Corina las: Blonde Dolly – Tomas Ross ****1/2

Blonde Dolly Aalsmeer

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 7 februari 2019

Over de auteur:

Tomas Ross (1944, pseudoniem van Willem Hogendoorn) is auteur en scenarist. Na zijn studie aan de School voor Journalistiek in Utrecht, werkte hij korte tijd als journalist voor Het Vaderland, waarna hij in 1974 zijn doctoraal niet-westerse sociologie behaalde aan de Universiteit van Amsterdam. In 1979 schreef hij zijn eerste boek, Loch Ness – Mythe of werkelijkheid. Niet lang daarna volgende onder het pseudoniem Tomas Ross zijn eerste thriller De honden van het verraad (1980).

( Bron: www.uitgeverijcargo.nl )

De achterflap:

Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog springlevend. Al decennia zoeken politiemensen en journalisten naar haar moordenaar. Haar moord is een raadsel, een mysterie, zoals Sebilla Niemans alias Blonde Dolly dat zelf ook was. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentie Orkest. Ze reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs, en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels.

De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar is haar beruchte blauwe boekje gebleven waarin ze de namen van haar clientèle zou hebben genoteerd?

Mening:

Vanaf regel één zit je in het verhaal en weet je dit is Ross ten voeten uit. Feiten en fictie worden weer mooi door elkaar verweven, en door de lijst met personages voorin kan je dat qua personages zeer goed uit elkaar houden. Vanuit verschillende personages en af en toe vanuit verschillende tijdsperiodes word je mee genomen door het na-oorlogse Den Haag.

Hannah/Hanneke is een mooi uitgewerkt persoon, waar je vanaf het eerste moment voeling mee hebt. Blonde Dolly en al haar aliassen blijft het hele boek door een mysterieuze vrouw, en al voel ik enerzijds met haar mee, toch houd ik ook het gevoel dat ze erg “uitgenast” is. Wat haar werkelijke bedoelingen/redenen geweest zijn zullen we ook in dit boek niet ontdekken. Maar dat is voor mij niet erg, zo blijft de mysterieuze sluier mooi bestaan.

Op veel vlakken kun je voelen waar feiten en fictie elkaar kruisen, maar Ross weet op een prachtige manier alles zo bij elkaar te brengen dat je kan geloven dat het daadwerkelijk zo gegaan is. Zelfs de fictieve personages hadden gewoon echt kunnen bestaan. Prachtig.

Is de thriller nagelbijtend spannend? Nee. Is dat erg? Wederom nee. Ross pakt het oorlogsverleden en de periode daarna in een heel mooi onder de huid kruipend jasje, waardoor je helemaal in het verhaal getrokken wordt.

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 3,5

Plot: 4,5

Psychologie: 4

Originaliteit: 4

Vier en halve sterren voor Blonde Dolly.

Corina Nieuwenhuis.

Jac las: Blonde Dolly – Tomas Ross****

BlondeDolly

Blonde Dolly was een prostituee die op 30 oktober 1959 door een misdrijf om het leven is gebracht. De dader staat voor 99,9% vast. Haar dood is omgeven door tal van raadsels, want Sebilla Johanna Alida Niemans was werkzaam onder de namen Zwarte Molly en Blonde Dolly en was geen standaardprostituee. Iemand met twee gezichten. Beschikbaar achter het raam en dan vijftien of twintig arbeiders en de armoedzaaiers afwerkend, maar ook werkzaam in de luxe hotels en villa’s voor de diplomaten, zakenmensen en politici. Daar is zij de mevrouw van goede komaf, die goed gekleed, haar talen spreekt, van opera en theater houdt, en zich moeiteloos in de hoogste kringen beweegt. Een Dolle Mina en ZZP’er avant la lettre, economisch zelfstandig – zij heeft haar pooier uitgekocht – en vermogend, welgesteld.

Tomas Ross heeft een tijdsdocument geschreven over die late jaren vijftig. Talloze feitjes en weetjes worden over de lezer uit gestrooid. Het is bijzonder amusant hoe er gedacht werd over Jan Cremers (een prutser) en over ene K. Appel. Ross mengt fictie met realiteit ( faction). Zijn boeken zijn uitzonderlijk goed gedocumenteerd. Het raadsel van de onvrijwillige dood van Blonde Dolly wordt door Ross verklaard met een theorie die net zo goed is als iedere andere. Hij klinkt logisch. Het levert een mooie thriller op, zijn beste in jaren. WO II en met name  de Velser affaire levert de basisstof op voor de diverse verhaallijnen. Af en toe speelt het toeval een (te) grote rol. In dit boek is de spaghetti aan gebeurtenissen goed overzienbaar en amusant. Verwacht van Ross geen psychologische diepgang van de hoofdpersonen.

Vier sterren.

Jac Claasen.

Samen wachten op, om te recenseren….

collage jan 2019 laatste deel

Nog één keer dan deze maand, want er komen weer een paar prachtboeken op de te recenseren stapel. Whooooooop wij worden hier toch zo blij van hè!

**Op 14 februari verschijnt Xander Uitgevers het vijfde en prima op zichzelfstaand te lezen deel van de serie van Bernard Minier, namelijk Weerzin. En wij mochten de drukproef ontvangen en zijn helemaal in de ban van rechercheur Servaz…. hou het in de gaten.

**Bij Uitgeverij  De Crime Compagnie verschijnt op 13 februari het nieuwste deel in de Ik vertrek serie van Marella Boersma met de titel Ciao Sicilia. Onze Karin las al het eerste deel in deze serie en heeft er weer zin in.

**In december vorig jaar verscheen bij Uitgeverij Ambilicious het debuut van Fenne van Heemstede. Een erotische roman, speels, warm, vrolijk en lief volgens de auteur. Dus we zijn heel benieuwd…

**And last but least: op 7 februari verschijnt bij Uitgeverij Cargo de nieuwste thriller van Tomas Ross namelijk Blonde Dolly. Crien is fan van deze auteur die feiten en fictie subliem in elkaar kan verweven dus hoe vet dat hij eraan komt?!

Over Weerzin:

Het is 1993 en Martin Servaz staat aan het begin van zijn succesvolle carrière. Hij raakt als kersverse agent verwikkeld in de spraakmakende en onopgeloste zaak van de dood van twee zussen die geobsedeerd waren door een misdaadschrijver. Vijfentwintig jaar later kruist diezelfde misdaadschrijver nogmaals Servaz’ pad en krijgt de zaak een zeer onheilspellend vervolg…

Weerzin is het vijfde deel in de zenuwslopende reeks met commandant Servaz, maar de delen zijn ook goed los te lezen.

Over Ciao Sicilia:

Op het moment dat Anne de envelop in een brievenbus laat vallen, weet ze dat ze nooit meer terug kan. Haar werk als chocolatier, haar echtgenoot Benny en haar vriendschap met Daan, alles moet ze achterlaten. Ze vertrekt naar het Italiaanse eiland Sicilië in de hoop dat ze daar niet gevonden wordt…

Over Lava:

Fleur is een levenslustige, poly-amorische, jonge vrouw, die samen met haar partner een kunstgalerie runt. Prettig in de omgang, aantrekkelijk en bruisend van energie legt ze makkelijk contacten. Connecties die vaak verder gaan dan gebruikelijk, want Fleur houdt van de goede dingen van het leven én van erotiek. In tegenstelling tot het woord “delen’ komt “ontrouw’ in haar woordenboek niet voor.

Fleur is een groot liefhebber van verleiden en verleid worden en deelt dit gul met degenen die haar na aan het hart liggen. Innemende mannen en aantrekkelijke vrouwen om mee te praten, te lachen, te eten, maar zeker ook om met veel plezier de liefde mee te bedrijven. Van nature is ze wat verlegen, maar als haar altijd sluimerende vlindertjes zich eenmaal roeren, gaat ze er volledig voor.

Over Blonde Dolly:

Zestig jaar na haar dood is de naam Blonde Dolly nog springlevend. Al decennia zoeken politiemensen en journalisten naar haar moordenaar. Haar moord is een raadsel, een mysterie, zoals Sebilla Niemans alias Blonde Dolly dat zelf ook was. Een prostituee aan de zelfkant van Den Haag, maar getrouwd met een violist van het gerenommeerde Residentie Orkest. Ze reisde naar Londen, Antwerpen en Parijs en overnachtte met rijke en prominente Nederlanders in chique hotels.

De vragen rond haar raadselachtige dood op 31 oktober 1959 zijn nooit beantwoord. Waarom leidde de hoofdcommissaris van Den Haag zelf het onderzoek? Hoe kwam Dolly aan een fortuin aan geld en huizen? En waar is haar beruchte blauwe boekje gebleven waarin ze de namen van haar clientèle zou hebben genoteerd?

**Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 😀

 

De Top 12 van 2018 van: Corina

Top 12 2018 Corina

En daar zijn we weer met de lijstjes in december. Deden we vorig jaar nog een top vijf per zes maanden (oké met een beetje gesjoemel van mij en Jac), dit jaar doen we een Top12 aan het einde van het jaar. Twaalf maanden in een jaar dus een Top12. Goed idee leek het…. net als die Top5 van vorig jaar, tot je er voor gaat zitten. Man man man (of vrouw vrouw vrouw), wat een ellende toch weer elk jaar.

Mijn nummer één had ik eigenlijk gelijk wel in mijn hoofd, en als je naar de collage kijkt kan je het wel raden misschien ook. Maar oké mijn absolute nummer één van het jaar 2018 isssss

De laatste getuige van Frank Krake! 

Wat heeft dat boek een indruk op mij gemaakt en wat vind ik het nog steeds zonde dat ik meneer Aloserij niet heb kunnen ontmoeten bij een signeersessie. Wat een man en wat een verhaal! Echt met stip op één!!

Recensie gemist? Klik even hier:

Corina las: De laatste getuige-Frank Krake*****

Maar dit gezegd te hebben begint dus de thriller van het jaar in Aalsmeer, want nu moet ik nog elf plekken vergeven. Natuurlijk pak ik mijn recensies erbij, maar waarom ga ik de ene vijf sterren recensie op nummer twee zetten en de andere op bijvoorbeeld vier? Het is weer een duivels dilemma. Geloof me patat bakken is makkelijker. Maar oké here we go….

Op twee zet ik dan Het verdriet van Wilhelmina van onze meesterverteller van eigen bodem Tomas Ross. Faction ten top en gewoon kei goed!

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

Op nummertje drie komt dan de meer dan mooie roman Kinderen van de rivier van Lisa Wingate. Ik quote uit mijn recensie: “Een verhaal dat zeker verteld moest worden! Geromantiseerd? Ja natuurlijk, maar dat doet geen afbreuk aan de triestheid van het verleden en het mooie van wat sommige mensen voor elkaar over hebben. Toen en nu.” 

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Kinderen van de rivier-Lisa Wingate*****

Op vier komt dan weer een roman, namelijk De tatoeëerder van Auschwitz van Heather Morris. Dit soort verhalen blijven me raken, hoeveel ik er ook over lees. Altijd weer is er kippenvel en ongeloof, en ook bewondering voor de drang van overleven.

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: De tatoeëerder van Auschwitz-Heather Morris*****

Op numero vijf komt dan echt de beste thriller van 2018. Want OMG wat was Oktober van Søren Sveistrup toch een keigoede thriller. Ongelooflijk goed in elkaar/ bij elkaar geschreven. Keihard en gruwelijk, maar alles met de juiste dosis.

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Oktober-Søren Sveistrup*****

Op nummer zes komt ook een thriller, en dit was ook een vijf sterren recensie. Hierna zijn de vijf sterren recensies op, wat natuurlijk niet wil zeggen dat er van de laatste zes niet genoten is (anders stonden ze natuurlijk ook niet in de Top12), maar oké nummertje zes dus….. Dat is het debuut Het meisje in het ijs van Robert Bryndza. Ik vond het echt een ijzersterk debuut!

Recensie gemist: Klik even hier:

Corina las: Het meisje in het ijs-Robert Bryndza*****

En dan hebben we nog te gaan de nummers zeven tot en met twaalf, ja het is allemaal wat hé! Het wordt er niet makkelijker op en jullie krijgen wel een hele lap tekst voor geschoteld. Excuses daarvoor :-p Maar we gaan dus nog even verder…

Op zeven komt, Persona van Soraya Vink, echt een prachtig debuut uit ons eigen koude kikkerlandje. “Joder” wat een knaller!

Op acht komt alweer een boek van eigen bodem, namelijk De man van Venus van Daniël Meyer. Een razendsnelle actiethriller met een originele invalshoek.

Vanuit ons buurland België verschijnt op nummer negen de bijzondere thriller De tragische eindes van Boris Bastarache van Koen Strobbe. Niet nagelbijtend spannend, maar toch bijzonder moeilijk weg te leggen.

En dan op tien komt Stalker in de nacht. Dit is het tweede deel in de Erika Foster serie, en al werd er van genoten hij haalde net niet hetzelfde hoge niveau als van deel één. 

Nummertje elf wordt dan Op het spel van Karen Rose. Wat heerlijk schrijven doet deze auteur. Spanning met de juiste dosis romantiek er door geweven, I love it!!

En dan last but not least nummer twaalf, en dat is Het donkerste water van Sharon Bolton. Het was mijn eerste kennismaking met deze serie, maar wat was het genieten! Ik kijk dan ook erg uit naar het vervolg!

2019 here we come, want ook dan is Samenlezenleuker!!

Corina Nieuwenhuis.

Samen praten met: Tomas Ross!

Wij lazen  nog niet zo lang geleden de afsluiter van de meer dan mooie trilogie van Tomas Ross: Het verdriet van Wilhelmina. Genoten hebben we en met dank aan Uitgeverij Cargo mochten wij deze grootse Nederlands auteur een paar vragen stellen. Whoooo gaaf of gaaf? En recensie gemist? Klik dan even deze link:

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

Ross

Het interview:

1: Je hebt al vele boeken geschreven, alleen en met een coauteur, heb je een favoriet in je eigen oeuvre?

Mijn debuut uit 1980 De Honden van het Verraad, Koerier voor Serajevo (1996) en de laatste Het Verdriet van Wilhelmina.

2: De laatste drie boeken die je uitbracht gingen over de tijd net na de oorlog en met terugblikken op de oorlog. Komt je interesse voor dat onderwerp doordat je zelf na de oorlog opgroeide?

Absoluut. Juist omdat ik er al was, maar geen idee had wat er toen gebeurde, net als de oorlog zelf waarin ik werd geboren. En ook wel omdat mijn vader zei dat die eerste na-oorlogse jaren chaotischer waren dan de vijf jaren bezetting.

3: Hoe lastig is het om feiten en fictie te mengen tot een
geloofwaardig verhaal, zodat mensen ( waaronder Corina bijvoorbeeld) gaan twijfelen aan de bekende geschiedenis? En is dat een bewuste keuze?

Het is vooral lastig om fictie te schrijven, terwijl je je moet houden aan de feiten. Want soms zou je wel willen dat die anders waren. Dat is het prettige van pure fictie, daar mag de auteur naar hartelust verzinnen. En geschiedenis lijkt wel bekend, maar veel is verdoezeld, archieven zijn weg of vernietigd of niet toegankelijk. Ik probeer dan zo plausibel maar ook zo spannend als kan een oplossing te vinden.

verdriet 2

4: Is er nog een verhaal wat je “moet” vertellen als auteur?

O ja, goddank wel. En veel ook. De eerste, het volgende boek over de raadselachtige moord op het Haagse hoertje Blonde Dolly in l959.

5: Hoe anders is het schrijven van een verhaal nu in vergelijking met het begin van je carrière? Is er door social media bijvoorbeeld nu meer druk?

Nee, al is het wat makkelijker geworden om research te doen, omdat mensen nu na al die boeken makkelijker met me willen praten.

6: Als je geen auteur was geworden, wat zou je dan gedaan hebben?

Journalist of historicus.

7: Op een carrière als deze willen wij natuurlijk graag proosten… met welk drankje mogen wij met jou het glas heffen?

Een goed glas Schotse whisky. Of twee.

Wij bedanken Tomas Ross en Uitgeverij Cargo voor dit interview. Wat onwijs leuk om wat meer te weten te komen en hey, we lusten dan misschien geen whisky maar het wordt ons vast vergeven als we een glaasje wijn tegen de whisky aan klinken….. Cheers, op nog vele mooie verhalen!

Jac las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross***

verdriet 2

Dit is het derde deel van een trilogie. Van de doden niets dan goeds en De onderkoning van Indie zijn de titels van beide voorafgaande delen uit deze serie.

Hoofdpersoon is Arnie Springer, een jazzklarinettist en spion bij de Nederlandse veiligheidsdienst. Springer is, samen met zijn zus Anke, het ideale verbindende element in de drie delen, die overigens gemakkelijk los van elkaar te lezen zijn.

In Het verdriet van Wilhelmina draait het om een aanslag op drie december 1941. De Hr. Mrs.’ Van Linschoten’, een Nederlandse onderzeebootjager, verdwijnt in de golven, in de buurt van de Babuyaneilanden in de Zuid-Chinese zee. Is de boot op een zeemijn van de Jappen gelopen  of is er iets anders aan de hand? Officieel zijn er 28 doden. Een man overleeft het drama: korporaal John de Bruyn, die in de Fokker aanwezig was, die de Sinterklaascadeautjes bracht. Het jaar 1947. De Bruyn duikt, na een miraculeuze redding, weer op. Bovendien is hij in het bezit van kennis, kennis omtrent de waarheid van de ondergang van de ‘Van Linschoten’.

Diezelfde John de Bruyn wordt gezien het feit dat hij de waarheid kent en hard bewijs daarover in zijn bezit heeft, de inzet van een strijd tussen alle belanghebbenden: de Amerikanen en Britten willen hem hebben, de Nederlanders, maar ook de Indonesische nationalisten van Soekarno en de communisten. Ross beschrijft met gebruikmaking van alternatieve feiten dit proces. Tevens gaan talloze complottheorieën over de tafel.  Aan de hand van de hoofdpersoon Arnie Springer, wordt de lezer mee teruggenomen naar WO II en het jaar 1947, de geopolitieke machtsverdeling in die tijd, maar ook het relaas van het individu.

Conclusie:

Ross schrijfstijl wordt gekenmerkt door een uitbundige veelheid aan (onnodige) details, in vele verhaallijnen die zich in verschillende tijdvakken en locaties afspelen: Londen, Scheveningen, Den Haag, Batavia/ Djakarta. Wilhelmina wordt neergezet als een eigengereide, godsvruchtige tante die geen zicht heeft op de werkelijkheid.

Corruptie, machtspolitiek, bureaucratie, verraad, veelvuldige relaties en overspel, veiligheidsdiensten die maar wat aan klooien, Waffen SS’ ers die en masse naar Indonesië gestuurd worden, Ross sleept er alles bij in dit laatste deel. Spanning is nauwelijks aanwezig in dit boek, dat het toch meer moet hebben van de aanwezigheid van talloze bekende figuren, zowel goed als fout, en de manier waarop deze figureren in het machtsspel tussen Nederland, Indonesië en  de grote mogendheden. Een boek bestemd voor de Ross fans en Oud-Indiëgangers met heimwee.

Drie sterren.

Jac Claasen.

Corina las: Het verdriet van Wilhelmina-Tomas Ross*****

verdriet 2

Met dank aan Uitgeverij Cargo voor het recensie-exemplaar.

Auteur: Tomas Ross

Serie: Deel drie Indië-trilogie

Uitgever: Cargo

Aantal pagina’s: 400

Genre: Thriller

Verschijningsdatum: 25 januari 2018

Over de auteur:

Tomas Ross (1944) is al meer dan dertig jaar een van de meest toonaangevende thrillerauteurs in ons land. Hij is de godfather van de Nederlandse faction. Met zijn spannende en gedurfde thrillers balanceert hij op de scheidslijn tussen feit en fictie. Hij won driemaal de Gouden Strop en werkte als scenarioschrijver mee aan vele gelauwerde films en series.

( http://www.uitgeverijcargo.nl )

De cover:

Mooie rustige kleuren, ouderwets aandoende wat past bij het verhaal. Gewoon nice!

De achterflap:

Het spectaculaire slotstuk van de Indië-trilogie, een hoogtepunt in het oeuvre van Tomas Ross.

Eind november 1941. Na de Duitse opmars in Europa is de angst groot dat Nederlands-Indië zal worden aangevallen door Japan. In Engeland krijgt koningin Wilhelmina op het landgoed Stubbings House bezoek van de Britse premier Winston Churchill. Hij stelt haar voor een onverwacht en verschrikkelijk dilemma. Acht jaar later: de nationalisten van Soekarno hebben de onafhankelijke Republik Indonesia uitgeroepen. Voormalig inlichtingenofficier Arnie Springer hoort dat zijn oude liefde op Java is verdwenen nadat ze samen werd gezien met de beruchte Nederlandse deserteur Poncke Princen. Hoewel Arnie na de gruwelen van de jappenkampen gezworen heeft nooit terug te gaan, vliegt hij in april 1949 naar Batavia. In de tropische hitte onderneemt hij een levensgevaarlijke zoektocht en belandt hij in een mijnenveld van intriges waarin alles verband lijkt te houden met het pact van Wilhelmina en Churchill

Mening:

Hou je van fictie in combinatie van feiten? Je weet wel? Faction? JA? Dan is Ross je man en zeker met deze afsluiter…. Echt vanaf de eerste alinea heeft hij me weer in de greep.  Oude bekende en nieuwe personages en ow ow ow wat weer heerlijk uitgewerkt.

De eerste intrige is al snel een feit, maar je kan je vinger er niet op leggen, wie hoort nou bij wie, wie is te vertrouwen? Zelfs bij de bekende personages ga je twijfelen, want had je het dan wel goed in de eerste twee delen? Het is weer echt à la Ross en je denkt je een versuffing en je komt er niet uit. Ik denk meerdere malen “ah nu snap ik het” maar dan heb ik het weer mis.

Daarbij opgeteld de tijd en setting van het verhaal en je hebt een meer dan gave historische faction thriller. Staat het bol van spanning in de zin van actie? Nee, maar dat is ook niet à la Ross. Zit het vol met onderhuidse spanning en intriges? JA!!! De ontknoping zit kei goed in elkaar en je voelt mee met Anke en Arnie en och die politieke spelletjes, het is echt van alledag.

Conclusie:

Hou je van geschiedenis, nadenken, intriges, liefde, vertrouwen, wantrouwen en al die aspecten in een “literaire” thriller? Pak dan dit boek op! Ook als je de voorgaande delen niet las: AANRADER!

Vijf sterren voor Het verdriet van Wilhelmina.

Corina Nieuwenhuis.