Duorecensie Karin & Jac: Toevluchtsoord- Jérôme Loubry

Auteur: Jérôme Loubry

Uitgever: Boekerij

Oorspronkelijke titel: Les Refuges

Vertaling: Saskia Taggenbrock

Genre: Thriller / NUR 330

Aantal pagina’s: 320

Verschijningsdatum: november 2020

Over de auteur:

Jérôme Loubry debuteerde in 2018 met Le douzième chapitre. Inmiddels heeft hij verscheidene thrillerprijzen op zijn naam staan, waaronder de prestigieuze Prix Cognac, en verschijnt zijn werk in acht landen. Toevluchtsoord geldt als zijn internationale doorbraak. Ook de tv-rechten zijn inmiddels verkocht.

Bron: www.boekerij.nl

Achterflap:

De jonge journaliste Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil Sandrine graag de plaats bezoeken waar zij vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Net als haar oma zijn zij in 1946 op het eiland komen wonen en nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, en de bewoners zijn na al die jaren nog altijd doodsbang. Iets weerhoudt hen ervan het eiland te verlaten. Alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zij slachtoffer is van deze dreiging. En dat die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar oma.

Een paar dagen later krijgt inspecteur Damien Bouchard te horen dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, zwaar getraumatiseerd en onder het bloed. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Meningen:

Karin:

Een beetje overdonderend is het wel. Het is januari en dan denk ik dat ik het boek van 2021 al gelezen heb. Nondeju, wat een rodelbaan zonder eigen rem of vangnet is dit!

Per direct is daar een wolk van een schrijfstijl want Loubry betovert je met mooi gevormde zinnen die met gemak weglezen en beelden vormen. Loubry begint prachtig maar toch ook ergens best vaag en neemt hier in mijn ogen een flink risico. Ik ben iemand, eenmaal begonnen lees ik een boek uit. Toch denk ik na een kleine 100 bladzijden: mysterie en kwaliteit is uiteraard tof maar het mag van mij wel wat concreter en ergens ook gaan knallen. Ben je iemand die een boek zoveel bladzijdes een kans geeft en ervaar je het begin ook zo? Dringend advies: doorlezen! Want allemachtig dat concrete en knallende komt op een wijze die je nooit maar dan ook nooit bevroed zou hebben. Het lontje is op, BOEM. Daar is deel twee en hoe!

Wat een opbouw. Wat een wendingen. En wat een emoties weet dit verhaal bij je los te maken. Sandrine, och mijn God wat komt daar wat los en hoe is het mogelijk dat je in zoveel gruwel zoveel diepgang middels meerdere lagen weet te brengen. Lagen die gepeld worden tot je als lezer bij de pit van de waarheid komt. Deze weg naar de waarheid loopt langs afschuw, medeleven, verbazing. Het overkomt me maar zelden, maar via Damien, stiekem mijn held,  komt er een scène voorbij die kaarsrecht door de ziel gaat en waar ik alleen maar wil huilen.

Toevluchtsoord oftewel Schuilplaats. Wat een titel, wat een verhaal en wat-een-einde. Daar zit je dan met je gelezen boek, waar het in elkaar vallen van de puzzelstukken tot aan de laatste letters geldt. Fenomenaal. Loubry, je bent een geweldenaar.

Conclusie:

Ondanks een risicovolle start, op alle fronten vijf hele dikke stralende sterren.

Karin Meinen.

Jac:

Over Toevluchtsoord:

François Villemin is lector op de universiteit van Tours en begint in september van het jaar 2019 aan een tweede sessie die hij ‘Toevluchtsoord Sandrine’ heeft genoemd. Na 300 bladzijden stopt hij zijn betoog met de opmerking dat het verhaal waar gebeurd is en komt met een opmerking over het laatste toevluchtsoord voor een van de hoofdrolspelers uit het drama dat zesendertig jaar heeft plaats gevonden. De persoon in kwestie gaat elke dag naar de kiosk op de place Carrée, in Saint- Amand-Montrond. En praat daar tegen de doden op de begraafplaats onder hem. François verhaalt van Valérie die in 1949 in de nasleep van de verschrikkelijke WO II haar hond uitlaat op het strand van een Frans kustplaatsje en vijf, zes en meer bundels met stoffelijke overschotten in de branding ontdekt. Het is 1986 en Sandrine Vaudrier walgt van de gekantelde swastika’s die op de flanken van de koeien van boer Frank Wernst gespoten zijn. Een mooi artikel voor de journaliste. Maar Mr Jean-Christophe Béguenau, de notaris bericht haar echter dat Suzanne Vaudrier is overleden op 27 oktober 1986. Zij heeft een testament, eigenhandig geschreven op 25 oktober, bij deze notaris aangereikt. Zij wordt uitgenodigd om de wens van haar grootmoeder in te willigen. En dat doet ze. Ze dient een aantal zaken af te werken op het eiland waar haar oma gewoond en gewerkt heeft. Maar zo simpel is dat niet. De tweede hoofdrolspeler is Damien Bouchard, een politie-inspecteur die, verhuisd is, alleen, na de spoorloze verdwijning van Mélanie, het dochtertje van Damien en Linda. Hij wordt belast met het onderzoek naar de herkomst van een jonge vrouw, die door een wandelaar op het strand is aangetroffen. De inspecteur krijgt daarbij hulp van de Véronique Burel, de jonge psychologe.

Conclusie

Na honderd bladzijden had ik het gevoel dat ik boek wel gelezen had, een dromerig. fatalistisch verhaal, niet echt mijn insteek. Een bladzijde later is dat gevoel verdwenen. De omslag is helder; er ontstaat een broeierige, mysterieuze thriller die de lezer moeiteloos weet te boeien. Jérôme Loubry laat telkenmale minieme deeltjes los van een geheel dat de lezer nog niet kan plaatsen maar waarvan je weet dat die een rol spelen. Dat is vooral te danken aan de fijne schrijfstijl van Loubry, die fijntjes en losjes de argeloze lezer meevoert in een mooi, psychologisch onderbouwde thriller met prima wendingen. De rol van het gedicht van Goethe, Elfenkoning genaamd, wordt er door Loubry op diverse momenten en bij diverse gelegenheden bij de haren bij gesleept als symbool voor bepaalde zaken m.n. voor de dood.

Bepaalde zaken kunnen moeilijk geduid of verklaard worden. Dit past wonderwel in de magische sfeer die over het boek hangt. Het boek wordt grotendeels en afwisselend verteld vanuit de standpunt van de twee hoofdpersonen Sandrine en Damien. Die afwisselende cameravoering, niet ongebruikelijk in thrillers, pakt goed uit. Het slot is sterk en verrassend. En onbevredigend omdat enkele vragen en met name een heel belangrijke, niet beantwoord worden. De vertaling van Saskia Taggenbrock is opmerkelijk goed, voor zover dat beoordeeld kan worden. De Franse titel is ‘Les refuges’, Toevluchtsoorden derhalve. En dat klopt helemaal. Toevluchtsoord is in dit verband een misser.

Vier sterren.

Jac Claasen.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Dank aan Uitgeverij Boekerij / Best of Historische Romans voor het recensie-exemplaar.

Over Het geheime kistje van Elle ( verschijnt op 19 februari) :

Voor de lezers van De nachtegaal van Kristin Hannah, Bloemen voor mijn dochter van Sarah Jio en Het familieportret van Jenna Blum.

Wit-Rusland, 1941. Tijdens een razzia in haar geboortedorp is de Joodse Ella getuige van de moord op haar familie. Ze weet zelf te ontkomen en vlucht het bos in, waar ze wordt opgenomen door een groep verzetsstrijders die zich daar schuilhoudt. In hun midden wordt Ella onverwacht weer gelukkig, maar helaas is dat van korte duur. Na de bevrijding krijgt Ella, die niets meer te verliezen heeft, valse papieren met de naam Elle. Ze reist verder naar Parijs om informatie door te geven over voortvluchtige nazi’s. Over haar afkomst en haar verleden zwijgt ze als het graf.

Nederland, 2013. Janna maakt een moeilijke tijd door nadat haar man haar heeft verlaten. Als haar oma Elle in diezelfde periode overlijdt, helpt Janna haar moeder met het uitruimen van oma’s huis. Ze vindt een versleten kistje op zolder waar spullen in zitten die ze niet kan plaatsen: een davidster, een oud identiteitsbewijs in een onleesbare taal, en een gladde metalen ring. Had haar stille, gesloten oma een geheim verleden? Janna gaat op zoek naar de waarheid, een reis die haar via Parijs en Wit-Rusland terugbrengt naar haarzelf.

Riejanne leest:

Over Toevluchtsoord:

De jonge journalist Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil ze graag de plaats bezoeken waar haar grootmoeder vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Die zijn daar, net als haar grootmoeder, in 1946 komen wonen en er nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, want de bewoners zijn na al die jaren nog steeds doodsbang. Iets weerhoudt ze ervan het eiland te verlaten, alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zijzelf door iets of iemand in de gaten wordt gehouden. Iemand die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar grootmoeder.

Wanneer inspecteur Damien Bouchard te horen krijgt dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, treft hij haar zwaar getraumatiseerd en onder het bloed aan. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Jac leest:

Over Hotel Solitude:

‘Liegen kan je nog niet, vrees ik. Liegen is een van de meest complexe menselijke vaardigheden. De dag dat je consequent kan liegen en de leugen handhaven, verklaar ik je voor genezen.’

Voor Max Costa, een redacteur bij een prestigieuze Franse uitgeverij, is de onstuimige auteur Makarov een hindernis te veel in zijn leven. Makarov heeft zijn lezerspubliek al lang veroverd en voelt niet dezelfde druk als Costa om snel een nieuwe roman te publiceren. Na veel toegevingen slaagt Costa er toch in de oude schrijver opnieuw aan het werk te zetten, maar wanneer de roman eindelijk zijn voltooiing nadert, sterft de auteur onder verdachte omstandigheden en gaat het manuscript verloren. Het is aan Costa om duidelijkheid te scheppen over Makarov, het manuscript en zichzelf. Koen Strobbe schreef een roman waarin schuld, lijden en liegen even alomtegenwoordig als relatief zijn. Zeer langzaam komt de lezer erachter wie het meest de weg kwijt is: hijzelf of het hoofdpersonage.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂

Wat lezen wij nu?

Karin leest:

Over Toevluchtsoord:

De jonge journalist Sandrine heeft haar grootmoeder nooit gekend. Als ze hoort dat de vrouw is overleden, wil ze graag de plaats bezoeken waar haar grootmoeder vrijwel haar hele leven heeft gewoond: een eiland voor de Franse kust. Sandrine reist af naar het koude, grijze eiland en maakt kennis met de bewoners. Die zijn daar, net als haar grootmoeder, in 1946 komen wonen en er nooit meer weggegaan.

Al snel realiseert Sandrine zich dat de bewoners een gruwelijk geheim bewaren. Er is destijds iets vreselijks gebeurd, want de bewoners zijn na al die jaren nog steeds doodsbang. Iets weerhoudt ze ervan het eiland te verlaten, alsof ze gevangenen zijn… Steeds sterker vermoedt Sandrine dat ook zijzelf door iets of iemand in de gaten wordt gehouden. Iemand die misschien ook een rol heeft gespeeld in de onfortuinlijke dood van haar grootmoeder.

Wanneer inspecteur Damien Bouchard te horen krijgt dat er een jonge vrouw op het strand is aangetroffen, treft hij haar zwaar getraumatiseerd en onder het bloed aan. De vrouw, die Sandrine heet, beweert een vreselijke ontdekking te hebben gedaan op een eiland niet ver van de Franse kust.

Het probleem? Niemand heeft ooit van dat eiland gehoord.

Jac leest:

Over De vermisten en de doden (Logan McRae (9) :

Als je een gestoorde moordenaar vangt, zou dat toch op z’n minst beloond moeten worden. Niet voor brigadier Logan McRae. Hij mag ‘zich verder ontwikkelen’ bij de regiopolitie, waar hij – terug in uniform – achter drugsdealers, winkeldieven en soms zelfs ontsnapt vee aan moet. Totdat in het slaapstadje Banff het lichaam van een jong meisje aanspoelt. Hoofdinspecteur Steele wil McRae terug bij Moordzaken, maar Logan heeft zijn handen vol aan zijn eigen B-divisie. Terwijl zijn oud-collega’s het platteland afstruinen, raakt hij toch in het onderzoek verstrikt. Eén ding is algauw duidelijk: de provincie herbergt allerlei gevaarlijke criminelen – en niet iedereen zal levend naar de stad terugkeren…

Riejanne leest:

Over Alex B. :

Arjan Alberts werkt al jarenlang voor het ministerie van Veiligheid en Justitie. Zijn kennis van zaken gecombineerd met zijn schrijftalent resulteren in zenuwslopend spannende thrillers, waarin feit en ?ctie ontzettend dicht bij elkaar liggen.

In Alex B. volgen we drie personages die zonder dat ze het weten een belangrijke rol spelen in de ontmaskering van een grote doofpotaffaire op het ministerie van Justitie. Als hooggeplaatste ambtenaren alles op alles zetten om zichzelf te redden, een hyperintelligente psychopaat op wraak zint en oude vrienden elkaar de hand boven het hoofd houden, kan dat alleen maar uitmonden in het meest gruwelijke scenario…

Met Alex B. brengt Alberts de schokkende opvolger van Natan Z.

*Vinden jullie het leuk ons op Facebook te volgen?

Like dan onze pagina Samenlezenisleuker en word om mee te kletsen over boeken lid van onze echte gezellige boekengroep! En dat kan hier: Samenlezenisleuker 📚🥂