Salvatierra is dezelfde mening toegedaan. Toch kan hij dat fysiek nooit gedaan hebben, immers Tasio zit nog vast en komt pas eerstdaags vrij. Unai beseft dat het verleden een grotere rol speelt dan verondersteld. En dat verleden wordt schitterend verweven in een paar tijdlijnen uit de zeventig- en tachtiger jaren. Waarom wil bij voorbeeld de frêle,  bijkans doorzichtige Blanca Díaz de Antoñana in 1969 zelfmoord plegen op de trappen van het Palacio de Villa Suso?

Conclusie:

Een vergelijking met Dolores Redondo ligt voor de hand. Met name door de streek waar het verhaal zich afspeelt, het Baskenland, maar ook door de aanwezigheid van eeuwenoude gebruiken, rituelen en vormen van bijgeloof die een bepaalde rol spelen in het dagelijkse leven, bij feesten en belangrijke gebeurtenissen. Dezelfde empathische manier van schrijven waarbij de auteur diep ingaat op gevoelens en achtergronden van de hoofdrolspelers, nooit veroordelend maar eerder vertellend, verhalend wat er aan de hand is. Waardoor iemand geworden is tot wat hij of zij nu is.

De zeer toegankelijke schrijfstijl, met oog voor detail en emotie, cultuur en historie, couleur locale èn het fraaie scenario maken de 489 pagina’s tellende thriller tot een buitengewoon plezierige en aangename leeservaring. Uitzonderingsgewijs is de betiteling ‘Literaire thriller’ niet (geheel) misplaatst. Laat u daardoor niet afschrikken: het boek is uitermate leesbaar. Misschien is De stilte van de witte stad van Eva García Sáenz de Urturi  wel dè verrassing van 2019.

Vijf sterren.

Jac Claasen.

 

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker😀